Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W ROLACH GŁÓWNYCH
PAŹDZIERNIK 1937
DAJABÓN GRANICA DOMINIKAŃSKO-HAITAŃSKA
Ojcze nasz, któryś jest w Niebie:
święć się imię Twoje,
przyjdź Królestwo Twoje,
bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.
Amen.
Spoczywaj w pokoju, Marie-Thérèse.
Jeśli nie będziemy głośni, nie zauważy, że umarła.
Odeszło jedynie ciało. Będzie szczęśliwa.
Spotka się z tymi, co są w niebie.
PIETRUSZKA
Złapię ją!
Zejdź stąd!
Dajcie jej spokój.
Żywi nas, czemu ją gonicie?
Ty idź się bawić.
- A ty do kuchni. - Dobrze.
- Marie, ten nóż nie kroi. - Weź drugi.
Tam.
Jest lepszy.
Trzymaj mocno, żeby nie uciekła.
Chodź.
Patrz uważnie. Kiedyś przyjdzie kolej na ciebie.
- Ucieknie mi. - Szybki ruch.
Będzie mniej cierpiała.
Sal, ochlapała cię.
Przebierz się.
Daj.
Podobno prezydent Trujillo chce się stąd pozbyć Haitańczyków.
Kto źle wymówi słowo "pietruszka",
ma przechlapane.
Potwierdzę wieczorem na spotkaniu z generałem Pío Villaloną.
- Uprzedź mnie. - Robię to.
El Jefe nie chce tu Haitańczyków.
Przecież mieszkają tuż obok.
Przestań myśleć fiutem. Ciągle wybierasz Haitanki.
Znamy się od małego.
Myśl o swoich dzieciach, domu i przyszłości.
- Co teraz zrobisz? - Widzisz.
Skończę pokój, zanim Marie urodzi.
Wolisz, żeby bratanek nie miał domu?
Jesteś dorosły. Rób, co chcesz.
Poszedłeś do wojska, żeby mnie wpieniać.
Poszedłem tam, żeby mieć to, czego tobie brakuje.
Spotkaj się z tym ciotą
i daj mi znać, jeśli chcesz.
Zazdrościsz, że jestem jaśniejszy od ciebie.
To cię zżera.
Żal mi cię.
- Powiedz to po hiszpańsku. - Żal mi cię, Germán.
Jestem czysta.
Pomóż przy skubaniu.
Marie, teraz ty.
Pomóż.
Szkoda, że twoja mama odeszła.
- Kto odbierze poród? - Jeszcze nie wiem.
- Była dobrą kobietą. - Tak.
Dokąd duch Mari-Terese z nami będzie?
Mówi się Marie-Thérèse.
- Marie-Thérèse. - Dobrze.
Dziewięć dni.
Dziewięć dni, dziewięć miesięcy.
Zgadza się.
Potrafiła się kłócić przez całą noc.
Uparta jak osioł.
Przyjechała tu szukając lepszego życia.
Dopiero śmierć ją zatrzymała.
Świetnie zarzynała zwierzęta.
Marie jej nie przypomina.
Marie? Ma ogień Marie-Thérèse,
- tylko go nie pokazała. - O czym ty mówisz?
O niczym.
- Nie jestem silna? - Nie powiedziałem tego.
Kupcie jedzenie.
- Kawa na mój rachunek. - Tak, tato.
Wróćcie rano.
- Pobłogosław mnie. - Idź z Bogiem.
Moja śliczna czarnulka.
Tak bardzo kocham ją.
Bez niej nie umiem żyć.
Bez niej tracę radość.
Moja śliczna czarnulka.
Co, jeśli mnie wyrzucą?
Nie mogą tego zrobić.
To trwa od dawna.
Teraz jest znacznie spokojniej.
Poza tym mieszkasz ze mną, a ja jestem Dominikańczykiem.
Nie martw się.
To ty nie masz się czym martwić.
- A jeśli mnie zabiorą? - Co ty wygadujesz?
Jeśli do tego dojdzie,
odejdę z tobą.
Myślałaś, że tak łatwo ode mnie uciekniesz?
Jesteś moją kobietą. Pójdę tam, gdzie ty.
Słowo?
Kocham cię nad życie. Nie rozumiesz?
A to co?
Kopniak?
Mocny.
Wdało się w ciebie.
Będzie silne po tacie.
I piękne po mamie.
Oboje zadbamy o maluszka, którego nosisz w sobie,
żeby wyrósł zdrowy, silny i piękny jak jego mama.
Szlag.
Co jest?
Śpij.
Zostań, ja sprawdzę.
- Co się dzieje? - Pożar.
- Chyba w Partido. - Pożar?
- Idę z tobą. - Zostań. Zaraz wrócę.
- Co się stało? - Nic.
Śpij. Zaraz przyjdę.
- Frank. - Nie martw się.
Zamknij drzwi. Sprawdzę, co z chłopcami.
Uważaj.
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę...
Zbierz Haitańczyków. Każ im mówić "pietruszka".
Pietruszka!
- Powiedz "pietruszka"! - Nigdy!
Demetrio...
- Zabierzemy cię. - Otwierać!
W porządku. Spalimy was.
Zabierzemy cię.
Marie, chodźmy.
Niech Bóg cię błogosławi.
Marie!
Szybko!
Do przodu!
Odpoczniemy tutaj.
- Potem przejdziemy przez rzekę. - Rzekę?
Tak. Zabili twojego ojca, Dominikańczyka.
Co zrobią z nami?
A Frank?
Nie martw się. Twój brat wróci.
Nie bójcie się.
My też uciekamy.
Uprzedzili nas przed atakiem.
- Skąd jesteście? - Z Partido.
Znasz Gomezów?
Jorge i Rafaelita? Mieszkają z mamą.
Nie.
Chodźcie.
Mój mąż poszedł do Partido po synów i jeszcze nie wrócił.
Co się tam dzieje?
Zostali sami Dominikańczycy.
Ja odszedłem,
żeby ratować rodzinę.
Mój mąż jest Dominikańczykiem.
Ukryliśmy się tu z powodu małej.
Jutro ruszamy do Haiti.
Zgaś kaganek, bo nas znajdą.
Idę po Franka.
- A ja? - Zostań z wujkiem.
Wystraszy się, jeśli znikniesz.
A ty?
Jeśli mamy przekroczyć rzekę, to tylko razem.
Nie chcesz zobaczyć brata?
Wrócę przed świtem.
A jeśli nie, pójdź z nimi.
Dbaj o wujka.
Tato, wytrzymaj!
Wytrzymaj.
Czy mój mąż tu był?
Jesteś w ciąży. Odejdź.
Powiedz, czy widziałeś Franka.
Nie zdążył wrócić. Musisz przekroczyć rzekę.
Nie.
Nie idź do Partido.
Muszę.
Tam zabijają Haitańczyków.
Mama mówiła, że duchy bliskich chronią dziecko.
Nic nam nie będzie.
Idziemy!
No już! Szybciej!
Chodź tu.
- Co się stało? - Szukam męża.
Kim jest?
Dominikańczykiem.
- Jak się nazywa? - Frank Gómez.
A ty?
Mój mąż jest u synów. Szukam go.
Na górze nikt się nie ostał.
- Jestem w ciąży. - Co z tego! Trzymaj.
Stój!
Trafiłem ją.
- Odetnij ucho. - Potrzymaj.
Dzikuska zabiła sierżanta!
Teraz ja nim będę.
Zbieramy się.
Pospiesz się!
Zawsze źle tniesz.
Prawie skończone.
Spójrz na to cudo.
Trzymaj.
Ile już masz?
Z tym od chłopaka, 17.
Frank?
- Frank? - Marie?
- Co ty tu robisz? - Żyjesz!
Już dobrze.
- Jesteś ranny. - Tylko obity.
Ale moi synowie...
Moi chłopcy...
Nie, dam radę.
Co ci jest? Oddychaj.
- Już dobrze? - Musimy stąd iść.
Ostrożnie.
Dokąd idziemy?
- Salomé czeka w grocie. - Co z nimi?
Dobrze, prócz twojego taty.
Chodź.
Chciał nas chronić.
Zabijają każdego, kto stanie im na drodze.
Niepotrzebnie tu przyszłaś.
Musiałam.
Chodźmy do Germana.
Żołnierze są w drodze. On nas ukryje.
Germán też jest wojskowym.
Lepiej przekroczmy rzekę z wujkiem i Salomé.
Nikt nie będzie szukał Haitańczyka w domu wojskowego.
A twoja siostra?
Zaufaj mi.
Musisz być teraz w bezpiecznym miejscu.
Później do niej pójdę.
Chodź.
Ostrożnie.
- Marta? - Dzieci, śpijcie.
Marta!
Potrzebuję pomocy.
Germana nie ma.
Marto, proszę.
Wybacz. Nie wpuszczę was.
Póki nie skończą. Zostanie tylko Marie.
To się nie skończy ani dziś, ani jutro.
Chodźmy.
Germán mówił, że mogę tu przyjść. Znamy się od małego.
Nic o tym nie wiem. Muszę dbać o dzieci.
Odejdźcie!
No już!
Odejdźcie!
Chodźmy do Gonzalezów.
Po co? Tu nas nie chcą.
Ukryją cię w pokoju.
Miguelina nam pomoże.
Salomé?
To nie ona.
- Schyl się! - Coś ty za jeden?
Juan Gómez.
- Dominikańczyk. - Co tu robisz?
Nic. Szukałem drobnych.
Mam je w kieszeni.
To nie twoje pieniądze.
Pułkowniku!
Kolejny kombinator.
- Nie robiłem nic złego. - Cisza!
Tu są tylko dwie strony.
Dominikańska z El Jefe
i haitańska.
Służę El Jefe.
Udowodnij.
Nie jestem żołnierzem.
Okaż wierność El Jefe.
Albo ty albo ten Haitańczyk.
Decyduj.
- Jest związany. - Zabij go!
Teraz kolejny.
Puść go! Puść, do diabła!
Co z tobą? Zabij go!
Nie mogę.
Jasne, że możesz.
To dziecko.
Teraz.
Wkrótce urośnie i okradnie cię z jedzenia.
Odbierze ci ziemię i pracę.
Zabij go!
Mówię, że nie mogę.
Resztę potraktujcie maczetą. Niech wygląda na porachunki.
- Podpalić? - Nie.
Niech tak skończą.
Jako padlina.
Ruszać!
Naprzód!
Nie dzisiaj.
Nie! Nie dziś!
Ruszaj się!
No już!
Ruchy, haitański gnoju.
Kto tam? To własność prywatna!
Potrzebuję pomocy!
Kto tam?
Jestem sama.
- Odejdź. - Pomóżcie mi.
Panie Gonzalez, jestem żoną Franka.
Pańskiego pracownika.
- Marie? - Rodzę.
Wejdź, moje dziecko.
Spokojnie.
Siadaj.
Jesteś cała?
Zraniłaś się?
- Co z nią? - Nie wiem.
Trzeba ją wymyć i sprawdzić, czy jest ranna.
- Miguelino! - Co z Frankiem?
Przecież to Dominikańczyk.
Co z Frankiem?
Lorenzo, nie denerwuj jej. Miguelino, pospiesz się!
Wołała mnie pani?
Przynieś mokrą ścierkę.
Chłopcy, nie gapcie się!
Już, już.
Wszystko będzie dobrze. Oddychaj.
Trzeba ją napoić. Sprawdźmy.
Dziecko chce wyjść.
Spójrz na mnie.
Rodzisz.
To twój dom.
Przyniosę wody.
Grozi nam niebezpieczeństwo.
- Co jej jest? - Już po nas.
Skarbie, napij się.
Powoli. Nie spiesz się.
Pamiętaj, że masz skurcze.
Oddychaj. Tak jest.
Dobrze.
Spokojnie. Wiem, że boli.
Czy siedzenie w wodzie jest bezpieczne?
Najlepsze.
Pomaga przy narodzinach.
Dzieci powinny się rodzić w wodzie.
Mam duże doświadczenie.
Dlaczego już się nie rusza?
Poruszy się.
Zobaczysz.
Jesteś matką?
Tak. Dzięki Bogu.
Miguelino.
- Tak, słońce? - Jak powstrzymać poród?
Nie da się.
Boję się, że dziś urodzę.
Biedactwo.
Wyobrażam sobie, przez co przeszłaś.
Ale dziecko nie ma z tym nic wspólnego.
Żadna z nas nie zdecyduje o tym, kiedy się urodzi.
Ale będziemy przy nim,
by przyszło na świat całe i zdrowe.
Tak jest.
Przyniosę ci ręcznik.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Trzeba to przeczekać.
Możemy się zamknąć, ale nie ignorujmy tego, co się dzieje.
Nie jesteśmy zamknięci.
To nie ma związku z nami.
Wiemy, co naprawdę się dzieje?
Widziałeś tę biedaczkę?
- To wieśniaczka. - A my?
My to wyższa półka.
Juliette, przestań powtarzać głupstwa.
To nie są głupstwa.
Twoja żona ma rację.
Ta dziewczyna to jedno, a wy drugie.
Macie pieniądze, ziemię, interesy.
Jesteście wykształceni.
- Dajecie coś od siebie. - Właśnie.
Jesteśmy inni.
To czemu jesteśmy tu, a nie w naszym domu?
Trujillo chce wybielić kraj. Zrozum.
Popełniliśmy błąd wpuszczając ją?
Może udawać córkę Migueliny.
Nikt w to nie uwierzy.
Nie musi nikogo udawać.
To dom Dominikańczyków.
Nie przyjdą tu.
Do diabła!
Oby, ale wolę być przygotowany.
Na wszelki wypadek.
Przekroczę rzekę, jeśli będzie trzeba.
A ja nie. Niczego nie mam po tamtej stronie.
To kaprys El Jefe.
Wspominał o "cięciach", ale w określonych miejscach.
O cięciach?
Sądząc po wyglądzie tej biedaczki, to coś gorszego.
Nadal uważasz, że chodzi o deportację Haitańczyków?
Powtarzam: to dominikański dom.
- Tak? - Nie przyjdą tu.
Dominikański, jak twój ogrodnik Frank.
I gdzie on teraz jest?
André, proszę. Tak dobrze nas ugościli.
Jeśli żyje, to gdzie jest?
- I czemu ona tu przyszła? - Uspokój się.
Same nieszczęścia przez tego...
Ramono.
To jedyny sposób, by ochronić nasze rodziny.
Wierność El Jefe.
Skarbie, nie słuchaj ich.
Jesteś w najlepszym miejscu.
Spokojnie.
Już dobrze. Zbadam cię.
Spójrzmy.
Jeszcze nie odeszły ci wody?
- Chyba nie. - Na pewno.
Zauważysz, kiedy odejdą.
Woda spłynie ci po nodze,
jakbyś się posikała.
- Co teraz? - Jak to co?
Musisz chodzić.
Musisz!
Wszystko mnie boli: plecy, stopy.
Postaraj się.
To pomoże dziecku się ułożyć.
Nie wybierało się dziś na świat, ale poród się zaczął.
Wstań, czas pochodzić.
Za chwilę wrócę.
- Jak je nazwiesz? - Nie wiem.
Zależy, czy będzie chłopiec czy dziewczynka.
Jak masz na imię?
- Toussaint. - Toussaint.
Ładnie.
Chcesz dotknąć?
- Ja też! - Możecie dotknąć na raz.
Spójrzcie, kto odżył!
Jak się czujesz?
Znacznie lepiej.
Chłopcy, dajcie jej spokój.
Już się nasiedzieliście.
Niech Miguelina was położy.
Mówi, że wkrótce urodzisz.
Proszę jej powiedzieć, żeby opóźniła poród.
- Dziecko nie może się dziś urodzić. - Nie ty o tym decydujesz.
Tu będzie ci dobrze.
Dziękuję, w imieniu mojego dziecka.
Nie ma za co. Potrzebujesz czegoś?
- Wody? - Nie, wszystko w porządku.
Odpoczywaj.
Dziękuję.
Dobrze się czujesz?
Bolą mnie nogi i stopy.
- Skąd przyszłaś? - Z Corral Grande.
Jesteśmy ci winni przeprosiny.
Za co?
Nie udawaj, że nas nie słyszałaś.
My tacy nie jesteśmy.
André miał trudne życie.
Wszystko tak nagle się wydarzyło.
Macie słodkiego chłopca.
Tak. Jest inteligentny.
- Chce zostać lekarzem. - Oby tak się stało.
Jesteś bardzo ładna.
I dzielna.
Jeśli to córka, będzie taka jak ty.
Dziękuję.
Otwierać!
González, otwieraj!
Tu sierżant Germán i pułkownik Villalona.
Otwieraj!
Dobry wieczór.
- Słucham, pułkowniku. - Dobry wieczór.
- González? - Do usług.
Przyszedłem zabrać stąd Haitańczyków.
Tu są tylko Dominikańczycy.
Proszę mnie słuchać, a nic się nie stanie panu ani pańskiej rodzinie.
Chwileczkę.
Panie Villalona, proszę to przyjąć jako wyraz szacunku mojej rodziny
wobec pańskiego kraju, pańskiego...
Jefe, pana i pana towarzyszy.
- Kim jesteś? - André Bonet...
Kto mówi, że ma to związek z pieniędzmi?
Pułkowniku... Będziemy współpracować.
Gdzie twoja żona?
Gdzie ona jest?
Tutaj.
Dobrze.
A tamta służąca?
Dominikanka.
Zawołaj ją.
- Miguelino. - Niech podejdzie.
Słucham.
Powiedz "pietruszka".
Pietruszka.
Nie słyszę.
- Pietruszka. - Głośniej!
Pietruszka!
Upiekło ci się.
Ktoś jeszcze się tu ukrywa?
Pietruszka, pietruszka.
Haitańczycy.
Macie tu innych?
- Nie. - Nie słyszę!
Nie.
Germán, sprawdź dom.
Ja zabieram ich i dziecko.
Ramono, zostań.
Co tu robisz? Gdzie jest Frank?
Ogłuchłaś? Gdzie jest Frank?
- Kochałem go jak brata. - Nie bardziej niż ja.
Wykonuję rozkazy. Myślisz, że chcę tu być?
Powinienem cię zabić i zapomnieć.
Jestem pewna, że tej nocy nigdy nie zapomnisz.
Według ciebie zasłużyliśmy na to?
Germán! W domu jest Haitanka.
Przyprowadź ją!
Idę.
Idę!
Ostrzegałem go.
Ostrzegałem.
Niech się urodzi w bezpiecznym miejscu.
Zabiją mnie.
Nie.
Wszystkich nas zabiją.
Zanieś im to.
Pułkowniku, to była ciężarna.
Na pewno ją zabiłeś?
Salomé!
Wujku!
ŻADEGO Z PODWŁADNYCH RAFAELA TRUJILLO NIE OSKARŻONO O MASAKRĘ HAITAŃCZYKÓW.
WOBEC MIĘDZYNARODOWYCH NACISKÓW, TRUJILLO ZAPŁACIŁ RZĄDOWI HAITI 525 000 $.
PIENIĄDZE NIE DOTARŁY DO OFIAR.
WINNYCH "MASAKRY PIETRUSZKOWEJ" NIE OSĄDZONO.
NIE SPISANO RANNYCH ANI ZABITYCH.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Figlewicz