Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Γεια σου,
Ντένβερ!
Θεέ μου!
Γεια σας. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Θεέ μου!
Ναι!
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε απόψε.
Έσπασα το πόδι μου.
Ναι.
Έτσι άρχισε η φετινή χρονιά. Έσπασα το πόδι.
Συνέβη σε δύο μέρη.
Το δεύτερο ήταν ότι γλίστρησα σε ένα κράσπεδο
και προσγειώθηκα άτσαλα. Το δεύτερο μέρος.
Το πρώτο και πιο σημαντικό ήταν που έγινα 53 ετών.
Αυτό είναι το πιο κρίσιμο μέρος.
Όταν περάσεις τα 50,
όλα είναι θανάσιμα.
Στα 20 μου, περνούσα μέσα από προπέλες
κι απλώς έβαζα λίγο αντισηπτικό.
Ήμουν μια χαρά.
Και τώρα, αν πέσει δίπλα μου κουκουνάρι, διαλύεται η σπονδυλική μου. Τι να πεις.
Έτσι απλά.
Έσπασα το πόδι μου, και την επόμενη μέρα…
Τώρα θα πω ένα όνομα. Λοιπόν.
Την επόμενη μέρα αφότου έσπασα το πόδι, ο φίλος μου, Γκλεν Χάουερτον,
σχεδόν πενηντάρης, στο αστείο αυτό είναι μεγαλύτερος.
Παιδιά, έπρεπε… Ελάτε, ποιος νοιάζεται για τη λογική.
Έσπασε την κλείδα του.
Του τηλεφώνησα και του έδειξα αλληλεγγύη και στήριξη.
"Φίλε, έσπασα το πόδι". "Τι έγινε;" Με το μυαλό μου, έλεγα
"Μάλλον έψαχνε το σακουλάκι πατατάκια
κι έσπασε η κλείδα του ή κάτι τέτοιο".
Είπε "Έκανα σνόουμπορντ και προσγειώθηκα άτσαλα στην τούμπα".
Ναι, καλά.
Άντε και πηδήξου.
Μην ψάχνεις τέτοιες δικαιολογίες. Μετά από κάποια ηλικία,
δεν χρειάζεται… Δεν νομίζω ότι συνέβη αυτό.
Νομίζω ότι μου είπε ψέματα. Κάποιος θα βάρεσε την πόρτα κοντά του
και του έπεσε η κλείδα ως το κωλομάγουλο.
Μετά είπε στη γυναίκα του
"Κόλλησέ με σε σανίδα σνόουμπορντ και σπρώξε με σε επικίνδυνο μέρος.
Έχω και μια αξιοπρέπεια, γαμώ".
Θα πω κι άλλο όνομα.
Έναν μήνα αφότου έσπασα το πόδι μου, ο Τόνι Χοκ
έσπασε
το μηριαίο οστό του στα δύο.
Κρακ!
Κακή κάθετη προσγείωση.
Έκανε κάθετο άλμα, προσγειώθηκε άτσαλα κι έσπασε το μηριαίο οστό.
Έστειλε φωτογραφία της ακτινογραφίας.
Είπε "Τα ίδια χάλια έχουμε, φίλε". Κι εγώ απάντησα
"Ούτε κατά διάνοια.
Εσύ
έφτασες σε κουλ επίπεδο αλά Τζάκι Τσαν".
Πήγε σε εντελώς άλλο κουλ επίπεδο.
Εγώ γλίστρησα σε κράσπεδο σαν καμιά θεία που κοιτούσε ένα πουλί.
Έτσι σωριάστηκα.
Με τον πιο ντροπιαστικό τρόπο.
Το περίεργο που συνέβη, διότι όταν το έπαθα,
ήμουν σε άρνηση, σαν 23χρονος, ήταν που είπα
"Έπαθα διάστρεμμα. Θα οδηγήσω ως το σπίτι". Δούλευα.
"Θα οδηγήσω. Καλά είμαι".
Μόλις οδήγησα, πόνεσε περισσότερο, κι είπα "Ίσως είναι σοβαρό".
Έφτασα σπίτι και βγήκα με το ζόρι από το αμάξι.
Πέρασα τον δρόμο κουτσαίνοντας ως το σπίτι.
Πονούσα πολύ και τότε σταμάτησε ένα αμάξι,
μέσα ήταν δύο γυναίκες,
η οδηγός κατέβασε το παράθυρο και ρώτησε
"Είσαι καλά;"
Απάντησα "Έπαθα διάστρεμμα, αλλά εδώ μένω, θα πάω μέσα
να βάλω πάγο". Και τότε, κι αυτό με στοιχειώνει,
είπε "Μην τα παρατάς".
Στάσου.
Τι; Απίστευτο!
Άραγε, τι έκφραση είχα;
Θα νόμισε "Θα αυτοκτονήσει. Σταμάτα το αμάξι".
"Μην τα παρατάς.
Άκου λίγο Πίτερ Γκάμπριελ και Κέιτ Μπους.
Ας το ακούσουμε".
Ίσως μου έμεινε η έκφραση από τον εγκλεισμό λόγω πανδημίας.
Αυτήν την έκφραση θα έχω μόνιμα πια;
Διότι δεν αντιμετώπισα καθόλου καλά τον εγκλεισμό.
Πέρασα χάλια στον εγκλεισμό, ενώ σχεδίασα να περάσω καλά.
Είχα σχεδιάσει ένα τέλειο ταξίδι. Θυμάστε τον εγκλεισμό;
Έπρεπε να μείνεις μέσα, κι είχες την ανάμνηση
από κάθε φορά που είπες
"Αν πάρω έναν μήνα άδεια, θα συνέλθω για τα καλά.
Θα συμμαζέψω τη ζωή μου. Έναν μήνα άδεια θέλω μόνο".
Σχεδίασα τέλειο εγκλεισμό,
μα τον πέρασα όσο χειρότερα γινόταν.
Θεέ μου, τι λίστα έφτιαξα.
Τι λίστα φτιάξαμε όλοι. Όλοι την ίδια φτιάξαμε; Ναι.
Όλα τα σπουδαία βιβλία που θα διαβάζαμε. Όλες οι δεξιότητες που θα μαθαίναμε.
Ανυπομονούσαμε να δουλέψουμε με τον εαυτό μας.
Αν είχα ολοκληρώσει τη λίστα που έφτιαξα,
ένας άλλος άνθρωπος θα στεκόταν τώρα μπροστά σας.
Θα ήταν 14 κιλά ελαφρύτερος.
Θα μιλούσε άπταιστα ιταλικά.
Όταν θα μπαίνατε,
θα βρίσκατε σπιτική τάρτα με σμέουρο κι αμύγδαλο
σε όλες τις θέσεις σας.
Θα είχα αλέσει το αλεύρι εγώ ο ίδιος το πρωί.
Θα το τρώγατε μέσα σε πιάτο οριγκάμι.
Κι όταν τελειώνατε,
θα ρίχνατε το πιάτο και θα έπεφτε μέσα σε βάτραχο. Θεέ μου!
Τι σχέδια είχα κάνει!
Και δεν έκανα τίποτα.
Έτρωγα Doritos για πρωινό
και είδα ολόκληρο το Deadwood δύο φορές.
Το είδα,
το τελείωσα
και πάλι από την αρχή.
Αναπαραγωγή.
Μόνο αυτό έκανα.
Πιο τρελός κι από στάβλο με ηβικές τρίχες κλόουν.
Αυτό έκανα
κατά τον εγκλεισμό.
Ακούστε, όταν λέω…
Όταν λέω "πιο τρελός από στάβλο με ηβικές τρίχες κλόουν",
δεν κατακρίνω τα φετίχ των άλλων. Δεν κρίνω.
Οι κλόουν έχουν το δικαίωμα να έχουν πολύπλευρη
και πειραματική περιπετειώδης σεξουαλική ζωή.
Απλώς λέω ότι η πηγή της τρέλας δεν είναι οι ηβικές τρίχες των κλόουν.
Είναι η σκέψη και η εκτέλεση
του "Θα γεμίσω τον αχυρώνα
με ηβικές…". Θέλω να είμαι ξεκάθαρος.
Η πηγή της τρέλας είναι ο στάβλος.
Όχι, ούτε ο στάβλος δεν είναι το τρελό,
αλλά η πράξη του γεμίσματος…
Ακούστε, αν…
Αν γεμίσετε έναν στάβλο με ηβικές τρίχες, μπαίνετε σίγουρα στη λίστα των τρελών.
Αλλά αυτό το άτομο είπε "Θα μου βάλω εμπόδια.
Μόνο
θα μαζέψω ηβικές…"
Και πώς θα ξέρουμε; Οι ηβικές τρίχες των κλόουν είναι συνηθισμένες.
Δεν είναι ανοιχτό πορτοκαλί, ούτε έχουν χρώμα ουράνιου τόξου.
Εντάξει, υπάρχουν και τέτοιες, αλλά… Ακούστε.
Υπάρχουν
ανοιχτό πορτοκαλί κι ουράνιο τόξο ηβικές τρίχες που δεν είναι από κλόουν.
Δεν λέω αυτό. Αυτό που λέω είναι
ότι δεν παίζει
να… Λοιπόν, ακούστε τι λέω.
Μια στιγμή. Γαμώτο.
Εντάξει.
Αν…
Εντάξει, αν καθώς περπατούσατε
βλέπατε έναν στάβλο με δύο πόρτες κι ένα τείχος με ηβικές τρίχες,
θα λέγατε "Ένας μανιακός τριγυρίζει στην ύπαιθρο".
Κι αν σας έλεγαν
"Είναι ηβικές τρίχες κλόουν". "Τότε, να καλέσουμε την εθνοφρουρά".
Στάσου. Τι;
Εξάλλου, δεν μπορεί να αποδειχτεί.
Περιμένετε. Μπορείτε να κάνετε αυτό. Κάθε φορά
που μαζεύετε,
όχι,
όχι τούφα.
Αηδία.
Όχι τούφα.
Είναι αηδία.
Αφάνα; Όχι.
Οι αφάνες είναι ρουστίκ.
Είναι το αντίθετο.
Αν το Cracker Barrel άνοιγε σαδομαζοχιστικό κατάστημα,
θα το έλεγαν Αφάνα Ηβικών Τριχών. Έτσι θα το έλεγαν.
Θα πήγαινες στο…
Θα ήταν συστεγασμένο με το Cracker Barrel. Πας,
τρως πρωινό και λες "Περίμενε. Θα πεταχτώ στην Αφάνα Ηβικών Τριχών.
Πλήρωσε και τα λέμε μπροστά".
Αφάνα…
Αφάνα Ηβικών Τριχών
Έχουμε αρωματικά λιπαντικά Και σφιγκτήρες θηλών
Έχουμε
μαστίγια, φτερά και δονητές. Για τον Θεό!
Κι έναν πύργο από πρωκτικές σφήνες ως τον ουρανό.
Τις έστειλε το γουρούνι ηβικών τριχών.
Γρουτς. Εντάξει.
Χούφτα ηβικών τριχών κλόουν. Είναι
ουδέτερου φύλου.
Όταν μαζεύεις μια χούφτα ηβικών τριχών κλόουν,
βγάζεις Polaroid.
Έχεις την Polaroid, γονατίζεις,
μαζεύεις τις τρίχες σε τσαντάκι.
Να γίνει σωστά όλο το στήσιμο. Και ο κλόουν μέσα.
Πρέπει να φοράει περούκα, μακιγιάζ
και να κρατάει εφημερίδα της ημέρας, για να ξέρεις.
Μετά κάνεις μια τρύπα στην Polaroid,
κάνεις σχίσιμο, την περνάς από την τρύπα,
δένεις την άλλη άκρη της κορδέλας στη χούφτα με ηβικές τρίχες,
την πετάς στον στάβλο.
Υπολογίζεται κάθε χούφτα με ηβικές τρίχες.
Ορίστε. Κι έτσι αποδ…
Γαμώτο. Όχι, δεν γίνεται.
Ξέρετε γιατί;
Δεν θα πετύχει, γιατί ίσως σας πουν
"Δεν γέμισες τον στάβλο με ηβικές τρίχες,
γιατί η κορδέλα στην Polaroid πήρε…"
Όχι, πρέπει να υπάρχει απόλυτη πίστη στον ομιλητή
και πλήρη εμπιστοσύνη στον ακροατή.
Όταν λες ότι… Ακούστε τι συμβαίνει τώρα, εντάξει;
Ξεκίνησε αυτό το σόου.
Ας κάνουμε ταξίδι για την επόμενη ώρα.
Ξεκίνησα αρκετά δυνατά. Νομίζω.
Κέρδισα την εμπιστοσύνη σας, αλλά ξέρετε κάτι; Δεν πρέπει…
Όχι. Όχι ακόμα.
Γιατί αυτό που… Λοιπόν, κωμικά
και δημιουργικά, άνοιξα τις πόρτες του στάβλου,
που έχει τείχος ηβικών τριχών.
Ναι, είναι εντυπωσιακό, αλλά σωστά θα πείτε "Ξέρεις κάτι;
Σίγουρα αυτό το τείχος με τρίχες έχει πάχος ένα εκατοστό.
Υπάρχει και κοντραπλακέ από πίσω, ο υπόλοιπος στάβλος είναι άδειος.
Την έχω πατήσει ξανά". Σωστά θα το πείτε. Να τι κάνω εγώ.
Ως κωμικός, σας προσκαλώ
να τρέξετε όσο πιο δυνατά μπορείτε
μέσα στο τείχος ηβικών τριχών
και, μετά, προσπαθήστε να το διασχίσετε.
Διασχίστε το ως το πίσω μέρος του στάβλου,
ώσπου να γίνεται κουκούλι από ηβικές τρίχες.
Καταλαβαίνετε; Στο πίσω μέρος. Κι όταν πιάσετε τον πίσω τοίχο,
θα σκεφτείτε "Γνώρισα έναν έντιμο άνθρωπο". Αυτό.
Αυτό θέλω για εμάς.
Όχι για μένα, όχι για εσάς. Για όλους μας.
Αυτό θέλω.
Τέτοια αστεία έγραψα κατά τον εγκλεισμό.
Έμεινα ξύπνιος οκτώ μέρες σερί,
ως τις πέντε το πρωί
και η κωλο-Polaroid δεν δούλευε!
Να πάρει!
Αγόρασα τραμπολίνο.
Όχι από τα τεράστια για αυλές, τα μικρά για γυμναστική.
Ναι. Μικρούλι τραμπολίνο.
Λέγεται τραμπολίνο επαναφοράς. Φοβερό.
Ανεβαίνεις, χοροπηδάς, γυμνάζεις το λεμφικό σύστημα.
Έξω, μέσα, μπρος, πίσω, γλίστρημα.
Τέλεια γυμναστική.
Το αγόρασα στην αρχή της πανδημίας.
Είπα ότι θα μείνω σε φόρμα, και πήρα τραμπολίνο.
Ήταν του κουτιού, χωρίς ίχνος σκόνης.
Ήμουν ενθουσιασμένος. Ένιωθα και τον ενθουσιασμό του τραμπολίνου.
Είπε "Θα κάνω τη διαφορά σε αυτό το σπίτι.
Εδώ ανήκω. Θα τα αλλάξω όλα προς το καλύτερο".
Κι είπα "Σωστά, τραμπολίνο. Θες να πας μέσα στο σπίτι;
Ή στο γυμναστήριο;" Είπε "Ναι". Έχουμε και γυμναστήριο,
ένα δωμάτιο με ελλειπτικό. Το λέμε γυμναστήριο.
Το έβαλα μέσα. Ήταν πολύ ενθουσιασμένο.
Το άφησα κάτω. "Τα λέμε αύριο, τραμπολίνο". Είπε "Ναι".
Κοιτάξαμε στο βάθος
το ελλειπτικό.
Δίπλα στον τοίχο.
Κρέμονταν ρούχα πάνω του.
Ήταν γεμάτο σκόνη.
Κι ένιωσα την καρδιά του τραμπολίνου να σπαράζει.
Ένιωσα τον πόνο του. Ξέρετε πώς ήταν;
Σαν τον νέο αστυφύλακα που βγήκε από τη σχολή,
που λέει "Δώστε μου το χειρότερο τμήμα στην πόλη. Θα το αλλάξω!
Διαθέτω προοδευτικές τεχνικές, βοήθεια στο σπίτι.
Θα κάνω τη διαφορά".
Έρχεται την πρώτη μέρα με θερμός με πράσινο τσάι
και κετογενικό γεύμα, ενθουσιασμένος,
κοιτάζει, και ποιος κάθεται στο γραφείο του;
Ο παλιός του ανθρωποκτονιών.
Έχει οκτώ τρύπες από σφαίρες, έντεκα σάκους κολοστομίας.
Κάνει ήδη το έβδομο τσιγάρο το πρωί.
Αυτός είναι το ελλειπτικό.
Κοιτάζει το νέο τραμπολίνο και λέει
"Θα μάθεις, μικρέ.
Νομίζεις ότι εγώ δεν είχα όνειρα όταν ήρθα εδώ;
Ήμουν κορυφαίο προϊόν!
Μετέδιδα ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, ντοκιμαντέρ, τα πάντα!
Θα άλλαζα τις ζωές των χοντρών αυτού του σπιτιού.
Ο τύπος που σε άφησε σ' εμένα ανέβηκε την πρώτη μέρα,
με χαριτωμένα ρούχα προπόνησης
και με ένα iPhone. Κατέβασε και πόντκαστ για να ακούει.
Τι διανοούμενος!
Ανέβηκε πάνω μου και τέντωσε τους χοντρούς μηρούς του,
πατώντας πάνω-κάτω.
Περίμενα να αντέξει.
Ούτε στο πρώτο ντελικατέσεν έφτασε.
Κατέβηκε,
είδε τα μηνύματά στη χέστρα…
και δεν επέστρεψε ποτέ.
Θα έρθει αύριο, με τα ρούχα προπόνησης.
Λογικά, θα φτιάξει και λίστα με τραγούδια στο iPhone.
Ναι.
Είναι πενηντάρης της Γενιάς Χ. Θα βάλει New Wave ποπ δεκαετίας '80.
Έτσι θα αδυνατίσει, από τη νοσταλγία.
Θα ανέβει πάνω σου
και θα χοροπηδάει σαν γίββωνας που τρώει καραμέλες.
Και ποιο τραγούδι θα ακούσει πρώτα; Το ξέρω ήδη.
'Our lips are sealed' από The Go-Go's. Αυτό θα ακούσει πρώτα.
Και θα ενθουσιαστείς. Θα κάνει ολόκληρη μία ώρα!
Ούτε στη γέφυρα θα φτάσει.
Μόλις η Τζέιν Γουίβερ τραγουδήσει το 'Hush my darling,'
θα κατέβει να δει τα μηνύματά του στη χέστρα
και δεν θα επιστρέψει.
Εξαφάνισε κάθε χαρά μέσα σου και τίποτα δεν θα σε πληγώσει ποτέ ξανά".
Μόλις παρουσίασα την πιο θλιβερή ταινία Pixar
στην…
Αν κάνουν ταινία με τους αδελφούς Σάφντι,
αυτή πρέπει να είναι.
Ο Χάρβεϊ Καϊτέλ θα υποδυθεί το ελλειπτικό.
Ο Τίμοθι Σαλαμέ, το τραμπολίνο.
Και η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, τη μισοξεφούσκωτη μπάλα γυμναστικής.
Σάλεψα στη διάρκεια του εγκλεισμού.
Ψυχολογικά, έπιασα πάτο κατά τον εγκλεισμό
την ίδια μέρα με τη γυναίκα και την κόρη μου. Όλοι πιάσαμε πάτο
την ίδια στιγμή. Ήταν εργάσιμη μέρα,
ήμασταν στο σπίτι, μένοντας μέσα και κάνοντας το καθήκον μας,
να μη διασπείρουμε.
Η κόρη μου ήταν στην κουζίνα, κι από το πουθενά, λέει
"Είναι ένας περίεργος τύπος στην αυλή".
Τι διάολο; Τρέχω έξω. "Τι;"
Κοιτάζω. "Δεν βλέπω κανέναν. Σίγουρα είδες;"
Λέει "Ένας περίεργος τύπος πέρασε από την αυλή μας
και πήγε πίσω από τα δέντρα. Εκεί είναι".
Λέω "Να πάρει!"
Βάλαμε κάμερες στο ακίνητο.
Έχω μια εφαρμογή στο κινητό μου που βλέπεις τι δείχνουν οι κάμερες.
Και περίμενα. Θα πήγαινα να τον αντιμετωπίσω.
Απλώς ήθελα να δω με τι έχω να κάνω.
Δεν ήξερα ποιος είναι.
Ίσως ήταν χίπης που ήθελε να παίξει με λαστιχένια μπάλα. "Θα παίξω μαζί σου".
Ή κάποιος γυμνός παλαβός με σπαθί, και με κοτόπουλο στο πουλί.
Δεν ήξερα με τι έχω να κάνω. Έπρεπε να προετοιμαστώ.
Αλλά οι κάμερες δεν φόρτωναν κι εγώ περίμενα. Γαμώτο.
Και τότε, η γυναίκα μου μας έσπρωξε,
χωρίς να πει τίποτα,
και πήγε γρήγορα στο πίσω γκαζόν.
Φορούσε ένα λευκό καλοκαιρινό, αέρινο φόρεμα και ήταν ξυπόλητη.
Και κρατούσε ένα ροζ αλουμινένιο ρόπαλο μπέιζμπολ.
Κι έβγαζε μια πολύ έντονη γυναικεία ενέργεια, αλά Μάνσον.
Κοίτα μια καυτή χίπισσα που θέλω να πηδήξω και να με σκοτώσει.
Ναι.
Λοιπόν,
αυτή…
Άργησα λίγο να καταλάβω τι έγινε, αλλά την ακολούθησα
με σαγιονάρες και παντελονάκι, αλλά είχε στρίψει
και ήδη τα έχωνε στον τύπο.
Πριν στρίψω κι εγώ, την άκουσα να του φωνάζει
"Ποιος διάολο είσαι; Φύγε από την αυλή μου!
Θα σου γαμήσω τα πρέκια".
Οπότε…
μόλις
έστριψα,
είχε πάρει θέση.
Όπως η Ούμα στο Kill Bill,
έτοιμη για επίθεση.
Ο τύπος που του φώναζε
ήταν ατημέλητος, μα δεν φαινόταν τρελός ή άστεγος,
κρατούσε κινητό
κι έμοιαζε λίγο χαμένος. Κι αυτή του φώναζε
"Τι διάολο κάνεις εδώ;"
Θα διακόψω την ιστορία
και θα σας πω τι ακριβώς συνέβη.
Είχε πρόβλημα το κλιματιστικό. Εγώ…
Τηλεφώνησα στον εργολάβο μας
και είπα "Μπορείς να στείλεις κάποιον να φτιάξει το κλιματιστικό;"
Χωρίς να μας το πει,
έδωσε στον τύπο τη διεύθυνση και τον κωδικό της πύλης του ακινήτου.
Οπότε, ναι, τεράστια παρεξήγηση.
Η γυναίκα μου του φώναζε, λοιπόν. Πραγματικά,
σαν ωρυόμενη Βαλκυρία,
τσίριζε με όλο της το είναι "Ποιος διάολο είσαι;"
Τώρα, σε βάρος της υπόληψής του,
όταν μια ωρυόμενη Βαλκυρία
κρατά ένα ρόπαλο χρώματος σαν του αιδοίου
κι απειλεί να σε σκοτώσει,
πρέπει να απαντάς με κοφτές και σαφείς προτάσεις.
Αυτός ο τύπος
μιλούσε έτσι: "Ποιοι είμαστε πραγματικά, φίλε;
Κάθε μέρα… Η ρόδα γυρίζει…"
Γαμώτο.
Πλέον, αυτή κρατούσε το ρόπαλο με δύο χέρια. Ετοιμαζόταν να τον χτυπήσει
κι εκείνος με κοίταξε. Μόλις το έκανε, τότε φοβήθηκε.
Προσπάθησε να πει "Με λένε Μάικλ.
Ο γνωστός σας ο Στιβ με έστειλε εδώ να…"
Η γυναίκα μου είπε "Θεέ μου, δεν μας το είπε. Συγγνώμη.
Θεέ μου, θα τον πάρω τώρα.
Κάναμε πολύ κακή αρχή. Τι θα έλεγες να φύγεις;"
Ο τύπος καταχάρηκε που θα έφευγε.
Γυρνώντας σπίτι του, θα είπε "Τον κακομοίρη. Θεέ μου.
Θα είναι φοβερή στο σεξ, μα…"
Τώρα εσείς θα λέτε "Δεν φέρθηκες αντρίκια.
Την άφησες μόνη. Ποιος ξέρει τι θα γινόταν!"
Διαφωνώ πλήρως.
Λέω ότι ο συγχρονισμός και η θέση μας
μάς έκανε πιο αποτελεσματική αποτρεπτική ομάδα οικιακής εισβολής.
Θυμάστε που δεν φοβήθηκε όταν του φώναζε;
Συνέχισε να λέει "Εγώ…"
Ξέρετε γιατί; Αδυνατούσε να κατανοήσει ό,τι έβλεπε.
Καλλονή Βαλκυρία, ρόπαλο χρώματος αιδοίου κι ουρλιαχτά. Πολλά, πάρα πολλά.
Αδύνατο να τα κατανοήσει.
Κι επίσης, η ενέργεια που έβγαζε ήταν
μιας εξωγήινης σεξομέγαιρας που θα τον σκότωνε.
Αδύνατο να τα κατανοήσει.
Ξέρετε τι κατανόησε όμως;
Εμένα,
που στεκόμουν ενάμισι μέτρο πίσω της, γιατί έβγαζα την ενέργεια:
"Είμαι ανήμπορος όταν γίνεται έτσι.
Προσπάθησα να την πείσω να πάμε στο ψυχιατρείο
κι είπε ότι θα κάψει το σπίτι.
Σκότωσε πολλούς κούριερ της Amazon.
Δεν σκάβω κι άλλους λάκκους στην έρημο. Σε παρακαλώ, τρέξε!"
Κάνω κάποιες πόζες για την προφύλαξη οθόνης του Netflix.
Κι αν αυτοί…
Κι αν έκανα… Αυτό θα κάνω. Δώστε προσοχή. Έτσι.
Κοιτάξτε,
αυτό δεν θα μπει στο σόου, αλλά αν βλέπετε Netflix
κι εμφανιστεί αυτό στα "Προσεχώς", θα πείτε "Ας δούμε λίγο.
Τι διάολο συμβαίνει εδώ;"
Εμβολιάστηκα με ενισχυτική.
Αλήθεια. Ευχαριστώ. Δεν θα έπρεπε να…
Ευχαριστώ. Αλλά…
Ακούστε.
Ευχαριστώ. Λυπηρό να το χειροκροτάμε εδώ που φτάσαμε.
Έτσι;
Χειροκρότημα για το στοιχειώδες για την υγεία σου;
Σαν να λέω "Παιδιά, σκουπίζομαι όταν χέζω. Ευχαριστώ". Όχι.
Βρε κόσμε.
Όχι.
Δεν είμαι ήρωας.
Οι ξυλοκόποι που έκοψαν τα δέντρα
είναι οι ήρωες.
Μάλλον έχουμε κάποιον ξυλοκόπο εδώ. Εντάξει.
Ή έναν που λατρεύει να σκουπίζεται.
Έκανα τη δόση με το που κυκλοφόρησε το εμβόλιο.
Αμέσως. Δεν χρειάστηκε να περιμένω. Δεν εκμεταλλεύτηκα τη φήμη μου, αλλά
ενήργησα βάσει πληροφοριών εκ των έσω.
Και νιώθω άσχημα γι' αυτό. Ακούστε τι έκανα.
Μόλις βγήκε το εμβόλιο,
έχω έναν φίλο στο Ρίβερσαϊντ,
που με πήρε να μου πει "Δεν ξέρω αν πρέπει να σου το πω, αλλά
εδώ που μένω όλοι υποστηρίζουν Τραμπ. Κανείς τους δεν κάνει το εμβόλιο.
Εδώ στο φαρμακείο κάθεται μια γυναίκα
και ρωτάει όποιον μπαίνει, αλλά κανείς δεν θέλει.
Πετάνε στα σκουπίδια κιβώτια με εμβόλια.
Αν έρθεις εδώ, θα σου το κάνουν.
Δεν χρειάζεται ραντεβού". Οπότε πήγα,
μπήκα και ήταν όντως μια γυναίκα.
Είπα "Συγγνώμη. Θέλω να κάνω το εμβόλιο".
Κι αυτή είπε "Αλήθεια;"
Είχε ξεμείνει από μυθιστορήματα του Τόλκιν
και είπε "Ναι. Θα σε ετοιμάσω. Στάσου εκεί πέρα".
Κι όσο περίμενα, ο φίλος μου είχε δίκιο. Ρώτησε άλλους
"Θέλετε να κάνετε εμβόλιο;" "Όχι, ευχαριστώ".
Κι ένας τύπος τής είπε με ύφος
"Μπα, να μου λείπει.
Καλή προσπάθεια, παρακράτος. Αλλά λέω
να μη βάλω τσιπάκι παρακολούθησης για την ώρα.
Στάσου. Ναι. Είμαι στο φαρμακείο.
Προσπάθησαν να μου βάλουν τσιπάκι. Όπα. Σε χάνω.
Έλα, σ' ακούω. Δεν με εντοπίζουν, φίλε.
Ωραία. Θα σε πάρω μετά".
Έκανα πρώτη και δεύτερη δόση κι άλλες δύο ενισχυτικές. Είμαι καλά.
Το 1955
βγήκε το εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας. Το 1955.
Δύο χρόνια πριν εκτοξευτούν οι πρώτοι τεχνητοί δορυφόροι.
Δεν υπήρχαν ακόμα!
Η Αμερική ήταν εντελώς οπισθοδρομική, ρατσιστική
ομοφοβική και σεξιστική.
Και οι τότε στόκοι ρατσιστές, χωρίς να υπάρχουν δορυφόροι,
στήθηκαν στην ουρά για να κάνουν το εμβόλιο!
Τι διάολο!
"Κάνε μου εμβόλιο. Πώς θα προσέχω τα σιντριβάνια αν μείνω ανάπηρος;
Πώς θα πλακώσω κουίρ μέσα σε σιδερένιο πνεύμονα! Θέλω επιστήμη!
Άνθρωπος των σπηλαίων είμαι;"
Τώρα
είμαστε στο 2022,
που, εδώ που τα λέμε, δεν ακούγεται σαν αληθινό έτος, έτσι;
Δεν ακούγεται ψεύτικο;
Σαν φτηνή ταινία επιστημονικής φαντασίας. "Στο έτος 2022…"
"Λες τυχαίους αριθμούς. Χριστέ μου!" Ποιος γράφει τέτοιες μπούρδες;
Έχουμε 2022.
Στείλαμε ρομπότ στον Άρη.
Μας στέλνουν βίντεο στο TikTok.
Και η μισή χώρα λέει "Βάζουν δηλητήριο μάγισσας στη σύριγγα.
Άκου καλά. Δεν θα μου βάλεις δηλητήριο μάγισσας.
Κράτα το μαγικό μπόλι μακριά μου.
Θέλω να δω το βίντεο
που έστειλε το ρομπότ από τον Άρη στον παγκόσμιο εγκέφαλο στην τσέπη μου.
Αλλά κράτα την επιστήμη σου μακριά μου".
Αν φέρονταν έτσι το 1955,
η κυβέρνηση θα έδειχνε επιμορφωτικά σποτ,
όπως καρτούν να χορεύουν και να βγαίνουν υποδερμικές σύριγγες.
"Ποιον να τρυπήσω για να θεραπεύσω την πολιομυελίτιδα;" Σαν μικρό…
Ναι.
Έτσι, πρεζάκι. Πες σε όλους τις παροχές που παίρνεις.
"Παροχές; Μπορείς και περπατάς. Σου αρκεί αυτό για παροχή;
Μεσαιωνικέ κόπανε".
Είναι διαφορετικός κόσμος τώρα.
Διαφορετικός κόσμος. Έτσι;
Κρουαζιερόπλοια; Δεν θα τα ξαναδείς. Αποχαιρέτα τα.
Τα εγγόνια μας δεν θα γνωρίσουν τον μπουφέ.
Γαμώτο, η Covid άλλαξε τα πάντα.
Καταρχάς, εξαντλήθηκαν όλα τα εισιτήρια για κρουαζιερόπλοια μέχρι το 2026.
Ο κόσμος ανυπομονεί να μπει στα πλοία της πανούκλας
και να σαλπάρει στην ανοιχτή θάλασσα.
"Άσε με να πεθάνω δίπλα σε νεροτσουλήθρα!"
Ο μπουφές θα επιστρέψει
και μάλιστα με ακραία λαϊκίστικο κι εκδικητικό τρόπο.
Όλοι θα έχουν κρυφή ατζέντα.
"Έλα στον μπουφέ του Καπετάνιου Covid Μόνο για Κυρίαρχα Αρσενικά!
Μήπως είσαι αριστερός γυναικωτός
που βάζει προστατευτικό φτερνίσματος στη ψαρόσουπά του
ή μπορείς να πηδήξεις τη γυναίκα σου; Τότε, έλα
στου Καπετάνιου Covid…
Απόδειξέ μας ότι δεν εμβολιάστηκες
και θα έχεις δωρεάν χτένια σε θερμοκρασία δωματίου.
Έτσι ακριβώς".
Άκουγα τραγούδια δεκαετίας του '70 στο κανάλι επτά.
Ναι. Στο ράδιο XM Sirius.
Ακούς δεκαετίας '70; Πατάς το επτά.
Όλα τα τραγούδια. Δεκαετία '70 στο επτά.
Ακούς δεκαετίας '80; Πατάς το οκτώ. Δεκαετία '80 στο οκτώ.
Ακούς δεκαετίας '90; Πατάς το εννιά.
Ακούς δεκαετίας '40;
Δεν πατάς το τέσσερα.
Κάποτε, ναι. Δεκαετία '40 στο τέσσερα.
Τώρα είναι στο κανάλι 71.
Το '40s Junction.
Ακούς δεκαετίας '50; Είναι το κανάλι 72.
Το '50s Gold.
Ακούς δεκαετίας '60;
Κανάλι 73, το '60s Gold.
Γιατί μεταφέρθηκαν αυτά τα τρία κανάλια
στις μακρινές θέσεις
του σύμπαντος του XM Sirius;
Θα σας πω γιατί.
Οι ακροατές τους πεθαίνουν.
Τραγούδια δεκαετιών '40, '50, '60. Οι ακροατές τους ψοφάνε σαν…
Το κανάλι των '40 έχει μόλις πέντε ακροατές.
Τρεις βετεράνοι του Β' ΠΠ και δύο αντιδραστικοί χίπστερ. Αυτοί.
Μόνο αυτοί έμειναν.
"Ποιος είναι πανκ ροκ; Ο Άρτι Σο". Δεν μας γαμάς!
Γελάμε και το απολαμβάνουμε τώρα, αλλά όσο ζούμε
τραγούδια των '70, '80, '90 θα πάνε στις τελευταίες συχνότητες.
Έτσι καταλαβαίνεις ότι πεθαίνουν οι γενιές,
με το πού βάζουν τους σταθμούς.
Σώστε τις δεκαετίες '70, '80, '90.
Όταν τις μετακινήσουν,
ελπίζω να σκεφτούν προσεκτικά τι ονόματα θα δώσουν.
Όπως το κανάλι της δεκαετίας '40,
το '40s Junction, σταθμός τρένων, σου ξυπνάει αναμνήσεις.
Το 'πιασα. Το έφερα στο μυαλό μου. Μετά τα παράτησαν.
Το '50s Gold, το '60s Gold. Τι;
Δεν έκανε το "Φουστίτσες και Μίλκσεϊκ";
Δεν έκανε το "Λάδι Πατσουλί και Χάντρες Αγάπης";
Δώστε στο κανάλι της δεκαετίας του '70 ένα εμβληματικό όνομα για τη δεκαετία.
Όπως "Ράδιο Εγώ κι η Μαμά Χωρίζουμε".
Τι λέτε; Καλό.
Φυσικά.
Ναι.
Ή "Τεράστια Κεριά Παντού για Κάποιο Λόγο".
Η δεκαετία του '80, τα "Χρωματιστά Ντοσιέ".
Και το κανάλι της δεκαετίας '90 να το πουν…
Δεν ξέρω.
Ακούσατε το "Four-Leaf Clover" της Άμπρα Μουρ στο…
Γεια. Μένετε στο Ντένβερ, κυρία;
-Στο Κολοράντο Σπρινγκς. -Στο Κολοράντο Σπρινγκς;
Ευχαριστώ που κάνατε τόσο δρόμο.
Εντάξει. Ευτυχώς ξεκαθαρίστηκε. Δεν το τόνισα αρνητικά.
Ευτυχώς. Παιδιά, δεν το τόνισα αρνητικά. Όλα καλά.
Εκεί εργάζεστε;
-Τι επάγγελμα; -Είμαι γιατρός.
Γιατρός; Πέσαμε σε ξεφτέρι. Μάλιστα.
Τι ειδικότητα έχετε;
Είμαι παιδονευρολόγος.
Παιδονευρολόγος.
Θεέ μου!
Είστε…
Υπηρετείτε την κοινότητά σας, βοηθώντας παιδιά.
Έχετε μια αισιόδοξη δουλειά κι έναν αισιόδοξο τρόπο προσέγγισης.
Αυτό είναι θάνατος της κωμωδίας. Φεύγω αμέσως από εσάς.
Δεν υπάρχει τίποτα εδώ.
Θέλω έναν που φτιάχνει μεθ ή διαζευγμένο.
Αυτό είναι…
"Βοηθάω παιδιά να ζήσουν".
Εντάξει.
Σκατά.
Ήρθατε μαζί της; Είναι ο σύζυγος;
-Ο σύζυγος. -Τι επαγγέλεστε, κύριε;
-Είμαι δικηγόρος. -Δικηγόρος;
Επιτέλους.
Κάτι κακό.
Αν παρέχετε τίποτα δωρεάν υπηρεσίες,
θα τα πάρω. Σε τι εξειδικεύεστε, κύριε;
Δίωξη σεξουαλικών εγκλημάτων ανηλίκων.
Λοιπόν…
Όταν λέτε σεξουαλικών εγκλημάτων ανηλίκων,
εννοείτε δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων κατά ανηλίκων
ή ανήλικους σεξουαλικούς παραβάτες;
Ανήλικους παραβάτες.
Ανήλικους σεξουαλικούς παραβάτες; Πρέπει να προσέχουμε με τη διατύπωση.
Και όταν λέτε… Και τι συμβαίνει όταν…
Τι σκατά;
Ήταν ωραίο που κάθισα για ένα αστείο.
Δεν θα το κάνω στο υπόλοιπο σόου. Τι επαγγέλεστε, λοιπόν;
Τι διάολο κάνω;
Ασκείτε δίωξη σε ανήλικους παραβάτες σεξουαλικών εγκλημάτων. Εντάξει.
Κι εσείς είστε παιδονευρολόγος.
Άρα, βοηθάτε στη θεραπεία υπολειτουργικών εγκεφάλων παιδιών.
Κι όσα δεν θεραπεύονται, τα μπαγλαρώνει αυτός.
Σωστά; Έτσι πάει το πράγμα;
Ορίστε.
Να η επόμενη ομάδα της Marvel. Εντάξει.
Λοιπόν.
Χαριτωμένη και σκοτεινή πρακτική ταυτόχρονα.
Σπανίζουν τέτοια άτομα.
Σαν ένα γκοθ κορίτσι να κρατά γατάκι. Εντάξει.
Κι εσείς; Μένετε εδώ στο Ντένβερ; Ναι; Τι επαγγέλεστε;
Δουλεύω σε μπαρ και είμαι φοιτητής.
Δουλεύετε σε μπαρ και είστε φοιτητής.
Σαν ταινία δεκαετίας του '80 με τον Τομ Χανκς. Ωραία.
Οπότε,
τι σπουδάζετε τώρα;
Κυβερνοασφάλεια.
Τη μέρα περιπολεί στο ίντερνετ.
Και τη νύχτα φτιάχνει κοκτέιλ Σλίπερι Νιπλ για γραμματείς. Με πιάνετε;
Είσαι μπάρμαν, λοιπόν, και θα ήθελες να εργαστείς
στην κυβερνοασφάλεια. Έτσι;
-Ναι. -Ως μπάρμαν, βγάζεις τα προς το ζην.
Και για σπουδές.
Ποιο είναι το πιο τρομακτικό πράγμα που έμαθες
για την κυβερνοασφάλεια; Πόσο πιθανή είναι μια σοβαρή επίθεση χάκερ
που ξαφνικά δεν θα λειτουργούν τα ΑΤΜ
και κάθε πορνο-αναζήτησή μας θα φανερωθεί; Πότε θα γίνει;
-Σχεδόν τίποτα δεν είναι ιδιωτικό. -Σχεδόν τίποτα.
Το ξέρουμε ήδη όλοι αυτό.
Θεέ μου. Μεγαλώνοντας,
υπήρχε κάποιος παπάρας που σε εκφόβιζε, σου φερόταν άσχημα
και τώρα που σπουδάζεις κυβερνοασφάλεια
μπορείς να ψάξεις στη ζωή του
και να την κάνεις φύλλο και φτερό αν το θελήσεις;
Είχες ποτέ αυτόν τον πειρασμό;
Πολύ συχνά.
Έψαξες ονόματα παλιών νταήδων και τέτοια;
Επέλεξα να μην το κάνω.
Επέλεξες να μην το κάνεις.
Πολύ δικηγορική απάντηση. Κατάλαβες τι έκανε τώρα;
Φίλε μου.
Σύζυγος ή φιλενάδα;
-Ναι. -Ποιο από τα δύο;
-Φιλενάδα. -Φιλενάδα!
Και τι επαγγέλεστε;
-Εκπαιδεύτρια. -Εκπαιδεύτρια.
Σε τι; Ευχαριστώ.
Σε τι τομέα είστε εκπαιδεύτρια;
Σε δωρεάν διδακτικές μονάδες σπουδών για μαθητές λυκείου.
Δωρεάν διδακτικές μονάδες σπουδών για μαθητές λυκείου. Ωραίο.
Το τατουάζ μανίκι βοηθά να σπάσει ο πάγος, για να πουν τα παιδιά "Είναι κουλ,
είναι εντάξει";
-Πρέπει να βοηθάει. -Όντως.
Έχεις ακάλυπτο το τατουάζ;
-Ή πρέπει να φοράς μακρυμάνικα; -Φόρα παρτίδα.
Φόρα παρτίδα, και λες άνετη
"Πάρε δωρεάν διδακτικές μονάδες
όσο διαβάζεις το αλφαβητάρι, φιλαράκο. Ορίστε".
Κι αυτός με τατουάζ. Πόσο καιρό βγαίνετε;
-Τρία χρόνια. -Τρία ή τέσσερα.
Τρία ή τέσσερα χρόνια.
Κυβερνοασφάλεια σού λέει μετά.
Ελάτε, παιδιά.
Μένετε μαζί;
Ωραία!
Δεν θα… Είναι όμορφη.
Και μετά θα σου δίνει δωρεάν μονάδες στα πάντα.
Ελάτε τώρα.
Προξενιό εξ ουρανού. Τολμήστε το.
Μέσω κυβερνοασφάλειας, δεν μπορεί να δώσει στα παιδιά δωρεάν μονάδες;
Αλλάζει βαθμούς και μπήκαν Χάρβαρντ.
Να κι άλλη ομάδα. Εντάξει.
Έχω δύο ομάδες υπερηρώων στην πρώτη σειρά.
Γεια σας, κύριε.
Σορτσάκι στην πρώτη σειρά. Θαρραλέος.
Αυτά είναι. Έχεις πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση από μένα.
Μένεις στο Ντένβερ;
-Ναι. -Και τι επαγγέλεσαι;
Δουλεύω στο Μπόλντερ.
Μένεις στο Ντένβερ, αλλά δουλεύεις στο Μπόλντερ.
Και τι κάνεις εκεί;
-Δουλεύω σε σούπερ μάρκετ. -Δουλεύεις σε σούπερ μάρκετ.
Με τέτοιο μούσι; Δεν έχουν πρόβλημα;
Δεν θα ρωτήσω τι πουλάτε.
-Θα ήταν κουλό. -Θα το έβρισκες.
Μάλλον ναι. Για στάσου. Και τι θέση έχεις στο σούπερ μάρκετ;
Διευθυντής.
Διευθυντής στο σούπερ μάρκετ;
Διευθύνεις όλο το κατάστημα ή ένα τμήμα;
Ναι.
Ναι, ένα τμήμα.
Ένα τμήμα.
Την κάβα; Σε ποιο τμήμα…
Ακούγεσαι έκπληκτος όταν λες ότι δουλεύεις σε σούπερ μάρκετ.
Δουλεύω σε σούπερ μάρκετ!
Με ποιον είσαι εδώ; Φίλος σου είναι αυτός;
Είναι, και πού δουλεύεις εσύ;
-Από το σπίτι. -Δουλεύεις από το σπίτι.
-Στις πωλήσεις. -Στις πωλήσεις.
-Πουλάω λάμπες. -Πουλάς λάμπες.
Με ρωτάς; Έχεις ένα ύφος "Πουλάω λάμπες…"
Μου απαντάς σαν να είμαι αστυνομικός του ανθρωποκτονιών. Λες
"Πουλάω λάμπες".
Πουλάς λάμπες από το σπίτι σου.
Είμαι πωλητής φωτιστικών.
Είσαι πωλητής φωτιστικών, οπότε μένεις στο σπίτι σου.
Επικοινωνείς από το τηλέφωνο με κόσμο ή από το ίντερνετ;
-Από το ίντερνετ. -Από το ίντερνετ.
-Και τους πουλάς λάμπες. -Ακριβώς.
Σε ιδιώτες ή εταιρείες;
-Αμφότερα. -Αμφότερα. Πολύ περίεργο, λέμε.
Δεν ξέρω πώς…
Οπότε, τους καλείς από Zoom και λες "Γρήγορα,
ανάψτε τα φώτα.
Χάλια μαύρα, έτσι; Σας έχω τη λύση".
Κάπως έτσι.
Πολύ ενδιαφέρον.
Εντάξει. Είστε αξιαγάπητοι, μα δεν είστε ομάδα υπερηρώων. Συγγνώμη.
Είστε… Δεν ξέρω τι στο καλό είστε.
Ο ένας δουλεύει σε μάρκετ, αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι κάνει εκεί,
κι ο άλλος μιλάει από Zoom σε πελάτες για να πουλήσει λάμπες.
Μάλλον έχεις περίεργο λογαριασμό στο OnlyFans και το κρύβεις. Δεν μπορεί
να πουλάς λάμπες στ' αλήθεια.
-Είμαστε ήρωες από το σύμπαν της DC. -Από το σύμπαν της DC;
Εγώ λέω τα φυτουκλιάρικα. Εντάξει.
Ούτε να το διανοηθείς!
Πολύ διασκεδαστική πρώτη σειρά. Χειροκρότημα. Ευχαριστώ, παιδιά.
Μ' άρεσε η ροή του.
Γιατρός, δικηγόρος, ειδικός κυβερνοασφάλειας, εκπαιδεύτρια,
κάτι από σούπερ μάρκετ και λάμπες. Δεν ξέρω.
Άψογη αλληλουχία.
Τι αλλάζει μελλοντικά; Η ενημέρωση.
Αλλάζει πολύ.
Είμαι ενημερωμένος, θεωρώ.
Αλλά ξέρετε κάτι; Δεν θα είμαι για πάντα,
όπως και όλοι εσείς.
Να 'στε ενημερωμένοι, ανοιχτόμυαλοι, αλλά μην καυχιέστε.
Γιατί θα σας γυρίσει μπούμερανγκ.
Όσους ακύρωσαν ως ανημέρωτους κάποτε ήταν ενημερωμένοι,
μα η εξέλιξη τους άφησε πίσω.
Η εξέλιξη πάντα θα σε ισοπεδώνει.
Είμαι υπέρ των τρανς, των γκέι γάμων, των γκέι δικαιωμάτων και…
Όχι, μη.
Αυτό που λέω είναι
ότι κάποτε αυτό θα μου γυρίσει μπούμερανγκ.
Θα κάνω κωμωδία στα 70 μου και θα μου ξεφύγει κάτι,
που δεν θα γνωρίζω καλά. Θα πω
"Κακώς πηδάμε τους κλώνους μας".
Θα φάω καλή γιούχα.
Παρανόηση. Είμαι υπέρ των τρανς.
"Γαμιέσαι, εχθρέ των κλώνων!"
Μα είμαι τέρμα προοδευτικός!
#ΜηΜισείτεΤουςΚλώνους. Μετά θα είμαι πιο προσεκτικός.
Μικρός, δεν τον έπαιζα σε δοκιμαστικό σωλήνα
και πηδούσα ό,τι έβγαινε από εκεί! Λυπάμαι αν αυτό με κάνει κακό!
Γιούχα!
Παρεμπιπτόντως, έτσι το ξέρεις. Αν ανήκες σε καταπιεσμένη μειονότητα
ή σε κάποια περιθωριακή ομάδα, τις οποίες χλεύαζαν,
πλέον, ξέρεις ότι τα κατάφερες
όταν λευκοί στρέιτ άνθρωποι σε ρωτούν αν είναι αποδεκτά τα αστεία.
Έτσι το ξέρεις. Η τρανς κοινότητα έκανε πρόοδο,
επειδή ξαφνικά οι λευκοί στρέιτ ρωτούσαν "Είναι αποδεκτό;
Εγκρίνεις το αστείο; Εντάξει;"
Καταλαβαίνετε;
Αλλά όπως και να 'χει, αυτό σημαίνει ότι στο μέλλον
οι λευκοί στρέιτ θα είναι μειονότητα.
Τότε άλλοι παπάρες θα ρωτούν "Θα πω ένα αστείο
για έναν λευκό στρέιτ άντρα που παίζει μπόουλινγκ. Είναι αποδεκτό;
Παίζετε μπόουλινγκ, έτσι; Είναι προσβλητικό;
Ακούει Limp Bizkit, 'σατιρικά'.
'Σατιρικά το λέω'".
Να πάρει, αυτά τα τελευταία έξι χρόνια. Γαμώτο.
Είχα πανικοβληθεί πολύ το 2016, αλλά και για τα επόμενα χρόνια.
"Τι διάολο συμβαίνει; Θεέ μου, θα διαλυθεί η Αμερική;"
Όχι, ξέρετε γιατί;
Δεν πρόκειται. Είναι άσχημα τώρα,
αλλά ό,τι συμβαίνει τώρα είναι γραφτό να συμβεί.
Ξέρετε τι έγινε το 2016;
Η τελευταία έκρηξη οργής της μεταπολεμικής γενιάς.
Αυτό έγινε.
Η τελευταία έκρηξη οργής της μεταπολεμικής γενιάς.
Όταν μια γενιά γερνάει, πανικοβάλλεται, διότι ο θάνατος τρομάζει και αηδιάζει.
Και βάζουν κάποιον ελεεινό στον Λευκό Οίκο πριν πεθάνει.
Έχει ξανασυμβεί. Η σπουδαιότερη γενιά,
Θεέ μου, η σπουδαιότερη γενιά πολέμησε τους Ναζί,
έσωσε τον κόσμο από την τυραννία, επέστρεψε, έχτισε τα προάστια,
ανέθρεψε τη μεταπολεμική γενιά, ή μπέιμπι μπούμερ, που γέρασε.
Τα μαλλιά γκρίζαραν, το πουλί δεν σηκωνόταν πια,
αιμορροΐδες κι υστερεκτομές.
Πανικοβλήθηκαν. Και μετά, τέλη δεκαετίας του '70.
Ήρθε η πανκ μουσική, τα έχασαν. "Γάμα το.
Βάλτε τον καουμπόι ηθοποιό στον Λευκό Οίκο. Γαμηθείτε!
Ήμουν παρών, γαμώτο!"
Μετά μεγάλωσαν κι οι μπέιμπι μπούμερ. Για σκεφτείτε.
Ήταν στην πρώτη γραμμή του σεξ, ροκ εντ ρολ κι επανάστασης.
Πέρασαν απίστευτα νεανικά χρόνια και μετά γέρασαν.
Τα μαλλιά γκρίζαραν, το πουλί δεν σηκωνόταν πια,
αιμορροΐδες κι υστερεκτομές,
οι γαμημένες Γενιά Χ και Γενιά Ζ τους χλεύαζαν σε Twitter και TikTok.
Άσε που δεν καταλάβαιναν και το χιπ χοπ.
Και είπαν "Θεέ μου, θα πεθάνω. Τι σκατά συμβαίνει;
Βάλτε τον ρατσιστή τηλεπαρουσιαστή στον Λευκό Οίκο. Γαμηθείτε! Ήμουν παρών!"
Ανήκω στη Γενιά Χ.
Ε, λοιπόν,
η έκρηξη οργής της γενιάς μας θα είναι το λιγότερο έντονη.
Όταν γερνάμε και δεν σηκώνεται το πουλί και γκριζάρουν τα μαλλιά,
ένας Θεός ξέρει ποιον θα βάλουμε στον Λευκό Οίκο.
Θα βάλουμε τον Έντι Βέντερ ή την Τζανίν Γκαροφάλο.
Δεν ξέρω.
Κοιτάξτε.
Τους λατρεύω.
Η Τζανίν θα ήταν απαίσια Πρόεδρος.
Την ξέρω από τη δεκαετία του '90. Την αγαπώ. Κι η ίδια θα συμφωνούσε.
"Τζανίν, κατέβα για Πρόεδρος". "Να μου λείπει".
Θεέ μου, για σταθείτε. Έτσι θα νικήσει.
"Σκέψου όπως η Γενιά Χ, ακριβώς αυτήν τη στάση θέλουμε.
Τέλεια".
"Σοβαρολογώ. Δεν θα κατέβω". "Ναι, το ξέρουμε".
Θα σνομπάρει ντιμπέιτ, δεν θα κάνει καμπάνια.
Ούτε καν θα εμφανιστεί στην ορκωμοσία της.
Ναι, θα ήταν υπέροχο.
Θα την αγαπήσω πιο πολύ. Το CNN θα έχει ενημερωτικό στην οθόνη:
"Ημέρα 312 που η Πρόεδρος δεν εμφανίστηκε".
Θα τη βρουν σε καφετέρια. "Σας είπα, δεν θα ήμουν υποψήφια".
Και μετά, θα πεθάνουμε.
Δεν θα δούμε ποιον θα βάλει η Γενιά Ζ στον Λευκό Οίκο.
Πρόεδρος Λόγκαν Πολ.
Δεν… Κοιτάξτε. Δεν ξέρω.
Πρόεδρος Τζο Ρόγκαν.
Θα το ήθελε. Ακούστε με βρε.
Γνωρίζω τον Τζο από τη δεκαετία του '90.
Είναι γλυκός τύπος.
Αλλά έχει ξεφύγει. Ξέρετε γιατί;
Του έδωσαν εκατό εκατομμύρια δολ.
Σε τρελαίνει. Αντεπεξέρχεται καλύτερα απ' ό,τι θα έκανα εγώ.
Αν είχα ένα πόντκαστ για πλέξιμο
και μου έδιναν εκατό εκατομμύρια δολ., θα πηδούσα ένα κουβάρι νήμα!
Κι ο Τζο θα έλεγε "Ο Πάτον τρελάθηκε.
Θεέ μου".
Τα γεράματα δεν είναι άσχημα αν τα πάρεις χαλαρά.
Αυτό είναι το κλειδί.
Κάντε ότι είστε ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ στο Η Μύγα
και βλέπετε όλα αυτά τα περίεργα πράγματα.
Πάρτε ένα δερμάτινο σημειωματάριο και κρατήστε σημειώσεις, αργά το βράδυ.
"Οι κλανιές μου μυρίζουν σαν παλιά βιβλία.
Μα δεν τρώω παλιά βιβλία. Αυτό απαιτεί περαιτέρω εξέταση.
Ημέρα 17. Το κατούρημα αργεί πιο πολύ να τελειώσει από το να αρχίσει".
Όλοι θα το πάθουμε.
Θα τελειώσω με μια ιστορία για ένα άλλο πρόβλημα
που είχα, πόδια, τα πάντα, όλα διαλύονται. Αλλά ξέρετε κάτι;
Ζούμε στον 21ο αιώνα, δεν πειράζει. Μην το ξεχνάτε.
Τον περασμένο Νοέμβριο, έπρεπε να κάνω
μια μικρή επέμβαση. Εντάξει;
Θα σας πω την ιστορία χρησιμοποιώντας προχωρημένα αγγλικά,
για να μην τρομάξετε. Γιατί είναι τρομακτική.
Θα έκανα μια μικρή επέμβαση από εκείνες,
ας το θέσω έτσι,
που άντρες της ηλικίας μου, που κάθονται πολύ, κάνουν.
Καταλάβατε πού το πάω;
Κι ανησυχούσα. Υπήρχε Covid. Κι αν πάθαινα μόλυνση;
Αλλά ξέχασα ότι ζω στον 21ο αιώνα.
Διαθέτω ένα σωρό προνόμια.
Τη μέρα της επέμβασης, κάλεσα μεταφορικό με το κινητό μου.
Ήρθε, ο οδηγός φορούσε μάσκα, όπως κι εγώ,
καθαρό αμάξι, με πήγε στο νοσοκομείο.
Με είδε ο γιατρός, μου έδειξε κάθε πρωτόκολλο καθαριότητας
κι είπε "Είναι επέμβαση ρουτίνας.
Διαρκεί μία ώρα. Θα είσαι αναίσθητος μία ώρα.
Και θα βγεις σήμερα".
Με νάρκωσε, ξύπνησα μία ώρα μετά. Θεέ μου, ήμουν καλά.
Είπε "Είσαι καλά.
Πάρε μερικά μοντέρνα παυσίπονα, που θα σε βοηθήσουν να αναρρώσεις.
Δεν θα νιώσεις τίποτα.
Τώρα βγάλε το κινητό και κάλεσε μεταφορικό.
Ζεις στον 21ο αιώνα".
Το έκανα, και το αμάξι με πήγε σπίτι.
Κι όταν γύρισα σπίτι, είχα μια συσκευή που διέθετε ταινίες,
βιβλία, τηλεοπτικές εκπομπές, μουσική, προς ψυχαγωγία μου,
κατά την ανάρρωσή μου.
Έχουμε 21ο αιώνα!
Πριν πάρω εξιτήριο,
ο γιατρός είπε
"Μια σωματική λειτουργία
που συνηθίζεις να κάνεις καθημερινά,
για τις επόμενες μέρες,
δεν θα την κάνεις.
Και μετά από τρεις, τέσσερις μέρες,
ξαφνικά,
θα την κάνεις.
Αλλά την πρώτη φορά
θα τα κάνεις πάνω σου.
Δεν είναι ντροπή.
Θα συμβεί, είναι μέρος της ανάρρωσης.
Θεραπεύσου εν ειρήνη".
Γύρισα σπίτι.
Την πρώτη μέρα είδα ταινίες, διάβασα βιβλία στο iPad και πήγα για ύπνο.
Δεν συνέβη κάτι.
Την επόμενη μέρα, πάλι ταινίες, βιβλία στο iPad και ύπνο.
Δεν συνέβη κάτι.
Την τρίτη μέρα
είδα ταινίες, διάβασα βιβλία στο iPad
και πήγα για ύπνο.
Και στις 3:30 π.μ.…
συνέβη.
Αλλά τότε ξύπνησα και το ένιωσα να έρχεται.
Θα προλάβω στο τσακ.
Θεέ μου, δεν θα είναι καταστροφή. Πετάγομαι από το κρεβάτι.
Όλα καλά. Διασχίζω το υπνοδωμάτιο,
μπαίνω στην τουαλέτα κι είμαι τρία μέτρα μακριά από τη λεκάνη.
Θα τα καταφέρω.
Πλατς! Όχι.
Πρόλαβα να βγάλω το εσώρουχο και τη φόρμα μου…
που έκανε την κατάσταση δέκα φορές χειρότερη.
Διότι, πλέον…
το αψεγάδιαστο μπάνιο μας με λευκά πλακάκια…
είχε
μια φθινοπωρινή διακόσμηση. Σας άρεσε;
Ναι.
Καλές Ευχαριστίες.
Οπότε,
καθώς στεκόμουν,
είπα "Θεέ μου, έχω δύο επιλογές: να καθαρίσω μόνος μου
ή να διακινδυνεύσω να δει η γυναίκα μου αυτό το χάλι",
κάτι που δεν της αξίζει.
Οπότε, επιλέγω το δεύτερο.
Καθαρίζω τα πάντα. Παίρνω πετσέτες
και μαζεύω τα πάντα σε έναν μεγάλο αηδιαστικό σωρό.
Βγάζω τα ρούχα μου,
μαζί και το πουκάμισο, που το κατέστρεψα.
Φυσική.
Οπότε…
πάω τον σωρό
κάτω… Είμαι γυμνός πλέον.
Πάω στην κουζίνα με τον αηδιαστικό σωρό,
ανοίγω τη σακούλα σκουπιδιών και τον βάζω μέσα.
Έχει πάει τέσσερις το πρωί πια,
πρέπει να περπατήσω ως το τέρμα στο δρομάκι του σπιτιού,
που είναι οι κάδοι σκουπιδιών.
Ανοίγω το καπάκι, πετάω τον σωρό
και στέκομαι εκεί…
γυμνός,
στις 4:00 π.μ.
και απλώς
κοιτάω το φεγγάρι.
Πριν ώρες,
ήμουν στον 21ο αιώνα,
με πρόσβαση σε μοντέρνα τεχνολογία, ιατρική και συγκοινωνία.
Και τώρα,
μόλις λίγες ώρες αργότερα,
αποκαλύφθηκα
ως ο γυμνός πίθηκος που ήμουν πάντα.
Ο γυμνός
χεσμένος πίθηκος,
που έχουμε όλοι μέσα μας.
Και βίωσα μια περίεργη στιγμή γαλήνης,
γιατί ήταν τόσο απαίσιο
που σκέφτηκα "Ξέρεις κάτι, πιο μακριά
από τον 21ο αιώνα δεν θα μπορούσα να είμαι.
Βασικά, είμαι πιο κοντά στους προγόνους μου, τους Νεάντερταλ.
Έχει κάτι το αλλόκοτα εξαγνιστικό όλο αυτό".
Είχα αυτό το συναίσθημα για δέκα δεύτερα.
Τότε θυμήθηκα ότι οι γείτονές μου έχουν κάμερες παρακολούθησης στις πόρτες.
Όλοι πήραν χριστουγεννιάτικη κάρτα εκείνη τη χρονιά.
Ευχαριστώ πολύ, Ντένβερ!
Ευχαριστώ!
Σας ευχαριστώ, παιδιά!
Σας ευχαριστώ όλους.
Σας ευχαριστώ!
Υποτιτλισμός: Δημήτριος Θωμαΐδης