Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Czołem!
Denver!
O Boże!
Cześć. Dziękuję.
Dziękuję.
O Boże!
Tak!
Dziękuję, że przyszliście.
Złamałem stopę.
Tak.
Tak zacząłem rok. Złamałem stopę.
Stało się to w dwóch etapach.
W drugim spadłem z krawężnika
i źle upadłem. To był drugi etap.
Pierwszy i najważniejszy etap.
Skończyłem 53 lata.
To najważniejsza część.
Kończysz 50 lat
i totalna katastrofa.
Gdy miałem 20 lat, wsadzałem kij w mrowisko
i smarowałem rany Altacetem.
I nic mi nie było.
A teraz spada szyszka i trzaska mi w kręgosłupie.
O tak.
Złamałem stopę, a następnego dnia…
Rzucę nazwiskiem. Dobra.
Dzień po złamaniu stopy mój przyjaciel, Glenn Howerton,
który ma prawie 50 lat, ale przyjmijmy, że jest po 50…
Musiałem… Mniejsza z logiką.
Złamał obojczyk.
Zadzwoniłem do niego w geście solidarności i wsparcia.
„Ja złamałem stopę. Co się stało?”.
I myślę sobie,
pewnie krzywo sięgał po Sunchipsy
i skręcił obojczyk czy coś.
A on na to: „Salto na snowboardzie mi nie weszło”.
Wystarczy.
Wal się.
W pewnym wieku już nie trzeba się tak męczyć.
Zresztą nie wierzę, że tak było.
Pewnie kłamie, ktoś obok trzasnął drzwiami
i obojczyk opadł mu na tyłek.
Potem powiedział żonie:
„Przyklej mnie do deski i zepchnij czarnym szlakiem.
Oszczędź mi godności”.
Podam kolejne nazwisko.
Miesiąc po tym, jak złamałem stopę, Tony Hawk
złamał
kość udową w dwóch miejscach.
Źle podskoczył.
Ćwiczył w swojej hali, źle wylądował i złamał kość udową.
Wysłał mi zdjęcie z rentgena.
I podpisał „Jedziemy na jednym wózku”.
Ja na to „Ani, kurwa, trochę”.
Ty
odjazdowo odjebałeś Jackie Channa.
Nowy poziom odjazdowości.
Ja spadłem z krawężnika jak jakaś pipa, która zobaczyła ptaka.
Tak się pogrążyłem.
Pogrążyłem się najgorzej, jak się da.
I było w tym coś dziwnego,
bo to wyparłem, wciąż myśląc jak 20-latek.
„Skręciłem tylko kostkę. Jadę do domu”. Byłem w pracy.
„Pojadę. Dam radę”.
Wracam i ból jest jeszcze gorszy. „To może być coś poważnego”.
Dojeżdżam i ledwo mogę wysiąść z auta.
Kuśtykam po ulicy do domu.
I naprawdę boli.
Zatrzymuje się samochód,
a w nim dwie kobiety,
ta za kierownicą opuszcza szybę i mówi:
„W porządku?”.
Mówię „Skręciłem kostkę. Właśnie idę do domu obłożyć lodem”.
Wtedy, i to nie daje mi spokoju,
mówi do mnie: „Nie poddawaj się”.
Co… Zaraz.
Co? Cholera!
Jak musiałem wyglądać?
Aż pomyślała: „On chce się zabić. Zatrzymaj się.
Nie poddawaj się.
Puszczę piosenkę Petera Gabriela i Kate Bush.
Posłuchajmy tego”.
Może to pandemia i lockdown odcisnęły ślad na mojej twarzy.
Teraz już tak wygląda,
bo nie poszedł mi ten lockdown.
Dałem ciała. Planowałem świetny lockdown.
Planowałem coś wyjątkowego. Pamiętacie, jak wszedł lockdown?
„Zostań w domu”,
a w głowie kołacze od dawna powtarzana myśl:
„Miesiąc luzu i pozbieram się do kupy.
Odzyskam życie. Potrzebuję tylko miesiąc wolnego”.
Planowałem świetny lockdown,
a odwaliłem najgorszy.
Boże, ale miałem listę.
Wszyscy je robiliśmy. Prawda? Tak.
Wszystkie świetne książki do przeczytania. Umiejętności do nauczenia.
O Boże. Przebieraliśmy nogami, żeby nad sobą pracować.
Gdybym wykonał swoją listę,
teraz mielibyście przed sobą zupełnie innego człowieka.
Lżejszy o 10 kilogramów.
Mówiący płynnie po włosku.
A po wejściu tutaj
domowej roboty malinowo-migdałowa tarta z kruszonką
czekałaby na każdego na krześle.
Rano zmieliłbym ręcznie mąkę.
Jedlibyście ją z talerza origami.
A po jedzeniu
wyrzucacie talerz i wyskakuje żaba. Boże!
Wszystkie moje plany!
Nic z tego nie zrobiłem.
Jadłem Doritos na śniadanie
i dwa razy obejrzałem Deadwood w całości.
Obejrzałem.
Skończyłem.
I znów pierwszy odcinek.
Start.
Tylko to robiłem.
Miałem większego zajoba niż stodoła pełna łoniaków klaunów.
Tak u mnie było
podczas lockdownu.
I słuchajcie…
Kiedy mówię…
„Zajob jak stodoła pełna łoniaków klaunów”.
Nie wyśmiewam fetyszy, nie oceniam.
Klauni też mają prawo
do nietuzinkowych eksploracji i śmiałych poczynań w życiu seksualnym.
Ale nie łoniaki klaunów są czymś dziwnym.
To przekucie w czyn myśli:
„Wypełnię tę stodołę…
łonia”… Żeby było jasne.
Wariactwem jest tu stodoła.
Nawet nie stodoła pełna łoniaków.
A sama czynność wypełniania stodoły…
Słuchajcie, jeśli…
Jeśli wypełniliście stodołę łoniakami, pole „wariactwo” macie już odhaczone.
A wtedy ktoś mówi: „Utrudnię sobie zadanie.
Będę zbierał tylko łoniaki”…
No i nie da się tego poznać. Klauni wyglądają tak samo.
Nie są jasnopomarańczowi. W kolorze tęczy.
No dobra.
Niektórzy są, ale nie każdy… Słuchajcie.
Nie każdy…
jasnopomarańczowy łoniak pochodzi od klauna.
I tęczowy też.
Nie o to mi chodzi. Chodzi mi o to,
że nie da się…
OK, o to mi chodzi.
Zaraz. Kurwa.
OK.
Jeśli…
idziecie sobie,
jest stodoła, otwieracie wielkie drzwi,
a tam ściana łoniaków,
myślicie: „Po wsi kręci się szaleniec”.
I ktoś wam mówi:
„To łoniaki samych klaunów”.
A ty: „Trzeba wezwać Gwardię Narodową”.
Czekaj. Co?
Bo nie da się tego udowodnić.
Dobra, możesz zrobić coś takiego.
Za każdym razem po tym,
jak zbierzesz…
Nie…
Nie kępkę,
to obrzydliwe.
Nie kępkę… Nie.
To zbyt obrzydliwe.
Kołtun! Nie.
Kołtun jest zbyt prostacki. To inna…
Gdyby Cracker Barrel otworzył sklep BDSM,
nazwaliby go Łonowy Kołtun. Tak by się nazywał.
Szłoby się do…
Byłby połączony z Cracker Barrel.
Wchodzisz, zjadasz fajne śniadanko i: „Idę się odkasztanić w Łonowym Kołtunie”.
„Zapłać. Spotkamy się przy wyjściu”.
Łonowy Koł…
Łonowy Kołtun.
Mamy zaciski na sutki i pachnące lubrykanty.
Mamy
bicze i palety, i wibratory. O rany!
I wieżę do nieba z zatyczek analnych.
Powiedz, że przysyła cię Petunia świński łoniak.
Kwik. Dobra.
Garść łoniaków klaunów.
Termin neutralny płciowo.
Zawsze, gdy bierzesz garść klaunich łoniaków,
robisz polaroidy.
Masz zdjęcie i klękasz.
Zbierasz łoniaki do worków.
Muszą być spore. Wrzucasz tam klauna.
On lub ona w swojej peruce i charakteryzacji…
I trzyma dzisiejszą gazetę.
I wtedy wiesz.
Potem przedziurkowujesz zdjęcie,
robisz dziurę, przeciągasz przez nią,
do łoniaka przywiązujesz drugi koniec wstążki,
wrzucasz do stodoły…
Każda garść łoniaków jest przypisana.
I już. W ten sposób można…
Kurwa, nie. Nie da się.
Wiecie czemu?
To nie działa, bo ktoś może powiedzieć:
„Nie wypełniłeś stodoły samymi łoniakami, bo wstążka
w Polaroidzie”…
Nie, mówca musi mieć pewność,
a słuchacz pełne do niego zaufanie.
Kiedy mówisz… Sytuacja wygląda tak, dobra?
Dopiero się zagłębiamy.
Wyruszmy na godzinę w podróż.
Zacząłem dość mocno. Chyba.
Chyba zdobyłem wasze zaufanie, ale nie powinniście zupełnie…
Nie. Jeszcze nie.
Bo musicie… Posłuchajcie. To, co zrobiłem, komediowo,
twórczo, to uchyliłem drzwi stodoły.
I widać ścianę łoniaków.
Tak, imponujące, ale macie prawo pomyśleć:
„Wiesz co? Założę się, że ma 1,5 cm grubości”.
Z tyłu jest duża sklejka, a reszta stodoły jest pusta.
„Kantuje”… Macie prawo tak myśleć.
To jest to, co robię.
Jako komik zapraszam was,
mówię, wbiegnij tak szybko, jak potrafisz
w tę ścianę łoniaków,
przedrzyj się na sam koniec,
po prostu przedrzyj się do końca stodoły,
aż w całości pokryją cię łoniaki.
Rozumiecie? Do tyłu. I kiedy wreszcie dotkniesz tylnej ściany,
pomyślisz: „Poznałem człowieka honoru”. Tak będzie.
Tego właśnie dla nas chcę.
Nie dla mnie, nie dla was. Dla nas wszystkich.
Tego właśnie chcę.
Takie skecze pisałem podczas lockdownu.
Nie spałem osiem dni z rzędu…
Piąta rano.
Szlag! Nie uda się ze zdjęciem!
Cholera jasna!
Kupiłem trampolinę.
Nie taką dużą, ale malutką do ćwiczeń.
Tak. Malutka trampolina.
Nazywa się rebounder. Coś świetnego.
Wchodzisz, podskakujesz, układ limfatyczny pracuje.
„I raz, lewo, prawo, Do przodu, do tyłu. Slalom”.
Świetny trening.
Dostałem na początku pandemii.
Przetrwam to, zadbam o formę. Mam nowy rebounder.
Wyjąłem z pudełka bez śladu kurzu.
Tak się cieszyłem, że czułem, jak rebounder się cieszy.
Myśli: „Zmienię coś w tym domu.
Jestem jego częścią, odmienię wszystko na lepsze”.
„Zgadza się, rebounderku. Chcesz wejść do domku?”
„Chcesz na siłownię?” Cieszy się. Mamy w domu siłownię.
Pokój z orbitrekiem nazwaliśmy siłownią.
Wchodzimy. Jest taki podekscytowany.
Kładę go.
„Do zobaczenia jutro”. A on: „Tak”.
Razem oglądamy się
na orbitrek.
Pod ścianą.
Wiszą na nim ubrania.
Pokryty kurzem.
Czułem, jak serce rebounderka pęka.
Czułem ten ból. Wiecie, jakie to uczucie?
Czuł się jak żółtodziób po akademii policyjnej.
„Odmienię nawet najgorszy posterunek w mieście!
Mam postępowe techniki i lokalne programy pomocy.
Odmienię go”.
W pierwszy dzień niesie termos zielonej herbaty,
keto-lunch i pozytywną energię.
Patrzy w róg: „Kto siedzi przy tym biurku?”.
Stary glina z wydziału zabójstw.
Ma osiem dziur po kulach.
11 worków kolostomijnych.
Ćmi dziś już siódmego Viceroy’a.
To orbitrek.
Patrzy na żółtodzioba reboundera.
„Poznasz życie, dzieciaku”.
„Myślisz, że nie miałem marzeń, kiedy tu trafiłem?”
„Byłem na szczycie!”
„Można na mnie oglądać filmy, seriale, programy o górach, wszystko!
Miałem odmienić ten dom tłuściochów”.
„Koleś, który cię postawił, był tu mojego pierwszego dnia.
Słodki strój do ćwiczeń.
Mały iPhone.
Ściągnął na niego kilka podcastów.
Inteligent!”
„Wchodzi na mnie, rozciąga te małe, tłuste uda
i pompuje w górę i w dół.
Myślałem, że zrobi dystans.
Nie wytrzymał do dostawy lunchu.
Zeskoczył ze mnie.
Poszedł czytać swoje teksty w kiblu.
Nigdy nie wrócił”.
„Na pewno wróci jutro w swoim stroju treningowym.
Wrzuci jakąś playlistę na iPhona.
Tak.
To pokolenie X po pięćdziesiątce. Puści nową falę popu z początku lat 80.”.
„Właśnie tak schudnie. Na nostalgii”.
„Wejdzie na ciebie i zacznie skakać
jak gibon z paczką Skittlesów”.
„Nawet wiem, czego zacznie słuchać:
Go-Go's »Our lips are sealed«.
To puści jako pierwsze.
Ale się ucieszysz. »Będzie ćwiczył całą godzinę«.
Nie dotrwa do pasażu”.
„Gdy Jane Weaver zacznie śpiewać »'Hush my darling«,
zeskoczy z ciebie. Pójdzie czytać do kibla.
Już nigdy nie wróci”.
„Zgaś wszelką radość w sobie, a już nigdy nic cię nie skrzywdzi”.
Zarysowałem fabułę najsmutniejszego filmu Pixara.
Jeśli nakręcą film z braćmi Safdie,
to musi być ich film.
Harvey Keitel zagra orbitrek.
Timothée Chalamet w roli reboundera.
A Frances McDormand to w połowie napompowana piłka do ćwiczeń.
Odbijało mi podczas lockdownu.
Podczas lockdownu moja psychika siadła w ten sam dzień,
co psychika żony i córki. Wszyscy zwariowaliśmy
w tym samym czasie. To był dzień powszedni.
Wszyscy byliśmy w domu. Zostaliśmy w domu.
Robiliśmy swoje.
Nie rozsiewamy.
Moja córka jest w kuchni i nagle mówi:
„W naszym ogrodzie jest dziwny facet”.
Że co? Przybiegam: „Co?”. Patrzę.
„Nikogo nie widzę. Widziałaś kogoś?”
Mówi: „Jakiś dziwny facet szedł przez nasz ogród,
poszedł do tyłu i gdzieś tam jest”.
Myślę „Jasny gwint!”.
Wszędzie mamy kamery.
Klikam w apce na telefonie i widzę to, co kamery.
Sprawdzam. Skonfrontuję się z nim.
Ale chcę wiedzieć, z czym mam do czynienia.
Nie wiem, co tam jest.
Może zagubiony hipis chce zagrać w zośkę.
„Zagram z tobą”.
Może ekshibicjonista-erotoman z kubełkiem na fiucie i mieczem.
Nie wiem, co tam jest. Chcę być gotowy.
Ale kamery się nie wczytują, a ja czekam. Szlag.
I nagle moja żona
przeciska się między nami
i bez słowa
wychodzi na trawnik z tyłu domu.
Jej biała, letnia sukienka powiewa na wietrze. Idzie boso.
Trzyma różowy, aluminiowy kij do bejsbola.
Jej noga emanuje energią Charlesa Mansona.
Gorąca hipi-laska, której dam się przelecieć i zamordować.
Hurra.
Więc
ona…
Zrozumiałem, co robi, dopiero po chwili. Pokuśtykałem za nią
w klapkach i bojówkach, ale była już za rogiem
i już napadła na tego gościa.
Zanim wyszedłem zza rogu, słyszałem, jak krzyczy:
„Coś ty, kurwa, za jeden? Wypierdalaj z mojego ogródka!”.
„Zajebię cię”.
Ja
wychodzę zza rogu.
Ona już przybrała pozycję.
Jak Uma w Kill Bill,
jest gotowa.
Facet, na którego krzyczy,
może trochę niechlujny, ale żaden wariat i bezdomny.
Trzyma telefon,
wygląda trochę dziwnie. Ona wrzeszczy na niego:
„Co tu, kurwa robisz?”.
Na chwilę przerwę tę historię
i powiem, co się właściwie działo.
Szwankowała nam klimatyzacja…
Zadzwoniłem do naszego montera
i poprosiłem, by ktoś wpadł ją naprawić.
Nic nam nie mówiąc,
facet podał mu adres, kod do bramy i wysłał do nas.
Tak. Wielkie nieporozumienie.
Żona właśnie krzyczy na niego.
Napierdala…
po nim jak Walkiria.
Wypluwa na gościa płuca: „Kim ty, kurwa jesteś”.
Na jego nieszczęście…
Gdy Walkiria o płomiennych oczach
z metalowym drągiem w kolorze waginy
grozi, że cię zabiję,
odpowiada się krótkimi zdaniami oznajmującymi.
A ten facet
wymamrotał: „A kim wszyscy jesteśmy”.
„Codziennie… na nieboskłonie…”.
Szlag.
Ma już obie ręce na kiju. Zaraz się na niego zamachnie.
Gość spojrzał na mnie
i wtedy się wystraszył.
I wystrzelił „Jestem Michael.
Przysyła mnie Steve do…”
I moja żona: „O Boże, nie powiedział nam. Przepraszam.
Boże, zaraz do niego zadzwonię”.
„Straszne nieporozumienie. Proszę pojechać”…
Facet pojechał w podskokach.
Pewnie jechał do domu, myśląc: „O Boże, co za biedaczysko.
Seks pewnie cudowny, ale”…
Może pomyślicie: „Nie zachował się jak facet.
Posyła żonę”… Bóg jeden wie, co się mogło stać!
Twierdzę wręcz odwrotnie.
Dzięki naszemu wyczuciu czasu i miejsca
mogliśmy skuteczniej zapobiec włamaniu.
Bo pamiętacie, że krzyczała, a on się nie wystraszył?
Tylko mamrotał…
A wiecie czemu? Nie rozumiał tego, co zobaczył.
Wspaniała Walkiria, metalowa wagina i wrzask.
To zbyt wiele, kurwa, zbyt wiele.
Nie mógł tego pojąć.
I emanowała tą energią
kosmicznej jędzy, która zaraz cię zamorduje.
Nie do pojęcia.
Ale co zdołał pojąć?
Mnie.
Stałem półtora metra za nią. Bo ze mnie emanowała energia:
„Nic nie poradzę, kiedy taka jest.
Próbowałem zapisać ją na oddział leczenia nerwic.
Powiedziała, że spali nasz dom.
Zabiła tylu kurierów Amazona. Nie dam już rady kopać dziur na pustyni.
Proszę, uciekaj!”.
Robię pozy do fotosów dla Netflixa.
A może zrobię…
Zrobię tak. Patrzcie.
Słuchajcie. To…
Nic wyjątkowego, ale jeśli oglądacie Netflixa
i wyskakuje „co obejrzeć”, myślisz „Sprawdźmy to.
Co to ma być?”.
Zaszczepiony i doboostowany.
Tak. Dziękuję. To nie powinno…
Dzięki. Ale…
Słuchajcie.
Dzięki. Ale to trochę smutne, że dostaję za to brawa.
Prawda?
Brawa za robienie minimum dla swojego zdrowia?
Jakbym powiedział „podcieram po sraniu”…
Nie.
Ludzie.
Nie.
Nie jestem bohaterem.
To drwale ścinali drzewa na papier…
Oni są bohaterami.
Chyba mamy tu drwala. Dobra.
A może entuzjastę podcierania.
Zaszczepiłem się, jak tylko pojawiła się szczepionka.
Natychmiast. Nie wbiłem się w kolejkę, Nie wykorzystałem przywilejów, ale…
Wykorzystałem poufną informację
i głupio mi z tym.
Było tak.
Gdy wyszła szczepionka,
znajomy z Riverside
zadzwonił i powiedział „Może nie powinienem ci tego mówić,
ale mieszkam w bastionie MAGA. Tutaj nikt się nie szczepi.
Niedaleko w Rite Aid siedzi kobieta.
Pyta każdego, kto wchodzi. Nikt nie korzysta.
Zalegają im w magazynach.
Podjedź tam, to cię zaszczepią.
Nawet się nie umawiaj”. Więc pojechałem.
Wchodzę, za stołem siedzi kobieta.
„Przepraszam, czy mogę się zaszczepić?”
A ona: „Naprawdę?”.
Przeczytała już każdą książkę Tolkiena.
Mówi: „Zaraz wszystko przygotujemy. Proszę tam stanąć”.
Czekam i widzę, że miał rację. Wszyscy wchodzą i:
- Chce się pan zaszczepić? - Nie, dziękuję.
A jeden gość rzucił jej…
„Ta! Nie, dzięki”.
„Niezły blef, tajny układzie. Raczej…
Podziękuję, nie będę się chipować.
Tak, znowu jestem w Rite Aid.
Chcieli mi wszczepić… Czekaj, przerywa.
Jesteś. Tak, nie. Jestem poza zasięgiem.
Dobra. Zadzwonię później”.
Wziąłem dwa zastrzyki i dwie dawki przypominające. I żyję.
W 1955
pojawiła się szczepionka przeciw polio, 1955.
Dwa lata
przed pierwszymi satelitami.
Nie było satelitów!
Ameryka była zacofana, rasistowska,
homofobiczna, seksistowska
i te przed-satelitarne rasistowskie przygłupy
ustawiały się w kolejce na szczepienie!
Co jest!
Daj mi ten zastrzyk, bo będę inwalidą.
Nie mogę bić gejów w żelaznym płucu! Dawajcie mi moją naukę!
Co ja, jaskiniowiec?
A teraz
mamy rok 2022,
co swoją drogą nie brzmi jak prawdziwy rok, prawda?
Nie brzmi jak zmyślony?
Oglądasz tani film sci-fi: „W roku 2022”…
„Co to za liczby z kapelusza. Czyj to scenariusz?”
Jest rok 2022.
Mamy roboty na Marsie.
Wysyłają nam filmiki na TikToka.
A połowa kraju mówi: „W igle jest trutka na czarownice.
Mówię wam.
Nie dam sobie wstrzyknąć trutki na czarownice”.
„Trzymcie to szarlataństwo z dala.
Mam do obejrzenia filmik,
który robot z Marsa wysłał na mój kieszonkowy mózg”.
„Ale trzymcie z dala tę całą naukę”.
Z takim podejściem w 1955
rząd musiałby wypuszczać reklamy społeczne
z małą, rysunkową tańczącą igiełką.
„Kogo muszę dziabnąć, żeby wyleczyć polio?”
Tak.
Zgadza się, szczepionko. Opowiedz o swoich zaletach.
„Zaletach? Stoisz, kurwa, na nogach. Fajne zaleta?
Średniowieczne głąby”.
Teraz to inny świat.
To inny świat. Prawda?
Statki wycieczkowe? Możecie się z nimi pożegnać.
Nasze wnuki nie dowiedzą się, co to bufet.
Kurwa, Covid wszystko zmienił.
Po pierwsze każdy wycieczkowiec jest zarezerwowany do 2026 roku.
Ludzie nie mogą się doczekać, aż wejdą na barkę plagi
i wypłyną na przestwór oceanu.
Dajcie mi umrzeć pod zjeżdżalnią wodną!
Bufety powrócą i to ze swoją dziwną antylibkową zemstą.
Każdy ze swoim przekazem dnia.
„Bufet Kapitana Covida zaprasza tylko samców alfa!
Jesteś lewakiem w rurkach
potrzebującym osłony antybakteryjnej nad zupą z małży
czy potrafisz zerżnąć swoją żonę?
Więc zapraszamy
do Kapitana Covida”.
„Dowiedź, że nie byłeś szczepiony,
dostaniesz darmo półmisek letnich przegrzebków”.
„Zgadza się”.
Po drodze tutaj słuchałem muzyki lat 70. na kanale siódmym.
Tak, na moim radiu satelitarnym XM Sirius.
Lubisz muzykę lat 70.? Wciskasz siedem.
Cała muzyka lat 70. jest pod siódemką.
Lubisz muzykę lat 80.? Wciskasz ósemkę.
Lata 80. pod ósemką.
Muzykę lat 90.? Wciskasz dziewiątkę.
Lubisz muzykę z lat 40.?
Cóż, nie naciskasz czwórki.
Kiedyś lata 40. były pod czwórką.
A teraz to kanał 71.
'40s Junction.
Lubisz muzykę z lat 50.? Kanał 72.
'50s Gold.
Lubisz muzykę lat 60.?
Kanał 73. '60s Gold.
Czemu te trzy kanały przeniesiono
na obrzeża
wszechświata XM Sirius?
Powiem wam czemu.
Ich słuchacze wymierają.
Lata 40., 50., 60.
Ci słuchacze padają jak…
Na kanale lat 40. zostało pięciu słuchaczy.
Troje weteranów II w. św. i para opornych hipsterów.
I koniec.
Tylko tyle zostało.
„Artie Shaw to punkrockowiec”. Spadaj.
Możemy się śmiać, ale za naszego życia
numery kanałów lat 70., 80., 90. pomaszerują w górę.
Tak można śledzić, jak wymierają pokolenia.
Po przypisanym numerze stacji.
Trzymajcie się, lata 70., 80., 90.
Oby, gdy do tego dojdzie,
zastanowili się chwilę nad nazwami,
tak jak było z kanałem z muzyką lat 40.
'40s Junction, stacja kolejowa, wymowne.
Jasne, działa na wyobraźnię. A potem dali sobie spokój.
'50s Gold, '60s…
Co?
Nie dało się „Spódnica-pudel i koktajle”?
I za ciosem „Olejek z paczuli i Koraliki Miłości”?
Dajcie kanałowi z muzyką lat 70. nazwę charakterystyczną dla dekady.
„Radio twoja matka i ja się rozwodzimy”.
Co wy na to? Dobre.
Jasne.
Tak.
I z jakiegoś powodu wszędzie wielkie świece.
Lata 80. może „Melodie z segregatora”.
A kanał lat 90. może…
Nie wiem…
To była Abra Moore i „Four-Leaf Clover”…
Cześć. Mieszka pani w Denver?
- Jestem z Colorado Springs. - Z Colorado Springs?
Nieźle. Dziękuję, że pani przyjechała.
OK. Dobrze, poszło bez problemu.
Dzięki Bogu. Słuchajcie, bez problemu. Spoko.
Pracujesz w Colorado Springs?
- Co robisz? - Jestem lekarzem.
Jesteś lekarzem. Boże, mózgowiec. Dobra.
W czym się specjalizujesz?
Neurologii dziecięcej.
Neurolog dziecięcy.
O Boże!
Jesteś jak…
Służysz swojej społeczności. Pomagasz dzieciom.
Masz pozytywną pracę, do której masz pozytywne nastawienie.
A to komediowy pogrzeb. Natychmiast muszę dać ci spokój.
Nic tu po mnie.
Chcę kogoś, kto gotuje metę, albo rozwódkę.
To…
„Pomagam dzieciom żyć”.
Dobra.
Szlag.
Czy jesteście razem? To mężulek?
- Mąż. - Mąż. Czym się pan zajmuje?
- Jestem prawnikiem. - Prawnikiem?
Wreszcie.
Jakieś zło.
Jeśli to jakieś prawo pomocy społeczności
chyba zamord… W czym się pan specjalizuje?
Oskarżam nieletnich przestępców seksualnych.
Oskarżasz nieletnich przestępców seksualnych.
Więc…
Gdy mówisz „nieletni przestępcy seksualni”,
masz na myśli przestępstwa na nieletnich
czy nieletnich przestępców seksualnych?
Nieletnich przestępców.
Nieletnich przestępców seksualnych. Muszę uważać na słowa.
A kiedy mówisz… Co się dzieje potem…
Co ja pieprzę…
Usiadłem dla zabawy
i teraz już muszę siedzieć. Więc… A pan czym się zajmuje?
Co ja wyprawiam?
Oskarżasz nieletnich przestępców seksualnych.
Dobra.
A ty jesteś neurologiem dziecięcym.
Więc naprawiasz mózgi dzieciaków,
a on zamyka dzieci nienaprawialne.
Tak działacie…
Tak jest.
Kolejni bohaterowie Marvela łączą siły.
To było urocze i mroczne jednocześnie.
Rzadkie połączenie.
Jak gotka z kotkiem. Dobra.
A pan mieszka w Denver? Tak? I co pan robi w Denver?
Pracuję w barze i studiuję.
Pracujesz w barze i jesteś studentem.
To film z Tomem Hanksem z lat 80. Dobra.
Co studiujesz?
Cyberbezpieczeństwo.
Za dnia patroluje Internet.
Po zmroku polewa sekretarkom. Tak?
Jesteś barmanem i oczywiście chcesz pracować
w cyberbezpieczeństwie?
- Tak. - A praca w barze opłaca rachunki.
I studiowanie.
Jaka wiedza cybernetyczna najbardziej cię przeraziła?
Może jesteśmy blisko ataku hakerskiego
i bankomaty przestaną działać,
nasza historia szukania pornoli wycieknie do sieci? Kiedy?
Prywatność prawie nie istnieje.
To już wiemy. Nic…
O Boże, wiem. Czy kiedy dorastałeś,
jakiś dupek cię gnębił,
a teraz ze swoimi cyber-umiejętnościami
możesz grzebać w jego życiu
i zjebać mu życie, jeśli zechcesz?
Czy miałeś kiedyś taką pokusę?
- Często. - Tak!
Szukałeś nazwisk starych patusów?
Postanowiłem tego nie robić.
Postanowiłeś tego nie robić.
Bardzo prawnicza odpowiedź. Zauważyłeś?
O rety.
To żona czy dziewczyna?
- Tak. - Która?
- Dziewczyna. - Dziewczyna!
Czym się zajmujesz?
- Jestem pedagogiem. - Pedagog.
I co… Dziękuję.
I czym konkretnie się zajmujesz?
Pomagam uczniom zdobywać darmowe punkty do koledżu.
Pomagasz zdobywać darmowe punkty do koledżu.
Fajne.
Czy tatuaż na ramieniu pomaga przełamać lody?
„Spoko typiara”.
„Jest wporzo”.
- Na pewno pomaga. - Tak.
I nosisz tatuaż zawsze odkryty?
- Czy każą ci zasłaniać? - Odsłaniam.
Odsłaniasz. Więc siedzisz…
Zmotamy ci zajebiste punkty,
a ty luknij se na dziary alfabetu Niefortunnych zdarzeń.
Też masz tatuaż. Długo jesteście razem?
- Trzy lata. - Trzy może cztery.
Trzy może cztery.
Cyberbezpieczeństwo mać…
Dajcie spokój.
Mieszkacie razem?
Fajnie!
Zamierzasz… Wygląda świetnie…
A on może ci załatwić darmową kartę kredytową.
No kaman.
Para doskonała. Zróbcie to.
Może swoimi cyber-skillami załatwi darmowe punkty do koledżu?
Zmieni oceny, zapisze na Harvard.
Następni bohaterowie łączą siły.
Dwie drużyny superbohaterów w pierwszym rzędzie.
Witam pana.
Szorty w pierwszym rzędzie. Odważnie.
Masz pan więcej pewności siebie, niż ja będę miał kiedykolwiek.
Mieszkasz w Denver?
- Tak. - Co robisz w Denver?
Pracuję w Boulder.
Pracujesz w Boulder, mieszkasz w Denver.
Co robisz w Boulder?
Pracuję w hipermarkecie.
Pracujesz w hipermarkecie.
Z tym zarostem? Nie przeszkadza im to?
Nie pytam, w którym hipermarkecie.
- Byłoby dziwne… - Domyślisz się.
Pewnie tak. Czekaj. Na jakim stanowisku pracujesz?
Kierowniczym.
Kierownik w hipermarkecie.
Kierujesz całym sklepem czy jednym działem?
Tak.
Częścią.
Dział alkoholowy? Którym działem…
Zdajesz się zdziwiony, słysząc, że pracujesz w hipermarkecie.
Pracuję w hipermarkecie!
Z kim jesteś? To twój znajomy?
Znajomy. A ty, gdzie pracujesz?
- Pracuję w domu. - Pracujesz w domu.
- W sprzedaży. - W sprzedaży.
- Sprzedaję żarówki. - Sprzedajesz żarówki?
Mnie pytasz? Bo mówisz to tak „sprzedaję…”.
Odpowiadasz mi jak gliniarzowi z wydziału zabójstw.
„Sprzedaję… żarówki?”
Pracujesz w domu, sprzedajesz żarówki.
Sprzedaję oświetlenie.
Jesteś sprzedawcą oświetlenia i siedzisz w domu.
Dzwonisz do ludzi czy sprzedajesz w Internecie?
- W Internecie. - W Internecie.
- I próbujesz sprzedać żarówki. - Tak.
Firmom czy osobom prywatnym?
- Jedno i drugie. - Jedno i drugie. Pojebane.
Nie wiem jak…
Dzwonisz do nich na Zoomie z tekstem:
„Szybko, włącz światło”.
„Do dupy, co? Ale mam rozwiązanie”.
Coś w tym stylu.
A to ciekawe.
Jesteście świetni, ale nie jesteście superbohaterami. Przykro mi.
Nie wiem, czym jesteście.
Jeden pracuje w sklepie, ale nie do końca wie, co robi,
a drugi dzwoni przez Zooma i sprzedaje żarówki.
Pewnie macie dziwną ściankę na OnlyFans, ale się z tym kryjecie.
Wcale nie sprzedajesz żarówek.
- To uniwersum DC. - Uniwersum DC. Bardzo…
Ja gram nerda, stary. Dobra.
Nie waż się!
Fajny pierwszy rząd. Brawa dla nich.
Dziękuję wam.
Podoba się mi ten flow.
Lekarz prawnik, cyberbezpieczeństwo, dydaktyk,
coś tam hipermarket, chyba żarówki. Nie wiem.
Idealnie zgrani.
Co się źle starzeje? Świadomość społeczna.
Naprawdę.
Jestem świadomy społecznie, chyba.
Ale wiecie co? Kiedyś nie będę.
I wy też nie.
Bądź świadomy, otwarty, tylko nie zadzieraj nosa,
bo to kiedyś wróci i ci odda.
Teraz cancellują każdego, kto nie jest czegoś świadomy.
Bo nie nadążyli za postępem.
Postęp zawsze cię zmiażdży.
Jestem bardzo pro-trans, pro-homo w kwestii małżeństw, praw, abor…
Nie.
Nie to chcę powiedzieć.
Ale kiedyś dostanę od tego rykoszetem.
Będę robił stand-up w wieku 70 lat, wymsknie się mi coś,
za czym nie nadążam:
„Nie powinno się bzykać swoich klonów”.
Będzie dziwnie…
Ale jestem pro-trans.
„Wal się, hejterze klonów!”
Nie, jestem postępowy!
#Stopklonhejt
Potem podwoję stawkę.
Za moich czasów nie pieprzyło się tego, co się zwaliło do probówki.
Jeśli przez to jestem zły, to sorry!
Bu!
Tak można poznać, czy jesteś uciskaną mniejszością
lub, no wiecie, grupą kiedyś olewaną,
która wreszcie dopięła swego
i biali hetero pytają was, czy żart jest w porządku.
Wtedy wiadomo… Społeczność trans się wyłamała,
bo teraz biali hetero pytają; „Czy to w porządku?”.
„Ten żart nie drażni? Jest OK?”.
Wiecie.
Ale to znaczy, że w przyszłości
biali hetero będą mniejszością,
a palanci będą ich pytać
„Opowiadam kawał o białym hetero
On gra w kręgle. W porządku? Gracie w kręgle?
To nie obraźliwe?”.
„Słucha Limp Bizkit, ale to ironia, dobra?”
„To ironia. Mówię ironicznie”.
Szlag by te ostatnie sześć lat.
W 2016 i później strasznie panikowałem.
„Co się dzieje? Boże, czy to koniec Ameryki?”
A teraz wiecie co?
Nie. Teraz jest źle,
ale to, co się dzieje, to naturalny porządek rzeczy.
Wiecie, co się stało w 2016?
To był ostatni napad histerii boomerów.
Tak było.
Ostatni
napad histerii boomerów.
Gdy pokolenia się starzeją, panikują,
bo śmierć jest straszna i ohydna.
Wpychają kogoś chujowego do Białego Domu, zanim odejdą.
To się już zdarzało. Najwspanialsze pokolenie…
Najwspanialsze pokolenie, o Boże, walczyło z nazistami,
ocaliło świat przed tyranią, wrócili, zbudowali przedmieścia,
wychowali boomerów, a potem zaczęli się starzeć.
Włosy osiwiały, fiut już nie stawał,
hemoroidy i histerektomia.
Spanikowali. Były wtedy lata 70.
Muzyka punkowa, gubią się. „Jebać to”.
„Dawać starego kowboja aktora do Białego Domu i chuj”.
„Żyłem tu, do cholery!”
Potem boomerzy dorośli. Pomyślcie o nich.
Przeżyli epokę seksu, rock’n’rolla, buntu…
Żyli pełnią młodości, a potem się, cholera, zestarzeli.
Włosy osiwiały, fiut już nie stawał,
hemoroidy, histerektomia,
pokolenia X i Z śmieją się z nich na Twitterze i TikToku.
Cały ten hip-hop, którego nie rozumieją.
I myślą „Boże, umieram, co się, kurwa, dzieje?
Dawać tego rasistę z reality show do Białego Domu. I chuj!”.
„Żyłem tu!”
Jestem pokoleniem X.
I
nasz ostatni napad histerii będzie naprawdę ohydny.
Gdy się zestarzejemy, fiuty nie będą nam stawać, a włosy…
Bóg jeden wie, kogo wsadzimy do Białego Domu.
To będzie albo Eddie Vedder, albo Janeane Garofalo.
Nie wiem.
Słuchajcie.
Uwielbiam ich.
Janine byłaby okropnym prezydentem.
Znam ją od lat 90. Wielbię. Ale sama by wam to powiedziała.
Janine, zostań prezydentem. „Nie ma mowy”.
O Boże. Czekajcie. Właśnie tak wygra.
Zastanówcie się, jak myśli pokolenie X, takiej postawy nam trzeba.
Doskonale.
„Nie, poważnie. Nie zrobię tego”. Tak, wiemy. Tak!
Oleje debatę. Nie zrobi kampanii.
Nie pojawi się na własnej inauguracji.
Tak. Byłoby super.
Jeszcze bardziej ją kocham. I leci pasek w CNN na dole ekranu:
„312 dzień prezydentury bez pani prezydent”.
I przebitka na nią w kawiarni. „Mówiłam, że nie wystartuję”.
A potem umrzemy
i nie zobaczymy, kogo pokolenie Z umieści w Białym Domu.
Prezydent Logan Paul.
Nie wi… Słuchajcie. Nie wiem.
Prezydent Joe Rogan.
On… Ludzie, słuchajcie.
Znam Joego od lat 90.
To miły gość.
Ale zwariował. Wiecie dlaczego?
Bo ktoś dał mu sto milionów dolarów.
To by każdego… Radzi sobie lepiej, niż byłoby ze mną.
Gdybym miał podcast o robieniu na drutach
i ktoś dał mi sto milionów, nawijałbym jak pojebany w moim podcaście!
A Joe powiedziałby „Patton oszalał”.
„O mój Boże”.
Starzenie da się znieść z pozytywnym nastawieniem.
To kluczowe.
Podejdzie do tego, jak Jeff Goldblum w filmie Mucha.
Dzieją się te dziwne rzeczy…
„O rany!”
Łap za skórzany zeszyt. Rób notatki w środku nocy…
Moje bąki śmierdzą starymi książkami.
Ale nie jem starych książek. To…
wymaga dalszych badań.
Dzień 17. Kończę sikanie, dłużej niż sikam.
To przyjdzie po każdego.
Zostawię was z historią o kolejnym załamaniu, które przeszedłem.
Wszystko się rozpada. Ale wiecie co?
Żyjemy w XXI wieku. Nie szkodzi. Pamiętajcie o tym.
W zeszłym roku, w listopadzie,
musiałem przejść
drobną operację.
Opowiem wam tę historię poprawną, grzeczną angielszczyzną,
żeby nie była taka przerażająca. A jest.
Miałem drobną operację.
Operację z rodzaju tych,
powiedzmy,
niezbędną mężczyznom w moim wieku, którzy często siadają.
Nadążacie?
Martwię się. Hula Covid. Boże, a jeśli złapię infekcję?
Ale zapomniałem, że żyję w XXI wieku.
Jest tak wiele zalet i plusów.
W dniu operacji przyzywam samochód swoim telefonem.
Podjeżdża. Facet w masce, ja w masce.
Czyste auto zabiera mnie do szpitala.
Rozmawia ze mną lekarz, pokazuje ich procedury czystości.
Mówi „Udoskonaliliśmy zabieg.
Trwa tylko godzinę. Za godzinę pan wyjdzie
i wróci dziś do domu”.
Narkoza. Budzę się po godzinie. Boże, nic mi nie jest.
„Tak, wszystko gra.
Te nowoczesne środki przeciwbólowe pomogą ci wrócić do zdrowia.
Nic nie poczujesz.
Wyjmij telefon i przywołaj następny samochód.
Żyjesz w XXI wieku”.
Tak zrobiłem, auto mnie odwiozło.
Gdy wróciłem do domu, miałem urządzenie przywołujące z powietrza
filmy, książki, programy telewizyjne, muzykę, rozrywkę na czas zdrowienia.
XXI wiek.
Gdy wychodziłem ze szpitala,
lekarz powiedział:
„Istnieje pewna funkcja organizmu,
którą przywykłeś robić codziennie
i przez kilka następnych dni
nie będziesz tego robić.
A po trzech lub czterech dniach,
zupełnie nagle,
to zrobisz.
Ale za pierwszym razem
to zrobi ciebie”.
„To żaden wstyd.
To się zdarzy, to część procesu zdrowienia.
Lecz się w pokoju”.
Wracam do domu.
Pierwszego dnia oglądam filmy. Czytam książki na iPadzie.
Idę spać.
Nic się nie dzieje.
Następnego dnia oglądam filmy, czytam książki na iPadzie, idę spać.
Nic się nie dzieje.
Trzeciego dnia
oglądam filmy, czytam książki na iPadzie,
idę spać.
Jest 3.30.
To się dzieje.
Ale budzę się i czuję, że to nadchodzi.
Wyprzedzam to o pół sekundy.
O Boże, nie będzie katastrofy. Wyskakuję z łóżka.
Wszystko gra. Przechodzę przez podłogę sypialni.
Wchodzę do łazienki. Jestem trzy metry od toalety.
Uda mi się.
Nie.
Zdążyłem zdjąć bieliznę i dresy.
Co tylko bardzo pogorszyło sprawę,
bo teraz
nasza nieskazitelna łazienka z białymi płytkami
była
udekorowana na jesień. Może tak to określę.
Tak.
Wesołego Święta Dziękczynienia.
Stoję tam
i myślę: „Mam dwa wyjścia. Mogę albo się umyć, albo zaryzykować,
że moja żona zobaczy tę katastrofę, a na to nie zasługuje”.
Wybieram drugie wyjście.
Najpierw wszystko sprzątam. Zużywam tonę ręczników.
Wszystko zbieram w wielki, obrzydliwy kłąb.
Muszę zdjąć wszystkie ubrania,
w tym koszulę, bo ją też zabrudziłem.
Fizyka.
Więc…
Biorę cały kłąb
i schodzę… Jestem goły.
Idę do kuchni z tym kłębiącym się koszmarem,
wyjmuję worek z kubła i wszystko tam wkładam.
I o czwartej rano
muszę wyjść na koniec swojego podjazdu.
Bo tam są kubły na śmieci.
Otwieram. Wrzucam.
I tak stoję.
Nago.
O czwartej rano
po prostu
patrzę na księżyc…
Kilka godzin temu
byłem w XXI wieku.
Z dostępem do nowoczesnej technologii,
leków i transportu.
A teraz,
zaledwie kilka godzin później,
obnażono
nagą małpę, którą zawsze byłem.
Naga,
umazana gównem małpa
jest w każdym z nas.
Przeżyłem dziwną chwilę spokoju,
bo to było okropne.
I myślę: „Jestem tak daleko
od XXI wieku, jak się tylko da.
Bliżej mi do moich neandertalskich przodków”.
Ta myśl jest dziwnie oczyszczająca.
I miałem to uczucie przez 10 sekund.
Wtedy sobie przypomniałem. Wszyscy sąsiedzi mają kamery wizjerowe.
Więc każdy dostał kartkę na gwiazdkę.
Dziękuję bardzo, Denver!
Dziękuję!
Dziękuję wszystkim.
Dziękuję!
Napisy: Paweł Zatryb