Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎สวัสดีครับ
‎เดนเวอร์!
‎พระเจ้าช่วย
‎สวัสดี ขอบคุณ
‎ขอบคุณ
‎พระเจ้า
‎เยี่ยม!
‎ขอบคุณทุกคนมากที่มากันในคืนนี้
‎เออนี่ ผมทำเท้าหัก
‎ใช่
‎จุดเริ่มต้นปีนี้ของผม ผมเท้าหัก
‎มันเป็นสอง… เหตุการณ์มีสองส่วน
‎ส่วนที่สองคือผมลื่นล้มที่ขอบถนน
‎แล้วลงผิดท่า นั่นคือส่วนที่สอง
‎ส่วนแรกและส่วนสำคัญที่สุดคือ ผมอายุ 53
‎นั่นคือส่วนสำคัญ
‎เมื่อคุณอายุเกิน 50
‎ทุกอย่างทำให้ถึงตายได้
‎ตอนผมอายุ 20 กว่า ผมเดินเข้าไปชนใบพัด
‎ทายาฆ่าเชื้อลงไป
‎แล้วก็หาย
‎ตอนนี้ถ้ามีลูกสนตกลงมาใกล้ๆ ‎กระดูกสันหลังผมยุบเลย ไม่รู้มัน…
‎แค่นี้เลย
‎ผมเท้าหัก แล้ววันหลังจากนั้น
‎ผมจะอ้างชื่อคนดัง เอาละนะ
‎วันหลังจากที่เท้าผมหัก ‎เกล็นน์ ฮาเวอร์ตัน เพื่อนผม
‎ที่ใกล้จะ 50 แล้ว ‎แต่สำหรับมุกนี้ เขา 50 กว่าละกัน
‎ผมต้องการ… เอาน่า ไม่ต้องไปสนตรรกะ
‎เขาทำกระดูกไหปลาร้าหัก
‎ผมเลยโทรหาเขา ‎แสดงความสามัคคี ให้กำลังใจกัน
‎"เออนี่ ฉันทำเท้าหักว่ะ" ‎"เกิดอะไรขึ้น"
‎ในใจผม ผมคิดว่า ‎"เขาคงเอื้อมหยิบขนมผิดท่า
‎ไหปลาร้าเขาเลยหักหรืออะไรสักอย่าง"
‎เขาตอบว่า "ฉันไปเล่นสโนว์บอร์ด ‎แล้วตีลังกาลงผิดท่า"
‎เอาละ
‎ไปตายเลย
‎เมื่อถึงวัยหนึ่ง ‎ไม่ต้องหาเรื่องวุ่นวายขนาดนั้นก็ได้
‎ผมว่าเรื่องจริงไม่ใช่อย่างนั้นด้วยซ้ำ
‎ผมว่าเขาโกหกผม ‎ผมว่ามีคนปิดประตูแรงใกล้ๆ เขา
‎แล้วกระดูกไหปลาร้าก็ยุบไปใส่ก้นเขา
‎แล้วเขาก็บอกเมียเขาว่า
‎"เอาเทปกาวพันผมติดกับสโนว์บอร์ด ‎แล้วเข็นไปลานที่โหดที่สุดหน่อย"
‎"ทำให้ผมมีศักดิ์ศรีหน่อย ให้ตายเถอะ"
‎ผมจะอ้างชื่ออีกคนนะ
‎หนึ่งเดือนหลังจากผมทำเท้าหัก โทนี่ ฮอว์ก
‎ทำกระดูก
‎โคนขาเขาหักเป็นสองท่อน
‎โครม!
‎ลงท่าเวอร์ติคัลผิด
‎เขาเล่นท่าเวอร์ติคัลในโกดังของเขา ‎แล้วลงผิดท่า ทำกระดูกโคนขาหัก
‎เขาแชตส่งรูปเอ็กซ์เรย์ของเขามาให้ผม
‎เขาบอกว่า "เราลงเรือลำเดียวกันแล้วเพื่อน"
‎ผมบอกว่า "ลำเดียวกับผีสิ"
‎นาย
‎เล่นตีลังกาเป็นเฉินหลงแล้วดูเท่ยิ่งกว่าเดิม
‎เขาค้นพบความเท่ไปอีกระดับ
‎ผมลื่นตกขอบถนน ‎เหมือนมนุษย์ป้าที่เพิ่งเห็นนก
‎ผมเจ็บตัวเพราะอย่างนี้
‎ผมเจ็บตัวในแบบที่น่าขายหน้าที่สุด
‎เรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นคือตอนที่ผมล้ม
‎ผมยังคิดเหมือนหนุ่มวัย 23 ‎ที่ไม่ยอมรับความจริงว่า
‎"แค่ข้อเท้าพลิกเอง ขับรถกลับบ้านได้" ‎ตอนนั้นผมทำงานอยู่
‎"ขับรถกลับบ้านเองได้ ไม่เป็นไร"
‎ตอนขับรถก็ยิ่งเจ็บมากขึ้น ‎"งานนี้น่าจะของจริงแฮะ"
‎ผมกลับถึงบ้าน แทบจะลงจากรถไม่ไหว
‎ผมเดินกะเผลกข้ามถนนไปที่บ้าน
‎มันเจ็บมาก มีรถคันนึงขับมาจอดเทียบ
‎มีผู้หญิงสองคนอยู่ในรถ
‎คนขับเลื่อนกระจกลง ถามว่า
‎"คุณโอเคมั้ย"
‎ผมบอกว่า "ผมข้อเท้าพลิก ‎บ้านผมอยู่ตรงนั้น ผมกำลังจะเข้าบ้าน
‎ไปเอาน้ำแข็งประคบ" ‎จากนั้น ประโยคนี้ยังหลอกหลอนผมอยู่
‎เธอบอกว่า "อย่ายอมแพ้นะคะ"
‎ซึ่ง… เดี๋ยว
‎อะไรวะ เวรละ
‎สีหน้าผมเป็นยังไงเหรอ
‎เธอคิดว่า "เขาจะฆ่าตัวตายแน่ จอดรถๆ"
‎"นี่ อย่ายอมแพ้นะ"
‎"เดี๋ยวฉันเปิดเพลงของปีเตอร์ เกเบรียล ‎กับเคต บุชให้กำลังใจ นี่มัน…"
‎"มาฟังเพลงนี้กัน"
‎นั่นอาจจะเป็นสีหน้าผม ‎ที่ติดมาจากตอนชัตดาวน์และโรคระบาด
‎ตอนนี้หน้าผมเป็นแบบนี้ถาวรแล้ว
‎เพราะผมรับมือกับตอนชัตดาวน์ได้ไม่ดีเลย
‎ผมรับมือได้แย่มาก ผมวางแผนไว้อย่างดี
‎ผมวางแผนไว้อย่างดี ‎จำตอนที่เพิ่งชัตดาวน์ได้มั้ย
‎ควรจะอยู่บ้าน แล้วก็จำได้ลางๆ
‎ถึงทุกครั้งที่พูดว่า
‎"ถ้ามีเวลาพักสักหนึ่งเดือน ‎ฉันจะจัดการตัวเองให้ดี"
‎"ฉันจะจัดการชีวิตตัวเองให้เรียบร้อย ‎ขอแค่พักสักหนึ่งเดือน"
‎ผมวางแผนชัตดาวน์ไว้อย่างดี
‎ผมทำออกมาได้แย่ที่สุด
‎ให้ตายสิ รายการที่ผมทำไว้นะ
‎รายการที่เราทำ ‎เราทุกคนทำรายการเหมือนกันใช่มั้ย ใช่สิ
‎หนังสือดีๆ ทั้งหลายที่จะอ่าน ‎ทักษะหลายแหล่ที่จะเรียน
‎ให้ตายสิ เรารอพัฒนาตัวเองแทบไม่ไหว
‎ถ้าผมทำตามรายการที่ผมทำไว้จริงๆ
‎คนที่ยืนอยู่ต่อหน้าคุณจะเป็นคนละคนกันเลย
‎เขาจะน้ำหนักเบากว่านี้ 15 กิโล
‎เขาจะพูดภาษาอิตาเลียนคล่อง
‎เมื่อพวกคุณเดินเข้ามา
‎จะมีทาร์ตครัมเบิลราสพ์เบอร์รี่อัลมอนด์ ‎ที่ผมทำเอง
‎บนเก้าอี้ของทุกคนเลย
‎ผมจะปั่นแป้งด้วยตัวเองเมื่อเช้านี้
‎คุณจะได้กินในจานออริกามิ
‎พอกินเสร็จแล้ว
‎โยนจานลงไป มันจะเด้งกลายเป็นกบ
‎ให้ตายสิ แผนทั้งหมดที่ผมวางไว้
‎ผมไม่ได้ทำบ้าอะไรสักอย่าง
‎ผมกินโดริโตสเป็นมื้อเช้า
‎และดูเดดวูดตั้งแต่ต้นจนจบสองรอบ
‎ดูแล้ว
‎จบแล้ว
‎กลับไปที่ตอนหนึ่งใหม่
‎กดเล่น
‎ผมทำอยู่แค่นั้น
‎ผมเป็นบ้ายิ่งกว่าโรงนา ‎ที่เต็มไปด้วยขนเพชรตัวตลกอีก
‎นั่นแหละที่ผมทำ
‎ตอนช่วงชัตดาวน์
‎และฟังนะ เมื่อผม…
‎เมื่อผมบอกว่า
‎"บ้ายิ่งกว่าโรงนาที่เต็มไปด้วยขนเพชรตัวตลก"
‎ผมไม่ได้ล้อรสนิยมทางเพศใครนะ ‎ผมไม่ได้ตัดสิน
‎ตัวตลกมีสิทธิ์ที่จะทดลองและเปลี่ยนแปลง
‎ชีวิตเซ็กซ์ที่ผาดโผนเต็มที่
‎ผมแค่บอกว่า ‎สาเหตุของความบ้าไม่ใช่ขนเพชรตัวตลก
‎แต่เป็นการมีความคิดแล้วนำไปทำจริง
‎ว่า "ฉันจะใส่โรงนานี้ให้เต็ม
‎ด้วยขน… ผมอยากอธิบายให้ชัดเจน
‎ว่าต้นตอของความบ้าคือโรงนา
‎โรงนาที่เต็มไปด้วยขนเพชร ‎ไม่ใช่ส่วนที่บ้าด้วยซ้ำ
‎แต่เป็นการเอาขนมาใส่โรงนา…
‎ฟังนะ ถ้าคุณ…
‎ถ้าคุณเอาขนเพชรมาใส่โรงนาจนเต็ม ‎ก็ถือว่าเป็นบ้าได้เลย
‎แต่คนนี้คิดว่า ‎"ฉันสร้างอุปสรรคให้ตัวเอง"
‎"ฉันจะเก็บ
‎แต่ขนเพชรที่….
‎อีกอย่าง ใครจะไปรู้ล่ะ ‎ตัวตลกไม่ได้หน้าตาแตกต่างไปเลย
‎ไม่ใช่สีส้มสด ไม่ใช่สีรุ้ง ฟังนะ
‎บางคนก็เป็นสี แต่พวกมัน… มันมีเยอะแยะ
‎มี…
‎มีขนเพชรของคนที่ไม่ใช่ตัวตลกมากมาย ‎ที่เป็นสีส้มสด
‎และเป็นสีรุ้ง
‎ผมไม่ได้จะบอกอย่างนั้น ผมจะบอกว่า
‎ไม่มีทาง
‎ที่… โอเค ผมจะบอกว่างี้
‎เดี๋ยว เวรละ
‎โอเค
‎ถ้าคุณ…
‎โอเค ถ้าคุณเดินไปมา
‎แล้วมีโรงนา พอเปิดประตูใหญ่ๆ สองประตูออก
‎ก็มีผนังขนเพชร
‎คุณพูดว่า "มีคนบ้าเพ่นพ่านอยู่แถวชนบท"
‎ถ้ามีคนบอกว่า
‎"นั่นมันมีแต่ขนเพชรตัวตลก"
‎"โอ้ว เราต้องเรียกตำรวจ"
‎เดี๋ยวนะ อะไร
‎มันไม่มีทางจะพิสูจน์ได้เลย
‎โอเค เดี๋ยว คุณทำได้ ทุกครั้ง
‎ทุกครั้งที่คุณสะสม
‎ไม่…
‎ไม่ใช่กระจุก
‎จะอ้วก
‎ไม่ใช่เป็นกระจุก ไม่เอา
‎เป็นกระจุกมันน่าแหวะไป
‎เป็นพงเหรอ ไม่เอา
‎พงก็ดูบ้านๆ ไปหน่อย
‎นั่นมันอีก…
‎ถ้าแคร็กเกอร์บาร์เรล ‎เปิดร้านขายโซ่แส้กุญแจมือ
‎คงตั้งชื่อร้านว่าพงขนเพชร ‎ต้องชื่อนี้แหละ
‎คุณจะไปที่ร้าน…
‎คงเชื่อมติดกับแคร็กเกอร์บาร์เรล พอเข้าไป
‎กินอาหารเช้าอร่อยๆ แล้วบอกว่า ‎"รอแป๊บนะ ฉันต้องแว่บไปที่ร้านพงขนเพชร"
‎"จ่ายเงินแล้วเจอกันหน้าร้าน"
‎พงขน…
‎พงขนเพชร
‎เรามีคีมหนีบหัวนมกับยาหล่อลื่นมีกลิ่น
‎เรามี
‎แส้ ไม้ตีและดิลโด ตายแล้ว
‎และกองที่อุดตูดสูงเสียดฟ้า
‎บอกพวกเขาว่าเพทูเนีย หมูขนดกส่งมา
‎อู๊ดๆ เอาละ
‎ขนเพชรตัวตลกเต็มกำมือ นั่นมัน…
‎ไม่เจาะจงเพศนะ
‎ทุกครั้งที่คุณสะสมขนเพชรเต็มกำมือ
‎ก็ถ่ายรูปโพลารอยด์ไว้
‎มีรูปโพลารอยด์ แล้วคุกเข่าลง
‎คุณกำลังเก็บขนเพชร มีถุง
‎ต้องเก็บให้ยาวๆ เลย ใส่ทั้งตัวตลกลงไป
‎เขาหรือเธอจะต้องใส่วิก แต่งหน้า…
‎ถือหนังสือพิมพ์ของวันนั้น
‎จะได้รู้
‎แล้วก็เจาะรูรูปโพลารอยด์
‎เอาริ้บบิ้นมาร้อยใส่รู
‎อีกด้านนึงผูกไว้กับขนเพชรเต็มกำมือ
‎โยนเข้าไปในโรงนา
‎ขนเพชรทุกกำมือจะได้มีบันทึกไว้
‎นั่นปะไร นั่นแหละวิธี…
‎ไม่เว้ย ไม่ได้เด็ดขาด
‎เพราะอะไรรู้มั้ย
‎ไม่ มันไม่ได้ผล เพราะจะมีคนคิดว่า
‎"ที่จริงแล้ว ใส่ขนเพชรให้เต็มโรงนาไม่ได้ ‎เพราะริบบิ้น
‎ในโพลารอยด์กิน…"
‎ไม่ ผู้พูดต้องมีความมั่นใจเต็มร้อย
‎และเชื่อใจคนฟังเต็มที่
‎พอคุณบอกว่า… ‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ โอเคนะ
‎เราเพิ่งเริ่มโชว์นี้
‎มาเดินทางไปด้วยกันตลอดหนึ่งชั่วโมงนี้
‎ผมว่าผมเริ่มต้นได้ดีนะ
‎ผมคิดว่าผมชนะใจพวกคุณได้แล้ว ‎แต่คืองี้ คุณไม่ควรไว้ใจ 100%
‎ไม่ อย่าเพิ่ง
‎เพราะสิ่งที่คุณมี… ‎ฟังนะ สิ่งที่ผมทำเวลาแสดงตลก
‎ผมเปิดประตูโรงนาแล้ว
‎แล้วก็มีผนังขนเพชรอยู่
‎ใช่ มันน่าประทับใจ ‎แต่คุณคิดถูกแล้วที่คิดว่า "รู้อะไรมั้ย"
‎"พนันเลยว่าผนังขนเพชรนั่นหนาครึ่งนิ้ว"
‎ด้านหลังมีแผ่นไม้อัดแผ่นใหญ่ ‎โรงนาก็ว่างเปล่า
‎"ฉันโดนหลอกแล้ว…" คุณคิดถูกที่คิดอย่างนั้น ‎ผมทำอย่างนั้นอยู่
‎ในฐานะนักแสดงตลก ผมเชื้อเชิญคุณ…
‎ผมพูดว่า ผมอยากให้คุณวิ่งเต็มแรง
‎ใส่ผนังขนเพชรนี้
‎จากนั้นผมอยากให้คุณลุยแหวกเข้าไป
‎สู้ฝ่าฟันจนไปถึงด้านหลังโรงนา
‎จนกว่าคุณจะถูกห่อหุ้มด้วยขนเพชร
‎เข้าใจมั้ย ที่ด้านหลัง ‎และเมื่อมือคุณโดนผนังด้านหลังนั้น
‎คุณจะคิดว่า "ฉันได้เจอชายที่มีเกียรติแล้ว"
‎นั่นคือสิ่งที่ผมอยากได้สำหรับเรา
‎ไม่ใช่ผม ไม่ใช่คุณ ‎เรา พวกเราทั้งหมด
‎นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ
‎นี่แหละมุกที่ผมเขียนตอนช่วงชัตดาวน์
‎ผมตื่นตาค้างแปดวันติด…
‎ตอนตีห้า
‎รูปโพลารอยด์บ้านั่นไม่ได้ผล
‎โธ่เว้ย!
‎ผมซื้อแทรมโปลีนมา
‎ไม่ใช่อันใหญ่ยักษ์ที่ตั้งไว้ในสวนหลังบ้านนะ ‎อันเล็กๆ ที่เอาไว้ออกกำลัง
‎ใช่ แทรมโปลีนอันจิ๋ว
‎มันเรียกว่ารีบาวน์เดอร์ เจ๋งมาก
‎พอขึ้นไป ก็โดดขึ้นโดดลง ‎กระตุ้นระบบต่อมน้ำเหลืองหน่อย
‎"นี่แหละ ออก เข้า ‎หน้า หลัง เลื่อนไปข้างๆ"
‎ออกกำลังได้ดีมาก
‎ได้มาตอนช่วงแรกที่เกิดโรคระบาด
‎ผมจะฟิตหุ่นให้ได้ ผมมีรีบาวน์เดอร์อันใหม่แล้ว
‎เพิ่งแกะออกจากกล่อง ไม่มีฝุ่นติดสักนิดเดียว
‎ผมตื่นเต้นมาก รู้สึกได้เลยว่า ‎เจ้ารีบาวน์เดอร์ก็ตื่นเต้น
‎มันแบบว่า ‎"ฉันจะสร้างความเปลี่ยนแปลงในบ้านหลังนี้"
‎"ฉันสมควรอยู่ที่นี่ ฉันจะเปลี่ยนให้สิ่งต่างๆ ดีขึ้น"
‎ผมแบบว่า "ใช่แล้ว รีบาวน์เดอร์น้อย ‎อยากเข้าบ้านมั้ย"
‎"อยากเข้าไปในยิมมั้ย" ‎มันแบบว่า "เจ๋ง มียิมในบ้านด้วย"
‎"ห้องที่มีเครื่องเดินวงรีน่ะ เราเรียกว่ายิม"
‎ผมพามันเข้าไปข้างใน มันตื่นเต้นมาก
‎ผมวางมันลง "เจอกันพรุ่งนี้นะ ‎รีบาวน์เดอร์น้อย" มันตอบว่า "ได้"
‎เราทั้งคู่มองไปที่
‎เครื่องเดินวงรี
‎ที่ตั้งอยู่ติดผนัง
‎มีเสื้อผ้าแขวนอยู่
‎ฝุ่นจับเขรอะ
‎ผมรู้สึกได้ว่าหัวใจของรีบาวน์เดอร์แตกสลาย
‎ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดของมัน… ‎รู้มั้ยว่ามันรู้สึกยังไง
‎มันรู้สึกเหมือนตำรวจมือใหม่ที่เพิ่งเรียนจบ
‎มันแบบว่า "เอาเขตที่โหดที่สุดในเมืองมา ‎เดี๋ยวจะปรับปรุงให้เอง"
‎"ฉันมีเทคนิคการเป็นตำรวจที่ทันสมัย ‎มีโครงการเข้าถึงชุมชน"
‎"ฉันจะสร้างความแตกต่าง"
‎มันโผล่หน้าไปวันแรก ‎ถือกระติกชาเขียวร้อนอันใหญ่ไป
‎อาหารเที่ยงคีโต ตื่นเต้นมาก
‎มองไปที่มุมห้อง "โต๊ะนี้ใครนั่ง"
‎ตำรวจฆาตกรรมมือเก่า
‎ตัวมีรอยกระสุนพรุน
‎ถุงอุจจาระ 11 ถุง
‎เขาสูบบุหรี่มวนที่เจ็ดของเช้าวันนั้น
‎"นั่นเครื่องเดินวงรี"
‎มองไปที่รีบาวน์เดอร์หน้าใหม่
‎"นายจะได้เรียนรู้ ไอ้หนู"
‎"คิดว่าฉันไม่มีความฝันตอนมาที่นี่เหรอ"
‎"ฉันเป็นรุ่นท็อปเลย"
‎"ใช้ฉันดูหนัง รายการทีวี ‎รายการปีนเขา ทุกอย่างเลย!"
‎"โอ๊ย ฉันจะแปลงโฉมบ้านไอ้อ้วนคนนี้"
‎"ไอ้คนที่เอานายมาส่งน่ะ เขาขึ้นเล่นฉันวันแรก"
‎"ใส่ชุดออกกำลังน่ารัก"
‎"มีไอโฟน เขาดาวน์โหลดพอดคาสต์ไว้เพียบ"
‎"เป็นนักคิด"
‎"เขาขึ้นมาบนตัวฉัน ยืดเส้นต้นขาอวบๆ
‎เดินขึ้นเดินลง"
‎"คิดว่าเขาจะเล่นจนเสร็จ"
‎"ไม่รอดถึงโฆษณาบลูเอพรอนตัวแรกด้วยซ้ำ"
‎"โดดลงไปจากตัวฉัน"
‎"ไปดูข้อความในห้องส้วม"
‎"เขาไม่กลับมาเลย"
‎"พรุ่งนี้เขาจะกลับมา ‎เขาจะใส่ชุดออกกำลังเก๋ๆ"
‎"เขาคงจะใส่เพลย์ลิสต์ในไอโฟนไว้"
‎"ใช่"
‎"เขาเป็นคนเจนเอ็กซ์วัย 50 กว่า ‎คงฟังเพลงแนวนิวเวฟป๊อปจากยุค 80"
‎"นี่แหละวิธีผอมของเขา การรำลึกถึงความหลัง"
‎"เขาจะโดดขึ้นบนตัวนาย
‎เริ่มโดดขึ้นโดดลงเหมือนชะนีเมาขนม"
‎"เพลงแรกที่เขาจะฟังคือเพลงอะไรเหรอ ‎ฉันบอกไว้ตอนนี้เลย"
‎"จะเป็นเพลง 'อาวร์ลิปส์อาร์ซีลด์' ‎ของวงเดอะโกโกส์"
‎"นั่นจะเป็นเพลงแรก"
‎"แล้วนายจะตื่นเต้น ‎'เขาจะต้องเล่นเต็มชั่วโมงแน่'"
‎"เขาเล่นไม่ถึงท่อนแรกหรอก"
‎"ทันทีที่เจน วีเวอร์เริ่มร้อง 'ฮัชมายดาร์ลิ่ง'
‎เขาจะโดดลง แล้วไปดูข้อความมือถือในส้วม"
‎"เขาจะไม่กลับมาอีก"
‎"ดับความสุขทุกอย่างในตัวซะ ‎แล้วจะไม่มีอะไรทำนายเจ็บปวดได้อีก"
‎ผมเพิ่งเสนอหนังพิกซาร์ที่เศร้าที่สุดให้ฟัง
‎ใน…
‎ถ้าพิกซาร์สร้างหนังกับพี่น้องซาฟดี้
‎ต้องเป็นเรื่องนี้เลย
‎ฮาร์วีย์ ไคเทลเป็นเครื่องเดินวงรี
‎ทิโมธี ชาลาเมต์เป็นรีบาวน์เดอร์
‎และฟรานซิส แม็กดอร์มันด์ ‎เป็นลูกบอลออกกำลังที่ฟีบไปแล้ว
‎เกิดบ้าสติแตกในช่วงชัตดาวน์
‎ช่วงที่จิตใจผมตกต่ำที่สุด ‎ตอนชัตดาวน์เกิดขึ้น
‎ในวันเดียวกับเมียและลูกสาวผม ‎เราถึงจุดบ้าที่สุดด้วยกัน
‎มันเป็นวันธรรมดา
‎เราทุกคนอยู่ในบ้าน
‎ทำหน้าที่ไป
‎หยุดการแพร่กระจาย
‎ลูกสาวผมอยู่ในครัว แล้วอยู่ดีๆ ลูกก็พูดว่า
‎"พ่อ มีคนแปลกๆ อยู่ในสนามหลังบ้านเรา"
‎อะไรวะ ผมวิ่งออกไป "อะไรเนี่ย"
‎ผมมองออกไป ‎"ไม่เห็นใครเลย ลูกเห็นใครเหรอ"
‎ลูกตอบว่า "มีคนแปลกๆ เดินเข้ามา ‎ในสนามหลังบ้านเรา
‎เดินไปข้างหลัง ตอนนี้เขาอยู่ข้างหลังแล้ว"
‎ผมแบบว่า "เวรแล้ว!"
‎เราติดกล้องไว้ทั่วพื้นที่
‎ผมมีแอปในมือถือ แค่คลิก ‎ก็ดูได้ว่ากล้องเห็นอะไร
‎ผมกำลังรออยู่ ‎ผมจะกลับไปเผชิญหน้าเขานะ
‎ผมแค่อยากรู้ว่าต้องเจออะไร
‎ผมไม่รู้ว่าใครอยู่หลังบ้าน
‎ถ้าเป็นฮิปปี้หลงทาง ‎ที่หาคนเล่นแฮ็กกี้แซ็กด้วย
‎"ฉันจะเล่นแฮ็กกี้แซ็กกับนาย"
‎อาจจะเป็นคนบ้า ชีเปลือย ‎ห้อยถังใส่ไก่ไว้ที่จู๋ ถือดาบก็ได้
‎ผมไม่รู้ว่าข้างหลังนั้นมีอะไร ‎ผมแค่อยากเตรียมพร้อม
‎แต่กล้องมันดันไม่โหลดภาพ ‎ผมก็รอไป โธ่เว้ย
‎แล้วเมียผม
‎เดินแซงเราไป
‎ไม่พูดอะไรเลย
‎เดินอาดๆ ข้ามสนามไป
‎เธอใส่ชุดเดรสสีขาว พลิ้วไปตามลม ‎เดินเท้าเปล่า
‎เธอถือไม้เบสบอลอลูมิเนียมสีชมพูไปด้วย
‎มาดยังกับเป็นสาวสาวกแมนสัน
‎ดูสาวฮิปปี้สุดฮอตที่ฉันอยากฟัน ‎และโดนฆ่าสิ
‎เย่
‎แล้ว
‎เธอ…
‎ผ่านไปหนึ่งวินาที ผมถึงรู้ว่าเธอทำอะไร ‎ผมก็เดินจ้ำอ้าวตามเธอไป
‎ใส่รองเท้าแตะหนีบกับกางเกงขาสั้น ‎แต่เธอเดินอ้อมไปแล้ว
‎และเธอกำลังจะวีนใส่ผู้ชายคนนี้
‎ก่อนที่ผมจะเดินตามไปทัน ‎ผมได้ยินเธอตะคอกใส่เขา
‎"แกเป็นใครวะ ไสหัวไปจากสนามบ้านฉัน"
‎"ฉันจะเอาแกตายแน่!"
‎แล้ว…
‎ผมก็…
‎ผมอ้อมตามไป
‎เธออยู่ในท่ายืน
‎เหมือนอูม่าในเรื่องคิลบิล
‎เธอพร้อมจะลุยแล้ว
‎ผู้ชายที่เธอกำลังตะคอกใส่
‎ดูซกมกนิดๆ ไม่ได้ดูเป็นบ้า ไม่เหมือนคนจรจัด
‎ถือโทรศัพท์อยู่
‎แค่ดูแปลกๆ นิดหน่อย ‎เธอกรี๊ดใส่เขา ตะโกนใส่เขา
‎"มาทำบ้าอะไรที่นี่"
‎ผมจะพักเรื่องตรงนี้
‎แล้วบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎แอร์ของเรามีอะไรผิดปกติ
‎ผมโทรหาช่างรับเหมาของเรา
‎ถามว่า "ส่งคนมาซ่อมแอร์ที่บ้านให้ได้มั้ย"
‎เขาไม่บอกเราก่อน
‎เอาที่อยู่ รหัสเปิดประตูเราให้ผู้ชายคนนี้ ‎แล้วส่งเขามาที่บ้าน
‎เลยเป็นความเข้าใจผิดครั้งใหญ่
‎ตอนนี้เมียผมอาละวาดใส่เขา ‎เธอแบบว่า…
‎เป็นวาลคิรีระเบิดความแค้น
‎กรี๊ดสุดเสียงใส่ผู้ชายคนนี้ ‎"แกเป็นใครกันแน่"
‎แต่เขาก็ผิดนะ
‎เมื่อมีวาลคิรีระเบิดอารมณ์ใส่อยู่
‎ถือท่อนเหล็กสีเหมือนจิ๋ม
‎ขู่ว่าจะฆ่าคุณ
‎ตอบเป็นประโยคบอกเล่าสั้นๆ พอ
‎หมอนี่
‎หมอนี่ตอบว่า ‎"ใครเป็นใครกันแน่ล่ะ คือว่า…"
‎"ทุกวันช่าง… วงล้อกลางอากาศ"
‎ปัดโธ่เว้ย
‎ทีนี้เธอกุมไม้แน่นด้วยสองมือละ ‎เธอจะฟาดใส่หมอนี่
‎เขามองหน้าผม พอเขามองผม
‎เขาก็กลัวขึ้นมา
‎เขาพยายามพูดว่า "ผมชื่อไมเคิล"
‎"สตีฟ คนของคุณส่งผมมาดูว่า…"
‎แล้วเมียผมก็พูดว่า ‎"ตายจริง เขาไม่ได้บอกเรา ฉันขอโทษจริงๆ"
‎"ตายแล้ว ฉันจะโทรหาเขาเดี๋ยวนี้เลย"
‎"เราเข้าใจผิดกันไปใหญ่ งั้นคุณกลับไป…"
‎ผู้ชายคนนี้ตื่นเต้นรีบเผ่นเลย
‎ผมแน่ใจว่าตอนขับรถกลับบ้าน เขาคิดว่า ‎"ไอ้เวรนั่นน่าสงสารชะมัด"
‎"เซ็กซ์คงเด็ดแหละ แต่ว่า…"
‎พวกคุณคงฟังเรื่องนี้แล้วคิดว่า ‎"ทำตัวไม่แมนเลย"
‎"คุณปล่อยให้เมีย… ‎ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
‎ผมขอเถียงต่างมุมนะ
‎ผมคิดว่าจังหวะและตำแหน่งของเรา
‎ทำให้เราเป็นอุปสรรคต่อการบุกบ้าน ‎ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น
‎จำไว้นะ เขาไม่กลัวเลยตอนที่เธอกรี๊ดใส่เขา
‎เขาเอาแต่พูดว่า "ผม…"
‎รู้มั้ย เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เห็นอยู่ได้
‎วาลคิรีผู้งดงาม ท่อนเหล็กสีอวัยวะเพศ ‎กรีดร้อง มันมากไป แม่งมากไปแล้ว
‎ประมวลผลไม่ได้
‎พลังที่เธอส่งออกไปคือ
‎สาวเซ็กซี่จากอวกาศกำลังจะฆ่าคุณ
‎ประมวลผลไม่ได้
‎รู้มั้ยว่าเขาประมวลอะไรได้
‎ผมเอง
‎ผมยืนอยู่ข้างหลังเธอห้าฟุต ‎เพราะพลังที่ผมส่งออกไปคือ
‎"ผมทำอะไรไม่ได้เวลาเธอเป็นแบบนี้"
‎"ผมพยายามพาเธอ ‎ไปส่งโรงพยาบาลโรคจิตแล้วนะ"
‎"เธอบอกว่าเธอจะเผาบ้านให้วอด"
‎"เธอฆ่าคนส่งของอะเมซอนไปหลายคนเลย"
‎"ผมขุดหลุมฝังในทะเลทรายไม่ได้แล้ว ‎หนีไปเถอะ!"
‎ผมจะโพสท่าเอาไว้ทำภาพนิ่งในเน็ตฟลิกซ์
‎ถ้าผมทำท่า… ถ้าเอางี้ล่ะ
‎ถ้าผมใช้… ผมจะทำแบบนี้ละกัน ‎ดูนะ แบบนี้
‎คืองี้นะ นั่น…
‎นั่นไม่ใช่มุกในรายการนะ ‎แต่ถ้าคุณดูเน็ตฟลิกซ์อยู่
‎และพอเห็น "เรื่องต่อไป" คุณก็จะคิดว่า ‎"ดูซักนาทีนึงละกัน
‎นี่มันบ้าอะไรวะ"
‎ผมฉีดวัคซีนและฉีดบูสเตอร์แล้ว
‎ใช่แล้ว ขอบคุณ มันไม่ควร…
‎ขอบคุณ แต่…
‎นั่นมัน… ฟังนะ
‎ขอบคุณ มันน่าเศร้านะ ‎ที่เรื่องนี้ได้รับเสียงปรบมือ
‎ใช่มั้ย
‎ได้รับเสียงปรบมือ ‎เพราะดูแลสุขภาพตัวเองขั้นพื้นฐานเนี่ยนะ
‎เหมือนผมบอกว่า ‎"ทุกคน ผมเช็ดก้นพออึเสร็จ ขอบใจ" ไม่ล่ะ
‎คนเรานี่นะ
‎ไม่ต้องเลย
‎ผมไม่ใช่ฮีโร่
‎พวกคนตัดไม้ที่ตัดต้นไม้ต่างหาก
‎พวกนั้นสิฮีโร่
‎ผมเดาว่ามีคนตัดไม้อยู่ที่นี่นะ เอาละ
‎ไม่ก็เป็นคนเช็ดก้นที่กระตือรือร้นมาก
‎ผมได้ฉีดวัคซีนทันทีที่มีวัคซีนออกมา
‎ทันทีเลย ผมไม่ได้แซงคิว ‎ไม่ได้ใช้สิทธิพิเศษ แต่ว่า…
‎ผมได้ข้อมูลวงในมา
‎ผมรู้สึกแย่นะ ผมทำแบบนี้
‎ทันทีที่วัคซีนออกมา
‎ผมมีเพื่อนที่อยู่นอกเมืองริเวอร์ไซด์
‎เขาโทรมาบอกว่า ‎"ไม่รู้ว่าควรบอกนายรึเปล่า แต่ว่า
‎แถวที่ฉันอยู่ เป็นเมืองที่โหวตให้ทรัมป์ ‎ไม่มีใครฉีดวัคซีนกันเลย
‎"มีร้านยาใกล้ๆ ฉัน มีผู้หญิงนั่งอยู่ที่โต๊ะ"
‎"เธอถามทุกคนที่เข้ามา ไม่มีใครฉีดเลย"
‎"พวกเขาโยนทิ้งที่หลังร้านเป็นลังๆ เลย"
‎"ถ้านายขับรถมาที่นี่ นายได้ฉีดแน่"
‎"ไม่ต้องนัดเลยด้วยซ้ำ" ผมเลยขับไปที่นั่น
‎ผมเดินเข้าไป มีผู้หญิงนั่งอยู่ที่โต๊ะ
‎ผมถามว่า "ขอโทษนะ ‎ผมอยากฉีดวัคซีนครับ"
‎เธอแบบว่า "ฉีดจริงเหรอ"
‎เธอไม่มี… เธอไม่เหลือนิยายโทลคีนให้อ่านแล้ว
‎"ได้ เดี๋ยวฉันจัดให้ ไปยืนตรงนั้น"
‎ระหว่างที่ผมรอ เพื่อนผมพูดถูก ‎ทุกคนที่เดินเข้ามา
‎"ฉีดวัคซีนมั้ย" ‎"ไม่ล่ะขอบใจ"
‎ผู้ชายคนหนึ่งตอบเธอว่า…
‎"ไม่เอา ขอบใจ"
‎แบบว่า "เออ เข้าใจหลอกนี่ รัฐบาลเงา ‎ฉันว่าฉันจะ…"
‎"ฉันไม่ฉีดเครื่องติดตามเข้าตัวหรอก"
‎"เดี๋ยวนะ เออ ฉันมาร้านยาอีกแล้ว"
‎"พวกเขาพยายามใส่เครื่องติดตาม… ‎เดี๋ยวนะ สัญญาณหายแล้ว"
‎"ได้แล้ว ไม่ล่ะ ฉันไม่ใช้เทคโนโลยีว่ะ"
‎"ได้ เดี๋ยวโทรไป"
‎ผมได้ฉีดวัคซีน ได้ฉีดเข็มที่สอง ‎แล้วก็ฉีดบูสเตอร์อีกสองเข็ม ผมโคตรสบายดี
‎ในปี 1955
‎วัคซีนโปลิโอออกมาในปี 1955
‎อีกสองปีหลังจากนั้น
‎เราจะมีดาวเทียม
‎สมัยนั้นไม่มีดาวเทียม!
‎อเมริกาทั้งล้าหลัง เหยียดเชื้อชาติ
‎เกลียดรักร่วมเพศ เหยียดเพศ
‎แล้วไอ้เวรเหยียดผิวไม่มีดาวเทียมพวกนั้น
‎ยังตั้งแถวเพื่อฉีดวัคซีนกัน!
‎อะไรวะ
‎เอามาฉีดเลย ฉันคุมน้ำพุจากรถเข็นไม่ได้
‎ฉันอัดพวกเควียร์ในปอดเหล็กไม่ได้ ‎เอาวิทยาศาสตร์มา
‎ฉันเป็นอะไร มนุษย์ถ้ำเหรอ
‎ตอนนี้
‎ปี 2022 แล้ว
‎อย่างแรกเลย ‎ฟังดูไม่เหมือนเป็นปีจริงๆ นะ ว่ามั้ย
‎ฟังดูเหมือนแต่งขึ้นมามั้ย
‎เหมือนดูหนังไซไฟต้นทุนต่ำ ‎"ในปี 2022…"
‎"แค่จับเลขมารวมกันมั่วๆ ละ ให้ตายสิ" ‎ใครเขียนบทวะเนี่ย
‎ปี 2022
‎เรามีหุ่นยนต์บนดาวอังคาร
‎ที่ส่งวิดีโอติ๊กต็อกมาให้เรา
‎คนครึ่งประเทศยังคิดว่า ‎"เข็มมันมียาพิษแม่มดใส่อยู่"
‎"บอกไว้เลย ฉันไม่มีทางฉีดยาพิษแม่มดในตัวแน่"
‎"เอายาไสยศาสตร์นั่นไปให้พ้นนะ"
‎"ฉันดูวิดีโอ
‎ที่หุ่นยนต์ดาวอังคารส่งมาให้สมองโลก ‎ที่ฉันเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง"
‎"แต่เอาวิทยาศาสตร์นั่นไปให้พ้น"
‎ถ้ามีทัศนคติแบบนี้เมื่อปี 1955
‎รัฐบาลคงต้องทำโฆษณาบริการสาธารณะ
‎มีตัวการ์ตูนเต้นรำ เข็มฉีดยาออกมาเต้น
‎"ฉันต้องบ๊วบใครถึงจะรักษาโปลิโอได้"
‎ใช่
‎ใช่แล้ว น้องเข็ม บอกทุกคนเรื่องข้อดีสิ
‎"ข้อดีเหรอ ขาแกใช้เดินได้ไง ข้อดีพอมั้ย"
‎"ไอ้พวกสมองหมายุคกลาง"
‎ตอนนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว
‎มันเปลี่ยนไปแล้ว ว่ามั้ย
‎เรือสำราญเหรอ ไม่มีทางได้เห็นอีกแล้ว ‎บอกลาได้เลย
‎รุ่นหลานเราจะไม่รู้ว่าบุฟเฟต์คืออะไร
‎แม่ง โควิดเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเลย
‎ก่อนอื่น เรือสำราญทุกลำจองเต็มถึงปี 2026
‎คนอดใจไม่ไหวที่จะขึ้นเรือโรคระบาด
‎และล่องเรือไปตามทะเลกว้าง
‎ขอฉันตายใกล้สไลเดอร์เถอะ
‎บุฟเฟต์จะไม่ได้กลับมาธรรมดานะ
‎แต่จะกลับมาใหม่เพื่อแก้แค้นพวกลิเบอรัล
‎ทุกคนจะมีวาระซ่อนเร้น
‎"มาที่บุฟเฟต์ผู้ชายผู้นำเท่านั้น ‎ที่กัปตันโควิด"
‎"คุณเป็นพวกหนุ่มจืดหัวซ้าย
‎ที่ต้องใช้แผงกั้นน้ำลายกันซุปหอยลาย
‎หรือคุณอึ๊บเมียตัวเองได้ งั้นมาเลย
‎ที่กัปตันโควิด…"
‎"เอาหลักฐานให้เราดูว่าคุณไม่เคยฉีดวัคซีน
‎จะได้กินหอยเชลล์อุณหภูมิห้องจานใหญ่ฟรีๆ"
‎"ใช่แล้ว"
‎ผมฟังเพลงยุค 70 ทางช่องเจ็ด ‎ระหว่างทางมาที่นี่
‎ใช่ สถานีดาวเทียมเอ็กซ์เอ็มซีเรียสที่ผมตั้งไว้
‎ชอบเพลงยุค 70 เหรอ กดเบอร์เจ็ด
‎เพลงยุค 70 ทั้งหมดที่จะฟังได้ ‎ยุค 70 ทางช่องเจ็ด
‎ชอบเพลงยุค 80 เหรอ กดเบอร์แปด
‎ยุค 80 เบอร์แปด
‎ชอบเพลงยุค 90 เหรอ ‎งั้นกดเบอร์เก้าสิ
‎ชอบเพลงยุค 40 ใช่มั้ย
‎กดเบอร์สี่ไม่ได้หรอก
‎เคยกดได้นะ ยุค 40 ช่องสี่
‎ตอนนี้อยู่ช่อง 71
‎โฟร์ตีส์จังค์ชัน
‎ชอบเพลงยุค 50 เหรอ ช่อง 72 โน่น
‎ฟิฟตีส์โกลด์
‎ชอบเพลงยุค 60 เหรอ
‎ช่อง 73 ซิกซ์ตีส์โกลด์
‎ทำไมสามช่องนี้โดนย้าย
‎ไปอยู่ชายขอบ
‎ของจักรวาลเอ็กซ์เอ็มซิเรียสล่ะ
‎จะบอกให้ว่าทำไม
‎ผู้ฟังของช่องพวกนี้ใกล้จะตายแล้ว
‎ยุค 40 50 60
‎ผู้ฟังช่องพวกนี้ทยอยกันตาย…
‎ช่องเพลงยุค 40 มีคนฟังเหลือแค่ห้าคน
‎ทหารผ่านศึกสงครามโลกครั้งที่สองสามคน ‎กับฮิปสเตอร์สวนกระแสสองสามคน
‎แค่นั่นเลย
‎เหลืออยู่แค่นั้น
‎"รู้มั้ยว่าใครเป็นแนวพังค์ร็อค ‎อาร์ตี้ ชอว์" ไปตายเลย
‎เราหัวเราะสนุกสนานได้ ‎แต่เอาน่า ในช่วงชีวิตของเรา
‎ยุค 70 80 90 จะเปลี่ยนไปตามช่อง
‎นี่แหละวิธีที่จะตามได้ว่าคนรุ่นไหนกำลังตาย
‎ดูจากว่าช่องเพลงไปอยู่ไหน
‎ทำให้เพลงยุค 70 80 90 ง่ายเข้าไว้
‎หวังว่าเมื่อพวกเขาทำอย่างนั้น
‎พวกเขาจะใช้เวลาตั้งใจคิดชื่อให้หน่อย
‎แบบที่ทำกับช่องเพลง 40
‎โฟร์ตีส์จังค์ชัน สถานีรถไฟ เห็นภาพชัด
‎ผมเข้าใจ ภาพขึ้นมาในหัวเลย ‎แล้วพวกเขาก็ถอดใจ
‎ฟิฟตี้ส์โกลส์ ซิกซ์ตี้… อะไรนะ
‎ตั้งชื่อว่า "กระโปรงพุดเดิ้ล ‎กับมิลค์เชค" ไม่ได้เหรอ
‎ใช้ชื่อ "น้ำมันพิมเสน ‎กับสร้อยคอลูกปัด" ไม่ได้เหรอ
‎ตั้งชื่อช่องเพลงยุค 70 ‎ให้สื่อถึงทศวรรษนี้หน่อย
‎ช่อง "แม่กับพ่อจะแยกทางกัน"
‎เป็นไงล่ะ ก็ดีนะ
‎ได้
‎อือ
‎วางเทียนยักษ์ทุกที่เพราะอะไรไม่รู้
‎ยุค 80 อาจจะเป็น "เพลงยุคแฟ้มพลาสติก"
‎แล้วช่องยุค 90 อาจจะเป็น…
‎ไม่รู้สิ
‎นั่นคือเพลง "โฟร์ลีฟโคลเวอร์" ‎ของอาบร้า มัวร์
‎หวัดดีครับ คุณอาศัยอยู่ที่เดนเวอร์รึเปล่า
‎- ฉันอยู่ที่โคโลราโดสปริงส์ค่ะ ‎- โคโลราโดสปริงเหรอ
‎เจ๋ง ของคุณที่ขับรถมานะ
‎โอเค งั้นคุณทำ… ดีที่ผมเข้าใจถูก ไม่มีปัญหา
‎ขอบคุณพระเจ้า ทุกคน มันไม่มีปัญหา ไม่เป็นไร
‎คุณทำงานที่โคโลราโดสปริงส์เหรอ
‎- ทำอะไรครับ ‎- ฉันเป็นหมอค่ะ
‎คุณเป็นหมอ ให้ตายสิ หัวกะทิ ก็ได้
‎คุณเป็นหมอด้านไหนครับ
‎ฉันเป็นนักประสาทวิทยาเด็ก
‎นักประสาทวิทยาเด็ก
‎พระเจ้าช่วย
‎คุณแบบว่า…
‎คุณรับใช้ชุมชนเรา คุณกำลังช่วยเหลือเด็ก
‎คุณมีงานที่ดี คุณมีทัศนคติที่ดีกับงานนี้
‎นี่คือจุดจบการเล่นตลกเลย ‎ผมต้องเลิกเล่นกับคุณละ
‎ไม่มีอะไรให้เล่นต่อ
‎ผมต้องคุยกับคนผลิตยาบ้าไม่ก็คนที่หย่า
‎นี่มัน…
‎"ฉันช่วยให้เด็กๆ มีชีวิต"
‎เอาละ
‎เวรละ
‎นี่… คุณมากับเธอเหรอ ‎พวกคุณเป็นแฟนกันใช่มั้ย สามีเหรอครับ
‎- สามีค่ะ ‎- สามี คุณทำงานอะไรครับ
‎- ผมเป็นทนายความ ‎- ทนายความเหรอ
‎ได้ตัวละ
‎ความชั่วร้าย
‎ถ้าทำกฎหมายด้านช่วยเหลือชุมชนอะไรสักอย่าง
‎ผมจะ… คุณทำกฎหมายด้านไหนครับ
‎ผมดำเนินคดีกับ ‎อาชญากรรมทางเพศในเยาวชน
‎คุณดำเนินคดีกับผู้กระทำผิดทางเพศเยาวชน
‎แหม…
‎ที่คุณบอกว่าผู้กระทำผิดทางเพศเยาวชน
‎หมายถึงคนที่กระทำผิดทางเพศกับเยาวชน
‎หรือเยาวชนที่กระทำผิดทางเพศกันแน่
‎เยาวชนที่กระทำผิดทางเพศ
‎เยาวชนที่กระทำผิดทางเพศนะ ‎ต้องระวังการใช้คำพูดหน่อย
‎และเมื่อคุณพูดว่า… ‎แล้วเกิดอะไรขึ้นเมื่อพวกเขา…
‎ทำบ้าอะไรวะเนี่ย ผมต้อง…
‎ผมนั่งลงเพื่อเรียกเสียงฮาแค่เมื่อกี้
‎ผมไม่นั่งตลอดโชว์หรอก งั้นคุณทำอะไร
‎ผมทำบ้าอะไรเนี่ย
‎คุณดำเนินคดีกับเยาวชนที่กระทำผิดทางเพศ
‎โอเค
‎และคุณเป็นกุมารแพทย์ระบบประสาท
‎งั้นถ้ามีเด็กที่สมองใช้งานไม่ค่อยดี ‎คุณช่วยแก้ไขให้
‎และคนที่คุณช่วยไม่ได้ เขาก็ส่งเข้าคุก
‎นั่นมัน…
‎ได้ละ
‎นี่แหละคู่หูมาร์เวลคู่ต่อไป ใช่เลย
‎มัน…
‎ทั้งน่าเอ็นดูและหดหู่ดีนะ
‎หายาก
‎เหมือนสาวกอธอุ้มลูกแมวเลย
‎แล้วคุณล่ะ อยู่ที่เดนเวอร์รึเปล่า
‎อยู่เหรอ ทำงานอะไรครับ
‎ผมทำงานในบาร์และเป็นนักศึกษา
‎คุณทำงานในบาร์และเป็นนักศึกษา
‎ยังกับหนังทอม แฮงส์ยุค 80
‎แล้ว
‎คุณเรียนอะไรอยู่
‎ความมั่นคงทางไซเบอร์
‎ตอนกลางวัน เขาตรวจตราอินเทอร์เน็ต
‎ตอนกลางคืนก็ชงเหล้าให้เลขา ใช่มั้ย
‎งั้นคุณเป็นบาร์เทนเดอร์ ‎แล้วต่อไปคุณอยากทำงาน
‎สายความมั่นคงทางไซเบอร์มั้ย
‎- อยากครับ ‎- เงินจากบาร์เทนเดอร์เป็นค่าใช้จ่าย
‎จ่ายให้คุณได้เรียน
‎สิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่คุณได้เรียน
‎เรื่องความมั่นคงทางไซเบอร์คืออะไร
‎เราใกล้จะโดนแฮ็กโจมตีระลอกใหญ่มั้ย
‎ที่อยู่ดีๆ เอทีเอ็มก็พัง
‎แล้วผลการค้นหาหนังโป๊ของเรา ‎กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ต จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
‎- ไม่มีอะไรเป็นส่วนตัวเลย ‎- ไม่มีอะไรเป็นส่วนตัวเลย
‎จุดนี้เรารู้กันหมดแล้ว นั่นไม่…
‎ให้ตายสิ คุณเคย… ตอนคุณเป็นเด็กๆ
‎มีไอ้เวรที่เคยรังแกคุณ ที่นิสัยเสียมากๆ
‎แล้วตอนนี้คุณใช้ทักษะความมั่นคงทางไซเบอร์
‎ขุดคุ้ยชีวิตส่วนตัวของคนนี้
‎แล้วทำลายชีวิตเขาเลยถ้าคุณอยากทำมั้ย
‎คุณเคยคิดอยากทำบ้างรึเปล่า
‎- บ่อยมากครับ ‎- โอ้
‎คุณเคยค้นหาชื่ออันธพาลที่แกล้งคุณบ้างมั้ย
‎ผมเลือกไม่ทำครับ
‎คุณเลือกไม่ทำ
‎ตอบเหมือนเป็นทนายมาก ‎นั่นมัน… ได้ยินรึเปล่า
‎ให้ตายสิ
‎มากับภรรยาหรือแฟนครับ
‎- ครับ ‎- อันไหน
‎- แฟน ‎- แฟน
‎แล้วคุณทำอะไร
‎- นักการศึกษาค่ะ ‎- คุณเป็นนักการศึกษา
‎คุณทำ… ขอบคุณครับ
‎ว้าว
‎คุณให้การศึกษาด้านไหน
‎ฉันช่วยให้นักเรียนมัธยมปลาย ‎ได้หน่วยกิจมหาวิทยาลัยฟรีๆ ค่ะ
‎ช่วยนักเรียนมัธยมปลาย ‎ได้หน่วยกิจมหาวิทยาลัยฟรี
‎เจ๋งมาก
‎รอยสักเต็มแขนช่วยให้คุ้นเคยกับเด็กมั้ย ‎เด็กๆ คงคิดว่า "เธอเจ๋งดี"
‎"คนนี้ใช้ได้"
‎- คงช่วยได้นะ ‎- ช่วยได้ค่ะ
‎คุณโชว์รอยสักให้เห็นเลยมั้ย
‎- หรือคุณต้องใส่เสื้อแขนยาว ‎- เปิดเต็มที่เลย
‎คุณเปิดเต็มที่เลย นั่งอยู่ตรงนั้น…
‎มาหาหน่วยกิจให้เธอ
‎ระหว่างที่เธออ่านเรื่องสั้นตรงนั้นละกัน เอาเลย
‎คุณก็มีรอยสัก พวกคุณคบกันมานานเท่าไหร่แล้ว
‎- สามปี ‎- สี่ สามหรือสี่ปี
‎สามหรือสี่ปี
‎ขนาดทำงานความมั่นคงไซเบอร์นะ
‎ไม่เอาน่าทุกคน
‎คุณอยู่ด้วยกันมั้ย
‎อ้อเจ๋ง
‎พวกคุณจะ… เธอจะดูดีมากใน…
‎ส่วนเขาก็หาบัตรเครดิตฟรีให้คุณได้
‎ไม่เอาน่า
‎คู่สร้างคู่สมชัดๆ จัดซะ
‎เขาใช้ความรู้ความปลอดภัยทางไซเบอร์ ‎ให้หนวยกิจกับเด็กๆ ไม่ได้เหรอ
‎เปลี่ยนเกรดให้เข้าฮาร์วาร์ดได้
‎ได้อีกทีมแล้ว เจ๋งเลย
‎ผมมีทีมซูเปอร์ฮีโร่สองทีมที่แถวหน้า
‎อ้อ หวัดดีครับ
‎ใส่ขาสั้นนั่งแถวหน้าเลย กล้ามาก
‎คุณมั่นใจในตัวเองมากกว่าที่ผมจะเป็นได้
‎คุณอยู่ที่เดนเวอร์นี่มั้ย
‎- ใช่ครับ ‎- ทำงานอะไรที่เดนเวอร์ครับ
‎ที่จริงผมทำงานที่โบลเดอร์
‎คุณทำงานที่โบลเดอร์ ‎อยู่ที่เดนเวอร์ ทำงานในโบลเดอร์
‎ทำอะไรที่โบลเดอร์ล่ะ
‎ผมทำงานในร้านขายของชำ
‎คุณทำงานในร้านขายของชำ
‎ไว้เคราอย่างนั้นเนี่ยนะ ‎พวกเขาไม่ว่าเหรอ
‎ผมไม่ถามนะว่าร้านอะไร
‎- แปลกไป ‎- คุณคงเดาออก
‎อาจจะได้ เดี๋ยวนะ ‎คุณทำหน้าที่อะไรที่ร้านขายของชำ
‎ผมเป็นผู้จัดการ
‎คุณเป็นผู้จัดการที่ร้านขายของชำ
‎คุณบริหารทั้งร้านหรือแผนกเดียว
‎ใช่
‎ครับ ส่วนนึง
‎ส่วนนึง
‎แผนกขายเหล้าเหรอ คุณทำส่วนไหน
‎คุณดูตกใจที่ได้ยินว่า ‎คุณทำงานที่ร้านขายของชำ
‎ผมทำงานที่ร้านขายของชำ!
‎คุณมากับใคร นี่เพื่อนคุณเหรอ
‎เพื่อนคุณอยู่นั่น แล้วคุณทำงานที่ไหนครับ
‎- ผมทำงานที่บ้าน ‎- คุณทำงานที่บ้าน
‎- การขาย ‎- การขาย
‎- ผมขายหลอดไฟ ‎- คุณขายหลอดไฟ
‎คุณถามผมเหรอ เหมือนคุณพูดว่า ‎"ผมขายหลอดไฟ…"
‎คุณตอบคำถาม ‎เหมือนผมเป็นตำรวจคดีฆาตกรรมเลย
‎"ผมขายหลอดไฟ"
‎คุณขายหลอดไฟจากบ้านตัวเอง
‎ผมเป็นพนักงานขายหลอดไฟ
‎คุณเป็นพนักงานขายหลอดไฟ ‎เลยอยู่แต่บ้าน
‎คุณโทรหาลูกค้า ‎หรือขายทางอินเทอร์เน็ตล่ะ
‎- อินเทอร์เน็ต ‎- อินเทอร์เน็ต
‎- และคุณพยายามขายหลอดไฟ ‎- ใช่แล้ว
‎ขายให้คนทั่วไปหรือขายให้บริษัท
‎- ทั้งสองอย่าง ‎- ทั้งสองอย่าง โคตรแปลกเลย
‎ผมไม่รู้ว่า…
‎คุณโทรทางซูมกับพวกเขา ‎แล้วบอกว่า "ด่วนๆ นะ
‎เปิดไฟทุกดวงหน่อย"
‎"ไม่ดีเลยเนอะ ผมมีทางแก้ให้"
‎ทำนองนั้นครับ
‎โคตรน่าสนใจเลย
‎โอเค คุณสองคนน่าสนใจดี ‎และไม่ใช่ทีมซูเปอร์ฮีโร่ เสียใจด้วย
‎นั่นมัน… ผมไม่รู้ว่าคุณทำบ้าอะไร
‎มีผู้ชายที่ทำงานในร้านขายของชำ ‎ไม่รู้ว่าเขาทำหน้าที่อะไรแน่
‎อีกคนวิดีโอคอลในซูม ‎และขายหลอดไฟ
‎ผมว่าคุณมีบัญชีโอนลีแฟนส์แปลกๆ ‎แล้วแค่ทำงานนี้บังหน้า
‎คุณไม่ได้ขายหลอดไฟจริงๆ หรอก
‎- เป็นจักรวาลดีซี ‎- จักรวาลดีซี
‎ผมจะพูดเรื่องเนิร์ดๆ ละนะ เอาละ
‎อย่าเชียวนะ
‎เป็นแถวหน้าที่สนุกดี ‎ขอเสียงปรบมือให้พวกเขาหน่อยครับ
‎ขอบคุณมาก ว้าว
‎ผมชอบความเข้ากันของแถวหน้านะ
‎หมอ ทนายความ ‎ความมั่นคงทางไซเบอร์ นักการศึกษา
‎ร้านของชำสักอย่าง หลอดไฟ มั้ง ไม่รู้สิ
‎เป็นจังหวะที่เพอร์เฟกต์
‎รู้มั้ยว่าอะไรที่ตกยุคไปแล้ว การตาสว่าง
‎มันไม่ผ่านจริงๆ
‎ผมตาสว่าง ผมว่านะ
‎แต่รู้อะไรมั้ย สักวันอาจจะไม่แล้วก็ได้
‎และพวกคุณก็เหมือนกัน
‎ตาสว่างไว้ เปิดใจไว้ แต่ไม่ต้องชมตัวเอง
‎ไม่งั้นมันจะเล่นงานคุณทีหลังได้
‎ทุกคนที่โดนแบนตอนนี้เพราะไม่ตาสว่าง ‎ก็เคยตาสว่างเรื่องอะไรสักอย่าง
‎พวกเขาตามความก้าวหน้าไม่ทัน
‎ความก้าวหน้าจะบดขยี้คุณเสมอ
‎ผมสนับสนุนคนข้ามเพศ ‎การแต่งงานของรักร่วมเพศ สิทธิของรักร่วมเพศ
‎ไม่
‎นั่นไม่… ที่ผมจะบอกคือ
‎มันจะกลับมาเล่นงานผมเข้าสักวัน
‎ผมจะแสดงตลกตอนอายุ 70 ‎แล้วเผลอพูดอะไรสักอย่าง
‎ที่ผมตามไม่ทัน ผมคงพูดว่า
‎"ผมคิดว่าคนเราไม่ควรอึ๊บร่างโคลนของตัวเอง"
‎"โห่!" คงมีอะไรแปลกๆ แบบว่า…
‎ไม่มีทาง ผมสนับสนุนคนข้ามเพศ
‎"ไปตายซะ ไอ้คนเกลียดโคลน"
‎ไม่ ผมหัวก้าวหน้าจริงๆ นะ
‎#หยุดเกลียดโคลน แล้วผมก็…
‎ผมจะยิ่งยืนยัน
‎ตอนผมเป็นเด็ก เราไม่ชักว่าวใส่หลอดทดลองกัน
‎และอึ๊บอะไรก็ตามที่ออกมาจากหลอด ‎ถ้าพูดแล้วผมเป็นคนเลวก็เอาเลย
‎โห่!
‎นั่นแหละคุณจะรู้ว่า ‎คุณเป็นชนกลุ่มน้อยที่ถูกกดขี่หรือไม่
‎หรือเป็นกลุ่มชายขอบที่มักถูกกดขี่
‎และตอนนี้คุณก็รู้แล้วว่าทำสำเร็จ
‎เมื่อคนขาวที่ชอบเพศตรงข้าม ‎เริ่มถามว่ามุกของคุณโอเคมั้ย
‎นั่นแหละที่คุณรู้ ‎ชุมชนคนข้ามเพศทำสำเร็จจริงๆ
‎เพราะอยู่ดีๆ คนขาวที่ชอบเพศตรงข้าม ‎ก็ถามว่า "นี่โอเคมั้ย"
‎"มุกนี้โอเคมั้ย ผ่านมั้ย"
‎นึกออกมั้ย
‎แต่เอาเถอะ แปลว่าในอนาคต
‎คนขาวที่ชอบเพศตรงข้าม ‎จะกลายเป็นชนกลุ่มน้อย
‎แล้วจะมีพวกสารเลวที่นี่ ‎"นี่ ฉันเล่นมุก
‎เกี่ยวกับผู้ชายผิวขาวที่ชอบเพศตรงข้าม ‎แล้วให้เล่นโบว์ลิ่ง โอเคมั้ย"
‎"พวกคุณเล่นโบว์ลิ่งใช่มั้ย ‎มันไม่ทำให้ใครโกรธใช่มั้ย"
‎"เขาฟังเพลงของลิมพ์บิซกิตทั้งที่ไม่ได้ชอบจริง"
‎"มันตลก ผมทำขำๆ"
‎ให้ตายเถอะ หกปีที่ผ่านมา บ้าเอ๊ย
‎ผมเคยมีอาการวิตกกังวลเมื่อปี 2016 ‎และปีต่อๆ มา
‎"เกิดบ้าอะไรเนี่ย ให้ตายสิ ‎อเมริกาจะถึงจุดจบแล้วเหรอ"
‎ตอนนี้เหรอ รู้อะไรมั้ย
‎ไม่แล้ว ตอนนี้ก็แย่
‎แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ‎ก็ควรจะเกิดขึ้นตอนนี้
‎รู้มั้ยว่าปี 2016 คืออะไร
‎เป็นการอาละวาดครั้งสุดท้ายของคนรุ่นบูมเมอร์
‎นั่นแหละการอาละวาด
‎คนรุ่นบูมเมอร์
‎อาละวาดครั้งสุดท้าย
‎ทุกครั้งที่คนรุ่นนึงแก่ตัวลง
‎พวกเขาตื่นตระหนก ‎เพราะความตายมันน่ากลัวและน่าขยะแขยง
‎และพวกเขาส่งคนห่วยๆ เข้าไปในทำเนียบขาว ‎ก่อนพวกเขาตาย
‎นี่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว รุ่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุด…
‎รุ่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเคยสู้กับนาซี
‎ช่วยโลกจากทรราช ‎กลับมา สร้างย่านชานเมือง
‎เลี้ยงคนรุ่นเบบี้บูม ก่อนที่จะเริ่มแก่ตัว
‎ผมหงอก จู๋ใช้ไม่ได้แล้ว
‎เป็นริดสีดวงทวารและเป็นหมัน
‎พวกเขาตื่นตระหนก ถึงช่วงปลายยุค 70
‎เพลงพังค์ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎"ช่างแม่ง"
‎"ส่งดาราหนังคาวบอยรุ่นเก่า ‎เข้าไปอยู่ในทำเนียบขาว เออ ไปตายซะ"
‎"ฉันเคยอยู่ที่นี่ ให้ตายสิ"
‎แล้วรุ่นเบบี้บูมก็โตขึ้นมา ‎คิดถึงเบบี้บูมสิ
‎พวกเขากำลังล้ำยุคทั้งเรื่องเซ็กซ์ ‎ร็อกแอนด์โรล การจลาจล
‎พวกเขาเคยมีความเยาว์วัย แล้วก็แก่ตัวลง
‎ผมเริ่มหงอก จู๋ก็ใช้ไม่ได้
‎เป็นริดสีดวง ผ่าตัดมดลูกออก
‎ทั้งเจนเอ็กซ์กับเจนซี ‎ล้อเลียนพวกเขาในทวิตเตอร์กับติ๊กต็อก
‎เพลงฮิปฮอปที่พวกเขาไม่เข้าใจ
‎ตอนนี้ก็บ่น "บ้าเอ๊ย ฉันจะตายแล้ว ‎เกิดบ้าอะไรขึ้น"
‎"จับพิธีกรรายการเกมโชว์ที่เหยียดผิว ‎ไปอยู่ในทำเนียบขาว เออ ไปตายซะ!"
‎"ฉันเคยอยู่ที่นี่"
‎ผมเป็นรุ่นเจนเอ็กซ์
‎คือ
‎การอาละวาดของเราจะยิ่งโคตรน่ากลัว
‎พอเราเริ่มแก่ตัวลง จู๋ใช้งานไม่ได้ ผมของเรา…
‎ใครจะรู้ว่าเราจะส่งใครไปอยู่ทำเนียบขาว
‎คงเป็นเอ็ดดี้ เวดเดอร์ ‎ไม่ก็เจนีน กาโรฟาโล สักคนนี่แหละ
‎ไม่รู้สิ
‎ฟังนะ
‎ผมชอบสองคนนั้น
‎เจนีนจะเป็นประธานาธิบดีที่แย่มาก
‎ผมรู้จักเธอมาตั้งแต่ยุค 90 ผมรักเธอ ‎เธอก็จะบอกคุณอย่างนั้นเอง
‎เจนีน คุณน่าจะเป็นประธานาธิบดีนะ ‎"ฉันไม่เอาด้วยหรอก"
‎ให้ตายสิ เดี๋ยวนะ ‎นี่แหละวิธีที่เธอจะชนะ
‎คิดดูสิว่ารุ่นเจนเอ็กซ์คิดยังไง ‎แต่นั่นแหละทัศนคติที่เราต้องการ
‎เพอร์เฟกต์มาก
‎"ไม่ ฉันพูดจริง ฉันไม่เอาด้วย" ‎เออ เรารู้แล้ว
‎เธอจะเทงานโต้ประธานาธิบดี ไม่หาเสียง
‎เธอจะไม่ไปพิธีเข้ารับตำแหน่งของตัวเอง
‎ใช่ ต้องเจ๋งมากแน่ๆ
‎ผมจะรักเธอยิ่งกว่าเดิมอีก ‎ซีเอ็นเอ็นจะขึ้นจอนับที่ด้านล่าง
‎"วันที่ 312 แล้วที่ประธานาธิบดียังไม่ปรากฎตัว"
‎แล้วตัดภาพไปที่เธอในร้านกาแฟ ‎"บอกแล้วไงว่าฉันไม่ลงสมัคร"
‎แล้วพวกเราจะตาย
‎และจะไม่ทันอยู่เห็นว่า ‎เจนซีเลือกใครไปอยู่ในทำเนียบขาว
‎ประธานาธิบดีโลแกน พอล
‎ผมไม่… ฟังนะ ผมไม่รู้
‎ประธานาธิบดีโจ โรแกน
‎เขาจะ… ทุกคนฟังผมนะ
‎ผมรู้จักโจมาตั้งแต่ยุค 90 แล้ว
‎เขาเป็นคนน่ารัก
‎เขาออกนอกลู่นอกทางไปหน่อย รู้มั้ยทำไม
‎เพราะมีคนให้เงินเขาร้อยล้านดอลลาร์
‎มันคงทำให้ใครก็ตาม… ‎เขารับมือได้ดีกว่าผมนะ
‎ถ้าผมมีพอดคาสต์เกี่ยวกับการถักไหมพรม
‎แล้วมีคนให้เงินผมร้อยล้าน ‎ผมก็จะถักไหมพรมในพอดคาสต์แม่งเลย
‎แล้วโจจะคิดว่า "แพตตันแม่งบ้าไปแล้ว"
‎"ให้ตายสิ"
‎ความแก่ไม่แย่นะถ้าไม่เก็บมาคิดมาก
‎นั่นแหละสิ่งสำคัญ
‎คิดซะว่าเป็น… ทำเป็นเหมือนว่า ‎คุณเป็นเจฟฟ์ โกลด์บลูมในเรื่องเดอะฟลาย
‎กำลังดูเรื่องบ้าๆ ทั้งหลายอยู่ "เวรแล้ว!"
‎หาสมุดบันทึกปกหนังม จดบันทึกตอนกลางดึก
‎ตดฉันกลิ่นเหมือนหนังสือเก่าๆ
‎แต่ผมไม่ได้กินหนังสือเก่าๆ นี่มัน…
‎นี่ต้องมีการตรวจสอบเพิ่มเติม
‎วันที่ 17 กว่าจะหยุดฉี่ได้ใช้เวลานานกว่าฉี่จริง
‎มันจะมาเล่นงานเราทุกคน
‎ผมจะทิ้งท้ายไว้ด้วยเรื่องนี้ ‎เกี่ยวกับอาการป่วยอีกอย่าง
‎ทั้งเท้า ทุกอย่างเลย ‎มันเริ่มพังกันไปหมด แต่รู้อะไรมั้ย
‎เราอยู่ในศตวรรษที่ 21 ไม่เป็นไร จำไว้นะ
‎พฤศจิกายนปีที่แล้ว ผมต้องไป
‎ผ่าตัดเล็กบางอย่าง
‎ผมจะเล่าให้ฟัง จะใช้ศัพท์สูงหน่อย
‎เพื่อไม่ให้ฟังดูน่ากลัวไป เพราะมันน่ากลัว
‎ผมมีผ่าตัดเล็กนิดหน่อย เป็นผ่าตัดแบบที่
‎พูดแบบนี้ละกัน
‎ผู้ชายวัยผมที่นั่งเยอะๆ มักจะเป็นกัน
‎เข้าใจที่พูดมั้ย
‎ผมกังวลนะ มีโควิดอีก ‎ให้ตายเถอะ ถ้าผมติดเชื้อล่ะ
‎แต่ผมลืมไปว่าอยู่ในศตวรรษที่ 21
‎มีข้อดีมีประโยชน์มากมาย
‎วันที่ผ่าตัด ผมใช้มือถือเรียกรถ
‎พอรถมา คนขับใส่หน้ากาก ผมใส่หน้ากาก
‎รถสะอาด พาผมไปโรงพยาบาล
‎หมอมาดูผม ให้ผมดูขั้นตอน ‎การรักษาความสะอาดทั้งหลาย
‎หมอบอกว่า "เราปรับปรุงการผ่าตัดขึ้นหน่อย"
‎"ใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมง ‎แล้วคุณก็จะได้ออกมาแล้ว"
‎"คุณจะได้กลับบ้านวันนี้"
‎หมอวางยาสลบผม ชั่วโมงต่อมาผมก็ตื่น ‎ให้ตายสิ ผมสบายดีเลย
‎หมอบอกว่า "คุณหายแล้ว"
‎"นี่ยาแก้ปวดล้ำยุคเพื่อช่วยให้คุณพักฟื้น"
‎"คุณจะไม่รู้สึกอะไรเลย"
‎"เอามือถือออกมาแล้วเรียกรถอีกคัน"
‎"คุณอยู่ในศตวรรษที่ 21"
‎แล้วผมก็ทำ รถพาผมกลับบ้าน
‎พอผมกลับถึงบ้าน ผมมีอุปกรณ์ ‎ที่ใช้เปิดแอร์ หนัง
‎หนังสือ รายการทีวี เพลง ‎เพื่อให้ความบันเทิงผมระหว่างที่ผมพักฟื้นได้
‎ศตวรรษที่ 21
‎ตอนที่ผมออกจากโรงพยาบาล
‎หมอบอกว่า
‎"มีการทำงานของร่างกายบางอย่าง
‎ที่คุณทำจนชินเป็นประจำทุกวัน
‎และสองสามวันต่อไปนี้
‎คุณจะทำอย่างนั้นไม่ได้"
‎"แล้วพอผ่านไปอีกสามหรือสี่วัน
‎อยู่ดีๆ
‎คุณก็จะทำได้"
‎"แต่ครั้งแรกที่คุณทำได้
‎มันจะทำคุณหนักเลย"
‎"ไม่มีอะไรน่าอายนะ"
‎"มันจะเกิดขึ้น เป็นส่วนหนึ่งของการพักฟื้น"
‎"ไปรักษาตัวดีๆ"
‎ผมกลับบ้าน
‎วันแรกผมดูหนัง อ่านหนังสือในไอแพด
‎ผมเข้านอน
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎วันรุ่งขึ้น ดูหนัง อ่านหนังสือในไอแพด เข้านอน
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎วันที่สาม
‎ดูหนัง อ่านหนังสือในไอแพด
‎เข้านอน
‎พอถึงตีสาม
‎มันก็เกิดขึ้น
‎แต่ผมตื่นขึ้นมาตอนมันเกิดขึ้น ‎ผมรู้สึกได้ว่ามันกำลังจะเกิดขึ้น
‎ผมไหวตัวทันก่อนครึ่งวินาที
‎เอาแล้ว งานนี้ไม่เละแล้ว ผมโดดลงจากเตียง
‎ทุกอย่างโอเคดี ผมวิ่งข้ามห้องนอนไป
‎เข้าไปในห้องน้ำ อีกสิบฟุตถึงส้วม
‎ผมจะไปทัน
‎ตูม ไม่!
‎ผมถอดกางเกงในกับกางเกงวอร์มออกได้
‎ยิ่งแย่กว่าเดิมสิบเท่า
‎เพราะตอนนี้
‎ห้องน้ำกระเบื้องสีขาวบริสุทธิ์ของเรา
‎ถูก
‎ตกแต่งด้วยสีโทนฤดูใบไม้ผลิ เป็นไงล่ะ
‎ใช่
‎สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า
‎แล้ว
‎ผมยืนอยู่ตรงนั้น
‎คิดว่า "เวรแล้ว มีทางเลือกสองทาง ‎ทำความสะอาดตัวเอง หรือเสี่ยง
‎ที่เมียผมจะเดินเข้ามาเห็นความหายนะนี้ ‎ที่เธอไม่ควรเห็น
‎ผมเลยเลือกทางที่สอง
‎ผมทำความสะอาดทุกอย่างก่อน ‎หอบผ้าเช็ดตัวมาเป็นกอง
‎ทำความสะอาดทุกอย่าง ‎กลายเป็นก้อนใหญ่น่าแหวะ
‎ผมต้องถอดเสื้อผ้าออกหมด
‎รวมทั้งเสื้อเชิ้ต ผมทำเสื้อพังไปเลย
‎ฟิสิกส์น่ะ
‎แล้ว…
‎ผมหอบทั้งกอง
‎จนเหลือ… ผมโป๊แล้ว
‎ลงไปที่ครัวกับกองผ้าน่าขนลุก
‎เอาถุงออกจากถัง ใส่ในถุง
‎ตอนนี้ตีสี่แล้ว
‎ผมต้องเดินไปที่สุดทางเดินรถ
‎ที่ตั้งถังขยะ
‎เปิดฝาถังขยะออก ทิ้งลงไป
‎ผมยืนอยู่ตรงนั้น
‎ล่อนจ้อน
‎ตอนตีสี่
‎แล้วผมก็…
‎มองไปที่พระจันทร์
‎ไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว
‎ผมอยู่ในศตวรรษที่ 21
‎เข้าถึงเทคโนโลยี ยา การเดินทางทันสมัย
‎และตอนนี้
‎แค่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
‎ผมถูกเปิดเผยว่า
‎เป็นมนุษย์ลิงชีเปลือยอย่างที่เป็นมาตลอด
‎ชีเปลือย
‎มนุษย์ลิงที่เปื้อนขี้
‎ที่อยู่ในตัวพวกเราทุกคน
‎แล้วผมก็มีช่วงเวลาแห่งความสงบ
‎เพราะมันแย่มาก
‎ผมคิดว่า "รู้อะไรมั้ย ‎ที่จริงแล้วผมอยู่ห่าง
‎จากศตวรรษที่ 21 มากที่สุด ‎เท่าที่จะห่างได้แล้วตอนนี้
‎ผมใกล้ชิดกับบรรพบุรุษนีแอนเดอธัลมากกว่า
‎มันมีบางอย่างที่ชำระล้างจิตใจแปลกๆ นะ
‎ผมรู้สึกอย่างนั้นสักสิบวินาที
‎แล้วผมก็จำได้ว่าเพื่อนบ้านทุกคน ‎มีกล้องวงจรปิดติดอยู่ที่ประตู
‎ปีนั้นทุกคนเลยได้การ์ดวันคริสต์มาส
‎ขอบคุณมากครับเดนเวอร์!
‎ขอบคุณ!
‎ขอบคุณทุกคน ขอบคุณ!
‎ขอบคุณพวกคุณทุกคน
‎ขอบคุณ!
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ