Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Merhaba!
Denver!
Aman Tanrım!
Merhaba. Teşekkürler.
Teşekkürler.
Aman Tanrım!
Evet!
Bu gece burada olduğunuz için teşekkürler!
Ayağımı kırdım.
Evet.
Yıla böyle başladım. Ayağımı kırdım.
İki etapta oldu.
İkinci etapta, kaldırımdan kaydım
ve ters bir hareket yaptım. Böyleydi.
İlk ve en önemli etap, 53 yaşına bastım.
Önemli olan etap bu.
50 yaşını geçtikten sonra
her şey ölümcül.
20'li yaşlarımdayken ayağımı pervaneye soksam
üzerine tentürdiyot sürer geçerdim. Bir şey olmazdı.
Şimdi yanıma bir çam kozalağı düşse omurgam patlıyor. Bilmiyorum.
Tak diye.
Ayağım kırıldı ve ertesi gün…
Bir ünlü ismi söyleyeceğim. Pekâlâ.
Ayağımı kırdıktan sonraki gün, Glenn Howerton, arkadaşım Glenn Howerton…
Neredeyse 50 yaşında ama bu şaka için 50 üstü.
Yapmam gerekiyordu. Hadi ama, mantık kimin umurunda.
Köprücük kemiğini kırdı.
Ben de onu aradım, biraz dayanışma, destek olsun diye.
"Alo, ayağımı kırdım." "Ne oldu?" Aklımdan şey geçiyordu,
"Muhtemelen cips almaya uzanırken ters hareket yaptı
ve köprücük kemiği kırıldı falan işte."
Cevabı, "Evet, snowboard yapıyordum. Takladan sonra ters düştüm."
Pekâlâ. Siktir.
O kadar uğraşmana gerek yok. Belli bir yaşa gelince
ihtiyacın yok. Aslında bence öyle olmadı zaten.
Bence yalan söylüyor. Muhtemelen biri yanında sertçe kapı çarptı
ve köprücük kemiği kıçına düştü.
Sonra karısına böyle dedi,
"Lütfen beni snowboard'a bantla ve yüksek zorluklu bir piste yuvarla.
Biraz onurum kalsın, ne olur."
Başka bir ünlü ismi daha.
Ayağımı kırdıktan bir ay sonra Tony Hawk…
…uyluk kemiğini ikiye böldü.
Bam!
Atlayıştan ters inmiş.
Pistinde dikey atlayış yaparken ters inip uyluk kemiğini kırmış.
Röntgeninin fotoğrafını gönderdi.
"Aynı gemideyiz dostum" dedi.
"Hayır, değiliz."
Sen,
kendini Jackie Chan'leyip daha da havalı hâle getirdin.
Başka bir havalılık seviyesi yarattı.
Bense birinin kuş gören teyzesi gibi kaldırımdan kaydım.
Öyle düştüm.
Olabilecek en utanç verici şekilde düştüm.
Tuhaf bir şey de oldu. Çünkü düştüğümde
Hâlâ inkâr eder şekilde 23 yaş kafasındaydım.
"Bileğimi burktum. Eve gideyim." İşteydim. "Eve gideyim. Bir şey olmaz."
Arabadayım, daha kötü acıyor. "Gerçek bir sorun olabilir."
Eve geldim. Arabadan zor çıkıyorum.
Sokağın karşısından topallayarak eve gidiyorum.
Canım çok acıyor. Sonra bir araba geldi.
Arabada iki kadın var.
Şoför camı indirdi ve dedi ki
"İyi misin?"
"Bileğimi burktum. Burada oturuyorum. İçeri girip
üstüne buz koyacağım." Verdiği cevap aklımdan çıkmıyor.
"Peki, pes etme."
Yani… Bekleyin.
Ne? Siktir!
Yüzümdeki ifade neydi ki?
Nasıl görünüyordum? "Kendini öldürecek. Kenara çek."
"Hey, pes etme.
Bu Peter Gabriel Kate Bush şarkısını çalayım. Bu…
Bunu dinleyelim."
Belki de kapanma ve pandemiden kalan yüz ifademdi.
Yüzüm kalıcı olarak böyle mi artık?
Çünkü kapanmayı hiç iyi idare edemedim.
Kötü bir kapanma yaptım. Harika bir kapanma planlamıştım.
Başını hatırlıyor musunuz?
Evde kalman gerekiyordu. Ve herkes hatırlar,
kaç kere şöyle demişizdir,
"Bir ay izne çıkabilsem her şeyimi hallederim.
Hayatımı düzene… Bir ay izin yeter."
Harika bir kapanma planlamıştım. Berbat bir kapanma geçirdim.
Tanrım, yaptığım liste…
Hepimizin yaptığı liste. Hepimiz aynı listeyi mi yaptık? Evet.
Okuyacağın harika kitaplar. Öğreneceğin tüm beceriler.
Tanrım, kendimizi geliştirmek için sabırsızlanıyorduk.
Eğer yaptığım listeye uysaydım
şu an karşınızda farklı bir adam duruyor olurdu.
13 kilo daha hafif olurdu.
Akıcı İtalyanca konuşuyor olurdu.
İçeri girdiğinizde
herkes için birer el yapımı ahududulu bademli bir tart olurdu.
Her sandalyede.
Unu bu sabah elle öğütmüş olurdum.
Origamiyle yapılmış bir tabaktan yiyor olurdunuz.
Ve yedikten sonra,
tabağı yere attığınızda kurbağaya dönüşürdü. Tanrım!
Ne planlarım vardı!
Hiçbirini yapmadım.
Kahvaltıda Doritos yedim
ve Deadwood'u baştan sona iki kez izledim.
İzledim.
Bitirdim.
Birinci bölüme döndüm.
Oynata bastım.
Tek yaptığım buydu.
Palyaçoların genital kıllarıyla dolu bir ahırdan daha çok delirdim.
Kapatma sırasında
bunu yaptım.
Dinleyin…
Şey derken,
"palyaço kıllarıyla dolu bir ahır" derken
fetiş ayıplamıyorum. Yargılamıyorum.
Palyaçolar da çeşitli, deneysel ve maceracı bir seks hayatı yaşama hakkına
herkes kadar sahipler.
Diyorum ki deliliğin kaynağı palyaço kılları değil.
Bu fikre sahip olup sonra bir de gerçekleştirmek.
"Bu ahırı palyaço kıllarıyla…
…dolduracağım." Bu anlaşılsın istiyorum.
Deliliğin kaynağının ahır olduğu yani.
Kıllarla dolu ahır delilik değil bile.
Bu ahırı doldurma eylemi…
Dinleyin, eğer…
Bir ahırı genital kıllarla doldurduysanız deliliğin gereklilikleri yerine geldi.
Ama bu kişi "Yoluma engeller koyacağım" dedi.
"Sadece palyaçoların
genital kıllarını…"
Ayrıca emin olmanın yolu yok. Palyaçolar da sıradan insan.
Parlak turuncu değiller. Gökkuşağı renginde değiller. Bak.
Bazıları öyle ama… Çok şey var… Dinleyin.
Çok…
Turuncu ve gökkuşağı renginde olup palyaço olmayan
çok genital kıl var.
Burada onu kastetmiyorum. Demek istediğim şey,
emin olmanın…
Tam olarak… Tamam, şöyle diyorum.
Durun. Hay sikeyim.
Tamam.
Eğer…
Tamam, etrafta dolaşıyorsun…
…ve bir ahır var. Kapıları açıyorsun ve karşında kıldan duvar var.
"Kırsalda dolaşan bir manyak var" dersin.
Birisi şey dese
"Bunlar sadece palyaçolara ait."
O zaman "Ulusal Muhafızları aramalıyız" dersin.
Dur bir dakika. Ne?
Çünkü bunu kanıtlamanın yolu yok.
Tamam, bekle. Şey yapabilirsin. Her seferinde…
Şeyi her topladığında…
Hayır.
Yığın değil.
Bu çok iğrenç.
Yığın olmaz, hayır.
Yığın çok iğrenç.
Balya? Hayır.
Balya çok köy işi oldu.
Bu da şey…
Hani Cracker Barrel bir BDSM mağazası açsa
İsmini Kıl Balyası koyardı. İsmi bu olurdu.
Oraya gidince…
Muhtemelen Cracker Barrel'la bitişik olurdu.
Güzel bir kahvaltı, sonra "Bir dakika, Kıl Balyası'na uğrayayım.
Hesabı öde. Ön tarafta buluşuruz."
Kıl Balyası.
Kıl Balyası
Her yerde kokulu kayganlaştırıcı Ve meme ucu kıskaçları
Elimizde
kamçılar, paletler ve dildolar var. Amanın!
Ve gök kubbeyi öpen bir anal dildo kulesi.
Kıl domuzu Petunia'nın ismini verin.
Oink. Tamam.
Bir tutam palyaço kılı.
Cinsiyete özgü değil.
Topladığın her bir tutam palyaço kılıyla
bir Polaroid çekersin.
Polaroid'in var, diz çöküyorsun.
Kılları topluyorsun. Torban yanında.
Tamamını almak gerek. Palyaço eksik kalmasın.
Peruğu, makyajı her şeyi üstünde olmalı.
O günün gazetesi elinde olmalı.
Emin olmak için.
Sonra delgeçle Polaroid'e bir delik açıyorsun,
kurdele ipi alıp içinden geçiriyorsun,
kurdelenin diğer ucunu bir tutam kıla bağlıyorsun
ve ahıra atıyorsun.
Her kıl tutamının kaydı var.
İşte böyle. Muhtemelen böyle…
Hayır, yapamazsın.
Niye mi?
Bu işe yaramaz çünkü birisi şöyle diyebilir,
"Teknik olarak ahırı kıllarla doldurmadın
çünkü kurdele ve Polaroid de yer kaplıyor…"
Hayır, konuşmacıya karşı mutlak bir inanç,
dinleyiciye karşı tam güven olmalı.
Şey dediğinde… Şu an ne oluyor biliyor musunuz?
Bu gösteriye başladık.
Bir saatliğine bir yolculuğa çıkalım.
Bayağı güçlü başladım. Bence.
Bence güveninizi kazandım ama ne diyeceğim, yüzde yüz…
Hayır. Henüz değil.
Çünkü… Dinleyin.
Mizah ve yaratıcılık açısından yaptığım şey,
ahırın kapılarını açmak oldu.
Ve kıldan bir duvar var.
Evet, etkileyici ama şöyle deseniz haklısınız,
"Bu kıl duvarı kesin en fazla 1,5 santim falandır.
Arkada büyük bir kontrplak var ve ahırın gerisi boş. Kandırıldım."
Böyle düşünmekte haklısınız.
Şu an yaptığım şu… Bir komedyen olarak sizi davet ediyorum.
Koşabildiğiniz kadar hızlı koşmanızı istiyorum.
Bu kıldan duvarın içine girip
en dibe kadar zorlayarak ilerlemenizi istiyorum.
En dibe kadar ilerlemeniz gerek.
Ta ki etrafınız kıllarla sarılana dek.
Anlıyor musunuz? En dibe. Ve eliniz arka duvara değdiğinde
"Onurlu bir adamla tanıştım." diye düşüneceksiniz.
Bizim için bunu istiyorum.
Ben değil, sen değil, biz. Hepimiz.
İstediğim şey bu.
Kapanma sırasında böyle şakalar yazdım.
Kesintisiz sekiz gün uyumayıp…
Sabahın beşinde,
"Bu Polaroid çalışmıyor lan!
Kahretsin!"
Trambolin aldım.
Bahçeye alınan o dev boylardan değil. Minik, spor için.
Evet. Minicik bir trambolin.
Rebounder deniyor. Muhteşem.
Üstüne çıkıp zıplıyorsun, lenf sistemini çalıştırıyorsun.
"Hadi bakalım. İçeri, dışarı, ileri, geri. Kayak yapar gibi."
Harika bir spor.
Salgının başında aldım.
Kapanma formda kalacağım. Yeni bir rebounder'ım var.
Kutudan çıktı, üstünde bir zerre toz yok.
Çok heyecanlıydım. Rebounder'ın da heyecanını hissedebiliyordum.
Hissediliyordu. "Bu evde bir fark yaratacağım.
Ben buraya aitim. Benimle her şey daha iyi olacak."
"Doğru, minik rebounder. Eve girmek ister misin? Spor odasına gidelim mi?"
"Evet."
Spor odamız var. Eliptik bisiklet olan bir oda. Spor odası diyoruz.
Onu içeri aldım. Çok heyecanlı.
Yere koydum. "Yarın görüşürüz minik rebounder."
"Evet."
İkimiz de
bisiklete baktık.
Duvara karşı.
Üstünde kıyafetler asılı.
Tozla kaplı.
Rebounder'ın kalbinin kırıldığını hissedebiliyordum.
Acısını hissettim. Nasıldı biliyor musun?
Akademiden yeni çıkmış çaylak polis gibiydi.
"Beni şehrin en kötü karakoluna yollayın. Orayı kurtaracağım!
Yenilikçi polis tekniklerim ve sosyal programlarım var.
Bir fark yaratacağım."
İlk gün işe gidiyor. Elinde bir termos yeşil çay,
keto öğle yemeği, çok heyecanlı.
Köşeye bakıyor, "Bu masada kim var?"
Yaşlı cinayet polisi.
Sekiz kurşun deliği var.
11 kolostomi torbası.
O sabahki yedinci Viceroy'unu içiyor.
Eliptik bisiklet o işte.
Çaylak rebounder'a bakıyor,
"Öğreneceksin evlat.
Buraya geldiğimde hayallerim yok muydu sanıyorsun?
En son modeldim!
Film, dizi, dağ belgeselleri, üstümde her şeyi izleyebiliyordun!
Bu şişkolar evini düzene sokacaktım.
Seni oraya koyan o adam ilk günden üstümdeydi.
Tatlı spor kıyafetleri.
Minik iPhone'u. Bir sürü podcast indirmiş.
Tam bir düşünür!
Üstüme bindi, o şişman minik bacaklarını esnetti.
Bir aşağı, bir yukarı.
Başaracağını sanıyordum.
İlk Blue Apron teslimatına kadar bile dayanamadı.
Üzerimden atladı.
Sıçarken mesajlarına baktı.
Bir daha geri dönmedi.
Yarın burada olacak. Yine o spor kıyafetlerini giyecek.
Muhtemelen iPhone'una bir şarkı listesi de koyar.
Evet.
50'li yaşlarında bir X kuşağı. Kesin hepsi 80'ler New Wave poptur.
İşte böyle zayıflayacak. Nostalji.
Üzerine atlayacak,
şeker yemiş bir gibon dibi üstünde zıplayacak.
Dinlediği ilk şarkı ne olacak? Anında tahmin edeyim.
Go-Go'dan Our Lips Are Sealed.
İlk şarkı bu olacak.
Ve heyecanlanacaksın. 'Bir saat zıplar' diyeceksin.
Şarkının ortasına kadar dayanamayacak.
Jane Weaver 'Hush my darling' dediği anda
üstünden atlayacak. Sıçarken mesajlarına bakacak.
Bir daha geri gelmeyecek.
İçindeki tüm neşeyi söndürürsen bir daha hiçbir şey seni incitmez."
Gelmiş geçmiş en üzücü Pixar filmini yaptım.
Şeyde…
Bir gün Safdie kardeşlerle film çekerlerse
kesinlikle bu olmalı.
Bisiklet rolünde Harvey Keitel.
Rebounder rolünde Timothée Chalamet.
Ve yarı şişirilmiş egzersiz topu rolünde Frances McDormand.
Kapanış sırasında fena delirdim.
Kapanış sırasında psikolojik olarak dibe vurduğum an,
karım ve kızımla aynı günde gerçekleşti. Hepimiz deliliğin dibine
aynı anda vurduk. Hafta içi bir gündü.
Hepimiz evdeyiz, içeride kalıyoruz. Üstümüze düşeni yapıyoruz.
Yayılmayı durduruyoruz.
Kızım mutfaktayken birden şey dedi,
"Arka bahçemizde tuhaf bir adam var."
Nasıl lan? Koşarak gittim. "Ne?"
Dışarı baktım. "Kimse yok. Birini mi gördün?"
Dedi ki "Tuhaf bir adam arka bahçemizden yürüyüp
diğer tarafa geçti. Şu anda orada."
"Siktir!"
Evin her yerinde kameralar var.
Telefonumda bir uygulama var. Kameraları izleyebiliyorsun.
Bekliyorum. Arkaya gidip onunla yüzleşeceğim.
Sadece neyle uğraşacağımı bilmek istiyorum.
Arkada ne var bilmiyorum.
Belki de Hacky Sack oynamak isteyen kayıp bir hippi.
"Seninle oynarım."
Çıplak, sikinde bir kova tavuk olan eli kılıçlı bir manyak da olabilir.
Arkada ne var bilmiyorum. Hazır olmak istiyorum.
Ama kameralar yüklenmiyor ve bekliyorum. Lanet olsun.
Sonra karım
bizi itip geçti,
hiçbir şey söylemedi
ve doğrudan arka bahçeye gitti.
Üstünde rüzgârda uçuşan beyaz bir yazlık elbise var, ayakları çıplak.
Ve elinde pembe, alüminyum bir beyzbol sopası tutuyor.
Etrafa çok ciddi bir Manson kızı enerjisi veriyor.
Şu hem sikip hem beni öldürmesini istediğim hippi hatuna bak.
Yaşasın.
Yani…
O…
Ne yaptığını anlamam bir saniyemi aldı. Parmak arası terlik ve kargo şortumla
peşinden koştum ama çoktan köşeyi dönmüş.
Ve adamı haşlamaya başlamış bile.
Köşeyi dönmeden önce ona bağırdığını duydum,
"Kimsin lan sen? Siktir git bahçemden!
Ağzını yüzünü sikerim!"
Yani…
Ben…
Köşeyi döndüm.
Duruşu şey gibi…
Kill Bill'deki Uma gibi.
Saldırmaya hazır.
Bağırdığı adam,
birazcık pejmürde, deli ya da evsiz gibi değil, elinde cep telefonu.
Sadece biraz garip. Karım bağırmaya devam ediyor.
"Burada ne işin var lan?"
Şimdi hikâyeyi durdurup
gerçekte ne olduğunu anlatacağım.
Klimamızda bir sorun vardı. Ben…
Bizim tamirciyi aradım
ve "Klimayı tamir etmesi için eve birini gönderir misin?" dedim.
Bize söylemeden
bu adama adresimizi ve kapı kodumuzu verip bize yollamış.
Yani evet, çok büyük bir yanlış anlaşılma.
Karım bu noktada öyle bir bağırıyor ki…
Öfkeli bir Valkür,
avazı çıktığı kadar bağırıyor. "Kimsin lan sen?"
Bu adamın takdir edilmeyecek yanı şu.
Gözlerinden alev fışkıran bir Valkür,
vajina renginde bir metal parçası tutarak
seni öldürmekle tehdit ediyorsa
kısa, açıklayıcı cümlelerle cevap ver.
Bu adam,
şey falan diyordu "Aslında hepimiz kimiz ki zaten? Yani…
Her gün… Gök kubbe dönerken…"
Lanet olsun.
Şimdi iki eli de sopada, adama yapıştıracak.
Sonra adam dönüp bana baktı
ve işte o zaman korktu.
Şey demeye çalışıyor, "Ben Michael. Sizin Steve klima için…"
Karım çekildi "Aman Tanrım, bize söylemedi. Çok üzgünüm.
Tanrım, onu hemen arayayım.
Bu iş en baştan çok yanlış ilerledi. Şimdilik en güzeli git…"
Adam gitmeye dünden razıydı.
Eve dönerken kesin şey demiştir, "Zavallı herif. Aman Tanrım.
Seks kesin inanılmazdır ama…"
Dinleyince "Erkek gibi davranmamışsın" diyenler oluyor.
"Karını önden… Kim bilir neler olabilirdi!"
Ben tam tersini savunuyorum.
Bence zamanlamamız ve yerleşimimiz
bizi daha etkili bir haneye tecavüz caydırıcı yaptı.
Karım ona bağırırken hiç korkmamıştı, unuttunuz mu?
Geveleyip durdu.
Niye, biliyor musunuz? Gördüklerini algılayamıyordu.
Güzeller güzeli Valkür, vajina rengi metal, çığlık. Çok fazla, cidden çok.
Algılayamadı.
Ve tekrarlayayım, etrafa yaydığı enerji,
uzaydan gelen katil seksi kadın.
Algılayamadı.
Ama neyi algılayabildi?
Beni.
1,5 metre arkasında dururken verdiğim enerji şöyleydi,
"Böyle olduğunda hiçbir şey yapamıyorum.
Onu sinir hastanesine götürmeye çalıştım.
Evi yakacağını söyledi.
Bir sürü Amazon kuryesi öldürdü.
Çölde daha fazla çukur kazamam. Lütfen kaç!"
Netflix bekleme ekranı için dondurabileceğimiz bazı pozlar veriyorum.
Şey yapsam…
Şey yapsam… Şöyle yapacağım. Bakın, böyle.
Bakın, bu…
Gösteride bu yok ama Netflix izliyorsan
ve "şimdi sırada" ekranında bunu görünce "Bir dakika izleyelim, neymiş ki?" dersin.
Aşılı ve hatırlatmalıyım.
Evet. Teşekkürler. Bu…
Teşekkürler ama…
Teşekkürler. Bu noktada bunun alkış alması da üzücü.
Değil mi?
Sağlığımı asgari seviyede düşününce alkış alıyorum.
Şey demek gibi bu, "Sıçtıktan sonra kıçımı siliyorum. Sağ olun…" Hayır.
Millet.
Hayır.
Kahraman değilim sonuçta.
Asıl tuvalet kâğıdı için ağaç kesen oduncular…
Asıl kahramanlar onlar.
Sanırım burada bir oduncu var. Tamam.
Ya da çok hevesli bir kıç silici.
Aşıyı tam çıktığı gibi oldum.
Anında. Sırayı atlamadım. Bir ayrıcalık kullanmadım ama…
İçeriden bir bilgiye göre hareket ettim.
Biraz kötü hissediyorum. Şöyle yaptım.
Aşı tam çıktığında…
Riverside'dan bir arkadaşım var.
Beni aradı ve "Bunu sana söylemeli miyim bilmiyorum
ama yaşadığım yer tam MAGA bölgesi. Kimse aşı olmuyor" dedi.
"Yakında bir Rite Aid var. Masadaki kadın
içeri giren herkese soruyor ama kimse istemiyor.
Kutu kutu aşı çöpe gidiyor.
Buraya gelirsen aşı olabilirsin.
Randevu bile alma." Ben de gittim.
İçeri girdim. Masada bir kadın var.
"Pardon aşı yaptırmak istiyorum" dedim.
"Cidden mi?" dedi.
Artık elinde okuyacak Tolkien romanı kalmamış.
"Evet. Seni hazırlayayım. Git şurada bekle."
Arkadaşım haklı çıktı. Beklerken baktım, her girene
"Aşı ister misiniz?" dedi. "Hayır, teşekkürler.
Ve bir adam şöyleydi…
"Hayır, kalsın."
Şey gibi, "İyi deneme, Derin Devlet. Ben…
Ben sanırım şimdilik takip cihazı istemiyorum.
Bir dakika. Evet. Yine Rite Aid'deyim.
Resmen takip… Bir dakika. Bağlantı kopuyor.
Tamam, oldu. Evet, hayır. Sistemin dışındayım.
Doğru. Seni sonra ararım."
Aşı oldum, ikinciyi oldum, sonra iki kere hatırlatma. Gayet iyiyim.
1955 yılında,
çocuk felci aşısı çıktı. 1955'te.
Uydulardan
iki yıl uzaktaydık.
Uydu yoktu!
Amerika daha gerici, ırkçı, homofobik ve cinsiyetçi olamazdı.
Ve bu uydusuz, ırkçı piçler
aşılarını olmak için sıraya girdi!
Ne oluyor lan?
"Vur aşıyı. Bu çeşmelerin başında tekerlekli sandalyeyle bekleyemem.
Solunum cihazına bağlıyken nasıl kuir döveyim? Bilimi ver bana!
Mağara adamı mıyım ben?"
Şimdiyse
2022 yılındayız.
Öncelikle, kulağa gerçek bir yıl gibi gelmiyor. Değil mi?
Uydurma gibi değil mi?
Sanki ucuz bir bilim kurgu filmi gibi. "2022 yılında…"
"Resmen sayı sallıyorsun. Tanrım. Kim yazmış bu dandik filmi?"
2022 yılındayız.
Mars'ta robotlarımız var.
Bize TikTok videoları gönderiyorlar.
Ama ülkenin yarısı böyle. "Bu iğnede cadı zehri var.
Diyorum sana. Bana cadı zehri veremezsin.
Büyücü iğneni benden uzak tut.
Mars robotunun
cebimdeki dünya beynine yolladığı videoyu izlemem lazım.
Ama bütün o bilimi benden uzak tut."
Bu tutum 1955'te olsaydı
devletin şu kamu spotlarından yapması gerekirdi.
Dans eden, çizgi filmden bir iğne.
"Çocuk felcini tedavi etmek için kime sakso çekmeliyim?" Yani…
Evet.
Evet İğnecik. Herkese faydalarından bahset.
"Faydalarım mı? Bacakların felç olmayacak. Daha ne?
Orta Çağ'lı yavşaklar."
Artık farklı bir dünyadayız.
Farklı bir dünya. Değil mi?
Yolcu gemileri? Bir daha asla görmeyeceksiniz. Veda edin.
Torunlarımız açık büfenin ne olduğunu bilmeyecek.
Covid her şeyi değiştirdi.
Öncelikle, 2026'ya kadar her yolcu gemisi tamamen dolu.
İnsanlar veba teknesine binip
açık okyanusa çıkmak için sabırsızlanıyor.
Ne olur su kaydırağının yanında öleyim!
Açık büfeler,
garip bir "liberalleri göt et" intikamıyla geri gelecek.
Hepsinin bir amacı olacak.
"Kaptan Covid'in Alfa Erkeklere Özel açık büfesine gelin!
Çorbanın üstünde koruma için camekan isteyen
solcu yumuşaklardan mısınız,
yoksa karınızı sikebiliyor musunuz? O zaman buraya gelin.
Kaptan Covid'in…
Aşı olmadığına kanıt gösterenlere
bir tabak oda sıcaklığında deniztarağı bedava.
Doğru duydunuz."
Yolda gelirken 7'de 70'ler dinliyordum.
Evet, XM Sirius uydu radyomda.
70'ler müziği sever misin? Yediye bas.
İstediğin kadar 70'ler müziği. 7'de 70'ler.
80'ler müziği sever misin? Sekize bas.
8'de 80'ler.
90'lar müziğini sever misin? O zaman dokuza bassana.
40'lar müziği sever misin? Dörde basmayacaksın.
Eskiden basardın. 4'te 40'lar.
Şimdi, kanal 71.
40'lar Makası.
50'ler müziği sever misin? Kanal 72.
Altın 50'ler.
60'lar müziği sever misin? 73. Altın 60'lar.
Bu üç kanal niye
XM Sirius evreninin
dış sınırlarına atıldı?
Söyleyeyim.
Dinleyicileri ölüyor.
40'lar, 50'ler, 60'lar.
O dinleyiciler patır patır…
40'lar kanalının beş dinleyicisi kaldı.
Üç tane 2. Dünya Savaşı gazisi ve birkaç muhalif hipster.
O kadar.
Geriye bu kaldı.
"Asıl kim punk rock, biliyor musun? Artie Shaw." Siktir lan.
Gülüp eğlenebiliriz ama ömrümüz bitmeden önce
70'ler, 80'ler, 90'lar üst sayılara çıkacak.
İstasyonların nereye koyulduğuna bakarak
nesillerin ölüşünü takip edebilirsiniz.
70'ler, 80'ler, 90'lar kolay.
Umarım bunu yaptıklarında
biraz daha zaman ayırıp düşünceli isimler bulurlar.
Aynı 40'lar kanalına yaptıkları gibi.
40'lar Makası, tren istasyonu. Çağrışım yapıyor.
Anlıyorum. Kafamda bir resim var. Sonra vazgeçtiler.
Altın 50'ler, 60'lar… Ne?
"Kaniş Etek ve Milkshake" yapamadınız mı?
"Paçuli Yağı ve Aşk Boncukları" falan olmaz mıydı?
70'ler kanalına, o 10 yılı simgeleyecek bir isim verin.
"Annenle Boşanıyoruz Radyo."
Bu nasıl? Bu iyi.
Tabii.
Evet.
"Nedense Her Yerde Dev Mumlar Var Şarkıları."
80'ler, "Çanta Klasör Şarkıları" olabilir.
Ve 90'lar kanalı da şey olabilir…
Bilmiyorum…
Abra Moore'dan Four-Leaf Clover'ı şeyde dinlediniz…
Merhaba. Denver'da mı yaşıyorsun?
-Colorado Springs'te. -Colorado Springs'te mi yaşıyorsun?
Güzel. Geldiğin için teşekkürler.
Tamam. Mesleğin… Açıklığa kavuşması iyi oldu. Sorun değilmiş.
Çok şükür. Millet, sorun değilmiş. Sorun yok.
Orada mı çalışıyorsun?
-Ne yapıyorsun? -Doktorum.
Doktorsun. Tanrım, zeki. Tamam.
Uzmanlığın ne?
Çocuk nöroloğuyum.
Çocuk nöroloğu.
Aman Tanrım!
Resmen…
Halkına hizmet ediyorsun. Çocuklara yardım ediyorsun.
Olumlu bir işin var, bu işe karşı olumlu bir tavrın var.
Bu komedi ölümü. Seni hemen bırakmalıyım.
Hiç malzeme yok.
Meth'çiyle veya boşanmış biriyle konuşmam gerek.
Bu…
"Çocukları kurtarıyorum."
Tamam.
Kahretsin.
Onunla mısın? Birlikte misiniz? Kocan mı?
-Kocam. -Kocan. Sen ne iş yapıyorsun?
-Ben avukatım. -Avukat mısın?
Nihayet.
Biraz kötülük.
Bir tür pozitif sosyal yardım hukukuysa
cidden kafayı… Hangi alanda avukatlık yapıyorsun?
Çocuk cinsel suçlarını kovuşturuyorum.
Çocuk cinsel suçlularını kovuşturuyorsun.
Şey…
Çocuk cinsel suçluları derken,
çocuklara karşı cinsel suç işleyenleri mi kastediyorsun,
cinsel suçlu olan çocukları mı?
Cinsel suçlu çocuklar.
Söyleyiş şekline çok dikkat etmelisin.
Ve şey derken… Peki sonra şey mi oluyor…
Bu ne lan böyle? Ben…
Yere oturmam tek şaka için yeterliydi.
Gösterimin geri kalanını böyle yapmayacağım. "Mesleğin ne?"
Ne yapıyorum ben?
Çocuk cinsel suçluları kovuşturuyorsun.
Peki.
Sen de bir çocuk nöroloğusun.
Beyni düzgün çalışmayan çocukları düzeltmeye yardım ediyorsun.
Düzeltemediklerini de o hapse tıkıyor.
Çünkü siz…
İşte böyle.
İşte sıradaki Marvel ekibi. Tamam.
Pekâlâ…
Bu hem tatlı hem de karanlıktı.
Çok nadir bulunur.
Kedi tutan gotik bir kız gibi. Tamam.
Peki ya sen? Denver'da mı yaşıyorsun? Öyle mi? Denver'da ne yapıyorsun?
Bir barda çalışıyorum ve öğrenciyim.
Barda çalışıyorsun ve öğrencisin.
1980'lerden kalma bir Tom Hanks filmi. Tamam.
Peki,
şu an ne okuyorsun?
Siber güvenlik.
Gündüzleri internette devriye geziyor.
Geceleri ise sekreterler için Slippery Nipples kokteyli, değil mi?
Yani barmensin.
İleride siber güvenlikte çalışmak istiyor musun? Tabii ki.
-Evet. -Barmenlikle de geçiniyorsun.
Öğrencilik masrafları çıkıyor. Siber güvenlikle ilgili
şimdiye dek öğrendiğin en korkunç şey ne?
Büyük bir hack saldırısına yakın mıyız?
Aniden ATM'ler çalışmayacak,
tüm porno aramalarımız internete sızacak. Ne zaman olur bu?
-Neredeyse hiçbir şey özel değil. -Neredeyse hiçbir şey özel değil.
Bunu artık hepimiz biliyoruz. Bu hiç…
Tanrım, hiç şey yaptın mı…
Çocukken sana zorbalık yapan, kötülük eden bir pislik var mıydı?
Artık siber güvenlik bildiğine göre,
onun özel hayatını araştırabilirsin.
Ve eğer istersen paramparça edebilirsin.
Bu cezbedici düşünce hiç aklından geçti mi?
-Bayağı sık. -Hiç…
Eski zorbaların isimlerini falan araştırdın mı?
Bunu yapmamayı seçtim.
Bunu yapmamayı seçtin.
Bu çok avukatça bir cevap. Bu… Yakaladın mı?
Vay be.
Karın ya da kız arkadaşın mı?
-Evet. -Hangisi?
-Kız arkadaşım. -Kız arkadaşın!
Sen ne iş yapıyorsun?
-Eğitimciyim. -Eğitimcisin.
Peki sen… Teşekkürler.
Vay be.
Hangi alanlarda eğitim veriyorsun?
Lise öğrencilerine bedava üniversite kredisi sağlıyorum.
Lise öğrencilerine bedava üniversite kredisi.
Güzelmiş.
Kol dövmesi aradaki buzları kırmaya yardım ediyor mu? "Havalıymış" falan?
"Kafa biriymiş."
-Kesin yardımı olur. -Oluyor, evet.
Dövme görünür şekilde mi gidiyorsun?
-Yoksa uzun kollu mu giydiriyorlar? -Hepsi açıkta.
Hepsi açıkta, oturuyorsun…
"Sen Gashlycrumb Tinies okurken
sana biraz kredi alalım. İşte böyle."
Sen de dövmelisin. Ne zamandır çıkıyorsunuz?
-Üç yıl. -Dört. Üç veya dört yıl.
Üç veya dört yıl.
Siber güvenliğe gel…
Hadi ama.
Birlikte mi yaşıyorsunuz?
Güzel!
Şey yapacak mısınız… Kız harika görünüyor…
Ve o da sana bedava kredi kartı falan bulabilir.
Hadi ama.
Birbiriniz için yaratılmışsınız. Yapın şu işi.
Çocuklara bedava üniversite kredisi için siber güvenliği kullanamaz mı?
Notlarını değiştirip Harvard'a soksun.
Bir ekip daha işte. Tamam.
Ön sırada iki süper kahraman ekibi var.
Merhaba efendim.
Ön sırada şort. Cesur.
İşte bu. Sende benden çok daha fazla öz güven var.
Denver'da mı yaşıyorsun?
-Evet. -Denver'da ne yapıyorsun?
Boulder'da çalışıyorum.
Boulder'da çalışıp Denver'da yaşıyorsun.
Orada ne yapıyorsun?
Markette çalışıyorum.
Markette çalışıyorsun.
O sakalla mı? Sorun etmiyorlar mı?
Hangi market diye sormayacağım.
-Bu garip olur. -Bence çözersin.
Muhtemelen. Bekle. Marketteki görevin ne?
Müdürüm.
Markette müdürsün.
Tüm dükkânı mı yönetiyorsun, tek bir bölümü mü?
Evet.
Evet, bir kısmını.
Bir kısmını.
İçki bölümü mü? Hangi kısmı…
Kendini, bir markette çalıştığını söylerken duyunca şaşırmış gibisin.
Markette çalışıyorum!
Kiminle geldin? Arkadaşın mı?
Arkadaşın. Sen nerede çalışıyorsun?
-Evden çalışıyorum. -Evden çalışıyorsun.
-Satışta. -Satışta.
-Ampul satıyorum. -Ampul satıyorsun.
Bana mı soruyorsun? Şey gibi dedin, "Ampul…"
Sorularımı ben cinayet dedektifiymişim gibi cevaplıyorsun.
"Ampul satıyorum." Sanki şey gibi…
Evinden ampul satıyorsun.
Aydınlatma satıcısıyım.
Aydınlatma satıcısısın, evinde kalıyorsun.
İnsanları arıyor musun, yoksa internet üstünden mi?
-İnternet. -İnternet.
-Onlara ampul satıyorsun. -Kesinlikle.
Şahıslar mı, şirketler mi?
-İkisi de. -İkisi de
Bu aşırı tuhaf.
Nasıl oluyor da…
Yani onlarla Zoom'a girip şey mi diyorsun,
"Çabuk olun, tüm ışıkları kapatın.
Bayağı boktan, değil mi? Senin için bir çözümüm var."
Oldukça yakın.
Çok enteresan.
Tamam. Siz ikiniz çok hoşsunuz
ama süper kahraman ekibi değilsiniz. Üzgünüm.
Bu… Ne olduğunuzu bilmiyorum.
Trader Joe's'da çalışan biri… Orada ne yaptığını bilmiyor.
Diğeri de Zoom'dan birilerini arayıp ampul satıyor.
Bence garip bir OnlyFans'in var. Şu an sadece örtbas ediyorsun.
Aslında ampul satmıyorsun.
-Bu, DC Evreni. -DC Evreni. Çok…
İnek muhabbetlerine de varım. Tamam.
Sakın cüret etme!
Çok eğlenceli bir ön sıraydı. Alkışlayalım.
Teşekkürler. Vay be.
Buranın akışına bayıldım.
Doktor, avukat, siber güvenlik, eğitimci,
markette çalışıyor gibi, galiba bir de ampul. Bilmiyorum.
Mükemmel tempo.
Ne çok hızlı eskiyor, biliyor musunuz? Duyarlılık.
Gerçekten.
Ben duyarlıyım bence.
Ama biliyor musunuz? Bir gün olmayacağım
ve siz de olmayacaksınız.
Duyarlı olun. Açık fikirli olun. Ama böbürlenmeyin.
Çünkü cezasını çekersiniz.
Duyarlı olmadığından linç yiyen herkes bir konuda duyarlıydı.
İlerlemeye ayak uyduramadılar.
İlerleme insanı daima ezer.
Ben trans, gey evlilik, gey hakları ve kürtaj yanlısıyım.
Hayır.
Bu… Yani diyorum ki
bir gün elimde patlayacak diyorum.
70 yaşındayken mizah yapacağım
ve ayak uyduramadığım bir şey ağzımdan kaçacak. Şey diyeceğim,
"Bence insanlar klonlarını sikmemeli."
"Yuh!" Garip bir…
Olamaz. Trans yanlısıyım.
"Siktir git klon düşmanı!"
Hayır, tamamen ilericiyim!
#KlonNefretiniDurdur, sonra…
Bir de üsteleyeceğim.
Bizim zamanımızda tüpün içine attırıp
sonra oradan çıkan şeyi sikmezdik. Bu yüzden kötüysem kusura bakmayın!
Yuh!
Bu arada, artık başarıyı yakalamış ama eskiden ezilen
bir azınlık olup olmadığını böyle anlarsın.
Ya da eskiden ezilen bir uç grup falan.
Beyazlar sana şakalarda sorun var mı diye sormaya başlayınca.
O zaman anlarsın. Trans topluluğu gerçekten başardı
çünkü birden heteroseksüel beyazlar "Bu olur mu?
Bu şaka sorunlu mu? Tamam mı?" demeye başladı.
Bilirsin.
Ama her hâlükârda, bu da demek oluyor ki
gelecekte heteroseksüel beyazlar azınlık olacak.
Başka pislikler buraya çıkıp "Heteroseksüel, beyaz bir adamla ilgili
bir şaka hazırladım, içinde bovling var. Olur mu?" diyecek.
"Siz bovling oynuyorsunuz, değil mi?
Limp Bizkit dinliyor ama ironik olarak, tamam mı?
İronik. İronik bir şekilde yapıyorum."
Kahretsin, şu son altı yıl. Vay be.
2016'da ve takip eden yıllarda çok panik içindeydim.
"Neler oluyor? Aman Tanrım, Amerika'nın sonu mu geliyor?"
Biliyor musunuz?
Gelmedi. Şu an durum kötü
ama olan her şeyin şu anda olması gerekiyor.
2016 neydi, biliyor musunuz?
Boomer'ların son öfke nöbetiydi.
Buydu yani.
Boomer'ların
son öfke nöbeti.
Ne zaman bir nesil yaşlansa,
ölüm korkunç ve iğrenç olduğu için panikliyorlar.
Ve gitmeden önce Beyaz Saray'a boktan birini koyuyorlar.
Bu daha önce de oldu . En büyük nesil…
En büyük nesil, aman Tanrım, Nazilerle savaştılar,
dünyayı tiranlıktan kurtardılar, geri gelip banliyöleri kurdular.
Boomer'ları büyüttüler ve sonra yaşlanmaya başladılar.
Saçları ağardı, sikleri kalkmamaya başladı.
Hemoroitler ve histerektomiler.
Paniklediler. 70'lerin sonları geldi.
Punk müziği anlamıyorlar. "Sikerim böyle işi.
Eski kovboy filmi aktörünü Beyaz Saray'a koy. Evet, siktir.
Ben de buradaydım lan!"
Boomer'lar büyüdü. Boomer'ları düşünün.
Seks, rock 'n roll ve isyanın öncüleriydiler.
Gençlik onların elindeydi. Ama sonra yaşlandılar.
Saçları ağardı, sikleri kalkmamaya başladı.
Hemoroit ve histerektomi.
X ve Z kuşağı Twitter ve TikTok'ta onlarla dalga geçmeye başladı.
Her yerde anlamadıkları hip hop müziği.
"Aman Tanrım, ölmek üzereyim. Ne oluyor lan?
Irkçı yarışma sunucusunu Beyaz Saray'a koyun. Evet, siktir!
Ben de buradaydım!"
Ben X kuşağındanım.
Ve…
Bizim öfke nöbetimiz fena çirkin olacak.
Yaşlanmaya başladığımızda, sikimiz kalkmayınca ve saçımız ağarınca,
kim bilir Beyaz Saray'a kimi koyacağız.
Ya Eddie Vedder olur ya Janeane Garofalo. İkisinden biri.
Bilmiyorum.
Bakın.
İkisini de çok seviyorum.
Janeane berbat bir başkan olurdu.
90'lardan beri tanıyorum. Onu severim. Bunu size kendisi de söyler.
Janeane, sen başkan olmalısın. "İşim olmaz."
Tanrım, bir dakika. Böyle kazanacak.
X kuşağının düşünme şeklini düşünün. "Ama tam da ihtiyacımız olan tavır bu."
Mükemmel.
"Hayır, ciddiyim. Yapmam." "Evet, biliyoruz."
Münazarayı eker. Kampanya yapmaz.
Kendi yemin törenine bile gelmez.
Evet, harika olur.
Daha bile çok severiz. CNN'de alttan yazı geçer,
"Başkan, 312 gündür işe gelmiyor."
Kahvecide otururken gösterirler, "İstemediğimi söylemiştim."
Sonra da öleceğiz
ve Z kuşağının Beyaz Saray'a ne koyduğunu göremeyeceğiz.
Başkan Logan Paul.
Yani… Bakın. Bilmiyorum.
Başkan Joe Rogan.
O bence… Beni dinleyin.
Joe'yu da 90'lardan beri tanırım.
İyi bir adamdır.
Kafayı yedi. Neden, biliyor musunuz?
Çünkü biri ona 100 milyon dolar verdi.
Bu herkesi delirtirdi. Ben olsam bu kadar iyi idare edemezdim.
Örgüyle ilgili bir podcast yapıyor olsam
ve birisi bana 100 milyon verse, podcast'imde pamuk ipliği sikerdim.
Joe da "Patton aklını oynattı" derdi.
"Aman Tanrım."
Kişisel olarak algılamazsanız yaşlanmak kötü değil.
Kilit nokta bu.
Şey gibi davranın… Sinek'teki Jeff Goldblum'sunuz
ve karşınızdaki garip olayları izliyorsunuz. "Amanın!"
Deri kaplı bir defter alın. Gece yarısı falan notlar alın.
"Osuruğum eski kitap gibi kokuyor.
Ama eski kitap yemiyorum. Daha…
Daha derinden incelemem gerek.
17'inci gün. İşemeyi durdurmak, işemekten daha uzun sürüyor."
Hepimizin peşinde.
Size başka bir çöküş anı hikâyemi anlatıp bırakacağım.
Ayak dışında. Her şey dağılıyor. Ama ne diyeceğim bakın.
21. yüzyılda yaşıyoruz. Önemli değil. Bunu sakın unutmayın.
Geçen yıl, kasım ayında küçük bir ameliyat…
…geçirmem gerekti, tamam mı?
Size bu hikâyeyi anlatacağım. Korkutucu olmaması için
kelimelerimi biraz seçeceğim. Çünkü korkutucu.
Küçük bir ameliyat geçirdim. Geçirdiğim ameliyat…
Şöyle söyleyeyim,
benim yaşımda çok oturan erkeklerin geçirdiği bir ameliyat.
Anladınız mı?
Endişelendim. Hâlâ Covid. Tanrım, ya enfeksiyon kaparsam?
Ama 21. yüzyılda yaşadığımı unutmuşum.
Artı olarak tüm bu avantajlara sahibim.
Ameliyat günü telefonumla bir araba çağırdım.
Araba geldi. Adam maskeliydi. Ben de maskeliydim.
Araba temizdi, beni hastaneye götürdü.
Doktorla tanıştık, tüm temizlik protokollerini gösterdi.
"Bu ameliyatı geliştirdik" dedi.
"Sadece bir saat. Bir saate çıkacaksın.
Bugün eve gideceksin."
Beni uyuttu. Bir saat sonra uyandım. Tanrım, iyiyim.
"İyisin tabii" dedi.
"İyileşmene yardımcı olacak son teknoloji ağrı kesiciler.
Hiçbir şey hissetmeyeceksin.
Telefonunu çıkar ve başka bir araba çağır.
21. yüzyılda yaşıyorsun."
Çağırdım. Ve araba beni eve götürdü.
Eve geldiğimde, iyileşirken eğlenebilmem için
hava üstünden filmler, kitaplar, TV programları
ve müzik çağırabildiğim bir cihazım vardı.
21. yüzyıl.
Hastaneden çıkarken
doktor dedi ki
"Her gün yapmaya alışkın olduğun
belli bir vücut işlevi var.
Ve önümüzdeki birkaç gün
bunu yapmayacaksın.
Üç ya da dört gün sonra,
birden
yapacaksın.
Ama ilk yapışında,
o seni yapacak.
Bunda utanacak bir şey yok.
İyileşmenin bir parçası olacak.
Git ve huzur içinde iyileş." Eve gittim.
İlk gün. Film izledim, iPad'imde kitap okudum.
Uyudum.
Hiçbir şey olmadı.
Ertesi gün. Film izledim, iPad'imde kitap okudum, uyudum.
Hiçbir şey olmadı.
Üçüncü gün.
Film izledim, iPad'imde kitap okudum,
uyudum.
Gece 03.30.
Birden geldi.
Ama o an uyandım ve geldiğini hissettim.
Yarım saniye önündeyim.
Tanrım, bir felaket olmayacak. Yataktan fırladım.
Her şey yolunda. Yatak odasından çıktım.
Banyoya girdim. Tuvalete üç metre uzaktayım.
Başaracağım.
Bum! Hayır.
İç çamaşırımı ve eşofmanımı çıkarmayı başarmıştım.
Bu, her şeyi 10 kat daha kötüleştirdi.
Çünkü şimdi,
el değmemiş beyaz fayanslı banyomuz
artık
sonbahar renklerini taşıyordu. Bak sen şu işe.
Evet.
Şükran Günü kutlu olsun. Sonra,
orada durup düşündüm.
"Aman Tanrım, iki seçeneğim var. Kendimi temizleyip
karımın bu felaketi görmesi riskine girebilirim ama bunu hak etmiyor."
O yüzden ikinci seçenek.
Önce diğer her şeyi temizledim. Bir sürü havlu aldım.
Her şeyi koca, iğrenç bir tomarda toparladım.
Tüm kıyafetlerimi çıkardım.
Üstüm dâhil. Onu da mahvetmiştim.
Fizik kuralları. Yani…
Tüm tomarı aldım ve… Bu noktada çıplağım.
Bu korku dolu tomarla mutfağa indim,
çöp torbasını çöp kutusundan çıkarıp hepsini içine attım.
Gecenin dördü
ve evin garaj yolunun ucuna kadar yürümeliyim.
Çöp kutuları orada.
Açtım. İçine attım.
Orada öylece durdum.
Çıplak.
Gecenin dördünde.
Ve öylece
aya baktım.
Saatler önce,
21. yüzyıldaydım.
En son teknolojiye, tıbba ve ulaşıma erişimim vardı.
Ama şimdi,
sadece birkaç saat sonra,
her şey açığa çıktı.
Daima olduğum o çıplak maymundum hâlâ.
O çıplak,
bok kaplı maymun
hepimizin içinde var.
Ve garip bir huzur anı yaşadım
çünkü çok korkunçtu.
Ve şey dedim, "Aslında şu an
21. yüzyıldan olabileceğim en uzak noktadayım.
Aslında Neandertal atalarıma daha yakınım."
Bu bana garip, arındırıcı bir his yaşattı.
Ve bu hissiyat 10 saniye falan sürdü.
İşte o an tüm komşularımda kapı zili kamerası olduğunu hatırladım.
O yıl herkes Noel kartını aldı.
Çok teşekkürler, Denver!
Teşekkürler!
Hepinize teşekkürler.
Teşekkürler!
Alt yazı çevirmeni: Oskay Demir