Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRESENTA
Unha vez estiven para casar.
O meu corazón pertencíalle a Wentworth.
Mais el era un mariñeiro sen rango nin fortuna.
E persuadíronme para renunciar a el.
BASEADO NA NOVELA DE JANE AUSTEN
Agora estou solteira e feliz.
Paso os días bebendo bo viño,
gozando de baños de auga quente
e tombada cara abaixo na cama.
O dito, feliz coma unha perdiz.
Quen quere amoríos
cando ten… familia?
Meu pai.
Gústalle toda superficie onde se vexa reflectido.
A vaidade é o principio e fin do seu carácter.
Tamén o medio.
"Sir Walter Elliot,
nado o 1 de marzo de 1760."
"Home relevante,
famoso pola súa exquisita queixada."
El é obxecto constante
da súa máis fervente devoción e respecto.
Só hai dous xeitos de escapar da familia:
o matrimonio e a morte.
Ningún parece probable no futuro inmediato.
"Casado o 15 de xullo de 1784 con Jane."
Miña nai.
Estráñoa.
"Jane, finada en 1801."
"Con ela, sir Walter tivo tres fillos."
Miñas irmás.
"Elizabeth, de celebrada beleza
e bo vestir, o máis moderno de Somerset."
Elizabeth, a maior.
"Mary, casada con Charles Musgrove,
herdeiro do estado maior de Uppercross."
Mary, a máis nova.
"E Anne, nada o 9 de agosto de 1787."
E mais eu, a do medio,
unha fenda no seu espello.
Non se nos ocorría nada bonito que pór de ti.
- Grazas por intentalo. - De nada.
Eu non quería incluírte, mais igual crían que morreras.
- Os acredores. - Papá.
O único que meu pai adora máis ca si mesmo é gastar cartos.
Algún día tiñan que esgotarse.
- Papá. - O papá está arruinado, princesa.
Acabou a festa.
Tranquilo, sir Walter.
Moita xente contrae débedas nalgún momento da vida.
Debe reducir gastos.
Non lle queda outra.
Artellei un plan de aforro. As reducións están subliñadas.
Velaquí a mellor amiga de miña nai e impasible faladora de verdades.
Lady Russell impúxose a angueira de aconsellarme en todos os asuntos.
Sempre aguda e útil.
Agás por unha… notable excepción.
Hai quen carece de casa ou comida.
Véxao con perspectiva.
Sr. Shepherd,
se quixese pensar nos pobres para ampliar a miña perspectiva,
preguntaríalle canto lle cobra o barbeiro.
Non me pida que vexa as cousas doutro xeito.
Vexa as cousas coma min e cámbieas.
Talvez abonda eliminar os actos caritativos.
Nós facemos iso?
Jane estaría avergonzada.
Pregoume que protexese as fillas dos excesivos…
excesos do pai e fracasei.
A súa arrogancia será a ruína delas.
Padre,
a verdadeira reputación provén
da honestidade, da integridade, da compaixón,
da responsabilidade polo benestar dos demais.
Anne, estamos a falar de asuntos serios.
Intenta seguirnos.
Por que non mudarse a unha residencia máis económica?
Bath é moi agradable.
E as termas alí óbranlle milagres na pel.
E Kellynch Hall?
Coñezo un oficial da mariña adiñeirado,
estaría encantado de pagar un bo aluguer por Kellynch.
Non quero un mariño na miña casa.
- Son todos feos. - O almirante Croft é aposto.
Almirante?
Con que dereito concede a armada indebida distinción aos de escura nacenza?
Só Deus pode conceder rangos.
De que vale un título se hai que gañalo?
De que vale calquera cousa se hai que gañala?
O almirante é un cabaleiro refinado.
A súa muller faloume dun irmán que vivía entre nós hai uns anos.
Tamén era oficial da mariña.
Como se chamaba? Wellington?
Weathers?
- Winslow? - Wentworth, talvez?
- Wentworth, si. - Anne, querida.
Para ser sincera, non lembro de quen falas.
- Cres que Bath faralle ben á miña pel? - Abofé.
Certamente.
Querida, pasaron sete anos.
Oito.
Non é posible que aínda sentas…
Sinto, si.
Frederick Wentworth era a única persoa,
á parte de ti e mais a miña nai,
que me coñecía de verdade.
E que me entendía.
E que me quería.
- E eu o único que quería era… - Intercambiar tarxetas de visita?
Exacto.
Mentías cando dicías que o tempo curaba as feridas.
Estás anoxada comigo.
Estouno comigo.
Por… deixarme persuadir.
Por non ver daquela o que vexo tan claro agora.
Que sería unha muller moito máis feliz se ficase con el,
se non renunciase a el.
Para as mulleres, o matrimonio é algo transaccional.
A nosa seguridade básica está en risco.
Non podía permitir que se unise a un home sen posición, sen fortuna,
sen nada que ofrecer.
Iso era o que me atraía.
Ademais, a súa confianza estaba xustificada, agora é rico.
E capitán.
Entón por que non sabes nada del?
Porque…
lle rompín o corazón.
E el sabía por que.
Pensei que te protexía, equivoqueime.
Agora véxoo claro.
E síntoo.
Atoparás o home axeitado.
O que te ama dabondo para loitar por ti.
Admiro a forza dos teus sentimentos,
mais nalgún momento tes que superalo.
Temo que Wentworth é un barco que partiu,
así que dígocho desde o cariño:
abandona toda esperanza.
É certo que non me escribiu.
Mais eu xa sabía que non faría tal.
Respéctase abondo para non suplicar.
Non loitou por min porque…
non pode valorar un amor non ofrecido libremente.
Seguro que el deixou todo atrás.
Eu, polo contrario,
sempre o mantiven diante de min.
A primeira nota que me pasou na igrexa.
A lista musical que me fixo.
TEMAS DE AMOR
Un guecho de pelo seu.
E un do seu cabalo, Sampson, a quen case non coñecía.
E esta cinzarra,
cuxo son triste e baleiro captura como nada a miña melancolía.
Os oito anos dela.
Percorreu o mundo.
A armada adorábao.
"Frederick Wentworth fai fortuna a bordo do Laconia."
"Frederick Wentworth rescata unha balea
e os presentes choran."
E aínda así…
Non hai novas de casamento.
Nada en absoluto que indique
que desde entón se uniu en xeito algún con outra persoa.
Noutras palabras…
a esperanza abrolla eterna.
Como mudamos, preciso pensar na imaxe que vou dar en Bath.
Coido que a Elizabeth de Bath ha ser menos sofisticada que a de Londres,
mais non tan liberal como a do campo.
Penelope, que opina vostede?
Irá para o norte cos Elliot?
Non querería molestar
Abofé, ti non quererías nada malo.
Por sorte para ti, eu non querería marchar sen ti.
A señorita Penelope Clay,
viúva, aínda que nunca o mencione.
Era un cadáver cando o coñeceu, se cadra non notou o cambio.
A lady Russell preocúpanlle as intencións dela con meu pai,
mais coido que non é o seu tipo.
Ademais, imaxinades o meu pai casado?
Tes que vir, se teu pai se arranxa sen ti.
Señor Shepherd, cre que se arranxa sen Penelope?
Ben, fermoso, exquisito, sir Walter.
É máis xeneroso do que lle convén.
A túa agradable compañía
compensará as caras insulsas que habemos aturar en Bath.
A ver, sir Walter, non todos poden ser guapos.
A súa beleza destacará dobremente entre eles.
Se en Londres é un cinco, en Bath é un dez.
Pénseo ben,
vostede e mais Elizabeth son treces alí.
Anne, ti es mínimo un seis.
A propósito, Anne vén máis tarde.
Que?
Recibín unha carta de Mary hoxe.
Volveu enfermar e quérete en Uppercross inmediatamente.
Xa sei que case non a aturas.
Pero é máis positivo do que sentimos o resto.
Polo que es a opción lóxica.
Fantástico.
Esconde as sabas boas antes de chegar o almirante.
Cres que as van roubar?
Non quero que as sabas toquen a súa pel.
Se cadra, tráeche sorte.
E esconde os libros, non quero que me rouben a identidade.
Dubido que alguén queira a túa fama.
E recórdalles amablemente
que non vaian ao meu xardín de rosas.
Si, por favor, nin aos arbustos.
Non me gusta que outros gocen dos meus arbustos.
Que usen sabas ásperas,
que non vaian ao xardín e que non ollen para os arbustos.
Outras palabras hospitalarias?
É todo.
Asegúrate de que todos os cuartos estean limpos antes de chegaren.
Non quero que anden falando do po.
É aínda máis incrible do que nos dixeran.
Non ten de que se preocupar, somos inquilinos excelentes.
Sempre viaxa co seu marido?
Abofé e ninguén me deterá xamais.
Crucei o Atlántico catro veces,
fun ás Indias occidentais e volvín.
Cork, Lisboa, Xibraltar…
Os momentos máis felices paseinos a bordo.
É moi afortunada.
Xa verá cando namore.
A señorita Croft ten un irmán pequeno solteiro.
É un capitán de éxito da armada.
Edward, por favor.
Unha muller sen marido non é un problema que resolver.
- Coñecín o seu irmán. - Ai, si?
Que marabilla.
Podemos cear xuntos cando chegue.
Cando chegue?
- Acaba de atracar. - Chega en dous días.
Estes xardíns son fermosos.
Pregúntome que lle parecerá un encontro.
Se quería verme antes, non precisaba agardar.
Segue enfadado, estou certa.
E se me equivoquei?
E se leva todos estes anos suspirando por min?
Aquí ten.
Pode axudarme alguén?
Mary é preferible a Elizabeth
dado que é unha completa narcisista.
Conversar con ela require pouco esforzo
e pode ser moi divertido.
Unha vez pasei 24 horas
a falarlle exclusivamente en italiano.
Decatouse cando lle pedín que me pasase o sale.
Está tan absorta no seu sufrimento
que non saberá que cheguei até que aclare a gorxa.
Xa verás.
Primeiro, vaise queixar dalgún alifafe polo que está a piques de morrer.
Segundo, vaise laiar de que o marido non se preocupa.
E despois, vaina tomar coa familia política,
que sempre lle falta ao respecto e a aborrece en secreto.
Por fin chegaches.
Non sei que é, algún becho.
Non me podo mover, vou morrer.
Charles saíu de caza, non mostrou preocupación algunha.
E a súa familia mandoume un ramo fermoso.
Non é un detalle?
Só van murchar e sentireime peor que se non mandaran nada.
Non está mal lembrarlle a unha moribunda a deterioración?
Ódianme.
E os nenos son monstros, na casa hai corrente, e…
o teatro xa non lle importa a ninguén.
Exacto, Anne.
Anne!
Velaquí as miñas cuñadas.
Henrietta e Louisa Musgrove.
Fermosas en todos os aspectos.
- Anne! - Mozas!
Cando Mary dixo que viñas, puxémonos contentas.
Levamos toda a semana tolas.
Promete que vas pasar cada segundo con nós.
Cando non te ocupes da túa irmá, claro.
- Como estás? - Nin me preguntades como estou.
- Acabo de facelo. - Morro.
Sinto os órganos descompoñerse.
Como onte, logo.
Malia os órganos podres, contribuímos a que non perda o ánimo.
Cea connosco na Casa Grande e deléitanos coa túa música,
porque non imos facer máis que bailar, cantar e rir.
María Antonieta!
Como ousades dicir o meu nome, fedellos?
Non pisedes as mozas, non lles gusta.
Á nai dóelle a cabeza.
Non sabes onde estiveron!
Temos fame, María Antonieta.
- Que coman pasteis! - Non até a cea.
Temos convidados, o almirante Croft e súa muller.
E o irmán dela, Frederick.
Chegou esta mañá. Un capitán galante!
Dixéronme que unha vez desviou unha flota para salvar unha balea.
Non sabía que vos gustaban as baleas.
- Coñeciches o capitán Wentworth? - Hai tempo, mais moi brevemente.
- É certo que a súa beleza é arrebatadora? - Ten unha cara fermosa, si.
É certo que escoita as mulleres?
Escoita.
Escoita con todo o corpo.
Unha fica… electrizada.
Parece o home axeitado para ti.
- Insisto, debes conquistalo. - Louisa…
Está decidido, Anne.
Deixa de quitarte importancia.
Es encantadora,
mais pouco me interesa que me falen da importancia.
Ou da falta dela.
Dime a verdade, por que non casaches?
Agardo a namorar.
Ben, por que non fas o seguinte. Senta ao seu carón na cea.
Vou sentar ao seu carón.
Fai que non sabes nada de nada.
Os homes adoran explicar cousas.
Dille que nunca usaches cubertos, pídelle que te aprenda.
Esas son as tácticas de cortexo actuais?
E cando comece a mostrar interese,
non respondas a nada do que diga.
Coma se foses un fantasma.
Volveralo tolo.
E logo podo ser eu mesma.
Iso non o fagas até o segundo ano de casada.
Se cadra non é mal consello.
- Mary! - Charles, que pasou?
Axuda, mancouse no brazo.
- Que fixo? - Caeu dunha árbore.
Tiña que ser a noite que hai convidados interesantes!
Non caeu á mantenta.
Alguén vai ter que ficar con el.
Traereiche algo de pudin de ameixas.
Entón, ten que ficar a nai.
Non basta con traelos ao mundo,
hai que renunciar a ceas por eles.
É a miña fortuna.
Os homes escapan en canto acontece algo desagradable.
Querida, mancouse.
E ti tampouco estás de todo ben.
Non, xa se me pasou por completo.
Estou certa de que os Croft volverán.
Detesto a miña vida.
Se che amola, non me importa ficar.
Iso non se discute, non vou ficar soa.
Non se che fai difícil marchar cando Charles está a pasalo mal?
Non, Louisa.
Tes que comprendelo.
O que me pasa é que teño empatía.
Son a menos indicada para estar con eles cando sofren,
a súa dor aféctame profundamente.
O mellor para min é afastarme.
A vida é máis doada para os menos sensibles, coma Anne.
Queres que fique eu soa mentres ti vas?
Que amable, traereiche pudin de ameixas.
E se cadra, codia de pan e papas?
Tranquila, falarei ben de ti.
Voulle falar tan ben de ti, que che vai pedir a man mañá mesmo.
Oxalá puidese falar con el.
Frederick!
Ai!
Perfecto.
Grazas de novo por onte, Anne.
Creo que che gustaría o capitán Wentworth.
Esta marmelada está moi líquida.
Prefiro non tomala se está líquida.
Eu quero ser capitán.
De ningunha maneira.
Ningún sobriño meu será mariño.
Levan uns chapeus ridículos, non o sabías?
Por favor, non aturo as risas antes do mediodía.
E segundo as normas,
hai que deixar un bigote ridículo.
Non.
Wentworth non ten bigote, mais é impresionante.
Guapo, intelixente, rico.
Outra vez!
Mirádeme todos,
son o capitán Wentworth e son impresionante.
Son rico, guapo e todos me adoran.
E son un mariño.
Capitán, coñeza a irmá de Mary, Anne.
- De feito, coñecémonos. - Abofé.
Hai moito, antes de ser rico.
E non antes de ser guapo.
Estás… maior.
- Quería dicir… - Que querías dicir?
Maior… do que eras.
Tes a cara máis madura.
Por un obxectivo vital.
- A miña carece del? - Como queres que o saiba?
Tes o pelo intacto.
Ti tamén o tes…
debidamente apropiado.
- Grazas. - Entón si que vos coñeciades.
- Fugazmente. - E porén, unha fugacidade memorable.
Marchamos?
- Vamos. - De acordo.
- Que? - Aínda tes marmelada na cara.
CASA GRANDE DE UPPERCROSS
Díxenche que volvería.
Por que non sentas con el?
Louisa.
Veñan por aquí.
Moitas grazas.
Capitán Wentworth, sente ao meu carón.
Certamente.
Louisa.
Perfecto.
- Sento eu ao seu lado. - Permítame.
Moitas grazas.
Quitarse importancia, feito.
- Polo mango. - Polo mango?
Un salto de calidade.
De calidade?
Con respecto a quen non quixo sentar comigo.
Dígame, pásalle o mesmo coa culler?
Grazas.
Moitas grazas.
Que marabilla, está delicioso.
O capitán contábame que estivo a piques de morrer no mar.
Vaia! Como se decidiu por tan arriscada profesión?
A primeira vez que embarquei precisaba unha distracción.
Nese sentido, foime útil ter unha ameaza constante.
Estaba tan desesperado que ás veces case o desexaba.
Sería indiscreto preguntar que lle causou tal desesperación?
Unha muller.
Máis ben, perdela.
Agora, xa gocei da acción.
Anhelo o tedio máis absoluto para volver ser eu.
Fala dunha esposa?
Madre.
Falo de xente e de cousas coas que poder estar tranquilo.
- Quen mellor que unha esposa? - Madre.
- Está no mercado? - Padre.
Non, cacháronme.
Aquí estou, disposto a un casamento absurdo.
Un pouco de bondade, unha mente forte,
uns eloxios á armada e estou perdido.
Podería ser calquera de entre 18 e 80 anos.
Case calquera.
Charles quixo casar comigo.
O que, Anne?
A propósito de casamentos.
Charles quixo casar comigo antes de casar con Charles.
É dicir, Mary.
Perdón, Charles…
antes de que ela casase…
Perdón, antes de que el, claro,
entrase en razón e casase con Mary.
Queres dicir que o teu cuñado preferíate á túa irmá?
- É certo, si. - Abofé.
É bastante certo, si.
Wentworth non é moi galante contigo.
Dixo que cambiaras até ser irrecoñecible.
Tranquila, eu defendinte.
Conteille o da infección, cando non podías abrir o ollo,
e chamabámoste Barbanegra.
Máis que defenderte, é un dato.
Coido que foi máis iso, si.
Máis, Anne, por favor. Música, mestre.
Onte estivo tan distante.
Prefiro a hostilidade aberta.
A súa cortesía e cerimoniosa elegancia eran peor que calquera outra cousa.
"Prégolle que me desculpe,
collinlle o sitio?"
Quéreme, idiota!
Quéreme ou mátame. Non o aturo!
Lady Macbeth.
Acto terceiro, escena cuarta.
Vaino tragar.
Ai, claro.
Como estás esta mañá?
Non me pasou o mareo de ver a Wentworth e Louisa bailar.
Ou do que puideron bailar coas túas cancións tristes.
"Für Elise" é ideal para bailar,
coa sofisticación necesaria para experimentar pasos novos.
E como bailas ti Beethoven?
No meu cuarto cunha botella de tinto.
Frederick vaise declarar.
Despois van casar e Louisa será feliz para sempre.
Por que se asume que unha muller só quere
que a escolla un solteiro conveniente?
Porque o matrimonio é a maior beizón da vida.
Onde están os teus fillos?
Como o vou saber?
Cando es novo ninguén che di que a vida segue.
A vida avanza, aínda que non che guste como.
E, ao final, pregúntaste:
"Como acabei así?"
Hai un anaco non había dúas almas máis en sintonía que Wentworth e eu.
Agora somos dous estraños.
Peor que estraños.
Somos exmozos.
Tía Anne.
- Onde andas? - Ven xogar!
María Antonieta, a xente non te quere!
Xa non queren ter unha raíña.
Como ousades falarme así? Sodes os meus súbditos!
Raíña mala!
Raíña mala? Malos súbditos!
- Agarda, que se dicía? - Vive la révolution.
Vive la révolution!
Esta coroa é miña.
Como ousades roubarme a coroa?
Atrapástesme!
- Basta! - Raíña mala!
Que imprudente. Podíase mancar.
Tes razón, desculpa. Deixámonos levar.
Dillo a Robespierre.
Frederick!
Fago o que podo.
O que podes? Sobre que?
Sobre nós, non quero que esteas enfadado.
E como queres que estea?
O meu problema é que son boa de máis.
Préstolles atención aos demais e despois sufro por eles.
A que distancia está o Coliseo?
Tes toda a razón.
Como priorizo os autocoidados cando todo o mundo me pide atención?
Un cappuccino, por favor!
Decateime de algo.
Primeiro teño que namorar de min para poder amar os demais.
Éche o que hai.
Canto custa o porco espiño do escaparate?
Que hai detrás de min?
Stromboli?
Acenades para que non escoite onde ides?
Imos dar un paseo, Mary.
- Moi longo. - Polo bosque.
- Odias a natureza. - Odias moverte.
Levámoste a rastro.
E como o odio, asumides que non quero ir?
Fantástico.
Cantos bechos.
Anne, quería preguntarche algo,
pero dáme vergonza.
Que é?
Lembras cando veu o capitán Wentworth
e eu animeite a conquistalo?
Lembro.
Certamente foi antes de o coñecer eu.
Confiaba no voso emparellamento.
Aínda que non pareces interesada.
- Non o parezo? - Case nin o miras.
- E agora quérelo para ti? - Teno todo.
Pareces sorprendida.
Coido que o estou, pensaba…
Non sei o que sente el, mais eu estou namorando.
Pensei en como me sentiría se fose ao revés.
Se cadra doída, mesmo celosa,
mais podo dicir que toda mágoa ficaría completamente eclipsada
polo pracer de verte feliz.
Si que te estás esforzando.
Funciona?
Non entendo por que quererías o meu permiso,
se case non o miro.
Polo xeito en que non o miras.
Sei o que vexo e non son dúas persoas que case non se coñecen.
O que ves é… o pasado.
Mira, penso que este home podería ser o meu futuro.
E unha fragata é máis grande ca unha corveta, non é?
- Alguén estivo estudando. - Moi ben.
A corveta leva uns 130 homes e a fragata pode levar de 140 a 200.
Imaxino que dependa do rango.
"E agora o maio, de sorriso primaveral fica florido."
Xa abonda de poesía, Anne. Sabes que detesto a metáfora.
Desculpa, Mary, esquecérao.
Teño a mente como un coador.
Iso non é unha metáfora, é un símil.
Ben, pois a miña mente é un coador.
Sexa o que for, non aturo as palabras usadas de xeito figurado.
Podiamos ir onde Harry Hayter.
Se cadra, decláraseme.
Non é que vos trouxese aquí adrede.
De ningunha maneira vou entrar na casa de Hayter.
- Estou certa de que collería algo. - Non sexas ridícula.
É ridículo preocuparse pola saúde?
As casas son insalubres cando hai menos de cinco serventes.
Non nos xulgue pola súa pobreza, é desagradable ter estes parentes.
Non lle dá aprobación para a súa cuñada
porque non é rico dabondo?
Seino, horrible, non si?
Marchamos?
É o orgullo dos Elliot.
Resúltame aborrecible.
É coma se os baronetes fosen despois do rei.
Deus sabe o doce que saíu Anne.
Oxalá que Charles estivese casado con ela, non cres?
Non te deixes enganar.
Que queres dicir?
Anne é tan orgullosa coma o resto, só que o demostra doutro xeito.
Non entendo.
A próxima vez que vexas a señorita Elliot
acomodarse fóra dunha situación social,
pensa se aproveita para xulgar os demais.
Duramente.
Anne Elliot é pura bondade.
Non a coñeces tanto como eu.
Ti si que es pura bondade, Louisa.
Por iso pensas que todos teñen as mellores intencións.
Unha mente inferior
déixase persuadir en contra das propias conviccións.
Que conviccións?
Non quero que fales mal de Anne, éme moi querida.
Non sei que pasou nin quero sabelo.
Claro que vexo o mellor dela e implóroche que fagas o mesmo.
Pídoche perdón, fun duro de máis.
Grazas por chamarme a atención.
Se te perdoo, apréndesme a usar o sextante?
- Sen case coñecernos? - Estou libre á noitiña.
Damos un paseo?
Nada peor que pensar que tocaras fondo
e decatarte de que aínda podías caer máis baixo.
O que dicía.
Que pracer velos.
- Mancouse. - Pregúntollo?
Anne, quere que a levemos á casa?
- Grazas, estou ben. - Anne, mancaches o pé.
É un desvío de dez minutos, por favor.
É moi amable, mais estou gozando do aire libre.
Tes que ser tan orgullosa?
Non o poñas difícil.
James.
Ven aquí.
Preciso un favor, cres que podes axudar?
Apértame moi forte, até non sentir o corpo.
Cres que o podes facer?
James, é hora do té.
Anne.
Anne, mañá imos a Lyme.
Está decidido, imos pasar a noite a carón do mar.
A Lyme? Por que?
O capitán quere presentarnos os seus amigos da mariña.
- Coido que non estou para viaxes. - Que?
Anne, mañá imos a Lyme.
Preciso de 24 horas sen os terrores.
Non, agarda.
Mary, non estou…
Non, sempre me botas a perder a diversión.
Preciso vacacións
e necesítote para falar con alguén cando o resto xa non se sinta obrigado.
Pois si que se coñece ben.
Capitán, esta é Anne Elliot.
Anne Elliot.
Capitán Harville.
Un pracer coñecelo.
Desculpade.
Entón, gusta da poesía ou só é un rumor?
Sabe de min máis do que me resulta cómodo.
Desculpe, estou a argallar algo.
- Ve o noso amigo? - Vexo.
O capitán Benwick.
Ten un marcado gusto pola lectura.
Mais a tristeza apoderouse del.
Preguntábame se podería falar con el.
Podo facer unha casa con madeira, mais dos gregos non me fale.
Cal é a causa da súa tristeza?
Volveu de Troia e atopou outro home na súa cama?
Unha broma de Agamenón.
Estaba comprometido coa miña irmá.
Estaban namorados.
Ela morreu mentres el estaba no mar, xusto antes de casaren.
Canto o sinto.
Disque o universo sempre ten un plan.
- Entón vai falar con el? - Fareino encantada.
Aínda que non son a mensaxeira que o universo ten en mente.
Confíe en min, nunca falla.
O noso destino sempre nos atopa.
Prométollo.
E convenza tamén a Wentworth de que é absurdo ignorar a armada.
Detesto ver talento malgastado.
- Oxalá tivese influencia. - Na cea de hoxe?
- Emborrácheo, eu métoo no barco. - Deberíallo pedir a Louisa.
Pídollo a vostede.
Marchamos?
Non te vas meter, ou?
Grazas. Promételo?
Vamos, Mary.
Por suposto, Wentworth non admitiu que tiña mal as coordenadas.
O capitán Wentworth é ben testán.
Abofé, podería ser almirante algún día,
servir á Coroa e a todo o que estima,
mais prefire ficar e andar de truán.
Déixao andar por onde lle pete.
Gustaríame ter familia algún día.
Mais a muller paga o prezo do camiño elixido polo mariñeiro.
É un prezo mínimo.
A preocupación constante, non lla quero pedir a ninguén.
Iso é absurdo.
A vida é preocupación.
Harville ten razón.
Anne.
A túa futura muller controlará as súas propias emocións.
Non sexas condescendente, deixa que decida ela que pode aguantar.
Quen sabe?
Se cadra, ela tamén vivirá aventuras na casa.
- Quen quere máis viño? - Iso!
- Si? Bn. - Si, si.
Lord Byron.
"Ela, a luz certeira da miña vida."
"Apagouse, quen iluminará agora a miña noite."
Si, axudoume a superar algunha noite de autocompaixón.
Ás veces penso que a desgraza da poesía é que
raras veces poden desfrutala a salvo
aqueles que a desfrutan por completo.
Só quen coñece a perda
pode apreciar a Byron.
Mais deben degustalo con moderación.
Ou ficarán cunha mágoa máis fonda.
Que deben facer, logo?
Se lle son sincera, levo oito anos tentando adiviñalo.
Só lle podo dicir o que me repito decote.
É novo, non sabe o que lle depara o futuro.
Recuperarase e volverá ser feliz.
- Se cadra, ten razón. - Sei que si.
Grazas.
Os impostos dos rangos inferiores son desproporcionados.
Por que non facer máis equitativo o…?
- Quen é ese? - Desculpe.
Estou no seu camiño.
Se cadra pode solucionalo.
Se cadra.
Ola.
Podo axudalo?
Co que preciso axuda, coido que non me pode axudar.
Ola.
Síntoo por esta mañá.
- Que pasou esta mañá? - O cabaleiro descortés co que batemos.
Non son teu irmán maior, non precisas que te protexa.
E nunca tiveches problema en falar por ti mesma.
Non hai de que desculparse.
Agradezo a boa intención.
Non tivemos ocasión de falar.
Imaxinei miles de versións túas durante todos estes anos.
Algunhas coas que enfadarme.
Outras que celebrar.
Eu tamén.
Non sabía se te volvería ver.
Ou se sabías canto me importaba.
Coido que o sabía.
Non hai ninguén coma ti.
E quérote na miña vida, non importa de que xeito.
Enterrar o pasado.
Supoño que quero dicir que…
Eu…
Gustaríame que fósemos amigos.
Eu pensaba o mesmo.
Esta mañá vin claro a prisión
que o meu resentimento creou.
Espero que atopes o amor, alí onde precises atopalo.
E agradézoche
de todo corazón o ofrecemento da túa amizade.
Grazas.
En fin…
Excelente.
Foi unha boa conversa.
Espero que sigas aberto a perseguir o almirantado.
Todos estiman o teu enxeño.
Sei que quedan curtos.
Non saben quen son ou que me faría feliz.
Eu si.
Coñézote.
E sei que queres unha vida relevante.
E sei que serías brillante.
- Cóntoche un segredo? - Sempre.
Nos momentos máis crus no mar,
cando me sentía perdido e confuso,
pouco adecuado,
preguntábame:
"Que faría Anne?"
E así sabía como proceder.
Pensando coma ti.
- Mentira. - Verdade.
Reaccionas mellor nas emerxencias.
Anticipas as necesidades.
Directa e concentrada, tranquila e pensativa.
Con máis intelixencia da que che fai ben.
Es unha persoa excepcional.
Amólame que che neguen unha vida pública.
Serías unha gran almirante.
Grazas.
Non marches lonxe, a auga está movida.
Desculpa, xa estou outra vez tentando protexerte.
Retiro o que dixen.
Agora somos peor que exmozos.
Somos amigos.
Está no meu camiño.
- Desculpe. - Antes de marchar…
Permítame presentarme.
Ou vaime rifar o seu acompañante?
É o meu amigo
e coido que interpretou mal as súas intencións.
As miñas intencións interpretáronse con precisión.
Pretendía chamar a súa atención.
Señorita…?
Señorita.
Simple. Gústame.
Volvereina ver?
Iso debemos deixarllo á providencia.
Quere dicir que aínda non o decidín.
Que?
Que pasa, Anne?
O home co que batemos onte.
Desculpe, poderíame dicir o nome do cabaleiro que acaba de marchar?
É o señor William Walter Elliot, vai de camiño a Bath.
Chego eu á fiestra e marcha.
- Un primo? - Non un calquera.
O herdeiro de noso pai. Hai que escribirlle a papá.
Ben sabes que non lle agradará a noticia.
Vaise pór furioso.
- Que pasou entre eles? - Meu pai e o señor Elliot non se falan.
- Adoro as rexoubas familiares. - Conta, conta.
Herdará o título de baronete e a facenda.
Padre quería que casase con Elizabeth para manter o título na familia.
Mais rexeitouna.
Casou cunha americana que ninguén coñecía.
Cando padre soubo o conto, zafreou unha prata.
- Non ía de loito o señor Elliot? - Morreulle a muller.
Debédelo odiar pola vergonza que trouxo á vosa familia.
En realidade, é a súa principal calidade.
Tivo sorte de coñecer a Louisa.
Contouche o que sente?
Non, contoumo ela.
Está moi empinado, coidado.
Grazas.
Ten coidado.
Cólleme, capitán.
Mi madriña!
Iso foi o quentamento, outra vez.
Non, Louisa, xa abonda.
Vou saltar, así que ou me colles ou non.
- Louisa! - Non, non!
Non a movades. Louisa?
Podes ouvirme? Precisamos dun doutor.
Vou eu.
Que vaia Benwick, coñece a vila.
- Axiña! - Louisa.
- Que podo facer, Anne? - Ten paciencia.
Está ben, aínda respira.
Recibiu unha forte contusión.
Vin recuperacións de peores lesións.
Hai razóns para ter esperanza.
- Deixen que repouse. - Claro.
- Pode ficar aquí? - Claro que si.
Xa foi amable de máis, non queremos abusar.
Pode ficar o que faga falta.
E quen queira, pode ficar no chan.
Debería quedar Anne para axudala.
Non hai ninguén máis capaz, máis perfecta.
- Vas ficar, non si? - Abofé.
Non quero marchar até que acorde.
- Levareille as novas aos Musgrove. - Grazas.
Importaríache escoltar a Mary e Henrietta?
Escoltarme?
Os nenos, Mary.
Non poden ficar cos meus pais. A última vez case queiman a casa.
E por que Anne pode ficar?
Non lle é nada a Louisa.
Veña, Mary.
Até onde eu sabía,
tíñaslle alerxia ás casas con menos de cinco serventes.
Non che preocupa coller algo?
Eu non marcho. Boa viaxe, Anne.
Non é culpa túa, dixécheslle que non saltase.
Con palabras, si.
- Mais doutros xeitos… - Cales?
Inducina a pensar que estaba pronto para collela.
E como o fixeches exactamente?
Estaba namoriscada.
E eu non fixen nada para desanimala.
O que provocou isto.
De non acontecer,
non sei que tería sido das nosas vidas.
Mais agora son responsable dela.
Como llo digo a seus pais?
Con calma.
Sé directo.
Ofrece os teus servizos para o que precisen.
Boa sorte.
E agora que vas facer?
Marcho para Bath.
Grazas.
Por todo.
Como é posible
que a vida permaneza estática,
case obstinadamente resistente a cambio algún durante anos…
e sen previo aviso, todo se imbúa de novidade
no transcurso dunhas semanas?
É imposible lembrar a vida antes dos torrentes.
Pobre rapaza, como están os pais?
Consternados, mais manteñen a esperanza.
Vaia, é o único que poden facer.
Onde están?
Dá igual, non os precisamos.
Quería que fose perfecto.
Non sexas parva, estou feliz de estar aquí contigo.
Non, non é un pícnic sen macaroons.
A Henry daríalle algo se esquecesen pór a sobremesa.
Por sorte para ti, danme igual os macaroons.
Eu non son Henry.
Non.
Ninguén o é.
Algunha vez pensas en pasar tempo con alguén máis?
Ofrecéronseche varios.
Sabes que compañía me agrada?
A miña.
Non por nada os viúvos morren antes e as solteiras son as máis lonxevas.
Somos boa compañía.
Mais non estrañas… a compañía?
E logo por que pensas que viaxo tanto a Europa?
Lady Russell!
Espero que non comese de máis, esta noite vai ser unha lupanda.
- Imos coñecer o famoso señor Elliot. - Por que buscará o favor de meu pai?
Elizabeth cre que ela é o motivo,
con todos os seus encantos.
O señor Elliot non gaña nada de meu pai.
É máis rico e herdará o título.
- Algo quere. - Por que desconfías tanto?
Porque alguén tan atractivo ten que querer algo.
- Que me escondes? - Vin o señor Elliot.
E é atractivo.
Moi atractivo.
Coñecíchelo?
En Lyme, aínda que ningún sabía quen era o outro.
- Son eu ou cheira a amorío? - Iso non vai acontecer.
- Porque…? - Porque é un dez.
Nunca me fío dos dez.
Chegamos.
Esta é a súa idea de recortar?
É un comezo.
Non me obrigues.
Courage, ma chérie.
Véxote esta noite.
- Anne, que ledicia verte! - Que queres dicir?
O señor Elliot vén de camiño e quero que vexa como quedo ao teu carón.
- Que gusto volver á casa. - Pensa.
Leva dez anos namorado de min.
Meu pobre, o que debeu sufrir.
Abofé, nun matrimonio polo que te rexeitou.
Non é de tolos? Pensaría que estaba fóra da súa liga.
Non se me ocorre outra cousa.
Nunca sei se me estás a insultar,
mais a túa opinión non me pode dar máis igual.
Anne, vas pór iso? O señor Elliot está para chegar.
Sorpréndeme que o perdoases despois de todo o que che fixo sufrir.
Sufrir?
Vaia, houbo moitos insultos.
Nega que os proferise.
- Padre, proferiuchos a ti. - Negouno rotundamente.
É el, chegou.
Abre, Anne. E ponte recta.
Axiña!
Mi madriña.
Grazas.
Parece que a providencia está do meu lado.
Son a túa prima, Anne.
Prima? Interesante.
É máis que persoa coa que bato, mais falta un chisco para "queridísima".
Loito polos meus títulos.
Que sorte a miña, coqueto e traballador.
Non esquezas rico.
Por sorte, estás ti para lembralo.
- Que acontece? - Tranquila, está practicando comigo.
Imos?
Seica visitas a miña irmá con frecuencia.
Agrádalle a atención.
Alédame saber que túa irmá é capaz de sentir agrado.
Até hoxe, os amoríos eran o último que me preocupaba.
Se non viñas para o cortexo, entón…
A señorita Clay.
A señorita Clay?
Hai un mes souben que o meu tío aparecera en Bath
cunha muller de baixa estofa.
Moitos pensaron que quería a súa man. O casamento sería un escándalo.
Preocúpache a reputación de meu pai?
De ningunha maneira.
Preocúpame que teñan un fillo que me roube o meu título
e a miña facenda.
E o meu plan é evitalo, por todos os medios.
Díxencho, vou loitar polos títulos.
Recoñezo que me impresiona a túa franqueza.
É fresca, non si?
Alédame verte.
Souben do terrible accidente que aconteceu cando marchei de Lyme.
Como está?
Aínda está encamada.
Mais bastante recuperada, avisáronme esta mañá.
Grazas por preguntar.
- Debiches sufrir moito. - Fun a que menos sufriu.
Tes unha alma cándida, sofres polos que están arredor.
Sinto que pasases por unha experiencia tan terrible.
Grazas.
Foi fermoso, querida.
- Adiante, tes a miña beizón. - Non faría nada sen ela.
- Bravo!
Que ben tocou, miña querida señora.
Pretende desarmarme coa súa franqueza.
Non funciona.
Aínda.
Nin funcionará.
Verdade?
- Que? - Ledicia.
Desculpádeme, sinto ledicia.
A vizcondesa viúva Dalrymple
e súa filla, a honorable señorita Carteret,
están en Bath.
Ensaiades mentres durmo?
As queridas primas!
Primas? Adoro as primas.
O termo prima aplícase a aqueles da propia árbore xenealóxica,
non do bosque xenealóxico.
As Dalrymple non teñen a mínima idea da nosa existencia.
Coas axudas visuais axeitadas,
seguro que os vencellos quedan claros en tres cuartos de hora.
- Por que?
Son a nobreza, todos queren ser vistos con elas.
Pero cal é a vantaxe?
Anne, non sexas deliberadamente densa.
Axiña! Sacade as mellores galas!
Estamos a piques de acariciar a… grandeza.
Teño un soño recorrente,
un polbo chúchame a cara e mentres loito para liberarme,
decátome de que teño raxos nas mans
e non podo empuxalo.
E despois decátome de que eu son…
o polbo e de que estou…
chuchando a miña…
propia cara.
Como na vida mesma.
Aqueles a quen consideramos os nosos adversarios,
son a nosa propia sombra.
Ben dito, señor Elliot.
Se cadra, para a próxima que bata cun polbo, señorita Elliot,
debería aceptalo en vez de tentar apartalo.
Envolvelo entre eses hábiles gabiáns
e entregarse a el.
Nos seus soños, señor Elliot.
E nos meus tamén.
Foi por comer algo de queixo
antes de ir á cama.
Vaites, foi de marabilla.
Sabía que así sería.
Nin sequera a nobreza se resiste aos seus encantos.
Os teus vencellos decepciónante.
Esa muller horrible non pode casar co teu pai.
Dime unha cousa.
Prefires que a señorita Clay non vaia do brazo de meu pai
a falar comigo?
Meu querido polbo, non tes a máis remota idea.
Sabes…
comezas a crecer en min.
Agora desconfío eu.
Non son fascinantes?
Teñen que ser todos interesantes?
En absoluto, poden ser tan aburridos como lles pete,
sempre que non me pidan que sente con eles.
E el?
Procuroume máis alivio do que anticipara.
Falou ben de ti a outra noite, creo que algo hai.
O señor Elliot teríalle cariño a unha pataca se lle conviñese.
Aínda que Elizabeth se contente con vivir sempre na casa,
esa vida encérrate na inercia.
O único que digo é que espero que aceptes o señor Elliot
se se che ofrece.
Baseándote no ben que o coñeces?
Se cadra non o coñezo tanto, pero a ti si que te coñezo.
Non só ten fortuna e boas maneiras.
Senón que tamén parece interesarche.
Do contrario, non cho recomendaría.
Hei de admitir que algo hai.
Mais confía nos meus recursos para tomar decisións, pídocho.
Debo seguir as instrucións do meu corazón.
Xa probei a alternativa e nunca me perdoarei.
Nunca me perdoarás, máis ben.
Só pensei que dadas as circunstancias…
Circunstancias?
Vaia, o compromiso de Wentworth e Louisa.
Pensei que o sabías.
Todos falan de Louisa e o seu capitán.
Querida.
Que podo facer?
Gustaríame estar soa.
Se me necesitas, estou aquí.
Sempre me imaxinara
enfrontando este momento
con elegancia.
Eu e outros quedariamos pampos
coa miña dignidade tranquila.
A miña capacidade de aguante.
Erixirían estatuas no meu nome.
"En honor a Anne Elliot,
que sufriu unha perda cósmica
e así e todo, aguantou de xeito exemplar."
Anne.
Estás aquí.
Iso parece.
Estás soa?
Agardo polo meu amigo.
Entendo.
Colleunos a choiva e foi buscar a carruaxe.
É bastante encantador.
- Encántame que me digas iso. - Faime rir.
Rir é bonito.
Téñoche que contar do compromiso.
Desculpa, os cabalos son un pesadelo coa choiva.
- Permíteme que vos presente. - Lembrámonos.
Lembramos, si.
É o capitán Wentworth.
O seu bo amigo, o capitán Wentworth.
Gustaríame desculparme polo meu comportamento en Lyme.
Foi por culpa de bater con esta…
criatura impresionante.
Por favor, non me chames criatura.
Esta impresionante…
Muller?
- Que ten de malo criatura? - Falámolo despois.
Por que tardades tanto?
Un segundo.
Mañá hai un concerto, virá?
Non quero molestar.
En que?
Entón, vén. Excelente.
Un cuarteto: vostede, ela, o bel canto e eu.
É orixinal, non si?
Mesmo único.
Alédome de que sexas feliz.
Grazas.
Espero que ti tamén o sexas.
Anne, deberiamos marchar.
Até mañá.
- Axiña, Anne! - Suba.
Boa noite.
Imos?
Como está Louisa?
Practicamente recuperada.
E aínda así, sanda lentamente.
Van facer falta tempo e amor para que o supere.
Ben.
Espero que nos vexamos mentres esteas en Bath.
Non sei canto vou ficar aquí.
Teño que tomar unha decisión difícil. Ofrecéronme un posto nun barco.
Parte para Malta o sábado, así que non teño tempo para pensalo.
Soa interesante.
Abofé.
Adoro o meu traballo e gústame servir, mais…
Sinto interromper, mais preciso roubar a miña Anne.
Tamén fala italiano, pódeo crer?
- Hai que traducir o programa. - Un segundo.
Anne, tes que facer italiano para as nosas primas.
Espero que poida vir á voda.
Anne ficaría devastada se non viñese.
Sei a estima que lle ten á súa amizade.
Frederick!
Esperaba que puidésemos seguir falando.
Non sei se haberá máis ocasións.
Acabo de decidilo, embarco. Moito que arranxar antes do sábado.
Desculpade, interrompo de novo.
Non, coido que son eu o que interrompe.
Gozade do segundo acto.
Farémolo.
- Non quería amolarte… - Se me deixaras falar.
Interrompíchesme ti. Déixame dicirche o que quería.
Estes sentimentos reais son novos para min.
Tento aprender de ti, para ti.
Es boa de máis para min e teño medo.
Mais quero que sexas a miña esposa.
Nada me faría máis feliz.
A túa esposa?
Non tes que responderme agora.
Pero pénsao.
O capitán tiña razón, sabes.
O cabaleiro é único.
Charles, axiña!
Dáme unha masaxe na perna, dóeme.
Que fas aquí?
Veño buscarte.
Ven á pousada connosco para escoitarme falar.
Estamos de visita.
Desde o accidente de Louisa, a vida semella fráxil e efémera.
É importante pasar tempo sen os rapaces.
É inxusto que ti e mais Elizabeth esteades aquí de troula
co señor Elliot e as primas
e que eu nin sequera os coñeza,
malia ser a artista do decoupage máis hábil de todas.
Xa o sabes, Anne?
Louisa casa cun mariño
e Henrietta co coadxutor, ese pano usado de Henry Hayter.
Mary, lembra a túa lista.
Ai, é verdade.
O meu doutor pensa que me iría ben amosar gratitude.
Cando algo terrible acontece, debo pensar en algo feliz.
Como que as miñas irmás están namoradísimas e van casar?
Non, iso tanto me ten.
Pois eu alédome moitísimo por elas.
Máis tarde fágovos unha visita.
Onde vas?
Teño plans.
Cales?
Arriba? Non tes amigos nin relacións fóra desta casa.
Detesto darlle a razón,
mais teño instrucións de non voltar sen ti.
Reunímonos os de Lyme.
O capitán Harville estaría encantado
de volver verte.
Foi buscar a Wentworth. Que mágoa que teñas outros plans.
POUSADA WHITE HART
Anne.
Estrañeite.
Wentworth merece unha despedida antes de embarcar.
Absolutamente, unhas copas, unha partida de cartas.
Aínda que disque Anne tiña outros plans.
Non sei xogar .
É malísima.
Iso era antes, o tempo cambia moitas cousas.
Non cambiei tanto.
Desculpe, mais non descansarei
até que esa carta lle chegue ao almirante Croft.
Estes meses estivo moi esvaradío.
Certamente.
Rematamos?
Coido que si.
Un segundo.
Parece un pouco triste, capitán.
Debería estar contento.
O capitán Benwick atopou o amor.
É marabilloso, pensei que se aledaría.
Desexaba que deixase de sufrir.
Mais non anticipara o efecto que tería en min.
É como se o seu padecemento mantivese con vida a miña irmá.
Pobre Fanny, ela non o esquecería tan cedo.
Iso élle ben certo.
A muller tarda máis en esquecer o home.
A muller ama alén dos límites racionais.
Non podemos evitalo.
Non me arrisco a facer distincións entre homes e mulleres.
Eu si.
O único privilexio do meu sexo é que o noso amor dura máis.
Amamos mesmo cando a esperanza esmoreceu.
Amamos porque non nos queda opción.
Rematei.
Grazas.
Non podo discutir con vostede.
Creo que a Fanny gustaríalle ver que alguén coida do seu Benwick.
Fanny nunca foi celosa.
Pregúntome se non sería o espírito da miña irmá
o que fixo que Louisa caese,
sabendo como ía acabar.
Louisa?
Díxenllo,
o universo ten un ritmo perfecto.
Cando lle dixo a Benwick que fose en busca dun médico,
non podía imaxinar a engrenaxe que activaba.
Capitán, coido que non o sigo.
O compromiso de Louisa co capitán Benwick.
Un amor nacido de vagar e seguro
da constante atención durante a súa convalecencia.
De que pensaba que falaba?
Non sei.
O almirante debe recibir esta carta.
"Querida Anne:
Non podo escoitar en silencio.
Atravésasme a alma.
Non digas que o home esquece antes que a muller,
que o seu amor esmorece antes.
Son metade agonía, metade esperanza.
Sei que vas casar co señor Elliot, mais teño que dicirche isto.
Ti es o que me trouxo a Bath.
Só por ti penso e fago plans.
Mais como podías sabelo?
Porque o teu amor non durou tanto como o meu.
Anne…
non amei a ninguén máis.
E non creo que nunca o faga."
Anne.
- Podo explicarcho… - Deséxovos felicidade.
Pensei moitas veces en como dicircho.
A dor do amor non correspondido deixoume mudo.
Dime que non chego tarde.
Frederick!
O meu amor por ti nunca titubeou.
Hai moitos tipos de amor.
Para algúns, a parella xusta pode ser unha alianza lucrativa.
Para outros, a conexión real é recompensa dabondo.
Onde están?
Hai que atopar o amor no que un cre.
VIAXES POR EUROPA ELEGANTES E DISCRETAS
Mesmo se é pouco ortodoxo.
Que ninguén vos diga como vivir.
Ou a quen amar.
Eu aprendín polas malas.
Inclina o sextante até que o sol beixe o horizonte.
Vale, aliñado.
A ese ángulo chamámoslle a túa visual, xa o apuntaremos.
Despois, usamos ecuacións calculando a altura do acantilado
para estimar a latitude.
E xa está?
Non lle contarei a ninguén o doada que é a navegación náutica.
Podería macelar a reputación da armada.
En nome da Coroa, agradecémosche a túa discreción.
Estaba pensando que poderiamos facer unha pequena escala en Venecia
antes de Constantinopla.
Sabes o que lle custa a un barco dar a volta?
Sei.
Por experiencia propia.
BASEADO NA NOVELA DE JANE AUSTEN "PERSUASIÓN"
Subtítulos: Jeiry Castellano