Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Kiedyś prawie wyszłam za mąż.
Wentworth zawładnął moim sercem.
Ale był zwykłym marynarzem bez majątku.
Przekonano mnie, bym go odprawiła.
W OPARCIU O POWIEŚĆ JANE AUSTEN
Teraz jestem sama i mam się świetnie.
Spędzam czas, pijąc dobre wino,
biorąc ciepłe kąpiele
i leżąc na brzuchu na łóżku.
Jak powiedziałam, mam się świetnie.
Po co komu romanse,
jeśli ma się…
rodzinę?
Mój ojciec.
Podobają mu się wszystkie powierzchnie odbijające.
Próżność to początek
i koniec jego charakteru.
Środek też.
„Sir Walter Elliot,
urodzony 1 marca 1760 roku.
Człowiek wpływowy,
znany z wyjątkowej linii szczęki”.
Jest jedynym obiektem
swego głębokiego szacunku i oddania.
Od rodziny można uciec na dwa sposoby:
małżeństwo
lub śmierć.
Oba mało prawdopodobne w najbliższej przyszłości.
„Dnia 15 lipca 1784 roku poślubił Jane”.
Moją matkę.
Brakuje mi jej.
„Jane zmarła w 1801 roku.
Z nią sir Walter spłodził troje dzieci”.
Moje siostry.
„Elizabeth, sławną piękność
i idącą z duchem mody gwiazdę Somerset”.
Elizabeth, najstarsza.
„Mary, żonę Charlesa Musgrove’a,
dziedzica wielkiego majątku Uppercross”.
Mary, najmłodsza.
„Oraz Anne,
urodzoną 9 sierpnia 1787 roku”.
To ja, środkowe dziecko,
rysa na jego lustrze.
Szkoda, że nie mogliśmy dodać o tobie nic miłego.
- Dzięki, że próbowaliście. - Proszę.
Chciałam cię pominąć,
ale ludzie mogą pomyśleć, że nie żyjesz.
- Windykatorzy. - Tato!
Bardziej niż siebie mój ojciec kocha tylko wydawanie pieniędzy.
A te musiały się kiedyś skończyć.
- Tato… - Tata jest spłukany, księżniczko.
Zabawa skończona.
Proszę, sir Walterze.
Wielu ludzi staje w obliczu długów.
Musisz ograniczyć wydatki.
Nie masz wyboru.
Opracowałam plan oszczędnościowy.
Cięcia są podkreślone.
Oto przyjaciółka mojej matki
i niezachwiana głosicielka prawdy.
Lady Russell podjęła się zadania udzielania mi rad na każdy temat.
Zawsze odkrywcza i pomocna.
Z jednym…
znaczącym wyjątkiem.
Niektórzy nie mają domu ani jedzenia.
Proszę tak na to spojrzeć.
Panie Shepherd, gdybym chciał spojrzeć
z perspektywy biedaków,
zapytałbym o stawkę pańskiego fryzjera.
Nie dostosuję się do nowej perspektywy.
Proszę spojrzeć na sprawy po mojemu i je dostosować.
Może wystarczy uciąć dobroczynność.
To jest w planie?
Jane byłoby wstyd.
Błagała, bym chroniła jej córki przed ekscesami ojca, i zawiodłam.
Twa arogancja zrujnuje je finansowo.
Ojcze.
Dobrą reputację buduje się
na szczerości, uczciwości, współczuciu,
braniu odpowiedzialności za dobrostan innych.
Anne, mówimy o konkretach.
Nadążaj.
Może przeniesie się pan w miejsce skromniejsze i…
tańsze?
Bath jest cudowne.
Tamtejsze spa zdziałają cuda
dla pańskiej cery.
A co z Kellynch Hall?
Znam bogatego oficera marynarki,
który sowicie zapłaci
za wynajem takiego domu.
W moim domu nie będzie marynarzy.
- Są tacy brzydcy. - Admirał Croft jest przystojny.
Admirał? Jakim prawem brytyjska marynarka
nadaje typom wątpliwego urodzenia
nienależną im rangę?
Tylko Bóg ma prawo nadawać rangę.
Co to za tytuł, jeśli trzeba na niego zasłużyć?
Po co komu coś, na co musi zasłużyć?
Admirał Croft to wykwintny dżentelmen.
Jego żona opowiadała o kompanie,
który przebywał wśród nas parę lat temu.
Też był oficerem marynarki.
Jak się nazywał?
Wellington? Weathers?
- Winslow? - Może Wentworth?
Wentworth! Tak.
Anne, kochanie.
Ledwo pamiętam tego, o kim pan mówi.
Bath będzie dobre dla mojej cery?
Oj tak!
Tak.
Kochanie…
minęło siedem lat.
Osiem.
Nie możesz wciąż czuć…
Mogę.
Frederick Wentworth
był jedynym człowiekiem
poza tobą i moją matką,
który naprawdę mnie znał.
I rozumiał.
I kochał.
Tylko z nim chciałam…
Wymienić się wizytówkami?
Dobrze powiedziane.
Kłamałaś, mówiąc, że czas leczy rany.
Jesteś na mnie zła.
Jestem zła na siebie.
Za to, że dałam go sobie wyperswadować.
Że nie widziałam tego, co widzę teraz.
Że byłabym szczęśliwsza,
gdybym raczej go zatrzymała, niż oddaliła.
Jednak prawdą jest,
że dla kobiet małżeństwo to transakcja.
Stawką jest nasze bezpieczeństwo.
Nie mogłam dopuścić,
byś oddała się komuś bez rangi i majątku.
Bez nikogo, kto by go zarekomendował.
To mi się podobało.
Jego pewność siebie była uzasadniona.
Jest teraz bogaty.
I jest kapitanem.
To czemu się nie odezwał?
Bo…
złamałam mu serce.
I wiedział dlaczego.
Myślałam, że cię chronię.
Myliłam się.
Teraz to widzę.
Przepraszam.
Znajdziesz tego, kto jest ci przeznaczony.
Kto pokocha cię na tyle, by o ciebie walczyć.
Podziwiam siłę twoich uczuć,
ale w pewnym momencie trzeba odpuścić.
Obawiam się, że na Wentwortha już za późno,
więc powiem z miłością:
porzuć wszelką nadzieję.
To prawda, nie napisał.
Ale…
wiedziałam, że tak będzie.
Ma zbyt wiele godności, by błagać.
Nie walczył o mnie,
bo cenił tylko miłość dobrowolnie ofiarowaną.
Pewnie dla niego to już przeszłość.
Ja jednak…
wciąż nad tym boleję.
Pierwszy list dał mi w kościele.
Utwory, które dla mnie wybrał.
UTWORY MIŁOSNE
Kosmyk jego włosów.
I jego konia, Sampsona,
którego prawie nie znałam.
I ten krowi dzwonek,
którego smutny, pusty dźwięk
najlepiej oddaje moją melancholię.
Osiem lat.
Opłynął świat.
Marynarka go uwielbia.
„Frederick Wentworth nieźle zarobił na pokładzie Lakonii”.
„Frederick Wentworth
ratuje wyrzuconego na brzeg wieloryba
na oczach wzruszonego tłumu”.
A mimo to…
nie ogłasza zaślubin.
Nic nie wskazuje na to,
że jest z kimś związany.
Innymi słowy…
nadzieja umiera ostatnia.
Muszę pomyśleć o moim wizerunku w Bath.
Uważam, że powinien być mniej wyrafinowany
niż ten londyński,
ale nie tak rozluźniony jak ten wiejski.
Penelope, jak myślisz?
Pojedzie pani z Elliotami na północ?
Nie chciałabym się narzucać.
O niczym innym nie marzysz.
Masz szczęście,
bo bez ciebie nigdzie nie pojadę.
Pani Penelope Clay.
Owdowiała, choć nigdy o tym nie mówi.
Był trupem, gdy się poznali, więc może jej to umknęło.
Lady Russell ma obawy, że pani Clay czyni zakusy na mojego ojca,
ale raczej nie jest w jego typie.
Wyobrażacie sobie go z kimś niższego statusu?
Musi pani, jeśli ojciec nam panią odda.
Panie Shepherd.
Odda nam pan Penelope?
Dobrze, wspaniale,
doskonale, sir Walterze.
Jest pan aż nazbyt hojny.
Pani miła obecność
zrekompensuje nam te twarze bez wyrazu z Bath.
Nie każdy jest przystojny, sir Walterze.
Pana piękno będzie lśnić
wśród nich z dwojaką siłą.
Pięć punktów w Londynie
to dziesięć w Bath.
Proszę pomyśleć.
Pan i Elizabeth będziecie tam mieć
po trzynaście.
A ty co najmniej sześć, Anne.
Jednak Anne nieprędko do nas dołączy.
Co?
Dostałam dziś list od Mary.
Znowu jest chora
i potrzebuje cię w Uppercross.
Wiem, że ledwo ją tolerujesz,
ale to i tak lepsza reakcja niż mają na nią inni,
więc jesteś logiczną opcją.
Wspaniale.
Schowaj dobrą pościel,
nim przybędzie admirał.
Myślisz, że ją ukradną?
Nie chcę ich nagiej skóry w mej pościeli.
Może przynieść ci szczęście.
I ukryj księgi.
Nie chcę, by ktoś przybrał moją tożsamość.
Chyba nikt jej nie chce w tej sytuacji.
Przypomnij im, żeby nie zbliżali się
do mojego różanego ogrodu.
Tak, proszę. I do krzewów.
Nie chcę myśleć, że innych cieszą moje krzewy.
Używać szorstkiej pościeli,
nie wchodzić do ogrodu
i nie patrzeć na krzewy.
Więcej gościnnych słów?
To wszystko.
Ale dopilnuj, żeby pokoje były nieskazitelne
przed ich przyjazdem.
Nie chcę plotek o kurzu.
Jest tu jeszcze wspanialej, niż nam mówiono.
Bez obaw, będziemy świetnymi lokatorami.
Zawsze podróżuje pani z mężem?
Tak. Nikt mnie nie powstrzyma.
Przepłynęłam Atlantyk cztery razy,
byłam w Indiach Wschodnich i z powrotem.
Cork, Lizbona, Gibraltar…
Na statku przeżyłam najszczęśliwsze chwile.
Ma pani szczęście.
Zobaczy pani, jak się zakocha.
Młodszy brat pani Croft jest kawalerem.
To odnoszący sukcesy kapitan marynarki.
Edwardzie, proszę, nie.
Kobieta bez męża to nie problem do rozwiązania.
- Znałam pani brata. - Tak?
To wspaniale.
Zjedzmy razem kolację, gdy do nas dołączy.
Dołączy?
- Właśnie zacumował. - Będzie tu za dwa dni.
Piękne te ogrody.
Ciekawe, co myśli o naszym spotkaniu.
Gdyby chciał mnie zobaczyć, mógł to zrobić dawno.
Na pewno wciąż jest zły.
A jeśli się mylę?
I tęsknił za mną dniami i nocami
przez wszystkie te lata?
Proszę.
Czy ktoś może mi pomóc?
Wolę Mary od Elizabeth,
bo jest totalnie narcystyczna.
Rozmowa z nią wymaga bardzo mało energii
i może być świetną zabawą.
Kiedyś całą dobę
rozmawiałam wyłącznie po włosku.
Zauważyła dopiero gdy prosiłam ją o podanie sale.
Tak ją pochłania własne cierpienie,
że jeśli nie odchrząknę,
nie zauważy mojej obecności.
Patrzcie.
Najpierw będzie narzekać na jakąś dolegliwość,
która zagraża jej życiu,
potem poskarży się na męża, że się o nią nie troszczy,
a następnie zaatakuje teściów,
którzy ciągle ją lekceważą i na pewno potajemnie nią gardzą.
Co za ulga, że jesteś.
Nie wiem, co to jest. Jakiś wirus.
Nie mogę się ruszać.
Jestem na łożu śmierci.
Charles wyszedł postrzelać bez słowa otuchy.
Teściowie przysłali mi piękny bukiet.
To miłe, prawda?
Gdy zwiędną, poczuję się gorzej,
niż gdyby nic nie wysłali.
Czy to grzeczne
przypominać umierającemu o rozkładzie?
Ci ludzie mnie nienawidzą.
Nie mówiąc, że dzieci to potwory,
w domu są przeciągi
i nikogo już nie obchodzi teatr.
Dokładnie, Anne.
Anne!
Poznajcie moje szwagierki:
Henriettę i Louisę Musgrove.
Są piękne pod każdym względem.
- Anne! - Dziewczyny!
Ucieszyłyśmy się na wieść od Mary, że będziesz.
Cały tydzień byłyśmy ożywione.
Obiecaj, że spędzisz z nami każdą chwilę. Bez wymówek!
Gdy nie będziesz zajmować się siostrą.
Jak się czujesz, Mary?
Nawet nie zapytałaś.
- Teraz zapytałam. - Umieram.
Odczuwam rozkład narządów.
Więc tak samo jak wczoraj.
Mimo że jej organy gniją,
jej osobowość ma się dobrze.
Jedzmy kolację w Wielkim Domu co wieczór
i racz nas swoją grą,
bo będziemy tańczyć, śpiewać i śmiać się.
Maria Antonina!
Jak śmiecie wymawiać me imię, niesforni poddani!
Uwaga, damy nie lubią, gdy się je depcze.
Matkę boli głowa.
Nawet nie wiesz, gdzie byli!
Jesteśmy głodni, Mario Antonino.
Niech jedzą ciastka!
Dopiero po kolacji.
Przyjadą goście. Admirał Croft z żoną.
I jej brat, Frederick.
Przypłynął dziś rano. Szarmancki kapitan.
Raz przekierował całą flotę, by ocalić wyrzuconego z wody wieloryba.
Tak kochasz wieloryby?
Poznałaś kapitana Wentwortha?
W przelocie. Dawno temu.
To prawda, że poraża urodą?
Tak. Ma ładną twarz.
To prawda, że słucha,
gdy kobiety mówią?
Słucha.
Słucha całym sobą.
To…
przeszywające.
Brzmi…
jak mężczyzna dla ciebie.
Nalegam, byś okazała mu względy.
Louiso…
Nie. Podjęłam decyzję.
Przestań ukrywać swe światło pod korcem.
Jesteś bardzo miła,
ale nie interesują mnie instrukcje,
co mam zrobić z moim światłem.
Lub korcem.
Dlaczego nie wyszłaś za mąż?
Chcę się zakochać.
Oto, co zrobisz.
Na kolacji usiądziesz obok niego.
Usiądę obok niego.
Udawaj, że na niczym się nie znasz.
Mężczyźni lubią tłumaczyć.
Powiedz, że nigdy nie używałaś sztućców i ma cię nauczyć.
Tak uczą dziś zalotów?
A gdy zacznie okazywać zainteresowanie,
nie reaguj na to, co mówi.
Jakbyś była duchem.
Będzie twój.
Więc mam być sobą.
Nie rób tego przynajmniej do drugiego roku małżeństwa.
To nie jest najgorsza z rad.
- Mary! - Charles, co się stało?
Pomocy. Zranił sobie rękę.
Jak?
Spadł z drzewa.
I to akurat wtedy,
gdy przyjeżdżają ciekawi ludzie!
Nie upadł celowo.
Ktoś musi z nim zostać.
Przyniosę ci pudding śliwkowy.
Więc to matka musi zostać.
Sprowadziłam tych ludzi na świat
i nie mogę przez nich chodzić na kolacje.
Takie mam szczęście.
Mężczyźni zawsze
unikają nieprzyjemnych rzeczy.
Mary, kochanie, on jest ranny.
A ty sama nie czujesz się dobrze.
Nie, już mi przeszło.
Croftowie jeszcze przyjadą.
Nienawidzę mojego życia.
Jeśli to cię dręczy, zostanę z tobą.
To oczywiste. Nie zostanę sama.
Nie byłoby ci trudno być z dala od Charlesa, gdy cierpi?
Nie, Louiso.
Proszę, zrozum.
Rzecz w tym,
że jestem wrażliwcem.
Jestem słabo usposobiona,
by być z dziećmi, gdy cierpią,
bo tak głęboko to przeżywam.
Lepiej żebym się oddaliła.
Osoby jak Anne, mniej wrażliwe, mają łatwiejsze życie.
Mam zostać sama?
To miłe. Przyniosę ci pudding śliwkowy.
A może skórkę chleba i kleik?
Będę cię wychwalać.
Tak pięknie cię opiszę,
że rano ci się oświadczy.
Gdybym mogła z nim porozmawiać.
Fredericku!
Doskonale.
Dzięki za wczoraj, Anne.
Polubiłabyś kapitana Wentwortha.
Ten dżem to sama woda.
Już wolę wcale nie jeść dżemu.
Chcę być kapitanem.
Nie ma mowy. Mój siostrzeniec nie będzie marynarzem.
Nie wiesz, że muszą nosić głupie czapki?
Nie mogę znieść śmiechu przed południem.
I zgodnie z zasadami
musisz zapuścić głupie wąsy.
Nie.
Wentworth nie ma wąsów, ale robi wrażenie.
- Przystojny, inteligentny, bogaty. - Jeszcze raz!
Jestem kapitanem Wentworthem
i robię wrażenie.
Jestem bogaty, przystojny
i wszyscy mnie kochają.
I jestem marynarzem.
Kapitanie, poznaj siostrę Mary, Anne.
- Poznaliśmy się kiedyś. - Znamy się.
Dawno. Nie byłem jeszcze bogaty.
Ale już przystojny.
Wyglądasz… staro.
Nie o to chodzi.
A o co?
Starzej…
niż kiedyś.
Twoja twarz dojrzała.
Dążenie do celu kosztuje.
Więc moje życie nie ma celu?
Skąd mam wiedzieć?
Nie straciłeś włosów.
Twoje włosy są też…
odpowiednio właściwe.
Dziękuję.
Czyli naprawdę się spotkaliście.
- W przelocie. - A jednak pamiętna jest owa przelotność.
Jedziemy?
- Tak.
Co?
Masz dżem na twarzy.
WIELKI DOM
Mówiłam, że wróci, Anne.
Siądziesz obok niego?
Louiso.
Tędy proszę.
Dziękuję bardzo.
Kapitanie Wentworth,
zatrzymam pana przy sobie.
Oczywiście.
Louiso.
Idealnie.
Usiądę obok pana.
Tutaj.
Bardzo dziękuję.
Światło pod korcem.
Jest.
Za rączkę.
Jest lepiej.
Od czego?
Od osoby, która nie chciała usiąść obok mnie.
Ma pani taki sam problem z łyżkami?
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Smakuje mi. Pyszne.
Kapitan opowiadał,
jak prawie zginął na morzu.
Rety! Co skłoniło pana do tak ryzykownego zawodu?
Gdy opuściłem brzeg,
brakowało mi rozrywek.
Służyło za nie ciągłe zagrożenie życia.
Byłem w takiej rozpaczy, że czasem wręcz tego pragnąłem.
Pytanie o źródło owej desperacji byłoby zbyt śmiałe?
Kobieta.
Jej strata.
Doświadczyłem wielu rozrywek
i teraz pragnę absolutnej nudy, by znów odnaleźć siebie.
Ma pan na myśli żonę?
Mamo.
Ludzi i rzeczy, wśród których odnajdę spokój.
Żona najlepiej zapewni spokój.
Mamo!
Szuka pan żony?
Ojcze.
I tu mnie pan ma.
Zszedłem na ląd w poszukiwaniu partnerki.
Trochę dobroci,
silna wola, parę zachwytów nad marynarką i będę zgubiony.
Jestem otwarty na każdą w wieku od 18 do 80 lat.
- Prawie każdą. - To ze mną Charles chciał się ożenić.
Co?
A propos małżeństwa.
Pamiętacie, jak Charles chciał poślubić mnie, nim poślubił Charlesa?
To znaczy Mary.
Wybaczcie, Charles…
Zanim wyszła za mąż…
Wybaczcie, zanim on…
Oczywiście, że on…
opamiętał się i poślubił Mary.
Mamy rozumieć,
że twój szwagier wolał ciebie od siostry?
- To prawda. - Prawda.
Zgadza się.
Już dobrze.
Wentworth jest niezbyt szarmancki.
Niby tak się zmieniłaś, że ledwo cię poznał.
Bez obaw, broniłam cię.
Powiedziałam, że raz infekcja zamknęła ci oko na tydzień
i nazwaliśmy cię Czarnobrodym.
Albo nie wstawiłam się za tobą, tylko o tobie napomknęłam.
Tak, to raczej to drugie.
Jeszcze, Anne!
Zagraj dla nas, maestro.
Wczoraj był taki chłodny.
Wolę otwartą wrogość.
Jego chłodna uprzejmość i ceremoniał
są gorsze niż wszystko inne.
„Przepraszam, panno Elliot,
czy to pani krzesło?”
Kochaj mnie, idioto!
Kochaj mnie albo zabij.
Nie mogę tego znieść!
Lady Makbet.
Akt trzeci, scena czwarta.
Kupi to.
Jasne.
Jak się masz dziś rano?
Mam mdłości od tego jak Wentworth obracał Louisą.
Na ile zdołał przy twoich smutnych melodiach.
„Für Elise” jest świetne do tańca
dla ludzi na tyle wyrafinowanych,
by próbować mniej tradycyjnych kroków.
A ty jak tańczysz do Beethovena?
Sama w pokoju z butelką czerwonego wina.
Frederick się jej oświadczy. Wezmą ślub i Louisa będzie szczęśliwa.
Czemu wszyscy zakładają, że kobiety
niczego nie pragną oprócz zaręczyn?
Bo małżeństwo to największe błogosławieństwo w życiu.
Gdzie twoje dzieci?
Skąd mam wiedzieć?
Za młodu nikt ci nie mówi,
że życie toczy się dalej.
Bez względu na to, czy tego chcesz.
W końcu zastanawiasz się:
„Jak się tu znalazłem?”.
Chwilę temu nie było dwóch dusz
lepiej zestrojonych niż ja i Wentworth.
Teraz jesteśmy sobie obcy.
Gorzej niż obcy.
Jesteśmy „byłymi”.
Ciociu Anne.
Gdzie jesteś?
Pobaw się z nami.
Mario Antonino, ludzie cię nie chcą.
Nie chcą już mieć królowej.
Jak śmiesz tak do mnie mówić? Jesteście moimi poddanymi.
Zła królowa!
Zła królowa? Zły poddany!
Jak to było?
Vive la révolution.
Vive la révolution!
To moja korona.
Jak śmiesz brać moją koronę?
Macie mnie!
- Wystarczy! - Zła królowa!
To było lekkomyślne.
Mógł doznać urazu.
To prawda, przepraszam.
- Poniosło nas. - Zachowaj to dla Robespierre’a.
Fredericku!
Staram się.
Starasz się? O co?
O nas.
Nie chcę, żebyś był zły.
A jaki mam być?
Jestem zbyt miła, to mój problem.
Całą uwagę poświęcam innym i potem cierpię.
Jak daleko jest do Koloseum?
Masz rację.
Jak mam zadbać o siebie,
skoro wszyscy chcą mojej uwagi?
Poproszę cappuccino!
Zrozumiałam, że najpierw muszę pokochać siebie,
a potem mogę kochać innych.
To wszystko.
Ile kosztuje ten jeżozwierz na wystawie?
Co tam jest?
Bułka z serem?
Idziecie gdzieś i dajecie jej znaki,
by nic nie mówiła?
Idziemy na spacer, Mary.
Długi spacer.
Przez las.
- Nienawidzisz natury. - I ruchu.
Czasem musimy cię nieść.
A może i tak chcę się przejść?
Świetnie.
Wszędzie robale.
Anne, chciałam cię o coś zapytać,
ale się krępuję.
O co?
Pamiętasz, jak przyszedł kapitan
i radziłam, byś okazała mu względy?
Tak.
To było zanim go poznałam.
Miałam nadzieję, że zostaniecie parą.
Nie wyglądasz na zainteresowaną.
- Nie? - Prawie na niego nie patrzysz.
A teraz chcesz go dla siebie?
Jest idealny.
Wyglądasz na zaskoczoną.
Chyba tak. Myślałam, że wy…
Nie wiem, co on czuje,
ale ja się zakochuję.
Myślałam o tym, jak bym się czuła na twoim miejscu.
Może zraniona, a nawet zazdrosna.
Ale szczerze powiem,
że cały mój żal nad sobą
przyćmiłaby radość z twojego szczęścia.
Bardzo się starasz.
Działa?
Nie wiem, po co ci moje pozwolenie, skoro prawie na niego nie patrzę.
Chodzi o to, jak nie patrzysz.
Widzę, że to było coś więcej niż przelotne spotkanie dwojga ludzi.
To, co widzisz, to…
przeszłość.
Wierzę, że może być mi pisany.
A fregata jest większa niż szlup, prawda?
- Poduczyła się. - Dobrze.
Szlup ma 130 osób załogi,
a fregata może mieć od 140 do 200.
W zależności czy to piąta czy szósta kategoria.
„A maj rozkłada swe uśmiechnięte treny
wiosennego piękna…”
Dość tej poezji.
Wiesz, że nie cierpię metafor.
Wybacz, Mary, zapomniałam.
Mój umysł jest jak sito.
To porównanie, nie metafora.
W porządku.
Mój umysł to sito.
Czymkolwiek jest,
skończ z tym wymyślaniem, bo tego nie znoszę.
Patrzcie! Wpadnijmy do Harry’ego Haytera.
Może mi się oświadczy.
Nie żebym prowadziła nas w tym kierunku.
Nie ma mowy. Nie wejdę do Hayter House.
Na pewno się rozchoruję.
Nie bądź śmieszna.
Czy to śmieszne dbać o zdrowie?
Domy mające mniej niż pięciu służących
są niehigieniczne.
Nie oceniaj nas po złych relacjach, kapitanie.
Takie koneksje są nieprzyjemne.
Nie chcesz go dla swojej szwagierki,
bo nie jest dość bogaty?
To okropne, prawda?
Idziemy?
To ta duma Elliotów.
To obrzydliwe. Znając sir Waltera,
można by sądzić, że tytuł baroneta ustępuje tylko królowi.
Jakim cudem słodka Anne
wywodzi się z tego rodu?
Szkoda, że Charles jej nie poślubił.
Zgadza się pan?
- Proszę nie dać się zwieść. - To znaczy?
Anne ma tyle samo dumy, co reszta.
Tylko w innej formie.
Nie rozumiem.
Gdy zobaczy pani pannę Elliot
na obrzeżach towarzystwa,
to może być punkt obserwacyjny,
by lepiej osądzać innych.
Surowo.
Anne Elliot to czysta dobroć.
Znam ją lepiej niż pan.
To pani
jest czystą dobrocią
i dlatego widzi w innych to, co najlepsze.
Pomniejszy umysł da się odwieść
od najgłębszych przekonań.
Jakich najgłębszych przekonań?
Proszę nie mówić źle o Anne. Jest mi zbyt bliska.
Nie pytam, co zaszło między wami.
Widzę w niej to, co najlepsze, i proszę, by pan też tego szukał.
Przepraszam.
Byłem zbyt surowy.
Dziękuję za reprymendę.
Jeśli wybaczę, nauczy mnie pan odczytywać sekstant?
- Tak szybko? - Mam wolny wieczór.
Przejdziemy się?
Najgorzej jest myśleć, że twoje życie legło w gruzach,
i zdać sobie sprawę, że da się upaść niżej.
A nie mówiłam?
Miło państwa widzieć.
Zraniła się.
Mam ją zapytać?
Anne, możemy cię podwieźć do domu?
Dziękuję. Nic mi nie jest.
Zraniłaś się w stopę.
Nadłożymy zaledwie dziesięć minut. Proszę.
Są państwo tacy mili. Pooddycham świeżym powietrzem.
Musisz być taka dumna?
Nie komplikuj tego.
James.
Chodź tu.
Chcę cię o coś prosić. Pomożesz mi?
Przytul mnie tak mocno,
że przestanę czuć własne ciało.
Dasz radę?
James, podwieczorek.
Anne!
Anne, jutro jedziemy do Lyme.
To postanowione. Spędzimy noc nad morzem.
Do Lyme? Po co?
Kapitan chce nam przedstawić kolegów z marynarki.
- Nie mam ochoty na wycieczkę. - Co?
Anne, jutro jedziemy do Lyme.
Potrzebuję doby z dala od tego koszmaru.
Nie, czekaj.
Mary, nie…
Nie. Zawsze psujesz mi zabawę.
Potrzebuję wakacji i ciebie do rozmów,
gdy inni będą mieli mnie dość.
Szokująco samoświadoma.
Kapitanie, to Anne Elliot.
Anne Elliot.
Kapitan Harville.
Miło pana poznać.
Wybaczcie.
Jest pani fanką poezji.
Czy to tylko plotka?
Wie pan o mnie za dużo,
bym dobrze się z tym czuła.
Proszę mi wybaczyć, knuję spisek.
- Widzi go pani? - Tak.
To kapitan Benwick.
Kapitan Benwick też gustuje w czytaniu.
Ale dopadł go smutek.
Może pani z nim porozmawiać?
Mogę zbudować dom z drewna,
ale proszę nie pytać mnie o Greków.
Co jest źródłem jego smutku?
Wrócił z Troi, a inny zajmuje jego łoże?
Przepraszam. Żart o Agamemnonie.
Był zaręczony z moją siostrą, Fanny.
Bardzo się kochali.
Zmarła.
Gdy był na morzu.
Tuż przed ślubem.
Tak mi przykro.
Mówią, że wszechświat ma plan.
Więc porozmawia z nim pani?
Chętnie.
Choć nie wiem, czy jestem właściwym posłańcem wszechświata.
On nigdy się nie myli.
Co komu przeznaczone,
samo go odnajdzie.
Proszę mi wierzyć.
I proszę przekonać Wentwortha,
że będzie głupcem,
dłużej ignorując marynarkę.
Nienawidzę marnowania talentu.
Nie mam na to wpływu.
Niech go pani upije, a ja przemycę na pokład.
Może poprosi pan Louisę?
Proszę panią.
Idziemy?
Nie chciałaby pani wejść do wody?
Dziękuję. Obiecuje pani?
Chodź, Mary.
Wentworth, rzecz jasna,
nie przyznał się, że pomylił współrzędne.
Kapitan Wentworth jest bardzo uparty.
Fakt. Mógłby zostać kiedyś admirałem,
służyć Koronie i wszystkiemu, co kocha,
ale woli zbijać bąki na lądzie przez resztę życia.
Niech zbija bąki, gdzie chce.
Chciałbym kiedyś założyć rodzinę.
Jak wiecie, żona marynarza płaci za drogę, którą obrał.
To tylko drobna opłata.
To ciągłe zmartwienie.
- Nie chcę nikogo o to prosić. - To śmieszne.
Nie ma życia bez zmartwień.
Harville ma rację.
Anne.
Twoja przyszła żona będzie doskonale zarządzać swoimi uczuciami.
Nie decyduj za nią protekcjonalnie,
co może znieść, a czego nie.
Kto wie? Może…
będzie miała własne przygody w domu.
Komuś więcej wina?
- Tak.
- Tak? Dobrze. - Tak.
Lord Byron.
„Ona była mą gwiazdą polarną…”
„Zgasła, któż teraz oświeci noc czarną!”
Pomógł mi przetrwać parę nocy użalania się nad sobą.
Myślę, że nieszczęściem poezji jest to,
że rzadko daje spokojną radość tym,
którzy potrafią się w niej zatracić.
Tylko ci, którzy poznali stratę,
potrafią docenić Byrona.
Ale powinni smakować go oszczędnie.
Inaczej pogrążą się w jeszcze większym smutku.
To co mają zrobić?
Rozpracowuję to od ośmiu lat.
Mogę powiedzieć tylko to, co muszę sobie powtarzać:
„Jesteś młody.
Nie znasz przyszłości.
Weźmiesz się w garść
i znów będziesz szczęśliwy”.
- Może ma pani rację. - Mam.
Dziękuję pani.
Mówię, że niższe rangi są nieproporcjonalnie opodatkowane.
Czemu nie rozważyć sprawiedliwszego…
- Kto to? - Przepraszam.
Stoję pani na drodze.
Może pan to naprawi?
Może.
Witam.
Mogę w czymś pomóc?
Zważywszy, w czym potrzebuję pomocy,
raczej nie.
Witaj.
Przepraszam za dziś rano.
Co się wydarzyło rano?
Ten niegrzeczny dżentelmen.
Nie jestem twoim bratem. Nie potrzebujesz mej ochrony.
Bez problemu mówisz w swoim imieniu.
Nie musisz przepraszać.
Miałeś dobre intencje.
Nie mieliśmy okazji porozmawiać.
Żyłem z tysiącami różnych wersji ciebie
przez te lata.
Niektóre wzbudzały złość.
Inne uwielbienie.
Ja również.
Nie wiedziałam, czy się spotkamy.
I czy wiedziałeś, ile dla mnie znaczysz.
Chyba wiedziałem.
Jesteś wyjątkowa.
Jestem pewny,
że chcę cię w moim życiu
w jakiś sposób.
Pochować przeszłość i…
Chyba chodzi mi o to…
Że…
Chcę, żebyśmy byli przyjaciółmi.
Myślałam…
o tym samym.
Zobaczyłem dziś rano więzienie,
które zbudowało moje rozżalenie.
Obyś znalazła miłość.
Gdziekolwiek by nie była.
I dziękuję ci
z całego serca za twą przyjaźń.
Dziękuję.
Więc…
Świetnie.
Dobrze…
się rozmawiało.
Mam nadzieję, że sięgniesz po stopień admirała.
Wszyscy mówią o twoim talencie.
Na pewno zbyt powściągliwie.
Nie wiedzą, kim jestem
i co by mnie uszczęśliwiło.
Ja wiem.
Znam cię.
Wiem, że chcesz życia pełnego znaczenia.
I że byłbyś znakomity.
Wyjawić ci sekret?
Oczywiście.
W czasie trudnych chwil na morzu,
gdy czułem się zagubiony, zdezorientowany
i nie na miejscu,
pytałem sam siebie:
„Co by zrobiła Anne?”.
I wiedziałem, co robić.
Udając, że jestem tobą.
- Kłamiesz. - Mówię prawdę.
Jesteś najlepsza w kryzysie.
Przewidujesz potrzeby innych.
Jesteś bezpośrednia, skupiona, spokojna i uważna.
Tak inteligentna, że czasem ci to szkodzi.
Jesteś wyjątkowa.
To źle, że świat odmawia ci tytułów. Byłabyś świetnym admirałem.
Dzięki.
Nie płyń za daleko.
Przypływy i inne takie.
Wybacz…
Znów próbuję cię chronić.
Wybacz najście.
Już nawet nie jesteśmy „byłymi”.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Teraz pani stoi mi na drodze.
- Przepraszam. - Chwileczkę…
Przedstawię się. Chyba że pani stróż czeka za rogiem, by mnie znów zbesztać?
To mój…
przyjaciel.
I chyba źle zrozumiał pańskie intencje.
Moje intencje zostały dokładnie zrozumiane.
Chciałem, by mnie pani zauważyła,
panno…
Panna.
Proste. I tak lubię.
Zobaczymy się jeszcze?
Powierzmy to opatrzności.
Czyli nie podjęłam jeszcze decyzji.
Co?
Co jest, Anne?
Ten, którego wczoraj minęliśmy…
Przepraszam, jak się nazywa dżentelmen, który właśnie wyszedł?
To pan William Walter Elliot.
Jedzie do Bath.
No i odjeżdża, gdy podchodzę do okna.
To kuzyn?
Nie tylko kuzyn. To dziedzic ojca.
Napiszmy do niego.
Wiesz, że te wiadomości go nie ucieszą.
Wścieknie się.
Co się między nimi wydarzyło?
Nie rozmawiają ze sobą.
Lubię rodzinne plotki.
Opowiedz.
Odziedziczy tytuł i posiadłość.
Ojciec chciał, by poślubił Elizabeth, żeby zachować tytuł w prostej linii.
Ale on ją odprawił.
Ożenił się z jakąś nieznaną Amerykanką.
Ojciec rzucił półmiskiem, gdy o tym usłyszał.
A nie był w żałobie?
Jego żona zmarła.
Pewnie nienawidzicie go za wstyd, jaki przyniósł rodzinie.
Na razie to jego najlepsza cecha.
Ma szczęście, że poznał Louisę.
Powiedział panu coś o swoich uczuciach?
Nie, ona powiedziała.
Jest stromo. Ostrożnie.
Dziękuję.
Ostrożnie.
Łap mnie, kapitanie.
O Boże.
To była rozgrzewka. Jeszcze raz.
Nie, wystarczy, Louiso.
Skoczę tak czy inaczej.
Louiso!
Nie!
Nie ruszajcie jej.
Louiso? Słyszysz mnie?
Lekarza!
Ja pójdę.
Lepiej ktoś, kto zna miasto. Benwick, proszę iść.
- Szybko. - Louiso.
Co mam robić?
Bądź cierpliwy.
Wciąż oddycha. W porządku, oddycha.
To poważny wstrząs mózgu.
Wychodzono z większych obrażeń.
Należy mieć nadzieję.
- Dajcie jej odpocząć. - Tak.
Może tu zostać?
Oczywiście.
Była pani tak miła,
że nie chcemy się narzucać.
Zostanie, jak długo trzeba.
Komu nie przeszkadza podłoga, może zostać z nią.
Anne powinna zostać, by pani asystować.
Nikt nie jest tak sprawny i doskonały.
Zostaniesz, tak?
Oczywiście.
Nie odjadę, póki się nie obudzi.
Przekażę wiadomość Musgrove’om.
Dziękuję.
Odwieziecie Mary i Henriettę?
Odwieźć mnie?
Dzieci, Mary.
Nie mogą zostać z moimi rodzicami.
Ostatnio prawie spaliły dom.
Czemu Anne ma zostać?
Anne jest dla niej nikim.
Mary.
Sądziłem, że masz alergię na domy
liczące mniej niż pięciu służących.
Nie boisz się, że coś złapiesz?
Nie jadę. Szerokiej drogi, Anne.
To nie twoja wina.
Mówiłeś, by nie skakała.
Słowami.
- Ale w inny sposób… - W inny sposób?
Wmówiłem jej, że jestem tym,
który ją złapie.
Jak to zrobiłeś?
Wiedziałem, że jest zauroczona.
I nie zniechęcałem jej.
I oto rezultat.
Gdyby nie to,
można sobie wyobrazić nasze egzystencje.
Teraz jestem za nią odpowiedzialny.
Jak powiedzieć jej rodzicom?
Spokojnie.
Bądź bezpośredni.
Zaoferuj im wszelką pomoc.
Powodzenia.
Co teraz zrobisz?
Muszę jechać do Bath.
Dziękuję.
Za wszystko.
Jak to jest,
że życie może pozostać statyczne.
Przez lata uparcie opiera się zmianom
i nagle…
bez ostrzeżenia jest zalewane nowym
w ciągu kilku tygodni?
Nie można sobie przypomnieć życia sprzed ulewy.
Biedna dziewczyna.
Jak się mają jej rodzice?
Są w szoku, ale zachowują nadzieję.
Tylko tyle mogą zrobić.
Gdzie one są?
Nie potrzebujemy ich.
Chciałam, żeby było doskonale.
Nie wygłupiaj się!
Cieszę się, że tu z tobą jestem.
Nie. Bez makaroników to żaden piknik.
Henry wpadłby w szał,
gdyby zapomnieli o deserze.
Na szczęście
nie przepadam za makaronikami.
Nie jestem jak Henry.
Nie.
Nikt nie jest.
Myślisz czasem,
żeby być z kimś innym?
Kilku mężczyzn chciało.
Wiesz, czyje towarzystwo lubię?
Swoje własne.
Wdowcy umierają najszybciej, a niezamężne kobiety żyją najdłużej.
Dobre z nas towarzystwo.
Brak ci czasem…
towarzystwa?
A niby po co tak często jeżdżę po Europie?
Lady Russell!
Mam nadzieję, że nie zjadłam za dużo. Na pewno urządzą ucztę.
Spotkamy sławetnego pana Elliota.
Dlaczego prosił ojca o spotkanie?
Elizabeth zakłada,
że to ona go motywuje swoim urokiem.
Mój ojciec nie ma mu nic do zaoferowania.
Jest bogatszy i odziedziczy tytuł.
Ale o coś mu chodzi.
Czemu jesteś taka podejrzliwa?
Ktoś tak atrakcyjny musi mieć ukryty motyw.
Co przede mną ukrywasz?
Spotkałam go.
Jest atrakcyjny.
Bardzo atrakcyjny.
Poznałaś go?
W Lyme.
- Żadne z nas nie wiedziało, kogo spotyka. - Wyczuwam tu romans?
Nie dojdzie do tego.
Bo?
Bo jest ideałem.
A ja takim nie ufam.
Twój przystanek.
To jego pomysł na cięcia?
Zawsze coś.
Nie każ mi iść.
Odwagi, ma chérie.
Do wieczora.
Anne! Cudownie cię widzieć.
Co masz na myśli?
Pan Elliot tu jedzie
i chcę, by zobaczył, jak wyglądam przy tobie.
- Miło być w domu. - Pomyśl.
Podkochuje się we mnie od dekady.
Biedak. Musiał bardzo cierpieć.
Tak, uciekł od ciebie w małżeństwo.
Szalone, prawda? Pewnie uznał, że nie ma u mnie szans.
Nie wyobrażam sobie innego powodu.
Nigdy nie wiem, czy mnie nie znieważasz,
ale mało cenię twoje zdanie.
Anne!
Nie przebierzesz się?
Pan Elliot zaraz tu będzie.
Dziwi mnie twoja wyrozumiałość, ojcze, po cierpieniu, które ci zadał.
Cierpieniu?
Doszło do wielu obelg.
Zaprzecza im.
Pod twoim adresem.
Bardzo mocno zaprzeczał.
To on!
Otwórz drzwi, Anne. I nie garb się.
Szybciej.
Boże.
Dziękuję.
Chyba opatrzność jest po mojej stronie.
Jestem kuzynką. Anne.
Kuzynka? Interesujące.
To duży krok naprzód od przechodnia,
ale ciągle daleko do „najdroższej”.
Chętnie zapracuję na moje tytuły.
Mam dużo szczęścia: zalotny i pracowity.
Do tego bogaty.
Dobrze, że pan przypomniał.
Co tu się dzieje, na Boga?
Nie martw się, tylko na mnie ćwiczy.
Idziemy?
Ponoć często odwiedza pan moją siostrę.
Jest zachwycona uwagą.
Miło słyszeć, że pani siostra
jest zdolna do zachwytu.
Jednak nie rozważałem romansu.
Aż do dziś.
Jeśli nie przyjechał pan w konkury, to…
Z powodu pani Clay.
Pani Clay?
Miesiąc temu powiedziano mi,
że wujek pojawił się w Bath
w towarzystwie nisko urodzonej kobiety.
Wielu uważa, że zabiega o jego rękę.
To byłby skandal.
Martwi się pan o reputację mojego ojca?
Ależ skąd.
Obawiam się, że spłodzi syna,
który pozbawi mnie tytułu i majątku.
Zamierzam to zablokować za wszelką cenę.
Mówiłem, że chcę zapracować na swoje tytuły.
Przyznaję, że jestem pod wrażeniem
pańskiej otwartości.
Orzeźwiająca, prawda?
Cudownie panią widzieć.
Słyszałem o tym strasznym wypadku, który wydarzył się w Lyme.
Co u niej?
Jest przykuta do łóżka.
Ale zdrowieje. To wiadomość z rana.
Dziękuję, że pan pyta.
Musiała pani cierpieć.
Ja najmniej cierpiałam.
Ma pani wrażliwą duszę.
Współczuje pani innym.
To musiała być męka. Przykro mi z tego powodu.
Dziękuję.
Wspaniale, kochanie.
Może pan iść sam. Pozwalam.
Dobrze mieć pozwolenie.
- Brawo!
Brawo! Świetnie zagrane.
Chce mnie rozbroić szczerością.
To nie działa.
Jeszcze.
Nie zadziała.
Prawda?
Co?
Radość. Wybaczcie, doświadczam radości.
Wicehrabina Dalrymple, wdowa,
oraz jej córka, szlachetna panna Carteret,
są w Bath.
Ćwiczycie to, gdy śpię?
Nasi drodzy kuzyni!
Kuzyni? Kocham kuzynów!
„Kuzyn” to określenie, które najtrafniej opisuje
osoby z drzewa genealogicznego, a nie genealogicznego lasu.
Dalrymple’owie nie mają pojęcia, że istniejemy.
Wspierając się pomocą wizualną,
moglibyśmy wyjaśnić powiązania
w ciągu trzech kwadransów.
- Ale po co? - Po co?
Ci ludzie to arystokracja.
Każdy chce się z nimi pokazać.
Ale co to daje?
Anne, nie udawaj głupiej.
Szybko! Włóżcie najlepsze suknie.
Za chwilę dotkniemy…
wielkości.
Czasem mi się śni,
że wielka ośmiornica ssie mi twarz,
a gdy próbuję się uwolnić,
dostrzegam, że moje ręce to macki,
i nie mogę jej odepchnąć.
Wtedy uświadamiam sobie, że jestem…
ośmiornicą i…
ssę własną…
twarz.
Jak w życiu.
Często ci, których postrzegamy jako wrogów,
są cieniami nas samych.
Dobrze pan to ujął.
Może podczas następnego spotkania z tym stworem, panno Elliot,
należy go objąć, a nie uciekać.
Owinąć te przebiegłe macki wokół niego
i dać się porwać.
W pańskich snach.
I również w moich.
To przez zjedzenie sera
zbyt blisko pory snu.
Poszło wspaniale.
Wiedziałam, że tak będzie.
Pańskiemu urokowi nie oprze się
nawet arystokracja, sir Walterze.
Krewni panią rozczarowują.
Ta okropna kobieta nie może poślubić pani ojca.
Proszę powiedzieć.
Woli pan zapobiegać ślubowi pani Clay z moim ojcem,
niż rozmawiać ze mną?
Droga ośmiorniczko,
to dalekie od prawdy.
Wie pan…
zaczynam pana lubić.
Staję się podejrzliwy.
Fascynujące, prawda?
A wszyscy muszą być interesujący?
Nie. Mogą być tak nudni, jak chcą,
o ile nie muszę z nimi przebywać.
A on?
Przyniósł mi pewną ulgę.
Większą, niż myślałam.
Ostatnio cię wychwalał.
Widzę tu pewne przywiązanie.
Pan Elliot przywiązałby się do ziemniaka,
gdyby zaszła potrzeba.
Choć Elizabeth może się podobać
bycie w domu na zawsze,
to życie w martwym punkcie.
Mam nadzieję,
że nie odrzucisz pana Elliota,
jeśli złoży ofertę.
Masz na jego temat rozległą wiedzę?
Na jego temat nie, ale na twój tak.
Nie tylko jest bogaty i ma dobre maniery,
ale też cię zainteresował.
Inaczej bym tego nie polecała.
Przyznaję, że coś w tym jest.
Ale proszę, zaufaj, że potrafię podejmować własne decyzje.
Muszę słuchać poleceń mojego serca.
Raz spróbowałam inaczej
i nigdy sobie tego nie wybaczę.
Nigdy mi nie wybaczysz.
Myślałam, że w tych okolicznościach…
Okolicznościach?
Zaręczyn, oczywiście. Wentwortha i Louisy.
Myślałam, że wiesz.
Wszyscy mówią o Louisie i jej kapitanie.
Skarbie.
Jak ci pomóc?
Chcę zostać sama.
Możesz na mnie liczyć.
Wyobrażałam sobie siebie,
że stawiam czoła tej chwili
z klasą.
Zadziwiam siebie i innych
swoją spokojną godnością.
Swoją odpornością.
Stawiano by mi pomniki.
„Ku pamięci Anne Elliot.
Poniosła kosmiczną stratę,
ale trzymała się imponująco dzielnie”.
Anne.
Jesteś tu?
Tak. Na to wygląda.
Jesteś sama?
Czekam na przyjaciela.
Jasne.
Złapał nas deszcz. Poszedł po powóz.
Jest czarujący.
Miło mi to słyszeć.
Śmieję się przy nim.
Miło jest się śmiać.
Usłyszysz o zaręczynach…
Wybacz, konie są okropne w deszczu.
Pozwolę sobie przedstawić…
Pamiętamy się.
Tak.
To kapitan Wentworth.
Twój dobry przyjaciel, kapitan Wentworth.
Cieszę się, że mogę przeprosić za moje zachowanie w Lyme.
To dlatego, że poraziło mnie to…
olśniewające stworzenie.
Nie nazywaj mnie „stworzeniem”.
Ta olśniewająca…
- Kobieta? - Co jest złego w „stworzeniu”?
Porozmawiamy później.
Co tak długo?
Daj nam chwilę.
- Jutro jest koncert. Dołączy pan do nas? - Nie chcę przeszkadzać.
W czym?
Więc będzie pan. Doskonale.
Będzie nas czworo: pan, ona, bel canto i ja.
Jest dość oryginalny, prawda?
Nawet wyjątkowy.
Miło, że jesteś szczęśliwa.
Dzięki.
Mam nadzieję, że ty też.
Anne, powinniśmy jechać.
Do jutra.
- Anne! Szybko! - Wsiadaj.
Dobry wieczór.
Idziemy?
Jak się ma Louisa?
Bardzo dobrze.
Ale powoli zdrowieje.
Potrzebuje czasu i miłości.
Dobrze.
Dopóki jesteś w Bath, możemy się widywać.
Nie wiem, jak długo zostanę.
Podejmuję trudną decyzję.
Zaproponowano mi pracę na statku.
Wypływa w sobotę na Maltę,
więc nie mam dużo czasu.
Brzmi ekscytująco.
To prawda.
Kocham swoją pracę i chętnie służę, ale…
Przepraszam,
ale muszę skraść moją Anne na moment.
Zna też włoski, uwierzy pan?
Chodzi o tłumaczenie programu.
Momencik.
Anne, potrzebny nam włoski dla kuzynów.
Mam nadzieję, że będzie pan na ślubie.
Pańska nieobecność zdruzgotałaby Anne.
Wiem, jak bardzo ceni pańską przyjaźń.
Fredericku!
Liczyłam na kontynuację naszej rozmowy.
Nie wiem, czy będzie okazja.
Podjąłem decyzję. Wypływam.
Mam dużo spraw przed sobotą.
Przepraszam, znowu przeszkadzam.
Nie. Obawiam się, że to ja przeszkadzam.
Miłego drugiego aktu.
Dziękujemy.
- Nie chciałem rozzłościć… - Nie przerywaj.
To ty mi przerwałaś.
Pozwól, że powiem, co myślę.
Te uczucia są dla mnie nowe.
Uczę się od ciebie.
Dla ciebie.
Jesteś dla mnie za dobra
i to mnie przeraża.
Ale bardzo chcę, byś została moją żoną.
Nic by mnie tak nie uszczęśliwiło.
Twoją żoną?
Tak. Nie musisz odpowiadać już.
Ale proszę, przemyśl to.
Kapitan miał rację.
Ten dżentelmen jest naprawdę wyjątkowy.
Charles, pospiesz się!
Zdrętwiała mi noga w podróży. Pomasuj.
Co tutaj robisz?
Przyszłam po ciebie, rzecz jasna.
Chodź z nami do hotelu i mnie wysłuchaj.
Składamy wizytę.
Od czasu wypadku Louisy
życie wydaje się takie kruche i ulotne.
To ważne, by spędzać czas z dala od dzieci.
To niesprawiedliwe,
że ty i Elizabeth się tu bawicie
z panem Elliotem i kuzynostwem,
a mnie nie przedstawiono.
Mimo że jestem
najlepszą artystką dekupażu z nas trzech.
Słyszałaś?
Louisa poślubi marynarza, a Henrietta
tego nieszczęsnego wikarego, Haytera.
Pamiętaj o swej liście.
Racja.
Mój lekarz uważa,
że wdzięczność może mi wyjść na dobre.
Gdy dzieje się coś strasznego, myślę, za co jestem wdzięczna.
Za to, że moje siostry są zakochane i wkrótce wyjdą za mąż?
To nic dla mnie nie znaczy.
Ja się z tego cieszę.
Przyjdę później z wizytą.
Dokąd idziesz?
Mam plany.
Jakie?
Na górze?
Nie masz przyjaciół, a wszyscy twoi krewni są w tym domu.
Wybacz, że zgadzam się z żoną,
ale mam polecenie,
by nie wracać bez ciebie.
To spotkanie osób z Lyme.
Kapitan Harville był zachwycony
perspektywą odnowienia znajomości.
Poszedł po Wentwortha.
Co za pech, że masz inne plany.
HOTEL BIAŁE SERCE
Anne.
Tęskniłam za tobą.
Musimy pożegnać Wentwortha,
nim wejdzie na pokład.
Oczywiście. Kilka drinków, gra w karty.
Choć Anne ma inne plany.
Nie gram najlepiej.
Okropnie.
Przynajmniej tak było. Czas wiele zmienia.
Bardzo się nie zmieniłam.
Przykro mi, ale nie spocznę,
póki ten list nie dotrze do admirała Crofta.
Przez ostatnie miesiące
bardzo się migałeś.
Oczywiście.
To tyle?
Chyba tak.
Zaraz przyjdę.
Wydaje się pan smutny, kapitanie.
Powinienem być szczęśliwy.
Kapitan Benwick w końcu znalazł miłość.
To wspaniale.
Powinien pan się cieszyć.
Bardzo chciał pan go wydobyć z niedoli.
Ale nie sądziłem,
że to wywrze na mnie taki wpływ.
Jakby jego cierpienie
utrzymywało moją siostrę przy życiu.
Biedna Fanny.
Nie zapomniałaby o nim tak szybko.
To pewne.
My nie zapominamy o was tak szybko, jak wy o nas.
Miłość kobiet przekracza granice rozsądku.
Nic na to nie poradzimy.
Nie wypowiem się na temat różnic
między kobietami i mężczyznami.
Ja tak.
Jedyny przywilej mojej płci
to długotrwała miłość.
Kochamy nawet wtedy, gdy umarła nadzieja.
Kochamy, bo nie mamy wyboru.
Skończyłem.
Dziękuję.
Nie ma z panią dyskusji.
Myślę, że Fanny by się cieszyła,
że ktoś dba o Benwicka.
Fanny nie była zazdrosna.
Myślałem, czy to nie duch siostry sprawił,
że Louisa się poślizgnęła.
Wiedząc, gdzie wyląduje.
Louisa?
Mówiłem pani.
Wszechświat ma doskonałe wyczucie czasu.
Gdy poprosiła pani Benwicka o sprowadzenie lekarza,
pewnie nie miała pani pojęcia, co wprawiła w ruch.
Kapitanie, chyba się pogubiłam.
Mówię o zaręczynach Louisy z Benwickiem.
Miłość rosła powoli i pewnie,
gdy dbał o nią podczas rekonwalescencji.
O czym pani myślała, że mówię?
Nie wiem.
Ten list musi dotrzeć do admirała Crofta.
„Droga Anne.
Nie mogę dłużej słuchać w milczeniu.
Anne,
ranisz moją duszę.
Nie mów, że mężczyzna zapomina szybciej niż kobieta.
Że jego miłość wcześniej umiera.
W połowie czuję ból,
w połowie nadzieję.
Wiem, że masz wyjść za pana Elliota,
ale muszę ci coś powiedzieć.
Dla ciebie przyjechałem do Bath.
Jesteś obiektem mych myśli i planów.
Nie zauważyłaś tego. Niby jak?
Bo twoja miłość nie przetrwała tak długo jak moja.
Anne…
byłaś moją jedyną miłością.
I myślę, że tak pozostanie”.
Anne.
Wyjaśnię to…
Życzę wam szczęścia.
„Zastanawiałem się, jak ci to powiedzieć.
Ból nieodwzajemnionej miłości
odebrał mi mowę.
Nie mów, że jest za późno”.
Fredericku!
„Moja miłość do ciebie nigdy nie osłabła”.
Jest wiele rodzajów miłości.
Dla niektórych dobre partnerstwo
to lukratywne przedsięwzięcie.
Dla innych nagrodą jest prawdziwa więź.
Gdzie oni są?
Znajdź miłość na własnych warunkach.
WYCIECZKI PO EUROPIE ELEGANCKO I DYSKRETNIE
Bez względu na konwenanse.
Nie pozwól nikomu mówić, jak masz żyć.
Lub kogo kochać.
Mnie nauczyło tego życie.
Przechylaj sekstant,
aż słońce pocałuje horyzont.
Tak, w jednej linii.
Ten kąt to celownik.
Odnotowujemy to.
Wykorzystując równania matematyczne
do obliczenia wysokości klifu,
szacujemy szerokość geograficzną.
To wszystko?
Nikomu nie powiem,
jak boleśnie łatwa jest nawigacja.
To może zszargać reputację marynarki.
W imieniu Korony
dziękujemy za dyskrecję.
Myślałam, że może zacumujemy w Wenecji
przed Konstantynopolem.
Wiesz, jak trudno zawrócić statek?
Tak.
Z własnego doświadczenia.
NA PODSTAWIE PERSWAZJI JANE AUSTEN
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska