Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
РОЗОВА МЕСЕЧИНА
Тука сум!
Здраво. -Здраво.
Здраво, тато. -Здраво, душо.
Го донесе приборот?
Имаш се? -Да.
Црно или бело?
Каде се децата? -Тато не сакаше да дојдат.
А не можевме да најдеме дадилка. -Ги оставивте сами?
Нема шанси. -Ти и мама правевте така, нели?
Ќе отидевте на кино додека ние спиевме.
Да, понекогаш. -За среќа, мајка ми помагаше.
Зошто не смееја да дојдат, тато?
Тато, ќе ни донесеш вода?
Тато? -Вака е помирно.
Добро си го зготвил, тато.
Сигурно е подеднакво поделено?
Професионален трик. Кет и Ноа секогаш прават така.
Не е толку лошо, нели? -Мислиш?
Фино е што знам дека имам една и четвртина риба.
Сакаш едно? -Луто е карито?
На менито вели дека е благо. -Немој да те зезнат.
Вчера јадев пилешко со сос од школки и беше многу луто.
Многу? Не беше толку. -Каде го јадев тоа?
Топ Таи? Таилишос? -Може малку?
Повели. -Фала, љубов.
Ирис, како оди проектот Вода за живот? -Добро.
Има нешто ново возбудливо? -Всушност, не.
Одам на една конференција.
Каде? -Во Јужна Африка.
Одиш во Јужна Африка? -Да, кутрата јас.
Одиш во Јужна Африка? Сама?
Луѓе, може малку внимание?
Ве поканив...
зашто мора да ви кажам нешто што одамна ми лежи на душа.
Си запознал некој? -Не.
Сите ве сакам.
Но мора да ви кажам нешто и се надевам ќе ја почитувате одлуката.
Иако може да не ви се допадне.
Решив следниот роденден да ми биде последен.
Нема веќе да славиш роденден?
75 се супер години, но нема да наполнам 76.
Доста ми беше.
Сериозен си? -Да.
Зошто? -Затоа што се уште сум добро.
Но не сакам да станам зависен од вас или од доктори или нешто такво.
Веќе неколку години имам прашок за таа цел.
Неколку години? -Да.
Зошто не ни кажа порано? -Сакав да бидам сигурен.
А сега си? -Сега сум.
Добив нова пратка, на старата и истече рокот.
Не сакам веќе да живеам. -Не сакаш?
Понекогаш ни јас не сакам работи.
Кет и Ноа никогаш не сакаат нешто. На сите им доаѓа тоа.
Тоа не е причина да се убиеш. -Па, да се убиеш...
Тоа е тоа. -Доста ми е, Ирис.
Тато, дали си болен? -Не.
Жал ми е.
Но ако не ви кажев ќе беше...
Сега може да се навикнете на идејата.
Да се навикнеме? -Да.
Но, тато, дали е дозволено тоа?
Прашокот што го имам го прави тоа хумано. Често се користи.
Воопшто не го сфаќам ова.
Здрав си. Ја имаш Ирис, ме имаш мене.
Не си во количка. Секој вторник ни ги чуваш децата.
Имаш внуци. Живееш во фантастична куќа.
Независен си. Зошто? -Ти реков, смачено ми е.
Каков е тој идиотски аргумент? Не си ебено дете!
Ирис, ајде ма. -Што е? Не сфаќам.
Не сфаќам. И не сакам да сфатам, ебате бељата.
Сфаќам дека е тешко да се прифати.
Нема вистински миг. Или е доцна или е рано.
Јас би отишол порано.
Затоа сакам да заминам на неколку месеци.
Да заминеш? Ајде бе, тато. Животот не е ебен автобус.
Можеби треба да оставиме малку тоа да...
Да.
Да заминеш... Сериозно, тато?
Може да го оставам овде?
Не можеш да спиеш?
Коко, спиј, те молам. -Ја тероризираш мама?
Сериозно само ова функционира?
Само ова ја стишува Коко.
Ужасен јаглероден отпечаток. -Малку е доцна за абортус.
Јан сака да умре. -Што?
Се шегуваш, така? -Не.
Навистина?
Дојди.
Зелено е. -Како ќе го направи тоа?
Наводно, со години има прашок со кој ќе се убие.
Што? -Да.
Дозволено е тоа? -Мислам дека е легално. Лау...
Заобиколи ме, идиоте.
Ајде.
Сакаш да разговарам со него? -Мислиш дека ќе го разубедиш?
Да. Види, ако сакаш, ќе го направам тоа.
Ќе го натерам да се премисли. Насила, ако мора.
Бестрага...
Ти падна? -Не, но има едно овде.
Може да го земеш тоа.
Им кажа на децата? -Не.
Ова нема врска со тебе. Не треба да мислиш на тоа.
Не помислив. -Срање, извини.
Тоа кажува нешто за Јан, не за тебе или за Иван. Толку.
Мислиш дека ќе го стори тоа? -Да.
Да, мислам да.
Батали го тоа. -Како се чувствуваш околу тоа?
За вас двајца сигурно е голем шок.
Но пробај да гледаш од аголот на Јан. Тешко е, секако.
Но и убаво ако може некој да ја задржи контролата.
Искрено, горда сум со татко ви што има храброст за тоа.
Тајмерот е вклучен. Штета ако не довршиш. Мора да одиме.
Веќе кажуваше дека не сака да доживее да пропадне.
Дека би сакал да биде поштеден од тоа. -Легитимно, нели?
Никогаш не сум го чула тоа. -Ирис, го имаш слушано.
Не требаше да дојдам.
Веќе си одиш? -Чао, народе. Чао, Кет. Чао, Ноа.
Како се вика бурата, Денис?
Холандија малку ја оштети, но силно го погоди ОК.
Звучи како лик од ситком!
Ќе се удавиме ако не се прилагодиме. -Менаџер за прилагодување.
Како ти помина викендот, Ирис?
Чудно.
Татко ми ни кажа дека веќе не сака да живее.
Сака да умре.
Само така.
Исусе. -Жалам.
Добро мириса. Тоа се твоите славни лазањи?
Да.
Фала што дојдовте по мене. -Ајде...
Не може да носиш лазањи на велосипед. Замисли само.
Така...
Душо, кај тебе е мојата торба?
Еј.
Дај ми го тоа.
Уште една кутија. -Но нешто друго е, мислам.
Мислам дека се статуетки. -Што е тоа?
Можеш да направиш мала река, на пример. Еве.
Да го гледаме филмот.
Колку подолго ќе трае, толку помалку може да гледате.
Ајде. Не, ајде. И ти, Ноа.
Како помина со Лола? -Немаше проблеми.
Спие. -Кукличка.
Навистина е мила. -Прекрасно.
Тато, сакаш малку? -Може.
Одлично изгледа.
Се е тивко? -Да, засега.
Вкусно изгледа. -Елизабет?
Млако е. Тоа не е добро. Мора пак во рерна.
Да ги вратиме.
Можеш?
Ја виде страницата? -Да, но многу е сложена.
Сакам кога е поедноставно.
Сакам крајот да е поедноставен за мене, но и за вас.
Затоа сакам со вас да го одберам соодветниот ден.
Околу мојот роденден, како што веќе знаете.
Може да биде и на 18 ноември. Или ден потоа.
Но не би чекал предолго.
Што мислиш за тој датум?
Функционира за мене. -Да?
Тој датум највеќе ни одговара.
А тебе, Ирис? -Не, тоа е навистина ебено незгодно.
Мамо? -Да, душо?
Не работи. -Само стисни плеј.
Пробав веќе. -Плеј.
Пробав десетпати. -Не десет, еднаш.
Тоа е службениот лаптоп.
Ќе видам.
Веќе разговарав за неколку работи со Иван.
Мислам дека е добро да направиме некакво сценарио.
Најдов на интернет дека многу семејства користат сценарија.
Тоа е добра идеја.
Извинете. Сега функционира.
Мора да се погрижиме за многу работи.
Да откажеме претплати, куќата, мебелот...
Кремирање или погреб?
Каков ковчег, каква урна? Песни, говори, посмртница.
Разговарав со некого за куќата.
Сега е паметно да се продаде.
Ќе имате помал данок за наследството.
Навистина ќе правиме се одеднаш?
Ова одеднаш стана нормално?
Тато, сакаш да бидеме таму кога ќе се убиеш?
Ирис, може другпат за тоа? -Повеќе сакам да ми каже сега.
Ирис, се уште не знам. Во ред е тоа?
Мислев дека вие веќе се сте испланирале.
Не е тоа работата. Не сакам да ве ставам во опасност.
Ќе го славиш роденденот? -Да.
И сите ќе знаат? -Не, нормално.
Тоа ќе биде само роденденска забава. -Проштална.
Подај ми ја чинијата, тато. Ќе те послужам.
Како што знаете, фирмата има чест да биде претставена
на Меѓународната конференција за вода,
а Ирис ќе држи говор.
Да... Здраво.
Ќе ви кажам нешто повеќе за нашата студија "Вода за живот".
Преку половина од сите бегалци се климатски бегалци.
Со овие модели може да обезбедиме вода
и достапност на вода во најсушните краеви на светот.
Така, на пример, очекуваниот животен век
на мажите во Туркана, еден од најсушните региони во Кенија,
може да се продолжи за десет години.
Обично не би живеел над 50.
Може ли да замислите?
На тие години во Холандија се отселувате од родителите.
Со ова управување може да обезбедиме живот
и квалитет на животот за идните генерации.
Освен ако не сакаме повеќе да умреме.
Да се вратиме на моделот... Само да одам наназад.
Овде зборуваме за насочување на токовите и има неколку...
Чекај.
Почнува со многу гитари и... Всушност, едноставно е.
Чекај, повтори.
Уште еднаш.
Чекај, да видам.
Не ја наоѓа. -Цел ден ми е во главава.
Од каде е? -Во главава ми е. Не се сеќавам.
Нешто од минатото. -Чекај, повтори.
Прво гитарата. -Мора да пееш.
Па доаѓа клавирот и почнува од почеток.
Почекајте, ве молам. Фала.
Здраво.
Се разбираш од музика? -Да.
Во ред е да потпевнам нешто и да послушаш?
Молам? -Не можам да се сетам на името на песната.
Може.
Прво оди гитара, гитара, гитара, а потоа...
А потоа пак.
Мистериозно.
Ми текнува на две песни.
Хау кен ви хенг он то а дрим, од Тим Хардин.
И, можеби поради акордот, Коз, од Родригез.
Сега е позната, поради документарецот. Но не сум сигурен.
Ова е за татко ти? -Може да ми ги пратиш по мејл?
Она што го кажа... -Може да ми ги пратиш?
Да, секако.
Ја добивте Лаура...
Исусе, Лау, кој безнадежен кретен го пишува ова? Ми ја виде собата?
Имаме простор. Денон.
Ќе разговараме после. Се гледаме.
Еј.
Елизабет не сакаше да дојде? -Не, мислеше... Држи.
Мислеше дека заедно треба да го направиме ова.
Мислам дека има право.
Дома е со децата? -Да.
Еј, тато. -Здраво.
Секако дека е забавно кога ќе дојдат и децата...
но тие имаат став за се.
Исто како Елизабет. -Да.
Бизарно е, но мислам дека почнувам да се навикнувам.
А ти? -Не.
Здраво, тато. Идејата е да одиме со налепници на се што сакаме.
Купив налепници. Јас ќе ги земам зелените, ти црвените.
Ако има две на нешто, ќе фрламе паричка.
Беа на распродажба? -Не.
Уште не го потврди датумот. Може да го направиш тоа?
Што, сега? -Да, да завршиме со тоа.
Секако, добро.
Да видиме...
На денот на забавата? -На пример.
Може, слободна сум. -Да?
Да. -Добро. Имаме датум.
Тоа смирува, нели, тато?
Ќе почнам долу.
Јас сум. Одам долу кај челичната лампа.
Не, не каучот.
Сакаш да се напиеш нешто? -Не.
Да, размислував.
Мислам дека и јас ќе почнам оддолу.
Да излезам? -Не...
Не, така е подобро.
Каде замина тато? -Не знам.
Знаеше дека облеката на мама е уште тука?
Не.
Мислам дека сакам да бидам присутен тогаш. -Кога?
Во последните мигови на тато. -Не може. Тато рече така.
Никој не мора да знае.
Не може да го пуштиме да замине сам, нели?
Готова си горе? -Да.
Тоа беше брзо. -Да.
Не мора да договорам се со никој.
Еј, ќе одиме на пат? -Не. Се вселувам кај тебе.
Тато.
Што велиш?
Сакаш кафе? -Не. Веднаш доаѓам.
Тато.
Ќе го купите тоа? -Молам?
Чашата.
Па, јас... -Не?
Слези.
Тебе ти зборувам. Скокаш по кауч што не е твој.
Што не е во ред?
И дома смее да скока врз каучот?
Зошто? -Тоа е мојот кауч.
Па, зошто е овде? -Имаше недоразбирање.
Брат ми требаше да ми се јави.
Тоа ви дава право?
Да. -Приберете се.
Види кој ми кажува. Внимавај на детиштено.
Молам? Лив, ела ваму.
Женава не е при себе. Така е на вакви места.
Госпоѓице...
Каса. -Ова е мое.
Да видиме. Тоа е 3,50.
Не, навистина е мое. Го добив од татко ми на четири години.
Бен. -Госпоѓице, има проблем?
Ова е мојата количка за кукли и сега си ја земам.
Не може тукутака да земате работи. -Тукутака?
Ова, чашине и каучот се од моето семејство.
И сега си ги земам. -Жалам.
Сфаќам дека е заморно, но си ги земам работите.
Не можам да правам исклучоци.
Колку рековте? -3,50.
Може да платам со картичка? -Тоа чини 50 центи плус.
Да го оставиме така?
Па, тато, би бил одличен актер.
Ајде, станувај.
Тато.
Ви се допадна?
Да... Забавно.
А тебе, Иван? -Мислам дека беше добар.
Треба да вежбам со јогуртот. Мора на екс, инаку ќе се изјалови.
Да донесам уште јогурт? -Да.
Што мора прво да направиме кога ќе те најдеме наутро?
Сега го објаснив тоа.
Мене ми помага повторувањето, да бидам сигурна.
Најважно е да се провери дали е мртов.
Да не го допираме.
Па викаме доктор, а тие викаат полиција. Редоследот е клучен.
Како ќе знаеме дека е мртов ако не може да го допреме?
Зошто да не ставиме ракавици? Сега има отпечатоци во ходникот.
Да...
Имаш право. Ќе носиме ракавици.
Ќе ги ставиме на влезот...
и уште еден пар во торба во градината. Како потсетник...
Ќе има отпечатоци низ целата куќа. Ќе има забава.
Точно.
Но сите на интернет велат дека така треба.
Вообичаено е да се сними видео дека тоа го правам своеволно...
дека никој не ме принудува и дека сум сам.
Но тоа е секако и во мојот тестамент, кој е на масата.
Да, добро. Што мислиш ти?
Мислам дека ќе се напијам пиво. -Може и за мене.
Сакаш да го вежбаш видеото или ќе го снимиш сам?
Може и за мене пиво.
Здраво. -Добар ден.
Многу сме заинтересирани за куќата, па се обидов.
Се продава, така? -Да.
Зошто не влезете? -Може? Би сакала.
Секако. -Одлично.
Ние сме од Амстердам. Петмина сме.
Одлично. Ќе има живот.
Ова е претсобјето. Подот е мозаик од стакло.
Ако мислите дека е старомоден, може да го замените.
Нели, тато? -Што тоа?
Подот е мозаик од стакло, но лесно се менува.
Да, веројатно.
Сакате пијалак? -Не, фала.
Да одиме во кујната.
Модернизирана е во склад со најновите кујнски стандарди.
Имате и убав прозорец. Ладилникот е нов.
Ледомат.
Шкафчињата ги дизајнираше архитект посебно за куќава.
Ова е една од куќите од 70-тите,
која поради дизајнот никогаш нема да е здодевна. Нели, Иван?
Точно. -Госпоѓата е заинтересирана.
Не треба ова да го препуштиме на агентот?
Зошто? Сега е овде, нели?
Па... -Ајде. Во градината.
Градината е заштитена од погледи. Има место за сите велосипеди.
Старата лулашка се уште е тука. Ако не ја зел брат ми.
Не, уште е тука. И доаѓаме до терасата.
Има многу простор за игра. Идеално место за скара.
Ајде во дневната соба.
Ова треба да се подмачка.
Еве, тоа е тоа. Огромен простор. Прекрасни линии.
И има многу светло. Камин и изолирачки прозорци.
Се за што може да сонувате. -Мислам дека...
А тренажерот, тато? Ќе остане?
Да.
Се продава. Врвен е. Ќе го средиме тоа.
Може треба да се вратам... -Нема потреба. Разгледајте.
Тука е и човекот што помина половина живот тука.
Ако имате прашања, ова е Јан, татко ми.
Ќе умре овде на 28 ноември. Баш тука, каде што стоиме.
Дали ви одговара тоа за вселување?
Или прво мора да ја продадете вашата куќа?
Но тоа е само формалност, со оглед на пазарот.
Да ви дадам број од агентот? -Да.
Што е?
Извинете за ова. Сестра ми има...
Што е?
Исусе, престани. Престани.
Знаев дека е ужасна идеја да се вселиш овде.
Да? Ти повеќе сакаш да му помогнеш да влезе в гроб.
Не е точно! Требаше да се држиме до договорот.
Е па, еве ти вести. Јас сум тука.
Мислиш дека ќе го смени ставот ако си со него.
Нема шанси.
Еј, Иван. Што бараш овде?
Добро прашање. Што бараше овде?
Што барам овде?
Ти си таа што сака се да остане како што беше. Што правиш ти?
Се дружам со тато додека можам.
И ти го сакаш тоа, тато?
Гледаш колку те цени. -Да бидеме добри едни со други.
Да се држиме до сценариото. Тоа ни дава мир.
Може ти е тешко да сфатиш, но не се врти се околу тебе.
Луѓе...
Ти си навистина феноменален тип. Навистина.
Јер, еве ти го пивото!
Каде ти е чашата? -Не знам.
Еве, држи. Ќе ја донесам.
Зошто не го правиме ова веќе? -Зашто сме ебено стари.
Ирис. Тука си?
Да.
Еј, си одам дома.
Остани. Коко и онака спие. -Да, но морам на работа утре.
Среда вечер е. Кажа дека ништо нема да се смени.
Наскоро ќе затворат.
Па, ќе одиме на друго место.
Не, навистина сум уморна. Мислам дека сум престара.
Не си. -Сум. Смената ми почнува по неколку часа.
Партибрејкер.
Ирис.
Да? -Не си со малиот, нели?
Не, зошто? -Не е твој тип.
Јер...
Не прави ништо што јас не би. -Да.
Ќе ти се јавам. -Да.
Забавувај се. -Чао.
Можеби само му треба секс. -Што?
Татко ми сака да се убие, но може само му треба секс.
Кој кур? Зошто го спомна татко ти сега?
Не знам, ми текна.
Престани, те молам.
Мора да одам. Утре сум на училиште.
Ајде... Ова е сон на секој маж.
Не, баш не е.
Извини, во ред е.
Што правиш?
Ќе ме пуштиш? -Не.
Ајде, пушти ме. -Не.
Сакам да си одам!
Мислам дека воопшто не сакаш да си одиш.
Добро, пушти ме.
Ебате.
Извини.
Добро си?
Да ти донесам мраз?
Ви треба нешто? -Ме бараа.
Добро. Ќе го викнам шефот.
Две кафиња. -Фала.
Ирис, овде сум.
Те слушнав.
Ти нарачав кафе.
Кафе?
Ќе станеш, те молам?
Нема.
Знаеше дека местава ги дизајнираат така што
не посакуваш да останеш?
Намерно одвратни растојанија помеѓу седиштата и масата.
Светлата се пресилни.
Веројатно заборавиле...
дека ако лежиш, воопшто не е лошо.
И две кофи. Повелете. -Фала.
Пријатен апетит.
Тато, кофи?
Сепак мислам дека е убаво. Што се врати дома.
Дали е тоа 2009? -Да.
Здраво. -Здраво.
Ти треба помош? -Да, земи го ова.
Не е малку рано за ова? -Нема да имам време после.
Па си реков да ги направам подготовките.
Заедно со Лола? -Да.
Лола помага, зашто во последно време одбива да спие в кревет.
Тогаш почнуваш да плачеш.
Еве, види го ова.
Ова оди во ладилник. Јогуртот што го бараше тато.
Проверив, рокот му е до 14.
Ирис, мора да купиме и грицки за роденденот на тато.
Можеш ти?
Секако. -Фала.
Ирис и дедо на шопинг. Тоа е фино, нели?
Да, мило. На дедо му е наскоро роденден.
Не мора да свртиш десно за во продавница?
Не. Мора да одиме право.
Ирис, овде мора да свртиш десно. -Не.
Мораме право.
Што е ова, Ирис?
Не грижи се. Ти понесов торба.
Се има внатре. Четка за заби, пасош, чисти алишта.
Не ми се патува.
Работите се случуваат и против моја волја.
Што е со Иван? -Што со него?
Ќе збесне. Не го сакам ова, Ирис.
На колку долго ќе одиме?
Каде ќе одиме?
На планина. -Планина? Тоа е лудо.
Воопшто. Мора да ги поминеме Германија, Австрија, па таму си.
Фала.
За колку долго?
Беше или седмица или година.
Па зедов за година.
Доаѓаш?
Да видиме.
О, да.
Ќе ја земеш твојата торба?
Повели. -Фала.
Чекај, Ирис.
Наскоро сме таму, тато. Ајде.
Да видиме.
Десет, девет, осум, седум... Срање. Шест. Пет...
Четири, три, два, еден.
Денес е роденден, ура, ура
Јасно ми е дека е твој
Сите сме среќни за тебе и затоа
ти ја пееме песнава:
уште многу години, ура уште многу години, ура
ти посакуваме уште многу години, ура
Честито, тато.
Жал ми е што е поинаку одошто замислуваше.
Имам подарок за тебе.
Бестрага. Не ми се верува дека си го зачувала.
Требаше да одиме таму кога наполнив 16.
Да, но тогаш мама се разболе првпат.
И сам сум тука.
Напиша нешто внатре.
За да бидеш голема, биди цела.
Не исклучувај и не преувеличувај ништо. Биди цела во се.
Внеси се што си во најмалите работи што ги правиш.
Така, во секое езеро, месецот сјае раскошно...
зашто шумата над него цвета.
Фала, душо.
Повели.
Зошто го правиш тоа?
Ме шпионираше? -Да.
Добро е за циркулација.
А ти треба тоа?
Не знам. Само ми се допаѓа.
Само ти се допаѓа.
Ти правиш само тоа што ти се прави.
Што и да ти падне на памет. Не е важно што мислат другите.
Тато.
Не постои нешто што навистина ти се прави?
Да јадеш остриги во Ла Купол? -Не.
Да одиш на концерт на Боб Дилан? Ќе настапи наскоро.
Не.
Да одиш на море? -Не.
Секс? -Не.
Со прекрасна жена? -Не.
Ескорт? -Не.
Јас ќе платам. -Не.
Не сакаш да зборуваш со некого? Свештеник? Да се исповедаш?
Да не си полудела?
Па, што сакаш?
Ништо, Ирис. Навистина ништо не ми треба.
Зошто тогаш не можеш да го објасниш тоа?
Зашто и онака нема да го сфатиш.
До мене е. Не можам да разберам. -Не.
Така кажа. -Не, не е тоа.
Реков дека што и да кажам, никогаш не би сфатила.
Не можеш да знаеш. -Можам.
Пробај. -Не.
Не вредам да се обидеш. -Ирис, полна си со живот.
Никогаш нема да го чувствуваш она што и јас.
Лошото е што си сам. Така се раѓаш, така умираш.
Во меѓувреме само докажуваш дека не можеш да гледаш со туѓи очи.
Не е точно. Не ако се обидеш.
Само ме исклучи. -Стојам тука. Разговарам со тебе.
Но не кажуваш ништо. -Кажувам, но ти не слушаш.
Намерно ме екскомуницираше. -Што зборуваш?
Знаеш ли што значи тој збор?
Тоа е ова. Такво е чувството.
Секако дека не би разбрал. -Не разбирам.
Еби се. Кретену.
Мора да ме пуштиш.
Се чувствувам како да сум на километри далеку од се.
Завршив со животот.
Ми недостига мама, Ирис.
Ми недостигаат деновите со неа.
Не можам веќе.
Каде е таа тогаш? Те чека таму горе?
Не знам.
Но знам дека не е овде. -Но јас сум.
Јас сум.
Фала. За татко ти.
За Јан.
Еј, Ноа.
Кому му треба олку огромна куќа?
Ќе добие богатство на денешниот пазар.
Или може да ја изнајмува.
Герард, имаш запалка? -Секако.
Само да ја изнајми. Ако ја изнајмиш...
Треба да се среди. -Само изгледа полесно.
Фала.
Бу! -Кој е тоа?
Ми се прикрадуваш? Еј, ќе те фатам.
Ирис. -Кет, доаѓаш? Одиме.
О, си одите.
Си одам. -Да, во ред.
Јави ми се, добро? -Да, секако.
Добро, чао. -Секако барај ме.
Јан, одиме. -Чекај. Може да ја земеш Лола?
Еј, фала што дојдовте.
Се гледаме наскоро. -Фала.
Може да излезете сами?
Ќе си легнеш наскоро? Ќе спиеш?
Дојди кај мама. Чао, душо.
Чао.
Дојди, душо.
Кет, доаѓаш? -Доаѓам.
Оди во колата.
Се гледаме наскоро.
Кет, доаѓаш? -Го гушна дедо?
Дојди ваму, ти! -Чао, дедо.
Чао, душо. -Чао.
Чао, се гледаме вечер. Внимавај како возиш.
Ирис.
Што е тоа?
Антиеметик. Мора многу да испиеш.
Вчера почнав да го земам.
А што е тоа? -Тоа е прашокот.
Не можам.
Во ред е. -Сигурно?
Ќе останеш? -Да.
Се сети која беше песната?
Не.
Животот ми е готов. Мојот живот е завршен.
Дојде време да го довршам по свој избор.
Како што гледате, сам сум. Никој не ми помага за ова.
Оставма проштално писмо и тестамент.
РОЗОВА МЕСЕЧИНА
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС