Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
RÓŻOWY KSIĘŻYC
Jestem!
- Cześć, tato. - Cześć, kochanie.
- Udało się? - Pewnie.
Czerwone czy białe?
- Gdzie dzieci? - Tata ich tu nie chciał.
- Nie mogliśmy znaleźć opiekunki. - Zostały same?
- Skądże. - Tato, wy nas zostawialiście.
Wy do kina, a my spaliśmy.
- Tak, zdarzało się. - Moja matka mnie pilnowała.
Czemu dzieci nie mogły przyjść?
Tato, podasz wodę?
- Tato? - Bez dzieci jest spokojniej.
Smaczne to, tato.
Podzieliłeś sprawiedliwie?
Nawyk z pracy. Keet i Noah się tym martwią.
- Nie jest tak źle. - Myślisz?
Miło, że dostałam ćwiartkę zapiekanki rybnej.
- Chcesz? - Ostre to curry?
- W menu była jedna papryczka. - Nie wierz im.
Kurczak z nerkowcem w sosie ostrygowym był szalenie ostry.
- Szalenie ostry? Wcale nie. - Gdzie ja go jadłam?
- Top Thai? Thailicious? - Mogę tego?
Tak.
- Dzięki, kochanie. - Iris, jak sprawy z wodą?
Dobrze.
- Jakieś wstrząsające postępy? - Raczej nie.
Wkrótce jadę na konferencję.
- Dokąd? - Do RPA.
- Dokąd?! Do RPA? - Ciężko będzie.
Lecisz do RPA? Sama?
Dzieci... mogę prosić o chwilę uwagi?
Zaprosiłem was...
bo chcę wam powiedzieć coś, co od dawna chodzi mi po głowie.
- Co? Poznałeś kogoś? - Nie...
Kocham was.
Ale...
mam nadzieję, że uszanujecie mój wybór.
Choć może nie zabrzmi to przyjemnie.
Postanowiłem, że moje następne urodziny będą ostatnie.
- Nie będziesz więcej świętował? - Nie.
75 to piękny wiek, ale 76 już nie skończę.
Stopuję.
- Mówisz serio? - Tak.
- Dlaczego? - Bo wciąż jestem w dobrej formie.
Ale nie chcę być zależny od was. Albo od lekarzy czy kogoś innego.
Od paru lat zażywam pewien środek.
- Od paru lat? - Tak.
- Czemu nie powiedziałeś? - Musiałem się upewnić.
- A teraz już wiesz? - Tak. Wiem na pewno.
Dostałem nową porcję. Poprzednia straciła ważność.
Nie chcę już żyć.
Nie chcesz? Czasem ja też nie mam na nic ochoty.
Keet i Noah też. Jak my wszyscy.
- To nie powód do samobójstwa. - Samobójstwo...
- Tak się to nazywa! - To koniec, Iris.
Tato?
Jesteś chory?
Nie.
Przykro mi...
Gdybym wam nie powiedział, byłoby to...
Tak możecie oswoić się z tą myślą.
Mówisz poważnie?
Tak.
A w ogóle tak można?
Ten proszek załatwia tę sprawę po ludzku.
Wiele osób go zażywa.
Nic z tego nie rozumiem.
Jesteś zdrowy. Masz Iris, masz mnie.
Nie siedzisz na wózku, we wtorki pilnujesz dzieci. Masz wnuki.
Mieszkasz w fantastycznym domu, jesteś niezależny.
- Czemu? - Nie chcę już żyć.
Co to za argument z dupy?! Nie jesteś dzieckiem!
- Iris... - Co?! Nie rozumiem tego!
Nie rozumiem i nie chcę zrozumieć, do cholery.
A ja rozumiem, że to dla was za dużo.
Nie ma odpowiedniej chwili. Te decyzje są za wczesne albo za późne.
Ja wolałem przyśpieszyć.
Za parę miesięcy się wyokrętuję.
"Wyokrętujesz się"? Serio?! Życie to nie jest jebany rejs!
Może odłożymy to na jakiś czas, a potem...
Tak.
"Wyokrętować się"? Naprawdę, tato?
Mogę to tutaj?
Nie możesz spać?
- Coco, zaśnij już. - I nie zadręczaj mamy.
- To jedyne, co pomaga? - Tak. Tylko to działa na Coco.
Niedobry ślad ekologiczny, co?
Trochę za późno na aborcję.
Jan chce umrzeć.
Co?
Żartujesz, co nie?
Nie.
Serio?
Chodź.
- Zielone. - Jak on zamierza to zrobić?
Od lat zażywa środek, który ma go wykończyć.
Co?!
- To jest dozwolone? - Myślę, że nie. Laura!
Objedź mnie, baranie!
Dalej!
Powinnam z nim porozmawiać?
- Myślisz, że zmieni zdanie? - Tak.
Zrobię to dla ciebie.
Skłonię go do zmiany zdania.
Nawet siłą, jeśli trzeba.
- Cholera... - Ivan.
- Upadło ci? - Tu go nie mam, ale jest tam.
Możesz wziąć.
Powiedzieliście coś dzieciom?
Nie.
To nie ma nic wspólnego z tobą. Nie myśl o tym.
Wcale tak nie uważam.
Cholera, przepraszam.
To tylko mówi coś o Janie.
Nie o tobie ani o Ivanie. I tyle.
- Myślisz, że on to zrobi? - Tak.
Też tak uważam.
Odłóżcie to!
Jakie wy macie zdanie?
Dla was dwojga to przerażające.
Spróbuj spojrzeć z perspektywy Jana. Jemu też jest trudno.
Ale to wspaniałe, że ktoś ma kontrolę nad sobą.
Jestem dumna z waszego ojca, bo on ma odwagę.
Minutnik tyka! Kto nie zjadł, miał pecha. Musimy jechać.
Wspominał, że nie chce oglądać swojego schyłku.
- Wolałby tego uniknąć. - Uzasadnione, prawda?
- Nigdy tego nie słyszałam. - Iris, musiałaś słyszeć.
Nie powinnam tu przychodzić.
- Już idziesz? - Cześć, dzieciaki. Cześć, Keet.
Cześć, Noah.
- Sztorm załatwił Wielką Brytanię. - Ludzie wyglądali jak w sitcomie.
- Utoniemy, jeśli tego nie poprawimy. - Chodzi o Plan Delta.
Iris, jak ci minął weekend?
Dziwnie.
Mój... ojciec oznajmił, że nie chce już żyć.
Chce umrzeć.
Tak po prostu.
- Jezu. - Przepraszam.
Ładnie pachnie. To ta słynna lasagna?
Tak.
Dzięki, że mnie zabraliście.
- W porządku. - Nie świruj.
Trudno przewieźć lasagnę rowerem. Wyobrażasz to sobie?
No i...
Kochanie, masz moją torbę?
Wezmę to.
Jeszcze jedna?
To coś innego.
- Chyba figurki. - A to co takiego?
Mogłabyś...
zbudować tutaj jakieś nabrzeże rzeki...
Obejrzymy film!
Im dłuższa zabawa, tym krótsze oglądanie.
Chodźcie. No, już.
Noah, ty też.
- Jak było z Lolą? - Bez problemu.
- Spała. - Z nią jest łatwo.
Kochana jest.
- I już. - Wspaniale!
- Tato, zaczniesz? - Tak.
Ładnie wygląda.
- Spokojnie tam? - Na razie tak.
- Elisabeth? - Letnia.
- Trzeba podgrzać. - Wstawimy ją.
- Sprawdziłeś na stronie? - Tak.
Ale to... jest zbyt skomplikowane.
Wolę coś prostszego.
Chcę, żeby koniec był maksymalnie prosty dla mnie. I dla was też.
Byłoby dobrze, gdybyśmy wybrali dzień odpowiadający wszystkim.
W okolicy moich urodzin, co już wszyscy wiecie.
Może to być dokładnie 28 listopada albo...
kilka dni po, ale nie za późno.
Co o tym myślicie?
- Tak. - Tak?
Ten dzień najbardziej nam pasuje.
A tobie, Iris?
Nie, kompletnie do dupy.
- Mamo? - Tak, kochanie?
- Nie działa. - Naciśnij Play.
- Próbowałam. - Play.
- Próbowałam dziesięć razy! - Nie dziesięć, tylko raz!
To mój służbowy laptop. Tam jest wszystko!
Omówiłem już parę spraw z Ivanem.
Dobrym pomysłem byłoby też napisanie czegoś na kształt scenariusza.
Tak.
W internecie czytałem, że wiele rodzin korzysta ze scenariusza.
Uważam, że to dobre.
Przepraszam. Już działa.
Jest tyle do zrobienia.
Wypowiedzenie abonamentów, dom, meble...
- Kremacja czy... - Jaka trumna, jaka urna?
Pieśni, mowy, nekrologi.
Rozmawiałem już z kimś o domu.
Rozsądniej jest sprzedać go teraz.
Wtedy macie mniejszy podatek spadkowy.
Musimy to robić tak nagle?!
Nagle jest to takie normalne?
Tato, mamy być obecni...
- przy twoim końcu? - Iris!
- Porozmawiamy o tym innym razem? - Chcę wiedzieć teraz!
Sam jeszcze nic nie wiem. W porządku?
Obaj omówiliście już szczegóły.
Nie chcę, żeby coś wam groziło, kiedy mnie już nie będzie.
Ale urodziny i tak będziesz świętował?
Tak.
- Wszyscy będą wiedzieć? - Jasne, że nie.
- To będzie przyjęcie urodzinowe. - Pożegnalne!
Tato, podaj talerz, nałożę ci.
Proszę państwa...
Naszą firmę spotkał zaszczyt i wystąpimy na Międzynarodowej Konferencji Wodnej.
Naszym mówcą będzie Iris.
Opowiem o naszym studium "Woda dla życia".
Ponad połowa uchodźców to uchodźcy klimatyczni.
Dzięki tym modelom możemy zapewnić wodę
i dostęp do wody w najsuchszych zakątkach świata.
To sprawi, że oczekiwana dalsza długość trwania życia
mężczyzny w Turkanie, najsuchszym regionie Kenii,
może wzrosnąć o 10 lat.
Normalnie nie żyłby już po pięćdziesiątce.
50 lat to wiek, w którym Holendrzy wyprowadzają się od rodziców.
Dzięki takim działaniom możemy zadbać o życie
i jakość życia naszych przyszłych pokoleń.
Chyba że wolimy wymrzeć.
Wracamy do modeli...
Cofnę się.
Mówimy o obiegu wody...
- Czekaj. - Najpierw gitara i potem...
- Czekaj. - To bardzo proste.
Jeszcze raz.
Czekaj. Sprawdzę.
- Nic. - Cały dzień mnie to męczy.
- Skąd to jest? - Siedzi mi w głowie.
Nie pamiętam.
- Coś z przeszłości. - Jeszcze raz.
Najpierw...
- gitara... - Zaśpiewaj.
Wchodzi fortepian... i potem od początku to samo.
Proszę przytrzymać!
Cześć.
Znasz się na muzyce?
Tak, trochę.
Mogę coś zanucić, a ty posłuchasz?
- Zanucisz? - Szukam tytułu utworu,
którego nie pamiętam.
Dobra.
Najpierw...
gitara... gitara, gitara...
a potem...
I jeszcze...
Podchwytliwe.
Przychodzą mi na myśl dwa kawałki.
"How Can We Hang On to a Dream" Tima Hardina
i może, przez te akordy, "Cause" Rodrigueza.
Bardzo znane dzięki filmowi dokumentalnemu.
- Chodzi o ojca? - Wyślesz mi je mailem?
- To, co mówiłaś... - Wyślesz je?
Oczywiście.
Możesz zdecydować dzisiaj?
Tak. Dziękuję.
Jezu, Laura! Co za przygłup to pisał? A widziałaś mój pokój?
- Denon się gdzieś zmieści. - Pogadamy.
Na razie.
- Elisabeth nie ma? - Nie. Potrzymaj.
Uznała, że sami powinniśmy to zrobić.
Chyba ma rację.
- Została w domu z dziećmi? - Tak.
Cześć, tato!
Fajnie jest, kiedy są tu dzieciaki...
ale one mają własne zdanie w każdej sprawie.
I Elisabeth też.
Tak.
To dziwne, ale...
ale oswajam się z tą myślą. Ty też?
Nie.
Cześć, tato!
Przykleimy karteczki na rzeczach, które chcemy wziąć.
Kupiłem nalepki.
Ja biorę zielone, ty czerwone.
Jeśli wybierzemy to samo, to losujemy.
- Nalepki były w promocji? - Nie.
Jeszcze nie potwierdziłaś daty. Mogłabyś to zrobić?
Teraz?
Tak i będziemy to mieć z głowy.
Tak... okej...
Popatrzmy...
- W sam dzień urodzin? - Na przykład.
- Mogę. - Możesz?
- Tak. - Fajnie. Więc mamy datę.
Spokojniej, tato?
Zacznę na dole.
- Chcesz coś do picia? - Nie.
Tak myślałem.
Chyba też zacznę od dołu.
- Mam wyjść? - Nie. - Tak będzie lepiej.
- Dokąd poszedł tata? - Nie wiem.
Wiedziałaś, że wciąż są tu ubrania mamy?
Nie.
- Chyba chcę być przy tym. - Przy czym?
Przy odejściu taty.
Nie możesz. Przecież tata powiedział.
Nikt nie musi o tym wiedzieć.
Nie możemy go zostawić... całkiem samego.
- Okleiłaś górę? - Tak.
- Szybko. - Tak.
Nie muszę wszystkiego omawiać.
- Ruszamy w podróż? - Nie.
Wprowadzam się.
Tato!
Dobrze?
Podać ci tu kawę?
Nie. Zaraz przyjdę.
Tato!
Bierze to pani?
- Słucham? - Tę szklankę?
- Ja... - Nie?
Zejdź.
Do ciebie mówię. Skaczesz po kanapie, która nie jest twoja.
- O co chodzi? - W domu też skacze po kanapach?
- Znaczy? - To moja kanapa.
- Więc czemu tu stoi? - Przez nieporozumienie.
- Brat nie zadzwonił do mnie... - I zaczepia pani moje dziecko?
- Tak. - Radzę się ogarnąć.
Lepiej niech pani pilnuje bachora.
Słucham? Liv, chodź tu.
Z tą panią nie jest dobrze. Tak to bywa w tych sklepach.
Proszę pani?
- Kasa. - Ale...
To jest moje.
Zobaczymy...
- Razem 3,50. - To naprawdę moje.
Dostałam od ojca na czwarte urodziny.
- Ben! - Proszę pani, o co chodzi?
To mój wózeczek i go zabieram.
- Nie można tak sobie wyjść. - Nie wychodzę.
Te szklanki i tamta kanapa należą do mojej rodziny.
- Zabieram je z powrotem. - Przykro mi.
Rozumiem, że wam to przeszkadza, ale to moje rzeczy i je zabieram.
Nie mogę robić wyjątków.
- Ile to było? - 3,50.
- Mogę kartą? - To będzie 50 centów więcej.
Na tym poprzestaniemy?
Tato, byłbyś wielkim aktorem.
Wstawaj.
I co o tym myślicie?
Tak...
Świetnie.
- A ty, Ivan? - Myślę, że poszło dobrze.
Twaróg muszę zjadać od razu, bo inaczej środek nie zadziała.
- Kupić więcej twarogu? - Tak.
A co mamy zrobić, kiedy znajdziemy cię rano?
Opisałem to.
Tak, ale dla pewności przyda mi się powtórka.
Najważniejsze to upewnić się, że tata nie żyje. Niczego nie dotykać.
Wezwać lekarza, który zawiadomi policję. Istotna jest ta kolejność.
Jak stwierdzimy zgon, nie dotykając taty?
Włożymy rękawiczki? W holu już są moje odciski palców.
Tak.
Masz rację.
Czyli weźmiemy te rękawiczki...
włożymy je poza domem.
Będziemy mieć zapasowe w torbie w ogrodzie, żeby pamiętać...
Odciski palców będą w całym domu. Po przyjęciu.
Słuszna uwaga.
Ale w internecie piszą, że trzeba zrobić tak.
Mogę nagrać filmik, w którym powiem, że robię to dobrowolnie,
nikt mnie nie zmusza i że jestem sam.
Napiszę to też w testamencie, który zostawię na stole.
Tak, dobry pomysł. Co o tym sądzisz?
Mam ochotę na piwo.
Ja też.
Poćwiczymy nagranie czy zrobisz to sam?
Dla mnie też piwo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jesteśmy bardzo zainteresowani tym domem. Więc pomyślałam, że spróbuję...
- Jest na sprzedaż, prawda? - Tak.
- Wejdzie pani? - A mogę? Bardzo chętnie.
- Oczywiście. - Świetnie.
Jesteśmy z Amsterdamu. Jest nas pięcioro.
Więc będzie się tu państwu świetnie mieszkało.
To hol. Na podłodze szklana mozaika.
Jeśli zbyt staroświecka, można ją łatwo wymienić.
Prawda, tato?!
Wymiana mozaiki w holu nie będzie trudna, prawda?
Myślę, że nie.
- Napije się pani czegoś? - Nie, dziękuję.
Chodźmy do kuchni.
Zgodna z najnowszymi standardami projektantów.
Piękne, duże okno.
Nowa lodówka. Automat do kostek lodu.
Szafa, specjalnie zaprojektowana przez architekta tego domu.
To szczyt budownictwa lat 70.
W tych domach nikt się nie nudził. Prawda, Ivan?
- Tak. - Pani jest zainteresowana.
- Nie powinniśmy zwrócić się do agenta? - Dlaczego? Pani już tu jest.
Chodźmy do ogrodu!
Ogród jest raczej ustronny. Dość miejsca na rowery.
Jest nasza stara huśtawka. Chyba że brat ją ukradł.
Jest! Teraz wchodzimy na taras.
Wielki trawnik do zabawy. Idealne miejsce do grillowania.
Chodźmy do salonu.
Trzeba trochę nasmarować.
Proszę.
To się nazywa przestrzeń!
Piękne linie graficzne.
Dużo światła.
Kominek i podwójne szyby.
To dom dla pani?
Ja... myślę...
I orbitrek. Zostaje, tato?
- Tak... - Jest na sprzedaż. Superrzecz.
Myślę, że dobrze będzie wrócić z agentem...
Nie trzeba. Proszę się jeszcze rozejrzeć.
On spędził tu połowę życia. Na dalsze pytania odpowie mój ojciec, Jan.
On umrze 28 listopada. Dokładnie tu, gdzie stoimy.
Nie będzie to kolidowało z przeprowadzką? Czy najpierw muszą państwo sprzedać swój?
To tylko formalność na tym szalonym rynku mieszkaniowym.
Dać pani numer agenta?
Tak.
Co?
Przestań!
Twoje przenosiny to był straszny pomysł.
Ty miałeś lepszy: pomóc wpędzić tatę do grobu!
Nie! Ustaliliśmy, że dotrzymamy naszej umowy.
Aktualizacja: ja tu jestem!
Myślisz, że zmieni zdanie, jeśli poświęcisz mu więcej czasu?
Wcale nie.
Cześć, Ivan. Co tu robisz?
Dobre pytanie. Co tu robisz?
Co ja tu robię?
To ty chcesz, żeby było tak samo. Co tu robisz?
Jestem z tatą, póki jeszcze mogę.
Tego chcesz, tato?
Widzisz, jak jesteś tu doceniana.
Bądźcie dla siebie mili.
Trzymajmy się scenariusza i będzie spokój.
Może trudno ci to zrozumieć... ale nie wszystko kręci się wokół ciebie.
Dzieciaki...
Superkoleś z ciebie! Serio!
Iris! Jest piwo!
- Gdzie masz szklankę? - Nie wiem.
Trzymaj, przyniosę.
- Czemu częściej tego nie robimy? - Bo jesteśmy stare!
Iris?
Jesteś tam?
Tak.
Idę już.
- Zostań. Coco już śpi. - Tak, ale jutro idę do pracy.
Jest środa wieczór. Mówiłaś, że nic ci nie przeszkodzi.
Zaraz zamykają.
Pójdziemy gdzieś indziej.
Nie, jestem zmęczona.
I chyba już za stara.
- Nieprawda. - Jestem!
Za parę godzin zaczynam zmianę.
Nudziara-sztywniara.
Iris.
Tak?
Jesteś z tym dzieciakiem?
- Nie, bo co? - Facet nie jest w twoim typie.
Iris.
- Nie rób tego, czego ja bym nie zrobiła. - Tak!
- Zadzwonię, okej? - Tak.
- Baw się dobrze. - Cześć!
Może on potrzebuje seksu...
Co?
Mój ojciec chce się zabić, a może on potrzebuje seksu.
Czemu pierdolisz o swoim ojcu?
Nagle o nim pomyślałam.
Przestań.
Już...
muszę iść. Jutro do szkoły.
- Przecież to marzenie każdego faceta. - Niekoniecznie.
Sorry. Jest w porządku...
Co robisz?
- Puścisz mnie? - Nie.
- Puszczaj. - Nie.
Chcę wyjść!
Wydaje mi się, że nie chcesz.
Puszczaj!
Kurwa!
Przepraszam.
W porządku?
Przynieść ci lód?
Dzień dobry. Dzwoniono do mnie.
Tak. Zawołam menadżera.
- Dwie kawy. - Dziękuję.
Iris, jestem tu.
Słyszę.
Zamówiłem ci kawę.
Kawę?
Wstawaj.
Urządzają te miejsca tak, żeby za długo w nich nie siedzieć.
Beznadziejne proporcje między siedzeniem a stołem.
Dużo światła.
Ale chyba zapomnieli, że jeśli leżysz...
to nie jest tu tak źle.
- I dwa kubełki. Proszę. - Dziękuję.
Smacznego.
Tato, kubełki?
To miłe, że znów ze mną mieszkasz.
To 2009 rok?
Tak.
- Pomóc ci? - Weź to.
- Nie za wcześnie na to? - Później nie będę miał czasu.
Więc pomyślałem, że zacznę przygotowania.
- Razem z Lolą? - Tak.
Lola nam pomaga, bo ostatnio nie chce spać w swoim łóżeczku.
I popłakuje.
Spójrz na to.
Patrz.
To do lodówki.
Dodatkowy twaróg, o który prosił tata. Sprawdziłem.
Ważny do czternastego.
Trzeba też kupić przekąski na przyjęcie urodzinowe.
Zrobisz to?
- Tak. - Świetnie.
Iris i dziadek pójdą na zakupy.
Kochanie, dziadek ma urodziny.
A do hurtowni to nie w prawo?
Nie. Trzeba jechać prosto.
- Nie powinnaś skręcić w prawo? - Nie.
Jedziemy prosto.
O co chodzi?
Nie przejmuj się. Wzięłam twoją torbę.
Jest w niej wszystko.
Szczoteczka do zębów, paszport, bielizna.
- Nigdzie nie wyjeżdżam. - Pewne rzeczy
też dzieją się wbrew mojej woli.
- Co na to Ivan? - A co?
Wścieknie się.
Nie chcę tego.
Na długo jedziemy?
I dokąd?
- W góry. - To jakieś szaleństwo.
Wcale nie.
Niemcy, Austria... i jesteśmy na miejscu.
Dziękuję.
Na ile wzięłaś?
Są na tydzień albo na rok.
Wzięłam na rok.
Wsiadasz?
Zobaczmy...
Weźmiesz torbę?
Proszę.
Dziękuję.
Zaczekaj.
Już prawie jesteśmy. Chodź.
Zobaczymy...
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem... Cholera.
Sześć, pięć,
cztery, trzy...
dwa, jeden!
Dziś czyjeś urodziny, hura, hura.
I wszyscy już wiedzą, że jego.
Cieszymy się wszyscy...
I dlatego śpiewamy:
Niech żyje nam sto lat, hura, hura! Niech długo żyje, hura, hura!
Niech długo żyje nam, hura, hura!
Najlepszego, tato.
Przepraszam, że jest trochę inaczej... niż się spodziewałeś.
Prezent dla ciebie.
No, proszę...
Zachowałaś to.
Mieliśmy tu być w moje 16. urodziny.
Tak.
Ale mama pierwszy raz zachorowała.
I jesteśmy teraz.
Napisałeś coś tam.
"Bądź wielka, bądź spełniona.
Nie czyń niczego, co cię przerasta. Bądź sobą zawsze.
W najmniejszy drobiazg wkładaj całą siebie.
W każdym jeziorze księżyc lśni jasnym blaskiem...
bo nad nimi góruje".
Dziękuję bardzo, kochana.
Proszę.
Dlaczego to robisz?
Szpiegowałaś mnie?
Tak.
To dobre na krążenie.
Potrzebne ci to?
Nie wiem...
To przyjemne.
"Przyjemne".
Robisz to, na co masz ochotę.
Co ci przyjdzie do głowy. Nie przejmujesz się innymi.
Tato?
Jest coś, co bardzo chciałbyś zrobić?
- Zjeść ostrygi w La Coupole? - Nie.
Iść na koncert Boba Dylana? Będzie wkrótce.
Nie.
- Jechać nad morze? - Nie.
Seks?
Nie.
- Z piękną kobietą? - Nie.
- Z eskortką? - Nie.
- Zapłacę. - Nie.
Chcesz z kimś porozmawiać? Z księdzem? Wyspowiadać się?
Oszalałaś?
Więc czego chcesz?
Niczego.
Jest dobrze. Naprawdę.
Czemu nie potrafisz tego wytłumaczyć?
I tak nie zrozumiesz.
- Więc to moja wina. Nie mam empatii. - Nie.
- Tak powiedziałeś. - Nie.
Cokolwiek mówię, ty nie rozumiesz tego jak ja.
- Tego nie wiesz. - Wiem.
- Spróbuj! - Nie.
Ze mną nie warto próbować.
Jesteś tak zanurzona w życiu... że nigdy nie poczujesz tego, co czuję ja.
Problem to samotność. Rodzisz się samotny i taki umierasz.
A po drodze okazuje się... że nie umiemy wczuwać się w innych.
Nieprawda! Można się postarać!
- Zamknąłeś się przede mną. - Stoję tu. Rozmawiam z tobą.
- Ale nic nie mówisz! - Mówię, ale ty nie słuchasz!
- Celowo mnie wykluczasz. - Co ty bredzisz?!
- Wiesz, co to znaczy wykluczać? - Wiem. Właśnie to czuję.
- I tak nie zrozumiesz. - Nie rozumiem.
Pieprzyć to!
Kutas.
Musisz pozwolić mi odejść.
Czuję, że jestem daleko od wszystkiego.
To koniec.
Brakuje mi mamy.
Brakuje mi tamtych dni z nią.
Dłużej już nie mogę.
Gdzie ona jest? Czeka na ciebie na górze?
Tego nie wiem.
Wiem tylko, że tu jej nie ma.
Ale ja jestem.
Ja jestem...
Dzięki, kochana. Zdrowie twojego ojca.
- Gerard, masz ogień? - Tak.
Dziękuję.
Kto to?
Zakradłaś się?
Zaraz cię dorwę!
Keet, idziesz? Jedziemy!
Już jedziecie...
Zbieram się.
- Zadzwonisz? - Oczywiście.
- Okej. Pa. - Cześć.
Zadzwoń koniecznie.
- Jan, idziemy już. - Zaczekajcie.
Możesz wziąć Lolę?
Dzięki, że wpadliście.
Dobrze ci u dziadka? Tak.
Pójdziesz zaraz spać?
Pójdziesz spać?
- Chodź do mamy. - Trzymasz?
Kochanie...
Cześć.
Chodź, skarbie.
- Keet, idziesz? - Już.
Idźcie do auta.
Na razie.
Keet, idziesz?
- Uściskałaś dziadka? - Chodź tu.
Pa, dziadku.
- Pa, kochanie. - Pa.
Zobaczymy się wieczorem. Jedźcie ostrożnie.
Co to?
Środek przeciwwymiotny. Proszek musi zostać w żołądku.
Zacząłem brać wczoraj.
- A to? - To ten proszek.
Nie mogę...
Jest okej.
Tak myślisz?
Zostajesz?
Tak.
Przypomniał ci się ten utwór?
Nie.
Moje życie dobiegło końca.
Moje życie się wypełniło.
Teraz nadeszła chwila, w której zakończę je z własnego wyboru.
Jak widzicie, jestem sam.
Nikogo przy mnie nie ma.
Zostawiam po sobie list pożegnalny i ostatnią wolę.
RÓŻOWY KSIĘŻYC
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Grzegorz Janiak