Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pośród snów najdroższy sen
Niech spełni się
Chwytliwa melodyjka. Witam.
Jestem Świerszcz. A dokładniej Hipolit Świerszcz.
I opowiem ci niebywałą historię.
Zaczęła się dawno temu.
W zasadzie to dawno, dawno temu.
Tak lepiej. Bardziej precyzyjnie.
Nie rozumiem tego określenia. Jak to „dawno, dawno temu”?
Kto opowiada tę historię? Ja czy ty?
Kim jesteś?
Tobą. Ale starszym i mądrzejszym.
Doprawdy? Skąd to wiesz?
Bo jestem narratorem i opowiadam tę historię po faktach.
Wiem, co ci się przydarzy podczas tej przygody.
Więc pozwól, że zapytam. Czy uda mi się ogrzać?
Idź dalej, a się dowiesz.
Ale z ciebie narrator.
Mam kontynuować?
Śmiało. Opowiadaj do woli.
Dziękuję.
Dawno, dawno temu
nogi zaprowadziły mnie do pewnej spokojnej wioski.
„Mastro Dżepetto. Stolarz, wytwórca zegarów, zabawek i różności”.
Różności? To chyba miejsce dla mnie.
„Może tutaj coś
„A tu? Tu będzie nos
„Chłopiec? Nie. Kto to wie Z drewna taki ktoś
„Nie ma już tych lat, a jego mi wciąż brak
„Młodość serc, pieśni wers
„Pięknie mogło być
„Wciąż marzę, że tu jest Ten głos, ten uśmiech, gest
„Gdyby tylko jawą był, to…
„Czy się dotknąć da
„Ten sen, co w głowie trwa
„Wspomnienia tych dawnych chwil
„To klucz do tamtych dni Gdy on tu ze mną był”
Śmiech rozbrzmiewał w domu
Bo nie wiedział nikt
Że szczęśliwy koniec To kłamstwo, fałsz i mit
O tak się chciałoby mieć Coś prócz wspomnień mgły
Lecz wspomnieniem świat będzie żył
Przez stare oczy wrócą dni
Te dni i tamte sny
Gdy on tu ze mną
Był
Tak.
Całkiem nieźle.
Przepraszam panią.
No cóż…
Figaro, skończyłem. Co myślisz?
Poważnie?
Moim zdaniem jest do niego bardzo podobny.
Bardzo.
Nie, Figaro. To znów Signore Rizzi.
Przykro mi, Signore Rizzi, zamknęliśmy już zakład.
-O zachodzie słońca. -Wybacz, że przeszkadzam.
Zobaczyłem światło i pomyślałem, że znów cię zapytam.
Proszę, sprzedaj mi zegar z kukułką.
Ten z kaczuszką i aligatorem.
Jak już mówiłem, nie jest na sprzedaż.
Dam ci 20 lir. 30 lir.
Podaj cenę, Dżepetto, a ją zapłacę.
Są bezcenne.
Nie mogę panu sprzedać zegarów z kukułką.
W takim razie czemu prowadzisz sklep?
To skomplikowane. Co pan powie na pozytywkę?
Dobranoc, Dżepetto. Jestem rozczarowany.
Oni tego nie rozumieją, Cleo. Moje zegary są dla mnie wszystkim.
To moje najbardziej wyjątkowe dzieła.
Zrobiłem je dla mojej ukochanej Constanzy.
Wszystkie jej się podobały.
Wszystkie.
Ale ciebie kochała najbardziej, chłopcze.
Mój drogi chłopcze.
Dość tych smutków. Czas na odrobinę szczęścia.
Dlatego dałem ci uśmiech. Żebyś zawsze był szczęśliwy.
Jak ci na imię?
Powinieneś jakieś mieć. Jak cię nazwać?
No jak?
Wystrugałem cię z drewna.
Z sosnowego pnia.
Jesteś chłopcem zrobionym z pnia.
Pień-okio. Pieniokio. Pinokio.
Pinokio. Tak.
Podoba ci się to imię?
Tak.
Figaro, podoba ci się to imię? Tak.
Hej! Nie!
Zatańczmy.
To ma być muzyka?
Nie bój się, Figaro.
Dlaczego? Bo on cię lubi.
Figaro, nie.
Nawet Cleo uważa, że jest bardzo przystojny.
Chodź, Figaro. Nie bądź tchórzem.
Figaro.
Co?
Tak. Już prawie czas, ale...
Jeszcze chwila.
Tak.
A teraz czas spać.
Tak.
Dobranoc, Cleo, moje wodne dzieciątko.
Dobranoc.
Dobranoc, solenizancie.
Cóż za piękna noc.
Figaro, spójrz na Pinokia w świetle księżyca.
Wygląda niemal jak prawdziwy chłopiec.
Spójrz, Figaro. Spadająca gwiazda.
Nie widziałem takiej od...
Musimy pomyśleć życzenie.
Mała, jasna gwiazdko z nieba, jednej rzeczy mi potrzeba.
Życzę sobie...
Jak to ująć?
Życzę sobie...
Chcesz wiedzieć, o co poprosiłem, Figaro? Otóż o...
Nie. Jeśli ci powiem, pomyślisz, że jestem...
Ten zegar zawsze przytakuje.
Rozumiesz? Bo robi tik-tak. Więc przytakuje.
Nieważne. Już późno.
Ale…
gdyby moje życzenie się spełniło, byłoby wspaniale.
Wspaniale.
A niech mnie! On żyje.
O co tutaj chodzi?
-Ja cię kręcę. Ty chodzisz. -„Ja cię kręcę. Ty chodzisz”.
Ja nie mogę. Ty mówisz.
„Ja nie mogę. Ty mówisz”.
-Nie. Ty mówisz. -„Nie. Ty mówisz”.
-Wiem, że ja mówię. Ty też. -„Wiem, że ja mówię. Ty też”.
W porządku.
Zachowajcie spokój. Jestem. Co się...
Już wiem, w czym problem.
Niech mnie kule biją. Wróżka!
Nie jesteś prawdziwy.
Jasne, że jest. On żyje.
-Ktoś ty? -Hipolit Świerszcz.
Robak, boulevardier, flâneur, rentier. A ty kim jesteś?
Dżepetto poprosił o coś z głębi serca, więc oto jestem.
-Jestem Błękitną Wróżką. -„Jestem Błękitną Wróżką”.
-Nie, ja nią jestem. -„Nie, ja nią jestem”.
Już wiem, w czym problem.
-Jeszcze raz. Jestem Błękitną Wróżką. -Witaj, Wróżko!
Tak lepiej. Jestem Błękitną Wróżką.
-A ty jak się nazywasz? -Nie wiem.
Dżepetto nazwał go Pinokio.
Nazywam się Pinokio.
Twoja głowa jest zrobiona z pnia drzewa. Dlatego Pinokio.
Idealnie imię dla drewnianego chłopca.
-Jestem chłopcem? -Drewnianym.
Jak mniemam, Dżepetto jest stolarzem.
Można go nazwać papą Pinokia.
-„Papą”? -Tak. Ojcem.
Gdyby Pinokio był prawdziwym chłopcem.
Skoro Dżepetto chciał chłopca, czemu zrobił lalkę?
Można zrobić chłopca w inny sposób,
ale Dżepetto raczej rzadko wychodzi
i tyle mógł zrobić za pomocą swoich narzędzi.
Ale jako gadający świerszcz
nie będę oceniał, co jest prawdziwe.
-Wróżko, czy ja jestem prawdziwy? -Owszem, Pinokio.
Jesteś prawdziwą, żyjącą lalką, która ma wyglądać jak prawdziwy, żyjący chłopiec.
Prawie o to poprosił twój ojciec.
Kiedy stanę się prawdziwym chłopcem?
To chyba uszczęśliwiłoby mojego ojca.
„Moja mała marionetko Miał życzenie twój Dżepetto
„Lecz jego sens pojąć nie było tak lekko
„Dzięki gwieździe ożyła zabawka z sosny Ty, pajacyku radosny, słodki, rozkoszny
„Chciałbyś chłopcem zostać? Życia próbom sprostaj”
Dżepetto zrobił swoje. Ja również.
Reszta zależy od ciebie.
Musisz udowodnić, że jesteś odważny, dobry i niesamolubny.
Jak?
Ucząc się wybierać między dobrem a złem.
-Ale jak? -Sumienie ci podpowie.
Czyje mienie?
Nie. Sumienie. Rzeczownik abstrakcyjny.
Sumienie to cichy głosik, którego ludzie nie chcą słuchać.
To problem dzisiejszego świata.
Jesteś moim sumieniem?
Ja? Nie jestem sumieniem.
Jestem świerszczem. Insektem, nie instynktem.
Chciałbyś być jego sumieniem?
Nie, dzięki. Mam dość dużo na głowie.
Doprawdy? Ja widzę zagubioną duszę, insekta bez stałego adresu.
Włóczęgę skaczącego z paleniska na palenisko,
bez celu, bez pracy, bez perspektyw i bez celu w życiu.
Słuchaj.
Tylko dlatego, że zakradam się do domów, by się ogrzać,
i z kilku być może mnie wykopano, nie oznacza...
-Dobra, masz rację. -Posłuchaj.
Umiesz odróżnić dobro od zła?
I to jak.
Jestem owadem z wysokimi standardami moralnymi,
wbrew temu, co mogłaś słyszeć.
No to ustalone. Uklęknij, panie Świerszczu.
Niniejszym mianuję cię sumieniem Pinokia.
-Tymczasowym sumieniem. -Tak. Tymczasowym.
Do czasu, aż Pinokio wykształci własne sumienie.
Zatem zostajesz strażnikiem wiedzy o tym, co dobre, a co złe,
a także zaufanym doradcą w chwilach pokusy.
Powstań, Sir Hipolicie Świerszczu.
To mi się podoba!
„Tak, tę pracę jako zaszczyt przyjm A ty z sumieniem w zgodzie żyj
Pinokio, pamiętaj tę myśl A ja już teraz muszę iść”
Znów rymuje. No to zostajemy we dwóch.
Gdy chłopiec jest odważny, dobry i niesamolubny,
ojciec jest z niego dumny.
Nie liczy się to, z czego jesteś zrobiony.
Tylko to, co masz w sercu.
Milion gwiazd
Ty także swoją masz
A spójrz, to przecież są
Marzenia nasze
Milion gwiazd na niebie lśni
Aż do nieba lecą sny
Pośród snów najdroższy sen
Niech spełni
Się
Co to było? Coś słyszałem.
Słyszałem coś.
Figaro, też coś słyszałeś?
Słyszałem coś.
Czy ty...
Czy ty coś słyszałeś, Figaro?
Coś słyszałem. Na pewno.
Słyszałem coś.
A ty, Cleo? Słyszałaś coś?
-Pinokio, słyszałeś coś? -No pewnie!
Ja też. A skoro mówisz...
Cześć, tato.
To ja, Pinokio!
-Ty mówisz! -Tak. I chodzę.
Jak to możliwe?
To dzięki Błękitnej Wróżce. Spełniła twoje życzenie.
Błękitna Wróżka?
Faktycznie miałem życzenie. Życzyłem sobie, żeby mój...
Wiem. Chciałeś prawdziwego chłopca. Ale wiesz co?
Prawie jestem prawdziwy. I mogę się nim stać.
Muszę tylko zrobić... masę rzeczy.
Prawie prawdziwy chłopiec?
Prawie prawdziwy chłopiec.
Prawie prawdziwy chłopiec!
Spójrz na siebie! Jesteś prawie prawdziwym chłopcem!
Możemy być rodziną.
Prawie prawdziwy chłopiec!
Trzeba puścić muzykę.
Zatańczmy. Umiesz tańczyć?
Zrobię z drewna buty dla twych stóp
Będziemy tańczyć, aż padniemy z nóg
Na wszelkie drzazgi mam arsenał dłut
Ale z ciebie cud
O, tak
Pinokio mój, Pinokio mój Do mnie, do mnie pójdź
Pinokio mój, Pinokio mój Mój syn, mój z drewna syn
Pinokio mój, Pinokio mój…
Mogę? Uprzejmie dziękuję.
Zajadaj mi się nim
I tak oto Pinokio stał się częścią rodziny Dżepetta.
Pomimo kilku praktycznych problemów…
stali się stabilną, dobrze funkcjonującą rodziną.
Pinokio!
Tak sobie myślałem, Pinokio...
Może czas, żebyś poszedł do szkoły?
Naprawdę, ojcze?
Co to za świecące coś?
To słońce, synu.
Codziennie krąży wokół Ziemi. Proste. To nauka.
Będziesz się o tym uczył w szkole.
To twoi nowi koledzy i Signora Vitelli. Buongiorno.
Dżepetto.
Pinokio! Czekaj.
Tak, Figaro. Prawie zapomniałem.
To twój podręcznik. I jabłko dla nauczycielki.
Obróć się. Niech ci się przyjrzę.
Przystojniak.
Pinokio.
W mieście łatwo zabłądzić.
Jest tu wiele krętych uliczek, więc uważaj.
Jeśli się zgubisz, pamiętaj, że jesteśmy dwie ulice od fontanny.
Po szkole wrócę prosto do domu.
Będę na ciebie czekał.
I zjemy obiad, gdy wybije 17.00.
Dobrze, ojcze. O 17.00.
Dobrze. Idź.
Nie!
Nie, Figaro. No i poszedł.
Mój synek.
Buongiorno, Sofia.
Mam dla ciebie bardzo dobre śmieci.
Proszę.
Już za nim tęsknisz, co? Tak.
Ja też. Figaro, tęsknisz za nim?
Tak? Szkoła dobrze mu zrobi.
Szkoła? O rety. Która godzina?
Pierwszy prawdziwy dzień w pracy i od razu spóźnienie.
Nie zjedz mnie!
Spokojnie. Nie lubię robali. Za dużo roboty. Wolę śmieci.
Dzięki. Co za ulga. Myślałem, że już po mnie.
-Jestem Hipolit Świerszcz. -Miło poznać. Sofia.
Jesteś tu nowy. To piękne, małe...
Nie chcę ci przerywać,
ale jestem sumieniem Pinokia i zaspałem.
Mogłabyś podrzucić mnie do szkoły?
Zaspałeś do pracy?
Czyli da się zatrudnić sumienie?
-Za moich czasów... -Muszę do niego dołączyć.
Ten pajacyk biega wolno po ulicach bez sumienia.
Wiesz, ile może narobić kłopotów?
Nie chciałabym mieć tego na sumieniu.
Dobrze, Panie Poprawny. Pilnuj kapelusza.
WIELKI STROMBOLI I JEGO TEATRZYK MARIONETEK
No proszę. Stromboli! Ten stary szczur wrócił do miasta.
Pamiętasz, jak przywiązałem do ciebie sznurki i udawałem, że jesteś kukiełką?
Pamiętasz, co zrobił, jak się dowiedział?
Słuchaj, Kiciu.
Radosny śmiech niewinnych dzieci idących do szkoły.
Ich spragnione umysły podążają do fontanny wiedzy.
Szkoła, szlachetna instytucja.
Świat byłby bez niej taki głupi.
Spójrz. Chłopiec z drewna.
Chłopiec z drewna! Kiciu, to niesamowite.
Żywy pajacyk bez sznurków!
Coś takiego może być warte fortunę.
Niech pomyślę. Kto zapłaciłby za żywą marionetkę...
Tak jest. Stromboli! Dałby się za to pokroić.
Nie mogę się doczekać, aż w szkole dowiem się, co to jest.
Szybko. Przetniemy mu drogę.
Ależ ze mnie niezdara. Bardzo przepraszam.
-Nic ci nie jest? -W sensie?
Szkody, złamania, nieodwracalne ubytki.
Nie jestem zepsuty.
Dzięki Bogu. Pewnie jesteś z mocnego dębu.
Z sosny. Nazywam się...
No tak, z sosny. Nie każdy może być z dobrej jakości drewna.
Uczony. Oczytany człowiek.
Pewnie idziesz prowadzić wykłady?
Nie. Idę do szkoły,
żeby nauczyć się różnych rzeczy i zostać prawdziwym chłopcem dla ojca.
Chłopcem?
Czemu chcesz być prawdziwy, skoro możesz być sławny?
-Sławny? -Dokładnie tak.
Mam na myśli teatr.
Jasne światła. Muzyka. Aplauz. Sława!
Sława? Ale ja chcę być prawdziwy.
Tak, chłopcze.
Ale mówi się, że nie jesteś prawdziwy,
póki nie jesteś znany.
Sława oznacza bycie prawdziwym. Bez niej jest się nikim.
Chcesz być nikim? Nie! Nikt nie chce.
Każdy chce być kimś.
Tata kazał mi iść do szkoły.
Wszyscy rodzice tak mówią, ale on nie dostrzega twojego geniuszu.
Po co komu edukacja,
gdy ma się taką osobowość, profil i budowę?
Jest urodzonym aktorem. Prawda, Kiciu?
I nie tylko aktorem. Przedsiębiorcą. Influencerem.
Ojciec byłby z ciebie dumny.
-Naprawdę? -Oczywiście.
Zobaczy twoje imię na afiszach!
-Jak ci na imię? -Pinokio.
Pinokio.
P-I-N-O...
Pewnie K. Nieważne. Za dużo liter.
Potrzebujemy prostego, silnego pseudonimu.
Dębina. Kłoda.
Mam. Sosenka.
Nic z tego. Marnujemy cenny czas.
Chcesz, by twój ojciec był dumny?
-No pewnie. -To jak?
-Dobrze, zostanę sławny. -Kapitalnie!
Tam para pa-ram
Któż nie zazdrości nam
Zegarek złoty i czarny frak Któż inny na co dzień chodzi tak
Hej, kto tak jak my
Wesoło spędza dni
Śpiewajmy bracia, bo co tu kryć Aktorem dobrze być
Widzę go. Przed nami, na dwunastej.
Przepraszam. Z drogi.
Dzięki, Sofia.
-Co? -Świerszczu, co ty tam robisz?
Co? Do kogo mówisz? Co to za świerszcz? Nie mogę...
Gdzie on jest? Gdzie patrzysz?
Wiesz co? Nie muszę chodzić do szkoły.
Zamiast tego zostanę sławny. Ojciec będzie ze mnie dumny.
Spokojnie. Pamiętasz, co mówiłem o pokusach?
To właśnie one.
Nie. To Pan Lis. Mój agent. Mówił, że jest uczciwy.
Uczciwy Pan Lis?
Musisz wiedzieć,
że gdy ktoś nazywa się „uczciwym”, nie jest taki.
Zwłaszcza gdy to agent.
Jako twoje sumienie
każę ci wybić sobie sławę z głowy
i iść do szkoły.
Tego chce twój ojciec.
Pan Lis mówił, że ojciec chce, bym był sławny.
Tak jak mówiłem, Pan Lis kłamie.
Mówiłeś, że gdy ktoś mówi, że jest uczciwy, to taki nie jest.
-Komu mam wierzyć? -Odwieczne pytanie.
Ale ja zaufałbym gościowi, którego wyznaczyła Błękitna Wróżka.
-Hipolit Świerszcz, tymczasowe sumienie. -A zatem chcę iść do szkoły.
I tak ma być. Szkoła jest tam.
Pino. Rzuć ten młot.
Zatrzymaj się.
Powinni coś zrobić z tą drogą.
Pewnego dnia jakiś wóz poślizgnie się na tych kamieniach
i zrobi komuś krzywdę.
-Na co idą nasze podatki? -Co to są podatki?
Nie musisz o tym myśleć,
skoro nie będziesz sławny.
Musisz za to wiedzieć coś o szkole.
Masz uważać na lekcjach, przestrzegać zasad
i robić to, co każe nauczyciel.
-Rozumiesz? -Tak.
-Nie idziesz ze mną? -Nie.
Insekty nie są mile widziane w szkołach.
Wsadzają mnie do jednego worka z osami, karaluchami i termitami.
Będę tu na ciebie czekał.
-Wrócimy do domu na czas. -Dobrze.
Widzisz?
To dobry dzieciak, prawda? Mam dobre wieści.
Pinokio chyba naprawdę chce być odważny, dobry i niesamolubny.
I posłuchał swojego sumienia.
Pewnie myślicie, że nawaliłem.
Ale stary Świerszcz poradził sobie i odtąd wszystko pójdzie gładko.
Wynoś się!
I nie wracaj. Szkoła jest dla prawdziwych dzieci.
Nie dla jakichś pajaców. Twoje miejsce jest w teatrzyku.
Chodźcie.
No nie!
Co to ma być? Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie!
To niedopuszczalne.
Nauczyciel mnie chyba nie lubi.
Kogo to obchodzi? Ma starodawne metody nauczania.
Czy są nakierowane na dzieci? Oparte o rozwój?
Nie sądzę. Nie jest otwarty na inne style nauki.
Mówią, że to nie miejsce dla mnie. Dzieci mnie wyśmiały.
Nic dziwnego. Pajacyki rozbawiają ludzi.
Biedny, niezrozumiany chłopcze. Nie widzisz tego?
Nie pasujesz do tradycyjnego modelu edukacji.
Jesteś niezrozumiany, jak każdy wielki aktor na tym świecie.
Szkoła jest dla zwykłych, nudnych, głupich, małych dzieci.
Nie dla genialnych artystów, takich jak ty.
Chcesz sławy. Sławy i bogactwa.
-Ale mój ojciec... -Poszedłeś do szkoły, tak jak chciał.
Dałeś szkole szansę.
I co powiedział mądry i uczony wychowawca?
Że moje miejsce jest w teatrzyku.
A więc teatrzyk. Tak jak mówiłem.
-I to mi się podoba! -Nie!
Do Stromboliego. Sława czeka!
Tam para pa-ram
Któż nie zazdrości nam
Wąsiki sterczą jak igły dwie Karetą jak hrabia jeździ się
Wio! Koniku, wio!
Ja bardzo lubię to
Buciki uszyte z najlepszej skóry Fryzura, modne pompadoury
Śpiewajmy bracia, bo co tu kryć Aktorem warto być
Nie. Pinokio, nie słuchaj go!
Nie słuchaj go, Pino!
Pino, nie!
Nie!
Wybiła piąta.
Pinokio powinien być już w domu. Pewnie zgubił drogę i...
I się zgubił.
Chodźcie, wszyscy. Ty też, Figaro.
Nie wychodziłem z warsztatu od...
No ale…
musimy znaleźć Pinokia.
Szanowni państwo.
Aby dopełnić moje wspaniałe przedstawienie,
Stromboli, najwyższej klasy artysta
i największy maestro teatru na świecie...
To ja.
Za specjalną zgodą zarządu...
To też ja.
Zaprezentuję państwu coś, w co nie uwierzycie.
Przedstawiam ósmy cud świata.
Jedynego pajacyka, który śpiewa i tańczy bez sznurków.
Zabawkę, która myśli, że jest chłopcem.
Więc to prawda. Stromboli zdobył magiczną lalkę.
Masz moje kondolencje.
Chcesz je odzyskać?
-Jesteś uroczy. -Jestem Pinokio.
Mam zostać sławny, by zostać prawdziwym chłopcem i uszczęśliwić ojca.
Jestem Fabiana i nigdy nie będę sławna.
Chyba że uda mi się
wyrwać z tego taniego, marnego teatrzyku.
Nieważne. Mam ciężki dzień. Wybacz.
-Po co mi sznurki? -To część przedstawienia.
Stromboli wpadł na to w ostatniej chwili. Widzisz? Rozwiązują się.
Nie poznałeś jeszcze Sabiny, prawda? Moglibyście się zaprzyjaźnić.
Chyba ma silne nogi.
Twoje też są mocne. Z sosny?
Tak. Ale wkrótce będą prawdziwe.
Przetestuj je dzisiaj.
-Połamania nóg. -Na serio?
Nie, nie na serio.
Co ci się stało?
To długa historia. Z każdym dniem jest lepiej.
Jedynego pajacyka, który śpiewa i tańczy bez sznurków.
Zabawkę, która myśli, że jest chłopcem.
Oto jedyny w swoim rodzaju Pinokio!
WYBIERZ MELODIĘ
Na sznurku nikt nie trzyma mnie Lecz nic a nic nie boję się…
Głupia kukiełka.
Jeszcze raz.
Na sznurku nikt nie trzyma mnie Lecz nic a nic nie boję się
Skoczę raz i skoczę dwa, wesoło hop sa-sa
Gdzie chcę, tam mogę iść Niech zobaczy cały świat
Dziś tu, a jutro tam Bo jam sobie niby ptak
Kto chce, niech sznurków trzyma się Mi bez nich wcale nie jest źle
Jeżeli nawet sprawi los Że stłukę sobie nos
Bez sznurków nie jest źle
Dziękuję.
Grazie. Dziękuję.
Nie jestem może baleriną, ale tańczyć chcę
O miłości śnię
Pół-człowiek, pół-marionetka Tak ćwiczę tu piruet mój
Znikają wtedy wstyd i łzy Krok każdy wolność daje mi
Będę tańczyć wciąż i marzyć o plié
Zobaczą znów mój pląs i moje grand jeté
Już czuję tłumu wzrok Choć z trudem robię krok
Lecz ja chcę
Tańczyć wciąż
Raz dwa i tango, a potem salsa
A potem rumba, a potem cha-cha-cha
Pasodoble i quickstep I two-step i fokstrot
Merengue, bachata i mambo I bomba i plena i samba
I kathak, kabuki na bis
Tu wystarczą dwie stopy Więc chodź tu, no chodź
Poczuj to coś, poczuj w sobie tę moc
Masz tę moc, którą ma każde dziecko Więc tańcz
Czy potrafisz, czy nie Idźmy w tango, olé!
Co to ma być? U mnie nie ma występów za darmo.
Spakuj się. Za godzinę wyjeżdżamy.
A ty...
Mój mały Pinokio.
Bałem się, że się zgubiłeś albo ktoś cię ukradł.
Nie chcielibyśmy tego.
Za godzinę odjazd.
-Gotowe. -Wypuść mnie.
-To będzie twój dom. -Pomocy!
-Zawsze będziesz pod ręką. -Nie.
Nie!
Tak. Należysz do mnie.
Wypuść mnie. Pomocy! Ojcze!
„Ojcze”? Żaden rodzic nie chce takiego dziwadła.
Nie!
Rodzice chcą prawdziwych dzieci.
Świerszczu. Ojcze. Pomocy!
Nie. Pomocy!
Proszę.
Moja drewniana kopalnia złota.
Pinokio!
Dżepetto. Jestem w słoiku!
-Pinokio! -Dżepetto!
Figaro, Cleo, gdzie on może być?
Pinokio!
Dżepetto!
Pinokio.
Jestem tutaj. Na górze.
Stromboli to okropny człowiek. Ale ci pomożemy.
Zostaw mnie.
Wydostaniemy cię z tej klatki.
Słyszysz? Pomożemy ci.
Spójrz na mnie, Pinokio. Możesz mi zaufać.
Jesteś prawdziwym człowiekiem. Jedyny człowiek, któremu ufam, to mój ojciec.
Ładnie tańczysz. Nie poznaliśmy się oficjalnie.
Jestem Sabina.
Pinokio.
Dzięki, że pomogłaś mi wyciągnąć nos.
Wiesz, co mówią. Przedstawienie musi trwać.
-Wspaniale tańczysz. -Dziękuję.
Szkoda, że poznaliśmy się w tak okropnych okolicznościach.
Pan Stromboli powiedział, że będę mógł wrócić do domu i pochwalić się tacie.
Ale potem mnie tu zamknął.
Więc nikomu już nie ufasz?
Tobie ufam. Trochę.
Dziękuję. Postaram się cię nie zawieść.
Widzisz ten klucz? To klucz do klatki.
Musimy go dosięgnąć, żeby cię wydostać.
Możesz mieć przez to kłopoty.
Mogę ci zaufać, Pinokio?
Gdy dotrzemy do następnej wioski, lalki i lalkarze
zamierzają zabrać pieniądze, które Stromboli nam ukradł, i dać nogę.
-Dać nogę? -Tak. Uciec.
I założymy swój własny teatrzyk.
Jego członkowie będą traktowani uprzejmie i uczciwie.
Co się tu dzieje?
Mój mały Pinokio.
Nic ci nie jest? Musisz odpocząć.
Jutro mamy ważne przedstawienie w Sienie.
Uwielbiają tam pajacyki. Dają nam dużo pieniędzy.
Żeby nie było żadnego kombinowania.
Chyba że na scenie. Tam masz dawać z siebie wszystko.
Czyli to koniec.
Umrę z głodu w słoiku po przetworach. Myślałem, że dożyję 103 lat.
Nie doszłoby do tego,
gdybym nie przyjął pracy jako sumienie.
Nie do wiary. Teatrzyk Stromboliego.
Ciekawe, czy Pinokio miał okazję...
Pino! Tutaj! To ja, Świerszcz!
Nie do wiary. Tak blisko, a tak daleko.
No proszę.
Pinokio. Posłuchaj.
Świerszcz. Dobrze cię widzieć. Stromboli zamknął mnie w klatce.
Zamknięta. Chyba nie na to się pisałeś,
gdy postanowiłeś zostać sławnym aktorem?
To nie moja wina. Nie chciałem być sławny.
Wybacz. Ja pamiętam to inaczej.
Nie chciałem być sławny. Chciałem chodzić do szkoły.
-Hej! -To prawda.
Nie podobały mi się brawa i okrzyki.
Co się dzieje?
To chyba jakaś magia.
Mam do tego nosa.
Kłamstwa potrafią zmienić człowieka.
Dlatego mówię ci
najprawdziwszą prawdę na świecie.
Uwierz mi.
To akurat nie była prawda. Ale cała reszta już tak.
W porządku, Świerszczu?
Mniej więcej. A teraz przestań opowiadać.
Widzisz tamten klucz?
Tak.
To klucz do klatki. Dosięgniesz go?
Nie dam rady.
Powiedzieć ci coś?
Nie chcę być prawdziwym chłopcem.
Nic ci nie jest?
Nie, ale powiedz. To było prawdziwe kłamstwo?
Jasne, że nie. Musiałem dosięgnąć klucza.
Wybacz.
Pamiętasz, co powiedziała Błękitna Wróżka?
Nie jest ważne, z czego jesteś zrobiony.
Liczy się to, co masz w sercu. O to chodzi w byciu prawdziwym.
Ale dziękuję za przeprosiny.
Wybacz, że cię nie posłuchałem przed szkołą.
Mam cię.
Dzięki, Pino. A teraz traf do zamka.
Prawie. Mamy to!
Bingo. Udało nam się.
Właśnie, bingo. Co to jest?
Nie ma czasu na gry i zabawy.
-Wracajmy do domu. -Tak.
Poznałem bardzo miłych ludzi.
Pomogli mi, a nie musieli.
Od tego są przyjaciele.
Jedna z nich jest lalką, jak ja. Nazywa się Sabina.
Rozumiem. Zaprzyjaźniona lalka. Rówieśniczka.
Rówieśnicy to przyjaciele?
Nie zawsze.
Musisz uważać, bo czasem rówieśnicy zbierają się w grupę
i wywierają presję...
Świerszczu? Gdzie on się podział?
A niech mnie! Patrzcie, co wyłowiłem z ulicy.
To drewniany chłopiec!
Patrzcie. Jest z drewna.
Jestem Knot. A ty, Drewniaku?
-Nazywam się Pinokio. -Pinokio?
-Pino-co? -Pinokio.
No to co tam, Drewniaku? Czemu jesteś z drewna?
Bo jestem pajacykiem. Ale mogę zostać prawdziwym chłopcem.
Jak na pajacyka jesteś całkiem bystry.
Tylko najmądrzejsi młodzieńcy wiedzą o zbiórce.
Jakiej zbiórce?
Na Wyspę, tumanie.
Trzeba być na opuszczonym skrzyżowaniu po zmroku.
Byłeś na rogu, więc cię zgarnęliśmy.
Dobrze. Ale muszę znaleźć moje sumienie.
Sumienie?
Co was bawi?
Ty. Sumienie to ostatnia rzecz, którą chcesz zabrać na Wyspę Radości.
Wyspa Radości? To tam jedziecie?
Żebyś wiedział.
To najlepsze miejsce na świecie. Żadnych mundurowych, rodziców, zasad.
Można wszystko rozwalić, a nikt nic nie powie.
WYSPA RADOŚCI ZAPRASZA! ZA DARMO! – ZABAWA I ROZRYWKA!
Dobrze słyszałem?
Chciałbyś zostać przemieniony?
Tak.
A zatem dobrze, że z nami jedziesz,
bo Wyspa Radości
to doświadczenie zmieniające życie.
Na pewno nie będziesz już po tym pajacykiem.
Naprawdę?
Tak. Przysięgam na Boga.
Brzmi fajnie, panie woźnico.
Ale nie ufam panu.
Co?
Wygląda na to, że mamy tu niedowiarka.
Niszczyciela dobrej zabawy.
Kto nie wierzy w odmieniające doświadczenia?
Mamy zawrócić i wrócić do rodziców?
Nie!
Jedźcie. Ja pojadę innym razem.
Niestety to tak nie działa.
To tylko presja kumpli A ty ich pragniesz mieć
Jak nie zostaniesz jednym z nich To możesz zmykać precz
Nie wierzysz? Zapytaj ich!
Zastanów się, czy tak? Czy nie?
Czy w tą? Czy w tę?
Wybór masz, czy w drużynie z nami grasz Na decyzję czas
Zabawy nam tu nie psuj I zabawy nie bój się
Jesteśmy tu jak jedna dłoń
Reguły bardzo proste są
Popełnisz błąd i każdy tutaj skończy źle
Właśnie.
-Chłopcy więcej wciąż chcą -Chcą
Dziewczyny! Właśnie takich chłopców Bardziej chcą
Skończ już to bredzenie Że broni ci sumienie
Po co rozważanie takich spraw
Co za paw.
Więc baw się z nami, baw!
Tutaj nam kłopotów brak
Baw, baw, baw się, baw!
Baw się z nami, baw!
I mów nam, co i jak!
W porządku.
W takim razie…
jedźmy.
Tak!
Dobrze. Wyspa Radości czeka.
Pinokio. Nie!
Witajcie na Wyspie Radości!
Zapraszam do środka.
-Bawcie się dobrze. -Chodź do łódki.
Czeka was tu masa atrakcji.
I nikt nie powie wam „nie”.
Patrz, Drewniaku.
WYSPA RADOŚCI
DAJ MI SPOKÓJ!
-Piwo korzenne! -Piwo korzenne.
-Darmowe piwo korzenne! -Piwo korzenne.
Proszę, panowie. Na koszt firmy.
Weźcie jeszcze po jednym. Do dna!
Tyle piwa korzennego!
Dożywotni zapas piwa korzennego!
Piwo korzenne!
Daj mi to piwo!
Szalony dzieciak.
CUKROWA GÓRA
Nieźle, Pino.
KONIEC ŚWIATA
KUP LUB ZWIŃ
Spójrz na nich. Ogołocą to miejsce.
Daj mi to.
SZKOŁA OGÓLNIE NIEKSZTAŁCĄCA
Pchaj!
CEGŁY ZA DARMO
Drewniaku.
Koleś prawie się podpalił!
ZAMKNIJ JADACZKĘ!
NIENAWIDZĘ CIĘ!
ZAUŁEK NIENAWIŚCI
ZAMKNIJ SIĘ– FRAJERZE
WEŹ ZNAK – OBRAŹ KOGOŚ – ZAMKNIJ JADACZKĘ
Podobają mi się.
CZAS STOP
Musimy tu wrócić i rozwalić kilka zegarów.
Wyglądają jak zegary mojego ojca.
Tak? To patrz.
W sam środek!
-Teraz ty. -Nie, dzięki.
Ojcu chyba nie spodobałoby się, że tu jestem.
Skończ już to bredzenie Że broni ci sumienie
Po co rozważanie takich spraw
Więc baw, baw
Baw się z nami, baw!
Nie powinienem był posyłać go do szkoły jak prawdziwego chłopca.
To był błąd. Co to ma być?
Sofia, to ty? Co?
Co to znaczy? „Wyspa Radości”?
Tam jest Pinokio?
O rany. To poważny kryzys.
Katastrofa!
I o to chodzi. Jestem świetny.
Zrobiło się dziwnie cicho.
Gdzie podziały się wszystkie dzieci, Knocie?
Są gdzieś tu. Co za różnica?
To i tak frajerzy. Czwórka.
No proszę. Kolejny doskonały strzał. Ja to mam oko.
Ciekawe, gdzie są wszyscy.
O co tutaj chodzi?
Do licha! Tego nie było.
Stół chyba krzywo stoi.
Dobra, Drewniaku. Teraz ty.
Chciałem cię o coś zapytać.
Czemu nie rozwaliłeś żadnego zegara?
Prawdziwe dzieciaki to uwielbiają.
Czułem, że to złe.
Ale z ciebie świętoszek.
Widać nie jesteś jeszcze całkowitym palantem.
Nie chcę być palantem, tylko prawdziwym chłopcem.
W ten sposób zostaniesz nim może w połowie.
Wygląda na to, że wciąż masz jakieś sumienie.
Chciałbym je mieć.
Pinokio!
O co chodzi z tymi osłami?
A niech mnie.
Jakbym trafił do piekła.
DO KOPALNI SOLI
Ruchy, kanalie!
Im szybciej osły trafią do kopalni soli, tym szybciej dostanę kasę.
Nie wolno krzyczeć, gdy ktoś inny celuje.
Nieważne.
Przestraszenie przeciwnika to świetna strategia.
Trzeba wygrać za wszelką cenę.
Wcale nie. To, co zrobiłeś, jest oszustwem.
Z tego, co mówisz,
można by pomyśleć, że czeka nas coś strasznego.
Sumienie, no tak.
Co za lipa.
Knocie, lepiej sprawdź...
Na co ci wyglądam? Na osła?
Owszem.
Brzmisz jak osioł.
To byłem ja?
Pomocy!
Na pomoc! Zostałem oszukany!
Pomóż mi!
Wezwij kogoś! Pomóż mi, proszę.
Mamo!
O nie. Co się dzieje? Co teraz?
Pomocy! Świerszczu!
Świerszczu!
Uciekajmy stąd, Pino.
Dzieci zmieniają się w osły...
O nie! Ty też?
Te bachory.
Tu jest ten drewniany. Łapcie go!
Chodź, Świerszczu.
Tak jest, Pino. Wiejmy stąd.
Tam są!
Szybciej! Nie mogą dotrzeć do morza.
Utknęliśmy.
Wcale nie. Myśl pozytywnie.
Teraz!
Niech to. Drewniany osioł byłby wart fortunę.
Ktoś wrzucił do tej wody beczkę soli.
Jesteś w morzu. Woda morska jest słona.
-A teraz płyń. Ruszaj rękami. -W ten sposób?
Bardzo dobrze. Zmywajmy się stąd.
-Nie chcemy wpaść na Monstro. -Kto to?
Potwór morski. Śpi na powierzchni wody.
Wygląda jak wielka wyspa. Widzę ląd!
Ojcze? To ja, Pinokio. Wróciłem.
Może śpi.
Patrz. Zegary zniknęły.
Co mogło się z nim stać?
Wypłynął w morze.
-Wypłynął w morze? -Wypłynął w morze?
Tak. Wypłynął w morze. Czy ja mówię niewyraźnie?
-Jak? -A jak myślisz? Łodzią.
Wyruszył na Wyspę Radości, by znaleźć Pinokia.
Sprzedał zegary i kupił łódź.
Te zegary były dla niego wszystkim. To dzieło jego życia.
Sprzedał je, żeby mnie znaleźć?
Zgadza się.
Znaczysz dla niego więcej niż ukochane zegary.
Więcej niż wszystko inne.
Ruszajmy.
Nie widzę nigdzie Dżepetta.
Obym się mylił, ale to chyba Stromboli.
Szybko. Pod pomost.
Patrz. To Sofia.
Mam pomysł. Podpłynę i sprawdzę, czy wie, gdzie jest Dżepetto.
Ty się nie wychylaj.
Pinokio.
Sabina? Dobrze, że to ty.
Masz nowe uszy.
Tak. I nowy ogon.
My, członkowie Nowego Rodzinnego Teatru Lalek,
mamy dla ciebie ważną propozycję.
NOWY RODZINNY TEATR LALEK
-Macie własny teatrzyk? -Zgadza się.
Karabinierzy aresztowali wczoraj Stromboliego.
Nowy Rodzinny Teatr Lalek! Podoba mi się.
To nie wszystko. Bylibyśmy zaszczyceni, gdybyś do nas dołączył.
Naprawdę? Chcecie mnie?
Tak. Nawet z oślimi uszami.
Będziesz naszą gwiazdą.
To naprawdę wspaniała propozycja.
Ale…
muszę zostać i odnaleźć ojca.
Coś mi mówi, że podjąłeś dobrą decyzję.
Zdecydowanie tak. Jestem z ciebie dumny.
Patrz. Ośle uszy zniknęły.
To prawda, zniknęły.
Ogon też.
Wszystko zniknęło.
Czas na nas.
Może spotkamy się, gdy wrócimy do Sieny?
Oby.
Do następnego roku.
Pozdrów ode mnie ojca, Pinokio.
Ode mnie też.
-Gdy go znajdziesz. -Gdy go znajdziesz.
Oczywiście.
Prawie bym zapomniał!
Sofia mówiła, że Dżepetto wyruszył około dwóch godzin temu.
Podrzuci nas, żebyśmy mogli poszukać...
Chwila, chwila.
Wyjaśnijmy coś sobie.
Podrzucę ciebie, a nie jego. Nie uniosę takiego kawała drewna.
Bez urazy.
-To co zrobimy? -Mam pomysł.
Żadnych łodzi. Sama woda aż po horyzont.
Znajdziemy go. Myśl pozytywnie.
Co ona powiedziała?
Słyszałem, ale co...
Sofia? Widzisz coś?
Tak, tak.
Widzę małą łódkę.
-Małą łódkę? -Tak. Bączka.
-Co to bączek? -Mała łódka.
Widzę Dżepetta!
Dżepetto. Widzi ojca!
To Dżepetto!
Ojcze. To ja, Pinokio!
Ojcze!
To ja, Pinokio!
Ojcze, to ja!
Słyszałeś coś, Figaro?
Wydawało mi się, że słyszę Pinokia.
Chyba mam omamy.
Ojcze! To ja, Pinokio.
Ojcze!
Pinokio? Biegnący po wodzie?
To cud. Pinokio!
Pinokio! Wróciłeś.
Zgadza się. Idę do ciebie.
Czekaj. Ja podpłynę do ciebie.
To cud. Spójrz. Widzisz, Cleo?
Cleo, Figaro, patrzcie! On umie biegać po wodzie.
Oczywiście. Przecież jest z drewna. Już nadchodzę, Pinokio.
Przepraszam, że nie wróciłem do domu, gdy wyrzucili mnie ze szkoły.
Wyrzucili cię?
Bo jestem pajacykiem.
Więc dołączyłem do teatrzyku i stałem się sławny.
Sławny?
Prawie.
Tańczyłem w teatrzyku i zarobiłem pieniądze.
Ale zostałem porwany i zamknięty w klatce.
Musiałem opowiadać kłamstwa Świerszczowi, żeby urósł mi nos. Tak uciekłem.
Wtedy wóz pełen naiwnych dzieci zabrał mnie
na Wyspę Radości,
gdzie piłem... Zapomniałem, jak to się nazywa.
Wyspa Radości była zła. Wyrosły mi ośle uszy
i goniły mnie potwory, które chciały sprzedać mnie do kopalni.
Ale Świerszcz mi pomógł. Wskoczyliśmy do morza i dopłynęliśmy do brzegu,
gdzie dowiedziałem się, że sprzedałeś zegary,
by móc mnie szukać.
I teraz jesteśmy tutaj!
Wszystko to w jeden dzień?
Tak.
O rany. Ja nie zrobiłem tyle przez całe życie.
Przepraszam, ojcze, za wszystkie kłopoty.
Nie, Pinokio. Wszystko ci wybaczam.
Cieszę się, że jesteś bezpieczny.
Możemy wrócić do domu i być razem.
Będziemy jedną, wielką, szczęśliwą...
To Monstro!
Niech mnie. Zasnął.
Obudź się! Mój przyjaciel tam jest! Otwierają tę wielką gębę.
Ojcze!
Pinokio! Też zostałeś połknięty?
Ojcze!
Złap się.
Uderzyłem drewnianego chłopca kawałkiem drewna.
-Pinokio. -Cześć, tato.
Tak dobrze cię widzieć.
Tak się cieszę.
Też tu jesteś, Figaro. I Cleo.
Znów jesteśmy razem. Wspaniale.
Choć jesteśmy w żołądku wieloryba.
Ale damy radę. Mimo że jest nieco wilgotno.
Twoja łódka wciąż pływa.
Tak. To dobra łódka.
Gdy Monstro otworzy usta, wypłyniemy.
No nie wiem. Rozejrzyj się.
Dużo rzeczy tu wpada, ale nic się nie wydostaje.
Chyba że drugą stroną, ale to zła opcja.
-Co jest w tej latarni? -Tran wielorybi. O, ironio.
Tak. Mam pomysł.
Teraz!
Udało nam się. Spójrz, ile dymu.
To wspaniale.
Przygotujmy łódkę, ojcze.
Otwieraj! Muszę się tam dostać!
Sezamie, otwórz się!
A to ciekawe.
Nie!
Ojcze, patrz!
Dym zaczyna go drażnić.
Łaskocze go w nos.
Pino!
Świerszczu! Złap się.
-Kto to jest? -Moje sumienie.
Świerszcz jest twoim sumieniem?
Owszem. I nie jest to łatwa praca.
Przygotuj się, ojcze.
Pinokio!
Ojcze!
Nie!
Figaro, Cleo. Mam ojca.
Pino!
Świerszczu, dzięki Bogu. Myślałem, że już po tobie.
Wykichał nas w stronę lądu.
Zbliża się!
Trzymajcie się!
Szybciej, Pinokio! Kręć tymi klockami.
Już prawie.
Ojcze?
Udało ci się.
Ojcu chyba coś się stało. Muszę mu pomóc.
Idź. Dogonię cię.
Ojcze? Powiedz coś.
Obudź się.
Figaro tu jest. I Cleo.
Wszyscy tu są.
Nie umieraj, ojcze.
Proszę, nie umieraj.
Pośród snów najdroższy sen
Niech spełni…
Pinokio. Jesteś tu?
Tak, jestem. Wszyscy jesteśmy.
Cleo? Figaro?
Figaro, Cleo, jesteście tu.
Miałem przedziwny sen.
Śniło mi się, że połknął nas wieloryb.
To nie był wieloryb, tylko potwór morski. A my uciekliśmy.
To prawda. Teraz pamiętam. Uratowałeś nas.
Płynąłeś szybciej niż jakikolwiek kliper.
Prawdziwy chłopiec nie dałby tak rady.
Starałeś się z całego serca.
Jesteś dobrym chłopcem.
Wiesz, jaki jeszcze jesteś? Niesamolubny i bardzo odważny.
Gdy się pojawiłeś,
mogłeś odnieść wrażenie, że chciałem kogoś innego.
Ale tak naprawdę chciałem ciebie.
Zawsze będziesz moim prawdziwym synkiem.
Nic bym w tobie nie zmienił.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
I bardzo cię kocham.
Ja ciebie też, ojcze.
Dużo przeszliśmy, co, synu?
To prawda. Wracajmy do domu.
Wracajmy.
Chodźcie, Cleo, Figaro. Ale...
Pinokio,
znasz drogę?
Idźmy za światłem.
Koniec końców Pinokio udowodnił, że jest odważny, dobry i niesamolubny.
Od tej pory opowiadano o nim wiele historii.
Mówi się, że przemienił się w prawdziwego chłopca.
Czy tak się stało? Kto wie? Ale jedno wiem na pewno.
W głębi serca
Pinokio jest najprawdziwszy, jak tylko się da.
Pinokio
Gdy prosisz o coś gwiazdkę z nieba
Kim jesteś, znaczenia nie ma
Wszystko, czego pragnie twe serce
Przyjdzie do ciebie
Jeśli twoje serce marzy
Wszystko może się wydarzyć
Pośród snów najdroższy sen
Jak przystało na marzyciela
Milion gwiazd
PINOKIO
Ty także swoją masz
A spójrz, to przecież są
Marzenia nasze
Milion gwiazd na niebie lśni
Aż do nieba lecą sny
Pośród snów najdroższy sen
Niech spełni się
Na podstawie klasycznej animacji Disneya
oraz powieści „Przygody Pinokia” autorstwa Carla Collodiego
Napisy: Kinga Stańdo