Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Thuis.
De plek van je kindertijd en je herinneringen.
Maar het thuis van mijn kindertijd verandert.
Het ijs waar we afhankelijk van zijn, smelt weg.
Voor mijn welp en mij is de toekomst onzeker.
Ik ben geboren in een ijsgrot, hoog in de bergen.
Maar de bevroren oceaan, het zee-ijs, was ons thuis.
Hier heb ik mijn vroegste herinneringen opgedaan.
Ik speelde met mijn beste vriend, mijn tweelingbroer.
En zij was nooit ver weg.
Onze beschermer.
Onze moeder.
Ik was sterker dan mijn broer. Nieuwsgieriger.
Maar hij was onafhankelijker.
Ik volgde altijd mama's voorbeeld.
Er was een hele wereld die ze ons wilde laten zien.
Er viel hier zo veel te leren.
Ze was onze enige leermeester.
Ik deed haar altijd precies na.
Ik wist het toen niet, maar we waren op jacht...
...naar iets.
Naar een geur.
Een geur onder het ijs.
Wat het ook was, het rook heerlijk.
Mijn broer was ook klaar om aan te vallen.
Mij, meestal.
Mam bleef door het ijs beuken.
Ik wilde haar helpen, maar...
...ik had het druk.
En opeens werd het me allemaal duidelijk.
We joegen op zeehonden.
Nou ja, mama dan.
Ze was onze held.
We zouden haar overal naartoe gevolgd zijn.
En dat was ook nodig.
Mannetjesberen zwerven de hele winter rammelend van de honger over het ijs.
Mijn broer en ik zouden een makkelijk maaltje zijn.
Dus mama bracht ons naar de rand van het ijs, naar de open oceaan.
Alleen konden we niet zwemmen.
We waren zelfs nog nooit in het water geweest.
Het was ijskoud.
En het enige land in zicht was mama.
Ze wist dat we zo nooit zouden leren zwemmen.
En er was een goede reden om te blijven peddelen.
Eindelijk een plekje waar we konden uitrusten. Dacht ik.
Maar ik had het mis.
Toen we te moe waren om verder te zwemmen, leidde ze ons naar de kust.
Ik ben nog nooit zo blij geweest om aan mijn nekvel opgehesen te worden.
We waren veilig.
Nu konden we uitrusten.
Elke lente, als de zon hoger aan de hemel klimt...
...worden de dagen langer en warmer.
Dan begint onze ijswereld uit elkaar te vallen.
Ik leerde dat dat de natuurlijke gang van zaken was.
Maar het was lastig om aan die nieuwe, gebroken, bewegende grond te wennen.
Het was niet makkelijk om mama bij te houden.
Eén kleine stap voor haar was een gigantische sprong voor ons.
En nu liet ze mijn broer en mij voor het eerst alleen.
Ze had een nieuwe missie.
Ik zag haar stil verdwijnen en één worden met de ijsschotsen.
Een meesterstalker.
Mama wist uit ervaring dat je een zeehond alleen kunt vangen...
...als hij op een ijsschots zit.
Als hij het water in gaat, krijg je hem niet meer te pakken.
We konden niet veel doen.
We wachtten gewoon tot ze terugkwam.
Maar ze kwam niet terug. Ze bleef jagen.
Mama heeft die eerste zomer veel zeehonden gevangen.
We kregen goed te eten en kwamen niets tekort.
Toen voelden we ons veilig in onze bevroren oceaanwereld.
Maar nu verdwijnt het zee-ijs, dat ons thuis was.
Zeehonden hebben het zee-ijs nodig om te paren.
Wij hebben zeehonden nodig om op te jagen.
Wij zijn ijsberen.
Hoe moeten we overleven zonder ijs?
Onze moeder zorgde die eerste, lange winter dat we veilig en warm waren.
Op de dansende hemellichten na...
...was de wereld een half jaar lang volledig in het duister gehuld.
Ik dacht dat de zon voor altijd verdwenen was.
Ik herinner me nog dat hij eindelijk weer opkwam.
Mijn broer en ik waren dol op het zonlicht.
Dan konden we de wereld weer verkennen.
Maar mama wilde al die energie in gaan zetten.
Ze had een drukke lente voor ons gepland.
In de lente moeten we bijna onze hele jaarvoorraad aan eten vangen.
En snel ook.
Binnenkort verdwijnt het meeste zee-ijs en daarmee de zeehonden.
Dit jaar verwachtte mama veel van ons.
Ze wilde dat we het jagen perfect onder de knie kregen.
Het was gedaan met worstelen en kijken wat mama deed.
Ik leerde ook om altijd op mijn hoede te zijn.
Mannetjes vormden continu een bedreiging.
En deze verraste ons compleet.
Hij had honger, was vastbesloten en wist van geen ophouden.
Geen enkele afstand is veilig genoeg.
Maar er is wel veilig ijs.
En mama wist hoe ze het kon vinden.
Ze volgde de barsten die naar de rand van het zee-ijs leidden.
Hier was het zo dun, dat een grote mannetjesbeer er doorheen zou zakken.
En het belangrijkste voor mijn broer en mij...
...was dat we samen konden spelen.
Vroeger leerden we elke seconde op het zee-ijs iets nieuws.
Over de verschillende soorten ijs...
...de verschillende diktes...
...en hoe je de perfecte buiklandingsaanval plant.
Het was een heerlijk relaxte middag.
En mijn broer kreeg wat extra jachttraining.
Even door de sneeuw rollen om onze vacht te drogen.
En we gingen weer verder.
We kregen die lente veel meer zelfvertrouwen.
Maar mama was nog steeds het middelpunt van onze wereld.
Tegenwoordig hebben we niet veel tijd meer om te spelen.
Het kost ons al onze energie om voedsel te zoeken.
Ik wil mijn dochter laten zien waar ze zeehonden kan vinden.
Maar de oude plekken die ik kende, zijn steeds moeilijker te vinden.
Toen het weer zomer werd, leek het ijs anders dan vorig jaar.
Het voelde warmer. En het begon eerder te smelten.
Maar toen het ijs brak, kregen we verse prooi.
En dit waren niet de zeehonden die we kenden.
Witte dolfijnen.
Die had ik nog nooit gezien.
Maar mama wel.
En ze moest en zou er een vangen voor het avondeten.
Het is ontzettend moeilijk om je prooi in het water te vangen.
Maar ze was vastberaden. We moesten eten.
Eindelijk zwom er een recht op haar af.
En hij ontsnapte.
Maar ze leerde ons dat elke kans om te eten de moeite waard was.
In de zomer gaat de zon een half jaar lang niet onder.
Het eindeloze daglicht trekt een golf van nieuw leven aan.
Iedereen wil zijn gezin in de warme zomerzon grootbrengen.
Zelfs met al dat nieuwe leven is de zomer voor ons een seizoen vol ontberingen.
Je moest elke kans aangrijpen.
De gewone zeehonden zagen er zo lekker uit.
Maar mama had geen ijsschotsen om haar te helpen.
Ze moest improviseren.
Ik lette heel goed op hoe ze ze geluidloos stalkte.
Maar toen ze was ontdekt...
...werd het een achtervolgingsspel dat we niet konden winnen.
Ze zwommen rondjes om ons heen.
Maar mama wist altijd wel ergens eten vandaan te toveren.
Zeewier voor het avondeten.
Dat vonden we heel vies.
Vooral mijn broer.
Hij at nog liever niets dan zeewier.
Later in de zomer werd het voedsel nog schaarser.
Het was er wel, maar vaak kon je er maar moeilijk bij.
Elke zomer broedden de vogels op de klippen hun kuikens uit.
Op elke mogelijke plek waar ze veilig waren voor roofdieren.
Elke vierkante centimeter was kostbaar.
IJsberen klimmen bijna overal op om voedsel te vinden...
...en mama wilde ons laten zien hoe.
Maar we waren niet de enige dieren die honger hadden.
Ze was overtroefd door alweer een mannetjesbeer.
De klim zelf was al gevaarlijk genoeg.
En met hem daar ging mama het echt niet proberen.
De klippen brokkelden af onder zijn poten.
Vliegende prooi vangen op een gevaarlijke rotswand is geen optie.
Hij moest genoegen nemen met eieren of kuikens.
Beneden was het mijn broer gelukt om een veel betere maaltijd te vangen.
Een overwinning voor ons.
Zo was de zomer vaak.
IJsberen die gedreven door honger tot het uiterste gaan.
Allemaal voor een klein hapje.
De zomer leverde ons alleen maar restjes op.
Wie risico's nam, kon eten.
Het land bood wel eten, maar niet voor ons. Deze keer niet.
Tegenwoordig worden de zomers steeds langer.
Wat ik heb geleerd over restjes zoeken, houdt ons in leven.
Maar een jonge ijsbeer moet meer doen dan alleen overleven.
Ze moet groeien.
In de herfst van dat tweede jaar...
...stuitten we op iets geweldigs.
Er was een dode walvis aangespoeld.
Daar zouden we heel lang van kunnen eten.
Maar ik besefte al gauw dat het geen makkelijk maal zou worden.
Je kon bijna niet door de dikke huid heen bijten.
Daaronder zat zoveel voedzame blubber. Ik kon het ruiken.
Maar je moest er wel bij zien te komen.
Net toen het begon te lukken, kwam er alweer een mannetje...
...dat alweer roet in het eten gooide.
We konden maar beter op afstand blijven.
In elk geval zou hij meer aandacht hebben voor de walvis dan voor ons.
Ik was zo jaloers...
...toen ik hem met zijn sterkere kaken door de huid heen zag bijten.
Mama besloot dat deze kans te mooi was om aan haar neus voorbij te laten gaan.
Wie wacht, wordt beloond.
In de dagen erna kwamen er steeds meer beren...
...op de geur van het heerlijke feestmaal af.
Mama hield me ver uit de buurt tot ze allemaal goed hadden gegeten.
Het duurde niet lang voor al die kaken door de huid heen waren...
...en zich te goed deden aan de sappige zaligheid eronder.
Ik wilde zo graag meedoen.
Toen ze genoeg hadden...
...gingen ze lekker zwemmen om het eten van zich af te spoelen.
Ik had nog nooit zoveel ijsberen bij elkaar gezien.
Op dat moment was er zo veel te eten, dat er geen concurrentie was.
Dus ze genoten gewoon van elkaars gezelschap.
Toen eindelijk zelfs de allergrootste ijsbeer propvol zat...
...kon ik gaan eten.
Veel lekkerder dan zeewier.
Na alles wat we hadden meegemaakt...
...de honger en de ontberingen...
...weet ik nog dat we alle drie gewoon speelden.
Dat was de mooiste dag van mijn leven.
Onze tweede winter was veel zwaarder dan onze eerste.
Zulke krachtige stormen...
Dat hadden we nog nooit meegemaakt.
Toen het lente werd, waren we nog maar met ons tweeën.
De winter had mijn broer geveld.
Vanaf dat moment waren mijn moeder en ik alleen.
Vuur en ijs zijn al van oudsher vijanden, maar nu wint het vuur.
Zelfs het land begint onder onze voeten te smelten.
De oude wegen door ons thuisland worden onbegaanbaar.
Zo herinner ik me de zomer niet.
Dit is een heel ander seizoen.
Ik weet nog dat de derde zomer van mijn kindertijd de warmste was.
Het zee-ijs smolt al vroeg...
...en het was haast onmogelijk om zeehonden te vinden.
Dus mama bracht me naar een andere speciale plek om voedsel te vinden.
De rand van een eiland waar een nieuw soort prooi op ons wachtte.
Walrussen.
Ik vond die vreemde wezens met hun rare tanden fascinerend.
Of vond ik ze doodeng? Dat weet ik niet meer.
Maar er was een reden dat mama me hierheen had gebracht.
Het werd tijd dat ik eens probeerde te jagen.
Ik probeerde het makkelijkste doelwit te kiezen.
En mijn keuze was: allemaal niet.
Mama ging de groep walrussen hoger op het strand inspecteren.
Volwassenen, allemaal dicht tegen elkaar aan.
Te veel, en te groot.
Toen ze weer kwam kijken hoe ik het ervan afbracht...
...had ik mijn plan bijna rond.
Walrusmoeders met kalveren tussen hun flippers.
Die prooien waren precies groot genoeg.
Erheen zwemmen en ze van hun moeders stelen...
...was geen optie.
Maar misschien lagen er wat kalveren tussen de volwassenen op het strand.
En dat was ook zo. Weggestopt, aan de rand van de groep.
Ik nam mijn positie in.
Het liet ze koud.
Pas toen mama naderde en paniek zaaide...
...gingen ze het water in.
Het werkte. Een kalf, achtergelaten door een doodsbange moeder.
Het was onze beste maaltijd in tijden.
En ik speelde eindelijk een grotere rol in de jacht.
Net toen dat derde jaar de winter viel, veranderde mijn leven voorgoed.
Mama wist dat het tijd werd om mijn eigen weg te vervolgen.
Ze had me alles geleerd wat ze wist.
Dus stuurde ze me weg.
Alles wat ik van haar had geleerd, moest ik nu zelf proberen te doen.
Het was doodeng.
De wereld had nog nooit zo groot en eenzaam aangevoeld.
Ik wist niet of ik zonder haar wel kon overleven.
Drie jaar lang zwierf ik alleen rond.
In al die tijd kwam ik geen enkele andere ijsbeer tegen.
Maar ik was niet echt alleen.
Ze was bij me.
Ze maakte deel uit van iedere ervaring...
...iedere beslissing...
...iedere tocht.
Ze maakte deel uit van de beer die ik was geworden.
Door haar kennis heb ik die drie lange, slopende winters overleefd.
En die lente gebeurde er iets bijzonders.
Ik kwam een andere ijsbeer tegen.
Door mijn ervaringen met mannetjes was ik heel voorzichtig geworden.
Maar die angst verdween al snel.
Hij was vriendelijk.
Hij was even oud als ik en we waren allebei lang alleen geweest.
We speelden de hele dag als twee zorgeloze welpen.
We renden naar mijn favoriete plekje.
De rand van het ijs, waar ik vroeger met mijn broer speelde.
Die dag besefte ik dat niet alle mannetjesberen een dreiging vormden.
Hij verdween net zo snel als hij gekomen was.
We waren gewoon twee jonge beren die elkaar tegenkwamen op het eindeloze ijs.
Later die lente werd mijn hernieuwde zelfvertrouwen echt op de proef gesteld.
Een enorm, volgroeid mannetje, ruim twee keer zo groot als ik.
Hij volgde mijn geur...
...en traceerde mijn pootafdrukken in de sneeuw.
Dagenlang volgde hij me.
Ik vluchtte al mijn hele leven voor mannetjesberen.
Maar iets hieraan was anders.
Ik voelde een kracht.
Ik was niet bang.
Ik begreep al snel dat hij me het hof maakte.
Hij bleef dagenlang bij me.
Tot ik eindelijk voelde dat de tijd rijp was.
Ik wilde geen gedoe met andere ijsberen...
...dus ik leidde hem ver van het zee-ijs af, de bergen in.
Het was een lange, vermoeiende tocht...
...en we moesten stoppen om te rusten voor we de top bereikten.
We vielen samen in slaap.
Ik wist dat ik hem kon vertrouwen.
Boven de wolken, niet ver van de grot waarin ik geboren ben...
...gaf hij me het enige dat ik echt wilde sinds mijn afscheid van mijn familie.
Mijn eigen gezin.
Ik zou hem nooit meer zien.
Maar de volgende lente kwam mijn wens uit.
Ik kreeg een welpje.
Eentje maar. Maar dat maakte haar extra speciaal.
Ze deed me zo aan mijn broer denken.
Toen ik mijn welpje zoogde en aan mijn kindertijd dacht...
...voelde ik dat de cirkel rond was.
Ik was geslaagd, ondanks alle uitdagingen.
Mijn moeder was geslaagd.
Wij ijsberen zijn grote overlevers.
We hebben ons altijd weten aan te passen aan alle veranderingen.
Dat lukte ons met de kennis van onze voorouders.
Hoe je het ijs vindt.
Hoe je eten vindt.
Hoe je je moet aanpassen aan een veranderend landschap.
Maar ik heb de grenzen van mijn kennis over deze wereld bereikt.
De nieuwe veranderingen lijken bijna onoverkomelijk.
Mijn dochter zal leren wat ervoor nodig is om een geweldige ijsbeer te worden.
Ze zal volharden.
Maar wat voor wereld is haar thuis straks?
Het Noordpoolijs kan in de zomer van 2040 al helemaal verdwenen zijn
Wat we nu ondernemen, kan de toekomst van onze ijsberen positief beïnvloeden
Polar Bears International beschermt ijsbeergezinnen en hun leefgebied
Ga voor meer informatie over wat je kunt doen naar
http://polarbearsinternational.org
Vertaling: Juliëtte van Gurp