Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Σπίτι.
Είναι ο τόπος όπου η παιδική ηλικία και η μνήμη ζουν μαζί.
Αλλά το σπίτι της παιδικής μου ηλικίας αλλάζει.
Ο πάγος στον οποίο βασιζόμαστε λιώνει.
Το αρκουδάκι μου κι εγώ είμαστε σε αχαρτογράφητα νερά.
ΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Γεννήθηκα σε μια σπηλιά από πάγο, ψηλά στα βουνά.
Αλλά ο παγωμένος ωκεανός, ο πάγος της θάλασσας, ήταν το σπίτι μας.
Εδώ είναι οι πρώτες αναμνήσεις μου.
Να παίζω με τον καλύτερό μου φίλο,
τον δίδυμο αδελφό μου.
Εκείνη δεν ήταν ποτέ μακριά μας.
Η προστάτριά μας.
Η μητέρα μας.
Ήμουν πιο δυνατή από τον αδελφό μου. Πιο περίεργη.
Όμως εκείνος ήταν ο ανεξάρτητος.
Ακολουθούσα το παράδειγμα της μαμάς.
Και υπήρχε ένας ολόκληρος κόσμος που ήθελε να μας δείξει.
Υπήρχαν τόσο πολλά να μάθω εδώ.
Ήταν η μόνη μας δασκάλα.
Αντέγραφα ό,τι έκανε.
Δεν το ήξερα, αλλά κυνηγούσαμε...
κάτι.
Μια μυρωδιά.
Μια μυρωδιά κάτω από τον πάγο.
Ό,τι κι αν ήταν, μύριζε ωραία.
Κι ο αδελφός μου ήταν έτοιμος να επιτεθεί...
Σ' εμένα, ως συνήθως.
Η μαμά χτυπούσε κι άνοιγε τον πάγο.
Ήθελα να τη βοηθήσω, αλλά...
Ήμουν απασχολημένη.
Τότε ξαφνικά, κατάλαβα τι ήθελε να κάνει.
Κυνηγούσαμε φώκιες.
Η μαμά κυνηγούσε φώκιες.
Ήταν η ηρωίδα μας.
Θα την ακολουθούσαμε οπουδήποτε.
Κι έπρεπε να το κάνουμε.
Οι αρσενικές αρκούδες όλον τον χειμώνα γυρίζουν στον πάγο και είναι πεινασμένες.
Ο αδελφός μου κι εγώ θα ήμασταν ένα εύκολο γεύμα.
Η μαμά μας οδήγησε στην άκρη του πάγου, στον ανοιχτό ωκεανό.
Το πρόβλημα ήταν ότι δεν ξέραμε να κολυμπάμε.
Δεν είχαμε ξαναμπεί στο νερό.
Ήταν παγωμένο.
Και η μόνη στεριά που ήταν ορατή ήταν η μαμά.
Ήξερε ότι έτσι δεν θα μαθαίναμε να κολυμπάμε.
Και υπήρχε καλός λόγος για να συνεχίσουμε να τσαλαβουτάμε.
Επιτέλους, ένα μέρος για ξεκούραση... έτσι νόμιζα.
Και έκανα λάθος.
Όταν δεν μπορούσαμε να κολυμπήσουμε άλλο, μας οδήγησε στην ξηρά.
Πρώτη φορά χάρηκα τόσο που με δάγκωσαν και με τράβηξαν από τον σβέρκο.
Ήμασταν ασφαλείς.
Τώρα θα ξεκουραζόμασταν.
Κάθε άνοιξη, καθώς ο ήλιος ανεβαίνει ψηλότερα στον ουρανό,
οι ημέρες γίνονται πιο μεγάλες και πιο ζεστές.
Ο κόσμος του στερεού πάγου αρχίζει να διαλύεται.
Έμαθα ότι αυτός ήταν ο φυσικός τρόπος των πραγμάτων.
Όμως ήταν δύσκολο να συνηθίσεις αυτό το καινούριο έδαφος που άλλαζε.
Δεν ήταν εύκολο να προλαβαίνουμε τη μαμά.
Ένα μικρό βήμα για εκείνη ήταν ένα τεράστιο άλμα για μας.
Και τώρα, πρώτη φορά, θα άφηνε εμένα και τον αδελφό μου μόνους μας.
Είχε μια νέα αποστολή.
Την είδα να εξαφανίζεται σιωπηλά και να γίνεται ένα με τους πάγους.
Ειδική στο παραφύλαγμα.
Η μαμά ήξερε, από εμπειρία, ότι η μόνη ευκαιρία να πιάσει μια φώκια
ήταν όταν ήταν πάνω σε μια παγονησίδα.
Μόλις έμπαινε στο νερό, δεν θα μπορούσε να την πιάσει.
Δεν είχαμε και πολλά να κάνουμε.
Απλώς περιμέναμε να επιστρέψει.
Αλλά δεν επέστρεψε. Συνέχισε το κυνήγι.
Η μαμά έπιασε πολλές φώκιες εκείνο το πρώτο καλοκαίρι.
Ήμασταν καλά θρεμμένοι και δεν μας έλειπε τίποτα.
Τότε, τη ζωή στο παγωμένο μας σπίτι του ωκεανού τη νιώθαμε ασφαλή.
Σήμερα, ο πάγος της θάλασσας που κάποτε ονομάζαμε σπίτι εξαφανίζεται.
Οι φώκιες χρειάζονται τον πάγο για να αναπαραχθούν.
Εμείς χρειαζόμαστε φώκιες για κυνήγι.
Είμαστε αρκούδες των πάγων.
Πώς θα επιβιώσουμε χωρίς πάγο;
Η μητέρα μάς κρατούσε ασφαλείς και ζεστούς τον πρώτο μακρύ χειμώνα.
Εκτός από τα φώτα που χόρευαν στον ουρανό,
είχαμε απόλυτο σκοτάδι τον μισό χρόνο.
Νόμιζα ότι ο ήλιος είχε χαθεί για πάντα.
Θυμάμαι την ημέρα που επανεμφανίστηκε.
Ο αδελφός μου κι εγώ αγαπούσαμε τη λιακάδα.
Θα μπορούσαμε να εξερευνήσουμε ξανά.
Αλλά η μαμά θα χρησιμοποιούσε όλη αυτήν την ενέργεια.
Είχε σχεδιάσει μια πολυάσχολη άνοιξη για μας.
Την άνοιξη πρέπει να πιάσουμε σχεδόν όλη την τροφή μας για ολόκληρο χρόνο...
και γρήγορα.
Το μεγαλύτερο μέρος του θαλάσσιου πάγου θα εξαφανιζόταν, και μαζί οι φώκιες.
Φέτος, η μαμά θα περίμενε πολλά από εμάς.
Ήθελε να καταλάβουμε καλά το κυνήγι φώκιας.
Δεν θα τη χαζεύαμε πια όταν θα βαριόμασταν να παλεύουμε.
Επίσης έμαθα να μη ρίχνω την άμυνά μου.
Τα αρσενικά ήταν μια πανταχού παρούσα απειλή.
Αυτός μας αιφνιδίασε απολύτως.
Ήταν πεινασμένος, αποφασισμένος και αμείλικτος.
Δεν υπάρχει ασφαλής απόσταση από μια αρσενική αρκούδα των πάγων.
Αλλά υπάρχει ασφαλής πάγος.
Και η μαμά ήξερε πώς να τον βρει.
Ακολούθησε τις ρωγμές που οδήγησαν στην άκρη του θαλάσσιου πάγου.
Ήταν τόσο λεπτός εδώ, που μια μεγάλη αρσενική αρκούδα θα έπεφτε μέσα.
Το πιο σημαντικό, για τον αδελφό μου και για μένα,
ήταν ότι μπορούσαμε να παίξουμε.
Εκείνες τις μέρες, κάθε στιγμή στον πάγο της θάλασσας μας δίδαξε νέα μαθήματα.
Σχετικά με τα διάφορα είδη πάγου,
τα διαφορετικά πάχη,
και πώς να βουτάμε τέλεια με την κοιλιά.
Ήταν ένα απόγευμα απόλυτης χαλάρωσης.
Επιπλέον, κάποια πρακτική κυνηγιού φώκιας για τον αδερφό μου.
Ένα γρήγορο κύλισμα στο χιόνι για να στεγνώσει η γούνα μας...
Και πήραμε πάλι τον δρόμο.
Μεγαλώσαμε και είχαμε πιο πολλή αυτοπεποίθηση την άνοιξη.
Αλλά η μαμά ήταν ακόμα το κέντρο του κόσμου μας.
Σήμερα, υπάρχει λίγος χρόνος για παιχνίδι.
Εξαντλούμε όλη μας την ενέργεια ψάχνοντας για τροφή.
Θέλω να διδάξω την κόρη μου πού να βρίσκει φώκιες.
Αλλά τα παλιά μέρη που μου έδειξαν είναι όλο και πιο δύσκολο να βρεθούν.
Όταν το καλοκαίρι ήρθε και πάλι, ο πάγος φαινόταν διαφορετικός από ό,τι πέρυσι.
Τον ένιωθα πιο ζεστό. Και το λιώσιμο ήρθε νωρίτερα.
Αλλά το σπάσιμο του πάγου έφερε φρέσκα θηράματα στο σπίτι μας.
Και δεν ήταν αυτές οι φώκιες που είχαμε μάθει.
Φάλαινες μπελούγκα.
Δεν είχα ξαναδεί φάλαινα μπελούγκα.
Η μαμά είχε, όμως.
Και είχε κανονίσει να φέρει μία στο σπίτι για βραδινό.
Είναι απίστευτα δύσκολο να πιάσεις ένα θήραμα στο νερό.
Αλλά ήταν επίμονη. Έπρεπε να φάμε.
Επιτέλους, μία κολύμπησε κατευθείαν προς το μέρος της.
Ξέφυγε.
Αλλά μας δίδασκε ότι άξιζε να αρπάζεις κάθε ευκαιρία για τροφή.
Το καλοκαίρι, ο ήλιος δεν δύει ποτέ για μισό χρόνο.
Το ατελείωτο φως της ημέρας φέρνει ένα μεγάλο κύμα νέας ζωής.
Όλοι μεγαλώνουν τις οικογένειές τους στον ζεστό καλοκαιρινό ήλιο.
Ακόμα και με όλη αυτήν τη νέα ζωή, το καλοκαίρι είναι πάντα εποχή κακουχίας.
Έπρεπε να αρπάξεις κάθε ευκαιρία.
Οι γκρίζες φώκιες ήταν πολύ δελεαστικές.
Αλλά η μαμά δεν είχε παγονησίδες για να τη βοηθήσουν να κυνηγήσει.
Έπρεπε να αυτοσχεδιάσει.
Μελέτησα κάθε της κίνηση καθώς τις παραμόνευε σιωπηλά.
Αλλά μόλις μας αντιλήφθηκαν,
έγινε ένα παιχνίδι κυνηγιού που δεν θα κερδίζαμε ποτέ.
Κολυμπούσαν κυκλικά γύρω μας.
Αλλά η μαμά κατάφερνε πάντα να βγάλει λίγη τροφή από το πουθενά.
Φύκια για δείπνο.
Μισούσαμε τα φύκια για δείπνο.
Προπαντός ο αδερφός μου.
Προτιμούσε να μη φάει βραδινό παρά να φάει φύκια.
Καθώς το καλοκαίρι προχωρούσε, η τροφή γινόταν ακόμη πιο σπάνια.
Ήταν εκεί, αλλά ήταν συχνά πολύ δύσκολο για να την πλησιάσεις.
Τα πουλιά κάθε καλοκαίρι μεγάλωναν τα μικρά τους στους βράχους.
Έπρεπε να φωλιάζουν όπου μπορούσαν, για να είναι ασφαλή από τα αρπακτικά.
Κάθε χιλιοστό ήταν πολύτιμο.
Εμείς οι αρκούδες θα σκαρφαλώναμε σχεδόν οπουδήποτε για τροφή,
και η μαμά ήταν έτοιμη να μας δείξει πώς.
Αλλά δεν ήμασταν οι μόνοι πεινασμένοι εκεί.
Την είχε προλάβει άλλη μία αρσενική αρκούδα.
Η αναρρίχηση ήταν αρκετά επικίνδυνη.
Η μαμά δεν θα το επιχειρούσε μ' εκείνον εκεί πάνω.
Οι βράχοι κατέρρεαν κάτω από τα πόδια του.
Δεν ωφελεί να προσπαθείς να πιάσεις ένα ιπτάμενο θήραμα πάνω σε απότομο βράχο.
Έπρεπε να συμβιβαστεί με αβγά ή νεοσσούς.
Πολύ πιο κάτω, ο αδελφός μου κατάφερε να μας πιάσει ένα πολύ καλύτερο γεύμα.
Ήταν η μικρή μας νίκη.
Το καλοκαίρι ήταν συχνά έτσι.
Οι αρκούδες των πάγων έφταναν στα άκρα από την πείνα.
Όλα αυτά για μια μικρή μπουκιά.
Το καλοκαίρι μας προμήθευε αποφάγια.
Εκείνοι που ριψοκινδύνευαν ήταν αυτοί που έτρωγαν.
Η γη θα μπορούσε να προσφέρει τροφή, αλλά όχι για εμάς. Όχι αυτήν τη φορά.
Σήμερα, τα καλοκαίρια μεγαλώνουν όλο και περισσότερο.
Έμαθα να βρίσκω αποφάγια κι αυτό μας κράτησε ζωντανούς στους δύσκολους καιρούς.
Αλλά μια νεαρή αρκούδα των πάγων δεν πρέπει μόνο να επιβιώνει.
Πρέπει και να μεγαλώσει.
Θυμάμαι, το φθινόπωρο εκείνης της δεύτερης χρονιάς,
κάναμε μια απίστευτη ανακάλυψη.
Μια νεκρή φάλαινα ξεβράστηκε στην ακτή.
Αυτό θα μας έτρεφε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
Αλλά γρήγορα συνειδητοποίησα ότι δεν θα ήταν ένα εύκολο γεύμα.
Ήταν σχεδόν αδύνατο να κόψουμε το παχύ δέρμα.
Από κάτω υπήρχε πολύ πλούσιο λίπος. Μπορούσα να το μυρίσω.
Το δύσκολο ήταν να το φτάσουμε.
Κι ενώ κάναμε κάποια πρόοδο, να κι άλλο αρσενικό.
Ήρθε να μας καταστρέψει πάλι την καλή μας τύχη.
Ήταν καλύτερο να κρατήσουμε τις αποστάσεις μας.
Τουλάχιστον θα ενδιαφερόταν πιο πολύ για τη φάλαινα παρά για εμάς.
Ζήλευα πάρα πολύ,
που τον έβλεπα να σκίζει το δέρμα με τα πιο ισχυρά σαγόνια του.
Η μαμά αποφάσισε ότι αυτή η ευκαιρία ήταν πολύ μεγάλη για να εγκαταλείψει.
Τα καλά πράγματα έρχονται σε αυτούς που περιμένουν.
Στις μέρες που ακολούθησαν έφτασαν περισσότερες αρκούδες,
δελεασμένες από τη μυρωδιά του νόστιμου συμποσίου.
Η μαμά δεν με άφηνε να πλησιάσω ώσπου όλοι να τραφούν καλά.
Δεν πήρε πολύ για όλα αυτά τα σαγόνια να σκίσουν το δέρμα
και να φάνε μέχρι σκασμού από τη ζουμερή νοστιμιά.
Ήθελα κι εγώ πολύ ένα μερτικό.
Μόλις χόρτασαν,
ξέπλυναν το τσαπατσούλικο γεύμα τους με μια ωραία βουτιά.
Δεν είχα ξαναδεί τόσες αρκούδες των πάγων μαζεμένες σε ένα μέρος.
Εκείνη τη στιγμή, με τόσο πολλή τροφή, δεν υπήρχε ανταγωνισμός.
Γι' αυτό και απολάμβαναν ο ένας την παρέα του άλλου.
Επιτέλους, όταν ακόμη και ο μεγαλύτερος γέμισε την κοιλιά του,
ήρθε η σειρά μου.
Πολύ καλύτερο από τα φύκια.
Μετά από όλα όσα περάσαμε,
την τόση πείνα και τις κακουχίες,
θυμάμαι ακόμα τους τρεις μας που απλώς παίζαμε.
Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου.
Ο δεύτερος χειμώνας μας ήταν πολύ χειρότερος από τον πρώτο.
Η δύναμη αυτών των καταιγίδων...
ήταν κάτι εντελώς καινούριο.
Όταν έφτασε η άνοιξη, ήμασταν μόνο δύο.
Ο χειμώνας είχε πάρει τον αδελφό μου.
Από τότε, ήμασταν μόνο η μαμά και εγώ.
Η φωτιά και ο πάγος ήταν πάντα εχθροί. Αλλά τώρα, η φωτιά κερδίζει.
Ακόμα και η γη αρχίζει να λιώνει κάτω από τα πόδια μας.
Οι παλιές διαδρομές μέσα από το σπίτι μας γίνονται αδιάβατες.
Δεν είναι το καλοκαίρι που ήξερα.
Αυτή είναι μια άλλη εποχή.
Θυμάμαι ότι το τρίτο καλοκαίρι των παιδικών χρόνων μου ήταν το πιο ζεστό.
Ο πάγος της θάλασσας έλιωσε νωρίς.
Οι φώκιες ήταν σχεδόν αδύνατον να βρεθούν.
Έτσι η μαμά με οδήγησε σε ένα άλλο κρυφό της μέρος για να βρούμε φαγητό.
Στην άκρη ενός νησιού, όπου ένα νέο είδος θηράματος που δεν είχα δει ποτέ
μας περίμενε.
Ο θαλάσσιος ίππος.
Με είχαν συνεπάρει αυτά τα παράξενα πλάσματα με τα παράξενα δόντια.
Ή μπορεί να με είχαν φοβίσει. Δεν μπορώ να θυμηθώ.
Αλλά η μαμά είχε λόγο που με έφερε εδώ.
Είχε έρθει η ώρα να δοκιμάσω την τέχνη μου στο κυνήγι.
Προσπάθησα να αποφασίσω ποιος θα ήταν ο ευκολότερος στόχος.
Αποφάσισα... κανένας από αυτούς.
Η μαμά πήγε να εξετάσει τους θαλάσσιους ίππους που ήταν πάνω στην παραλία.
Ενήλικες, πολύ στριμωγμένοι ο ένας με τον άλλον.
Πάρα πολλοί και μεγάλοι για να τους αντιμετωπίσεις.
Όταν γύρισε πίσω στο νερό για να δει πώς τα πήγαινα,
είχα σχεδόν βρει ένα σχέδιο.
Μητέρες θαλάσσιοι ίπποι, είχαν τα μωρά τους στα πτερύγια τους.
Το τέλειο μέγεθος θηράματος για μας.
Δεν θα μπορούσαμε απλώς να πλησιάσουμε και να τα κλέψουμε
από τις μητέρες τους.
Ίσως κάποια μωρά να κρύβονταν μεταξύ των ενηλίκων στην παραλία.
Υπήρχαν, κρυμμένα γύρω στην άκρη του συνωστισμού.
Πήρα τη θέση μου.
Δεν τους ένοιαζε.
Μόνο όταν επιτέθηκε η μαμά και δημιούργησε πανικό
άρχισαν να πέφτουν στο νερό.
Πέτυχε.
Ένα μωρό, που το άφησε πίσω μια πανικοβλημένη μητέρα.
Ήταν το καλύτερο γεύμα που είχαμε φάει εδώ και πολύ καιρό.
Και τελικά έπαιρνα έναν μεγαλύτερο ρόλο στο κυνήγι.
Με τον ερχομό του χειμώνα τον τρίτο χρόνο, η ζωή μου άλλαξε για πάντα.
Η μαμά ήξερε ότι είχε έρθει η ώρα να πάρω τον δικό μου δρόμο.
Μου είχε μάθει ό,τι μπορούσε.
Έτσι, με έδιωξε από κοντά της.
Όλα όσα είχα μάθει από εκείνη, τώρα θα έπρεπε να τα επιχειρήσω μόνη μου.
Ήταν τρομακτικό.
Ο κόσμος ποτέ δεν φαινόταν τόσο απέραντος και μοναχικός.
Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να επιβιώσω χωρίς εκείνη.
Περιπλανιόμουν μόνη τα επόμενα τρία χρόνια.
Δεν συνάντησα άλλη αρκούδα των πάγων όλο αυτό το διάστημα.
Δεν ήμουν πραγματικά μόνη, όμως.
Εκείνη ήταν μαζί μου.
Ήταν κομμάτι κάθε εμπειρίας,
κάθε απόφασης,
κάθε ταξιδιού.
Ήταν ένα κομμάτι της αρκούδας που είχα γίνει.
Οι γνώσεις της με βοήθησαν να επιβιώσω αυτούς τους τρεις εξαντλητικούς χειμώνες.
Και μετά εκείνη την άνοιξη, συνέβη κάτι εξαιρετικό.
Συνάντησα μια αρκούδα των πάγων.
Η εμπειρία μου με τις αρσενικές αρκούδες με έκανε πολύ προσεκτική.
Αλλά αυτός ο φόβος γρήγορα εξαφανίστηκε.
Ήταν φιλικός.
Είχαμε την ίδια ηλικία και ήμασταν μόνοι μας τόσο καιρό.
Παίξαμε μαζί σαν ξέγνοιαστα παιδιά όλη την ημέρα.
Τρέξαμε στο αγαπημένο μου σημείο.
Στην άκρη του πάγου, όπου έπαιζα με τον αδερφό μου.
Εκείνη τη μέρα κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να φοβάμαι όλες τις αρσενικές αρκούδες.
Ακριβώς όπως ξαφνικά έφτασε, πήρε τον δρόμο του και πάλι.
Ήμασταν δύο αρκούδες που συναντήθηκαν μια μέρα στη μέση του απέραντου πάγου.
Αργότερα εκείνη την άνοιξη, θα δοκιμαζόταν η πρωτόγνωρη αυτοπεποίθησή μου.
Ένα τεράστιο, ώριμο αρσενικό, πάνω από το διπλάσιο του μεγέθους μου.
Εντόπισε τη μυρωδιά μου
και ακολούθησε τα βήματά μου στο χιόνι.
Για μέρες, παρακολουθούσε κάθε μου κίνηση.
Όλη μου τη ζωή έτρεχα για να ξεφύγω από αρσενικές αρκούδες.
Αλλά κάτι σε αυτό ήταν διαφορετικό.
Ένιωσα μια δύναμη.
Δεν φοβήθηκα.
Σύντομα κατάλαβα ότι με φλέρταραν.
Έμεινε στο πλευρό μου πολλές μέρες.
Μέχρι που τελικά, ένιωσα ότι ήταν σωστή η ώρα.
Δεν ήθελα προβλήματα από καμία αδιάκριτη αρκούδα των πάγων,
έτσι τον οδήγησα μακριά από τον πάγο της θάλασσας, στα βουνά.
Ήταν ένα μακρύ, κουραστικό ταξίδι
κι έπρεπε να σταματήσουμε να ξεκουραστούμε πριν φτάσουμε στην κορυφή.
Μας πήρε ο ύπνος μαζί.
Ήξερα ότι μπορούσα να τον εμπιστεύομαι.
Πάνω από τα σύννεφα, όχι μακριά από τη σπηλιά όπου γεννήθηκα,
θα με βοηθούσε να αποκτήσω το μόνο πράγμα που αληθινά επιθυμούσα
από τότε που χώρισα από την οικογένειά μου.
Μια δική μου οικογένεια.
Δεν θα τον ξανάβλεπα ποτέ.
Αλλά την επόμενη άνοιξη, η ευχή μου πραγματοποιήθηκε.
Απέκτησα κι εγώ ένα μωρό.
Μόνο ένα.
Αλλά αυτό την έκανε ακόμα πιο ξεχωριστή.
Μου θύμιζε πάρα πολύ τον αδελφό μου.
Θήλαζα το μικρό μου, αναπολούσα την παιδική μου ηλικία,
και αισθάνθηκα ότι είχε κλείσει ο κύκλος.
Και ότι παρ' όλες τις προκλήσεις, τα είχα καταφέρει.
Η μητέρα μου τα είχε καταφέρει.
Εμείς οι αρκούδες των πάγων ξέρουμε να επιβιώνουμε.
Αντιμετωπίσαμε με επιτυχία όλες τις αλλαγές που παρουσιάστηκαν.
Το καταφέραμε κρατώντας ζωντανή τη γνώση αυτών που υπήρξαν πριν από εμάς.
Πού να βρίσκουμε πάγο.
Πώς να βρίσκουμε τροφή.
Πώς να προσαρμοζόμαστε σε ένα ευμετάβλητο τοπίο.
Όμως φτάνω στα όρια των γνώσεών μου για αυτόν τον κόσμο.
Αυτές οι νέες αλλαγές μου φαίνονται σχεδόν ανυπέρβλητες.
Η κόρη μου θα μάθει τι χρειάζεται για να είσαι σπουδαία αρκούδα των πάγων.
Θα αντέξει.
Αλλά τι είδους κόσμο θα αποκαλεί σπίτι της;
Ο πάγος της Αρκτικής μπορεί να χαθεί ως το καλοκαίρι του 2040
Οι ενέργειες μας μπορούν να αλλάξουν θετικά το μέλλον για τις πολικές αρκούδες
Η Polar Bears International εργάζεται για την προστασία
των πολικών αρκούδων και του σπιτιού τους στην Αρκτική
Για να μάθετε περισσότερα και να μάθετε πώς μπορείτε να βοηθήσετε, επισκεφθείτε
http://polarbearsinternational.org/ Disneynature
Απόδοση διαλόγων: Γιώργος Λυκούδης