Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dom.
Miejsce, w którym mieszka dzieciństwo i wspomnienia.
Lecz dom mojego dzieciństwa się zmienia.
Topnieje lód, od którego jesteśmy zależni.
Razem z potomstwem znajdujemy się na niezbadanych wodach.
NIEDŹWIEDZICA POLARNA
Urodziłam się w lodowej jaskini, wysoko w górach.
Zamarznięty ocean i morze lodu były mi domem.
Oto moje najwcześniejsze wspomnienia.
Zabawa z najlepszym przyjacielem,
bratem bliźniakiem.
W pobliżu zawsze czuwała ona.
Nasza obrończyni.
Nasza matka.
Byłam silniejsza od brata. Ciekawsza wszystkiego.
Ale to on był tym niezależnym.
Ja zawsze szłam za mamą.
Chciała nam pokazać cały świat.
Przed nami było tyle nauki.
Była naszą jedyną nauczycielką.
Robiłam wszystko to, co ona.
Nie wiedziałam, ale polowaliśmy...
na coś.
Na zapach.
Zapach pod lodem.
Cokolwiek to było, ładnie pachniało.
Mój brat też był gotów zaatakować...
Zwykle atakował mnie.
A mama wciąż przebijała się przez lód.
Chciałam jej pomóc, ale...
byłam zajęta.
Nagle wszystko stało się jasne.
Polowaliśmy na foki.
Cóż, to mama polowała na foki.
Była naszym bohaterem.
Wszędzie byśmy za nią poszli.
I szliśmy.
Samce spędzają zimę, przemierzając połacie lodu. Są bardzo głodne.
Byliśmy z bratem łatwymi kąskami.
Mama zaprowadziła nas na skraj lodu, nad ocean.
Ale nie potrafiliśmy pływać.
Nigdy wcześniej nawet nie byliśmy w wodzie.
Była lodowata.
A jedynym suchym skrawkiem w okolicy była mama.
Wiedziała, że w ten sposób nie nauczymy się pływać.
Mieliśmy dobry powód, aby się nie zatrzymywać.
Nareszcie miejsce na odpoczynek... Tak myślałam.
Myliłam się.
Kiedy opadliśmy już z bratem z sił, wróciliśmy na brzeg.
To było najprzyjemniejsze ugryzienie i pociągnięcie za kark.
Byliśmy bezpieczni.
W końcu mogliśmy odpocząć.
Każdej wiosny słońce wschodzi coraz wyżej na niebie,
a dni są dłuższe i cieplejsze.
Nasz skuty lodem świat zaczyna się rozpadać.
Dowiedziałam się, że to naturalna kolej rzeczy.
Trudno było przyzwyczaić się do spękanego, ruszającego się podłoża.
Nie było łatwo nadążyć za mamą.
Jej jeden mały krok był dla nas wielkim susem.
Wtedy pierwszy raz zostawiła nas z bratem samych.
Miała nową misję.
Widziałam, jak cicho znika, zlewając się z krami.
Mistrzyni skradania.
Mama z doświadczenia wiedziała, że jedyna szansa na złapanie foki
jest wtedy, gdy ta jest na krze.
W wodzie to by się nie udało.
Nie mieliśmy co robić.
Czekaliśmy na jej powrót.
Ale nie wracała, gdyż wciąż polowała.
Pierwszego lata złapała mnóstwo fok.
Byliśmy najedzeni i niczego nam nie brakowało.
Wtedy nasz dom na zamarzniętym oceanie był bezpieczny.
Dziś lód, który kiedyś nazywaliśmy domem, znika.
Fokom potrzebny jest do rozmnażania.
Nam foki potrzebne są jako pożywienie.
Jesteśmy niedźwiedziami polarnymi.
Jak mamy przetrwać bez lodu?
Pierwszej zimy mama zapewniła nam ciepło i bezpieczeństwo.
Nie licząc tańczących świateł na niebie,
przez pół roku panowała kompletna ciemność.
Myślałam, że słońce już nie wzejdzie.
Pamiętam dzień, kiedy znów się pojawiło.
Uwielbialiśmy z bratem słońce.
Znów mogliśmy wyruszyć i poznawać świat.
Mama zamierzała wykorzystać naszą energię.
Zaplanowała nam pracowitą wiosnę.
Wiosną zdobywamy pożywienie na cały rok.
I to szybko.
Wkrótce zniknie lód, a wraz z nim znikną foki.
Tego roku mama miała wobec nas duże oczekiwania.
Chciała, byśmy naprawdę zrozumieli, o co chodzi w polowaniu na foki.
Koniec z przyglądaniem się w przerwach od zabawy.
Nauczyłam się też nieustannej czujności.
Samce były wszechobecnym zagrożeniem.
A ten zupełnie nas zaskoczył.
Był głodny, zdeterminowany i nieugięty.
Nie ma bezpiecznej odległości od samca niedźwiedzia polarnego.
Ale jest bezpieczny lód.
A mama umiała go znaleźć.
Szła wzdłuż pęknięć, które prowadziły do krawędzi lodu.
Cienki lód nie utrzymałby dorosłego samca.
Najważniejsze dla mnie i brata było to,
że mogliśmy się bawić.
Uczyliśmy się wtedy ciągle czegoś nowego.
O różnych rodzajach lodu,
jego grubości
oraz jak zaatakować z jak największym pluskiem.
To było popołudnie czystego relaksu.
Oraz nieco ćwiczeń polowania na foki przez mojego brata.
Szybkie tarzanko w śniegu, aby się wysuszyć.
I znów ruszaliśmy dalej.
Tej wiosny staliśmy się o wiele bardziej pewni siebie.
Ale mama nadal była centrum naszego świata.
Dziś na zabawę jest mało czasu.
Całą energię pożytkujemy na poszukiwanie pożywienia.
Chcę pokazać mojej córce, gdzie znaleźć foki.
Ale miejsca, które mnie pokazano, są coraz trudniejsze do znalezienia.
Kiedy znów przyszło lato, lód był inny niż poprzedniego roku.
Było cieplej, a roztopy przyszły wcześniej.
Spękany lód zapewnił pożywienie w naszym domu.
Nie były to jednak znane nam foki.
Białuchy arktyczne.
Nigdy wcześniej ich nie widziałam.
Lecz mama tak.
A ona była zdecydowana zdobyć jakąś na obiad.
Schwytanie ofiary w wodzie jest wyjątkowo trudne.
Ale była wytrwała. Musieliśmy jeść.
W końcu jedna zaczęła płynąć prosto na nią.
Uciekła.
Matka uczyła nas, że należy korzystać z każdej szansy na zdobycie jedzenia.
Latem słońce nie zachodzi przez pół roku.
Niekończące się światło przynosi nowe życie.
Wszyscy spieszą wychować młode w słońcu.
Mimo to lato zawsze jest dla nas porą pełną trudów.
Należy korzystać z każdej okazji.
Foki były bardzo kuszące.
Ale nie było kry, która mogłaby pomóc mamie.
Musiała improwizować.
Obserwowałam każdy jej ruch, gdy się do nich skradała.
Ale kiedy została zauważona,
polowanie zamieniało się w pościg, którego nie mogliśmy wygrać.
Pływały wokół nas.
Mama potrafiła mimo wszystko zawsze zdobyć pożywienie.
Wodorosty na obiad.
Nie znosiliśmy wodorostów.
Szczególnie mój brat.
Wolał odpuścić posiłek niż jeść wodorosty.
Wraz z upływem lata jedzenia było coraz mniej.
Było, ale często poza naszym zasięgiem.
Co lato ptaki składały jaja na klifach.
Zakładały gniazda wszędzie tam, gdzie było bezpiecznie.
Każdy centymetr wolnej przestrzeni był cenny.
Niedźwiedzie polarne wespną się wszędzie w poszukiwaniu pożywienia,
a mama pokazała nam, jak to robić.
Lecz nie tylko my byliśmy głodni.
Została uprzedzona przez innego samca.
Sama wspinaczka była wystarczająco niebezpieczna.
Samiec skutecznie nas do niej zniechęcił.
Skały klifu kruszyły się pod jego nogami.
Schwytanie latającej ofiary na krawędzi klifu nie wchodzi w grę.
Musiał zadowolić się jajami i pisklętami.
Daleko w dole mój brat upolował dla nas dużo lepszy posiłek.
To było nasze małe zwycięstwo.
Lato często tak wyglądało.
Niedźwiedzie zmuszone głodem do ostateczności.
Wszystko za mały kęs.
Lato oferowało nam wyłącznie ochłapy.
Kto nie ryzykował, nie jadł.
Na lądzie było pożywienie, ale nie dla nas. Nie tym razem.
Dzisiaj lato staje się coraz dłuższe.
To, co wiedziałam o znajdywaniu ochłapów, utrzymało nas przy życiu.
Ale samo przetrwanie to za mało dla młodej niedźwiedzicy.
Musi się rozwijać.
Pamiętam, jak jesienią drugiego roku
dokonaliśmy niezwykłego odkrycia.
Martwy wieloryb wyrzucony na brzeg.
Zapewniłby nam pożywienie na bardzo długi czas.
Ale szybko zdałam sobie sprawę, że nie będzie łatwym posiłkiem.
Przebicie się przez grubą skórę było prawie niemożliwe.
Pod spodem było mnóstwo pożywnego tłuszczu. Czułam to.
Ale cała sztuka polegała na tym, by się do niego dobrać.
Gdy już zaczynaliśmy robić postępy, zjawił się kolejny samiec.
Ponownie pozbawił nas złudzeń.
Najbezpieczniej było zachować dystans.
Przynajmniej bardziej interesował go wieloryb niż my.
Byłam bardzo zazdrosna,
widząc, jak przebił się przez twardą skórę swoimi potężnymi szczękami.
Mama uznała, że to zbyt wielka okazja, aby ją porzucić.
Cierpliwość zostanie nagrodzona.
W następnych dniach przybywało coraz więcej niedźwiedzi,
zwabionych zapachem pysznej uczty.
Mama nie pozwalała mi się zbliżyć, póki wszyscy się nie najedli.
Nie trwało to długo, aż ich szczęki przegryzły się przez skórę
i rozkoszowały się soczystymi wnętrznościami.
Bardzo chciałam dołączyć.
Kiedy się najedli,
przyszła pora zmyć z siebie posiłek.
Nigdy nie widziałam tylu niedźwiedzi polarnych w jednym miejscu.
Z taką ilością jedzenia nie było mowy o rywalizacji.
Po prostu cieszyły się swoim towarzystwem.
Gdy wreszcie największy z nich się nasycił,
przyszła moja kolej.
Dużo smaczniejsze niż wodorosty.
Po tym wszystkim, co przeszliśmy,
całym głodzie i trudach,
wciąż pamiętam, jak bawiliśmy się we trójkę.
To był najpiękniejszy dzień w moim życiu.
Nasza druga zima była znacznie gorsza niż pierwsza.
Siła tamtych burz...
To było coś zupełnie nowego.
Wiosna powitała jedynie naszą dwójkę.
Zima zabrała mojego brata.
Od tej pory byłyśmy z mamą tylko we dwie.
Ogień i lód zawsze byli wrogami. Ale teraz zwycięża ogień.
Nawet ziemia pod naszymi nogami zaczyna rozmarzać.
Trasy biegnące przez nasz dom stają się niedostępne.
Takiego lata nie znałam.
To jest jakaś inna pora roku.
Pamiętam, że moje trzecie lato było najcieplejsze.
Lód roztopił się wcześnie.
Prawie nie dało się znaleźć fok.
Więc mama zaprowadziła mnie do innego miejsca po jedzenie.
Na skraju wyspy były zwierzęta, których wcześniej nie widziałam.
Czekały na nas.
Morsy.
Byłam zafascynowana tymi dziwnymi stworzeniami z kłami.
A może byłam przestraszona? Nie pamiętam.
Mama miała powód, żeby mnie tu przyprowadzić.
Nadszedł czas, abym spróbowała swoich sił w polowaniu.
Próbowałam zdecydować, który z nich byłby najłatwiejszym celem.
Zdecydowałam, że... żaden.
Mama poszła wybadać morsy zebrane na szczycie plaży.
Dorosłe, zbite w jedną masę.
Zbyt wiele i za duże, by sobie z nimi poradzić.
Kiedy wróciła sprawdzić moje postępy,
prawie miałam plan.
Samica morsa trzymająca młode płetwami.
Zdobycz idealnych rozmiarów.
Podpłynięcie i wykradzenie ich matkom
nie było możliwe.
Może jakieś młode kryły się między dorosłymi na plaży.
Były, niezbyt głęboko w grupie.
Zajęłam pozycję.
Wydawało się, że ich to nie obchodzi.
Dopiero pojawienie się mamy spowodowało panikę
i zaczęły uciekać do wody.
Zadziałało.
Spanikowana matka zostawiła młode.
To był najlepszy posiłek, jaki jedliśmy od bardzo dawna.
I wreszcie zaczęłam odgrywać większą rolę w polowaniu.
Kiedy trzeciego roku zbliżała się zima, może życie bezpowrotnie się zmieniło.
Mama wiedziała, że nadszedł czas, abym poszła własną drogą.
Przekazała mi całą swoją wiedzę.
I pozwoliła mi odejść.
Wszystkiego, czego się od niej nauczyłam, musiałam teraz próbować sama.
To było przerażające.
Świat nigdy nie wydawał się tak rozległy i samotny.
Nie wiedziałam, czy poradzę sobie bez niej.
Wędrowałam samotnie przez trzy kolejne lata.
Przez cały ten czas nie spotkałam innego niedźwiedzia polarnego.
Jednak nie byłam tak naprawdę sama.
Była ze mną.
Była częścią każdego mojego doświadczenia,
każdej decyzji,
każdej wędrówki.
Częścią niedźwiedzicy, którą się stałam.
Jej wiedza pozwoliła mi przetrwać trzy długie i wyczerpujące zimy.
A potem tamtej wiosny wydarzyło się coś niezwykłego.
Spotkałam innego niedźwiedzia polarnego.
Moje doświadczenia z samcami sprawiły, że byłam bardzo ostrożna.
Lecz te obawy szybko się rozwiały.
Był przyjazny.
Byliśmy w tym samym wieku i od dawna oboje byliśmy sami.
Przez cały dzień bawiliśmy się jak beztroskie niedźwiadki.
Pobiegliśmy do mojego ulubionego miejsca.
Krawędź lodu, na której bawiłam się z bratem.
Tego dnia zrozumiałam, że nie wszystkich samców należy się bać.
Zniknął tak nagle, jak się pojawił.
Byliśmy tylko młodymi niedźwiedziami, które spotkały się pośród rozległego lodu.
Moja nowo odkryta pewność siebie miała wkrótce zostać poddana próbie.
Ogromny, dorosły samiec, ponad dwukrotnie większy ode mnie.
Podążał za moim zapachem
i szedł moimi śladami.
Przez wiele dni śledził każdy mój ruch.
Całe życie uciekałam przed samcami.
Ale to było coś innego.
Poczułam siłę.
Nie bałam się.
Wkrótce zrozumiałam, że to były zaloty.
Został przy mnie przez wiele dni.
Aż w końcu poczułam, że nadszedł właściwy czas.
Nie chciałam kłopotów ze strony innych niedźwiedzi,
poprowadziłam go więc daleko od brzegu, w góry.
To była długa, męcząca wędrówka
i musieliśmy zatrzymać się na odpoczynek, nim dotarliśmy na szczyt.
Zasnęliśmy razem.
Wiedziałam, że mogę mu zaufać.
Ponad chmurami, nieopodal jaskini, w której się urodziłam,
zapewnił mi jedyną rzecz, której naprawdę pragnęłam
od rozstania z rodziną.
Własną rodzinę.
Nigdy więcej go nie zobaczę.
Ale kolejnej wiosny moje życzenie się spełniło.
Miałam własne młode.
Tylko jedno.
Ale przez to wyjątkowe.
Bardzo przypominała mi mojego brata.
Karmiąc własne potomstwo, wspominając swoje dzieciństwo,
czułam, że zatoczyłam koło.
I mimo wszystkich wyzwań odniosłam sukces.
Mojej matce się udało.
My, niedźwiedzie polarne, potrafimy przetrwać.
Zawsze radziliśmy sobie ze zmianami.
Korzystaliśmy z wiedzy poprzednich pokoleń.
Gdzie znaleźć lód.
Jak zdobyć pożywienie.
Jak dostosować się do przemian otoczenia.
Ale docieram do granic tego, co wiem o tym świecie.
Zachodzące obecnie zmiany wydają się nie do pokonania.
Moja córka nauczy się, jak być wspaniałą niedźwiedzicą.
Da sobie radę.
Ale jaki świat nazwie domem?
Latem lód na Arktyce całkiem stopnieje do 2040 roku
Podejmowane dziś działania mogą zmienić przyszłość niedźwiedzi polarnych
Polar Bears International pracuje nad ochroną
niedźwiedzi polarnych oraz ich arktycznego domu
Aby dowiedzieć się, jak możesz coś zmienić, odwiedź
http://polarbearsinternational.org
Napisy: Krzysztof Zemsta