Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ev.
Çocukluğun ve anıların bir arada var olduğu o yer.
Ama çocukluğumdaki evim değişiyor.
Hayatımızın bağlı olduğu buz eriyor.
Yavrum ve ben tehlikeli sularda yüzüyoruz.
KUTUP AYISI
Ben dağların tepesindeki bir buz mağarasında doğdum.
Ama donmuş okyanus ve deniz buzu bizim evimizdi.
İlk anılarım buraya ait.
En iyi dostum olan
ikiz erkek kardeşimle oynardım.
O da bizden hiç uzağa gitmezdi.
Koruyucumuz.
Annemiz.
Ben kardeşimden güçlüydüm. Daha meraklıydım.
Ama bağımsız olan oydu.
Ben hep annemizin peşinden giderdim.
Bize göstermek istediği koca bir dünya vardı.
Burada öğrenecek çok şey vardı.
O bizim tek öğretmenimizdi.
Her hareketini taklit ederdim.
Bilmiyordum ama bir şey için
avlanıyorduk.
Bir koku için.
Buzun altındaki bir koku.
Her neyse güzel kokuyordu.
Kardeşim de saldırmaya hazırdı.
Genelde bana.
Annem sürekli buza vurup vurdu.
Ona yardım etmek istedim ama...
Meşguldüm.
Sonra bir anda her şeyi anladım.
Fok avlıyorduk.
En azından annem fok avındaydı.
O bizim kahramanımızdı.
Nereye gitse peşine düşerdik.
Düşmemiz de gerekiyordu.
Erkek ayılar tüm kışı açlık içinde buzun üzerinde gezerek geçirir.
Kardeşim ve ben kolay bir yemek olurduk.
O yüzden annem bizi buzun kenarındaki açık denize getirdi.
Esas sorun yüzme bilmememizdi.
Daha önce hiç suya bile girmemiştik.
Su çok soğuktu.
Görebildiğimiz tek yükselti de annemizdi.
Bu şekilde yüzmeyi öğrenemeyeceğimizi biliyordu.
Kulaç atmaya devam etmek için iyi bir neden vardı.
Sonunda dinlenecek bir yer bulduk sandım.
Yanılmıştım.
Kardeşim ve ben artık daha fazla yüzemez hâle gelince bizi kıyıya getirdi.
Ensemden ısırılıp çekildiğim için hiç böyle sevinmemiştim.
Güvendeydik.
Artık dinlenebilirdik.
Her baharda güneş gökyüzünde yükselirken
günler daha uzun ve sıcak olur.
Katı buzdan ibaret dünyamız parçalarına ayrılmaya başlar.
Doğal işleyişin bu olduğunu öğrendim.
Ama bu yeni, paramparça ve değişken zemine alışmak zordu.
Anneme yetişmek kolay değildi.
Onun küçük bir adımı bile bizim için çok büyüktü.
İlk kez kardeşimi ve beni kendi başımıza bırakmıştı.
Yeni bir görevi vardı.
Yüzen buzlarla bütünleşerek sessizce gözden kaybolmasını izledim.
Gizlice yanaşma konusunda ustaydı.
Annem deneyimleri sayesinde bir foku yalnızca yüzen buz üzerinde
yakalayabileceğini biliyordu.
Suya girdiği anda yakalaması imkânsızdı.
Yapabileceğimiz pek bir şey yoktu.
Sadece onun dönmesini bekledik.
Ama dönmedi. Avlanmaya devam etti.
Annem o ilk yazda pek çok fok yakaladı.
İyi besleniyorduk, hiçbir eksiğimiz yoktu.
O zamanlar donmuş okyanus evimizde sürdüğümüz hayat güvenli geliyordu.
Günümüzde evimiz olarak gördüğümüz deniz buzu kayboluyor.
Fokların üremek için deniz buzuna ihtiyaçları var.
Bizim avlayacak foklara ihtiyacımız var.
Biz buzda yaşayan ayılarız.
Buz olmadan nasıl hayatta kalırız?
Annemiz o ilk uzun kış boyunca bizi güvende ve sıcak tuttu.
Gökyüzünde dans eden ışıklar dışında
yılın yarısı tamamen karanlıktı.
Güneş'in sonsuza kadar gittiğini sanmıştım.
Sonunda tekrar ortaya çıktığı günü hatırlıyorum.
Kardeşim ve ben güneş ışığını çok severdik.
Dışarı çıkıp yine keşif yapabiliyorduk.
Ama annem enerjimizi faydalı şeyler için kullandıracaktı.
Bizim için yoğun bir bahar planı vardı.
Tüm yıl yiyeceğimiz neredeyse her şeyi baharda yakalamamız gerekir,
hem de çabucak.
Kısa süre sonra tüm deniz buzu kaybolacak, o gidince ortada fok da kalmayacak.
Bu yıl annemin bizden beklentisi yüksek.
Fok avlamayı gerçekten öğrenmemizi istiyor.
Artık birbirimizle güreşip aralarda onu izlemek yok.
Ayrıca hep tetikte olmayı da öğrendim.
Erkekler bizim için hep bir tehditti.
Bu da bizi tamamen hazırlıksız yakaladı.
Karnı açtı, kararlıydı ve acımasızdı.
Erkek bir kutup ayısı söz konusuysa güvenli mesafe yoktur.
Ama güvenli buz vardır.
Annem bunu nasıl bulacağını biliyordu.
Deniz buzunun kenarına giden çatlakları takip etti.
Burası o kadar inceydi ki büyük bir erkek ayı hemen suya düşerdi.
Daha da önemlisi, burada erkek kardeşimle
oyun oynayabiliyorduk.
O günlerde deniz buzundaki her anımızda yeni şeyler öğreniyorduk.
Farklı buz türlerini,
farklı kalınlıklarını,
mükemmel göbek üstü saldırıyı.
Sakin geçen bir öğleden sonraydı.
Ayrıca kardeşim biraz fok avlama pratiği de yaptı.
Kürkümüzü kurutmak için karda azıcık yuvarlandık.
Sonra da tekrar harekete geçtik.
O baharda öz güvenimiz çok artmıştı.
Ama annemiz hâlâ dünyamızın merkeziydi.
Bugün oyun için pek vaktimiz yok.
Tüm enerjimizi yemek arayarak harcıyoruz.
Kızıma fokları nerede bulacağını öğretmek istiyorum.
Ama bana gösterilen eski yerleri bulmak gitgide zorlaşıyor.
Tekrar yaz geldiğinde buz önceki yıldan daha farklı gibiydi.
Sanki daha sıcaktı. O yüzden erime daha erken başladı.
Ama buzun kırılmasıyla evimize taze avlar geldi.
Üstelik bu sefer gelenler o bildiğimiz foklar değildi.
Beyaz balinalardı.
Daha önce hiç beyaz balina görmemiştim.
Ama annem görmüştü.
Akşam yemeği için bir tane yakalamakta kararlıydı.
Suda av yakalamak çok zordur.
Ama o kararlıydı. Yemek yememiz gerekiyordu.
Sonunda bir tanesi doğruca ona doğru yüzdü.
Kaçtı.
Ama o bize yiyecek bulmak için her yolu denememizi öğretiyordu.
Yaz olduğunda yılın o yarısında güneş bir daha hiç batmaz.
Bitmeyen gün ışığı bir sürü yeni canlıyı beraberinde getirir.
Herkes ılık yaz güneşi altında ailelerini yetiştirmeye koyulur.
Bu yeni canlılara rağmen yazlar bizim için hep zor geçer.
Her fırsatı değerlendirmemiz gerekir.
Bayağı foklar çok cazip gözüküyordu.
Ama annemin avını kolaylaştıran yüzen buzlar artık yoktu.
Doğaçlama hareket etmeliydi.
Onlara sessizce yaklaşırken her hareketini dikkatle izledim.
Ama onu gördükleri an
av artık asla kazanamayacağımız bir kovalama oyununa dönüştü.
Etrafımızda daireler çizerek yüzdüler.
Ama annem bir şekilde bizim için hep yemek bulabildi.
Akşam yemeğinde deniz yosunu vardı.
Deniz yosunu yemeyi hiç sevmezdik.
Özellikle de kardeşim.
Deniz yosunu yemektense akşam yemeği yememeyi tercih ederdi.
Yaz devam ettikçe yemek de iyice azaldı.
Oradaydı ama ulaşması çok zordu.
Kuşlar her yaz yavrulamak için kayalıklara gelirlerdi.
Yırtıcılardan güvende olabilmek için bulabildikleri yere yuva yaparlardı.
Her santimetrekare değerliydi.
Biz kutup ayıları yiyecek için neredeyse her şeye tırmanırız.
Annem bize nasıl tırmanılacağını göstermeye hazırdı.
Ama orada yalnızca biz acıkmamıştık.
Yine başka bir erkek ayı üstün gelmişti.
Tırmanmak bile yeterince tehlikeliydi.
Annem o yukarıdayken tırmanmaya kalkışmayacaktı.
Kayalıklar ayaklarının altında parçalanıyordu.
Tehlikeli bir sarp kayalığa uçan avı yakalamak imkânsız.
Yumurtalarla veya yavrularla yetinmek zorundaydı.
Aşağıda ise kardeşim bize daha iyi bir yemek bulmuştu.
Bu bizim küçük zaferimizdi.
Yazları genellikle böyleydi.
Kutup ayıları açlıktan dolayı normalin dışında şeyler yaparlar.
Hepsi ufak bir lokma için.
Yazın bize sağladığı tek şey artıklar oldu.
Sadece risk alanlar bir şeyler yiyebildi.
Karada yiyecek olsa da bize göre değildi. Bu sefer değildi.
Günümüzde yazlar iyice uzun hâle geliyor.
Zor zamanlarda ufak tefek yiyecekleri bulmayı öğrenerek hayatta kaldık.
Ama genç bir kutup ayısı hayatta kalmaktan fazlasını yapmalı.
Büyümesi gerekli.
İkinci yılın sonbaharında
harika bir keşif yaptığımızı hatırlıyorum.
Kıyıya ölü bir balina vurmuştu.
Bu bizi uzun süre beslemeye yeterdi.
Ama bunun kolay bir yemek olmayacağını hemen anladım.
Kalın derisini delip geçmek neredeyse imkânsızdı.
Altında yoğun bir yağ tabakası vardı. Kokusunu alabiliyordum.
Ama esas zorlayan kısmı ona ulaşabilmekti.
Tam ilerleme kaydederken başka bir erkek çıkageldi.
Tekrar iyi talihimizi mahvetmeye gelmişti.
Mesafemizi korumamız en iyisiydi.
En azından bizden ziyade balina ilgisini çekecekti.
Daha güçlü çenesiyle
deriyi delip geçmesini izlerken çok kıskanmıştım.
Anneme göre bu kaçırmamamız gereken bir fırsattı.
Bekleyenler er geç iyi şeylere kavuşurdu.
Sonraki günlerde daha fazla ayı geldi,
bu lezzetli ziyafetin kokusu onları çekiyordu.
Annem onlar iyice beslenene kadar yaklaşmama izin vermiyordu.
Tüm o çenelerin deriyi delip geçmesi ve alttaki sulu ziyafetin
keyfini çıkarması hiç uzun sürmedi.
Ben de bunu tatmak istiyordum.
Karınlarını doyurduklarında
güzelce yüzerek sulu yemeklerinin kirinden arındılar.
Tek bir yerde hiç bu kadar fazla kutup ayısı görmemiştim.
O sırada çok fazla yiyecek olduğu için rekabet de yoktu.
Böylece birbirlerinin arkadaşlığından zevk almaya baktılar.
Sonunda en büyükleri bile tamamen doyduğunda
benim sıram geldi.
Deniz yosunundan çok daha iyiydi.
Başımızdan geçen onca şeyden sonra,
tüm o açlıktan ve zorluklardan sonra
hâlâ üçümüzü oynarken hatırlayabiliyorum.
Hayatımın en güzel günüydü.
İkinci kışımız, ilk kışımızdan çok daha kötüydü.
O fırtınalar kadar kuvvetlisine
daha önce rastlamamıştık.
Bahar geldiğinde sadece ikimiz kalmıştık.
Kış mevsimi kardeşimi alıp götürmüştü.
Artık sadece annem ve ben vardık.
Ateş ve buz hep birbirine düşmandır. Ama şimdi ateş kazanıyor.
Kara bile ayaklarımızın altında erimeye başlıyor.
Evimize ulaştığımız eski yollar artık geçilmez hâle geldi.
Benim bildiğim yaz böyle değil.
Bu âdeta başka bir mevsim.
Çocukluğumdaki üçüncü yaz en sıcağıydı.
Deniz buzu erkenden erimişti.
Fokları bulmak neredeyse imkânsızdı.
O yüzden annem beni yiyecek bulmak için özel yerlerinden birine götürdü.
Adanın ucunda daha önce hiç görmediğim türde bir av
bizi bekliyordu.
Deniz aygırı.
Garip dişli bu tuhaf yaratıklar çok ilgimi çekmişti.
Belki de korkmuştum. Hatırlayamıyorum.
Ama annem beni buraya boşuna getirmemişti.
Avlanmayı deneme vaktim gelmişti.
En kolay hedefin hangisi olacağına karar vermeye çalıştım.
Sonunda hiçbirinin kolay olmadığı sonucuna vardım.
Annem grup hâlindeki deniz aygırlarını incelemek için sahilin tepesine gitti.
Bir araya toplanmış yetişkinler vardı.
Başa çıkamayacağımız kadar çok ve büyüklerdi.
Ne yaptığımı görmek için suyun kenarına geri geldiğinde
bir planım olduğu söylenebilirdi.
Anne deniz aygırı, yavrularını yüzgeçleriyle tutuyordu.
Bizim için mükemmel boyutta avlardı.
Sudayken yüzüp onları annelerinden çalmak
mümkün değildi.
Ama sahilde yetişkinlerin arasında saklanan yavrular olabilirdi.
Gerçekten de grubun kenarında varlardı.
Yerimi aldım.
Umurlarında değil gibiydi.
Annem gelip panik yaratınca
suya doğru hareket etmeye başladılar.
İşe yaramıştı.
Panikleyen bir anne yavrusunu arkada bırakmıştı.
Uzun süre sonra yediğimiz en iyi yemekti.
Sonunda avlanma konusunda daha büyük bir rol üstleniyordum.
Üçüncü yılımda tam kış gelmek üzereyken hayatım sonsuza dek değişti.
Annem kendi yolumu çizme vaktimin geldiğini biliyordu.
Bana öğretebileceği her şeyi öğretmişti.
O yüzden beni bıraktı.
Ondan öğrendiğim her şeyi artık kendi başıma deneyecektim.
Korkutucuydu.
Dünya daha önce hiç böylesine büyük ve ıssız gelmemişti.
Onsuz hayatta kalabilir miydim, emin değildim.
Sonraki üç yıl boyunca tek başımaydım.
O süre boyunca başka bir kutup ayısıyla karşılaşmadım.
Ama yalnız da sayılmazdım.
O benimleydi.
Her deneyimimin, her kararımın,
her yolculuğumun arkasında
o vardı.
En sonunda olduğum ayının bir parçası da oydu.
Ondan öğrendiklerim sayesinde o üç uzun ve yorucu kışı geçirdim.
Sonra baharda sıra dışı bir şey oldu.
Başka bir kutup ayısı ile tanıştım.
Erkek ayılarla deneyimimden dolayı temkinli davranıyordum.
Ama o eski korku çabucak kayboldu.
Gayet dostaneydi.
Aynı yaştaydık ve ikimiz de uzun süredir tek başımızaydık.
Tüm gün hiçbir kaygısı olmayan yavrular gibi oynayıp durduk.
En sevdiğim yere koştuk.
Eskiden kardeşimle oynadığım buzun kenarına.
O gün tüm erkek ayılardan korkmama gerek olmadığını anladım.
Apansızın geldiği gibi, gitme vakti de öylece gelmişti.
Ucu bucağı olmayan buzun ortasında tanışmış iki genç ayıydık.
Baharın ilerleyen vakitlerinde öz güvenim bir teste tabi tutuldu.
Benim boyutumun iki katı, devasa ve yetişkin bir erkek.
Kokumu takip edip
kardaki adımlarımı izledi.
Günlerce peşimdeydi.
Hayatım boyunca erkek ayılardan kaçmıştım.
Ama bu durumda bir farklılık vardı.
İçimde bir güç hissettim.
Korkmuyordum.
Sonrasında bana kur yaptığını anladım.
Günlerce yanımda kaldı.
En sonunda vaktin geldiğini hissettim.
Diğer kutup ayılarının karışıp sorun çıkarmasını istemiyordum,
o yüzden onu deniz buzundan uzağa, dağlara götürdüm.
Uzun ve yorucu bir yolculuktu.
Zirveye ulaşmadan önce dinlenmek için durmak zorunda kaldık.
Birlikte uyuyakaldık.
Ona güvenebileceğimi biliyordum.
Bulutların üstünde, doğduğum mağaraya oldukça yakın bir yerde,
ailemden koptuğumdan beri hasret kaldığım tek şeyi
bana sağlayabilirdi.
O da kendi ailem olmasıydı.
Onu bir daha hiç görmedim.
Sonraki baharda dileğim gerçekleşti.
Benim de bir yavrum vardı.
Sadece bir tane.
Ama o yüzden benim için daha da özeldi.
Bu dişi yavru bana kardeşimi hatırlatmıştı.
Kendi yavrumu emzirirken çocukluğumu hatırladım,
başladığım yere gelmiş gibiydim.
Tüm zorluklara rağmen başarmıştım.
Annem başarmıştı.
Biz kutup ayıları, hayatta kalma konusunda çok iyiyizdir.
Yüzleştiğimiz güçlüklerle başa çıkmanın bir yolunu hep buluruz.
Bunu da bizden önce gelenlerden öğrendiklerimizi aktararak başardık.
Buzun nerede bulunacağı.
Nasıl yiyecek bulunacağı.
Değişen doğaya nasıl uyum sağlanacağı.
Ama bu dünyayla ilgili bildiklerimin sonuna gelmek üzereyim.
Bu yeni değişiklikler bana neredeyse aşılamaz gibi gözüküyor.
Kızım harika bir kutup ayısı olmak için gereken her şeyi öğrenecek.
Güçlü duracak.
Ama evi nasıl bir dünya olacak?
Kuzey Kutbu'nun 2040 yazında tamamen buzsuz kalma ihtimali var
Bugünkü eylemlerimiz kutup ayıları için geleceği olumlu yönde değiştirebilir
Polar Bears International kutup ayı ailelerini
ve Kuzey Kutbu'nu korumak için çabalıyor
Daha fazla bilgiye ulaşmak ve nasıl fark yaratabileceğinizi öğrenmek için
http://polarbearsinternational.org'a bakın
Alt yazı çevirmeni: Denizsu Nihan Nurata