Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Czuję, że… Czuję…
Nie.
Nie boję się upaść
- Trzy, cztery! - Marines!
- Raz, dwa, trzy, cztery! - Marines!
- Zaczęło się na wyspie Parris! - Marines!
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Kiedy już zostaniecie wysłani do Iraku,
pamiętajcie: wasze decyzje mają konsekwencje.
Inni marines będą was obserwować. Polegać na was.
Nigdy nie dotknę…
Błękitna strona nieba.
Nigdy nie poczuję… Nie. Czuję, że nigdy nie dotknę.
Do roboty, marines. Nie robimy żadnych przerw! Dalej!
To, czego doświadczycie, to cena walki za słuszną sprawę.
Wy walczycie o słuszną sprawę.
Gotowi na misję?
- To lećmy tam i dorwijmy ich! - Tak!
Cassie, pokrój limonki, bo skroimy ci napiwki.
Daj mi spokój.
Wiem, zapach starego piwa cię inspiruje, ale zaraz otwieramy.
Już idę. Kocham was.
Jak się bawicie?
Tak jest!
Mam na imię Cassie, a nasz zespół to The Loyal.
Stary, sam o to prosiłeś.
Oklaski dla Billy’ego,
właściciela, który na serio pozwala tylko na dwie piosenki.
Pamiętajcie o napiwkach.
Bo tak się składa, że jesteśmy też waszą obsługą.
Dobra robota!
Rety, ale nam to wyszło.
- Cześć, było świetnie. - Do jutra.
Patrz, twoi ulubieńcy.
Siema, jak leci, stary?
Świetnie, marines.
Do dziewiątej trochę molestowania, godzinę później czysty chaos.
- Zamówmy. - Szefowo!
- Cass! - Frankie?
- Cass? - Bez jaj.
Frankie!
Niespodzianka!
- Tęskniłam! - Ja też, Salazar.
Ale masz jeża! W ogóle mi się nie podoba.
- Nora, Frankie. - Cześć.
Nora gra ze mną w kapeli. Z Frankiem dorastałam.
Byłam jego opiekunką.
Wystarczy.
- Nie mów tego. - Buzia jak pupcia niemowlaka.
Widzisz, co zrobiłaś?
Cassie właśnie mówiła, że uwielbia wojskowych.
Dobra, dobra.
To moi kumple. Za dwa tygodnie lecimy do Iraku.
- Wciąż tam walczymy? - O tak.
Te wojny się nie kończą.
No to czego się napijecie? Kolejka gratis.
- Dzięki! - Tequila?
- Nie jest za młody na tequilę? - Jest.
- Też chcę. - Jasne.
Dla mnie cola.
- Okej, takich lubię. - O tak.
Dorzucisz kilka plastrów limonki?
Zwolnij tempo, kolego.
Ale na ciebie leci.
Nie.
Jasne? Odpada. Nic z tego nie będzie.
Odpuść, pięknisiu.
- Co? Czy wy… - Jest dla mnie jak starsza siostra.
Cassie nie umawia się z żołnierzami.
- A marines? - Niby czemu?
Zostanie więcej dla ciebie.
Kuszące, zapytam mojej dziewczyny.
Trzy tequile i cola.
Możemy obronić twój tyłek, ale nie macać?
- Słucham? - Spoko.
Tym razem ci odpuszczę.
Nie będę tego znosić.
- Brawo ty. - No co ty? Daj spokój.
- Spróbuję to naprawić. - Zachowuj się, nie rób tego, co on.
Gość nigdy nie miał wtopy.
Chcę przeprosić za kolegę. Jest trochę…
Jasne.
Jestem Luke. A ty jak masz na imię?
Kelnerka łamane przez barmanka. Miłej zabawy, Luke.
- Nie wszyscy jesteśmy tacy. - Czyżby?
Tak.
Twój kumpel mówi, że ma prawo macać mnie po tyłku.
Najwyraźniej też chciałbyś skorzystać.
Słuchaj, próbujemy odreagować.
To dla nas ważny wieczór. Ostatnia przepustka, niedługo wyjazd.
Rozumiem, ale to słaba wymówka dla waszej mizoginii.
Ładny jesteś, ale…
Dobra, już łapię.
Co łapiesz?
Ciebie.
- Mnie? - Tak.
Przewidywalna jesteś, znam takie laski.
To się podziel.
Rodzice kupili ci lexusa, ale to hybryda, więc wszystko w porządku.
Pewnie tweetujesz o prawach innych ludzi,
ale kiedy chodzi o…
Fascynujące. Masz doktorat z tłumsamczenia?
Ale kiedy chodzi o walkę o te prawa, palcem nie kiwniesz.
Broń to zło. Jesteś pacyfistką.
W końcu to nasza praca, żeby walczyć zamiast ciebie, co nie?
Pewnie masz tatuaż gołąbka na plecach.
Na dupie. Dotknąć ci nie wolno, ale możesz mnie w nią pocałować.
Pozamiatane!
Ostra panienka!
Z tymi przechodzimy od razu do chaosu.
Wracaj tu.
Obczaj tego z gębą 12-latka.
Radził mi brać pod uwagę facetów,
bo jak go poślubię, dostanę świetną polisę zdrowotną.
Polisę zdrowotną.
- Konkretne świntuszenie. - Seksi.
- Czyj to alarm? - Mój, specjalnie jest wkurzający.
Jasne.
- Zastąpisz mnie na pięć minut? - Wszystko dobrze?
Przecież wiesz.
OSTATECZNE WEZWANIE
INSULINA
Kurde.
Wygląda na to,
że mogę wydać lek dopiero za cztery dni.
Dobrze.
Nie mogę tyle czekać.
Nie mam już insuliny długo działającej, krótko działającej też,
a zapasowa fiolka jest praktycznie pusta.
To dla mnie niebezpieczne, jeśli jej nie wezmę.
Mogę zrealizować receptę, jeśli zapłaci pani z własnej kieszeni.
Nie rozumiemy się…
Nie ma pani odnowionego ubezpieczenia.
Wydam lek, jeśli pani za niego zapłaci.
A ile to będzie kosztować?
Długo działająca 300, krótko działająca 220.
Trochę ponad 500 $. Decyduje się pani?
- Szybciej. - Przepraszam, już kończymy.
Nic, mamo. Spróbuj w drugim okienku. Zaraz mnie tu rozszarpią.
- Chcą panie porozmawiać na boku? - Proszę dać nam chwilę.
Ona zna angielski, dziękuję.
Cassie!
Weź moją gotówkę, użyję karty.
- Mamo! - Zdrowie jest najważniejsze.
No to ustalone.
Zrealizować receptę, słonko?
To nie…
Kurczę.
Spróbuję wytrzymać do piątku bez leków.
Dzięki. Brawa dla Big Pharmy.
Co jest?
Uważaj!
Cholera.
Z drogi śledzie, J. jedzie!
Ale ci zrobiłem tor przeszkód!
- Co robisz, Johnno? - Więc to prawda.
Słyszałem, że dołączyłeś do marines.
I myślę sobie:
„Nie ma szans, żeby czegoś nie wysikał”.
Proszę tędy, żołnierzu.
Wskakuj, rozluźnimy się.
- Mam dobry stuff. - Nie mogę.
Już nie biorę.
- Muszę… - Być grzeczny dla Wujka Sama.
Wygląda na to,
że jesteś w formie.
Z tym że wisisz mi 15 kafli.
Więc mamy problem.
Potrzebuję tej forsy.
Nie martw się. Za tydzień jadę na misję.
Oddam ci wcześniej.
To dobrze, stary.
Bo jeśli tobie się nie uda,
pójdę do twojej rodziny.
Wkręcam cię, gościu.
Do zobaczyska.
Kurna!
Dobrze.
- Dostałaś list. - Nie otwieraj go.
- Nie zapłaciłaś czynszu? - Powiedziałam coś.
To mieszkanie się rozpada. Jak możesz tak żyć?
Jestem zajęta i nie przejmuję się takimi detalami.
- Musisz płacić czynsz. - Płacę, tylko z opóźnieniem.
Daję córce właściciela lekcje pianina.
Nie wyrzucą mnie na ulicę.
Zamieszkaj ze mną. Podzielimy się sypialnią.
- Jak dawniej. - Nie mam 12 lat. Nie mogę się cofać.
Dobrze, ale nie uwzględniłam w budżecie cukrzycy, dobra?
Ja się martwię, a ty się śmiejesz.
Nie traktujesz tego poważnie. Możesz umrzeć.
Mamo, wiem!
Nic mi nie jest. Ogarniam to.
Pracuję za barem,
rozwożę jedzenie, gram koncerty
i w wolnym czasie daję lekcje pianina.
Jestem wiecznie wykończona i spóźniona.
I nie mogę spać przez dług za leczenie,
który rozrasta się jak grzyb w piwnicy.
Więc błagam, chociaż bądź dla mnie miła.
W porządku.
Mamo.
- Jest dobrze. - Wiem.
Przepraszam.
Powinnam móc się tobą zająć.
Bardzo cię kocham i nie chcę, żebyś się martwiła.
Znasz mnie, kroczę własną, dziwną drogą.
Jest trochę wyboista,
ale mnie się podoba.
Dziękuję.
Przepraszam.
Poradzę sobie.
Torebka. Dzięki.
Dzięki. Grali dla was The Loyal.
- Boże. - Co jest?
- Łap ją. - Co jest?
Chodź.
Cała jesteś?
Zaczekam tu.
- Trzeba ci czegoś? - Dzięki.
Boże.
Ogarnij się, Cass.
KORPUS PIECHOTY MORSKIEJ STANÓW ZJEDNOCZONYCH
DO ZOBACZENIA, FRANKIE! KOCHAMY CIĘ!
Jest tam kto?
Frankie?
PRZYSZŁOŚĆ JEST KOBIETĄ
Cześć. Nie jesteś Frankie.
A co z facetami w przyszłości? Wykończy ich zaraza? Roboty?
Serio chcesz wiedzieć? Czeka was kiepski koniec.
To twoje auto?
Mój lexus? Tak.
- Cześć. Ale masz baner. - Wejdź.
- Rodzice są z ciebie dumni. - Znasz mamę.
Zostawisz nas na chwilę?
- Dzięki. - Jasne.
Mama trochę szaleje z tymi pożegnaniami.
Koniec przepustki, wracamy do bazy.
- Jesteś głodna? - Nie, dzięki.
To o co chciałaś zapytać?
Pewnie uznasz mnie za wariatkę.
Wal.
Tak sobie pomyślałam…
Chciałbyś się ze mną ożenić?
- Co? - Mówię poważnie.
Dobrze się czujesz?
Nie do końca.
Pół roku temu zdiagnozowano u mnie cukrzycę.
Typu 1.
Nie uwierzysz.
Moje ubezpieczenie nie pokrywa insuliny, której potrzebuję,
żeby żyć.
Mogę spłacać dług za leki
albo czynsz, ale…
- Nie oba. - Tak mi przykro.
Pomyślałam, że musi być jakieś wyjście.
Okazuje się, że jest.
Twój kolega z baru podsunął mi ten pomysł.
Żony żołnierzy mają ubezpieczenie. I kasę za samo małżeństwo.
Dodatek mieszkaniowy i za rozłąkę to niemała sumka.
Podzielimy się i każdemu skapnie. Co myślisz?
Przemyśl to.
Przepraszam. Mój ojciec badał takie sprawy.
To prywatna rozmowa.
Jego ojciec pracował w żandarmerii.
Frankie, to znany przekręt.
Bardzo dokładnie to sprawdzają.
Oskarżą cię o oszustwo.
- Daj spokój, nie upadaj tak nisko. - Nikt cię nie pytał, więc odpuść.
- Czemu to niby oszustwo? - Bo się nie kochacie?
Ale szanujemy. Nie jesteśmy zakochani, ale się kochamy.
Mógłbyś sypiać z innymi. Takie małżeństwa są najlepsze.
Okradałabyś rząd.
- Ja bym okradała rząd? - Tak.
Mama przez 10 lat płaciła podatki, zanim mogła głosować.
- Ten rząd? - Więc była tu nielegalnie?
Mieszkasz tu, a nie widzisz,
że ten stan zbudowano na pracy imigrantów?
Takich jak moja mama? Którzy mieszkali tu całą dekadę,
wypruwali sobie flaki, płacąc podatki twojemu rządowi,
a nie traktowano ich jak obywateli.
Tak! Z dumą oskubię ten rząd.
Jeszcze jakieś uwagi, komandosie?
Stary, wchodzisz na minę.
To się dla ciebie źle skończy.
Chciałem tylko pomóc.
Wielkie dzięki.
- Co on tu robi? - To kumpel z kwatery.
Nie ma gdzie się podziać.
Bądź miła.
To jak?
Nie mogę.
Przykro mi.
Mojej dziewczynie nie spodobałoby się to, że mam żonę.
Wróciłeś do Riley?
Tak. I to na poważnie.
Pamiętam, jak poznałeś ją w piątej klasie.
To świetnie.
Ale się wygłupiłam.
Pójdę już.
Trzeba porozwozić turystów i dostarczyć jedzenie.
- Cass, gdybym miał forsę… - Daj spokój.
Wymyślę coś.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
Rodzice jej nie pomogą?
Wiesz…
Jej mama jest pielęgniarką, więc nic jej nie zostaje.
Ojciec je zostawił. Był szemranym gościem.
To wiele wyjaśnia.
Hej, podkradasz się?
Pozbierajmy pożegnalne smakołyki. Lecimy na wyżerkę!
Chodź tu. Daj buziaka. Cześć.
Na razie.
Pa, dziadku.
MORROW I SYNOWIE WARSZTAT SAMOCHODOWY
Kocham cię!
O tak.
Wujek Luke? Co robisz?
- Orientuj się. - Złapałem.
Gotowy?
Oddaj piłkę.
- Nie bo ja. - Ja.
Mamo, znalazłem wujka, jak się chował.
- Luke? - Przyłapany.
Już myśleliśmy, że się nie pożegnasz.
- Co? - Cześć, Hailey.
Jakbym tuliła pień drzewa.
W osiem miesięcy tak przypakowałeś?
Co myślisz, Spence? Dołączyć do marines?
- Tak. - Przypakować jak wujek?
Tak!
Wyglądasz…
Wyglądasz jak tata w tej fryzurze.
Przytul się.
- Dawaj. - Dobrze cię widzieć.
A gdzie on był?
Tata już dzisiaj nie wróci, możesz odetchnąć.
On nie chce mnie widzieć bardziej niż ja jego.
Facet w ogóle nie okazuje emocji, trudno powiedzieć, co czuje.
- Wyraził się jasno, kiedy mnie odciął. - Weź.
Musiał postawić granicę. Byłeś nieobliczalny.
Jasne.
Co się dzieje, Luke?
Wiszę komuś forsę.
Już to przerabialiśmy i wiesz…
Wiesz, że nie pomogę.
Tak. Ja tylko…
- Wiem. - Znowu ten gnój Johnno?
- A jak nie zapłacisz? - Nie ma takiej opcji.
- Niech się nie zbliża do mojej rodziny. - Przepraszam. Mam kłopoty.
Dostałem żołd. To jeszcze nie całość.
- Niedługo dostaniesz resztę. - Czyli kiedy?
Moja cierpliwość się kończy.
Czekałem, aż skończysz odwyk,
a teraz wyjeżdżasz
i przychodzisz tu z kilkoma setkami zamiast 15 tysięcy?
- Słuchaj, mam plan. - To gadaj.
Spokojnie, stary.
Nie zmuszaj mnie, żebym tego użył. Masz zapłacić.
Zapłacę.
- Już wiem jak. - Jak?
Jedna laska potrzebuje polisy. Po ślubie będę dostawał dodatkową kasę.
Oddam ci moją działkę.
- Na pewno? - Tak, załatwimy to.
No to główkuj.
Oby to wyszło.
Miłego miesiąca miodowego.
Cześć.
- Cześć. - Dzięki, że przyszłaś.
Twój tata już czeka, żeby mnie skuć?
Zabawne.
Zachowujesz się podejrzanie.
Dobra. Jeśli mamy to zrobić,
musimy być ostrożni.
Potrzebna nam historyjka.
W barze się nie dogadaliśmy,
inni to widzieli, ale następnego wieczoru
byłem ujmujący i uparty, więc zgodziłaś się ze mną umówić.
Czyżby?
- Zaprosiłeś mnie jakoś seksownie? - Bardzo.
Będę potrzebowała wyjaśnienia,
bo tydzień temu palnąłeś mi kazanie o oszustwie, i co?
- To oszustwo i nie chcę tego robić. - To nie rób.
Uwierz mi, nie mam innego wyboru.
Ślub bierze się z miłości, u nas to na całe życie.
U was, czyli w bajce?
Bo u mnie, w prawdziwym życiu,
małżeństwo to durna umowa prawna, która nastawia kochanków przeciwko sobie.
- Czemu nie masz wyboru? - Nie twój interes.
Trochę jednak mój. Mam za ciebie wyjść. Czemu?
Potrzebuję tego dodatku dla żonatych.
To tyle? I ja mam ci zaufać?
Zaufać? Skoro ja zaufam lewaczce,
która ma w dupie prawo i wojsko, to ty możesz…
Moje zasady nie dopuszczają ślepego posłuszeństwa,
a potrzebuję tego układu, żeby przeżyć. Dosłownie.
A ty równie dobrze możesz, nie wiem,
zbierać towar dla milicji bracholi.
Wychodzę. To był błąd. Milicja bracholi.
- Luke. - Walnięta lewaczka.
Co?
Nie lubię cię.
Nie gadaj.
Ale wydajesz się porządny, więc…
Przepraszam, dobra?
Proszę.
Musisz zrozumieć, w co się pakujesz. Postawią mnie za to przed sądem wojskowym.
Mógłbym nawet trafić do więzienia.
Dobra.
To będzie szybki ślub, więc będą nas mieć na oku.
Jak już wyjadę do Iraku,
musimy ustalić regularne pory, kiedy będziemy rozmawiać.
Jak w prawdziwym małżeństwie.
Piszmy romantyczne maile. Ktoś może je czytać.
Przez całą misję musimy być wiarygodni. A gdy wrócę, wniesiemy o rozwód.
Przez rok będziesz miała ubezpieczenie.
- Kasą podzielimy się po połowie. - Świetnie.
Jeszcze jedno. Wyjeżdżam w piątek rano.
Musimy wyjść z moimi kumplami.
Zachowywać się jak…
Jakbyśmy się lubili.
Nawet bardziej. Jakbyśmy się kochali.
Poza tym…
Pary po ślubie spędzają noc w motelu przy bazie.
- My też musimy. - Super.
Więc już nie rozmawiamy tylko hipotetycznie?
Robimy to?
Tak.
Robimy to.
Powiedz tylko tym, którym musisz.
Obiecaj mi to.
Obiecuję.
Mogę nawet
przysiąc na mały palec.
- Tego nie zrobię. - Przecież bierzemy ślub.
Odezwę się.
MORSKI BRZEG
- Nie. - Co?
Nie możesz tak iść.
- Czemu? - Bo będziemy robić zdjęcia.
Ubierz się jak trzeba.
- Serio? - Nie, wchodzę tam.
Nie mam tam białej sukni dla dziewicy, komandosie.
Nie nazywaj mnie tak.
Rozgość się.
Grasz?
Nie, to żeby imponować facetom. Udało mi się?
Gram muzykę.
Tym się zajmuję.
Od pięciu lat tworzę kapelę.
Pewnie wam trudno.
Trudne byłoby harowanie w bezdusznej robocie
i zarabianie na majątki bogaczy.
Wolę poświęcić się muzyce.
- Cześć? - Wybacz.
Co sobie wytatuowałaś?
„Socjalizm górą”?
Ale jesteś zabawny.
Nie, to…
- Coś tam… - Żeby wygrać, trzeba grać.
Moja babcia powiedziała to mamie, kiedy ta wyjeżdżała do Ameryki.
Witaj, książę.
Oto dzień, kiedy połączymy naszą zdolność kredytową.
- Teraz wyglądasz jak należy. - Co to znaczy?
Że ładnie wyglądasz.
Panna młoda się rumieni.
Gratulacje.
Przytul się. Jesteśmy z ciebie dumni.
To najlepszy dzień w moim życiu.
Co za emocje.
Cześć. Dzięki, że przyszedłeś.
Jasne.
A obrączki?
Masz.
Kupiłeś prawdziwy pierścionek?
- Cóż… - To ja.
Ja kupiłem.
- Co? - To dla Riley.
- Oszczędzam odkąd się zaciągnąłem. - Frankie.
Nie mogę go wziąć.
Nie chciałem jej pytać przed wyjazdem.
Chcę zostać jej mężem.
Zrobię to porządnie.
I mama każe mi czekać, aż wrócę i skończę 21 lat.
Pilnuj go dla mnie.
Luke Morrow i Casandra Salazar.
Cholera.
Zebraliśmy się tu dzisiaj,
żeby połączyć was związkiem małżeńskim.
Kto będzie świadkiem?
Frankie.
To ja. Jak leci?
- Cześć, Frankie. - Cześć.
Luke’u Morrow, czy przysięgasz ją kochać,
być wobec niej szczery i wierny oraz dbać o nią w zdrowiu i chorobie?
Tak.
Casando Salazar, czy przysięgasz go kochać,
być wobec niego szczera i wierna
oraz dbać o niego w zdrowiu i chorobie?
Tak.
Na mocy prawa nadanego mi przez stan Kalifornii
ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Gratulacje.
Pijemy, chłopaki!
Za drugi pluton!
- Jutro wyruszamy. - Jutro!
- Razem! - Przybij, kotku!
Bez jaj!
Czekajcie!
- I za nowożeńców. - Uroczy jesteście.
- Zwłaszcza, że się nie znosiliście. - No proszę!
Dzięki.
Nowożeńcy!
Nie wierzę, że się hajtnąłeś, a na następny dzień wylatujesz.
Jak sobie radzisz?
W końcu zaraz wyjeżdżają.
Ja chyba panikuję.
Tak, to…
surrealistyczne.
Będę za nim tęsknić.
Frankie się denerwuje,
więc próbuję być dzielna, ale to mój ukochany chłopak.
W tym problem.
Przepraszam.
Jestem w rozsypce.
Kielichy w dłoń, kolejny toast.
Tym razem za życie, miłość
i polowanie na tych przeklętych Arabów!
Serio? Matko.
O tak!
Masz jakiś problem?
Tak, ty.
Po prostu…
Arabowie to grupa etniczna, a mówisz o nich,
jakbyś chciał zapolować na wszystkich.
- To trochę problematyczne. - Spoko.
On to wie, tylko prowokuje.
Wielkie dzięki za tę lekcję wrażliwości.
Jadę służyć ojczyźnie, a ty co robisz?
Najwyraźniej tłumaczę żołnierzowi,
że nie poluje się na Arabów.
- Nie. - Odpuść.
A co według ciebie mamy robić?
Uczyć ich poprawnych zaimków?
Może najpierw naucz się, kto jest twoim wrogiem,
a nie generalizuj w ten sposób, dobra?
Nie tym tonem. Luke, opanuj ją.
- Słucham? - Wystarczy.
- On mi nie rozkazuje. - Ależ tak.
Wystarczy. Oboje przestańcie.
Usiądź.
Rób, co mąż każe.
Już.
Dziękuję.
Ty też, stary.
Uwielbiam takie wyważone rozmowy.
Są takie…
Pójdę do męża.
O rety.
Ale się dobrali.
- Aż tak się wkurzyłeś? - Tak. Wiesz, o co mu chodziło.
To tylko durne popisy.
Armando to fiut.
Ale chyba nie rozumiesz, co nas tam czeka.
Warto było wszystkim psuć wieczór?
To nie ja zepsułam wieczór,
tylko twój kumpel wrzeszczący o zabijaniu Arabów.
Bo bez tego bawiłabyś się świetnie, co?
Czujesz się lepsza od wszystkich przy stole.
Niebycie rasistowskim dzbanem jest trochę lepsze.
Bez takich gości jak Armando
nikt nie chroniłby tego kraju przed terrorystami.
Masz koszulkę „Przyszłość jest kobietą”, a jak czują się kobiety w Iraku?
- Żyjesz w bańce. Wkurza mnie to. - Racja.
Bo oczywistym rozwiązaniem jest broń.
Wysłać tam facetów z gnatami!
Świetnie zaczynają.
- Gapią się, chodź tu. - Co?
- Gapią się. Chodź tu. - Dobra.
- Pary się kłócą. - Chryste, aleś ty uparta.
Rozmawiamy o tym, co nas dzieli.
Jasne?
Wciąż patrzą.
Dobra.
Nie puszczaj mnie.
Tak się kochamy.
- Widzicie? Przytulają się. - Jest okej.
Dobrze poszło.
Tak.
Dobrze.
Ostatnia noc, kotku!
Wykażcie się, chłopcy!
- Zabalujemy! - W łóżku!
Kocham cię, mała!
Żwawo! Lecimy!
Dobranoc.
- Dobranoc. - Miłej zabawy w noc poślubną!
Nieźle.
Prosiłem o dwa łóżka.
Pewnie.
Na pewno prosiłeś.
Bo co, myślisz, że na ciebie lecę?
Może trochę.
- Wyluzuj, stary. - Bo nie lecę.
- Jesteś ostro porąbany. - Co to ma znaczyć?
Ktoś normalny przyznałby, że się boi.
Ja się nie boję.
To czemu udajesz twardziela?
Rozstawiasz mnie po kątach, każesz siadać.
Proszę, przestań.
Nie wytrzymam tego. To był wielki błąd.
Masz rację.
Boję się.
Przez ten ślub i Irak
zaczynam panikować.
Przepraszam.
Tylko wariat by nie panikował.
To było naprawdę odważne.
Umyję się.
Cassie.
Możemy?
Tak.
- Od której nie śpisz? - Od trzeciej.
Poszedłem biegać.
O trzeciej w nocy?
Nie mogłem spać.
- Co? - Nie zmrużyłem oka.
Więc poszedłem biegać. Zawsze tak robię.
Więc jesteś tym typem.
- Udajesz, że nic się nie stało. - Czego ode mnie chcesz?
Mam dużo na głowie. Jedziemy na zgrupowanie.
Zabiorę cię do bazy.
Świetnie.
BAZA PIECHOTY MORSKIEJ
Mieszkam w Oceanside całe życie i nigdy nie byłam w bazie.
Kocham cię.
Będę tęsknić.
Muszę iść.
Jeśli coś się stanie, będziesz moją najbliższą rodziną.
Zadzwoń do mojego brata i powiedz mu o naszej umowie.
Mojemu ojcu trzeba coś zmyślić.
On nie może poznać prawdy, dobrze?
- Dobrze. - Starszy szeregowy Morrow, gratulacje.
Pamiętaj, że od teraz będziemy obserwowani.
Maile, rozmowy przez kamerkę, wszystko.
Podoficerowie, ruszamy. Szybko!
Chłopaki, ostatni buziak dla nowożeńców!
Chodź tu, laska!
Bierzmy ją.
Dalej chłopaki, ostatni.
Podnieście ją.
Proszę bardzo.
Dostawa.
- Dalej! - Twoja żoneczka!
- Śmiało. - Przepraszam.
Gorzko!
- Dajesz, Luke. - Gorzko!
Trochę poczekacie na następny.
Dobra.
Starczy, gołąbeczki, ruszamy. Jazda.
Uważaj na siebie, dobrze?
Jak wrócę, masz mieć hit na koncie.
Tylko dla ciebie.
Ruszamy.
Gratulacje.
Dzięki.
To jest takie nierealne.
Drogi Luke’u.
Zakochaliśmy się tak szybko.
Piszę, żeby wypełnić luki, na których uzupełnianie zabrakło czasu.
A zatem…
oto co musisz o mnie wiedzieć.
Muzyka jest dla mnie…
Do mnie wróć…
…wszystkim.
Do mnie wróć
Zaczęłam śpiewać jako mała dziewczynka,
by zagłuszyć to, co działo się w domu.
Mama chodziła z wieloma wojskowymi,
ale tylko ją unieszczęśliwiali.
Nie rozmawiałyśmy o tym. Myślała, że tego nie widzę,
ale widziałam.
Inni mówią o swoich uczuciach
albo zapisują je w dzienniku, a ja przerabiałam swoje na muzykę.
Całe życie kochałam śpiewać,
ale boję się śpiewać o tym, co mam do powiedzenia.
Naciśnij.
Więc śpiewam covery. Chowam się za cudzymi słowami.
Co za ironia. A mówili mi, że jestem taka pewna siebie.
Ale ilekroć siadam, żeby napisać coś własnego,
walka o byt i moja choroba mi przeszkadzają.
Może to tylko wymówka, ale po ślubie będę mogła to sprawdzić.
Droga Cassie. Oto co powinnaś o mnie wiedzieć.
Mój ojciec i dziadek też byli w marines.
Dziadek walczył w bitwie o Iwo Jimę.
Ojciec dostał Purpurowe Serce za rany odniesione w operacji „Pustynna burza”.
Po liceum trochę mi odbiło.
Sądziłem, że zaciągając się, zdobędę szacunek ojca.
Ale tutaj na miejscu
zrozumiałem, że nie robię tego dla niego, tylko dla siebie.
Żeby służyć ojczyźnie i być lepszym człowiekiem.
Siema, Luke, tu Johnno. Dostałem kolejną transzę.
Udawaj męża dalej, ale wypas.
Czekam na kolejny przelew. Wysyłaj.
Wiesz, jak gwałtowne bywają burze przy plaży?
Kiedyś mnie przerażały.
Ojciec kazał nam być twardzielami,
ale pamiętam, jak raz pozwolił mnie i bratu
spać w śpiworach u rodziców na podłodze.
Ta burzowa noc z całą rodziną razem to moje ulubione wspomnienie.
Niedługo potem mama zachorowała,
a tata przeszedł na emeryturę, żeby się nią zająć.
Był z nią na każdej chemii.
Gdy trafiła do szpitala, każdą noc spędzał przy jej łóżku.
Tym jest dla mnie miłość.
Tego chciałbym dla nas.
Drogi mężu.
Wolę samochody od samolotów
i tacosy na śniadanie zamiast na kolację, z mnóstwem sosu.
Mnóstwem.
Nigdy nie opuszczałam Kalifornii, ale marzę, by objechać świat z kapelą.
Gdybym siedziała w domu, miałabym iguanę.
Cicho. Są niezwykle bystre.
Najdroższa żono. Sos tylko psuje tacosy.
Zabija cały smak.
Kiedyś przebiegnę maraton w każdym dużym mieście.
Tak zobaczę cały świat.
I nie chcę ci odbierać marzeń, ale iguana nie jest nam pisana.
Jedyny zwierzak, jakiego miałem, to złota rybka z festynu.
Cześć, czy…
- Widzisz mnie? - Tak, a ty mnie?
Tak.
Cześć.
Mam tu twojego kumpla.
- Pamiętasz moją żonę? - Tak.
Pamiętam. Gołąbeczki.
Luke, czy to Cassie?
- Cassie! - Cześć.
- Riley pozdrawia. - Hej, Riley.
- Hej, Cassie. - Jak leci?
Mam piasek nawet między pośladami.
Brzmi świetnie.
Jak tam twój dzień, kochanie?
W porządku.
Kochanie.
Byłam…
w pracy
i zaczęłam pisać piosenkę.
Napisałaś piosenkę? Tak po prostu?
- Zagraj nam! - No nie wiem…
Zagraj!
- Zagraj! - Dawaj!
Jeszcze nie jest gotowa.
Zagraj ją nam!
- Proszę. - Dawaj!
Powinnam ją skończyć
za jakiś tydzień.
Dajcie spokój.
- Dobra. - Okej.
Obiecuję, że wtedy wam ją zaśpiewam.
No to za tydzień. Wiesz, gdzie nas znaleźć.
Musimy iść, czas na żarcie.
Smacznego, jedzcie.
Jesteś super.
To ja…
Kocham cię.
Tak, nawzajem.
Ja też cię kocham.
- Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Kochasz ją? - Kocham ciebie!
Wiesz, gdzie nas znaleźć
Wrócimy do domu
Wiesz, gdzie nas znaleźć
Do mnie wróć
Dajmy to po refrenie. To powinno zostać.
Do mnie wróć
- Dobrze? - Dodamy solo na gitarze?
- Bosko. - Napiera kształtu.
Chcę, żebyś wrócił do domu
- Dobre! - Mamy piosenkę!
Tak!
Cześć.
Wszystko dobrze?
Tak, po prostu jest zamieszanie.
Prawie kogoś straciliśmy. Właśnie go wywieźli.
O Boże.
Frankie tu jest.
Przywitaj się.
Jak tam?
- Cześć. - Wiesz co, przyda nam się twoja serenada.
Mieliśmy paskudny dzień.
Wszyscy dzwonią do rodzin.
Boże, czemu nic tu o tym nie słyszymy?
Prawda?
Chcemy serenady od żony Luke’a?
Obiecałaś.
Wiem, pamiętam.
Jest gotowa.
Chyba jest.
Nikomu nie grałam dotąd moich piosenek.
Więc bądźcie wyrozumiali.
To dla wszystkich bohaterów Ameryki.
Nowa piosenka.
Toniemy w oczach swych
Co znajdziemy w nich?
Lepiej wiać czy walczyć z tym?
Ogarnia nas strach
Więc mówię: „Maskę na twarz wrzuć”
Lecz wokół nas napięcie czuć
To więcej niż strach
Bo tonę w oczach twych
I boję się
Że okażę strach
Zamiast z nim walczyć
Że uronię łzy
I poczuję sól
Może i nie wiem
Dokąd zdążamy
Lecz będę wołać
Do mnie wróć
- Tak! - O to chodziło!
To moja żona.
Dziękuję.
Naprawdę.
- Potrzebowaliśmy tego. - Uważajcie na siebie.
Jak tam demko?
Wrzuciłam je do sieci
i wysłałam do tuzina małych wytwórni.
- Spodoba im się. - I…
Taki mały portal o muzyce zamieścił recenzję naszego występu.
Była strasznie pozytywna i przeczytał ją jeden booker.
Więc zagramy na Oceanside Alt-Fest.
Co?
Na tym festiwalu!
Ale sztos, udało ci się.
Czy to znaczy, że jestem twoją muzą?
- Wiesz? - Serio? Daj mi to przemyśleć.
Może trochę.
Powodzenia na koncercie.
Cześć.
ATAKI REBELIANTÓW W IRAKU
Drodzy goście festiwalu,
za chwilę rozpoczną się występy muzyczne na głównej scenie.
Panie i panowie, prosimy o oklaski
dla naszych lokalnych artystów:
Cassie Salazar i The Loyal.
Jak się bawicie, Oceanside?
O Boże.
To jakiś odlot.
Cześć!
To dla wszystkich, którzy służą krajowi
na drugim końcu świata.
Dziękujemy.
Sprawdźcie broń i upewnijcie się, że jest załadowana.
Dobrze ją przygotujcie.
Jutro idziemy na patrol.
Wszystko ma być gotowe na jutro, rozumiemy się?
- Tak jest.
Miejcie oczy dookoła głowy.
Bez wygłupów.
Luke, dzwoniłam trzy razy, co się dzieje?
Tutaj Luke, zostaw wiadomość.
No dobrze.
Cześć. Wrzuciłam do sieci jeden utwór z występu na festiwalu,
puszczałam ci go na Spotify.
Wybrali go do playlisty „W drodze”
i teraz ma ponad 200 000 odtworzeń!
Piosenka, którą być może zainspirowałeś, staje się hitem internetu.
To tyle. Pa, muzo.
- Cześć! - Piękny dzień.
O tak.
Mamy cudowny dzień.
- Niech ci Bóg błogosławi! - Panu też!
- Znacie tekst. - Kochamy was!
Billy, pozwól nam grać w piątki.
Billy!
Tak!
Za The Loyal!
- Jesteśmy sławni. - Eddie?
Cass, telefon ci zaraz wybuchnie.
- Co? - No przecież!
Niemiecki numer?
To jest niesamowite.
Przepraszam, muszę odebrać.
- Kto to? - Nie wiem.
- Wyjdę na pięć minut. - Oby jakaś wytwórnia.
Halo?
Rozmawiam z Casandrą Salazar?
Tak.
Mówi kapitan Curtis,
dowódca 1 Batalionu 1 Dywizji piechoty morskiej.
Dzwonię, ponieważ pani mąż został ranny na służbie.
Zostanie przetransportowany z Niemiec
do Wojskowego Centrum Medycznego w San Diego.
Jak on się czuje?
Ładunek wybuchowy ranił go w nogi.
Właśnie go operują.
- To nie… - Słabo panią słyszę…
Szlag!
Jacob Morrow.
Brat Luke’a, znajdę go.
KORPUS PIECHOTY MORSKIEJ
Pomóc w czymś?
- Szukam Jacoba Morrowa. - To ja.
Jest tu może brat Luke’a? To ważne.
Jestem ojcem Luke’a. Co znowu zrobił?
- Muszę pomówić z jego bratem. - Przestań.
Do rzeczy. Czego chcesz?
Trafił za kratki? Wisi ci kasę? Co?
Został ranny.
Proszę pana. Jest w Iraku.
- Był w Iraku. - Co…
- Wyleciał kilka miesięcy temu. - Chwileczkę.
Nie wiedziałem, że się zaciągnął.
- Źle z nim? - Nie widziałam go.
Dostałam telefon wczoraj w nocy.
Powiedzieli mi…
że został ranny w nogi w wybuchu ładunku.
Jezu.
Przywiozą go tutaj za kilka dni.
- Tak mi przykro. - Dlaczego zadzwonili do ciebie?
Jestem jego żoną.
Niespodzianka.
Przepraszam. Wejdź.
Starszy szeregowy Morrow?
Witamy w Ameryce. Słabo wyglądasz.
Starszy szeregowy Morrow?
Zdołaliśmy przeszczepić skórę,
ale będziemy jeszcze leczyć rany ciśnieniowo.
Twoja rodzina tu jest.
Skup się na nich, a wkrótce wrócisz do formy.
Tutaj.
Luke.
Tato?
Boże. Mogliśmy cię stracić.
Mogłeś powiedzieć o ślubie.
Właśnie, gratulacje.
- Dzięki.
Cześć.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Tak mi przykro, kochanie.
Nie sądziłem, że zostaniesz marine.
Podobno dostaniesz Purpurowe Serce.
- Tak. - To wielki zaszczyt.
Zakazałeś Jake’owi mówić o wojsku.
Dlaczego znowu mnie okłamałeś?
Uznałbyś, że znowu czegoś nie przemyślałem.
Chciałem pokazać, że się mylisz.
Chciałbym się mylić.
Jak to wygląda? Poproszę podsumowanie, doktorze.
Czeka go długa rehabilitacja i zaczyna od zera.
- Będzie mógł biegać? - To moje lekarstwo.
Najpierw chodzenie, na bieganie przyjdzie czas.
Dziękuję.
Twoja mama byłaby…
Byłaby załamana tym widokiem.
- Zostawmy ich na chwilę. - Dobrze.
Dzięki.
Więc…
Poszłam do nie tego Jacoba.
Przepraszam, bałam się. Nie wiedziałam, co robić.
Chyba sobie żartujesz.
Coś ty sobie myślała? Już po nas. Mówiłem, że jest z żandarmerii.
Ale nie, że twój ojciec i brat nazywają się tak samo.
- Będzie dobrze. - Nie będzie.
Będzie.
Rozwiedziemy się i więcej mnie nie zobaczysz.
Nie, on już jest podejrzliwy. Obserwuje nas.
- Nie doniesie na własnego syna. - Żebyś wiedziała.
Nawet na emeryturze udaje glinę.
Wytrzymamy kilka miesięcy, aż się podleczę.
Pomieszkamy razem, póki nadzorują mi leczenie.
Potem mamy spokój.
Do tego czasu muszą wierzyć, że to prawdziwe małżeństwo.
Luke, przez kilka miesięcy?
- Co to znaczy? - Zachowujmy się jak małżeństwo.
Będziemy udawać.
Dasz radę.
Umiesz udawać, tak?
O Boże.
- Będzie dobrze. - Tak, pobawimy się w dom.
Myślisz, że Frankie nas wyśmieje czy się rozpłacze?
Cholera.
Co?
- Nikt ci nie powiedział? - Co?
Frankie…
Na tej samej misji…
Nie przeżył, Cassie.
Nie.
Przykro mi…
Nie mogę tu być.
Pochodzący z Oceanside Frankie Mubuthia zginął na służbie.
Miał 20 lat.
Jego rodzina jest dumna z jego heroizmu i poświęcenia
dla wolności.
Zostanie pochowany na cmentarzu Fort Rosecrans w San Diego.
Cel. Pal.
Cel.
Cześć.
Piękne nabożeństwo.
Frankie kupił go dla ciebie.
Czekał z oświadczynami, aż wróci,
i poprosił, żebym go przechowała.
Ale wiem, że chciałby, żebyś go miała.
Pasuje idealnie.
Bardzo cię kochał.
- Co on tu robi? - Nie mam pojęcia.
Gratuluję, starszy szeregowy.
Podobno wracasz do domu. Gdzieś obok bazy?
Wszystko działo się tak szybko, nie mieliśmy czasu…
- Nie mieszkaliśmy razem. - Tak.
To teraz zaczniecie.
Tak.
Właśnie.
Będę się tobą opiekować.
Będę do was wpadał
i woził Luke’a na rehabilitację.
Nie musisz.
Chciałbym odnowić kontakt z synem
i posłuchać o waszym szybkim romansie.
Naprawdę nie musisz.
Już to słyszałem.
Dziękujemy.
Do zobaczenia.
Dobry Boże.
Powoli, kolego.
- Zaczekaj. - Tak dobrze?
Witaj w domu.
- Mieszkasz na trzecim piętrze. - Jest winda?
- Nie. - Starszy szeregowy, proszę.
Pójdę pierwszy.
Będziemy musieli pomagać ci na schodach.
Zaprosimy was następnym razem. Dzięki, cześć.
Też biegasz?
To glukoza w żelu.
Mam cukrzycę, pamiętasz? Dlatego się pobraliśmy.
À propos, mamy co wspominać z nocy poślubnej,
ale trzeba ustalić jakieś granice.
Jasne.
Będę spał na kanapie.
Mam w lodówce jakieś resztki.
Ostrzegam, mogą zabić. Ja dla ciebie gotować nie będę.
- Panikujesz. - A ty nie?
Nigdy nie mieszkałam z facetem.
Ja jestem wniebowzięty.
Jestem na wózku, a tu nie ma windy.
Czy to się dzieje? Będziemy razem mieszkać?
A twój ojciec będzie tu wpadał oceniać,
czy nadaję się na żonę?
Nie na to się umawialiśmy.
Wybacz, że mój uraz jest taką niedogodnością.
- Pewnie ci ciężko. - Nie zwalaj na mnie.
Nie wierzę, że ci się to podoba.
Naprawdę chcesz, żebym się tobą opiekowała?
Błagam, wszystko tylko nie to.
- Mieszkasz ze mną! - Żeby uniknąć sądu!
Czego tu nie rozumiesz? Ty też możesz dostać zarzuty.
Jezu!
Zagryźmy zęby.
Super.
Tata będzie tu za 20 minut.
Cholera.
Poprawiasz prześcieradło?
Ojciec nie będzie sprawdzał łóżka.
Nie wiadomo.
Dobra, wypakuj rzeczy.
- Nie ma innej szuflady? - Tylko ta.
Nie znoszę pomiętych ubrań, Cassie.
A ja, jak mówisz moje imię, komandosie.
Przyjechał.
Masz, zrobiłem zastępczą obrączkę.
- Muszę ją nosić? - Tak.
Skąd ją wziąłeś?
Zrobiłem z tego.
Nada się.
Dobra, mężu.
Boże, co za słowo.
- Cześć. - Jak leci?
- Dobrze. - Cześć.
- Bracie.
- Popatrzmy. - Jak leci?
- Cześć, tato. - Rety.
Widać, że Luke tu mieszka.
Jak coś nie stoi prosto, dostaje szału.
Dostałem tylko jedną szufladę.
- On żartuje. - Oto nasz dom.
- Gotowy? - Tak.
- Do dzieła. - Proszę, kotku.
- Dzięki, kochanie. - Trzymaj się.
- Nie zrzuć go ze schodów. - To marine, odbije się.
Powodzenia, komandosie.
- Jedziemy. - Dacie radę?
Tak.
Dobrze.
Nienawidzę
Nienawidzę, kiedy ty
Dziękuję bardzo za przybycie.
Poznajcie nową artystkę,
z którą rozważamy współpracę, Cassie Salazar.
- Śpiewaj, Cass. - Dobrze.
Jeszcze nie skończyłam, ale ostatnio pracowałam nad tym.
Gdy wołasz mnie, aż wzdrygam się
Widok twych ust odpycha mnie
O nie
Chciałabym móc odpuścić już
Lecz mogę tylko obok trwać
O nie
I nie mogę znieść
Słów, co niegdyś wzbudzały mój śmiech
Mam dość tego, że
Moje myśli twoje stały się
Cóż ty mi uczyniłeś
Banały uświęciłeś
Co dla mnie były bzdurą
Dalej, nazwij to obłudą
Bo nie mogę znieść
Słów, co niegdyś wzbudzały mój śmiech
Cholera.
- Halo? - Witaj w domu, żołnierzu.
Ładny masz domek z tą udawaną żonką.
To dlatego mi nie płacisz?
Bo od kiedy wzięliście ślub, twoja żona też jest moją dłużniczką.
Brawo, Cass!
- Cześć.
Wcześnie wróciłaś.
Tak.
- Już prawie skończyłem. - Bez pośpiechu.
Popatrz tylko, coraz lepiej sobie radzisz.
Tak.
Małe kroczki.
Stój, mała.
Jake, ty masz psa?
Na łeb upadłeś?
Jest twoja.
Nazywa się Brzoskwinka, bo jest z Georgii.
Cześć, piesku!
Siad.
Daj łapę. Dobra sunia!
Już ją dla ciebie wytresowałem.
Czytaliśmy, że psy bardzo pomagają
takim pacjentom z takimi razami.
- Naprawdę? - Ja czytałam.
- I napisała do mnie. - Nie zmawiajcie się za moimi plecami.
Szkoda, bo to ci pomoże.
„Takim pacjentom”?
Czyli komu? Kalekom?
Nie potrzebuję litości. Robicie, co chcecie. Słuchajcie.
Wiem, co dla mnie dobre. Potrafię o sobie decydować.
- Nikt już nie mówi „kaleka”. - Bzdury.
- Nie ma nic złego w przyjmowaniu pomocy. - Co ty, Luke?
Widzisz? Ona to rozumie.
Dobra, wezmę ją.
- Dobra Brzoskwinka. - Dobry pies.
Luke?
Cześć, piesku, gdzie Luke?
Jesteś tu?
Luke?
O mój Boże.
- Ty chodzisz. - Ledwo.
Zajebiście boli.
- Chyba jestem medium. - Czyżby?
Zwykle biorę tacosy tylko dla siebie,
ale rano pomyślałam: „Może Luke na jednego zasłużył?”.
- Jednego? - Spokojnie.
Kupiłam za dużo.
Starczy nawet dla psa.
Tak, Brzoskwinko?
Naprawiłeś klamkę?
Dzięki. Chyba.
Wiesz, że możesz przyjąć męską pomoc i wciąż być feministką, nie?
Wolę mieć zepsutą klamkę niż słuchać twoich wykładów o feminizmie.
Więc wolisz żyć w otoczeniu zepsutych klamek?
Powiedz: „Mylisz się. Nie rozumiesz mnie”.
Mylisz się. Nie rozumiesz mnie.
- Rozumiem. - Serio?
Świetnie sobie radzę sama.
Może nie potrzebuję tego chaosu związanego z oddawaniem komuś serca.
Za to nie dostaniesz więcej tacosów.
Za co?
Po prostu to powiedz.
Dlatego by nam nie wyszło. Nie wierzysz w miłość.
No proszę, na podstawowym szkoleniu mieliście psychologię?
Wiesz, że jestem marine. To szkolenie nie było podstawowe.
Widziałam na filmach.
Zrobiłam research. W końcu jestem żoną wojskowego.
Nie umówisz się z kimś, kto ci się podoba,
bo straciłabyś kontrolę i pozwoliłabyś mu się zbliżyć.
Może nie lubię oddawać kontroli, bo jestem rozsądna.
Więc nie wiesz, o czym mówisz.
Fake news.
Jestem ekspertem od problemów z samokontrolą.
Ty? Taki luzak?
Albo jestem taki, albo łamię sześć przepisów,
pędząc 200 km na godzinę po autostradzie bez gaci. Więc wiesz.
To była metafora?
Trudno to sobie wyobrazić.
Nie żebym próbowała.
Jasne.
Co za świrus nie używa ostrego sosu?
Wy, płatki śniegu, nic tylko oceniacie.
Nie zaczynaj.
Okej, maniaku kontroli, wyluzujesz?
- Tak. - Zaszalejesz?
- Dajesz. - Bez gaci?
- Jesteś gotowy? - Tak.
Dawaj mi to.
- Gotów? - Tak.
Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Chcesz wypluć?
To wcale nie jest ostre.
Jezu…
Nie mogę oddychać.
Mnie tam nic nie jest.
- Zaraz… - Wypluj!
- Nie! - Przegrasz.
Dobra, nie mogę.
- Zwycięstwo! - O Boże.
Oczy mi krwawią. Krwawią mi…
Tak!
- Wygrałam, a ty przegrałeś. - Mam coś dla ciebie.
Mam to w kieszeni. Chwileczkę. O, jest.
Ale boli. Boże, jak boli.
Aż się spociłeś. Chodź tu.
Dziękuję.
Czemu ludzie sobie to robią? Nie łapię.
- Też się spociłaś. - Nie.
To nie pot, tylko blask.
Może obejrzymy film czy coś.
Czuję papryczkowe wyziewy z twoich porów…
Może najpierw się umyj.
Prysznic oznacza długotrwałe stanie,
a to oznacza promieniujący ból.
A kąpiel w wannie?
- Poczujesz się lepiej. - Wchodzenie do wanny to koszmar.
Pozwól.
Nie wygląda to ładnie.
- Sam bym to zrobił. - Pozwól mi.
Wiem, jak ciężko na to pracowałeś.
Jeszcze będziesz biegał, Luke.
Wierzę w ciebie.
Nie chcesz spać dzisiaj w łóżku?
Cześć, Brzoskwinko.
- Cześć, mała. - Wyskakuj.
Właśnie tam idziemy.
Boże, tak dawno tu nie byłem.
Pamiętaj, że ojciec mi nie ufa.
- Będzie nas obserwował. - Spokojnie.
Spójrz tylko na nas. Jesteśmy tacy uroczy, że to aż obrzydliwe.
Chodź, piesku!
Puszczę wam jedną piosenkę.
Gotowi?
Moja ulubiona artystka.
- Nienawidzę cię. - No co?
- Podoba mi się. - Wujku, zagraj ze mną.
- Rozkazujesz mi? - Tak.
No chodź, wujku.
Nie, wujek ma chorą nogę. Odpuść mu.
Wujka boli.
Odpuścić? Wykluczone. Dobra.
- Na pewno? - Będziesz moją laską.
- Ostrożnie. - Ma rację.
Nic mi nie będzie. Pokaż piłkę.
Niezły rzut.
Myślicie powoli o dzieciach?
Hailey…
daj jej być gwiazdą rocka.
Dzieciaki później.
Cóż…
Ma…
Ma podejście do dzieci.
- Do mnie! - Tylko spójrz.
- Do mnie! - Łap, Luke!
Odrzuć.
Dwadzieścia dwa, uwaga!
Podoba mi się, jak na niego patrzysz. Z prawdziwym uczuciem.
- Halo? - Kto mówi?
- A kto dzwoni? - Mama Cassie.
Gdzie jest? Nie odbiera.
W pracy. Wszystko w porządku?
Marisol?
Luke, przyjaciel Cassie. Wszystko dobrze?
- Tak. - Co się stało?
Nie wiem. Ktoś rozwalił drzwi i wybił okno. Chyba…
Wszędzie jest szkło.
- Miałaś koncert. - Dzięki, że przyjechałeś.
Wezwałem policję 30 minut temu.
- Tutaj się nie spieszą. - No nie.
- Brzydka prawda. - Proszę dać klucze. Sprawdzę dom.
- Ktoś tam może być. - Cassie, zostań z mamą.
Widziałem, jak się przedstawiasz swojej teściowej.
Nawet nie wiesz, ile mam dowodów, żeby cię wkopać.
Zapłać mi.
Wszystko dobrze?
Cześć. Czemu nie śpisz?
Nie mogłem zasnąć.
Co mówiły gliny?
Odezwiemy się, bla, bla, bla.
Nie wierzę, że jutro gram koncert.
- Dzisiaj. - Źle wyglądasz, coś ci jest?
- Wszystko gra. - Kiedy ostatnio jadłaś?
Nie wiem.
Na kanapę. Oprzyj się na mnie.
Dobrze.
Przytrzymaj się mnie.
Właśnie tak.
- Glukoza? - W torebce.
Torebka.
Szukaj torebki.
Spokojnie. Uspokój się.
Dobra.
Przytrzymaj się mnie.
Wstajemy. W porządku.
Dobrze, otwórz usta.
Proszę. Już dobrze.
Starczy?
Dobrze.
Kiedy zacznie działać?
- Za 20 minut. - Za 20 minut, okej.
Dobra.
Spokojnie, już dobrze.
Ale ci serce wali.
Bo się cholernie przestraszyłem.
Widzisz?
Pozwalam sobie pomagać.
Zrób coś znowu tej kobiecie albo chociaż spójrz na moją żonę,
to cię zabiję.
Zrozumiano?
Oddaję ci całą resztę.
Sprawa skończona.
Strasznie mi ciebie brakuje.
Mam nadzieję, że to wiesz.
Frankie,
powiedzieć ci coś szalonego?
Cassie to moja najlepsza przyjaciółka.
Naprawdę.
Kocham cię.
Cześć.
Co się dzieje?
Rozmawiałam z mamą.
Jak się czuje?
Zadzwoniła, bo wpadła w panikę.
Próbowała wsiąść do samochodu,
a jakiś gość w zakrwawionej koszulce
podjechał, żeby pogadać o tobie.
O nas i o naszym udawanym małżeństwie.
Zagroził, że nas wyda.
Twoja mama rozumie sytuację, prawda?
Czemu nie zapytasz, kto to był?
Pierdol się, Luke!
- Przepraszam. - Wisisz mu kasę? Tak powiedział.
I że wczoraj to była wiadomość.
Tak mi przykro.
Włamał się do domu mojej mamy!
- Przepraszam. - Wiedziałeś?
Na pewno. Dlatego chciałeś zapłacić za szkody.
- Dasz mi wyjaśnić? - Tak!
Jestem narkomanem.
Ale już nie biorę.
Od dwóch lat, dobrze?
I co, to był twój diler?
Dlatego pokłóciłeś się z ojcem.
Bo brałeś.
Kiedy zmarła mama…
leki pozwalały mi przetrwać.
A gdy się skończyły, pojawił się Johnno.
- Co to ma wspólnego z… - Dobra.
Ukradłem ojcu auto warte 50 000 $.
Klasyczną corvettę.
Przerabiał ją dla swojego najlepszego klienta.
Włamałem się.
Nie myślałem jasno i…
Byłem zdesperowany.
Miałem ją sprzedać, ale…
rozbiłem ją na autostradzie.
Powiedział, że jeśli nie spłacę auta, sam na mnie doniesie.
Naprawdę jest surowy.
Tyle, ile mi brakowało, pożyczyłem od Johnno.
To dlatego potrzebowałeś ślubu.
Tak.
Ale posłuchaj,
załatwiłem to.
Spłaciłem go, już po wszystkim.
Mógł zrobić jej krzywdę, a nie mam nikogo poza nią.
- Wiem, Cassie. - Nie.
Nie odchodź tak!
Przepraszam.
Nie każdy facet to niegodny zaufania bandzior.
Czyżby? A kim ty jesteś?
Kimś, kto zjawia się w potrzebie.
Nie potrzebuję cię!
Nie potrzebuję cię.
Posłuchaj mnie.
Bardzo cię przepraszam.
- Zawaliłem. - Idź do taty albo do brata.
I powiedz im, że się rozwodzimy.
Idę zagrać koncert. Kiedy wrócę, ma cię tu nie być.
BILETY WYPRZEDANE
Daliśmy czadu. Co zrobiłaś?
- W życiu tak nie grałaś. - Dobra.
Znam kupę tych ludzi. Odwala im.
Marina z The Hollywood Bowl chce was
przed Florence and the Machine.
- Co? - Florence and the Machine.
- Co? - To nie byle co!
Hollywood Bowl!
Starszy szeregowy Morrow, musisz wrócić ze mną do bazy.
Masz chwilę, żeby się spakować.
Halo?
Luke kazał przekazać, że oskarżono go o oszustwo.
Mieliście udawać małżeństwo dla korzyści finansowych.
Czy to prawda?
Gdzie jest Luke?
Jadę do niego do bazy. Za kilka tygodni będzie miał proces.
Policja przesłucha cię jako zamieszaną w sprawę.
To wszystko farsa?
Nie.
Nie wszystko.
Myślałem, że masz na niego dobry wpływ.
Że dzięki tobie odzyskałem syna.
BAZA WOJSKOWA GŁÓWNA BRAMA
Cześć.
Proszę wstać.
Dzień dobry. Proszę usiąść.
Rozpoczynamy rozprawę w sprawie
starszego szeregowego Luke’a A. Morrowa.
Starszy szeregowy Morrow jest oskarżony
o zawarcie fałszywego małżeństwa w celu wyłudzenia dodatku mieszkaniowego
i dodatku za rozłąkę,
co narusza artykuł 132 wojskowego kodeksu karnego.
Jonathan Deluca złożył pod przysięgą pisemne oświadczenie,
że fałszywe małżeństwo miało miejsce.
Żona starszego szeregowego Morrowa, pani Salazar, jest cywilem.
Jej sprawa zostanie skierowana do władz stanowych,
które mogą wystąpić z oskarżeniem.
Otrzymają transkrypcje tych posiedzeń.
- Chcę wygłosić oświadczenie. - Odradzam.
Bez tego mamy szansę wygrać.
Proszę przekazać sędziemu moją prośbę.
Starszy szeregowy Morrow, przyznajesz się do winy?
Wysoki Sądzie, mój klient chciałby zabrać głos.
Co?
Luke.
Proszę mówić.
Wysoki Sądzie.
Przymusiłem panią Salazar do małżeństwa.
Nie wiedziała, że to nielegalne.
- Okłamałem ją. - Nie.
Biorę na siebie całą odpowiedzialność i jestem gotów ponieść konsekwencje.
W porządku.
Zostajesz uznany za winnego.
Starszy szeregowy Morrow,
po odbyciu wyroku zostaniesz wydalony ze służby.
Zgłosisz się do odsiedzenia kary pół roku więzienia jutro o 17.00.
Biorąc pod uwagę rezultaty tego procesu,
sąd nie przekaże władzom sprawy pani Salazar.
Czy przysięgasz go kochać,
być wobec niego szczera i wierna
oraz dbać o niego w zdrowiu i chorobie?
Tak.
Na mocy prawa nadanego mi przez stan Kalifornii
ogłaszam was
mężem i żoną. Możesz pocałować pannę młodą.
Boże, widownia jest pełna.
Prosimy zająć miejsca.
Panie i panowie, przedstawiamy
Cassie Salazar i The Loyal.
Cześć!
- Tutaj? Dziękuję.
Cześć, Billy.
Jak się bawicie, Hollywood Bowl?
Luke, gotowy?
Przykro mi, ale już czas.
Nie sądziłem, że go dostanę.
STARSZY SZEREGOWY L. MORROW STARSZY SIERŻANT J. MORROW
Chodźmy.
Dobrze było mi
Aż przeszedłeś przez te drzwi
A teraz jestem kimś O kim nawet nie śniłam
Miałam pewność, że
Tak dobrze rozgryzłam cię
Jednak byłeś kimś O kim nawet nie śniłam
Wziąłeś mnie w ramiona swe
Cały mój świat zakręcił się
Przeszliśmy przez piekło Nie bez celu
Takich par jak my nie ma wielu
Nie wiedziałam czym
Miłość może być
Aż pokochałeś w pełni mnie
Co dobre, co złe i resztę też
Nie wiedziałam, że
Tak bardzo potrzebuję cię
Aż pokochałeś w pełni mnie
Co dobre, co złe i resztę też Całą mnie
Dobrze było mi
Aż złożyłeś usta na mym czole
W ramionach trzymałeś do rana
Nawet o tym nie śniłam
Wziąłeś mnie w ramiona swe
Cały mój świat zakręcił się
Przeszliśmy przez piekło Nie bez celu
Takich par jak my nie ma wielu
Żar tych dziwnych uczuć
Żył gdzieś w baśniach, lecz nie dla mnie
To straszne, ale teraz jestem pewna
Było warto
Nie wiedziałam czym
Miłość może być
Aż pokochałeś w pełni mnie
Co dobre, co złe i resztę też Całą mnie
Umierać mogłabym
W oczach twych
Do końca moich dni
Umierać mogłabym
W oczach twych
Aż obrócimy się w pył
Nie wiedziałam czym
Nie wiedziałam
Czym
Dziękuję.
To było wspaniałe. Kocham was, muszę iść.
- Na razie. - Pa.
Dziękuję.
Powodzenia!
Dzwoń do Luke’a Morrowa.
BAZA KORPUSU PIECHOTY MORSKIEJ
No dalej. Odbierz.
Odbierz, błagam.
Dajcie mi chwilę.
Do zobaczenia.
Kocham cię, bracie.
Niech cię, Luke!
Będziesz grzeczna? Dobry pies.
Nie martw się, zajmiemy się nią.
Będę tęsknił.
Chodź tu.
Poradzisz sobie.
Jestem z ciebie dumny, synu.
- Kocham was. - Zmykaj.
Dzięki Bogu.
- Cześć.
Słyszałem, że podpisałaś kontrakt.
Wspaniale.
Dziękuję.
Nie mamy dużo czasu, co?
Nie mamy.
Dobrze.
Mam ci coś do powiedzenia.
Przysięgaliśmy się o siebie troszczyć.
W zdrowiu i chorobie. Dokładnie to zrobiliśmy.
Dla mnie to prawdziwe małżeństwo.
To najprawdziwsza rzecz w moim życiu.
- Nie będzie mnie pół roku. - Będę czekać.
Chcę spać z tobą na podłodze w czasie burzy.
Chcę, żebyś słuchał moich piosenek jako pierwszy.
Chcę oglądać, jak wkładasz buty do biegania,
wychodzisz biegać,
a potem do mnie wracasz.
Bo cię kocham.
Ja ciebie też, Cassie Salazar.
Dajesz, bracie!
Przechowaj to dla mnie, dobrze?
Bo teraz to prawdziwe.
Kocham cię!
Słyszałeś? Kocham cię!
Do mnie wróć
KONIEC
WITAJ W DOMU
Napisy: Magdalena Adamus