Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎การปฏิวัติจะมาจากคนยากคนจน ‎คนรากหญ้า คนชนชั้นล่างสุด
‎หนึ่งเพื่อความรัก สองเพื่อเงิน
‎ชีวิตระห่ำ กาเปา
‎ฉันคือนักรบศรัทธาแรงกล้า
‎หนึ่งเพื่อความรัก สองเพื่อเงิน
‎ชีวิตระห่ำ กาเปา
‎ฉันคือนักรบศรัทธาแรงกล้า
‎ถ้าอาชญากรรมเป็นโรคชนิดหนึ่ง ‎ฉันรู้จักการติดเชื้อดี
‎แต่ฉันก็จะไม่ทำลายแผนใคร
‎หนึ่งเพื่อความรัก สองเพื่อเงิน
‎สามเพื่อแอฟริกา
‎และสี่เพื่อพี่น้อง ‎ที่อยู่ในสงครามและไม่กลัวที่จะล้มเหลว
‎อยากพูดอะไรก็พูดไป ‎เพราะพระเจ้าคนเดียวเท่านั้นที่ตัดสินได้
‎อัดเลย อัดรถตำรวจทุกคัน
‎เราทุกคนดูคอนเสิร์ตดร.เดร
‎พวกเขาเดินทะลุจอมาบนเวที
‎เหมือนภาพ…
‎สามมิติ
‎ภาพสามมิติ
‎จากนอกโลก
‎ล้ำมาก
‎เราดู แล้วก็ได้แรงบันดาลใจ
‎"โห สุดยอดมาก
‎แร็ปกัน เพราะเพลงแร็ปกำลังเป็นที่นิยม"
‎หลังจากนั้นเราก็ตื่น
‎ดูตรงนั้นครับ
‎เวทีเรา
‎สำหรับพวกคุณและคนที่ไม่กลายเป็นอาหารฉลาม
‎คนที่มาจากอีกฝั่งของทวีป
‎คนที่ข้ามมหาสมุทรแอตแอนลิกมาอย่างลำบาก
‎สำหรับคนที่เข้มแข็งแต่กำเนิด
‎เพลงนี้สำหรับพวกคุณ
‎- ฮาซิโอไนซ์ทำงานเพื่อสังคมมั้ยครับ ‎- นี่ครับ
‎นี่คืองานที่เราทำเพื่อสังคม
‎ดนตรีที่เปลี่ยนทัศนคติคน ‎ดนตรีที่เข้าถึงจิตใจของผู้คน
‎หนึ่ง สอง สาม สี่
‎(กับดักคนในกาเปา)
‎สุดสัปดาห์ที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎หยุดเหยียดเชื้อชาติเดี๋ยวนี้! หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!
‎ตอนที่ตำรวจเข้าไปหาเขา ‎ตำรวจไม่ขอคำอธิบายเลย
‎ตำรวจใช้ปืนกลยิงเขาเลยค่ะ
‎ชายผู้นี้ถูกฆาตกรรม ‎ในห้องนอนที่อยู่ถัดไปในขณะที่เขากำลังหลับ
‎เขาชื่อวันเดร์ลีย์ อายุ 23 ปี
‎คุณอีวันด้าบอกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ทำมาหากิน
‎ผมกลับมายิ่งใหญ่กว่าเดิม
‎เซาเปาลู ประเทศบราซิล
‎นี่คือ ฮาซิไอไนซ์เอ็มซีส์
‎กาเปาเฮดอนโด เซาเปาลู ประเทศบราซิล
‎ตอนใต้ในยุค 70 ตอนนั้นที่นี่ยังบ้านนอกอยู่เลย
‎มีม้ามากมาย มีปศุสัตว์
‎ถนนลูกรัง
‎รั้ว
‎มีสนามฟุตบอลหลายจุด มีว่าวหลายตัว
‎ผมพยายามอยู่ให้รอด
‎(มาโนบราวน์)
‎ผมไม่ไปไหนเลย
‎ถ้าเป็นแบบตอนนั้น ผมคงไม่สำเร็จ
‎ไม่มีความรู้ ในหัวไม่มีอะไรเลย
‎พร้อมจะเป็นโจร
‎ผมเข้าโรงเรียนที่นักเรียนเป็นคนขาวล้วน
‎พวกเขาล้อผม ‎เพราะสีผมของผมกับริมฝีปากของผม
‎มีเพลงกล่อมเด็กที่เหยียดสีผิวด้วย
‎เวลาพวกเขาจะเข้ามาทำร้ายผม ‎ผมจะตอบโต้อย่างรุนแรง
‎ผมจะใช้ความรุนแรง ตีจนเลือดออก
‎เพราะหัวใจบาร์ฮาบัสของฉันที่รักจนเกินไป ‎จะถูกไต่สวนโดยไม่มีจำเลย
‎กฎหมายว่างั้น
‎ถ้าพวกเขารู้อย่างที่ฉันรู้ พวกเขาจะไม่รัก
‎การเป็นศิลปินที่ออกเพลงเองหรือเป็นนักร้อง
‎รู้สึกห่างไกลเหมือนดาวเสาร์หรือดาวพฤหัส
‎ผมรู้ว่าสุดท้ายจะมีคนฟัง
‎ผมรู้
‎มันโรแมนติกและไร้เดียงสามากกว่าที่ว่า
‎"ฉันอยากให้คนดำได้ฟังฉัน"
‎"ฉันต้องการให้พวกเขาฟังฉัน"
‎"ฉันต้องเข้าถึงจิตใจของพวกเขา" ประมาณนี้
‎ผมเคยอยู่ในเขตสงคราม
‎ผมเคยอยู่ในพื้นที่ที่อันตรายที่สุดของตอนใต้
‎เขตสิ้นสุดของถนนเป็นพื้นที่ป่า
‎มีศพทุกวัน
‎(ไอซ์บลู)
‎ที่นั่นมีสนามฟุตบอลด้วย
‎เราเห็นศพเป็นปกติ
‎เราเห็นคนถูกแขวนคอ ถูกยิง ‎และทิ้งไว้ที่นั่นเป็นเวลาหลายวัน
‎ในยุค 80 เป็นแบบนั้นเลย
‎มันท้าทายมาก
‎ที่จะทำให้ผู้คนตระหนัก ‎ว่าจริงๆ แล้วกำลังเกิดอะไรขึ้น
‎แม่ผมกับแม่บราวน์เป็นเพื่อนกัน
‎พวกเธอทั้งคู่ ‎ไปบ้านกันดอมเบลของคุณอีซากี
‎เราเป็นครอบครัวเดียวกันตั้งแต่เราเป็นเด็ก
‎ถึงจะไม่ใช่ตามสายเลือด
‎แล้วเราก็อยู่ด้วยกันมาตลอดตั้งแต่นั้น
‎ผมจำได้ลางๆ ว่าในยุค 70
‎เราอาศัยอยู่ ‎ในสวนหลังบ้านของตระกูลซันต้าฮิต้า
‎ด้วยความที่มันเป็นสวนกันดอมเบล
‎ตระกูลนั้นจึงให้ที่หลบภัยแก่ผู้คน
‎พอประชุมวันอาทิตย์เสร็จ ‎พวกเราก็จะเต้นแซมบ้า
‎วันอาทิตย์เราจะเต้นแซมบ้าและทำอาหารกินกัน
‎เราโตมากับเสียงเพลง
‎ในยุค 80 มีชุมชนอันตรายหลายที่ในตอนเหนือ
‎ที่นั่นอยู่ไกลมาก
‎ที่ที่ผมเคยอยู่ในมัซเซอิ
‎มีความรุนแรงอยู่เหมือนกัน แต่ไม่มากเท่า
‎(เคแอลเจย์)
‎ตอนนั้นปาร์ตี้ส่วนใหญ่คนในบ้านจัดกันเอง
‎วัฒนธรรมเป็นแบบนั้น
‎สมัยนั้นมีปาร์ตี้ให้ไปตลอด
‎มีความรู้สึกว่าเป็นพี่น้องกัน ‎ซึ่งย้อนไปตั้งแต่ 400 500 ปีก่อน
‎ชาติก่อนเราอยู่ด้วยกัน
‎ครอบครัวผมชอบปาร์ตี้ ‎ครอบครัวผมเป็นครอบครัวใหญ่
‎(เอดี้ฮ็อค)
‎ผมเคยอยู่ที่หมู่บ้านมัซเซอิ
‎และผมเริ่มออกเที่ยวตอนอายุ 14
‎(คุณนาตาลิเซีย ‎แม่ของเอดี้ฮ็อค)
‎มันคือสิ่งที่หล่อหลอม
‎มันติดตัวผมมาจนถึงทุกวันนี้
‎ผมได้รู้จักกับดนตรี
‎ชีวิตบนท้องถนน โลก และชีวิตผ่านสิ่งนั้น
‎ผมได้เจอกับเคแอลเจย์ที่มัซเซอิ
‎คนมารวมตัวกัน ‎แล้วเคแอลเจย์เต้นอยู่ตรงกลางเลย
‎ตอนนั้นเขาไว้ผมทรงเรย์ ปาร์เกอร์
‎เหมือนไมเคิล แจ็คสัน
‎ตอนนั้นเขาเป็นตำนานแล้วนะ
‎เราทำสัญญากันผ่านเบรกแดนซ์
‎คู่หูอีกคู่จากเซาเปาลูลองเสี่ยง
‎ผ่านความมืดและอากาศกลางคืนที่ชื้น
‎เราเจอวิธีรักษาที่ต้องใช้พิษ
‎ผมเห็นมันในสายตาผู้คน ‎ตอนที่พวกเขากำลังออกไปจากคอนเสิร์ต
‎ภารกิจของเราคือ
‎ทำให้ผู้คนรู้สึกดี
‎และมีกำลังใจ
‎มันทรงพลังมาก มันคือภารกิจ
‎เรามาเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ
‎ผ่านเสียงเพลง
‎เราแร็ปเก่ง
‎จำวิดีโอที่เราไปบ้านคนขาวคนนั้นได้มั้ย
‎ผมกับเอดี้ฮ็อคมาจากตอนเหนือ
‎ส่วนบราวน์กับบลูมาจากตอนใต้
‎จังหวะดี
‎เมื่อก่อนเข้าเมืองยังไง นั่งรถเมล์เหรอ
‎- สมัยก่อนไม่มีรถไฟใต้ดิน ‎- นั่งรถเมล์จนกว่าจะถึงปราซาดาบันเดรา
‎รถเมล์ รถไฟใต้ดิน แล้วก็รถเมล์
‎นั่งรถเมล์ไปปราซาดาบันเดรา ‎หลังจากนั้นก็นั่งรถไฟใต้ดินไปซันตานา…
‎เราออกจากตรงนี้
‎กาเปา
‎เรานั่งรถเมล์
‎ใช้เวลาชั่วโมงครึ่งถึงตัวเมือง
‎มันคือการเดินทางของจริง ‎คล้ายๆ กับเดินทางเพื่อจิตวิญญาณ
‎เราออกจากที่ที่ยากจน
‎ไปยังที่ที่ไฟทุกดวงเปิด
‎ไปในเมืองตอนเราไม่มีเงินเลย
‎ตอนเราหิวบนรถเมล์
‎อย่างกับเราจะกินหลอดไฟเป็นอาหาร
‎กินหน้าต่างร้านค้าเป็นอาหาร
‎หน้าต่างร้านค้า เสื้อผ้า
‎เราไปร้านแผ่นเสียง ‎ไปดูโปสเตอร์กับปกแผ่นเสียง
‎หรือรองเท้าผ้าใบที่กำลังฮิตในช่วงนั้น
‎ไปกาเลเรียเหมือนอยู่ที่ฮาร์เล็มเลย
‎เพลง ร้านตัดผม
‎ร้านขายแผ่นเสียง
‎ท่าทางและวิถีปฏิบัติของวัยรุ่นผิวดำ
‎เราเข้าถึงสิ่งนั้น
‎เป็นอะไรที่เห็นแล้วงามตา
‎ไปในเมืองให้ความรู้สึกเหมือนไปนิวยอร์ก
‎ได้เห็นคนดำจากทั่วสารทิศ ‎เหนือ ตะวันตก ตะวันออก
‎เราเริ่มไปปาร์ตี้เต้น
‎เราออกจากตอนใต้ไปปาร์ตี้เต้น
‎ผมชอบอยู่กลางวง
‎พวกเขาเปิดเพลงสนุกมาก ‎มีคนดำอยู่ทั่ว ผมชอบมาก
‎เราตั้งทีมของเราเอง
‎ผมกับเคแอลเจย์
‎เราได้ยินอะไรที่ปาร์ตี้เราก็จะเอาไปเล่นที่ชุมชน
‎เรานำสิ่งที่อยู่ในเมืองไปสู่ชุมชน
‎ทีมมีธรรมเนียมเอากลุ่มนานาชาติมาร่วม
‎ครั้งแรกที่ผมเจอคนหนึ่ง ผมเจอคูลโมดี
‎ผมแบบ "เจ๋งไปเลย เราทำแบบนี้ได้"
‎เราก็ร้องทำนองไปในขณะที่ดีเจสแครชแผ่นเสียง
‎ผมได้รู้จักเพลงแร็ป เพลงแร็ปของผม ‎ตอนปี 1988 หรือ 1987 นี่แหละ
‎ตอนนั้นผมอายุ 17
‎ผมทำงานที่โกดังแห่งหนึ่ง ‎บนถนนบริเกเดโรลูอิสอันโตนิโอ้
‎เราขนของออกจากรถบรรทุก
‎เวลาพวกเขาสาย ผมก็จะเขียนเพลง
‎ผมเป็นพนักงานบริษัท
‎ผมลงที่เซาเบ็นตูเพื่อไปทำงานที่บริษัท
‎คนดังหลายคนมาจากที่นั่น
‎ตาอิดี, ดีเจอุม, ‎เอ็มซีแจ็ค, แบ็คสปิน, อุสเจมีอุส
‎เซาเบ็นตูคือจุดนัดพบของฮิปฮอปบราซิล
‎ดูสิว่าที่นี่ทรงพลังขนาดไหน
‎เอาละ
‎ขอเชิญพบกับเสียงที่สนุกที่สุด ‎ในเซาเปาลูกับสองชั่วโมงเต็มๆ จากทีมซิมบับเว
‎เสียงประชาชน
‎มีอยู่วันหนึ่งเราอยู่ที่เซาเบ็นตู
‎มีคนหนึ่งถามว่า
‎"คนกาเปาที่บอกว่าร้องเพลงได้น่ะใคร"
‎ผมตอบว่า "ฉันเอง"
‎เขาถาม แต่ผมก็ไม่เคยบอกนะว่าผมเก่ง
‎"มีจัดแข่งร้องเพลงแร็ปหรืออะไรนี่แหละ ‎สมัครกัน"
‎(แข่งร้องเพลงแร็ป)
‎"สมัครกัน"
‎"ชื่อว่าอะไรดี ช่วยกันคิด"
‎เราตั้งชื่อว่าบี.บีบอยส์ แล้วก็สมัคร
‎เราแร็ปสองครั้งแล้วก็ชนะการแข่งขัน
‎บ้าไปแล้ว เพิ่งสมัครไม่ทันไรก็ชนะเลย
‎"บี" จุด "บี" บอยส์
‎บี.บีบอยส์
‎หนุ่มผิวดำชั่ว
‎คาดหวังอะไร
‎ตอนนั้นเราอายุ 17
‎บี.บีบอยส์คือชื่อของเรา เราคือบี.บีบอยส์
‎ฮิปฮอปคือการเต้นของเรา ‎การแร็ปคือเสียงของเรา
‎เราเป็นวงใต้ดิน ใครจะไปคิด
‎นี่ไม่ใช่สลัมอเมริกัน นี่คือบ้านนอกของบราซิล
‎อะไรก็เกิดขึ้นได้ และไม่มีใครเลี่ยงได้
‎เราฆ่าและตายอย่างไม่มีเหตุผล
‎เราไปที่เอดิฟิซิโอ้โคปัน
‎เราไปถึงที่นั่น คนกลุ่มหนึ่งกำลังอัดเพลง
‎เอดี้ฮ็อคกับเคแอลเจย์ก็อยู่ที่นั่นด้วย
‎"ว่าไงดีเจ" ผมจำได้แม่นเลย
‎เขาผงะแบบนี้
‎เราคือนักเลงจากตอนใต้
‎เคลเบร์ระวังคำพูดมาก
‎"ฉันชื่อเอดี้…" แล้วเขาก็สวนทันว่า "ฮ็อค"
‎"ฉันชื่อเอดี้" ‎แล้วเคลเบร์ก็ทำท่าสแครชพร้อมกับพูดว่า "ฮ็อค"
‎"สุดยอด
‎เจ๋ง นิวยอร์กสไตล์ชัดๆ"
‎เรากลายเป็นแฟนคลับพวกเขา
‎ผมชื่อเอดี้ฮ็อค
‎ผมจะทำให้พวกคุณเห็นว่าแร็ปคือศิลปะ ‎และนั่นคือเหตุผลที่ผมจะร้อง
‎เร่งเสียงวิทยุแล้วฟังสิ่งที่ผมจะพูด
‎ผมมั่นใจว่าพวกคุณจะต้องชอบ
‎เราตัดสินใจรวม…
‎บี.บีบอยส์ บราวน์กับบลู ‎เอดี้ไนท์และเคแอลไนท์เข้าด้วยกัน
‎เอดี้ฮ็อคกับเคแอลเจย์
‎เราเริ่มเที่ยวด้วยกัน
‎ผมเจอกับมิลตัน ซาลีส
‎เขาคือส่วนสำคัญของประวัติศาสตร์เรา
‎เขาเป็นส่วนหนึ่ง…
‎ของช่วงก่อนประวัติศาสตร์ของเรา
‎ก่อนที่เราจะชื่อว่าฮาซิโอไนซ์
‎มิลตันเป็นคนที่ทำให้
‎เคแอลเจย์ เอดี้ฮ็อค บราวน์ และบลูได้เจอกัน
‎นั่นคือครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงตัวเองในเครื่องอัด
‎เขาเป็นติ่งบ็อบ มาร์ลีย์
‎(มิลตัน ซาลีส ‎นักเคลื่อนไหวดนตรี)
‎เขาเป็นผู้จัดการวงเร็กเก้
‎เขามั่นใจว่าเรา ‎จะเป็นบ็อบ มาร์ลีย์เวอร์ชั่นบราซิล
‎ที่พูดถึงชีวิตของคนกลุ่มเดียวกับเรา
‎ถ้าเขาไม่เห็นด้วยกับการเมืองของเรา ‎ในท่อนใดท่อนหนึ่ง เขาจะตั้งคำถาม
‎แล้วเขาก็จะชี้ทางที่ถูกต้องให้เรา
‎"พูดถึงเรื่องนี้สิ
‎เพราะมันจำเป็นและไม่มีใครพูดถึง"
‎"ทำนองดี จังหวะดี ‎พวกนายต้องใช้มันปกป้องประชาชน"
‎ตอนนั้น…
‎ขนาดน้ำร้อนให้อาบยังไม่มีเลย
‎แล้วผมจะปกป้องประชาชนยังไง
‎พวกเหยียดเชื้อชาติหน้าโง่ อย่ามายุ่งกับเรา
‎ครอบครัวคนจนทนไม่ไหวแล้ว
‎เราทุกคนรู้ และพวกเขากลัว
‎การเมินเฉยที่สัมผัสได้ต่อคนยากไร้
‎พวกเขามาพร้อมกับอำนาจและอคติ
‎ทันใดนั้นที่ของเราก็กลายเป็นนรกบนดิน
‎เราจะอ้างสิทธิ์ของเรายังไง ‎ถ้าเราเป็นพลเมือง แต่พวกเขาคือระบบ
‎การบิดเบือนข้อมูลคือปัญหาหลักของเรา
‎แต่ยังไงเราก็ตั้งเป้าจะเท่าเทียมให้ได้
‎พวกเหยียดเชื้อชาติหน้าโง่ อย่ามายุ่งกับเรา
‎การแร็ปทำให้ผมได้ออกจากกาเปา
‎ผมได้งานในที่ที่ไกลมาก
‎เคแอลเจย์อยู่ตอนเหนือ เรานอนค้างที่บ้านเขา
‎สิ่งนั้นน่าจะช่วยให้เราไม่ต้องตายที่นั่น
‎นึกออกมั้ย
‎ตอนนั้นกาเปาไม่มีอะไรเลย
‎มีแต่ดินกับ…
‎โดนยิง
‎(สุสานเซนต์ลูอิส)
‎ผมกับบราวน์เริ่มทำงานด้วยกัน
‎เขาตกงาน
‎ผมเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่งในเมือง
‎ผมเลยหางานให้เขาที่บริษัทด้วย
‎แล้วเราก็ได้เจอกันทุกวัน
‎เราได้รับคำเชิญจากซิมบับเว
‎พวกเขาเชิญเอดี้ฮ็อค ‎แล้วผมก็ติดสอยห้อยตามไปด้วย
‎ซิมบับเวมีเครือข่ายปาร์ตี้ในชุมชน
‎เราเรียกปาร์ตี้เหล่านั้นว่าไบลีสแบล็ค
‎(เซราฟิม ‎กราวาโดร่าซิมบับเว)
‎เพราะลูกค้า 90 เปอร์เซ็นต์เป็นคนดำ
‎อาจจะ 99 เปอร์เซ็นต์เลยมั้งที่เป็นคนดำ
‎ผ่านไปสักพักเราก็โตและใหญ่ขึ้น
‎จนถึงขั้นต้องมีนักแสดงสด
‎เพราะเราไม่มีเลยสักคน
‎เราต้องขอการ์โลส ซาเฟมาช่วย
‎เขามาจากริโอ
‎ขอบันดา แบล็ค ริโอจากริโอมาช่วย
‎และก็ทิม มาเยียจากริโอ
‎ถ้าเรามีค่ายเพลงของตัวเอง เราอาจจะทำให้…
‎ดนตรีของเราเป็นที่สนใจได้
‎เราอยากเป็นโมทาวน์บราซิล
‎เพลงคนผิวดำเท่านั้นเพื่อคนผิวดำเท่านั้น
‎เราทำอัลบั้มเพลงรวมชื่อว่าคอนซิเอ็นเซียแบล็ค
‎ในอัลบั้มมีเอ็มซีหลายคน
‎ใครที่เด่นจะได้ทำอัลบั้มเต็มของตัวเอง
‎เคแอลเจย์มาพร้อมกับ…
‎แผ่นเสียงเจมส์ บราวน์
‎เขาแซมเพิลเพลงเพราะเพลงหนึ่ง ‎ของเจมส์ บราวน์
‎แล้วผมก็แร็ปทับจังหวะ
‎ตอนผมแร็ป ทุกคนประทับใจมาก
‎"สุดยอด
‎สะท้อนชีวิตชนชั้นล่างได้ดีมากๆ"
‎เทปไปถึงคนของซิมบับเว ‎แต่พวกเขาไม่รู้ว่าใครร้อง
‎"ใครร้อง"
‎- "อ๋อ พวกเขาที่มาจาก…" ‎- "ใคร"
‎เราคือฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎ไอซ์บลู มาโนบราวน์ เคแอลเจย์
‎และผม เอดี้ฮ็อค
‎สบายดีมั้ย มาโนบราวน์
‎ไม่ค่อย
‎ใครนะที่จะพาเหยื่อผู้บริสุทธิ์กลับมา
‎ชีวิตต้องดำเนินต่อไป แล้วไง ใครแคร์
‎ยังไงสังคมก็ปิดประตูใส่
‎ว่าไงไอซ์บลู ตื่นตระหนก!
‎(มีความรุนแรงเกิดขึ้นที่ตอนใต้ของเซาเปาลู)
‎พอมืด คนที่อยู่ที่นั่นเท่านั้นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎สำหรับฉัน เหมือนว่าความไม่รู้จะชนะเสมอ
‎เราโดดเดี่ยว ไม่มีใครอยากฟังเสียงเรา
‎เสียงที่เต็มไปด้วยเหตุผล ใช้กำปั้นวัด
‎ไม่มีพยานให้การ
‎พวกนายควรเชื่อ
‎ความจริงถูกสร้างขึ้นมาเพื่อถูกเมิน
‎ใครกันที่รับประกันอนาคตของฉันได้
‎ให้ตายเถอะ "ปานิโคนาโซน่าซุล" ‎เปิดโปงให้รู้ว่าศาลเตี้ยทำอะไร
‎ไม่มีใครกล้าพูด เราทุกคนรู้ แต่ไม่มีใครพูด
‎"ปานิโคนาโซน่าซุล" ประณามพวกเขา
‎กล้าเนอะ
‎จริงมั้ย
‎พูดตรงอีกต่างหาก
‎เรียกตัวเองว่าผู้ล้างแค้น
‎พวกเขาฆ่า หยาม และยิงกราด
‎ตำรวจไม่เคยแสดงความตั้งใจ ‎ที่จะตรวจสอบความจริง
‎มันไม่สะดวกไง
‎ทำไมพวกเขาต้องช่วย ‎คนที่พวกเขามองว่าสุ่มเสี่ยงก่ออาชญากรรม
‎เรื่องดำเนินไปโดยไม่สะดุด
‎ความตื่นตระหนกในตอนใต้ยังคงมีต่อไป
‎ความตื่นตระหนกในตอนใต้
‎(คอนซิเอ็นเซียแบล็ค)
‎(ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์)
‎เอาเป็นว่าต้องเลือก และเลือกแล้วคือเลือกเลย
‎(1989 คอนซิเอ็นเซียแบล็ค)
‎อย่างเช่น อะตอมแอนท์
‎ตัวเล็ก ไม่เป็นที่รู้จัก แต่แข็งแกร่ง
‎หลายคน…
‎เริ่มสนใจ
‎เรารวมตัวกัน
‎เรามีความต้องการเหมือนกัน
‎ซึ่งก็คือทำเพลงทรงพลังให้คนฟัง
‎ตอนนั้นนะ
‎ทำให้คนยากคนจนฟัง ทำให้คนดำฟัง
‎ทำให้คนที่ถูกข่มเหงและถูกกดขี่ฟัง
‎บ่อยครั้งผมรู้สึกผิดที่ไม่ได้มาจากสลัม
‎แต่ผมพบว่าจอร์จี เบ็น ‎ก็ไม่ได้มาจากสลัมเหมือนกัน
‎ผมก็แบบ "งั้นแปลว่าได้"
‎นี่คือสิ่งที่เราทุ่มเท
‎ตอนใต้คือพื้นที่ของเรา
‎เราไปบ้านคุณมาเรีย
‎เพื่อไปซ้อมที่บ้านเคลเบร์
‎คุณมาเรียต้องทนกับเรามาก
‎(คุณมาเรีย ‎แม่เคแอลเจย์)
‎เราเสียงดังกันทั้งวัน
‎ซิมบับเวเสนออัดอัลบั้มเต็ม
‎นานมากกว่าอัลบั้มจะออก
‎พออัลบั้มออกในที่สุด กลุ่มก็อ่อนแอลง
‎เราแสดงตามที่ต่างๆ แต่มันไม่พอสำหรับผม
‎ผมมีลูกต้องเลี้ยง
‎ผมมีพี่น้องสองคน
‎และผมเป็นคนจ่ายค่าเช่า
‎ผมลาออกจากงานแล้ว แต่อัลบั้มยังไม่ออกเลย
‎บ้ามาก
‎อัลบั้มไม่ออกสักที ไม่ออกสักที
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ผมไม่มีงาน ไม่มีอะไรเลย
‎แล้ววันหนึ่ง ‎เซราฟิมก็มาพร้อมกับแผ่นเสียงในมือเขา
‎โอโลคาวส์โต้อูร์บาโน่
‎เขาพูดว่า "อัลบั้ม"
‎สักทีเหอะ ‎เราทุกคนกอดกันแล้วพูดว่า "เชี่ย ออกสักที"
‎โอโลคาวส์โต้อูร์บาโน่ออกสักที
‎เพลงดุดันกว่าเดิม
‎เราไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น แต่เวลามันเรียกร้อง
‎(1990 ‎โอโลคาวส์โต้อูร์บาโน่)
‎มันคือเสียงที่ติดอยู่ในใจ
‎ฉันจะบอกให้ว่าทำไมโลกเป็นแบบนี้
‎มันดีกว่านี้ได้ แต่ตอนนี้มันแย่มาก
‎ทุกข์ยาก การใช้ชีวิตก็แสนเข็ญ
‎เราหาเหตุผลที่แท้จริง
‎แต่ไม่มีใครรู้ ทุกข์ยาก
‎ทุกข์ยาก
‎เคแอลเจย์
‎ทุกข์ยาก
‎เริ่มมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
‎เช่น บราวน์แต่งงานกับเอลิอานี ลูกพี่ลูกน้องผม
‎มีปาร์ตี้ฉลองอัลบั้มออก
‎แล้วเราก็นั่งรถเมล์กลับ
‎เราผ่านลาร์โก้ 13 ดีไมโอ้
‎(เอลิอานี ดิอัส)
‎ทุกคนมีความสุขมาก
‎มีความสุขมากๆ
‎เราลงรถเมล์โดยไม่จ่ายค่าโดยสาร ‎เดินไปหน้าตาเฉย
‎คนขับตะโกนเรียกเรา
‎เราเดินไปเงียบๆ
‎พอเราไปไกลมากๆ ตำรวจก็หยุดเรา
‎คนขับโทรแจ้งตำรวจ ตำรวจรีบมาเลย
‎ตำรวจให้เราหันหน้าเข้ากำแพง
‎พวกเราโดนตีแรงมาก
‎โดนตีแรงมาก
‎โดยเฉพาะบลูกับบราวน์
‎ตำรวจให้บราวน์หันหน้าเข้ากำแพงขณะย่อตัวลง
‎ตำรวจต่อยเขาที่ระหว่างขา ‎หวดหมัดจากพื้นขึ้นมา
‎ผมใส่กุญแจมือไว้ที่ด้านหลัง
‎ตำรวจต่อยหน้าผม
‎ผมใส่กุญแจมืออยู่
‎แล้วตำรวจก็บอกว่า
‎"พวกนายจะถูกควบคุมตัว
‎ส่วนผู้หญิงกลับบ้านได้"
‎ฉันก็บอกว่า "ฉันไม่กลับ"
‎ฉันมั่นใจมากว่าถ้าฉันกลับ พวกเขาถูกฆ่าแน่
‎มันแย่มากๆ ทุกคนโกรธมาก
‎อัลบั้มเพิ่งออก แต่โดนซ้อมตอนกำลังกลับบ้าน
‎เนื้อเพลงของเรา ‎พูดถึงการประท้วงและปัญหาในเมือง
‎มันคือการต่อต้านและเผชิญหน้า
‎กับการกดขี่และการปราบปราม ‎ที่เราต้องทนแม้กระทั่งหลังเผด็จการล่มสลาย
‎ยุค 80 เป็นช่วงเวลาที่แย่มาก ‎สำหรับคนบราซิลผิวดำ
‎(ตั้งแต่ปี 1970 ถึง 1980 ‎จำนวนประชากรผิวขาวลดจาก 61% เป็น 55%)
‎(ในระยะเวลามากกว่าสิบปี)
‎(จำนวนคนดำ ‎เพิ่มจาก 28% เป็น 38% ของประชากรทั้งหมด)
‎(ด้วยจำนวนคนดำที่มากขึ้นเรื่อยๆ ‎ภายในปี 2000 สัดส่วนคนดำอาจมากถึง 60%)
‎(และอาจจะคุมการเมืองบราซิล ‎โดยนั่งในตำแหน่งสำคัญ)
‎(เราต้องเริ่มคุมการเกิด)
‎บ้ามั้ยล่ะ
‎เขาออกมาแถลงว่าห้ามผู้หญิงผิวดำมีลูก
‎เพราะเราไม่สามารถเป็นกลุ่มคนส่วนใหญ่ได้
‎แล้วก็แย่งอำนาจไป
‎(คุมอัตราการเกิดของคนผิวดำ)
‎มันคือการถอนรากถอนโคนในยุคนั้นเลย
‎ประชาธิปไตยแบบใหม่กำเนิดขึ้น ‎ถึงไม่ค่อยมีอยู่จริงก็เหอะ
‎มันเกิดขึ้นในช่วงเปลี่ยนผ่าน
‎ระหว่างช่วงที่ทหารคุมอำนาจอย่างเหนียวแน่น
‎และนั่นมาพร้อมกับวิกฤตเศรษฐกิจ
‎การเหยียดผิวที่เราประสบในบราซิล ‎คือการเหยียดผิวที่จ้องจะกำจัดคนดำ
‎ไม่เหลือแม้กระทั่งความเกลียดชัง
‎ความเกลียดชังเป็นอารมณ์ที่เป็นประโยชน์…
‎ในสงครามได้
‎รู้สึกเกลียก็เรื่องหนึ่ง ‎ไม่รู้สึกอะไรเลยก็อีกเรื่องหนึ่ง
‎ทันทีที่เราเริ่มรู้สึกทะเยอทะยานเกี่ยวกับการแร็ป
‎เราเป็นหนึ่งเดียวกพับบลิคเอเนมี่
‎ถึงพวกเขาจะไม่รู้ว่าเรา…
‎มีตัวตนอยู่ก็เถอะ
‎เข้าใจมั้ย
‎พวกเขาอยู่ไหน ผมก็อยากอยู่นั่น
‎ถึงจะไกล หรือแค่ในความคิด
‎ชื่อเหล่านี้เริ่มผุดขึ้นมา ‎เช่น มัลคอล์ม เอ็กซ์ และอื่นๆ
‎เราอยากเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้น
‎ผมเลยไปปาร์ตี้เคลื่อนไหวพลังคนผิวดำ
‎ตั้งแต่นั้น นักร้องแร็ปคนอื่นก็เริ่มไปด้วย
‎เราต้องนำสองสิ่งมาอยู่รวมกัน
‎สิ่งที่เชื่อมโยงกัน แต่ถูกแยกออกจากกัน
‎การเคลื่อนไหวของคนผิวดำที่จัดขึ้น
‎มีคนผิวดำที่เข้าโรงเรียนและตระหนักถึงสิ่งต่างๆ
‎แต่เข้าไม่ถึงวัยรุ่นผิวดำที่ยังไม่ตระหนัก
‎ฮาซิโอไนซ์เข้าถึงวัยรุ่นเหล่านั้น
‎แล้วทุกอย่างก็เริ่มเกิดขึ้น
‎(มัลคอล์ม เอ็กซ์)
‎จะมีการเดินขบวนที่คนดำจะมาเดินด้วยกัน
‎และมีข่าวลือว่าจะมีพวกหัวสกินเฮดไปด้วย
‎และพวกเขาจะซ้อมทุกคน
‎เราอยู่ที่เจเลเดส ทุกคนกลัวมาก
‎(ภาพคนดำ)
‎"ไม่ ไม่ดีแน่ เราควรยกเลิก…"
‎"อะไรนะ"
‎"แป๊บนะ เราไปที่ชุมชนแป๊บนึง เดี๋ยวมา"
‎เรากลับมาพร้อมกับอาวุธในมือ ‎และพูดว่า "เดินขบวน เราจะไปที่นั่น
‎มาดูกันว่าไอ้พวกหัวโล้นจะกล้ามามั้ย
‎เราจะจุดไฟเผาพวกมัน"
‎สองครอบครัวมารวมตัวกัน
‎กลุ่มคนดำที่เคลื่อนไหวทางการเมือง ‎กับเด็กๆ หน้าใหม่ที่ร้องเพลง
‎ใจแคบ ใจแคบ
‎นายไม่ฟังฉันหรือไม่เข้าใจที่ฉันพูด
‎ฉันพยายามเตือนนาย แต่นายเรียกฉันว่าไอ้มืดโง่
‎ดักดานและขี้โมโห
‎นายรู้ดี
‎เราเล่นด้วยสำรับไพ่ที่กำหนดไว้แล้ว
‎นายมีทางออกแค่สองทาง
‎ตระหนักซะ ไม่งั้นก็จมปลักกับความไม่แยแส
‎เลือกเส้นทางซะ
‎ไวรัสน้อยลงอีกตัว
‎เป็นคนดำตัวจริงที่บริสุทธิ์และมีความรู้
‎ไม่ก็เป็นพี่น้องที่ใจแคบอีกคน
‎(เลือกเส้นทาง)
‎พี่น้องใจแคบ
‎พี่น้องใจแคบ ไวรัสน้อยลงอีกตัว
‎ไวรัสน้อยลงอีกตัว เลือกเส้นทาง
‎(1992 ‎อิสโคเลียออซิวกามิญโญ่)
‎เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฮาซิโอไนซ์จะสำเร็จมั้ย
‎การต่อสู้จะไปในทิศทางไหน
‎หรือใครคือคู่ต่อสู้ของเรา
‎คำตอบคือทุกคน
‎ขนาดความไม่รู้ของเราก็ยังเป็นคู่ต่อสู้ของเรา
‎ไม่รู้ว่าทำเพื่ออะไร ความไม่มีประสบการณ์
‎ทุกอย่างคือคู่ต่อสู้
‎พอพิจารณาทั้งหมดแล้ว ‎น่าทึ่งนะที่เราทำแบบนั้นสำเร็จ
‎โอริชาต้องแอบช่วยแน่ๆ
‎เราไม่ได้ฉลาดพอที่จะทำแบบนั้น
‎จริงๆ นะ
‎รูปพวกนี้
‎นี่แหละ นี่คือเพลงฟังค์เพลงเดียวกับ…
‎(โอสวัลโด้ ‎พ่อเอดี้ฮ็อค)
‎- คนเดียวกันใช่มั้ย ‎- คนเดียวกัน ดู
‎- ที่เจอบนรถเมล์เหรอ ‎- ใช่
‎อันนี้ที่ซิมบับเว
‎- เหรอ ‎- ใช่
‎บน… บน… ข้างบน
‎ใช่ ข้างบน
‎ตอนนั้นเราชอบสูบพันลำในรถ ‎แล้วก็ฟังจอร์จี เบ็นไปด้วย
‎ผมอยากเป็นแบบเขา อยากร้องให้ได้อย่างเขา
‎ผมนึกภาพชุมชนของตัวเองออกเวลาฟังเพลงเขา
‎มันไม่ง่ายขนาดนั้น ‎ที่จะเข้าร่วมความคิดทางการเมือง
‎ด้วยจังหวะการเต้น
‎ตอนนั้นสิ่งที่เรายังไม่มีคือความรู้
‎ศัพท์ที่เขาใช้น่าทึ่งมาก
‎และมันคล้องจองกัน
‎ผมเจอแบ็คกิ้งแทร็คกลางท่อนที่กำลังเพราะ
‎"คารอล คารอลิน่า"
‎ผมแบบ "โห สุดยอด เสียงคนอาหรับ
‎มันคือแอฟริกา"
‎เพลงเหล่านั้นคือเพลงที่ผมชอบมาก
‎ในช่วงที่ทำเพลงฮาอีโอชิสดูบราซิล
‎ปี 1993
‎เรากลับมา
‎ฮาซิโอโนซ์
‎ใช้และละเมิดเสรีภาพในการพูดของเรา
‎หนึ่งในสิทธิไม่กี่อย่าง
‎ที่วัยรุ่นผิวดำในประเทศนี้ยังคงมี
‎คุณกำลังเข้าไปในโลกของข้อมูล
‎เข้าใจตัวเอง การประณาม และความสนุก
‎นี่คือภาพเอ็กซเรย์ของบราซิล
‎ยินดีต้อนรับ
‎เคแอลเจย์
‎จัดมา
‎เคแอลเจย์ สุนัขบ้าจากตอนเหนือ
‎โย่!
‎อยากเห็นอะไรมั้ย
‎ว่าไงตอนใต้
‎สบายดีมั้ย
‎ผมเชียร์ตอนเหนือ
‎ผมเชียร์ฝั่งตะวันออก
‎ผมเชียร์ฝั่งตะวันตก
‎ผมเชียร์ให้ความสงบ
‎เกิดขึ้นในชุมชนที่ยากไร้ทุกชุมชนในตอนใต้
‎สุดสัปดาห์ที่สวนสาธารณะ
‎สุดสัปดาห์มาถึงแล้ว และเราทุกคนอยากสนุก
‎หน้าร้อนมีแต่ความสุข
‎เดือนมกราที่เซาเปาลู ตอนใต้
‎ทุกคนพักผ่อนใต้ท้องฟ้าแจ่มใสที่อบอุ่น
‎ฉันอยากสนุกกับแสงแดด
‎เจอเพื่อนบ้านฉัน แล้วก็ไปเล่นบาส
‎ไม่เอาปัญหา
‎ฉันห่างจากชุมชนที่ฉันอยู่หนึ่งชั่วโมง
‎ฉันอยากเห็นทุกคนสงบในเร็วๆ นี้
‎รถบนทางเท้าหนึ่งคัน สองคัน สามคัน
‎เด็กรวยๆ ทุกคนมีความสุขและเบิกบาน
‎ขับรถแล้วเอาไปล้างในโรงรถแบบเปิด
‎ใช้น้ำเปลือง และกำลังปาร์ตี้ด้วย
‎ดูพวกเขาสิ
‎ร้านไอศกรีม โรงหนัง สระน้ำปรับน้ำร้อนได้
‎ดูพวกเด็กที่รวยๆ สิ
‎กดหัวอีนั่นจมสระไปเลย
‎มีรถโกคาร์ท ฉันเห็น
‎เหมือนแบบที่ฉันเห็นในทีวีเมื่อวาน
‎ดูผับดังนั่นสิ
‎ดูไอ้เด็กผิวดำที่มองเข้ามาจากข้างนอกสิ
‎เขาจำเงินที่เขาต้องเอาไปให้พ่อ ‎ที่ตะโกนอยู่หน้าบาร์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎เขาจำเมื่อวาน วันนี้ หรืออนาคตไม่ได้
‎เขาแค่ฝันทะลุกำแพง
‎ในชุมชน ความสนุกยังคงเหมือนเดิม
‎ใกล้จะเที่ยงแล้ว ทุกคนดีใจ
‎นี่คือที่ที่พี่น้องกับคนบ้านเดียวกันของฉันอยู่
‎คนส่วนใหญ่ที่นี่หน้าตาเหมือนฉัน
‎ที่นี่ฉันเป็นคนใหญ่คนโต ฉันปกครองผู้คน
‎คนเต้นแซมบ้ากันมาตั้งแต่สิบโมงเช้า
‎ตั้งใจฟังจังหวะและคอร์ดดนตรีให้ดี
‎ว่าไง มาโนบราวน์
‎สั่งสอนเพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย
‎แชมป์เบอร์หนึ่งด้านรายได้ต่ำ
‎ชุมชนตอนใต้มีเกียรติ
‎มีศพอยู่ที่บันไดตอนหญิงแก่คนหนึ่งมา
‎ตำรวจ มีคนตาย
‎ตำรวจ ช่วยด้วย
‎คนดำกับคนจนเข้าถึงเพลงมากๆ ในตอนนั้น
‎นั่นคือการปฏิวัติครั้งใหญ่…
‎ตอนเรากลายเป็นวงดัง
‎อุปสรรคแรกคือเข้าให้ถึงชุมชน
‎(1993 ‎ฮาอีโอชิสดูบราซิล)
‎ถ้าเข้าไม่ถึงก็ไม่สำเร็จ
‎ใครสนใจแนวคิดเหล่านั้น
‎"วอซ อชิวา" "เนโกรลิมิตราโด้" เหรอ
‎นักเรียนบางคน
‎ครูบางคน
‎ผู้เชี่ยวชาญบางคน
‎บางคน แค่ "บางคน" ตลอด
‎พอเพลง "โอเม็มนาอิสตราด้า" ออก ‎เราดังระเบิดเลย
‎ใครคุมทุกอย่าง
‎คนรวย
‎ใครประณาม ก็คนรวยอีก
‎ใครออกกฎหมาย
‎ก็คนรวยอีก
‎ผมไม่เคยเห็นขโมยที่รวยเสียชีวิตเลย
‎เพื่อนบ้านผมหลายคนอยู่ไม่ถึงอายุ 23
‎ไม่ติดคุก…
‎ก็ตาย
‎ทุกคนอยู่อย่างสงบสุขได้ ‎และมีทุกอย่างได้ในขอบเขตของสิทธิ
‎แต่มีคนที่รู้สึกว่ามีสิทธิ์ ‎ปฏิเสธไม่ให้พวกคุณมีสิ่งเหล่านั้น
‎เพียงเพราะพวกเขาคิดว่าพวกคุณด้อยกว่า
‎ทุกคนที่นี่สามารถเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็น
‎สมาชิกสภา สมาชิกรัฐสภา ครู นักกฎหมาย
‎นักฟุตบอล นักเต้นแซมบ้า นักร้องเพลงแร็ป
‎ชายคนหนึ่งบนถนนเริ่มต้นชีวิตใหม่
‎เป้าหมายของเขา อิสรภาพของเขา
‎หายไป ถูกริดรอน
‎เขาตั้งใจจะพิสูจน์ตัวเอง ‎ว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
‎ว่าเขาดีขึ้นและอยากอยู่อย่างสงบ
‎ไม่อยากมองย้อนกลับไป
‎อยากบอกอาชญากรรมว่า "ไม่เอาแล้ว"
‎เพราะชีวิตวัยเด็กของเขา ‎ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
‎มาจากสถานพินิจ มีแต่ความทรงจำที่เจ็บปวด
‎ใช่ ในที่สุดหาเงินเอาจนรวย
‎หลายคนตายเพราะฝันสูงแบบนั้น
‎บอกทีเถอะว่าใครบ้างที่มีความสุข ‎และไม่สิ้นหวังที่เห็นลูกตัวเองเกิดมาจน
‎ที่ที่ความสุขคือตัวชี้วัด ‎และนับถือกันดอมเบลเพื่อรับพร
‎นี่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวฉันที่จะเล่า
‎ชายคนหนึ่งบนถนน
‎นั่นคือตอนที่ผมเข้าถึงหัวใจของคนบราซิล
‎เข้าถึงจิตวิญญาณของพวกเขา
‎วิธีที่คุณพูดถึงคนดำกับคนขาว ‎หรือคนจนและกับคนรวยให้คนบราซิลฟัง
‎พวกเขาไม่ได้มาจากบรองซ์
‎พวกเขาไม่ได้เกิดมาแล้วเจอห้องน้ำแยก ‎"คนขาวเท่านั้น" หรือ "คนดำเท่านั้น"
‎มันคือมุมมองอีกแบบ
‎มันคือความเข้าใจที่ต่างออกไป นึกออกมั้ย
‎เพลงดังระเบิดชั่วข้ามคืน
‎ถ้ามีรถสิบคันขับผ่าน ‎แปดคันต้องเปิด "โอเม็มนาอิสตราด้า"
‎สุดมาก
‎เพลงเริ่มออกในสถานีวิทยุ ‎ที่ไม่ได้เปิดแต่เพลงคนดำหรือเพลงปาร์ตี้คนดำ
‎เพลงเปิดทั่วบราซิล
‎ทุกคนดีใจที่เพลงถูกเล่น
‎อัลบั้มขายได้
‎บราวน์บอกว่า "ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ
‎คืองี้ เซราฟ่า
‎ผมไม่พอใจมาก
‎แย่มากเลยเซราฟ่า
‎อะไรกัน เพลงของผมเล่นทุกที่เลย
‎เพลงเล่นในสถานีของคนรวย
‎เล่นในสถานีศาสนาด้วย
‎ผมไม่ได้แต่งเพลงให้ถูกเอาไปเปิดทุกที่
‎ทำไมพวกเขาเปิดเพลงนั้น
‎โทรหาพวกเขาแล้วเอาเพลงออกจากสถานี"
‎"ฉันไม่มีอำนาจเปิดเพลงที่สถานี
‎แล้วฉันจะเอาเพลงออกได้ยังไง"
‎พวกเขาพรากอิสรภาพนาย ‎ครอบครัวนาย ขวัญและกำลังใจนาย
‎ถึงออกจากคุกแล้ว ‎คนก็ยังจำว่านายเป็นอดีตนักโทษ
‎ฉันไม่ไว้ใจตำรวจ…
‎พวกส้นตีน
‎พอฮาซิโอไนซ์ดังด้วยเพลง ‎"โอเม็มนาอิสตราด้า"
‎ท่อน "ฉันไม่ไว้ใจตำรวจ พวกส้นตีน" ‎ติดหูมาก
‎ตำรวจแบบ "อะไรนะ พวกเขาเป็นใคร"
‎ตำรวจตามหาเรา
‎เราอัดท่อนนั้น
‎เราร้องท่อนนั้น
‎เวลาแสดงคอนเสิร์ต
‎แล้วผู้ชมก็จะร้องท่อนนั้นตาม
‎ห้าหมื่นคนร้องท่อนนั้น แสนคนร้องท่อนนั้น
‎ระหว่างแสดงคอนเสิร์ตที่อันห์ยังกาเบา
‎ตำรวจมารักษาความปลอดภัย
‎ทุกคนร้องท่อน "ฉันไม่ไว้ใจตำรวจ พวกส้นตีน"
‎คุณว่าเกิดอะไรขึ้น
‎คอนเสิร์ตต้องหยุดลง
‎ตำรวจยุติการแสดงเลย
‎ตำรวจทุกคน ‎อยากทำอะไรสักอย่างกับฮาซิโอไนซ์เหลือเกิน
‎สถานีตำรวจทุกสถานีในย่านๆ หนึ่ง ‎จะได้รับการแจ้งเตือนเวลาผมไปร้องเพลง
‎พวกเขาพูดว่า ‎"นักร้องทุกคนร้องที่นี่ได้ ยกเว้นพวกนั้น
‎ห้ามพวกเขาเข้ามาในพื้นที่ของผม"
‎ตอนนั้นมันคือเรื่องเกียรติของตำรวจ
‎"ทุกคนมาได้ ยกเว้นพวกนั้น"
‎ตอนออกมานี่เสี่ยงถูกยิงนะ
‎ฉันอยู่ในครัว แล้วโทรศัพท์ก็ดัง
‎"นี่ บอกลูกคุณที
‎ว่าเราจะฆ่าเขา"
‎(คุณลูร์ดีส ‎แม่ของไอซ์บลู)
‎"เขาต้องหยุดให้ร้ายตำรวจ
‎พวกเขาคิดว่าตัวเองเจ๋ง"
‎ฉันบอกพวกเขาว่า ‎"ก่อนจะฆ่าเขา ข้ามศพฉันไปก่อน"
‎วิญญาณผู้ชี้นำของฉันคือโอกุมดีลี
‎เขาคอยดูแลเรา
‎อานาอยู่กับพวกเขาตลอด
‎คนนี้ก็เพื่อนป้า เธอเป็นเพื่อนป้า…
‎(คุณอานา ‎แม่ของมาโนบราวน์)
‎ไอ้นั่นอยู่…
‎เธอตามลูกชายไปทุกที่
‎เธอเดินทางไปทุกที่กับพวกเขา
‎ออกไปเลย
‎เธอสนิทกับเขามาก สนิทมากๆ
‎อยู่กันสองคนตลอด
‎เธอทำตามทุกอย่าง เธอรู้เนื้อเพลงทุกท่อน
‎เฮ้ยบลู
‎เราต้องไปสถานีตำรวจ
‎นายรู้ว่าเราต้องไป ไม่มีทางเลือก
‎ระบบเป็นแบบนั้น
‎เรา…
‎อยากเห็นคนของเราห่างไกลจากแอลกอฮอล์
‎ห่างไกลจากโคเคน
‎ห่างจากแคร็ก
‎ห่างจากอาชญากรรม
‎แต่มีบางคนอยากเห็นเรา ‎เดือดร้อนมากขึ้นและตายมากขึ้น
‎จริงๆ นะ
‎คนรวยมีอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ ‎ในขณะที่คนของเราชีวิตลำบากขึ้นเรื่อยๆ
‎อันนี้เรื่องจริง
‎ถ้าบอกว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการ ‎คุณอันตรายแล้วละ
‎(สถานีตำรวจที่ 3)
‎พอเรากำหนดว่าเราอยู่ข้างไหน ‎การเผชิญหน้าก็จะตามมาโดยปริยาย
‎ทุกอย่างที่เราพูดคือสิ่งที่พวกเขาไม่อยากได้ยิน
‎เราประพฤติตัว ‎ในแบบที่พวกเขาไม่อยากให้เราประพฤติตัว
‎เชิญกลับครับ
‎การประหัตประหารเริ่มขึ้น
‎พอเราไปถึงโรงพัก ผู้กำกับกลัวมาก
‎"ใครเป็นคนสั่งให้เรียกมา"
‎"ตำรวจคนไหนดูเรื่องนี้"
‎"คุณทำผมเดือดร้อน"
‎"ทนายสามคน สมาชิกวุฒิสภาหนึ่งคน
‎สมาชิกรัฐสภาสองคน
‎และนายกเทศมณตรีโทรหาผม"
‎นั่นเองคือตอนที่ฮาซิโอไนซ์ได้แสดงพลัง
‎พร้อมรบรึยัง
‎หนึ่งเดียวเพื่อทุกอย่าง
‎และทุกอย่างเพื่อหนึ่งเดียว
‎เคแอลเจย์
‎ขอเสียงหน่อย
‎ฮาซิโอไนซ์
‎คนดี
‎สรรเสริญพระเจ้า
‎ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎จากถนนในเซาเปาลูสู่ทั่วโลก…
‎(ฉุนเฉียว หัวรุนแรง ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์)
‎(พวกเขาผิวดำ ฉุนเฉียว ใจร้าย)
‎(ทำตัวมุทะลุไม่สนโลก)
‎เราเริ่มแสดงนอกเซาเปาลู
‎เราเริ่มเดินทาง
‎เรานั่งรถบัสไปยังที่ที่เราต้องแสดง เราต้องไป
‎เพลงแร็ปต้องไปถึงที่นั่น
‎แล้วเราก็ถูกบอกว่า ‎ให้ไปเอาใบอนุญาตประกอบกิจการมาก่อน
‎เรามีเอกสาร สำนักงาน มีทุกอย่าง
‎แล้วนักบัญชีของเราก็บอกว่า
‎เราพกปืนได้
‎ผมก็ถามว่า "จริงเหรอ"
‎เรามีอาวุธและอันตราย มาเลย
‎เราคิดเหมือน…
‎แก๊ง
‎ชื่อเสียงเราถึงเป็นแบบนั้นไง
‎"แม่เจ้า ฮาซิโอไนซ์"
‎เวลาเราไปถึงสถานที่ พวกเขาเป็นปรปักษ์มาก
‎เราไม่ได้แสดงที่ฝั่งนั้นเลย
‎เราได้แสดงในที่แบบ ฟุนเดา
‎ที่ที่มีเหตุการณ์เกิดขึ้นจริงๆ
‎เราจะมาทำตัวอ่อนแอไม่ได้
‎เราต้องแกร่ง
‎และพร้อมเสมอ
‎อัดพวกเขาไว้เลยนะ อย่าให้พลาด
‎บ้าเอ๊ย
‎พอเราไปถึงงานปาร์ตี้ที่เปโลตัส
‎มีตำรวจเยอะมาก
‎ตำรวจผิวขาว ตัวใหญ่มาก กำยำ
‎พวกเขากำลังเตะเด็ก
‎เคแอลเจย์เลยเข้าไปคุยกับพวกเขา
‎พวกเขาเอาด้ามปืนตีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
‎เขาเลือดออก
‎ลูกพี่ลูกน้องเราคนหนึ่ง
‎สังเกตเห็นว่าตำรวจคนหนึ่งกำลังเผลอ
‎เขาเลยหยิบปืนของตำรวจคนนั้นแล้วขึ้นรถบัส
‎ทันใดนั้นรถบัสก็ถูกล้อม
‎และเราติดอยู่ข้างใน
‎แล้วปริสซิลล่าก็มา
‎"โทษนะคะ ฉันเป็นผู้จัดการของพวกเขา ‎ฉันจะคุยกับพวกเขาให้ ไม่ต้องห่วง"
‎ประตูรถบัสเปิด ปริสซิลล่าเดินเข้ามา
‎สองนาทีต่อมา ‎เราอยู่ที่หน้าต่างเอาปืนเล็งไปที่ตำรวจ
‎"ตำรวจส้นตีน"
‎เอาละ เด็กๆ มากันแล้ว มาสนุกกัน
‎ผมอยากเห็นทุกคนชิล ขออย่ามีเรื่อง
‎เอดี้ฮ็อค เคแอลเจย์ ไอซ์บลู และมาโนบราวน์
‎เราคิดไม่ผิด
‎ตำรวจทำให้ปืนถูกแย่งได้ง่าย ‎เพราะเขาอยากทำร้ายเรา
‎"หยิบปืนแล้วไปเลย"
‎แล้วพวกเขาก็ปล่อยรถบัสไป
‎แต่พออยู่บนถนน ประมาณ…
‎สิบกิโลจากจุดที่มีเรื่อง
‎พวกเขายิงรัวใส่รถบัส
‎ยิงหลายนัดมาก
‎แล้วบริษัทรถบัสก็ไม่เคยให้เราเช่ารถบัสอีกเลย
‎- ไปตายซะ ‎- พวกแกน่ะสิไปตายซะ
‎- ไอ้เวร ‎- ฉันไม่ด่าเฉยๆ นะเว้ย
‎อย่ามาแตะตัวฉัน ฉันเป็นตำรวจนะ
‎แล้วไง
‎เคแอลเจย์ครับ
‎หลังจากการประหัตประหาร
‎เราบินด้วยกันครั้งแรกในฐานะวงดนตรี
‎เรามาถึงแล้ว เราถึงแล้ว ใช่มั้ย
‎ใช่มั้ย ไปกัน
‎ผมไม่เคยบินมาก่อน ‎ครั้งแรกที่ผมบิน ผมบินกับฮาซิโอไนซ์
‎นั่นอันเดร ผู้ช่วยนักบิน
‎อันเดรมาแล้ว
‎เหลือที่ต้องขึ้นเครื่องอีกกี่คน
‎คืองี้ พวกนายผอม พวกนายต้องแลกที่กัน
‎สี่คนนั่งไม่พอ
‎เตรียมเอาเครื่องขึ้น
‎ทุกคนอยู่บนเครื่องแล้ว
‎พร้อมนำเครื่องขึ้น
‎ไม่เอา
‎ขอพูดอะไรหน่อย
‎ช่วยด้วย!
‎กว่าจะได้เริ่มเดินทางก็ปาไปปี 1994 แล้ว
‎ก่อนหน้านั้นเราไม่ค่อยได้เดินทาง
‎เราไปบราซิเลีย
‎รูปพวกนั้นถ่ายที่บราซิเลีย
‎เรานั่งรถบัสไปเหรอ
‎จำไม่ได้ แต่ไม่ใช่เครื่องบิน
‎เราไปยังไงนะ จำได้แต่ว่าแย่มาก
‎จำตอนที่คาเบโล่ลืมเงินค่าจ้างเราได้มั้ยที่…
‎"ผู้จัดการเราโง่มาก คุณมัน…"
‎คาเบโล่ถือเงินกลับมา
‎"อยากได้เงินใช่มั้ย"
‎ตอนแรก…
‎ที่ผมได้เงินค่าจ้างกับเงินจากยอดขาย
‎ผมนึกไม่ออก
‎ผมแบบ
‎"จะเอาเงินไปทำอะไรดี"
‎มิลตันเอาเงินวางบนโต๊ะ ‎แล้วผมก็ "โอ้โฮมิลตัน อะไรเนี่ย
‎จะให้ผมหอบเงินขนาดนี้ไปไหน ‎ผมไม่พกเงินเยอะขนาดนี้ไปไหนมาไหนนะ"
‎"แต่นี่เงินนายนะ"
‎แล้วผมก็ "ของผมเหรอ ทั้งหมดนี่เลยเหรอ"
‎ผมซื้อมอเตอร์ไซค์คันใหม่
‎พอผมไปถึง ทุกคนก็ "เดี๋ยวนี้อวดแล้วเหรอ
‎พวกเขาไม่เข้าใจหรอก"
‎ผมก็ "เฮ้ย
‎แค่เราดำและพูดถึงการเมือง ‎แปลว่าเรามีรถดีๆ ขับไม่ได้เหรอ
‎อะไรวะ
‎งั้นฉันจะออกจากวง ‎ไปเป็นอันธพาลแล้วก็ตั้งแก๊งเอง
‎ดีมั้ย"
‎"ฉันขี่รถที่ฉันซื้อได้ใช่มั้ย
‎ฉันใช้เงินตัวเองซื้อ ไม่ได้ใช้เงินคนอื่นซื้อ
‎โอเคนะ"
‎"โอเค"
‎แล้วผมก็ซื้อรถกระบะซิลเวอราโดสีเขียว ‎ตอนที่พวกเขาไม่คาดคิดเลย
‎โอ้โฮ
‎"ฉันต้องการรถ ‎เอาไว้ขนมอเตอร์ไซค์เวลาไปไหนมาไหน"
‎กาเปาเฮดอนโด ตอนใต้
‎ไอซ์ทีกับฮาซิโอไนซ์ โอเคนะ
‎(มาโนบราวน์)
‎ที่นี่เป็นพื้นที่ขรุขระ จริงๆ นะ
‎ผมว่าคนที่อยู่ตอนกลางใต้บางคน ‎ต้องมาที่นี่แล้วดูว่ามันเป็นยังไง
‎ผมไอซ์ที ร่วมเปิดตัวกับฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎เสียงของคนจากสลัม
‎เอ็มทีวีบราซิล
‎บาย
‎(ฮาซิโอไนซ์กับพับบลิคเอเนมี่ ‎เซาเปาลู บราซิล)
‎เราเริ่มเลี้ยงชีพได้จากการทำเพลง
‎เรา…
‎ได้รับรางวัลตอบแทน
‎ผมอยู่ไม่ติดบ้าน
‎ผมโสด ผมไม่เคยอยู่บ้าน ผมมีเงิน ดังนั้น…
‎บางครั้งผมก็ไม่กลับบ้านทั้งอาทิตย์เลย
‎แม่ผมเป็นบ้าเลย
‎"เอดี้วัลโด้"
‎ผมไปเที่ยวผับกับเอดี้ฮ็อคตลอด
‎เราเคยไปคลับเฮ้าส์ด้วยกันสองคน
‎หลายครั้งด้วย
‎มันคือช่วงเปลี่ยนผ่าน
‎จากการเป็นเด็กยากจน
‎ไปเป็นหาเงินได้
‎และโด่งดัง
‎เราจะต้องเจอกับช่วงเวลาแย่ๆ
‎ถ้าเรา…
‎ไม่รับผิดชอบ ประมาณนั้นแล้วกัน
‎ผมไม่รับผิดชอบเลย นิสัยเด็กมาก
‎เราขับรถไปคอนเสิร์ต แล้วผมก็…
‎บนทางหลวง บนถนนมาร์จินอล
‎ผมเหยียบคันเร่ง เพราะเราสายแล้ว
‎มีรถตู้คันหนึ่งวิ่งมากลางถนน
‎ตอนนั้นผมขับตามรถข้างหน้า
‎รถคันนั้นหักหลบ แต่ผมหักหลบไม่ทัน
‎ผมชนรถคันนั้น แล้วรถก็พุ่งชนเสาไฟ
‎ตอนนั้นเราไม่ได้รัดเข็มขัด
‎หัวคนขับโขกกับ…
‎เขาบาดเจ็บที่ศีรษะรุนแรงและเสียชีวิตในที่สุด
‎(มีผู้เสียชีวิตหนึ่งราย ‎ในอุบัติเหตุรถชนกับรถของแร็ปเปอร์)
‎รถผมพลิก และผมต้องเข้าโรงพยาบาล
‎หนักมากครับ
‎กำลังมีความสุขอยู่ดีๆ แล้วจู่ๆ ก็ตู้ม
‎โลกแตกสลายเหรอ ผมแบบ "อะไรกัน"
‎ผมลากพวกเขาเข้ามาเกี่ยว ‎ในเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดพวกเขา
‎มันหนักมาก
‎ถ้าไม่ประมาท วงก็คงไปถึงที่นั่น
‎ทุกครั้งที่ออกอัลบั้ม
‎จะต้องมีเรื่อง
‎เอดี้ฮ็อคประสบอุบัติเหตุ ลูกชายบลูเสีย
‎นั่นแหละ
‎เราต้องเข้มแข็ง
‎เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในปีเดียวกับปีที่ออกอัลบั้ม
‎การได้ลิ้มรสชาติความสำเร็จครั้งแรกของเรา ‎ตามมาด้วยความตาย
‎เงินเริ่มหมด
‎ต้องจ่ายบิลค่านั่นค่านี่ แต่จะจ่ายยังไง
‎มันเป็นช่วงเวลาที่แย่มาก
‎มันคือการลงโทษชัดๆ
‎ผมอาศัยอยู่หน้าสุสาน
‎ไม่มีหน้าต่าง บ้านเลยมีแต่เชื้อรา
‎ผมก็
‎"ให้ตายเถอะ นายจะอยู่ที่นี่ไม่ได้
‎ดูสถานการณ์ตัวเองสิ ว่าไง"
‎ผมอยู่โคฮาบ
‎เพิ่งคิดว่าชีวิตตัวเองกำลังจะดีขึ้นได้ไม่นาน
‎พออยู่ที่โคฮาบก็ได้รู้ว่าชีวิตอาจจะแย่ลง
‎โคฮาบเลวร้ายกว่ามาก ‎ถึงถนนจะราดยางมะตอยแล้วก็เถอะ
‎มันโรแมนติกน้อยกว่า
‎เรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นที่นั่น
‎แล้วลูกสาวผมก็เกิด
‎แล้วลูกสาวคนที่สองก็ตามมา
‎ผมต้องอยู่บนพื้นฐานของเหตุผลมากขึ้น
‎ผมขอเป็นแสงสว่างนำทางอยู่เสมอ
‎บราวน์พูดว่า "ทำอัลบั้มต่อไปกันมั้ย"
‎"เริ่มจากไหนดี"
‎คือแบบ…
‎การเมืองในบราซิลถึงจุดวิกฤต
‎ฮิปฮอปดังไปทั่วโลก
‎จุดที่ทำให้เป็นอิสระมากขึ้น
‎เริ่มชัดเจนมากขึ้น
‎ตอนนั้นเราเชื่อแล้วว่า
‎ด้วยอิทธิพลจากภายนอก เรามีภารกิจต้องทำ
‎ผมได้สัมผัสวิถีชีวิตใหม่
‎และมันถูกรวมเข้าไปในดนตรี
‎นั่นคือช่วงที่เราทำเพลงแนวกอธ
‎ภาษาแรงขึ้น
‎รุนแรงมากขึ้น
‎อัลบั้มนั้นคือการดิ่งอย่างรุนแรง
‎ดิ่งลึกลงนรก
‎หกสิบเปอร์เซ็นต์ของวัยรุ่นด้อยโอกาส ‎ที่ไม่มีประวัติก่ออาชญากรรมถูกตำรวจทำร้าย
‎ทุกๆ สี่คนที่ถูกตำรวจฆ่า สามคนเป็นคนผิวดำ
‎มีนักศึกษาในบราซิลแค่สองเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ‎ที่เป็นคนดำ
‎ทุกๆ สี่ชั่วโมงจะมีวัยรุ่นผิวดำหนึ่งคน ‎ถูกฆ่าอย่างรุนแรงในเซาเปาลู
‎ผมชื่อปรีโม่ เปรโต้ เป็นอีกคนที่รอดชีวิต
‎(1997 ‎โซเบรวิเวนโด้โนอินแฟร์โน่)
‎เราพูดแทนประชาชน
‎เราเป็นกระบอกเสียงให้กับคนที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียง
‎(เคแอลเจย์ ‎ดีเจ)
‎ผู้คนเข้าถึงเพลงที่เราร้อง ‎สิ่งที่เราพูด และการแต่งตัวของเรา
‎จังหวะเพลงเราทรงพลังมาก
‎ต้านไม่อยู่ครับ คุณห้ามใจไม่ได้แน่นอน
‎สงบและซื่อสัตย์ด้วยความรุนแรง
‎ฉันมาเพื่อคุมเหตุผลนาย
‎เขย่าเลือดและระบบประสาทนาย
‎แต่แค่นั้นไม่พอ
‎บราวน์เหมือนหมาบ้า
‎เบอร์หนึ่ง ผู้ก่อการร้ายจากสลัม
‎จ้ำจี้มะเขือเปราะแประ ฉันมีอะไรจะให้
‎จะเอาเพลงแร็ปอาบยาพิษ ‎หรือจะเอากระสุนยิงรัว
‎คำทำนายเป็นจริงอย่างที่ทำนายไว้
‎คริสต์ศักราช 1997
‎ความโกรธของคนดำกลับมาอีกครั้ง
‎ฮาซิโอไนซ์ บทสี่ ข้อสาม
‎อัลบั้มนั้นขายดีมาก ฮิตทุกเพลง
‎เป้าหมายคือเป็นที่นิยมในหมู่เด็กๆ
‎ดังในคนกลุ่มเดียวกับเรา
‎ฉันร่วมงานกับพวกเขา ‎ตอนอัลบั้ม "โซเบรวิเวนโด้โนอินแฟร์โน่"
‎เบอร์ฉันอยู่บนปก สายเข้าไม่หยุด
‎(เมรี ดี จีซุส ‎ผู้ผลิตตั้งแต่ปี 1997)
‎พวกเขามีงานแสดงสองสามที่ต่อคืน
‎ฉันทำหน้าที่สนับสนุนพวกเขา
‎ฉันพร้อมปฏิบัติงานตลอดเวลาและทุกวัน
‎ฉันต้องตื่นตัว
‎ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ‎ฉันต้องพร้อมติดต่อเพื่อนหรือทนาย
‎ฉันต้องคอยติดตามพวกเขาทางโทรศัพท์ ‎"ไง ถึงรึยัง"
‎เบอร์เมรีเป็นทั้งเบอร์โรงพยาบาล ‎เบอร์โรงพัก เบอร์ห้องฉุกเฉิน เบอร์ธนาคาร
‎งานของเมรียากนะ
‎ผมพูดประจำว่าเมรี ‎คือกล่องดำของเครื่องบินฮาซิโอไนซ์ที่กำลังบิน
‎ก่อนหน้านั้นมีแต่ผมที่รับหน้าที่จองงานคอนเสิร์ต
‎หลังจากนั้นเธอก็รับช่วงต่อ
‎เธอจองงานคอนเสิร์ตโดยใช้โทรศัพท์ในบ้าน
‎ผมจึงปล่อยวางได้ ‎และจดจ่ออยู่กับกระบวนการคิดสร้างสรรค์
‎แต่ละคนมีกระบวนการของตัวเอง ถูกมั้ย
‎พลังงานออกมาจากอวัยวะภายใน ‎หลอดเลือดแดง
‎แล้วก็เข้าไปในเครื่อง นึกออกมั้ย
‎เหมือนผี เหมือนวิญญาณ
‎มันเข้าไปในเครื่อง ‎หลังจากนั้นเราก็ทำการแซมเพิล
‎ทำเสียงขึ้นมา แล้วมันก็ออกมาเป็นเพลง
‎ยกตัวอย่างเช่น "มาจิโค่ดีออซ"
‎ผมอยู่บ้านกับเอดี้ฮ็อค
‎ผมเอาเนื้อเพลงให้เขาดู เขาบอกว่า "สุดยอด
‎เลือกจังหวะที่จะเอามาทำแซมเพิลกัน"
‎แล้วผมก็เอาอัลบั้มของอิสลีย์บราเธอร์ให้เขาดู
‎ด้วยความที่เพลงช้ามาก ‎ผมเลยบอกว่า "ลองเล่นที่อัตรา 45 ดู"
‎ผมกดปุ่มแล้วก็…
‎แล้วเขาก็บอกว่า "โห เอาแบบนี้เลย สุดยอด"
‎มันคือการไตร่ตรอง
‎มันอยู่ที่วิธีคิด
‎ตำรวจเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีอยู่ตลอด
‎ทำให้ถนนของฉันนองเลือด ‎และทำให้ความเกลียดชังฝังลึกกว่าเดิม
‎ในมุมต่างๆ ของเมือง
‎ในความสุดโต่งของความเรียบง่าย
‎อิสรภาพของฉันถูกขโมย
‎ศักดิ์ศรีของฉันถูกละเมิด แบบนี้ไม่เอา
‎พี่น้องต้องตื่นสักที
‎หยุดฆ่าและหยุดแช่งกัน
‎เอาเรื่องพวกนั้นออกไปจากที่นี่
‎ขอเถอะพระเจ้า ผมไม่อยากให้ลูกผมตาย
‎ผมไม่อยากให้ญาติผมโดนกระสุนยิง
‎ฉันต้องตายก่อนมั้ย พระเจ้าถึงจะฟัง
‎หรือฉันต้องเปลี่ยนที่นี่ ‎ให้เป็นดินแดนมหัศจรรย์ของออซ
‎หวัดดี
‎(เฟเบ็ม ‎สถานพินิจ)
‎ไม่มีใครเกิดมา
‎เพื่อมาอยู่แบบถูกกักขัง
‎หรืออยู่ในที่ที่ล้อมด้วยกำแพงสี่ด้าน
‎หรือเดินก้มหน้าแล้วเอามือไว้ข้างหลัง
‎ถ้าพวกเธอทุกคนอยู่ในระบบเดียวกัน
‎ถ้าพวกเธอทุกคนกำลังทุกข์
‎ทุกคนมาจากที่เดียวกัน
‎มาจากความทุกข์ยากและความยากจน
‎นึกออกมั้ย
‎บางคนก็มีพ่อขี้เหล้า ‎บางคนก็ไม่มีพ่อด้วยซ้ำ เช่นฉันเป็นต้น
‎บางคนก็ต้องใช้เส้นสายเพื่อช่วยแม่
‎ไม่มีใครดีกว่าใคร
‎ทุกคนทำพลาดกันทั้งนั้น ทุกคนมีข้อบกพร่อง
‎เราจะมาชี้นิ้วแล้วให้มีการลงโทษไม่ได้
‎เพราะเราทุกคนก็กำลังถูกลงโทษอยู่ ‎และไม่มีใครชอบ
‎- จริงมั้ย ‎- จริง
‎ไล่ล่าของตัวเอง ส่วนฉันจะไล่ล่าของฉัน
‎นั่นคือคาถาสร้างความสงบ
‎ที่นี่เป็นเขตทุ่นระเบิด
‎กี่ครั้งที่ฉันคิดจะฆ่าตัวตาย
‎แต่ชุมชนของฉันคือสิ่งเดียวที่ฉันมี
‎ชีวิตของฉันคือที่นี่ ฉันจะทิ้งที่นี่ไปไม่ได้
‎หนีไปไม่ยาก แต่ฉันจะไม่หนี
‎ฉันจะไม่ทรยศอดีตตัวตนของฉัน ‎และตัวตนปัจจุบันของฉัน
‎ฉันชอบที่ที่ฉันกำลังจะไปและที่ที่ฉันเคยไป
‎คำสอนจากสลัมเป็นอะไรที่ดีสำหรับฉันมาก
‎เพลงนั้นพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น ‎คนเลยชอบ
‎มันเป็นช่วงเวลาดีมากๆ
‎เพราะนั่นคือความจริงของผม
‎ผมเคยอยู่ที่นั่น
‎ผมเข้าใจว่าทำไมคน…
‎ถึงชอบฟังเพลงนั้น
‎มันเป็นเพลงที่ดีมากๆ
‎ไง
‎มีใครจำได้บ้าง
‎ตอนเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น
‎ตอนนั้นพวกคุณหลายคนอาจจะยังเด็ก
‎ตอนนี้เลยจำไม่ได้
‎แต่พวกคุณที่เหลือจะจดจำมัน
‎มันคือส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์บราซิล ‎ที่เพิ่งถูกจารึกได้ไม่นาน
‎เหตุการณ์เหมือนที่วิการิโอและกันเดลาเรีย
‎และมันเกิดขึ้นในเซาเปาลูอยู่ตลอด
‎อีกหนึ่งส่วนของประวัติศาสตร์บราซิล ‎ที่จารึกด้วยเลือด
‎(สถานพินิจ)
‎ตำรวจปราบจลาจล 341 นายจากเซาเปาลู
‎ได้รับคำสั่งให้บุกอาคารเก้าของเรือนจำการันดิรู
‎(การต้องการสิทธิของเรา)
‎ทหารถูกส่งให้ไปควบคุมเหตุจลาจลโดยนักโทษ
‎(เรากำลังไว้ทุกข์)
‎ขณะปฏิบัติการ มีนักโทษ 111 คนเสียชีวิต
‎เซาเปาลู วันที่ 1 ตุลาคม 1992 แปดโมงเช้า
‎เป็นอีกวันที่ฉันอยู่ที่นี่
‎โดนจ้องจะเอาเลือดเอาเนื้อ
‎นายไม่รู้หรอกว่ามันรู้สึกยังไง ‎ที่ต้องเดินอยู่แล้วมีคนจ้องจะฆ่า
‎ปืนกลเยอรมัน หรือไม่ก็อาจจะมาจากอิสราเอล
‎ยิงโจรกระจุยอย่างกับว่าเป็นกระดาษ
‎คืองี้ ผมไม่ได้อยากเขียนเพลงนั้นเลย
‎แต่คนที่อยู่อาคารเก้าขอให้ผมเขียน
‎"ไม่มีใครพูดถึงเลย นายต้องพูดถึงแล้วละ"
‎เพื่อนผมบางคนที่อยู่ในคุกและคนอื่นๆ
‎ดูเราคุยกันที่สนามฟุตบอล
‎มีคนแนะนำให้ผมรู้จักผู้ชายคนหนึ่งซึ่งแก่กว่าผม
‎โจเซนิร์
‎เขาเขียนบทความทางการเมือง ‎เกี่ยวกับการสังหารหมู่ครั้งนั้น
‎ตอนที่พวกเขาแนะนำให้เรารู้จักกัน ‎ที่สนามของอาคารแปด
‎ตอนกำลังเล่นฟุตบอล
‎อากาศร้อนมาก และเราสูบพันลำหนาเท่านี้
‎ผมอ่านแล้วก็อุทานว่า "สุดยอดเลยนะ"
‎ผมกลับมาพร้อมกับเนื้อเพลงของเขา ‎และเขาไม่ได้คิดอะไร
‎ปีต่อมาผมตามหาเขา
‎แต่เขาอยู่เรือนจำอีกที่
‎ใช้เวลาอีกหนึ่งปีเลยกว่าผมจะหาเขาเจอ
‎แล้วเพลงก็ดังระเบิด
‎เข้าใจมั้ย
‎ที่เพลงดังก็เพราะเราถ่ายมิวสิควิดีโอที่เรือนจำ
‎และมิวสิควิดีโอได้รางวัลขวัญใจมหาชน ‎ของเอ็มทีวีบราซิล
‎เพลงก็เลยดัง
‎ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎(รางวัลมิวสิควิดีโอ บราซิล ‎เอ็มทีวี 1998)
‎(มิวสิควิดีโอแร็ปที่ดีที่สุด ‎"ดิอาริโอ้ดีอุมเดเต็นโต้" ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์)
‎(โคฮาบ 100%)
‎มันคือก้าวสำคัญสำหรับการเคลื่อนไหวทั้งหมด ‎ไม่ใช่แค่สำหรับเรา
‎สำหรับเรา มันเหมือนฟุตบอลโลก
‎ทุกคนดูและเชียร์
‎เราขึ้นไปบนเวทีและพูดเก้านาที
‎กล่าวขอบคุณคนที่พูดถึงสลัมกับระบบเรือนจำ
‎หลายคนไม่เชื่อในเพลงของเรา
‎พวกเขาบอกว่าเพลงแร็ปไม่ใช่ดนตรี
‎คืองี้ครับ
‎ฮาซิโอไนซ์มีภารกิจ และเราจะไม่หยุด
‎เพลงของเรามาจากสลัม
‎มันคือดนตรีของคนดำ จากคนดำสู่คนดำ
‎เด็กผู้ชายสี่คนจากสลัมยังคงอาศัยอยู่ในสลัม
‎แต่ตอนนี้เรามีสิทธิ์มีเสียงแล้ว
‎เราจะคงอยู่ต่อไป
‎ศิลปินที่เขย่าโลกอยู่ที่นี่แล้ว
‎ขวัญใจผู้ชมนานาชาติ
‎บราซิล นี่คือฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎และนี่คือมิวสิควิดีโอเพลงดิอาริโอ้ดีอุมเดเต็นโต้
‎อัลบั้มดังไปไกลถึงต่างประเทศ ‎เราได้ไปต่างประเทศ
‎เราไปแคลิฟอร์เนีย นิวยอร์ก ‎เยอรมนี และญี่ปุ่นสองสามครั้ง
‎เขาบอกให้ผมไปกินข้าวเช้าแล้วก็เดินไปเลย
‎ผมบอกให้เขารอ แล้วประตูก็ปิด
‎ตอนนี้ผมรอกุญแจอยู่
‎ขอบคุณครับ
‎ผมเห็นบราซิลในมุมที่ต่างออกไป ‎เมื่อมองจากข้างนอก
‎มีหนทางที่จะใช้ชีวิตที่ต่างจากที่อยู่ข้างนอก
‎ไม่ต้องพยายามเข้าใจดีที่สุด
‎ไงเพื่อน
‎เป็นไงบ้าง
‎สบายดี ฉันอยู่กับแก๊งเนี่ย
‎(ดีจองก้า ‎แร็ปเปอร์รุ่นใหม่)
‎ดูๆ พวกเขาอยู่ที่นี่
‎- โย่ๆ ‎- หวัดดี
‎ดูแร็ปเปอร์สิ
‎โย่ๆ
‎กำลังปล้นธนาคารอยู่ ดูโครงการสิ
‎แบบนี้แหละที่ผมชอบ
‎- ดูที่พวกเขากำลังทำ ‎- จะยึดครองโลกเหรอ
‎- ครองโลก ‎- เยี่ยมไปเลย
‎มีคนดีมากมาย ‎มีนักแต่งเพลงหลายคน มีนักคิดหลายคน
‎ที่เปิดบทสนทนา เปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น
‎และปลุกการต่อสู้ขึ้นมาใหม่
‎บรรพบุรุษของแม่ฉันมาจากที่นี่
‎แอฟริกาตะวันออก
‎ชาวคูชิติก
‎พวกเขาคือคนแก่ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ทั้งหมด
‎ดู
‎ไม่ค่อยมีนะแบบนี้
‎ใช่ ไม่ค่อยมี
‎ส่วนใหญ่มาจากฝั่งนี้
‎ใช่ ส่วนใหญ่คนบราซิลมาจากพื้นที่ตรงกลางนี้
‎และก็ตรงนี้ เบนิน
‎บรรพบุรุษแม่ฉันก็มีเชื้อเบนิน
‎พวกเขาอพยพจากตรงนี้มาตรงนี้
‎แล้วก็ออกจากท่าเรือมาบราซิล
‎ผมพูดบ่อยๆ ว่าอัลบั้มโซเบรวิเวนโด้โนอินแฟร์โน่ ‎ปลดปล่อยผมจากการเป็นทาส
‎สวัสดีตอนค่ำ
‎ผมวิลเลียม จากซิมบับเวเรคคอร์ดส์
‎เรามามอบแผ่นเสียงทองคำ
‎และแผ่นเสียงทองคำขาวให้กับ
‎ฮาซิโอไนซ์
‎ให้เป็นรางวัลที่พวกเขาทำงานหนัก ‎และไม่ได้ประชาสัมพันธ์ใดๆ
‎พวกคุณทุกคนทำสำเร็จ
‎นี่คือมาโนบราวน์
‎เขาปล่อยให้น้ำมันหมด
‎เหลือเชื่อมั้ยล่ะ
‎มาโนบราวน์…
‎จากฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎ฮาซิโอไนซ์ขยายไปถึงคนอื่นๆ ด้วย ‎ไม่ใช่แค่พวกเราสี่คน
‎มันเป็นเรื่องของสิ่งที่สืบทอดและพันธมิตรของเรา
‎เราแต่ละคนมีเส้นสายกับศิลปินคนอื่นๆ
‎นั่นคือความตั้งใจ
‎ซึ่งก็คือโปรโมทศิลปินหน้าใหม่ ‎และให้เครื่องได้ทำงานต่อไป จริงมั้ย
‎เอ็ดโลโค่จะสอนวิธี ‎กระจายอำนาจสู่ประชาชนของเรา
‎พูดถึงการตั้งสตูดิโอ ‎เพื่อช่วยกลุ่มต่างๆ หน่อยครับ
‎ผมยังเป็นแค่คนตัวเล็กๆ อยู่เลย ‎เพิ่งเริ่มทำจากที่บ้าน
‎(เอดี้ฮ็อค ‎ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์)
‎ทำในสิ่งที่ทำได้เพื่อช่วยการเคลื่อนไหวนั้น
‎ฮาซิโอไนซ์เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
‎ช่วยเหลือตัวเองได้มากขึ้นเวลาทำเพลง
‎เรามีอุปกรณ์เป็นของตัวเองและทำที่บ้านได้
‎เด็กซ์เตร์ได้รับข้อเสนอและเริ่มอัดในเรือนจำ
‎เราถูกเรียกไปทำอัลบั้มที่นั่น
‎มีโครงการต่อเนื่องที่เรือนจำ ‎ที่ทำให้สามารถไปเยี่ยมวันธรรมดาได้
‎เราอยู่คุยกับเขา
‎ผู้นำการเคลื่อนไหวมาคุยกับผม
‎มีวงแร็ปในเรือนจำหลายวง
‎มันคือปรากฏการณ์ทางสังคม
‎"ดิอาริโอ้ดีอุมเดเต็นโต้"
‎เราถ่ายมิวสิควิดีโอที่นั่น ‎และมันทำให้พวกเขาเปิดใจยอมรับ
‎พวกเขาได้แต่อยู่ในคุก เลยว่าง
‎วงใหม่เหล่านั้นเลยเริ่มแร็ป
‎ตอนเริ่มฟังฮาซิโอไนซ์ โอ้โฮ
‎เพลงกินใจคนดำมาก
‎(เด็กซ์เตร์ ‎แร็ปเปอร์)
‎กินใจคนดำในหลายๆ ชุมชน
‎มันคือการตื่นรู้
‎มันคือการตื่นรู้ การดึงสติ
‎การเตรียมประจันหน้า การเรียกร้องให้สนใจ…
‎มันคือทุกอย่างที่คุณจะนึกได้
‎ผมขอให้ใช้ตัวอักษรกอธิกบนปกด้วย
‎เพราะแร็ปเปอร์ที่แอลเอใช้
‎ผลตอบรับดีนะ
‎ด้วยสัญลักษณ์และทุกอย่าง
‎ผมอยากให้ซีดีออกมาแบบนั้น
‎บนปกเรามีรูปไม้กางเขน
‎แล้วบางคนถือคัมภีร์ไบเบิลเล่มใหญ่มาที่คอนเสิร์ต
‎และแต่งตัวเหมือนนักบวช
‎เป็นพวกหัวรุนแรง
‎เอาแนวคิดเรื่องเชื้อชาติ ‎พระเจ้า และอาชญากรรมมาปนกัน
‎เข้าใจมั้ย
‎- นายกำลังทำให้ฉันเจ็บ เข้าใจมั้ย ‎- โคคิญโญ่ ปิดหน้าต่าง
‎เดี๋ยวก็เจ็บแขนหรอก
‎ให้ตายเถอะ
‎- เดี๋ยวแขนเขาก็หักหรอก ‎- ใช่
‎อย่าทำแบบนี้
‎ใช่ ปี 1998
‎มาโนบราวน์ เคแอลเจย์ ไอซ์บลู เอดี้ฮ็อค
‎ตอนใต้ ตอนเหนือ
‎เสียงของคนจากสลัม
‎ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งด้วย
‎"ถึงข้าพเจ้าจะเดินทะลุหุบเขา ‎ของเงาแห่งความตาย
‎ข้าพเจ้าก็ไม่เกรงกลัวความชั่วใดๆ
‎เพราะพระองค์อยู่กับข้าพเจ้า"
‎เราอยู่ในประเทศสับปะรังเค
‎ผมสังเกตเห็นอะไรนะ
‎ผมสังเกตเห็นว่าอัลบั้มนั้นกลายเป็นมนต์ไล่ผี
‎เวลาผมร้องในงานแสดง ร้องท่อนนั้นซ้ำๆ
‎เหตุการณ์เดียวกันจะเกิดขึ้นซ้ำๆ
‎ทุกคนพร้อมกัน
‎มันเป็นบรรยากาศที่แย่ที่สุด
‎ผมไม่ชอบ ผมจะร้องแบบไม่ได้ใช้ใจร้อง
‎ผมไม่สนุกกับปาร์ตี้แล้ว
‎พื้นเพเราเป็นพื้นเพทางจิตวิญญาณ
‎และเพลงเหล่านั้นพูดถึงการนองเลือด
‎คนฟังเพลงนั้นที่บ้าน
‎ฟังในที่ที่เราควรสนุก
‎ขอร้องเถอะ มันอันตราย
‎ต้องเปลี่ยนได้แล้ว
‎ผมเชื่อในพลังคำพูด พลังของการกล่าวซ้ำ
‎เอาละ คือว่า…
‎เวลาผมเห็นศพในงานแสดงของผม ‎และศพนั้นใส่เสื้อฮาซิโอไนซ์
‎ผมเริ่มคิดนะ
‎ตอนพวกเขาโยนศพมาที่เท้าผมที่เบารู
‎ผมเริ่มทบทวนเรื่องอื่น
‎ผมเริ่มตั้งคำถาม ‎ว่าผมไม่มีประโยชน์สำหรับทุกเรื่องแค่ไหน
‎พวกเขาไม่รู้จะทำยังไงเวลามีคนถูกยิง
‎พวกเขาโยนศพมาที่เท้าผม
‎นึกออกมั้ย
‎คนเหยียบเขาเพื่อมาขอลายเซ็น ผมเห็น
‎เขาดิ้นด้วยความเจ็บปวด แต่คนก็ยังเหยียบเขา
‎เพื่อมาขอลายเซ็น
‎- หยุด ทุกคนหยุด ‎- ชักจะเกินไปแล้ว
‎ตลกไปมั้ยที่ผมพูดถึงความสงบ ‎แต่พวกคุณกำลังฆ่ากันตายที่ข้างล่าง
‎บ้าเอ๊ย
‎บ้าไปมั้ยที่ผมพูดถึงความสงบ
‎ผมขอบอกอะไรหน่อย
‎ระบบไม่สนหรอก ‎ถึงจะมีคนตายที่ข้างนอกสิบคน เข้าใจนะ
‎พวกเขาอยากให้พวกคุณทุกคนตาย
‎พวกคุณมีแค่กันและกัน เข้าใจมั้ย
‎และสมองของพวกคุณ ถูกมั้ย
‎ผมจะบอกว่าอัลบั้มโซเบรวิเวนโด้โนอินแฟร์โน่ ‎ทำให้เราหลุดจากสลัม
‎เด็กนักศึกษาชอบมาก
‎พอผมรู้ ผมต้องใช้กลยุทธ์ใหม่
‎ผมบอกพวกเขาว่า "หายไปเลยแล้วกัน
‎ทุกอย่างไม่ปกติ
‎ฉันไม่สนุกละ มันชักจะเก่าแล้ว"
‎วันหนึ่งบราวน์พูดว่า
‎"เหลือแสดงอีกกี่ที่"
‎ตู้ม "อีกหลายที่"
‎"งั้นก็แสดงให้ครบแล้วก็เลิกทำ ไม่ต้องทำแล้ว"
‎"หมายความว่าไง อดตายกันพอดี"
‎"หาทางสิ
‎เคยเป็นนักเลงไม่ใช่เหรอ
‎หาทางสิ ร้องเพลงเป็นอย่างเดียวรึไง
‎ใช้สิ่งที่เรามี เริ่มใหม่กัน"
‎แล้วเราก็กลับไปอยู่ที่สลัม
‎เราใช้เวลาที่นั่น และสูดอากาศที่นั่น
‎พอออกจากวงการ ผมก็ต้องกลับและไปให้ลึกขึ้น
‎ผมกลับไปที่จาร์ดิมเล็บลอน กลับไปหารากเหง้า
‎ดูความเป็นอยู่คนของผม
‎ผมกลับไปที่นั่น
‎ขอบคุณบราซิล โดยเฉพาะเซาเปาลู
‎พูดถึงเรื่อง 500 ปีนี้กัน โกหกทั้งเพ
‎ครบรอบ 500 ปีของการค้นพบบ้าอะไรล่ะ
‎เปดรู อัลวารีส คาบรัล
‎คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส
‎พวกคนยุโรปหน้าไม่อาย
‎พวกเขามาที่นี่และฆ่าทุกคน
‎แต่ที่โรงเรียน ‎พวกเขาได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นวีรบุรุษ
‎บ้าไปแล้ว
‎สัปดาห์หน้าเจอกับอูเต็นเพลย์ โอเคนะ
‎บาย
‎คุณจะชอบหรือไม่ชอบ ปี 2000 คือจุดเปลี่ยน
‎ทุกอย่างจากยุค 90 เริ่มจะเหมือนยุค 90
‎ตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา ไม่มีทางอื่น
‎พอมีรถไฟใต้ดินกับลูล่า กาเปาก็ดูสมัยใหม่ขึ้น
‎มาพร้อมกับแก๊งพีซีซีและอย่างอื่นด้วย
‎(บาคาเชรี ‎ถนนและรางรถไฟ)
‎(สนามบิน ‎บีอาร์116 - เซาเปาลู)
‎(สถานกักกันคารันดิรู ‎เซาเปาลู)
‎สถานีต่อไป กาเปาเฮดอนโด
‎แล้วผมก็เข้าใจทุกอย่างอีกครั้ง
‎มีคนติดยารุ่นใหม่ มีคนบ้ารุ่นใหม่
‎มีคนเศร้ารุ่นใหม่ ‎มีคนที่ทุกข์อีกครั้งด้วยเหตุผลใหม่
‎แต่ผมก็เห็นด้วยว่า ‎ผู้คนเอาชนะทั้งหมดนั้นด้วยท่าทีที่สงบ
‎เอาชนะโรคภัย ความยากจน
‎ไม่ได้ร้องไห้หรือบ่น
‎แต่เอาชนะอย่างงดงาม
‎อย่างสวยงาม
‎ตอนนั้นมีเพื่อนเราคนหนึ่ง
‎ชื่อดีเจเนล
‎ช่วงเปลี่ยนผ่านตอนทำอัลบั้ม ‎ผมได้เป็นเพื่อนกับเขา
‎เขาเล่าเรื่องอื่นให้ผมฟัง
‎เสียงอื่น
‎เขาบอกว่า "นายต้องฟังมิลตัน นาสสิเม็นโต้
‎นายต้องฟังไมลส์ เดวิส
‎นายต้องฟังกลูบีดาเอสกีน่า
‎เสียงของนายไม่มีมิติ
‎เหมือนเอาหินปาใส่หน้าคนดู
‎มันต้องมีชั้นมากกว่านี้"
‎"ชั้นมากขึ้น" ยังไง
‎"นาย…
‎ต้องรู้เกี่ยวกับแอลเอสดี"
‎เขาพูดถึงน้ำและป่าวิเวก
‎เขาเล่นดนตรี ดื่มไวน์ สูบพันลำตอนบ่ายๆ
‎เพื่อเงินสิบเรอัล
‎นั่นคือสิ่งที่เขาทำ
‎ผมแบบ "โห ‎สุดยอดมากเลย เป็นฉันคงไม่สังเกต"
‎"มีความสุขกับช่วงเวลานี้ ‎มีความสุขกับอะไรได้ก็จงมีความสุขไป
‎ไม่ใช่ทุกอย่างต้องเกี่ยวกับสังคม
‎เรารับมือกับเรื่องทั้งหมดไม่ไหวหรอก
‎จงรู้จักตัวเองก่อน"
‎ผมเห็นด้วยกับเขา ก็ผมไม่รู้อะไร
‎มันคือคนเพี้ยนสอนคนโง่อีกที ซึ่งก็คือผม
‎ผมนึกว่าผมเจ๋ง แต่ที่ไหนได้ ผมคือไอ้โง่
‎ผมไม่รู้อะไรเลย ก็ได้แต่เห็นด้วย
‎นั่นคือสิ่งที่หายไปในอัลบั้มล่าสุด
‎ซึ่งก็คือมิติใหม่ที่ว่านี้
‎ตอนที่ผมได้รู้เกี่ยวกับมัน ผมตกหลุมรักเลย
‎เขาเข้าถึงดนตรีมากๆ
‎ผมไปที่เขื่อนเวลาฝนตก
‎ผมไปเวลาไม่มีใครอยู่ที่นั่น
‎เวลามีผมแค่คนเดียว
‎แสงสีเทา
‎มันทำให้เราสำรวจตัวเอง
‎ลม
‎ฟ้าร้อง
‎โรคประสาท
‎มันคือมุมมองที่เราไม่ได้เอามาใช้
‎ในอัลบั้มล่าสุด
‎ความรู้สึกอ่อนแอที่เรารู้สึกเหมือนกัน
‎ยังคงไม่ถูกพูดออกมา
‎อวยพรให้หน่อยแม่
‎เรากำลังจะเริ่มส่งสัญญาณ
‎นี่คือสถานีวิทยุเอ็กซ์โซดัส
‎ไงๆ
‎ตื่นเถอะ ตื่น
‎พระอาทิตย์ไม่รอนะ
‎ตื่นๆ
‎เวลาเดินไปเรื่อยๆ
‎คุณขอเองนะ
‎คุณขอโอกาส ขอโอกาสครั้งที่สอง
‎พระเจ้าดียิ่ง จริงมั้ย
‎วันใหม่เริ่มขึ้นแล้วสำหรับคุณ
‎วันนี้ท้องฟ้าสวยมาก
‎ตื่นเถอะ ตื่นๆ
‎ดูหน้าตัวเอง ‎ผมเชื่อมั่นใจในตัวคุณกับสงครามครั้งนี้
‎ความเกียจคร้านเป็นศัตรูของชัยชนะ
‎ไม่มีที่ยืนให้กับคนอ่อนแอ ‎และคนขี้ขลาดตายโดยยังไม่ได้พยายาม
‎จะบอกความจริงให้ ชีวิตยากจะตาย
‎ไม่มีความไว้ใจ แม้กระทั่งกับตัวเอง
‎และศัตรูก็มาแบบฟรีๆ
‎มันคือป่าคอนกรีต มันบดขยี้คนต่ำต้อย
‎คุณยิ่งใหญ่เท่ากับความฝันของคุณ
‎ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ทำในสิ่งที่คุณต้องทำ
‎ตื่นเถอะ ตื่นๆ
‎เชิดหน้าด้วยความจริงใจ
‎กลัวอะไรนักหนา มันไม่เคยง่ายอยู่แล้ว
‎ตั้งสติและร่วมสู้ไปด้วยกัน
‎จงจำไว้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎ไม่มีอะไรเหมือนวันแล้ววันเล่า
‎เรากลับมาแล้วพี่น้อง
‎(2022 ‎นาดาโคโม่อุมเดีย)
‎คุณอยู่บนถนนในเซาเปาลู
‎ที่ที่เด็กผู้ชายเก็บความรู้สึกไว้ที่ฝ่าเท้า
‎ไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
‎ใช้ชีวิตและใช้ชีวิตอู้ฟู่
‎พวกเด็กๆ ดูดบุหรี่
‎นั่นคือยาพิษอาบน้ำตาล
‎คาเนล่า
‎ฉันสะดุดไป แต่ตอนนี้ฉันกลับมาหาเธอแล้ว
‎ฉันกลับมาหาพี่น้อง
‎และกลับมาหาเงิน
‎และพระเจ้า
‎ดีใช่มั้ยล่ะ
‎มันเป็นแบบนั้น
‎ความคิดฉันเหมือนเขาวงกต หัวใจฉันร่ำไห้
‎ตอนนี้มันร่ำไห้ แต่มันจะหัวเราะทีหลัง
‎มากับฉัน ไอ้น้อง
‎มากับฉัน
‎เราเน้นชุมชนของเรา
‎พี่น้องเรา การพบปะกัน ‎ครอบครัวเรา รางเหง้าเรา
‎วงคนบ้ารวมตัวกันที่มุมถนน
‎และพูดว่า "ทำให้มันเกิดขึ้นกัน"
‎มันจำเป็นจริงๆ
‎ทำเอง
‎พวกคุณสนับสนุนเรา ส่วนเราช่วยตัวเอง
‎เพื่อเรา เพื่อคนที่เหมือนกับเรา
‎เพื่อเพื่อนบ้านของเรา
‎ที่จะบอกมีเท่านี้
‎ฉันรู้สึกถึงสิ่งที่ฉันรู้สึกได้ เส้นประสาท กระดูก
‎ถ้าเราเป็นตัวเอง ร่างแหโครโมโซม
‎มีทั้งจุดแข็งและจุดอ่อน
‎ก็ให้มันเป็นแบบนั้น เพราะมันเป็นแบบนั้น
‎เข้าใจซะ
‎จงศรัทธา เพราะพระเจ้ายุติธรรม
‎พี่น้องจงอย่าลืม
‎จงภูมิใจเข้าไว้
‎ไม่ว่าจะยังไง ไม่ว่าจะเมื่อไร
‎จงศรัทธา เพราะดอกไม้ยังโตในที่ทิ้งขยะเลย
‎ภาวนาให้เรา อธิการ
‎จดจำเรา
‎การประชุมคืนนี้ยังคงดำเนินไปได้ด้วยดี
‎ผมชื่นชมคนที่เลื่อมใส
‎แต่โทษทีเถอะ
‎หลอกกันชัดๆ หลอกกันมากกว่า ขอโทษด้วย
‎บางครั้งฉันก็รู้สึกไม่มั่นใจนิดหน่อย
‎เหมือนคนโง่ที่ไร้ศรัทธาในอนาคต
‎แล้วก็มีคนหนึ่งเข้ามา ใครเป็นใคร คนนั้นคือใคร
‎เอาของเล่นที่แทงทะลุเสื้อผ้าให้ฉัน…
‎ผมเสแสร้งเก่งพอที่จะพูดได้ว่า
‎ผมคือสัญลักษณ์ ‎ของจิตวิญญาณสลัมเซาเปาลูในยุคนั้น
‎และวิถีปฏิบัติทั้งหมด
‎ฉันคือนักรบเพลงแร็ป
‎ใช้ไฟฟ้าแรงสูงเสมอ
‎หนึ่งคนเพื่อหนึ่งคน แต่พระเจ้านั้นเพื่อทุกคน
‎ฉันแค่จะผ่านเฉยๆ
‎ชีวิตระห่ำ ฉันไม่เหมาะที่จะเป็นเหยื่อ
‎ความยุติธรรมและอิสรภาพ
‎สิ่งที่ฉันต่อสู้เป็นส่ิงมีเหตุผล
‎เพลงแร็ปของฉันทำให้คนบ้าร้องประสานเสียง
‎คนโรแมนติกด้วย
‎ฉันยิ้มแบบเด็กทุกที่ที่ฉัน…
‎สู้ เพื่อพี่น้อง
‎ฉันขอเสนอตัว
‎มันอาจจะสับสน แต่มันจริงและแรงกล้า
‎มาร์วิน เกย์ที่เก่งที่สุดของฉัน
‎วันเสาร์อยู่บนทางหลวง
‎อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เราจะไปให้ถึงที่สุด
‎เรียกฉันได้ เรียกเราได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
‎จะบนสวรรค์หรือในวันพิพากษาก็ได้อธิการ
‎เรียกฉันกับเหล่าพี่น้องได้ นี่แหละที่จะขอ
‎สลัม ฟุนเดาถูกเขียนไว้ในกวีนิพนธ์ของฉัน
‎ชีวิตระห่ำ
‎คนจากสลัม พวกเขาได้เข้าใจตัวเองที่นั่น
‎ไม่ได้จำกัดแค่บราวน์หรือบลู ‎แต่มันสำหรับใครหลายๆ คน
‎พวกเขาจัดก่อนที่ถนนเส้นหนึ่ง ‎แล้วก็ต่อด้วยอีกเส้น แล้วก็อีกเส้น
‎ทำให้เกิดปฏิกิริยาเป็นลูกโซ่
‎มีหลายทีม หลายชื่อ และหลายค่ายเกิดขึ้นในสลัม
‎และมีหมวกหลากสี
‎กิจการชุมชนมากมายก็เกิดขึ้นในช่วงนั้น
‎มันคือการผสมผสานกัน
‎ของความทะเยอทะยาน ‎กับการสบประมาท การเห็นคุณค่าในตัวเอง
‎การเป็นอิสระพึ่งตัวเองได้…
‎วิธีนั้นทำให้เรา ‎สามารถพาคนที่อยู่ในสลัมมากับเราได้
‎ทุกคนเลยต่างหาก
‎คนที่ไม่ชอบเพลงแร็ป ‎ชอบที่จะเป็นตัวแทนชุมชนของตัวเอง
‎และไม่ยอมก้มหัวให้ใคร
‎ผู้คนดูไม่ได้ถูกกดขี่หรือถูกหลอกอีกต่อไป
‎ถ้าใส่ใจสักนิด
‎ถ้ามองทั้งสิ่งที่ถูกต้องและไม่ถูกต้อง
‎จริงๆ ชุมชนก็มีความเห็นเป็นของตัวเอง
‎และกำลังทำสิ่งต่างๆ ให้เกิดขึ้น
‎"ใช่ ใช่เลย เอาแบบนี้เลย เป็นต้น"
‎สิ่งนั้นเกิดขึ้นในชุมชนจริงๆ
‎วิธีคิดของเราก่อนออกอัลบั้มคือ
‎เราเป็นสลัมที่ไร้การศึกษาและต้องจำยอม
‎แปลกแยก เข้าใจมั้ย
‎ซึ่งผมโต้แย้งในอัลบั้มนั้น
‎เป็นครั้งแรกที่พวกเราแสดงกลางแจ้ง ‎และกลางดึกในเซาเปาลู
‎ตอนรุ่งสางเลยครับ ตีสี่
‎หรือไม่ก็ตีห้า
‎(วิราดาคูลตูรัล ‎2007)
‎สำหรับคนที่กำลังจะไปทำงาน
‎หยิบเสื้อคลุมกับหมวก
‎เพราะตอนนี้เซาเปาลูอุณหภูมิสิบองศาเซลเซียส
‎พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงบนถนนในกาเปา
‎พระเจ้าเท่านั้นที่อยู่เหนือเรา
‎ถ่อมตัวใช่มั้ย
‎ชน! กริ๊ง!
‎ผู้หญิงกับดนตรีดังๆ
‎ไวน์ขาว ทนายที่ดีสำหรับทุกคน
‎หนาวเหี้ยๆ
‎ให้ทำไง วันอังคารไม่เหมาะที่จะปาร์ตี้
‎เป็นแบบนี้มาตลอด และมันจะไม่มีวันเปลี่ยน
‎กลิ่นกองไฟคลุ้งไปทั่ว
‎เช้าตรู่ของวันอาทิตย์ที่เซาเปาลู
‎มีเหตุการณ์โกลาหล ‎และการทำลายทรัพย์สินเกิดขึ้น
‎ที่งานของฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์ ‎ในช่วงเทศกาลวิราดาคูลตูรัลที่เซาเปาลู
‎ที่งานของวงแร็ปฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎ของฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎ปราซาดาเซ ‎กลายเป็นเขตสงครามที่แท้จริงไปแล้ว
‎(หน่วยปราบจลาจล)
‎ผู้คนพยายามหนีจากเหตุการณ์ประจันหน้า
‎มานี่ มา
‎ตำรวจเลี่ยงไม่ได้เหรอ
‎นั่นคือบทกวี
‎ผมจะบอกให้ว่าเริ่มได้ไง
‎เหตุการณ์เป็นแบบนี้
‎มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
‎ตำรวจกำลังไล่ตามเขา
‎เด็กผิวดำ
‎เขาหลบตำรวจได้
‎ตอนนั้นฝนตก และพื้นเปียก
‎ตำรวจคนหนึ่งล้มแล้วลุกขึ้นไม่ได้
‎ตำรวจคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ‎ตำรวจคนอื่นๆ ก็เลยไล่จับเด็กคนนั้น
‎ตำรวจหลายคน
‎เด็กวิ่งหนี
‎ผมเลยพูดบนเวทีว่า
‎"สารวัตรทหารถูกตั้งขึ้นให้มาจับทาสที่หลบหนี"
‎"ใช้ปืนระวังหน่อย อย่ายิงใคร"
‎วงแร็ปดังกล่าวขอให้ผู้คนถอยห่างจากตำรวจ
‎แต่ไม่ได้ผล
‎อย่าเข้าไปใกล้ตำรวจ อย่ายุ่งกับพวกเขา
‎แล้วก็เกิดการต่อสู้ขึ้น
‎แล้วก็แบ่งเป็นสองฝั่ง
‎ตำรวจฝั่งหนึ่ง พวกเด็กๆ อีกฝั่งหนึ่ง
‎ทีนี้เหตุการณ์นรกเลยสิ
‎ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในเขตสงครามเลย
‎พวกเด็กๆ ใช้ไม้กับหิน ‎ส่วนตำรวจใช้ปืนไรเฟิลกับระเบิด
‎รถไฟไหม้ ใช้ประตูเหล็กกั้น
‎แม่ร้องหาลูกตอนโดนยิง
‎มีบางคนต้องสูญเสียใครสักคนไป
‎จะตายไม่ตายอยู่ที่ไกปืน
‎หนีไปในรถไฟใต้ดิน
‎มีเหตุการณ์รุนแรงที่ทางเดิน
‎มีคนถูกเหยียบแล้วไปไหนไม่ได้
‎ถนนข้างๆ ก็มีเหตุการณ์ลักษณะเดียวกัน
‎สงครามและการทำลายล้าง นี่มันโลกแตกชัดๆ
‎มันไม่เคยแน่นอน มันตึงเครียดตลอด
‎พวกเขาห้ามไม่ให้เรา
‎แสดงในที่แจ้ง
‎แล้วพวกเขาก็เริ่มรณรงค์ให้คนไม่ชอบเรา
‎เพราะเราถูกกล่าวหาว่าเป็นภัยต่อสังคม
‎เป็นภัยต่อความมั่นคงปลอดภัย ‎ของสาธารณะหรือของสังคม
‎ก็รัฐหรือตำรวจนั่นแหละ
‎มันคือการจัดฉาก
‎เพราะทุกอย่างเป็นไปตามระเบียบ ‎ตามสัญญา และทุกอย่าง
‎ไม่มีเหตุผลที่จู่ๆ เหตุการณ์นั้นก็เกิดขึ้น
‎และไม่มีเหตุผล ‎ที่ฮาซิโอไนซ์ถูกสั่งห้ามไม่ให้แสดงในเซาเปาลู
‎ฉันว่าเป็นเรื่องการเมือง ประมาณว่าจัดฉาก
‎เหมือนอีกไม่นานทุกอย่างน่าจะจบ
‎ฉันคืออะไร
‎ฉันใสและเค็ม
‎ฉันอยู่ในตาได้พอดีเลย แต่ฉันหนักหนึ่งตัน
‎รสชาติฉันเหมือนทะเล
‎และฉันระวังได้
‎ฉันอยู่กับความเจ็บปวด ซึ่งเป็นที่ที่ฉันชอบ
‎กลางดึกฉันเป็นตัวประกันของการแก้แค้น
‎ฉันเป็นพี่สาวของความสิ้นหวัง ‎และเป็นคู่ปรับที่ร้ายกาจที่สุดของความหวัง
‎ฉันเกิดขึ้นได้โดยสัตว์ร้าย ธรรมดามาก
‎หรือความรักของหนามดอกไม้ที่อำมหิตของคุณ
‎ฉันชอบดราม่า
‎ฉันไปที่เตียงของคุณด้วยความเต็มใจ
‎คุณทำให้ฉันทรมานโดยไม่ต้องขออนุญาต
‎ฉันนึกว่าฉันเข้มแข็ง
‎ฉันจะอ่อนแอเวลาคนอื่นมา
‎ถ้าอะไรๆ ก็ยากไปหมด และมันผ่านไปช้าๆ
‎ตอนนี้ฉันขอเดินทวนลม
‎จะแกร่งไปทำไมในเมื่อใจมันอ่อนแอ
‎ไม่ใช่ลม มันไม่รุนแรง ‎แต่มันก็ไม่เบาลงและเย็นด้วย
‎ส่วนฉันอุ่น
‎ฉันลบประโยคขุ่นมัวของกวีออก
‎ฉันลดความเหมือน ‎ว่าจะมีสีน้ำตาลของผู้พยากรณ์ลง
‎พวกหนอนทำทางให้ในขณะที่น้ำตาผู้ชายตก
‎นี่คือการต่อสู้ที่คุณต้องสู้ไปตลอดชีวิต
‎เขาว่ากันว่าผู้ชายไม่ร้องไห้ เออ ใช่
‎อย่าไปตามคนหมู่มาก
‎พระเยซูร่ำไห้
‎ฉันจะบอกให้
‎ฉันอาจจะกำลังเมา
‎แต่โลกมันก็พร้อมแตกอยู่แล้ว
‎ทำไงได้ในเมื่อป้อมปราการสะเทือน
‎และสิ่งดีๆ รอบตัวถูกทำให้เสื่อม
‎ทุกคนที่เน้นความสำคัญ ‎ของการปฏิวัติของคนผิวดำจะถูกข่มเหง
‎และถูกปิดปาก
‎ทุกอย่างที่ผมเคยทำและที่ผมทำ ‎มาจากแนวปฏิบัติของมาริเกลล่า
‎กว่าจะออกอีกอัลบั้มก็สิบปี
‎มาริเกลล่าคือคนที่ทำให้เรากลับมาออกอัลบั้ม
‎เงียบ ไม่งั้นตาย เงียบ
‎ไปๆ
‎ไปสิ บ้าเอ๊ย
‎คุกเข่า
‎สถานีอิสรภาพเปิดทำการแล้ว
‎นั่นคือสิ่งที่คนในสลัมคิดเกี่ยวกับมาริเกลล่า
‎หลายคนเข้าใจอะไรหลายอย่าง
‎หลายคนที่ไม่เคยรู้เกี่ยวกับเขาก็สนใจขึ้นมา
‎การ์โลส มาริเกลล่า
‎เขาเป็นเทวทูตในเวลาเดียวกัน
‎เขามีความฝันที่เรียบง่าย ‎ฝันอยากให้เกิดความเท่าเทียม
‎ยืนหยัดเพื่อนายพล
‎ชายผู้ภักดีพันหน้า
‎มา
‎ยืนหยัดเพื่อนายพล
‎ชายผู้ภักดีพันหน้า
‎ผู้พิทักษ์ฝูงชน
‎การกลับชาติมาเกิดสามครั้งของนักเลงคนดัง
‎คนฉลาดล้ำรวมตัวกันบนสวรรค์
‎ที่หมายสำหรับผู้ศรัทธา ‎ถ้าความภักดีคือสิ่งที่พระเจ้าต้องการ
‎เข้าเรือนหอ…
‎ในชีวิต เราเป็นที่หนึ่งได้แค่ไม่กี่ครั้ง
‎(อาชีพมัวอา)
‎และวิดีโอนั้นทำให้เราได้ที่หนึ่งอีกครั้ง
‎ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์
‎(เอ็มทีวีอวอร์ดส์บราซิล 2012)
‎เรายังไม่ตาย
‎(วีเอ็มบี 2012)
‎เพื่อเป็นการปิดวีเอ็มบีที่ดีที่สุดตลอดกาล
‎(เนย์มาร์)
‎คอนเสิร์ตวีเอ็มบีที่สนุกที่สุดตลอดกาล
‎ขอเชิญพบกับ ฮาซิไอไนซ์
‎แล้วเราก็แสดงสดที่งานเอ็มทีวี ‎หลังจากพักไปหลายปี
‎ในทีวีด้วย
‎เราออกเอ็มทีวีในปี 1998
‎ผ่านไปกี่ปีนะนั่น 14 เลย
‎เรามองในมุมใหม่
‎เพราะการเปลี่ยนแปลงนั้น
‎ประสบการณ์นั้น
‎ทั้งหมดประกอบเข้าด้วยกัน
‎แล้วเอลิอานีก็เข้ามา
‎และพูดว่า "เราต้องทำสิ่งนี้ด้วยกัน"
‎(เอลิอานี ดิอัส ‎ผจก.วงฮาซิโอไนซ์ตั้งแต่ปี 2012)
‎ในความคิดฉัน ‎ฮาซิโอไนซ์ประสบความสำเร็จครั้งใหญ่
‎จากไม่ค่อยเห็นคุณค่าในตัวเองและไม่กล้า
‎พวกเขทำให้เรากล้า
‎เราเลยกล้าที่จะลงมือ "ฉันทำได้ และฉันจะทำ"
‎สิ่งนี้เกิดขึ้นกับฉันและใครหลายๆ คน
‎ฉันได้ยินแบบนี้ทุกวัน "ฮาซิโอไนซ์เปลี่ยนชีวิตฉัน"
‎"ฉันได้ยินเพลงนี้ของฮาซิโอไนซ์ ‎แล้วมันเปลี่ยนชีวิตฉัน"
‎"ฉันเริ่มเรียนหนังสือเพราะฮาซิโอไนซ์"
‎ฮาซิโอไนซ์เลิกแสดงที่วิราดาคูลตูรัลในปี 2007
‎หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น และเลิกแบบไม่ดี
‎แต่หลังจากนั้นฝ่ายบริหารของพวกเขา ‎เรียกให้ฮาซิโอไนซ์กลับไปแสดง
‎"ถึงเวลาแล้ว จัดให้ทุกคนดูกัน"
‎ฉันบอกว่า
‎"ตำรวจอยู่ที่งานได้ แต่จริงๆ ไม่จำเป็น
‎ไม่มีปัญหาหรอก ฮาซิไอไนซ์จะสื่อสาร"
‎คนที่มาคอนเสิร์ตดูและตั้งใจฟังที่พวกเขาพูด
‎เหมือนเป็นช่องทางหนึ่ง เหมือนสายสะดือ
‎และผู้คนโกรธ ‎เวลาช่องทางนั้นมีอะไรเข้ามาแทรก
‎(วิราดาคูลตูรัล)
‎สุดท้ายเราตกลงกันได้
‎ตำรวจจะอยู่ที่ข้างหลัง
‎ไม่อยู่ปนกับคนที่ไปดูคอนเสิร์ต
‎(วิราดาคูลตูรัล ‎2013)
‎ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี
‎ที่คอนเสิร์ตฮาซิไอไนซ์ ‎มีคนไปดูหนึ่งแสนคนโดยไม่เกิดเหตุร้ายขึ้น
‎ฮาซิไอไนซ์เอ็มซีส์
‎การฟังเพลงของฮาซิไอไนซ์กลายเป็นกระแส
‎บราวน์ชวนผม ‎ไปแสดงในวิดีโอที่ทำเพื่อ "มาริเกลล่า"
‎เป็นเกียรติมากที่ได้บรรยาย ‎เรื่องราวของวีรบุรุษบราซิล
‎กับเหล่าวีรบุรุษของผม ฮาซิโอไนซ์
‎มันทำให้ผมนึกถึงคำพูดหนึ่งของมัลคอล์ม เอ็กซ์
‎ครั้งหนึ่งเขาพูดว่า ‎คนเดียวที่เปลี่ยนประวัติศาสตร์จริงๆ
‎คือคนที่เปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับตัวเองก่อน
‎ฮาซิโอไนซ์ทำแบบนั้น
‎พวกเขาทำแบบนั้น
‎พวกเขาไม่ได้เปลี่ยนแค่ใครคนใดคนหนึ่ง
‎พวกเขาเปลี่ยนคนทั้งรุ่น
‎มันจำเป็นที่ต้องเชื่อว่าความฝันนี้เป็นไปได้
‎ขอบเขตสุดที่ท้องฟ้า
‎ส่วนนายนั้น ไม่มีทางแพ้ใคร
‎ช่วงเวลาที่เลวร้ายจะผ่านไป มันก็แค่ระยะหนึ่ง
‎ความทุกข์ทรมานมีแต่จะทำให้เรากล้าหาญขึ้น
‎หลังจากนั้นเราก็เริ่มหาสถานที่
‎เขียนออกมาว่าสถานที่หลักๆ มีที่ไหนบ้าง ‎และเราจะแสดงในที่เหล่านั้นเท่านั้น
‎แต่
‎พวกเขาถามว่า ‎"จะพาฮาซิไอไนซ์มาแสดงที่นี่เหรอ
‎ทุกอย่างพังพอดี
‎คนดูของพวกเขาจะพังทุกอย่างน่ะสิ"
‎ฉันบอกว่า "ไม่นะ"
‎หลังผ่านไป 30 ปี สิ่งที่คุณต้องการคือ
‎ขอให้ผู้คนกลับบ้านโดยไม่เป็นอะไร
‎มันเป็นคำพูดซ้ำๆ ที่ไม่ต้องพูดก็ได้
‎มีศพหลังจบคอนเสิร์ตฮาซิไอไนซ์
‎(ฮาซิโอไนซ์)
‎เพลงนี้ให้เธอ
‎(ลิโน คริซ)
‎จงอยู่ต่อไป
‎หลายคนที่ไปคอนเสิร์ตนั้น
‎ไม่เคยไปในที่แบบนั้น
‎(ควอดสตูดิโอส์ ‎นิวยอร์ก 2014)
‎แล้วพวกเขาก็ตัดสินใจทำอัลบั้ม
‎พวกเขาไปอัดอัลบั้มที่นิวยอร์ก
‎เข้าใจมั้ย
‎จะเป็นแบบ บาดุมแล้วก็บาดุมดุมติดกันไม่ได้
‎มัน…
‎- ใช่ ‎- ใช่มั้ย
‎ได้ยินที่สลับกันมั้ย
‎ไม่มีกลองใหญ่ ‎ทำจังหวะที่สามคนนี้พยายามทำอยู่เหรอ
‎- อันนี้ทำมาจากบ้านแล้วไง ‎- ใช่ๆ
‎แต่ฉันว่ายังไงก็ไม่เพราะเท่ากลองใหญ่ของจริง
‎นึกออกมั้ย
‎โลกเปลี่ยนไปตั้งแต่ปี 2002
‎สิบสามปีต่อมา
‎เหมือนบราซิลเข้าสู่ระยะก้าวหน้าของจริง
‎เราเห็นได้จากผู้คน ‎อาหาร เครื่องดื่ม เสื้อผ้า นาฬิกาข้อมือ
‎ชีวิตจริง
‎มันส่งผลต่อชีวิตบนถนน
‎และดนตรีด้วย
‎พร้อมหมดแล้ว
‎เดี๋ยวพวกเด็กๆ จะเก็บเงินที่แทงค์น้ำ
‎ฟังครับ
‎ที่จะให้ดูต่อไปนี้เป็นเรื่องแต่ง
‎ถ้าเกิดไปตรงกับชีวิตจริงใคร…
‎(แบล็คบลู ‎ครอบครัวฮาซิไอไนซ์)
‎ขอให้รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ
‎คืองี้บี
‎บนถนนมีตำรวจเยอะมาก
‎อาจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
‎รับทราบ บอกให้พวกเด็กๆ ระวังไว้
‎ดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครตาม
‎และมือถือใช้งานได้
‎ทราบแล้วเปลี่ยน
‎รับทราบ ปืนสะอาดละ เดี๋ยวเอาไปให้
‎ที่เก่าเวลาเดิม
‎ทราบแล้วเปลี่ยน
‎ทุกคนรู้ว่าทุกอย่างบ้ามาก
‎ทุกอย่างค่อยๆ ดำเนินไป
‎- เราเอาอยู่ ‎- สีและค่านิยม…
‎เรายึดได้แล้ว
‎ทราบแล้วเปลี่ยน
‎เราเป็นในสิ่งที่เราเป็น
‎สีและค่านิยม
‎เราเป็นในสิ่งที่เราเป็น
‎สีและค่านิยม
‎ทฤษฎีสมคบคิดฟังค์นานาชาติในจาเมกา ควีนส์
‎ฟุนเดา ซาบิน
‎งานสำหรับฉัน
‎ถ้าพระเจ้าสร้างฉันมาแบบนี้
‎มันก็คงดีแล้ว
‎ฉันซื้อกัญชามาด้วย
‎เมฆกับแกะดำตามฉันตลอด
‎ช่วงเวลาที่มืดมนมาแล้ว
‎และมันคือเราเช่นกัน
‎ฉันเดิน เดิน เดินไปตามเส้นประบางๆ
‎บนดินแดนที่วีรบุรุษฆ่าคนอินเดียนแดงเป็นล้าน
‎ตามแนวขอบ
‎ชายผิวดำคือเจ้าพ่อ
‎นายจะชอบเรามั้ยไม่สำคัญ
‎ลดคุณค่าตัวเองเพื่อเอาใจนายเหรอ ไม่มีทาง
‎แค่ฉันไม่พูด พวกเขาก็คิดว่าฉันไม่รู้
‎เซาเปาลูมีเงินมากมายให้คว้า ‎โดยที่เรายังจดจ่อได้เหมือนเดิม
‎ตรวจดูการไหลเวียนสิ
‎ครอสฟ็อกซ์ ทักสัน เอ็กซ์ห้า เจ๋งเป้ง
‎สีดำและสีเหลืองทอง หรูหราหมาเห่า
‎เราเป็นในสิ่งที่เราเป็น
‎สีและค่านิยม
‎(2014 ‎สีและค่านิยม)
‎นั่นแหละวงการแร็ป
‎ธุรกิจ ชีวิตจริง
‎เบื้องหลัง
‎ชีวิตเสี่ยง
‎มุมมอง ความฝันที่ต้องลงทุน หลายอย่าง
‎ผมเป็นผู้นำทางธุรกิจ ‎เป็นหัวหน้าวงศ์ตระกูล ผมรู้ทุกอย่าง
‎ตั้งแต่ปรัชญา จินตนิยม ไปจนถึง…
‎มันหนักยิ่งกว่าที่เห็น
‎นั่นแหละฮาซิโอไนซ์
‎(คาซ่าเปรตา ‎กาเปาเฮดอนโด เซาเปาลู)
‎อ๋อ
‎ผมอยากให้พวกเขาไปไกลกว่าที่ผมทำ
‎เด็กๆ หน้าใหม่ แร็ปเปอร์หน้าใหม่
‎ผมอยากให้พวกเขาทำแบบที่เหนือไปอีก ‎เพราะผมตั้งเป้าจะไปไกลกว่านั้น
‎ถ้าพวกเขาไม่ทำ ผมจะทำ
‎เพื่อให้มันเกิดขึ้น
‎ขอบใจๆ เรามาแล้ว สุดยอด
‎เชื้อชาติเราจงเจริญ ขอให้พวกเราก้าวหน้า
‎ขยายธุรกิจที่หลังผับ
‎ฆ่ามังกรแห่งความเกียจคร้านและผลาญเวลา
‎ครอบครัวที่เป็นปึกแผ่นจะทำลายการคว่ำบาตร
‎ไปกัน ปิชอตี
‎ฮอลลีวูดไม่รอนะ
‎คนดำในยุคใหม่
‎ต้องทำให้เกิดขึ้น ต้องทำให้เกิดขึ้น ทำไมล่ะ
‎ทุกปีผมจะวางแผนไปให้ลึกกว่าเดิม
‎นึกออกมั้ย
‎เพราะความกดดันให้ผมออกมีอยู่มาก
‎จากทุกด้าน
‎เข้าใจมั้ย ผมต้องลงทุนเพื่ออยู่
‎ไม่ฟรีนะ
‎อยู่ในสลัมแล้วต้องเฝ้าดูอย่างใกล้ชิดเนี่ย
‎ใช้เงินเยอะ
‎ผมเป็นเด็กจากสลัม
‎เวลาผมเห็นมอเตอร์ไซค์เท่ๆ ผมก็อยากได้สักคัน
‎มันดีมากที่ผู้คนรู้ว่ามอเตอร์ไซค์ที่ผมขี่ ‎ผมไม่ได้ขโมยมา
‎ดีมั้ยล่ะ
‎จะดีกว่าอีกมั้ยถ้าผู้คนรู้แบบนั้น
‎ความฝันของนายที่อยากมีไฟร์เบลดสีแดง
‎เร็ปซอลซีบีอาร์ วีแม็กซ์ เบาะ
‎อาวดี้อาร์แปดจีที ปอร์เช่คาร์เรร่า
‎นาฬิกาเซนิธที่ข้อมือ หรือปาเต็กฟิลิปป์
‎สร้อยทองติดเพชรกับไพลิน
‎สร้อยคอที่คนเห็นแล้วอึ้ง
‎เด็กผู้ชายผิวดำที่ไม่มีพ่อแต่สู้ไม่ถอย
‎ไปที่ร้าน เห็นรถคันใหม่ แล้วพูดว่า
‎"เอาคันนี้ ผมขอซื้อเต็มราคา"
‎ถึงเราจะจ่ายได้ บางคนก็จะยังสงสัยอยู่ดี
‎เพราะการเหยียดผิวถูกอำพรางมาหลายศตวรรษ
‎พวกเขาไม่ยอมรับสถานะหรือสีผิวของคุณ
‎ผมชอบกิน
‎ผมชอบไปร้านอาหาร
‎คนดำไม่ไปร้านอาหารในเซาเปาลู
‎แต่บลูไป
‎ผมตระหนักว่าผมตัดผมเพื่อไปสถานที่เหล่านั้น
‎และอยู่ในบรรทัดฐาน
‎ผมแบบ "บ้าจริง
‎ถึงเวลาที่ฉันต้องไว้ผมแล้ว
‎และสัก
‎ฉันอยากไปที่นั่นแล้วสร้างซีน
‎ฉันอยากให้พวกเขาอึดอัดที่มีฉันอยู่ตรงนั้น"
‎คงถอยกลับไม่ได้แล้ว เราจะอยู่ต่ออีกนาน
‎ไม่มีเรือนทาสอีกต่อไป
‎มากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรบราซิล ‎มองว่าตัวเองเป็นคนดำ
‎(จำนวนคนที่มองว่าตัวเองเป็นคนดำ ‎เพิ่มขึ้น 32%)
‎ที่ริโอเดจาเนโร มาริเอลลี ‎เป็นสมาชิกสภาที่ได้รับผลโหวตสูงสุดอันดับห้า
‎มันกำลังเกิดขึ้น และเราเห็น
‎เราสัมผัสได้ เราเริ่มเห็นแล้ว
‎"เจ๋งไปเลย คนดำเริ่มเข้ามามีบทบาท"
‎หนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ
‎จะบรรจุฮาซิโอไนซ์ลงในหลักสูตรปี 2020 ‎เพื่อใช้ในข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย
‎(ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์คือพับบลิคเอเนมี่ของบราซิล)
‎ผมไม่ได้นึกถึงเรือยอชต์หรือ…
‎ไม่เลย ผมแค่คิดอยากได้รองเท้าผ้าใบสีขาว ‎กับกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน
‎นั่นคือความฝันของนักเลงคนนี้
‎ผมแบบ "ขอรองเท้าผ้าใบขาวกับยีนส์น้ำเงินพอ"
‎"ทันทีที่ฉันได้เงิน
‎ฉันจะเอาเงินทั้งหมดไปซื้อคุกกี้กับพุดดิ้งกิน
‎แล้วก็กินให้ตายไปเลย"
‎ตอนกำลังร้องเพลง ผมมองไปข้างหลัง
‎แล้วผมเห็นเคลเบร์
‎เวทีที่ยิ่งใหญ่นั้น
‎กับโต๊ะใหญ่ๆ นั้น
‎เขายังคงสแครชแผ่นแบบเมื่อก่อนตอนที่เราซ้อม
‎ที่…
‎โห มันดีมาก
‎เห็นแล้วปลื้มมาก
‎มันดีมากๆ
‎ทำเวทีร้อง…
‎- ไม่ใช่ อันนั้นที่… ‎- วันที่ฉันเกือบตายใช่มั้ย
‎จำได้ปะ
‎มิลตันนัดเราหกโมงเช้าที่ตาโบเอา ‎เพื่อเอาของขึ้นรถบรรทุก
‎- แล้วก็ทำเวที ‎- ฉันจำได้
‎เขาโกรธมากและก็ด่าเราด้วยไม่ใช่เหรอ
‎หกโมงเช้า
‎"เป็นศิลปินไม่ใช่เหรอ"
‎- แล้วเขาก็มา… ‎- เขาถึงกี่โมงนะ
‎เที่ยงวัน
‎เจ้าของสถานที่พอใจเหอะ
‎เขาวางกีตาร์บนพื้นแล้วถามว่า "เห็นกีตาร์นี้มั้ย
‎ฉันชอบกีตาร์อันนี้มากกว่าชอบเมียตัวเองอีก
‎อันนี้กีตาร์ปี 1966 จากเทศกาลและงานต่างๆ"
‎"โห สุดยอด"
‎ดีมากๆ กีตาร์บนพื้น แล้วเราก็…
‎ชื่นชมมัน
‎ฉันโมโหมากตอนนั้น มีกล่องเยอะมาก
‎ฉันต้องขนกล่องลงเยอะมาก
‎มีเขาอยู่บนกล่องอันหนึ่ง
‎เขาอันนั้นร่วงลงมาแล้วเขาคว้าไม่ทัน
‎เดาซิว่าเขาร่วงใส่อะไร
‎- ใส่กีตาร์ ‎- ใส่กีตาร์
‎โธ่
‎กล่องหล่นใส่หัวเขา
‎ฉันก็แบบ "บลู นายเจ็บมั้ย เป็นอะไรมั้ย"
‎เจ้าของสถานที่แบบ ‎"ช่างหัวเขา ดูกีตาร์ฉันก่อน"
‎- ก้นกีตาร์ฉีกเลย ตรงที่โค้งๆ น่ะ ‎- ตายๆ
‎ส่วนหนึ่งของกีตาร์ฉีกไปเลย
‎เจ้าของสถานที่อุทานว่า "อะไรเนี่ย"
‎เขามองที่กีตาร์แล้วก็
‎"นายทำอะไรของนายเนี่ย"
‎"พวกโง่"
‎แค่ "โง่" ไม่พอ…
‎สามสิบเอ็ดปีต่อมา
‎ช่วงเวลาเปลี่ยนไป
‎แต่ผมจะอยู่ที่นี่ตลอดไป ‎เพราะที่นี่คือรากเหง้าของผม
‎การได้อยู่กับครอบครัวคือช่วงเวลาที่ดี
‎มันคือรากเหง้าของผม
‎มันคือสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด
‎คุณค่าที่แท้จริงอยู่ตรงนั้น
‎คนที่คุณรัก รักคุณ และอยู่เคียงข้างคุณ
‎สิ่งเหล่านี้ทำให้คุณ ‎กลับมามองที่ตัวเอง ชีวิต อดีต…
‎การได้รู้จักและยอมรับตัวเองจริงๆ จากอดีต
‎ราวกับว่าตื่นขึ้นมาในบ้านตัวเองที่สลัมในปี 1987
‎ถ้าผมย้อนไปดูตัวเองตอนนั้นไม่ได้ ‎ผมก็คงไม่เข้าใจพวกเขาในตอนนี้
‎(ฮาซิโอไนซ์กับตระกูลซันต้าฮิต้า)
‎ดีเมเจอร์
‎พอไก่ขันประกาศวันใหม่
‎อวยพรให้เราด้วย พระแม่แห่งลูกประคำ
‎ภาวนาให้เรามีความสุข
‎อวยพรให้เราด้วย พระแม่แห่งลูกประคำ
‎ภาวนาให้เรามีความสุข
‎จะบอกให้
‎อภัยให้ด้วยหากข้าพเจ้าขอความช่วยเหลือ ‎จากท่านหลายครั้งมากเกินไปผ่านพระบิดา
‎ขอให้เลือดพี่น้องข้าพเจ้าไม่แปดเปื้อนพื้นดินอีก
‎ขอให้เสียงที่ครั้งหนึ่งเรียกร้องหาสงคราม ‎กลายเป็นท่อนฮุคสำหรับความสันติ
‎ขอให้ดอกไม้ขึ้นในที่ทิ้งขยะ ‎อย่างที่ครั้งหนึ่งฮาซิโอไนซ์เคยร้อง
‎ฮาซิโอไนซ์
‎ขอให้เสียงที่ครั้งหนึ่งเรียกร้องหาสงคราม ‎กลายเป็นท่อนฮุคสำหรับความสันติ
‎ขอให้ดอกไม้ขึ้นในที่ทิ้งขยะ ‎อย่างที่ครั้งหนึ่งฮาซิโอไนซ์เคยร้อง
‎พอไก่ขัน…
‎พอไก่ขันประกาศวันใหม่
‎การเลี้ยงดูส่วนใหญ่ของเรามาจากพวกเขา ‎จากตระกูลของพวกเขา
‎รวมถึงวินัยและมุมมองชีวิต
‎เวทีแน่นเพราะไปกันทุกคน
‎ลูกพี่ลูกน้องเราอยู่ด้วยทุกครั้ง
‎ประโยคที่ว่า "ฉันเป็นรปภ.ให้ตัวเองใช่มั้ย"
‎เราทำแบบนั้น
‎มีแต่เราที่ทำแบบนั้น
‎ตลอด 30 ปีของฮาซิโอไนซ์
‎การอยู่นานขนาดนั้นน่าประทับใจมาก
‎เราสี่คนเหรอ ก็น่าประทับใจเช่นกัน
‎ไม่ง่ายนะ
‎ต้องรักษาความปลอดภัยอย่างดี ‎สวดภาวนาเยอะอยู่
‎ขอพร
‎ขอให้โอริชาของผมปกป้องผมด้วย
‎ถ้าเราหยุดคิดถึงอันตราย
‎เราคงไม่ก้าวไปไหน
‎เพราะอันตรายมีอยู่ตลอด
‎ก่อน ระหว่าง และหลังจาก
‎ยี่ห้อดั้งเดิมถูกลูกค้าผิวดำในซัลวาดอร์ ‎กล่าวหาว่าเหยียดผิว
‎ผู้ปกครองเด็กหญิงคนหนึ่งอ้างว่า ‎ลูกสาวพวกเขาเป็นเหยื่อของการเหยียดผิว
‎นายทหารเรือถูกจับหลังยิงเพื่อนบ้านเสียชีวิต
‎เหตุเข้าใจผิดว่าเป็นขโมย
‎เหยื่อเป็นคนผิวดำ
‎เด็กชายวัยสิบขวบ ‎ถูกตำรวจฆ่าในขณะที่เขากำลัง…
‎เด็กวัยรุ่นห้าคนถูกสารวัตรทหารฆ่า
‎กระสุนยิงเข้าที่รถของวัยรุ่นดังกล่าว ‎ไม่ต่ำกว่า 111 นัด
‎เป็นเรื่องที่รับไม่ได้ที่ทุกๆ 23 นาที ‎จะมีวัยรุ่นผู้ชายผิวดำถูกฆ่าหนึ่งคน
‎เป็นเรื่องที่รับไม่ได้ที่ทุกๆ 23 นาที ‎จะมีผู้หญิงผิวดำหนึ่งคนยืนข้างหลุมฝังศพ
‎และกำลังฝังศพลูกชาย
‎คนดำอยู่ในดินแดนศัตรู ‎อยู่ในดินแดนศัตรูจริงๆ นะ
‎ผมเห็นลูกชายผมถูกฆ่า
‎ผมถูกส่งย้อนไป…
‎บราซิลเมื่อ 500 ปีก่อน
‎ในช่วงเวลานี้ผู้คนมองหาผู้นำ
‎"เหยียดเชื้อชาติเหรอ ฉันเข้าใจ"
‎ไม่ใช่แค่นั้น
‎ไม่ใช่แค่คนดำเท่านั้น
‎การเหยียดเชื้อชาติเป็นสิ่งผิด ‎ความไม่ยุติธรรมก็ด้วย
‎เราต้องพูดออกมา
‎ถ้าคุณเป็นคนขาวแล้วเห็นคนดำถูกเลือกปฏิบัติ ‎คุณต้องพูดออกมา
‎เราอยู่ในดินแดนศัตรู
‎เข้าใจมั้ย
‎ในเฮติ ประชากรผิวดำใช้กำลังเข้ายึด
‎แรงงานทาสไปถึงที่นั่น ‎แล้วก็กลายเป็นคนส่วนมากของประเทศ
‎ความกลัวคนดำครองประเทศ ‎เกิดขึ้นในบราซิลเช่นกัน
‎สมาชิกสภามาริเอลลี ฟรังโก้ ‎เสียชีวิตในริโอเดจาเนโร
‎เธอถูกฆ่าในวันพุธตอนเย็น ‎ในขณะที่รถของเธอถูกยิง
‎พวกเขากลัว
‎กลัวโลกคนดำ
‎กลัว
‎การขึ้นมาของคนดำในสังคมเป็นเรื่องยาก
‎ยิ่งขั้นบันไดสูง ศัตรูก็ยิ่งตัวใหญ่
‎อำนาจของพวกเขาไม่น้อยลงเลย ไม่เลย
‎ยิ่งคุณมีอำนาจ ศัตรูคุณก็ยิ่งเป็นคนที่มีอำนาจ
‎ไม่แผ่วเลย ไม่แผ่วเลย รัฐบาลฆ่าผู้หญิงผิวดำ
‎รัฐบาลฆ่าลูกเรา
‎- เราทนไม่ไหวแล้ว ‎- พอกันที
‎หยุดเหยียดผิว
‎หยุดฆ่า
‎หยุดเหยียดผิว
‎(คุณแม่ผิวดำเสียน้ำตาอีกไม่ไหวแล้ว)
‎สักพักแล้ว ‎ตั้งแต่เราเห็นกลุ่มการเมืองเพื่อคนผิวดำ
‎เพื่อคนหมู่มาก
‎มันมีแต่จะใหญ่ขึ้น
‎พวกเขาพยายามปิดปากเรา แต่เราใหญ่ขึ้น
‎พวกเหยียดเชื้อชาติหน้าโง่ อย่ามายุ่งกับเรา
‎การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กำลังเกิดขึ้นในที่แจ้ง
‎แต่มันจะเปลี่ยนไป
‎มันจะต้องเปลี่ยน
‎(ชีวิตคนดำทุกคนมีความหมาย)
‎ต้องเอาชีวิตรอดอยู่ทุกวัน ‎และการต่อสู้ดำเนินต่อไปไม่หยุด
‎ไม่หยุดครับ
‎ฮาซิโอไนซ์ไม่ได้สร้างเหตุที่ต้องสู้
‎เหตุที่ต้องสู้มันยิ่งใหญ่กว่าฮาซิโอไนซ์มาก
‎มีหลายคนที่มาก่อนเรา ‎และถึงระดับเดียวกันก่อนอยู่แล้ว
‎ไม่มีสื่อประโคม ไม่มีปกอัลบั้ม ไม่มีมิวสิควิดีโอ
‎แต่การต่อสู้เหมือนกัน
‎แม้จะมีสื่อสนใจหรือไม่ก็ตาม
‎ยุค 70 ช่วงที่ผมเกิด
‎คนดำทำแบบที่คนในยุค 70 ทำ
‎ผมเอย เสื้อผ้าเอย ความทุกข์ยากในยุคนั้น
‎การเคลื่อนไหวของร่างกายในยุคนั้น
‎แล้วตอนนี้มันก็กำลังเกิดขึ้นอีก
‎ความงาม…
‎แบบใหม่
‎พิธีกรรมใหม่ การบูชาแบบใหม่
‎ถ้าคุณคิดว่าการที่สนามปัลเมรัส
‎มีคน 15,000 คน
‎รอเจมส์ บราวน์ร้องเพลง
‎ไม่ใช่การบูชา
‎มันคือการบูชา
‎เป็นเรื่องจิตวิญญาณ
‎เราร้องเกี่ยวกับอิสรภาพ ถูกมั้ย
‎มันชัดเจนในตัวมันเอง ทุกมุม
‎มันมาจากแอฟริกา
‎และมีมากมายมหาศาล
‎(ฮาซิโอไนซ์เอ็มซีส์)
‎เพลงของคนดำ ‎เป็นเพลงที่สื่อถึงจิตวิญญาณในตัวมันเองอยู่แล้ว
‎ฮาซิโอไนซ์ร้องเพลงเกี่ยวกับสิ่งนั้นมาตลอด
‎ตอนนั้นเราไม่รู้
‎เพราะเราอายุแค่ 19
‎แต่ตอนนี้เรา 50 แล้ว
‎มุมมองของเราเปลี่ยนไป
‎และมีอำนาจมากขึ้น
‎ขอบใจ
‎มา
‎ดราม่าคนดำระหว่างความสำเร็จกับความยากจน
‎เงิน ปัญหา ความอิจฉา ความหรูหรา ชื่อเสียง
‎ดราม่าคนดำ
‎ผมหยิก ผิวดำ บาดแผล ยี่ห้อ
‎หาวิธีรักษา
‎ดราม่าคนดำ พยายามดูแต่ไม่เห็น
‎ยกเว้นดาวที่กำลังริบหรี่และอยู่ไกล
‎สัมผัสดราม่าซะ สัมผัสในราคา ค่าต่างๆ
‎ความรัก ความเกลียดชัง การแก้แค้นผิดๆ
‎ดราม่าคนดำ ‎ฉันรู้ว่าใครกำลังวางแผนและใครอยู่ข้างฉัน
‎ภาระที่ฉันแบกเพื่อเป็นมากกว่าไอ้กาก
‎ดราม่าเรื่องคุกกับสลัม
‎หลุมศพกับเลือด หวอ เสียงร้องและแสงเทียน
‎ผู้โดยสารจากบราซิล เซาเปาลู เจ็บปวดสาหัส
‎เอาตัวรอดด้วยเกียรติและความขี้ขลาด
‎นักเลง ซอยเปลี่ยว กระต๊อบ
‎คุณคงคิดละสิว่ามันเกี่ยวกับคุณยังไง
‎(ต่อต้านการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์คนดำ)
‎(ไว้ทุกข์ - การเหยียดเชื้อชาติฆ่า)
‎ความโกรธคือความรู้สึก ‎ที่ทำให้ผมสู้ผ่านเพลงแร็ปและฮาซิโอไนซ์
‎มันไม่ใช่ความสุข ความสบาย และการอิ่มท้อง
‎ตรงกันข้ามเลย ‎อาหารตกไม่ถึงท้อง ความเกลียดชัง
‎ความทะเยอทะยาน
‎อาชญากรรม ฟุตบอล
‎ดนตรี
‎ให้ตายสิ
‎ฉันหนีไม่ได้เหมือนกัน ฉันก็แค่คนคนหนึ่ง
‎ฟอร์เรสต์กัมป์…
‎เป็นแค่นิทาน ฉันขอเล่าเรื่องจริงดีกว่า
‎ฉันจะเล่าเรื่องของฉัน
‎มันจะต้องเป็นหนังที่สนุกมากๆ
‎แม่ผิวดำกอดลูกชายในอ้อมแขน
‎โดดเดี่ยวในป่าเหล็กกับคอนกรีต
‎มอง มองหน้าในฝูงคนอีกทีซิ
‎ฝูงคนคือปีศาจที่ไม่มีหน้าไม่มีจิตใจ
‎เซาเปาลู ดินแดนตึกระฟ้า
‎ฝนตกปรอยๆ ทำเนื้อขาด
‎มันคือตึกบาเบล
‎ครอบครัวบราซิล สองคนสู้กับโลก
‎ตั้งแต่แม่เลี้ยงเดี่ยวไปจนถึงขอทานมีแวว
‎ไฟ กล้อง แอ็คชั่น
‎กำลังอัดแล้ว ฉากดำเนินไป
‎ไอ้สารเลว เด็กผิวสีน้ำตาลไม่มีพ่อ
‎นายทาส ผมรู้ว่าคุณคือใคร
‎คุณทำคนเดียวไม่ได้หรอก คุณทำเดี่ยวๆ ไม่ได้
‎คุณบอกว่าดี คนจากสลัมก็ร้องตอบ
‎เรามีวิสกี้ด้วย เรดบูล ไนกี้ ปืนไรเฟิลจู่โจม
‎ฉันยอมรับ รถนายสวยมาก
‎ฉันสร้างอินเทอร์เน็ตไม่ได้ ‎ผลิตเทปไม่ได้ หรือรถเท่ๆ ไม่ได้
‎ฉันอาจจะช้าไปหน่อย
‎ฉันว่าฉันช้าไป
‎แต่เกมนายโกงมาก ฉันไม่เหมาะ
‎ฉันคือตัวปัญหาตามงานรื่นเริงต่างๆ
‎ฉันมาจากในป่า
‎ฉันคือสิงโตในสวนหลังบ้านนาย
‎คุณคือผู้รอดชีวิตจากการสังหารหมู่ ‎การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‎เป็นผู้รอดชีวิตที่แกร่งที่สุดของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‎คนที่ย้ายข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ลำบากมาก
‎คุณไม่กลายเป็นอาหารของฉลาม
‎บรรพบุรุษของคุณเข้มแข็งนะ
‎พวกเขาไม่เอาความคิดนั้นมาป่าวประกาศ
‎แยกกันเราอ่อนแอ
‎แต่ถ้าช่วยกัน เรามีพลัง
‎ตอนนี้สิ่งที่ผมคลั่งไคล้คือดนตรี
‎แน่นอนว่าเพื่อเชื้อชาติของผมเป็นอันดับแรก
‎ผมทำเพลงให้พวกเขา
‎นั่นคือวิธีเล่นการเมืองของผม
‎เพราะ
‎การปฏิวัติต้องใช้ใจ
‎คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์