Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zabiję cię.
Ty diabelski psie.
Diabelski!
Aport.
- Tato? - No?
Jadę do miasta z Totó.
Kiedy wrócisz?
Nie wiem. Zadzwonię później.
W środę będą Estrella i Róber.
- W urodziny będziemy sami. - Dobra.
Do zobaczenia.
No?
Nie mam czasu jechać po tort.
- Kurde, tato. - Odbierz go, na moje nazwisko.
- Dobra. - Nie rozwal go.
Dobra, pa.
Tęcza!
Ja po tort na nazwisko Diego Galán.
Jesteś córką Diega? Ale jesteś duża.
Gdzie tort?
- Tutaj. - Dobra.
Boże, ale urosła.
Ale podobna do mamy.
- Niepodobna do ojca. - Cicho, usłyszy cię.
Proszę, tort.
- Wszystkiego najlepszego. Zapłacone. - Dzięki.
Do widzenia.
Kupa gówna!
Co ci zrobiła, Totó? Stara czarownica.
Jedziemy.
SREBRNY POCAŁUNEK
A teraz…
Nie.
Nie tym razem!
Robisz to co roku.
Nie!
- Tak! - Nie!
- Jeden. Dwa. - Puszczaj!
- Trzy. Cztery. Pięć. - Nie wytrzymam z tobą!
Nie spodziewaliśmy się ciebie w twoje urodziny.
Zawsze musisz mieszać, co?
To był poród pośladkowy.
Takie dzieci podobno mają szczęście.
Dlatego masz tyle szczęścia.
Byłaś…
taka malutka.
Bezbronna.
Urodziłaś się i zmieniłaś moje życie.
Co?
Nie jesteśmy podobni.
Podobno wyglądam jak mama.
Jesteś bardziej podobna do niej.
Pamiętasz, jak kiedyś przyszła do nas jakaś kobieta?
Mówiłeś, że to koleżanka.
Miałam 11 albo 12 lat.
Rozmawialiście chwilę w drzwiach.
Pamiętasz?
Jasne, że pamiętam.
Ta kobieta…
To była moja matka, tak?
Czemu mówiłeś, że koleżanka?
Myślałem, że lepiej tak, niż powiedzieć,
że to twoja matka i przyszła po pieniądze.
No tak.
Jasne.
Okłamałeś mnie, tato.
Mówiłeś, że jej później nie widziałeś.
Usiądź, proszę.
Proszę.
To prawda. Widziałem ją tylko wtedy.
Nie wierzę ci.
Chcę ją poznać i zapytać, dlaczego odeszła.
Uznała, że tak będzie lepiej. Było z nią źle.
Chcę to usłyszeć od niej.
Nawet gdybym chciał ci pomóc, nie wiem, od czego zacząć.
Wiesz.
Idę.
Nie ma mowy.
Dora.
Dora!
Dora, wracaj tu!
Idę spać, ciociu.
Nie zostawiaj odcisków palców.
Po prostu pociągnij. To łatwe.
Zrób to.
Myślałam, że dam radę, Coco, ale nie mogę.
Ile razy o tym rozmawiałyśmy? Dłużej nie dam rady.
Nie mogę.
Nie bądź głupia. Posłuchaj.
To jak wspomagana eutanazja.
Sama możesz to zrobić.
Maribel, na litość boską. To mój mąż.
Czyli nagle masz skrupuły?
Tyle wycierpiałam przez tego drania.
Ty też.
To jest nasz moment.
Pół życia wciąż przed nami.
Zrób to.
Zrób.
Nie odłączę go, Coco.
Ale ty mnie wkurzasz!
Cześć.
- Kto to? - Co tu robisz?
Drzwi były otwarte.
Szukam mojej matki.
Pracowała tu kiedyś.
Co to za dzieciak?
Któraś z was jest moją babcią.
Jaką znowu babcią?
To ja.
Jak to jej babcią?
Moment.
Dzwoniłaś do niej?
Maribel.
Mów, kim jest ta dziewczyna.
Arturo.
Rosita!
Dzwoń do Félixa.
Niczego nie dotykaj.
Przestań, nie cierpię scen. Idź stąd.
- Chodź. - To mój ból.
Znajdź dla niego ciemny garnitur.
Białą koszulę, czarne buty i krawat.
Proszę z Félixem.
Tak.
Ty jesteś Dora?
Córka Pilar.
Znałaś ją?
No pewnie.
Kiedy byłam mała, przyjeżdżaliśmy tu do cioci Coco.
Pilar opiekowała się mną i kuzynką.
Kiedyś pozwoliła nam zapalić. Miałyśmy z dziesięć lat.
Wyrzucili ją, kiedy zaszła w ciążę.
Ze mną?
Dziecko umarło przy porodzie.
Chociaż z tymi czarownicami nie wiadomo, co jest prawdą.
Wiesz, co jest najdziwniejsze?
Co?
Że wszystko jest prawdą.
Wszystko.
Wybierasz, z którą prawdą żyć.
Zaczekaj.
Zobacz.
Kiedy ostatnio o niej słyszałam, pracowała tutaj.
W Stolicy.
Ty suko! Nie wierzę ci.
- Łżesz! - Nie mówmy o tym teraz.
Jesteś zła, to zrozumiałe.
Weź coś na uspokojenie.
Proszę. Uspokój się.
Chyba nie wiesz, kim jest Coco Cabrera, suko.
Stoisz sobie z miną niewiniątka.
Z tymi włosami wyglądasz jak mnich.
Nie mów tak do mnie, proszę.
- Fajne? - Tak.
Przepiękne.
Weź je.
Dlaczego?
Chcę, żebyś je nosiła.
Przydadzą ci się.
Doprowadzasz mnie do szału!
Posprzątaj to.
Uspokój się. Pomyślmy, co dalej.
Tego chcesz, tak? Pozbyć się mnie?
Pozbyć się ciebie?
Nie martw się.
- Sama to zrobię. - Co robisz, Coco?
Schodzę ci z drogi.
- Zostaw broń. - Tego chcesz, co?
Coco, proszę! Przestań!
Nie, pieprzona oszustko.
- Nie jest naładowany. - Tak?
- A może sprawdzimy? - Coco, proszę!
Nie! Ciociu, proszę!
- Nie! - Proszę, Coco.
Co tu się dzieje?
To był wypadek.
Arturo już nie żył, po to dzwoniłam.
Kłóciłyśmy się i broń wypaliła.
Ciekawe, jak wyjaśnisz, że drugi najbogatszy człowiek w kraju
zmarł chwilę przed tym, jak odstrzelono mu głowę.
Tak czy inaczej…
dziewczyna pociągnęła za spust.
Co takiego?
Chciały go odłączyć.
Słyszałam je.
Co?
Dziewczyna bredzi.
Kto to jest?
Nie wiemy, włamała się.
To moja wnuczka.
Może to wcale nie był wypadek.
Coco.
Posłuchajcie. Dziewczyna weszła na teren prywatny.
Włamała się do domu
i zastrzeliła mojego męża z tej broni.
Takie są fakty.
A to oznacza,
że to morderczyni.
Chyba żartujesz.
Nie, skarbie. Nie żartuję.
Wezwij policję.
Łapcie ją!
- Jasne. - Nie będziemy jej gonić, Coco.
- Ja wezwę policję. - Naprawdę?
Morderczyni!
Dora, zejdź. Śniadanie na stole.
Kurde, tato.
Ale miałam dziwny sen.
Byłam w domu Weizegów.
Kto to jest?
Daj spokój. Weizegowie.
Tato?
Tato!
Cześć. Autobusy nie jeżdżą.
Co?
Autobusy nie jeżdżą.
Wiatr przewrócił latarnię.
- Droga jest zablokowana. - Okej.
Dzięki.
Jesteś dziewczyną czy kobietą?
Chodź, Totó.
Idziemy.
Jestem zdruzgotana, skarbie.
Planowaliśmy przyjęcie rocznicowe, tak się cieszył.
A tu nagle coś takiego.
Nic się nie liczy.
Nawet pieniądze. One nawet pogarszają sprawę.
Jesteśmy na świeczniku.
Dzięki, kochanie.
Tak, dobrze.
Wiem, zawsze mogę na ciebie liczyć.
Uściski dla rodziny.
Pa.
Dosyć telefonów, to się nigdy nie skończy.
Przepraszam pana.
Na czym skończyliśmy?
Jak już mówiłem,
muszę wiedzieć, co się stało, żeby wszcząć śledztwo.
Czy Arturo nie żył, kiedy go postrzelono?
Nie mamy pewności, czy był martwy.
Ja i Maribel myślimy, że tak, ale nie jesteśmy lekarkami.
- Skąd wzięła się broń? - Tego nie rozumiem.
Broń była tam od lat.
Skąd ta dziewczyna mogła to wiedzieć?
Wszystko wydarzyło się tak szybko,
sama nie wiem.
Pamiętam to jak przez mgłę.
Sama nie wiem.
Ale przecież uciekła.
Ktoś niewinny by nie uciekał.
Ale to prawda,
że ta dziewczyna to pani wnuczka?
Kto wie?
Tak twierdziła.
Ale Maribel nie rozmawiała z córką od lat.
Tak. To moja wnuczka.
Córka Pilar.
Myślałam, że zmarła przy narodzinach.
Jej ojciec zaczął jeździć tu z nią parę lat temu.
Ludzie mówili, że to córka Pilar.
Myślałam, że to plotki starych bab.
Aż do wczoraj.
Dziewczyna czegoś szukała.
Przyszła cała zadowolona z siebie, chuda, bezczelna.
Félix.
Antonio.
Wiesz, że Coco nie może zeznawać beze mnie?
Tak, jest wyczerpana.
Nie spaliśmy całą noc.
A w jej wieku…
Dokończymy kiedy indziej.
Moje kondolencje, Coco.
- Postaram się pomóc. - Dziękuję, Antonio.
Rosita, odprowadź pana.
Przejrzałem testament, jest tam parę darowizn.
Ale wszystko wydaje się jasne.
Nie miał dzieci, więc jesteś główną dziedziczką.
- Może mu powiesz? - Co?
Félix musi wiedzieć.
Co muszę wiedzieć?
Jestem w ciąży.
Jak to w ciąży?
Tak jest.
Arturo nie popierał tej decyzji.
Myślał, że jestem za stara.
Poddałam się kosztownym zabiegom.
Łożysko białuchy, komórki macierzyste.
To i owo.
No i…
To już trzeci miesiąc.
To cud!
Chyba się zgubiliśmy, Totó.
Może źle zrobiłem, ale nie możesz tak po prostu odejść.
Nie tak się to robi, do cholery.
Martwię się.
Pomogę ci, dobrze?
Przyjadę po ciebie, poszukamy jej razem.
Chodź, Totó.
Ej, ty! Ona może mi pomóc.
Pomóż mi.
No chodź!
Chodźże tu!
Nie pomożesz mi?
Ty suko!
Nie!
Przepraszam, źle zaczęliśmy.
Dzień dobry, witam, maniery.
Proszę, ślicznotko.
Jesteś śliczna. Wspaniała jest!
- Pomóż mi. - Jesteś związany?
Owszem.
Kto cię związał?
Ten gnój, mój szef! Zabiję go.
Drań.
- Gnój! - Porozmawiam z nim.
Nie.
K…
Klucz.
Co?
Klucz.
- Przynieś klucz. - Co?
Żuraw.
W żurawiu, szybko!
W żurawiu. Gnój szef. Klucz.
To klucz.
Dobrze.
Chodź.
Dasz radę, skarbie.
- Dasz radę. - Jak masz na imię?
Jestem Muñeco. Nie mów jej, Muñeco.
- Wygadałeś, durniu! - Muñeco?
A ty?
- Jestem Dora. - Dora.
Proszę.
No dobrze.
Tak, dajesz!
Damy radę. Jesteśmy super!
Totó!
Totó! Wracaj tu!
Chodź tu, Totó.
Chodź tu.
Idziemy.
Nie.
Zamknąłem konto oszczędnościowe.
Wynajem miejsca parkingowego jest na twoje nazwisko.
Zmieniłem też karnet dla dwojga na siłownię.
Ty masz swój, a mój anulowałem.
Nigdy tam nie byłem i nie pójdę.
To bez sensu.
Dobra, już ci daję spokój.
Wiem, że nie cierpisz wiadomości dłuższych niż minuta.
No dobrze.
Pa.
ROZMOWA ZAKOŃCZONA
USUŃ ZAWARTOŚĆ
USUWANIE
System zablokowany.
Nie znaleziono trasy.
- Co jest? - Awaria systemu.
- Nie wierzę. - Brak autostrady.
Co to ma być?
Przepraszam?
Czy to droga do Las Palmeras?
Chyba się zgubiliśmy.
Spadajcie stąd.
Co? Trochę szacunku!
- Mam go walnąć? - Nie.
- Mogę urwać mu łeb. - Cicho. Zostań tu.
Zostań.
Cześć.
Co robisz?
Cześć.
A co?
Nie wiem, a ty?
Chciałem rozprostować nogi.
I co się stało?
- Ze mną? - Tak.
Nic.
Dlaczego?
Bo widać, że coś się stało.
I tak nie zrozumiesz.
Któregoś dnia wstajesz…
Chyba za bardzo się doszukujesz.
- Przestałeś kiedyś szukać? - Ale trzeba szukać.
- Nie. - Nie?
- Jak to działa? - Czasem samo się dzieje.
- Serio? - Tak.
Jak?
Nie!
- Nie! - Co to było?
Co to miało być? Nie możesz całować obcych ludzi.
Nie może! Powiedz jej!
Ja jestem dobrym człowiekiem, ale możesz spotkać…
- Przepraszam. - Widzisz?
Byłeś smutny i samo się stało.
Nic takiego.
To był pocałunek życia. Ożywczy.
Zabiorę was na przystanek i pojadę swoją drogą.
Dzięki.
Po co jedziecie do Stolicy?
Ja…
Szukam matki. Mogę włączyć radio?
Tak.
W dziwnych okolicznościach zmarł Arturo Weizeg.
Ma na imię Muñeco?
- Policja bada okoliczności… - Zapnij pasy.
Biznesmen chorował już ponad rok.
Kocham tę piosenkę.
O cholera!
O cholera. Brawo!
Rusz no bioderkami!
Dokładnie. Tak jest!
Dajesz!
Tak!
- Kurwa! - Przepraszam.
Dlaczego przepraszasz?
Nie, to moja wina.
Uwaga na stopień.
Boże święty!
- To nie zejdzie. - Zostaw.
- Wezmę bagaże. - Dobrze.
Ludzie tyle mówią o ciążowym blasku.
To chyba prawda.
Co jest z tobą nie tak?
Ze mną? Nic.
Przestań z tą miną, bo coś się stanie.
Grozisz mi?
Ech, Maribel.
Bardzo nas zdenerwowała.
Nic dziwnego. Wywołała duchy przeszłości.
- Ale nie chciałabym… - Ona nic nie wie.
Ale ty wiesz.
A krew nie woda.
Ty jesteś moją rodziną. Wiem to od dawna.
Twarz ci obwisa.
Dam ci moje tabletki. Niesamowite efekty.
Gdzieś miałam nowe opakowanie, ale gdzie?
Ciągle mi wszystko przekładasz.
Wiesz, co pomyślałam?
Mogłabym ogłosić ciążę w dniu przyjęcia rocznicowego.
- Nie odwołujemy go? - Co? A dlaczego?
Z powodu Artura.
No wiem,
ale jaki to ma związek?
Wysłaliśmy już zaproszenia, potwierdziło prawie 300 gości.
To za tydzień, Coco. Tak jak pogrzeb.
Właśnie, powinniśmy go skremować.
Dziwnie byłoby pochować kogoś bez głowy.
Przecież ma głowę, nie ma twarzy.
Myślę,
że to będzie naprawdę piękne.
Po śmierci przychodzą narodziny.
Szczerze mówiąc, to zbyt piękne, by mogło być prawdziwe.
Autobus jest za dwie godziny.
Chcecie tyle czekać?
Nie, możemy tu coś zjeść.
- Jesteś głodny? - Pewka. Wygłodzony.
Tak głodny, jak tylko się da.
Dobrze.
Zjem z wami, a potem pojadę swoją drogą.
Cześć.
Możemy tu coś zjeść?
Tak, proszę usiąść.
- Dzięki. - Dziękuję.
Test mikrofonu.
Uwaga, dzisiaj pełnia.
Idę do łazienki.
Raz, dwa.
Ostatnio…
muzyka ma na mnie dziwny wpływ.
Czuję, jakby…
To nie do końca uczucie.
To jakby muzyka…
mogła…
zmusić mnie…
Nieważne.
To głupie.
Idę do łazienki.
Lubicie tam chodzić.
Mamy gości.
Uważajcie na siebie.
Łazienka jest z tyłu.
TATA 5 NOWYCH WIADOMOŚCI
Cholera jasna!
- Co? - Przestraszyłeś mnie.
Co tam?
Taki jestem brzydki?
Muszę się odpicować, a ty przy mnie uważaj.
Bo dziś jest pełnia!
Co to?
Płyn do wycieraczek.
Wszystko staje się czyste.
Niczego nie czuję.
Nie czujesz?
Ty sukinsynu!
Gdzie mi tu z tą gejozą?
- Spokojnie. - Zamknij ryj! Spokojnie?!
Jak mam być spokojny?
Wstyd mi za ciebie, jebana cioto!
Kurwa mać.
Dam ci nauczkę!
Muñeco!
Chodź tu!
- Przestań! - Ugryzł mnie!
- Chodź tu. - Skurwysyn!
Idziemy!
Ugryzł mnie, jebany!
Puszczaj!
Zatrzymać go!
Co robisz? Chodźmy stąd.
- Wsiadaj. - Puśćcie mnie!
Pa, pa!
Nie puszczaj go!
Mówiłem, żeby go zatrzymać!
Ale zabawa!
Wszystko OK?
- Tak. - Tak.
Kto to był?
Mój brat.
Jestem jak Mike Tyson. Pożrę go!
Nie możesz tam wrócić. Nie może.
Nie możesz.
Wiem, czego potrzebujemy.
Weźmy trochę…
- Co to jest? - To?
To narkotyk.
On go bierze, ale na mnie nie działa.
Patrzcie na to!
- Widzicie? - Tak.
Ja nic nie robię!
- Co to było? - To nie ja, serio.
Patrzcie!
Czy to jest…
To M…
Czy to był…
To on!
- Stój. - Nie mogę.
- Stój! - Jak?
Zatrzymaj się!
- Nie mogę! - Możesz!
- Stój. - Nie mogę.
Możesz, stań tu!
Co to jest? Woda?
To woda!
Proszę, proszę.
Patrzcie, kto się obudził.
Pan showman.
Co słychać?
- Niezły byłeś wczoraj. - Dzień dobry.
- Zaszaleliśmy. - Totalnie.
Cholera.
Ale było fajnie.
I co?
Jedna noc zabawy nic nie zmienia.
Ale było dobrze.
Tato,
nic mi nie jest.
Nie martw się.
Jestem…
- Coś zimnego na drogę? - Jasne.
To patyk.
Patyk, woda.
Nie chcesz patyka?
Kwiaty z łodygami i liśćmi.
Żadnego przybrania.
Dwieście bukietów z każdego.
Tak. Czekam na informację. Do widzenia.
Chodź tu.
- Daj łapę. - Maribel, dzwonili?
Siad.
Nie znaleźli jej.
Nie.
Może powinnyśmy zapomnieć o policji
i same coś z tym zrobić.
- Co masz na myśli? - To, co mówię.
Same to zrobimy.
Mam ci przeliterować?
- Coco. - Co?
Nie to.
Widzisz?
Nie mogę ci ufać.
Kłamiesz, że jesteśmy rodziną.
Nie zaczynaj. Przestań już.
Co przestać?
Nie mów czegoś, czego potem pożałujesz.
Pożałuję?
Usiądź.
Chcesz trochę?
Nie mam ochoty.
Nie masz ochoty.
To ja powinnam być wściekła.
Ale nie obchodzi mnie, czy wiedziałaś, że żyje.
Czy ty ją tu sprowadziłaś, czy nie.
Wybaczę ci.
Wybaczę ci, jeśli naprawdę tego chcesz.
Ale jeśli tak,
to musisz mnie wspierać.
Pomóż mi ją znaleźć.
Skończmy z tym napięciem, szkodzi mi na żołądek.
Musisz wybrać.
Albo grasz ze mną i przejmujemy biznes,
dom, wszystko,
albo coś sobie wynajmiesz
i będziesz jeździć autobusem do więzienia odwiedzać wnuczkę.
Wybieraj.
Proszę.
PRYWATNY TEREN ŁOWIECKI
Hej!
- James Brown. - Freddie Mercury.
- Madonna. - Rocío Jurado.
Rapael.
- Raphael. - Raphael.
Aretha Franklin.
Shakira.
- Amy Winehouse. - José Feliciano.
- Lola Flores. - Chet Baker.
- Clash. - Tina Turner.
- Stevie Wonder. - Stonesi.
Dziękuję.
Że nas wziąłeś.
Nie ma za co.
I…
To żaden problem was podwieźć.
Potem pojadę swoją drogą.
Co jej powiesz, jak ją spotkasz?
Nie wiem.
Stresuję się.
Tędy?
Tak, tędy.
Tak myślę.
Twoja matka tu pracuje?
- Nie wiem. - Wygląda jak burdel.
Naprawdę wygląda!
Mamy tu poczekać?
Nie.
Jak wolicie.
WITAMY W POPPY FIELD
Dobry.
Cztery osoby? Zapraszam.
Chodźcie za mną.
Ile kart chcecie zagrać?
Żeby zostać, musicie pić i grać.
To ile?
Cztery osoby, cztery karty. Po jednej.
- Można płacić kartą? - Pewnie, skarbie.
Co wam podać?
Butelkę wody.
Dla mnie też.
- Sok ananasowy. - I drugi dla mnie.
To razem 48 euro.
…w donicę zmieniła mnie A potem w dynię
Zdybała mnie wiedźma Zabrała do siebie
Zmieniła w donicę Podała jedzenie
„Powiedz, ach, powiedz mi Mój słodkooki
Z iluż to stworzeń Wyssałeś już soki?”
„Z żadnego, ma pani Nic o tym nie wiem
Bo dziś zamierzałem Ssać tylko ciebie”
- Zaczynamy grę w bingo. - Co robimy?
- Gramy. - Nie wiem.
Sprzedaliśmy 33 karty. 200 za linię, 1100 za całą kartę.
I bonus 3000 za bingo przed kulą numer 40.
Zaczynamy.
Dziewiętnaście.
Trzymam kciuki.
Osiemdziesiąt sześć.
- Czterdzieści osiem. - Przepraszam.
Proszę.
- Dziękuję. - Woda.
Pięćdziesiąt trzy.
Dwadzieścia jeden.
- Dziękuję. - Miłej zabawy.
- Przepraszam. - Tak?
Pracuje tu Pilar Barros?
Czterdzieści trzy.
Skarbie, przegapiłaś 43.
Pięćdziesiąt dziewięć.
- Nic nie rozumiem. - Osiemdziesiąt pięć.
Osiemdziesiąt dziewięć.
Kogo szukasz?
Pilar Barros.
Podobno tu pracuje.
Czego od niej chcesz? Nie jesteś z policji?
Nie.
- Jestem jej córką. - Pieprzysz.
Tego się nie spodziewałam.
Linia.
Linia!
- Tutaj! - Mamy linię.
Ja!
Linia.
Ta linia jest nieważna.
Brakuje jednej liczby. Gramy o linię.
To jak? Pracuje tu?
Pracowała, ale odeszła rok temu.
Masz do niej numer albo jakiś inny kontakt?
Twoja mama sporo przeszła. Dałabym jej spokój.
Siedemnaście.
Mamy linię.
Wróć tutaj. Chodź tu.
Posłuchaj.
Spróbuję ją znaleźć.
- Śpicie w motelu? - Tak.
Dam ci znać, jeśli czegoś się dowiem.
- Leć, powodzenia na bingo. - Dzięki.
Nie ma jej tu.
Już tu nie pracuje.
Siedemdziesiąt siedem.
Potrzebujesz tylko 20.
Mnie brakuje jeszcze dwóch.
Jeśli wygram, śpimy w motelu. Stawiam.
Serio?
Osiemdziesiąt sześć.
Słuchaj, pytają o nią.
Tak.
Zostało mi jedno pole, 20.
Dwadzieścia.
Dwudziestka wygrywa.
Sześćdziesiąt sześć.
- Siedemdziesiąt siedem. - Dalej.
- Dwadzieścia. - Bingo!
- Bingo! Ona! - Mamy to!
- Bingo. - Mamy bingo.
Mam szczęście, bo urodziłam się pośladkowo.
Mamy bingo.
To nie żaden wspaniały hotel, ale…
- Lepsze to od spania w aucie. - No.
Sto pięćdziesiąt sześć.
Tutaj.
- Kto śpi z kim? - Możemy…
Teraz ty.
Śpisz ze mną.
Czyli my razem?
Dobranoc.
No dobrze.
Mogę zająć to łóżko?
Muszę być blisko drzwi.
Wszystko jedno. Drzwi to drzwi.
Totó. Masz.
Masz tu, Totó.
Mogę się wysikać?
Nie musisz pytać o pozwolenie.
Boże. Nie! Co ty robisz?
Co robisz? Ej!
Co ty wyprawiasz?
To José Luis, prawda?
Nie rozumiesz? Ej!
Kurwa. O co chodzi?
Co z tobą nie tak?
Gdzie ty masz mózg?
Gdzie jesteście? Nie wytrzymam.
Dłużej tego nie zniosę. Nie mogę!
Nie mogę!
Przepraszam.
Nie jestem taki.
Naprawdę. Nie wiem, co się stało.
Przez ostatni rok nie byłem sobą.
W sumie to ponad rok.
Przed rozstaniem też nie byłem sobą.
Moja żona Mamen mówiła, że jestem jak duch.
Nie czuła się kochana.
Nikogo nie kochałem tak bardzo.
Ale ona tego nie czuła.
Cóż.
Co mogę zrobić, żeby poczuła?
Cześć, tato.
Robimy coś, żeby życie nabrało sensu.
Tytuły naukowe, założenie rodziny.
Można pomyśleć,
że wakacje coś zmienią na lepsze, ale wcale nie.
„Bądź szczęśliwy”.
„Nie możesz być smutny”.
„Masz wszystko”.
„Co z tobą nie tak? Masz wszystko”. Jasne.
„Żyj chwilą”.
Jak się to robi?
Jak się w ogóle żyje?
Robię wszystko, czego oczekuje społeczeństwo.
Medytuję, chodzę na akupunkturę i terapię, pływam.
Kupuję różne kremy.
Wszystko to nie ma sensu. Nikt nie ma się dobrze.
Wszyscy się uśmiechają, ale to fałsz.
To pojebane.
Życie nie jest łatwe.
Potrzebny ci lit.
Co takiego?
Lit.
Po nim nie chce się umrzeć.
Lit?
Nie masz się dobrze tutaj.
Ale my nie mamy dobrze tutaj.
Każdy ma swoje problemy.
Czyściutki i ładny!
Patrz, jaki jestem czyściutki.
Wrócisz do brata?
Nie.
To nie pierwszy raz.
Ja już taki jestem,
a on nie.
Boi się.
Ja też się boję, ale nie pozwalam, żeby to mną kierowało.
Strach to gówno.
To prawda.
To co zrobisz?
Nie wiem.
A ty?
Też nie wiem.
Srebrny Pocałunek.
Maribel?
Maribel!
Chcesz trochę?
Nie lubię tytoniu.
Paliłam, jak byłam mała, żeby mieć niższy głos.
Teraz już nie.
Wiesz, co zawsze chciałem mieć?
Co?
Cycki.
Takie jak twoje. Po prostu mieć.
Mogę?
- Mogę ich dotknąć? - Tak.
Są wspaniałe!
Wystarczy. Trochę to dziwne.
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam, po prostu…
To dziwne, bo mi przyjemnie.
Moja przyjaciółka w żartach dotknęła kiedyś moich cycków.
No i…
Sama nie wiem.
Nie wiem. To było…
Nie wiem.
Też mam kumpla, z którym…
No, bywa gorąco.
- Jasne. - Nie opiszę tego.
Ale czasami… Nie wiem.
Mogę…
Mogę spróbować?
Żeby zobaczyć…
Żeby sprawdzić, czy…
Przeszkadza ci to?
Nie.
- Nie? - Nie.
- Jeśli tak, to powiedz. - Nie.
Zrób tak jeszcze raz.
- Jeszcze raz? - Tak.
Dobrze.
Sprawdzę, czy…
coś się stanie.
Przeszkadza ci to?
- Nie. - Nie?
Nie.
Dobrze.
Wiesz, co jest silniejsze od strachu?
Co?
Ciekawość.
Proszę.
Zaraz przyjdzie lekarz.
Jest zimna.
Rosita.
Zrób pani świeżej herbaty.
Wiesz, że to twoja wina?
Nie zaczynaj, Coco.
Nie dawałaś mi spokoju, aż poroniłam.
Nie bądź śmieszna.
Śmieszna?
Utrata dziecka jest śmieszna?
Wiesz, dlaczego nie donosiłaś ciąży?
Bo masz prawie 80 lat.
Ja ci dam 80 lat, ty suko!
Jak śmiesz mnie za to winić?
Tyle dla ciebie zrobiłam!
Na przykład co?
- Co dla mnie zrobiłaś? - Wszystko.
Porzuciłam córkę.
Porzuciłaś ją, bo byłaś bez grosza.
Myślisz, że byłam z tobą cały czas dla pieniędzy?
To dlaczego?
Mam dość.
Proszę bardzo, won. Idź stąd.
Oczywiście, że idę.
- Wychodzę. - No to zrób to!
- Naprawdę idę. - Idź!
Wynocha. Otwórz drzwi i wypierdalaj!
Idź! Poradzę sobie bez ciebie! W ogóle cię nie potrzebuję!
Patrz, jak mi dobrze. Cieszę się, że cię nie ma!
A co, kurwa, myślałaś? Wynocha!
Nie ma jej.
Nowe informacje w sprawie śmierci Artura Weizega.
To pewne, że zgon nie nastąpił z przyczyn naturalnych.
Według policji główna podejrzana to Dora Galán.
- Nie wiemy o niej nic więcej. Muñeco.
- Muñeco! - Co?
Arturo Weizeg zmarł we wtorek w swoim domu.
Przyczyna śmierci nie jest znana.
Halo? - Cześć.
Jesteś córką Pilar, prawda?
Tu Valle, znamy się z bingo.
Tak.
Co się dzieje?
Poszczęściło mi się i znalazłam twoją matkę.
- Słyszysz mnie? Tak, słucham.
Masz długopis?
Mam.
Notuj.
Pasaje de los Monos, numer 25.
To w Chinatown, w Stolicy.
Dobra.
Będzie na ciebie czekała w południe.
Dobrze.
Jeszcze jedno.
Totó. Spokój.
Kurwa.
- W moim pokoju jest lew. - Co?
Lew?
Ale bomba!
Niczego tu nie ma.
Nie ma tu lwa.
- Co? - Jesteś pewna?
- Był tu jebany lew! - Pachnie lwem.
- To nie był sen? - Nie.
- Widziałam go. - Gdzie Akin?
Nie było go, jak się obudziłam.
Cholera!
Psiarnia.
Szlag, psiarnia.
Psiarnia!
Widzieliśmy wiadomości. Szukają cię.
- Zabiłaś tego starucha, co? - Nic nie zrobiłam.
Nie wiem, co robić.
Nie chcę wpakować was w kłopoty.
Chodźmy.
Psiarnia.
Idziemy.
Leć.
Tędy! Dalej! Ty pierwszy, José Luis.
Podaj Totó.
Szybko. Skacz!
Ruchy!
Tak robiła moja babcia, niech ją Bóg błogosławi.
Żuki, robaki…
Gdzie?
Tędy.
Cześć.
To musi być tutaj.
Jesteś Dora, tak?
Tak.
Chodź, czeka na ciebie.
Wejdź.
Tutaj?
Dobrze.
Halo?
Dora.
Co tu robisz? Gdzie ona jest?
Twojej matki tu nie ma.
Nie wiemy, gdzie jest.
Mnie też nie chce widzieć.
- Jesteście jak dwie krople wody. - Czego chcesz?
Po co mnie tu ściągnęłaś?
Chcę ci pomóc.
Nie jesteś bezpieczna.
Coco jest nieobliczalna.
O co jej w ogóle chodzi? Dlaczego mnie oskarża?
Z wielu powodów.
Usiądź, jeśli chcesz wiedzieć.
Szesnaście lat temu,
w dniu twoich narodzin, wszystko się zmieniło.
Coco się dowiedziała.
Cóż.
Wpadła w szał.
Zrobiła się agresywna, brutalna.
Zupełnie oszalała.
Tego dnia Pilar zniknęła.
Nie rozumiem.
Była młoda, zaszła w ciążę.
- Ale co ma Coco do tego? - Twoja mama wini mnie.
Wiadomo, matka zawsze jest winna.
Zawsze.
Winna, bo wychowałam ją w szacunku do mężczyzn.
Winna, bo pozwoliłam, by Arturo, stary, obleśny facet,
wykorzystał ją i zrobił jej dziecko.
Winna, bo przymknęłam oko.
Bo milczałam.
Bo myślałam, że skoro moja matka i ja miałyśmy tak samo,
to jest to normalne.
Do tego stopnia,
że w tej sytuacji współczułam Coco.
Tak bardzo, że stałam obok
i patrzyłam, jak bije Pilar po brzuchu, żeby poroniła.
Wiele jej wybaczyłam.
Tak wiele…
Ale już dosyć.
To koniec.
Ale widzisz?
Dobrze się to skończyło.
Wszystko miało jakiś sens.
Los chciał, by to dziecko żyło.
Jesteś tutaj.
Kiedy byłam mała i oglądałam wiadomości,
myślałam, że nigdy nie pogodzę się z całym złem tego świata.
Ale się przyzwyczaiłam.
Na tym polega dorosłość.
Jesteś jego jedynym dzieckiem.
Jego dziedziczką.
Zrobię z ciebie najbogatszą dziewczynę w kraju.
Gliny!
Stać!
Stać, policja!
Uciekaj!
Stać!
Stać, do cholery!
Stać, policja!
Ale urwał!
Grubo!
Obczajcie gościa!
Skoro tu sobie leżą…
Niesamowity!
Nie złapiecie go!
Stać! Policja!
Wracaj tu!
Stać!
- Dora Galán? - Tak.
Proszę ze mną. Jesteś aresztowana.
Co?
Powinna już wyjść.
Komendant musi to podpisać.
Już jedzie.
To ojciec dziewczyny, która zabiła Artura Weizega.
- To nasza przyjaciółka. - Coś ty?
- Nikogo nie zabiła. - Nie, nie.
Pan jest jej ojcem?
Mamy nagranie z kamery ochrony.
To faktycznie był wypadek.
Kazałem ją wypuścić.
Zaraz wyjdzie.
Dziękuję.
Idzie.
Totó!
Cześć.
Idziemy, Dora.
Dziękuję.
Nie jesteś moim ojcem.
Dora!
Po potwierdzeniu przez sąd i przeprowadzeniu testu DNA,
który udowodnił, że Dora Galán jest córką zmarłego,
spadek po panu Arturze Weizegu Molinie
będzie rozdzielony następująco.
Dwie trzecie dla jego jedynej córki, pani Dory Galán.
Połowę z tego użytkuje obecnie pani Coco Cabrera.
Jedną trzecią zgodnie z wolą spadkodawcy
otrzymuje pani Coco Cabrera.
To oznacza, że w teorii Dora Galán i Coco Cabrera
są wyłącznymi udziałowczyniami koncernu W.
Kto to jest?
Pani Maribel przyszła po swoje rzeczy.
Dobrze.
Za pięć minut wyślij ją na górę.
Dziś jest spokojniejsza, ale wczoraj…
Tu jesteś.
Wejdź, Maribel.
Zabierasz to?
Jest mój.
- Nieprawda. - Prawda.
Kupiłam to wtedy w Rzymie.
- Ja wybierałam. - A ja płaciłam.
Dobrze. Nie będę się kłócić o talerz.
Uznaj go za prezent. Weź sobie.
Może cię to nie obchodzi,
ale miałam kilka trudnych dni.
Bez ciebie nie wiem, które leki brać.
Ani kiedy.
Zdradziłaś mnie.
Nie dałaś mi wyboru.
Wiem.
Nie byłam wobec ciebie fair.
Ale…
Teraz, kiedy jestem sama,
zupełnie sama,
zrozumiałam, że cię potrzebuję.
Coco…
Trudno znaleźć wykwalifikowaną służbę.
- Słucham? - Żartuję.
Chodzi o to…
Wstyd mi to powiedzieć.
Chcę, żebyś wróciła.
Daj mi szansę.
Zacznijmy od nowa.
Jesteś niesamowita, Coco.
Razem z Dorą, jeśli chcesz.
Ostatecznie to córka Artura i twoja krew.
Może z czasem stanie się dla nas obu córką, którą straciłyśmy.
Mam cię błagać, Maribel?
Spójrz! To ja.
Stara kobieta, która potrzebuje opieki.
Coco, na litość boską. Tylko nie to.
Tylko nie to, Coco.
Już dobrze.
Tak lepiej.
Maribel…
Wszystkie tace do jadalni, natychmiast!
Ingrid!
Nie chcę cię tu więcej widzieć.
Kto tym razem?
To boli.
I jak Hiszpania?
Uwielbiam ją.
Jeszcze bardziej z nią.
Co za śmiech.
Jestem, przyjaciele.
Jeszcze kolejka.
Co to jest? Odsuń się.
Weź tacę.
Chodź, mała, zaszalejmy.
Cześć.
- Nie ma dziewczyny? - Jeszcze nie.
Zobaczmy, co się dzieje.
Cześć. Nazwisko?
Świetnie. Dzięki.
- Nazwisko? - Dora Ga…
Dora Weizeg.
Przepraszam. Wchodź.
Nazwiska?
Nie mów jej. Muñeco.
Są ze mną.
Muszą być na liście.
Jasne, ale oni są ze mną.
Nie mogę ich wpuścić, jeśli nie ma ich na liście.
- Idź z kimś porozmawiać. - Nie.
Posłuchaj, skarbie.
Czy jestem na liście?
- Nie. - Nie.
Wpuściłaś mnie?
- Tak, ale ty… - Mam rację.
Ja to ja, a ci dwaj są ze mną i koniec.
Możesz poprosić tu Melanię?
To bardzo proste.
Jestem córką Artura Weizega i mam dwóch gości.
Zapiszę ci.
Dora Weizeg plus dwie osoby.
Możesz nas już skreślić.
Widzisz?
- Idziemy. - Nieźle.
- Wiadra gotówki. - Gdzie byłaś?
Coco na ciebie czeka. Chodźmy.
Chodź.
Zostaw mnie.
Oto i ona. Chodź.
Chodź.
Naturalnie, nie pozujcie. Porozmawiajcie.
Kim chcesz być, gdy dorośniesz?
Piosenkarką.
Jeżeli masz marzenie
i walczysz, by się spełniło,
wciąż może nie wyjść.
- Ktoś ci to kiedyś powiedział? - Mamy to!
Jest nieuprzejma.
Ej, chuliganie! Pomóż mi z workiem.
- Worek. - Pomóż mi go tu opróżnić.
Niewiarygodne! Podnieś to.
Tak, możecie go pogłaskać.
- Totó. - Jaki on uroczy.
Słodziaczek.
Miło z tobą pogadać.
Wszyscy ci odwaleni ludzie mnie wkurwiają.
Pozerzy.
Hej, skarbie. Jak leci?
Nie wiem.
Chyba powinnam się cieszyć tym gównem.
- To jest koniec mojej drogi? - Nie.
To nie koniec.
Ale wiedz, że na końcu drogi nic nie ma.
Nic.
Wszyscy kłamią.
Mój tata…
Wcale nie.
Pamiętaj, co mówiłam.
Wszystko jest prawdą.
Na przykład Diego to twój tata i Arturo też.
Wszystko jest prawdą.
Po prostu wybierasz, z którą prawdą żyć.
Tak? Dobry wieczór.
Przepraszam, że przerywam, ale czas na toast.
Chciałabym gorąco powitać
osobę, dla której się tu dziś zebraliśmy.
Coco Cabrera!
Dziękuję wszystkim.
Cudownie mieć tu tylu przyjaciół.
Podobno za każdym wielkim mężczyzną
stoi wielka kobieta.
Cóż, za Arturem było nawet więcej, co za niespodzianka!
Arturo nigdy nie przestał mnie zaskakiwać.
Nigdy się z nim nie nudziłam.
Za to jestem mu wdzięczna.
Dziękuję ci, Arturo!
Podejdź, skarbie.
Proszę.
Stoją przed wami dwie kobiety,
dwie członkinie zarządu firmy.
Dwie kobiety gotowe walczyć ramię w ramię
jako równe sobie,
by poprowadzić firmę i tchnąć w ten dom młodość i feminizm,
siłę i żywotność.
- Fuj. - Słucham?
Na tym może skończmy.
Wznieśmy toast i bawmy się!
Za początek nowej epoki!
Witaj w rodzinie.
Napijmy się.
Pij, skarbie. Pij.
Jest młoda.
Trochę się denerwuje, ale porozmawiam z nią.
Jeszcze nie wie, jak to wszystko działa.
Bawmy się!
Czas na tańce i picie. Jesteśmy na imprezie!
- Na zdrowie, Coco. - Dziękuję.
Tak! O to chodzi!
Do wody!
- Wychodzi? - Puść ją.
Co się dzieje?
- Hej! - Muñeco!
Co teraz?
Powodzenia.
Zawiozę was, jeśli chcecie.
I pojadę swoją drogą.
Tato,
to ja.
Pewnie…
Pewnie już śpisz, bo późno,
ale chciałam powiedzieć, że…
bardzo cię kocham.
I tyle.
I…
chcę wrócić do domu.
Do mojego taty.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Kawa z mlekiem. - Już podaję.
Proszę.
To będzie 1,50. Cukier jest tam.
Chyba miałaś długą noc, co?
KONIEC
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska