Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tato?
Wchodzę.
W ROLACH GŁÓWNYCH
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
RAMONA
ROZDZIAŁ PIERWSZY: RAMONA POZNAJE BRUNONA
Dzień dobry.
Poproszę kawę z mlekiem.
Dzięki.
Przepraszam. Co pan dodał do soku?
To?
Sprzedali mi tę miksturę w aptece.
Podobno jest naturalna i działa uspokajająco. Kto wie?
CBD.
- Słucham? - CBD.
Pozyskują to z marihuany.
Nie daje haju,
tylko relaksuje, uśmierza ból i robi inne cuda.
Nic tu nie piszą o marihuanie.
Nie wiem, czy jest legalna w Hiszpanii, więc może to przemilczeli.
Spróbuje pani? Ponoć to roślinne i legalne.
Dobrze.
Wystarczy. Dziękuję.
Pani też ma stany lękowe?
Ja? Ciągle.
Jak każdy.
Nie. Nie każdy ma lęki.
W mieście każdy. Może na wsi nie.
Patrzę wokół i nie mogę uwierzyć.
Ludzie wykonują niewiarygodne zawody.
Takie, w których bez przerwy zwalniają innych.
Nie oceniam, każdy spełnia jakąś funkcję.
Ale niektórzy całymi dniami zwalniają ludzi z pracy albo wyrzucają na bruk.
I mają spokojne sumienie.
A ja świruję, kiedy pokłócę się z bratem.
Ci ludzie duszą to w środku,
a potem dostają na przykład raka trzustki.
- Tak pani myśli? - Owszem.
O wiele zdrowiej jest biadolić.
Skąd te lęki? Nie widać, żeby je pani miała.
Bo mieszkam w Lavapies.
Mieszkałem tam wiele lat.
Jest ładnie, ale nie znoszę tej dzielnicy.
- Dlaczego? - Bo w moim budynku jest melina.
Ostatnio rozszerzyła się na trzecie piętro,
więc w korytarzu jest pełno ćpunów.
Jak w filmie z lat osiemdziesiątych.
Wczoraj jakiś dwumetrowy typ włamał się do Airbnb,
w którym nocowała para Amerykanów.
- Ćpun? - Nie. Gwałciciel.
Narkomani są zwykle niegroźni.
Ale gwałciciele już tak.
Nie nosi pani gazu pieprzowego?
Nie pomyślałam o tym.
W jednym opowiadaniu Cortazara intruzi wykurzają właściciela z jego domu.
Nie chcę o tym słuchać.
Brzmi znajomo.
To paranoja.
Dobry materiał na film.
Nie, dzięki.
Odczuła pani coś?
Słucham?
- Mikstura. - Nie.
Na swoje lęki potrzebuję twardych dragów.
To zamówmy sobie lufkę do kawy.
Historia Amerykanów to dobra wymówka, nie?
Poproszę podwójną brandy. O, tu.
Ta mikstura to ściema.
Tak jak prawie wszystkie te zdrowe, eko, naturalne produkty.
Właśnie. Nie mogę uwierzyć, że takich barów już prawie nie ma.
Tak. Nie do wiary.
Typowe madryckie bary zniknęły.
Wszędzie na świecie jest to samo -
franczyzy albo hipsterskie eko-trendy gówno!
"Eko" to król przedrostków. Eko-detergent...
- Eko-ruchanie. - Eko-kawa, eko-przyjaźń.
"Eko", kurwa, rządzi.
I działa. Jak w supermarkecie mam dylemat, wybieram "eko".
Równie dobrze mogli to nazwać "drogie".
- Ale... - To jest najlepsze.
Poważnie? Na serio? Ta twarz? To ubranie?
Absolutnie.
Najnowsza moda.
Gość wyniósł hiszpański spryt na wyższy poziom.
Wszystkich wkręca.
Najbardziej mnie wkurza,
że to macho, który każdą by przeleciał,
a nagle taki z niego wrażliwiec. "Jestem wrażliwy, daj mi spokój".
Tacy są najgorsi.
Kurwa, wcale ci się nie dziwię. Pokaż więcej.
A moje kuzynki, niby ultrafeministki, uwielbiają go.
Tak, ma fajne piosenki, ale te teksty...
Bez sensu. Mam tego dość.
- Cholera. - Wystarczy.
Nie lubisz komórek. "Życie jest poza ekranem".
Wiesz, co sobie uświadomiłam? Jesteś prawdziwym antysystemowcem.
Mój kuzyn-raper też się za takiego uważa,
ale ma iPhone'a, konto na Instagramie i tak dalej.
A ty nie. Nikt ci niczego nie wciśnie.
I to jest fajne?
Trochę staroświeckie i odcina cię od informacji, ale...
nieważne.
Kurde. Myślałem, że fajne.
Ma swój urok. Tylko sobie za dużo nie myśl.
Jeszcze jedno?
Rzecz w tym,
że recykling to wymysł koncernów naftowych,
które odwracają naszą uwagę od prawdziwego problemu.
Wiesz, jakiego? Ich jebanej działalności!
Dlatego organizują kampanie wmawiające ludziom, że sami mogą dokonać zmian.
Tymczasem sortowanie śmieci, na przykład, nie ma wpływu na środowisko.
Żadnego.
A oni z niczego nie muszą się rozliczać -
z platform naftowych, samochodów i tak dalej.
W latach dziewięćdziesiątych Shell...
organizował kampanie pod hasłem:
"Nie zapomnij zgasić światła".
Bezczelność. Gnoje. Koniec z sortowaniem.
Otóż to.
- Mam inną historię. - Dawaj.
Nie byle jaką. Obejrzałam film dokumentalny o tym,
że na dnie morza od czasów pierwszej wojny światowej
leży mnóstwo zatopionych statków.
A wiesz, co przewoziły?
Broń chemiczną.
Co gorsze, są jeszcze tony broni atomowej i toksyn,
które Rosjanie wrzucali do morza.
Wiesz, ile czasu to wszystko się rozkłada?
- Ile? - Sto lat.
To się dzieje teraz!
- O, w dupę! - Właśnie. Wiesz, co to oznacza? - Co?
Jak ta broń się rozpuści, zatruje oceany i morza.
Koniec z jedzeniem ryb i kąpielami. Destrukcja łańcucha pokarmowego.
O, kurwa.
Podobno organizują ekspedycje w celu oczyszczenia mórz,
ale jest za późno.
Powinniśmy iść teraz na targ...
- Żeby nakupować ryb! - I zamrozić je.
Myślałam o tym samym.
Żeby nasze dzieci mogły jeść ryby. Bo to jakiś dramat.
Tak. Zapomnij o globalnym ociepleniu. To jest gorsze.
O wiele. Powinniśmy kupować morszczuka.
- Mówisz serio? - Całkowicie.
Jesteś pijany.
Następny!
Fajne przejście, co? Niesamowite.
Tak, fajne.
Pięknie pachnie.
- Tak. - Mieszam to z marihuaną bez THC.
Nie daje haju, ale super smakuje.
Skręt bez tytoniu, który nie daje haju, ale pachnie marihuaną?
Właśnie.
W życiu nie słyszałem niczego bardziej przygnębiającego.
Nienawidzę palić. Kocham i nienawidzę.
Rozumiem cię.
Kiedy wróciłam do Hiszpanii,
myślałam, że wszyscy będą kopcić, a jest na odwrót. Nikt już nie pali.
I krzywo się patrzą.
Palenie to dekadencja z ubiegłego wieku.
Tak. Niemile widziana.
Tak.
A ponieważ jestem kretynką,
im zdrowsi są inni, tym bardziej ja chcę palić.
Musisz palić. To akt sprzeciwu.
Tam można kupić papierosy na sztuki.
Nazywa się Carmen. Ma osiem lat i gra na fortepianie.
Jestem nianią, tłumaczką i może jeszcze kimś.
Jak się uda, to ci powiem, a jak nie, to trudno.
Jasne, że się uda. Niby dlaczego nie?
Nawet nie wiesz, o co chodzi.
Widziałaś się w lustrze? Emanujesz światłem i siłą.
Możesz osiągnąć wszystko, czego chcesz.
Tego nie wiem.
Właśnie że wiesz.
Okaże się.
Nie zdradziłaś mi swojego imienia.
I nie zdradzę.
- Wiesz, co się właśnie stało? - Co?
To nie ma nic wspólnego z piciem ani paleniem.
Zakochałem się w tobie.
- Co? - A ty we mnie.
I powinniśmy już zawsze być razem.
Jestem mężatką.
Jak to?
Nieoficjalnie, ale jestem.
- To popełniłaś błąd. Ale nie szkodzi. - Co ty mówisz?
Wychodząc za tamtego, popełniłaś błąd.
To ty się mylisz.
Nie. Widzę to wyraźnie.
Więc przestań.
- Widzę to w twojej twarzy. - Co widzisz?
Jestem z mężem od dawna i kocham go.
Kto ci dał prawo mówić o mojej twarzy?
- Musisz mu wyjaśnić, co się stało. - Sam mu wyjaśnij.
To musisz być ty, bo inaczej wiesz, co będzie?
- Co? - Dostaniesz raka.
- Sama tak powiedziałaś. - Wcale nie.
Powiedziałaś, że ludzie, którzy duszą emocje w sobie, dostają raka trzustki.
- Nie sądzę. - I że biadolić jest zdrowiej.
- Jesteś irytujący. - Jeszcze jak.
Nie znoszę artystów.
Może nie jestem artystą.
Jesteś. Pijesz w południe.
- Powiedzieć ci? - Nie.
- Przedstawić się? - Nie, i nie idź za mną.
Stoję.
Jesteś wkurzający.
ROZDZIAŁ DRUGI: CHŁOPAKIEM RAMONY JEST NICO
Co tu robisz?
Nie chciałam sama iść do domu.
Zaraz kończę.
Paliłaś?
Nie. Tylko dwa machy.
Nie musisz się kryć.
- Jak nie poczułeś, to się nie liczy. - Nieprawda.
Dla mnie tak.
Miałem ciężki dzień.
Dlaczego?
Pełno ludzi, a nowa kierowniczka sali nic nie kuma.
Cholera.
W porządku?
Tak.
Denerwujesz się przed jutrem?
Martwi mnie ta historia z gwałcicielem.
I co jeszcze?
Nic.
Na pewno?
Rano poszłam na miejsce castingu, żeby sprawdzić, ile on trwa.
- Straciłam czas i nic nie załatwiłam. - Denerwujesz się.
Może trochę.
- Co jest?! - Bałam się, że nie oddychasz.
Kurwa...
Dlaczego masz perukę?
Co myślisz?
- Blond? - Ale co myślisz?
Że jesteś blondynką.
- Wygląda naturalnie? - Wcale.
- A gdybyś nie wiedział, że to peruka? - Nie.
- Gdybyś mnie nie znał. - I tak nie.
- Dlaczego? - Masz za ciemne brwi.
Do tego ten sztuczny połysk.
Myślę, że można by mnie wziąć za naturalną blondynkę.
Możesz być naturalna w peruce.
Otóż to. Przynajmniej mnie zapamiętają.
Będę "tą w peruce".
Ale po co ci ona?
Zakrywa siwe włosy.
- Żadnych nie widziałem. - Bo się nie przyglądasz.
Jak zrobią mi zbliżenie, to wszystkie zobaczą.
Szukają dziewczyny w wieku dwudziestu pięciu do trzydziestu lat.
Czyli bez siwizny. Mogę włożyć, co zechcę.
Dobra.
Wejdę na chwilę i zawołam cię.
Jasne. Czekaj! Widać, że to peruka?
Nieważne. Wypadniesz świetnie.
Wejdź.
Chłopcy, to jest Ona.
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Odłóż swoje rzeczy. Zaraz zaczniemy.
Cześć, Ona.
Jestem Bruno. Reżyser filmu.
Świetnie.
- Jaki blond! - To peruka.
Widzę.
- Mogę zdjąć. - Nie. Uwielbiamy peruki.
Zaczynaj.
Jesteśmy gotowi.
Co to za imię: "Ona"?
Zdurniałeś, czy co?
Po prostu "Ona".
Widzisz oczy tej kobiety, prawda?
Widzicie?
- Czekamy. - Cześć.
Jestem Ona i mam 30 lat. 31.
Tak wyglądam z profilu.
Jest wspaniała. Widzicie to, prawda?
Co zaprezentujesz?
Nie było instrukcji, więc przygotowałam dwa monologi -
dramatyczny i komediowy. Do wyboru.
Świetnie. Najpierw dramatyczny.
To monolog z "Annie Hall".
- "Annie Hall"? - Tak.
- Woody'ego Allena? - Tak.
W tym filmie nie ma dramatycznych dialogów.
Ten jest inspirowany tym filmem.
- Dramatyczny? - Tak.
Doskonale.
Zacznij, jak będziesz gotowa.
Najbardziej niesprawiedliwą, podłą i nikczemną rzeczą,
jaką mi robisz, jest sprawianie,
że czuję się niegodna ciebie z tytułu swojego pochodzenia.
Ponieważ moja rodzina jest bogata, biała i jasnowłosa,
nie rozumiem sztuki
ani głębokiej wrażliwości wszystkich ciemiężonych z powodu rasy,
prześladowanych w szkole i ofiar Holocaustu.
I ciągle muszę przepraszać!
Mam ochotę zmyślić sobie inną rodzinę, bo moja czyni mnie zimną,
powierzchowną i głupią!
Tak, głupią! To jest najgorsze.
Błędne koło.
Bo jak obcujesz z kimś, kto uważa cię za głupią, zaczynasz taka być.
I głupiejesz każdego dnia. Nienawidzisz siebie.
I myślisz, że nie zasługujesz na uwagę i miłość.
Chociaż twojej miłości... chyba nigdy nie miałam.
To zabawne, bo na początku to ty nie chciałeś poważnego związku.
Wolałeś, żebyśmy byli wolni jak ptaki i dobrze się bawili.
No i miałam czytać książki,
żebyś się mnie nie wstydził na przyjęciach u swoich znajomych.
A kiedy stałam się taką, jakiej chciałeś,
i zrozumiałam, że mogę być szczęśliwa bez ciebie,
nagle zaczynasz panikować!
Chcesz, żebym była taka, jak kiedyś, i tylko twoja.
Tamtej mnie już nie ma!
Koniec.
Świetnie.
Brawo. Jestem zachwycony.
- Teraz drugi? - Nie trzeba. Masz tę rolę.
- Co? - Spokojnie...
Ta rola jest dla niej i tyle.
- Możemy usłyszeć monolog komediowy? - Jasne.
Usiądź. Posłuchajmy.
W porządku. Przepraszam.
Kiedy będziesz gotowa.
Miałam wielu facetów. Całą masę. Niektórzy byli wprost idealni.
Na tyle, na ile to możliwe.
Wiesz, jaki miałam z nimi problem?
Nie byli moimi bratnimi duszami.
Słucham sama siebie i nie mogę uwierzyć!
Naprawdę mam na myśli tę absurdalną koncepcję z filmów Disneya
i dziewiętnastowiecznych powieści, w którą nie wierzyłam nawet przez chwilę,
bo zawsze byłam mądra ponad wiek i stąpałam twardo po ziemi.
Ale zjawiłeś się ty i zaszczepiłeś mi ją w głowie
tylko po to, żeby po kilku godzinach zostawić mnie samą!
Do tego, niczym postaci z klasycznych romansów,
nie wymieniliśmy się numerami, adresami ani nazwiskami.
Niczym, co pozwoliłoby nam się odnaleźć. Zero!
Jestem jedyną dziewczyną z mojego pokolenia mającą obsesję
na punkcie faceta, którego nie może śledzić na Facebooku!
Miłość mojego życia znika bez śladu!
I ten niezawodny plan, żeby rok później spotkać się na dworcu w Wiedniu.
Taki romantyczny.
Ale umarła mi babcia i teraz do końca życia będę myśleć:
"Facet moich marzeń, a ja straciłam go na zawsze!".
Potem pomyślałam, że przecież nie przyleciałbyś tam aż ze Stanów
z powodu obietnicy danej w nastolęctwie.
A teraz mówisz mi,
że przyleciałeś i czekałeś na mnie jak głupek,
że twoje życie beze mnie też jest do dupy, że jesteś żonaty i masz dziecko!
Kurwa.
Mogłeś to przemilczeć.
Witaj w obsadzie, Ona.
Zatrudniasz mnie, bo ci się podobam.
- Oczywiście. - Mam ci się podobać jako aktorka.
To bez różnicy.
Nie możemy podjąć decyzji tak pochopnie.
To ja jestem reżyserem i chciałbym sam wybrać aktorkę.
Możemy najpierw zobaczyć wszystkie?
Podjąłeś decyzję, zanim zaczęłam.
Nie chcesz głównej roli?
Tak, ze względu na talent!
Daj spokój.
Możesz poczekać na zewnątrz? Sprawdźmy pozostałe.
Główna rola jest dla niej i koniec!
Nie zagram głównej roli ani żadnej innej!
Nadal nie rozumiem.
Reżyserem jest facet, który powiedział mi, że się we mnie zakochał.
Na castingu?
Zacznę od nowa.
Nie umiesz się tłumaczyć.
Wczoraj weszłam do baru obok studia castingowego
i zaczęłam gadać z sympatycznym facetem, który nagle wyznał mi miłość.
Powiedziałam mu, że mam męża. To on jest reżyserem.
- Niezły zbieg okoliczności. - Tak.
Rocio powiedziała mi, że stale tam przesiaduje, bo mieszka niedaleko.
Przychodzę na casting, a on zaczyna wszystkim gadać o moich oczach.
- Nie mogłam uwierzyć. - To zrozumiałe przy wyborze aktorki.
- Nie sądzę. - Trochę tak. Mów dalej.
Już po pierwszym monologu zdecydował,
że da mi główną rolę,
chociaż pozostali woleli obejrzeć resztę kandydatek.
On się upierał, więc powiedziałam, żeby o mnie zapomnieli,
bo w ogóle nie zagram w filmie.
Jeden granat czy dwa?
- Co takiego? - Jeden czy dwa?
Co im powiedziałaś?
Że nie zagram w tym filmie. On jest stuknięty.
- Reżyser? - Tak.
Ten, który chce ci dać główną rolę?
Zadurzył się we mnie przed castingiem.
Zgłupiałaś?
- Był wkurzający. - Nie do wiary.
- Wiem. - Nie. Ty jesteś niewiarygodna!
- Co? - Jak mogłaś odmówić?
Powiedział, że mnie kocha.
To z nim nie śpij. Myślisz, że taka szansa się powtórzy?
Prawdziwy reżyser chce ci dać główną rolę.
Nakręcił tylko dokument i kilka krótkometrażówek.
A, to przepraszam.
- Jestem debilką. - Jesteś.
- Co mam zrobić? - Zadzwoń i powiedz: "tak".
Na pewno już wybrali inną.
Zadzwoń z samego rana. Drugi raz się nie zakochał.
Nie masz pojęcia...
Nie wiem, czy to przez cebulę, czy z debilizmu.
Jesteś debilką.
Powinniśmy to oblać,
a nie jeść kanapki z jakiegoś antycznego wynalazku...
Uwielbiam twoje okrągłe kanapki, ale otwórzmy wino.
- Dobra. - Jutro przechodzę na dietę do filmu.
Mam ponad 30 lat.
Nigdy nie mówię prawdy.
A jedynie małe kłamstwa.
Małe kłamstwo połączyło nas.
Nikt nam tego nie odbierze.
O niczym nie rozmawiamy.
Bo rozmowy szkodzą nam.
Już niedługo rzucisz mnie.
A może ja powinienem odejść.
Nikt nam tego nie odbierze.
Wznieśmy toast ku przyszłości.
Z Bogiem i szerokiej drogi.
Czy znów mam być twardym gościem?
Czym znów zawiniłem ci?
- Tak? - Jesteś w domu?
Kurwa, jest trzecia w nocy.
Zejdziesz po mnie?
Mowy nie ma. Śpię.
- Proszę. - Nie!
Nie zejdę.
Chociaż otwórz drzwi, zapal światło i krzyknij, że czekasz z nożem.
Jesteś stuknięta.
Inaczej nie wejdę.
I co? Jestem.
Stój tam!
Czekam tu z nożem.
Cuchniesz dymem.
Było super. Kocham cię i dziękuję.
ROZDZIAŁ TRZECI: PRÓBY
- Tu? - Pośrodku. Właśnie tak.
To się nagrywa? Myślałam, że chcesz tylko pogadać.
Lubię zobaczyć w swoich aktorach coś poza techniką.
Ale teraz nie gram, tylko jestem sobą.
Właśnie.
Sprawdźmy...
Spójrz przez chwilę w kamerę. Tak jest.
Dobrze.
Nie byłam pewna,
ale postanowiłam angielskim zwyczajem zrobić sobie rok przerwy
i wyjechać z przyjaciółką do Australii
- do pracy. - Fajnie.
Za zarobione pieniądze miałyśmy przez pół roku podróżować po Ameryce Południowej.
Ale...
tamtego lata zmarli moi rodzice...
- Oboje? - Tak.
- Kurde, przykro mi. - Wypadek samochodowy.
Cholera.
Musiałam wszystko odłożyć. Nie pamiętam dokładnie.
Robiłam jedną rzecz, potem coś innego
i nic z tego nie wyszło.
- Skończyłaś studia? - Nie.
Przez chwilę byłam wokalistką.
- Już nie śpiewasz? - Nie.
- Szkoda. - Cóż...
Zawsze byłam impulsywna i roztrzepana.
To dobre cechy.
Raczej nie, bo miotam się między różnymi sprawami
i nie idę naprzód.
Teraz skupiam się na aktorstwie, żeby wreszcie robić coś dobrze.
Nie możesz odkładać innych talentów na bok.
Mogę.
Skieruję całą energię na jeden i dzięki temu się uda.
To po co studiowałaś tłumaczenia? Nie wiążą się z aktorstwem.
Myślałam, że dyplom pomoże mi w pracy.
Ale i tak dostawałam dużo zleceń, więc rzuciłam studia.
Nadal robię tłumaczenia dla jednego czasopisma. Jest świetne.
Czego jeszcze chcesz?
- Od życia? - Tak.
Być aktorką.
A poza tym?
Mieć dużo dzieci.
I piękny ogród, taki jak w Londynie, odwiedzany przez lisy.
Chcę palić paczkę dziennie i być bardzo szczupła.
Brzmi dobrze.
To mój plan.
Znasz piosenkę Boba Dylana, "To Ramona"?
Jasne. Uwielbiam ją.
Tak jak moi rodzice. Dlatego tak mnie nazwali.
Uważam, że Ramona to piękne imię.
Tak.
Twoja postać będzie się nazywać Ramona, a nie żadna Ona.
Jesteś niemożliwy!
Taki miałam kaprys. W Londynie szło nam świetnie.
Nico był szefem kuchni w trzech restauracjach.
Ja należałam do trupy teatralnej i pracowaliśmy non-stop.
A potem?
Rozglądałam się tu,
kiedy przyjeżdżaliśmy na wakacje.
Mieszkaliśmy w Hiszpanii w dzieciństwie.
W Londynie czuliśmy się, jakbyśmy nigdy nie mieli rodziców.
Tu było też więcej słońca.
Poznaliśmy się, kiedy był w Londynie na Erasmusie,
a ja wciąż chodziłam do liceum. Miałam 17 lat.
- Opisz go. - Jest szefem kuchni.
Studiował architekturę, ale uwielbia gotować i...
Nie wiem. Wolałabym o nim nie mówić.
Nie masz pojęcia, jak to jest żyć z kucharzem.
- Nie. - To koszmar.
Gotuje wspaniałe dania.
I kiedy muszę przejść na dietę, on wymyśla na przykład pulpety w sosie karmelowym.
Autentyczna historia.
Wróciłam do domu, myśląc: "Zaczynam zdjęcia.
Dziś zjem sałatkę, a jutro kurczaka z warzywami".
Otwieram lodówkę, a tam pulpety.
- Co tu robisz? - Chciałem cię zobaczyć.
Jasne. Ale dlaczego teraz?
Muszę ci coś powiedzieć.
Mów. To kiepski moment.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ale ja jestem w tobie zakochany.
- Nie jesteś zła? - Słucham?
Kiedy go zobaczyłaś, byłaś zirytowana. Nagle ci przeszło.
Bo powiedział, że mnie kocha.
Wiedziałaś o tym.
Kiedy ktoś wyznaje ci miłość, gniew ulatuje.
Ale na początku byłaś zirytowana?
Bo nie chciałam go akurat widzieć.
Jasne. A naprawdę się zezłościłaś?
Myślałam, że o to ci chodziło.
Nie zgaduj moich oczekiwań. Jeśli jego widok cię drażni, to się złość.
A jak nie, to nie. Kieruj się logiką sceny.
- Dobrze. - Tak?
- Jeszcze raz? - Pewnie.
Moment.
Muszę wiedzieć, do czego to zmierza.
Kiedy wchodzi, chyba od razu wiem, że to on?
Myślę, że nie chcesz się do tego przyznać, ale wiesz.
- To może mnie wkurzyć. - Albo rozbawić.
Zorientujesz się.
A więc, kiedy ostatecznie mówię mu, żeby został - mimo że to koniec filmu -
muszę wiedzieć, co jest dalej.
Ja nie wiem. Zobaczymy.
To twój film. Musisz znać zakończenie.
Nie. Kręcimy go, żeby je odkryć.
Każesz mi to odgrywać na ślepo, a sam gówno robisz.
Nieprawda.
Ustawiam kamerę.
Bez agentki przegapia się castingi.
O twoim dowiedziałam się od Rocio, która jest kuzynką Nico.
Castingi są gówno warte.
To tu. Sam jeden zorganizowałeś.
Byłem zmuszony.
Casting powinien być rozmową o życiu, przy winie, w barze.
Jasne, ale...
Gdybym była sama, umarłabym ze strachu.
Dobra. Wejdę pierwszy. Daj klucze.
Chodź.
Który to?
Trzecie piętro.
Te drzwi.
Trzymaj.
Ramona?
Co?
Jutro zaczynamy o ósmej.
Wiem.
Słuchaj...
Naucz się kwestii.
Jasne.
Przestań...
Dość.
Dzień dobry.
Dzień dobry wszystkim!
To jest Isa.
- Trochę się spóźniłeś. - Tak.
Jest kawa.
Jest.
Chcesz kawy, Isa?
Wolę Bailey'sa.
- Przyniosę. - Dzięki.
Usiądź, proszę.
Cholera.
Może odłożymy próbę na jutro?
Co ty mówisz? Nie.
Znaleźliśmy naszą Lolę.
To Isa. Jest fantastyczną aktorką...
Ignacio o tym wie?
Zapomnij, kurwa, o Ignaciu.
Ja jestem reżyserem. Tak mi się przynajmniej wydawało.
Poznaliście się w nocy?
Nie. Znamy się od lat. Wczoraj na siebie wpadliśmy.
Kawa?
Proszę.
- Mogę już iść? - Tak, dzięki.
Wybaczcie.
Zaczynajmy.
Dużo rozmawialiśmy z Isą o tej postaci.
Nie tak dużo. Jedną noc.
Przez całą noc można wiele powiedzieć.
Tak.
Lola będzie jednak o wiele młodsza,
niż planowaliśmy, ale...
tak wyszło.
A więc...
Ja wychodzę.
Dlaczego?
Zapomniałam coś zrobić.
Serio?
Zrobimy próbę bez ciebie. Ale jutro wrócisz, tak?
Jednak nie zagram w filmie.
Naprawdę?
Bruno, pozwól jej odejść.
Dobra, dobra! Do widzenia. Żegnaj, Ona.
ROZDZIAŁ CZWARTY: W PASZCZY LWA
Gdzie twoja siostra to zdobyła?
Miała przesiadkę w Amsterdamie.
A gdzie jest teraz?
W Sudanie.
Czemu palisz ten szajs?
Bez nikotyny jest jak powietrze.
To po co palić?
Lubię wydychać dym.
A jak tam z filmem?
- Co masz na myśli? - Zdobyli na niego fundusze?
Nie mam pojęcia.
Nie jestem pewna, czy chcę w nim wystąpić.
Zgaś to. Cuchnie jak dżoint.
To nie jest dżoint.
Niewiele mi zostało,
więc może dokończę studia tłumaczeniowe.
Po co?
Żeby mieć dobrą pracę. Unia Europejska płaci grubą forsę.
Ale po co?
- Jak to "po co"? - Nigdy nie zależało ci na forsie.
- Ale dorosłam. - Tak.
I nie chcę mieszkać w Lavapies.
Ty wybrałaś tę dzielnicę.
Chcę mieszkać w Barrio de Salamanca.
Jasne.
Naprzeciwko ambasady, ze strażnikami przy drzwiach.
- I obnosić się z biżuterią? - Może i tak.
Tych z dołu wyeksmitują.
- Przeprowadźmy się. - Złapaliśmy okazję.
Nie znajdziemy niczego równie fajnego w tej cenie.
Może być mniej fajne.
Jak się nie poprawi, poszukamy za parę miesięcy.
- Znów to samo. - Jest impreza u Torru.
- Chcesz iść? - Pewnie. Zaproś Rocio.
- Włożę wysokie obcasy. - Śmiało.
Może pójdziesz na kurs flamenco?
Nie myślałam o tym.
W połowie roku?
Jest tobą zafascynowana i kopiuje twój styl,
żeby zobaczyć, czy jej pasuje?
Nie fascynuję jej. Nie lubi mnie.
Czyli jest na odwrót?
Nie lubi cię i nie rozumie, dlaczego jesteś fajna, ale próbuje naśladować?
Właśnie taka jest moja kuzynka.
Oburza ją wszystko, co robię, wszystko, co mówię i co na siebie wkładam.
Typ drugi.
Mogę trochę lodu?
Jasne.
Co palisz?
Takie gówniane ziółka bez nikotyny ani niczego.
Super pachnie. Jak bidi.
- Jak co? - Bidi. Palą to w Indiach.
Fajnie. Ale nigdy tam nie byłam.
- Mogę sobie skręcić? - Proszę.
Dzięki.
Cześć!
Świetnie wyglądasz!
- Zaraz pękniesz. - Już niedługo.
- Co słychać? - Wszystko gra.
Nie mamy brzuszków.
Może do nas dołączycie? Razem byłoby fajniej.
Na pewno.
Nie naciskaj. Może one nie chcą dzieci.
- Ja nie wiem. - A ja chcę mieć dużo.
To nie zwlekaj. Po 35 roku życia jest trudniej.
Komplikacje.
Idziemy do Paszczy Lwa?
A co to?
Legendarny klub.
- Skąd mam wiedzieć? - Jest w połowie cudzoziemką.
Gdziekolwiek, byle nie tu.
- To chodźmy. - Tak?
Dobra.
Powiem tylko kumplowi.
Podoba ci się ten hipis?
Bardzo.
- Powiem tylko Nicowi i idziemy. - Dobra.
- Jak masz na imię? - Juan. - Idziesz do Paszczy Lwa?
Jasne.
Super.
- Jak tam? - Świetnie. Idziemy do Paszczy Lwa.
- Dokąd? - Do Paszczy Lwa.
Potańczyć.
Muszę być o dwunastej w pracy. Ale ty idź.
Dobra.
To pa.
Pa.
- Mów prawdę. - Powiedziałam.
Jesteście razem.
Wcale nie. Czemu tak mówisz?
Nie wygadam.
Jest wkurzający. Wcale mi się nie podoba.
W porządku.
Nie zadzwoniłaś.
Wiedziałam, że nie odbierzesz. I tak chciałam nagrać wiadomość.
Rocio powiedziała mi, że wciąż nie masz aktorki do głównej roli,
bo myślisz, że wrócę.
Nie zamierzam wracać i nie ma to nic wspólnego z tobą.
Po prostu nie chcę, jasne?
Mam dość tych wszystkich emocji wszędzie wokół.
Potrzebuję normalnej pracy, i to już! Żeby mieć dzieci.
Ale jak mam je sprowadzić na ten świat?
Do tego chaosu?
I jak je wychowam, skoro sama nie mam rodziców?
Zaopiekuję się nimi i będę je chronić!
Nawet jeśli świat się skończy.
Jak nadejdzie nuklearna zima, będziemy polować w dziczy
i przetrwamy.
Słuchaj. Poznałam dziś jednego maniaka zdrowia
i powiedziałam mu, że recykling to przekręt.
On na to: "Co ty gadasz?!",
a ja, żeby nie był jak potulna owca.
Spojrzał na mnie z obrzydzeniem
i powiedział, że pracuje w jakimś komitecie...
Skończyłam, Mason. Pa!
Cześć.
Wejdziesz?
Tak.
Nico zaraz wróci, ale...
Piękne mieszkanie.
Dzięki. Ale liczę na przeprowadzkę.
Z powodu squatersów?
Tak.
Trochę szkoda.
Wcale.
Co słychać?
Musisz wrócić do obsady.
- Słuchaj... - Pozwól mi mówić.
Rozmawiałem z Rocio.
Byłem pewien, że wrócisz, ale ona powiedziała mi, że się wahasz.
- Ostatecznie... - Przepraszam za tamten dzień,
ale pozwól mi mówić.
Potem zdecydujesz.
Ten film, cała praca, którą wykonaliśmy,
zależy od tego, czy zagrasz główną rolę.
Jeśli to nie będziesz ty, nie nakręcimy go.
Zrobimy zupełnie inny film.
A ja chcę zrobić ten. Tak jak cała ekipa.
Czekamy na ciebie. Nie możesz zostawić nas na lodzie.
Po prostu nie możesz. Film będzie piękny.
- Wiem, ale... - Jesteś to winna sobie.
Mogę to przemyśleć?
Nie musisz, bo nie będę sprawiał problemów.
Zachowam dystans. Kręcimy tylko film.
Zaufaj mi.
I przebacz.
Cholera! Żelazko!
Bluza kucharska.
- Nie! Pokaż. - Masz talent do prasowania.
- Zejdzie od mydła czy już przepadło? - Cześć.
Co tam?
Jestem Nico.
Bruno.
Wiele o tobie słyszałem.
A ja o tobie.
Co się stało?
- Przypaliłam ci bluzę. - Nie szkodzi.
- Przepraszam. - Nieważne. Mam inne.
Szkoda tego filmu, gówniana sprawa.
- Jaka sprawa? - Z brakiem funduszy.
To już załatwione.
Serio? To kiedy zaczynacie?
- Wkrótce. Już. - Gratulacje!
Jesteśmy w euforii. Dlatego przyszedłem powiedzieć Ramonie.
- Nazywasz ją "Ramona"? - Tak.
- Pozwalasz mu? - Nie słucha się.
Przebiorę się i uczcimy to.
Niestety, muszę iść. Czekają na mnie.
- Szkoda. Innym razem. - Tak.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Dobra. Możesz iść.
ROZDZIAŁ PIĄTY: ŻYCIE I FILM
Proszę!
Co tu robisz?
Chciałem cię zobaczyć.
Jasne. Ale dlaczego teraz?
Żeby ci coś powiedzieć.
Powiedz i wyjdź. To kiepski moment.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ale ja jestem w tobie zakochany.
Leon, zasługujesz na lepszą kobietę ode mnie...
- czystszą, niewinną. - Kocham ciebie.
Ale teraz nic z tego nie będzie.
Przyniosłem kwiaty.
Zabierz je. Czekam na kogoś ważnego.
Skoro mnie kochasz, możemy porozmawiać jutro albo kiedy indziej.
A teraz już idź.
Ramona... to ja.
Wiem, że to ty.
Ale... wyjdź, proszę.
Leon.
Cięcie!
- O to chodziło? - Tak.
Jak dla mnie świetnie. Wszystko gra?
Proszę państwa, koniec zdjęć.
Jeszcze nie gotowy?
Co tu robisz?
Jak to? A impreza na koniec zdjęć?
- Zapomniałem. - Cześć.
Kompletnie.
Nie wierzę ci.
To uwierz.
Nie może cię ktoś zastąpić?
Nie sądzę.
Musisz iść. Zakończyliśmy zdjęcia.
Idź sama.
Poproś Andreę, żeby cię zastąpiła.
Lepiej, żebyś poszła sama.
- Co? - Tak będzie lepiej.
O co ci chodzi?
Dobrze wiesz.
Nie chciałem o tym gadać wcześniej, żeby cię nie rozpraszać.
O czym?
A nie musimy rozmawiać przed każdą imprezą?
O czym?
To nieodpowiedni moment.
Innego nie mamy.
Zakochałaś się.
Co ty mówisz? Wcale nie.
Coś się w tobie zmieniło.
Wiele rzeczy, ale nie to. Nie to.
Idź na imprezę. Pogadamy jutro. Mam robotę.
Co zrobisz?
Cześć. Zajmę wam tylko chwilę.
Wiem, że macie już dość mojego przynudzania.
Odpuszczę wam na moment.
Może nie wiecie, że dawno temu Ramona śpiewała w zespole w Londynie.
Tak. Dlatego prosimy...
Nie, naprawdę.
Zaśpiewaj nam.
Nie wykręcisz się.
Wycięłam swe imię na twej łodzi.
Stałam się twoją morską kobietą.
Aby żeglować po morzach.
Nawigować pośród pragnień.
Znalazłam szczęście w twych ramionach.
W twoim porcie błogi spokój.
Moje serce niewolnikiem
twego ciała, skóry twej.
Twoja miłość, niczym fala, pochłonęła moje życie.
Twe pieszczoty, morska piana,
muszli śpiew.
Niczym fala pochłonąłeś mnie.
Już nie uwolnię się z twojego sztormu.
Nim spostrzegłam, zagubiłam się.
Niczym fala.
Twoja miłość wzbierała niczym fala.
W porządku?
Nico powiedział, że musimy porozmawiać.
Jasne.
- Film skończony. - Tak.
Myślałam, że to się nigdy nie stanie.
Co teraz?
Nie wiem.
- To nie jest proste. - Właśnie, że jest.
Tak ci się zdaje, bo kierujesz się instynktem.
Ale to nie jest sposób na życie.
Wręcz przeciwnie. Na przykład teraz...
muszę ci powiedzieć, co czuję, albo umrę.
Możesz tak nie dramatyzować?
Ale to jest dramat.
Zwłaszcza dla ciebie, bo musisz coś zrobić.
Ja nie muszę robić nic.
Tylko czekać.
Skąd ta pewność?
Bo kiedy jesteś blisko, czuję spokój.
Czuję, że wszystko jest i będzie dobrze.
Mimo że zawsze dzieli nas co najmniej metr.
Czasem mniej.
- Nieważne. - Widzę, jak na mnie patrzysz.
A ty wiesz, kiedy ja patrzę na ciebie.
I też cieszysz się, że jestem blisko, bo rozumiem cię lepiej niż inni.
Bo możesz robić, co zechcesz, a ja będę cię cały czas tak samo lubił.
I tak samo kochał. A kocham cię zawsze.
Nawet kiedy zapominasz swoje kwestie.
I to nie jest instynkt.
- Nie możemy być razem. - Dlaczego?
Bo nasze życie byłoby beznadziejne, chaotyczne.
Zrobiliśmy razem film.
Co jeszcze chcesz robić w życiu?
Różne rzeczy, nie tylko filmy!
Dokąd jedziemy?
Ja do domu.
Ty - nie wiem.
Co mam robić?
Wolałbym, żebyś za mną nie chodziła.
Frustrujące, co?
Ty chodziłeś za mną. Teraz moja kolej.
Czego ty chcesz?
Nie wiem.
Nie mogę składać obietnic, jakbyśmy byli parą nastolatków.
Wszystko może pójść źle.
Wiem.
- Ale ty nie bądź zły. - Jestem zły.
Jestem.
Czego chcesz?
- Nie mogę go okłamywać. - Już to robisz.
Nieprawda.
Jesteś tchórzem.
Nie jestem.
Myślisz, że to cudze życie albo jakiś film?
Mając coś takiego na wyciągnięcie ręki, nie wolno zmarnować szansy.
To jak zaprzeczanie życiu.
ROZDZIAŁ SZÓSTY: KONIEC
Jestem Ramona, mam 32 lata, a to moje profile.
Świetnie. Czekamy.
Zobaczyłam cię wczoraj przez okno.
Patrzyłeś na nią. Przepraszam.
Od tych emocji trochę się pogubiłam.
Może być inny tekst?
- Tak. - Dobra.
Nie mogę w to uwierzyć!
Nie mogę uwierzyć, jak ludzie pytają: "Jesteś sierotą?".
Przecież widać wyraźnie, że to wpływa na wszystko, co mówię i czuję.
Mam wytatuowane na czole: "Jestem sierotą"!
Myślisz, że w innym przypadku bym tu trafiła?! Nie.
Wszystko byłoby inaczej i nie doszłoby do tego!
Nie masz pojęcia, jak to jest być sierotą.
Nie ma gorszego rodzaju porzucenia.
"Hej! Byliśmy, ale już nas nie ma. Teraz radź sobie sama.
Bądź szczęśliwa, uśmiechaj się.
I ciesz się życiem, skoro żyjesz".
Czasem mi się śni, że wracam do domu i zastaję rodziców w salonie.
Jakby nic się nie stało.
Najpierw czuję ulgę i radość, że żyją.
Że to był tylko żart.
Przecież od początku to wiedziałam.
Potem pytam: "Gdzie byliście?",
a oni się ze mnie śmieją.
Nie rozumiem, co się dzieje, i mówię: "Jak mogliście mi to zrobić?!".
Wtedy ogarnia mnie wściekłość.
Jest tak wielka, że się budzę,
a oni znów są martwi.
Odzyskałam ich i ponownie straciłam.
To wszystko.
Nie umiem porzucić kogoś, kto mnie kocha.
Rozumiesz?
Cześć.
Ignacio poprosił, żebym przyniosła te papiery.
Wejdź.
Ignacia nie ma, ale możesz je zostawić.
Jasne. Proszę.
Jak idzie montaż?
Dobrze.
No, możesz sobie wyobrazić.
Tyle wątpliwości.
Moja mama mówiła, że wątpliwość oznacza "nie".
Wątpliwość to "nie"?
"Tak" jest oczywiste.
Wiesz, że śpiewam w zespole dwudziestoparolatków?
Kurde, to wspaniale.
- Jest fajnie. - Super.
Jestem już spóźniona do kina.
Rozumiem. Udanego seansu.
Dzięki. No to...
- Na razie. - Pa.
- Pusto. - Tak.
Jesteśmy za wcześnie.
Co robimy?
Skoczę do łazienki.
A ja zapalę.
Poczekam na zewnątrz.
DLA TATY
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Jakub Jasieński