Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Co tym razem?
Gdzie klucz od twojej szafki?
Ja go mam. Ile razy mam ci mówić?
Co z kontrolą? Jest napięta atmosfera. Gdzie jesteś?
Dojeżdżam. Nie dzwoń co chwilę.
Sam gadaj z Biurem Spraw Wewnętrznych. Twoje przekręty mnie nie dotyczą.
Jasne?
Kiedy mają się pojawić?
Kiedy będą chcieli. W tym rzecz.
Ależ są upierdliwi!
Jak mówię, w tym rzecz.
Co robimy, poruczniku?
Niech nikt nie dotyka moich rzeczy, jasne?
Tak, Agathe?
Powiesz mi, co ty wyprawiasz?
Dokumenty załatwione.
Jest w zakładzie pogrzebowym, wkładają ją do trumny.
Czekamy na ciebie.
Nie miałem wyboru.
Jak się ma Louise?
A jak sądzisz?
Agathe!
Cholera, nie pomagasz, siostrzyczko.
A ten pies tu co?
No już, ruszaj się!
Szlag!
Pies oszalał.
Co to było?
Cholera.
Nic panu nie jest?
Proszę pana?
Nie…
Cholera!
NUMER ALARMOWY – ZADZWOŃ
Halo?
Tata?
- Louise, skarbie. - Tato, nudzę się. Co robisz?
Tato? Halo?
- Przywieziesz mi zabawkę? - Zabawkę?
Kochanie, poproś ciocię, dobrze?
Przyjedziesz niedługo?
Tatuś do ciebie zadzwoni.
Niech to szlag…
POLICJA
Gadałaś z Thomasem?
- No i? - No i nic.
Jak to nic?
Mówi, że sam chce to zrobić.
Cholera… Nalegałaś?
Ile jesteście partnerami? Dziesięć lat?
Dwanaście. No i?
Więc dobrze wiesz, jaki z niego przypał.
Idiota.
Szlag by to trafił!
POLICJA
Przyjechali.
Dziękuję.
Minęli bramkę wjazdową.
Ostrzegam, nie spieprzę sobie stażu dla ciebie.
Bez obaw.
Jak spytają o Thomasa, co mówić?
Nic. Nie donosimy na kolegów.
A policja to jedna wielka rodzina.
Rozumiesz?
Mam dość.
Szlag, co to?
Cholera!
Tak, jadę.
Nie…
Żandarmeria, dobry wieczór panu.
Dobry wieczór.
Uwaga.
Nie mogę znaleźć.
- Proszę wyłączyć silnik. - Mówiłem, jestem jednym z was.
- Kontrola pojazdu, otworzyć bagażnik. - To bezsens, puśćcie mnie.
Proszę wysiąść i otworzyć bagażnik.
Przestań mi rozkazywać.
- Problem? - Niby z policji, ale bez legitymacji.
Odmawia otwarcia bagażnika. Podejrzane zachowanie.
Ma uszkodzone auto.
Chyba po wypadku. Zbadaj go alkomatem.
Masz wyobraźnię.
W porządku.
Przepraszam, szefie. Nieporozumienie.
Dobry wieczór.
Porucznik Blin, Wydział Kryminalny.
Zostawiłem dokumenty w szpitalu.
W szpitalu?
Tak.
Moja matka zmarła i jadę na czuwanie.
Jestem spóźniony, więc proszę o wyrozumiałość.
Chciałbym, ale szpital…
Czy to nie w drugą stronę?
Pański numer identyfikacyjny?
To 811403. Proszę nie dotykać auta.
W legitymacji jest siedem cyfr.
Wiem, to kiepski moment.
- Sprawdzimy. Proszę za mną. - Sprawdzajcie. Ja tu zaczekam.
Nie dotykać auta!
- Spokojnie! - Co robisz?
Trzymaj go!
- Stój! - Szefie!
Thomas zostawił forsę w szafce. Bystrzacha.
Znasz lepszą kryjówkę niż komisariat?
W każdym razie nawalił!
Dobra, dawaj. Szybko.
- Bez żartów. Spuszczamy wszystko. - Za kogo mnie bierzesz?
Nie wszystko naraz. Żeby nie zapchać.
Robię, co mogę, jasne?
Szlag, ale śmierdzi!
- No dawaj! - Wiem.
Cholera.
Przykro mi, poruczniku.
- To zostanie między nami? - Może pan na mnie liczyć.
MARC SĄ TUTAJ. NIE PRZYJEŻDŻAJ.
Na pewno nie chce pan eskorty?
Trzysta kilo marihuany.
W mrożonych krewetkach.
Tak. Narkotyki ukryto zgodnie z techniką rip-off.
Dołączono je do legalnej, komercyjnej przesyłki
bez wiedzy nadawcy
i wysłano w schłodzonych kontenerach do wspólników pracujących w dokach.
Nie wiem, jak w Paryżu… Sorry, komendancie.
Ale tutaj każdy wie, co to rip-off.
W Paryżu mówi się „pani komendant”.
Przyjechała tu pani na egzamin policyjny czy…
Nie, nazwijmy go egzaminem z etyki.
Co to jest?
Raport służb bezpieczeństwa wewnętrznego wskazuje, że pracują tu funkcjonariusze
podejrzani o przymykanie na to oczu.
W zamian za spore łapówki.
Cholera.
Jest tu kto?
Tato, stopa!
Wszystko dobrze?
- Tak. - Wróciłem. Daj mi to.
- W porządku? - Najwyższy czas.
Gdzie byłeś?
- Dałaś jej taką zabawkę? - Sama ją wybrała.
Jaki ojciec, taka córka. Czemu zostawiłeś mnie samą?
Przepraszam. Już jestem.
Zaraz będą zamykać trumnę.
Nie wracam tam. Nie zniosłabym tego.
Cóż…
Odpoczniemy chwilę, skoro czekamy?
- To dobry pomysł. - Uściskasz tatę, by dodać mu odwagi?
Chcę zostać z tobą.
Lepiej zostań z ciocią, dobrze?
- Na razie. - Zaczekaj.
Chciała być pochowana z tym.
To dla niej ważne.
Alkohol na komisariacie?
Może to lokalny zwyczaj.
Dwie godziny jazdy, by przejrzeć śmieci.
Raporty wydatków tego nie usprawiedliwią.
Dlatego nadal szukamy.
Prywatne auta są na parkingu?
- Tak. - Świetnie.
Zaprowadzi pan moich ludzi?
- Naomi. - Tak?
Bądź tak dobra…
Idźcie.
Pani komendant, proszę wybaczyć. Ten alkohol…
to odstępstwo.
Zmarła matka kolegi. Wypiliśmy za nią kilka drinków.
- To wszystko. - Chodzi o porucznika Blina?
Tak. I?
Gdzie ten osierocony glina?
W domu pogrzebowym przy szpitalu.
W porządku.
Chce go pani nękać w takiej chwili?
Cóż.
Możemy przystąpić do zamknięcia trumny?
Dobrze.
Może pan tam włożyć, co chce, nawet wartościowe przedmioty.
Bez obaw, pomieszczenie jest monitorowane, aby uniknąć kradzieży.
Panowie.
WIEDZĄ, GDZIE JESTEŚ
Przepraszam.
PRZESZUKUJĄ WSZYSTKO, NAWET AUTA,
NIC TAM NIE MASZ?
Wszystko w porządku? Chce pan usiąść?
Nie. Przejdzie mi.
Dziękuję.
Cholera!
Przepraszam.
Mogę zostać z matką jeszcze przez kilka minut?
Tylko że…
przekroczyliśmy już godziny pracy.
Rozumiem.
Proszę, to za kłopot.
Ma pan czas do 22.00.
Dziękuję.
Dla kogo to?
Dla mojej córki.
Przepraszam, mamo.
No dalej.
No już!
ZASIĘG: CZTERY METRY
O tak. Dobrze.
Nie!
No dalej.
Wychodź.
Jestem złym synem.
Jest tu kto?
Słyszałaś?
Sama nie wiem.
Wezwę ochronę.
Pierdol się!
Heja.
- Ochrona? - Tak?
Nie możemy wejść do pokoju nr jeden. Słychać stamtąd dźwięki. Sprawdzisz?
Nie ma wizji. Dziwne.
Masz klucz?
Tak, ale nie mogę opuścić stanowiska.
Przekażę kierownikowi.
Co robimy?
Czekamy. Przyślą kogoś.
Czekamy na co?
Masz rację. Mamy co robić.
No dalej!
No chodź…
Stój!
Dobrze…
Będzie dobrze…
Nie…
Wyłącz się, proszę.
Proszę, wyłącz się!
Przepraszam…
Wszystko dobrze?
Cóż…
Już czas.
Oczywiście.
Proszę pana!
Balony dla córki.
Oczywiście.
- Dziękuję. - Proszę.
Strasznie ciężka, co?
Nie upuśćcie, może się otworzyć.
Wrócę, mamo.
Obiecuję.
Będę u Thomasa, póki czegoś nie znajdę.
Mieszkałam u mamy, ale…
Jeszcze herbaty?
Nie, dziękuję, nie zostanę.
Pomogę mu z Louise.
Od rozwodu nie miał łatwo.
Wiem.
Nie wiem, nad czym Thomas pracuje. To chyba coś pilnego.
Zobaczę go na komisariacie.
Louise! Pożegnaj się z chrzestnym.
- Miło, że wpadłeś. - Normalna sprawa.
Chciałem być na mszy,
ale przez zebranie kryzysowe się nie wyrwałem.
Macie problemy?
Wspaniały radiowóz.
Agathe mi go kupiła.
Miło z jej strony.
Musiałam.
Jakiś psychopata ukradł jej zabawkę w szpitalu.
Co? Co za dupek.
Marc, kiedy wróci tata?
- Wysiadać. - Porucznik Blin, Wydział Kryminalny.
To niezbyt mądre parkować na środku ulicy.
Ci z Biura nie wpadli na czuwanie, żeby przeszukać ci auto?
- Nie. - To dobrze.
Nic nie znaleźli?
- A co mieli znaleźć? - Nie wiem…
Może sympatyczną paczkę z gotówką. Zostawiłeś ją, żeby cię złapali?
Nie miałem wyboru. Pozbyłem się jej.
Dobrze zrobiłeś.
Rozumiem, że to podziękowanie.
Podzielę się moją działką.
Nie trzeba.
Nie zachowuj się, jakbym nic nie wiedział.
Opieka domowa, łóżko pielęgnacyjne…
Forsa przydała się dla twojej matki.
Valérie coś podejrzewa?
- Słucham? - Jak długo twoja żona ma depresję?
Szpikuje się lekami, gdy nie wracasz.
Jej odwyk w Szwajcarii kosztuje cię fortunę.
Co jej mówisz?
Że podwyższyli nam premie?
Że wreszcie dobrze płacą glinom?
Że warto się męczyć z lękami do emerytury?
Taką gadkę jej sprzedajesz?
Czemu mówisz o mojej żonie?
A ty o mojej matce?
Sorry, że przeszkadzam,
ale wsypali grubą rybę. Szef zachwycony.
Szykuje nalot na jego kryjówkę.
Musimy jechać!
- Naboje do Benelli. - Tak.
Co to?
- To? - Tak.
C4 z opóźnionym zapłonem.
Super! Jak to działa?
Chwila.
Tu jest detonator uruchamiany przez Bluetooth.
Tak.
To przekaźnik w plastikowej osłonce.
Dyskretny, jak brelok do kluczy.
- Rewelka. - Reszta jest prosta.
Naciskasz ten przycisk,
a po dwóch minutach, gdy wskaźnik dojdzie do zera, bum!
Gadżety nie są do flirtowania.
Podaj kamizelkę, zamiast gadać.
Założę się, że się tam kurzy.
Przetestujmy.
Trzeba przejść szkolenie.
Wystarczy nacisnąć przycisk.
Będziemy wysadzać drzwi.
I siebie przy okazji? Nie, dziękuję. Nie pakuj.
M3 jest bardzo dobry.
Nie ścigamy Godzili.
- Dziękuję. - Na razie.
- Cześć. - Cześć.
- Flirtował? - Nie.
- Owszem. - Skądże.
Wasza nowa koleżanka.
Manuel Barcelo. Oskarżony o handel narkotykami,
kojarzony z przestępcami i stręczycielstwem.
Ściga go Interpol.
Aresztowanie go będzie dobrze wyglądać.
Po występie tej suki z Biura musimy się zrehabilitować.
- Musimy mówić „suka”? - Tak.
Dalej! W drogę. Spadamy.
Thomas, co robisz?
Już idę.
- I? - Nic.
Gdzie ten drań?
Nie ma nikogo.
Na bank tu mieszka.
Wyczuł nas i zwiał.
Nic nie wyczuł. Dostał cynk.
Co robimy?
Szukamy tropów.
Nie rozpłynął się w powietrzu.
No już, ruszać się!
Wyglądamy jak kretyni!
Pomóc panu?
Co pan tam robi?
Porucznik Blin.
- Brygadier Bertin. - Dzień dobry.
Ktoś zgłosił wypadek samochodowy. To pewnie tu.
Ktoś ucierpiał?
Tak, ucieczka z miejsca wypadku.
- Skąd wiadomo? - Anonimowe źródło.
Gdzie się zmyłeś? Znalazłeś coś?
Tak, tego dżentelmena.
- Brygadier Bertin. - Porucznik Andrade.
- Co pan robi na tym terenie? - Powiadomiono nas o dziwnym wypadku.
Dziwnym? To znaczy?
Kierowca wsadził potrąconego do bagażnika i odjechał.
Facet naprawdę przesadził.
- Jakiś trop? - Na razie nie.
Muszę sprawdzić monitoring.
- Może coś na niego będzie. - Tak. Możemy przejrzeć nagranie?
Dziś wieczór, poruczniku?
Jestem w trakcie szkolenia.
Dobra. Widzimy się później.
Na razie, Bertin.
- Zajmę się tym nagraniem. - Nie.
Spokojnie. Ty wracaj do domu.
Naomi, zajmij się mandatami.
Nie jestem sekretarką, znów mam grzebać w papierach?
Dobra, ja to zrobię.
Thomas. Wracaj do domu.
Musisz odetchnąć.
Spędzić czas z córką. To ci dobrze zrobi.
- Pozwól mi… - Nie.
Dość tej dyskusji. Marc pójdzie.
Dobrze.
Idziemy!
Mam was wszystkich dość.
- Bez wyjątku. - Chodź.
Serio mnie wkurzasz tymi papierami.
Ogarniesz to!
Mamy je, poruczniku. Nagrania z dziewiątki.
- Niespodzianka! - Co tu robisz?
Uparciuch. Kazałem ci zostać w domu.
Żebyście nie padli z głodu.
- Smażony kurczak? - Tak, prezent.
Doskonale.
Dobry wieczór.
Jakieś tropy?
Co mamy?
To stało się tutaj, ale słabo widać.
Kiepska jakość, co?
No już, jedz.
Zaczekaj.
- Cofnij. - Co?
Cofnij, mówię.
Stop.
Puść klatka po klatce.
Zatrzymaj.
To on.
Na bank.
- Patrz na światła stopu. - No i co?
Co?
W żadnym innym aucie się nie zapaliły.
Czyli w pewnej chwili
kierowca nagle zauważył kogoś na drodze.
Zahamował, ale za późno. I bum!
Uderzył w gościa.
Obejrzyjmy zdjęcia.
Tak, to się łączy.
Ślady hamowania,
światła stopu,
odłamki po uderzeniu.
Popatrz na psa.
Przygląda się wypadkowi.
Bez dwóch zdań.
Cofnij.
Szare bmw. Takie jak twoje.
Na to wygląda.
Powiększ rejestrację.
Pierwsza litera?
Widzę „D”.
Tak.
Tak, „D”.
Zgadzasz się?
Nie, raczej „O”.
To nie „O”.
Sprawdźmy drugą.
Do diabła!
Nieczytelne, nie widać.
Jedzmy, bo wystygnie.
Chodź.
Cześć.
Cześć, jak się masz?
Wiesz, kiedy zabiorą łóżko mamy?
Nie, dzwoniłam już trzy razy.
Louise śpi?
Tak, sprawdzałeś godzinę?
Robiłem, co mogłem.
- Rzadko ją ostatnio widujesz. - Wolałabyś, żebym się zwolnił?
W sumie chciałam cię spytać o mieszkanie mamy.
Mogłabym je zatrzymać?
Przydałoby mi się na zajęcia z jogi.
Żeby nikomu przeszkadzać.
Co ty na to?
Mieszkanie jest wynajęte. Nie możemy eksmitować najemcy.
Przecież jesteś gliną.
Nie widzę związku.
Przy okazji…
wiedziałeś o jej kochanku?
- Czyim? - Mamy.
Nasza matka miała kochanka?
Tak. Dotarło to do mnie, kiedy się relaksowałam w szawasanie.
W pozycji trupa.
Ni stąd, ni zowąd
miałam wizję. Przebłysk.
Tak jak z twoim rozwodem. Wtedy się nie myliłam.
Świetna wizja.
Co było tym razem?
Obok mamy zobaczyłam mężczyznę.
Leżał blisko niej.
Młodszy.
Szok.
- Kontynuuj. - Tak.
No dobra.
Ustaw się w pozycji. Rozsuń nogi.
Blin, Wydział Kryminalny.
Mam informacje o poszukiwanym mężczyźnie.
Zapisze pan?
- Proszę o kontakt z moimi kolegami. - Widziałem Manuela Barcelo.
Co pan mówi?
Widziałem Manuela Barcelo.
- Jeśli to żart, to nie jest zabawny. - Co?
Nie wolno informować o poszukiwanych?
- Proszę mówić. - Zapisze pan?
Tak, słucham.
Widziałem Manuela Barcelo.
Już pan mówił. Gdzie on jest?
O to chciałem spytać.
To jakieś wygłupy? W co pan pogrywa?
Poruczniku Blin, dokąd pan go zabrał?
Co?
Co pan z nim zrobił po załadowaniu go do auta?
- Do auta? - Tak.
To jakieś bzdury.
Szare bmw.
Zgadza się?
- Zmień cel i kontynuuj. - Dobra, dzięki.
Thomas?
Patrz.
Trzy w pierś, jedno w głowę, z 25 metrów.
- Spoko, robię postępy. - Tak.
Pokażę Marcowi.
NIEZNANY NUMER
Nie odbierzesz?
To nic takiego.
Halo?
Dobrze, przekażę.
Facet chce, żebyś odebrał.
- Halo? - Chyba nam przerwało.
Nie skończyłem zeznawać, poruczniku.
- Kim jesteś? - Wiem, kto zabił Manuela Barcelo.
Nie wiem, o czym mówisz.
Thomas, proszę cię. To się staje żenujące.
Nie, to jakaś pomyłka.
Nieporozumienie.
Nie bądź taki spięty. W końcu auto przeszło kapitalny remont.
Moje auto?
Miałem mały wypadek.
Kolizję pokrywa ubezpieczenie.
Powtarzam, pomyliłeś się.
Wzruszające.
Masz nawet alibi na auto. Brawo.
Dość. Nie dzwoń do mnie, dupku.
A jak powiem policji, gdzie go pochowałeś?
Dość, rozłączam się.
Uważaj, Thomas. Jak się rozłączysz, to cię wydam.
Nie rozłączaj się.
Zabiłeś go.
- Ty zawszony sukinsynu. - Uspokój się, Thomas.
Cholera, kim jesteś? Skąd się wziąłeś?
Przemyśl to sobie. Bez obaw, wkrótce pogadamy.
I jeszcze jedno, nie pyskuj, zrozumiano?
Nie pyskuj do mnie.
Niech to szlag.
Wszystko w porządku?
Tak.
Dokąd jedziesz?
Donikąd. Ja tylko…
przyszedłem po telefon.
Twoje auto wygląda jak nówka.
Miałem wypadek. Nie mówiłem ci?
Nie.
No proszę…
Zmienili cały przód?
Tak, w sumie to nie wiem.
Ważne, że ty jesteś cały.
Tak, zdecydowanie.
- Spoko. Na razie. - Hej.
Twoja matka leży na tym cmentarzu nad morzem?
Tak, a co?
Dostałem cynk, że komórka Barcela była tam aktywna po raz ostatni.
No i?
No cóż, nic.
Zbyt rozległy rejon,
za mało wież przekaźnikowych, brak triangulacji.
- Niedobrze. - Tak.
Dobra.
- Telefon? - Tak, telefon.
Znowu go zgubiłeś.
Nie, wszystko gra.
- Widzimy się na górze. - Tak.
- Halo? - Jak na glinę cienko sobie radziłeś.
Co robiłeś? Czekałem na ciebie.
No dobra.
Przemyślałeś sprawę? Możemy gadać?
- Tak, słucham. - Super. Zacząłeś myśleć rozsądnie.
- Małe pytanko. - Słucham.
Zastanawia mnie coś.
Jak w ciemności zobaczyłeś, że go zakopuję?
Noc to nie przeszkoda, przyjacielu. Jestem jak kot, widzę w mroku.
Gówno, nie kot. Nic nie widziałeś.
Posłuchaj uważnie.
Możesz na mnie donieść. Mam to gdzieś.
Kop, gdzie chcesz, nie znajdziesz go.
A teraz się rozłączę,
a ty spadaj do diabła, frajerze!
I już! Niech to szlag!
I już.
Czy ruch pojazdów w garażu policyjnym jest rejestrowany?
Tak jest, poruczniku.
Mamy zapisane wszystkie pojazdy.
Chce pan zobaczyć listę?
Można sprawdzić, kto rano wjeżdżał i wyjeżdżał?
Tak.
NUMER NIEZNANY
Nie wysyłaj. Przyjdę po to.
Wielkie dzięki.
Czemu nie odbierasz?
- Co robisz? - Czemu nie odbierasz, jak dzwonię?
Czemu?
Thomas?
Jak to glina?
Czego się spodziewasz? To komenda.
Myślałem, że to złodziej.
Znasz go?
Jasne, to porucznik Blin. Należy do mojego zespołu.
- Masz z nim jakiś problem? - Żadnego.
Widocznie się pomyliłem. To nie on. Przepraszam.
Wiem, że bicie kolegi nie jest w porządku.
Nie uwierzy pan, wziąłem pana za kogoś innego.
Za złodzieja. Przepraszam.
W porządku?
Jeszcze raz przepraszam. Porucznik Blin, tak?
Kapitan Marelli.
- Gdzie jest toaleta? - Wyglądam jak z babka klozetowa?
Na końcu korytarza, w szatni.
Nie wierzę.
Złapałem nie tego gościa.
Jak to się mogło stać?
Znasz tego dupka?
Byliśmy na jednym roku.
- Antoine Marelli, szef narkotykowego. - Tak. We własnej osobie.
- Co tu robi? - Nie wiem.
Trzeba to zgłosić.
Nie. Lepiej nie.
Bije Thomasa i idzie się odlać, a my nic?
Dokładnie tak. My nic.
I nic nie mówimy.
Co?
Naomi.
Ale, kapitanie, pański kumpel to psychopata, chory na dwubiegunową.
Trzeba go zamknąć.
To nie mój kumpel.
Poza tym z chęcią poznam diagnozę twoich zaburzeń osobowości.
To on skłonił Biuro do wstrzymania śledztwa.
Co? Jak tego dokonał?
Nie chciał, aby węszyli w przejętych dragach.
Teren brygady antynarkotykowej.
Telefon z góry i po balu.
Uratował wasze tyłki.
To musimy mu podziękować.
Naomi, policja…
To jedna rodzina, wiem.
- Przerwa na dymka? - Tak.
Zostaw sprawę, ja się tym zajmę. Dowiemy się na spokojnie.
Przestraszyłeś mnie.
Jesteś gliną?
To cię niepokoi, co?
Policja budzi niepokój, gdy brak czystego sumienia.
O czym ty mówisz?
Świat wykpiwa ludzką moralność.
Prawi giną mimo swej prawości.
Podli żyją dalej mimo swej podłości.
Źle, ale takie fakty. Policjanci je znają.
- Prawda, poruczniku Blin? - Czego chcesz?
Najwyższy czas. Wreszcie zadałeś właściwe pytanie.
Chcę…
Wieczorem chcę mieć Barcela.
Czemu?
Ciekawość zabija, przyjacielu.
Dość pogaduszek. Daj mi go, to tyle.
Nie wiem, jak mam to zrobić.
Nie wiem, gdzie jest.
Chyba się nie rozumiemy.
Wyłaź! No już!
Nie wierć się!
Zanurzenie dróg oddechowych powoduje bradykardię.
Twoje serce zacznie zwalniać.
No dalej!
- Wracaj! Jesteś z powrotem! - Nie!
Patrz na mnie!
Unikniesz zatrzymania akcji serca, zmniejszając zapotrzebowanie na tlen.
- Jasne? - Tak.
- No to wracamy! - Nie!
Ogranicz wysiłek mięśni, rozluźnij się!
Skup się na funkcjach życiowych.
Tak jest!
Dobrze.
Tak dobrze.
Dobrze.
Dobra.
Nie zrozumiałem.
Dobra, zrobię to.
Korzyści ze wstrzymywania oddechu. Mówiłem.
Muszę jechać.
Mam inne sprawy.
Ludzie plotkują, gdy dwóch facetów siedzi długo w toalecie.
I nie zapomnij.
Chcę dostać dziś Barcela.
Odezwę się.
Wybacz mi, mamo.
21 III 1930 – 9 V 2021 SPOCZYWAJ W POKOJU
Po co szukać trupa? Powiesz mi?
Musi być jakiś powód.
NISKI POZIOM BATERII
A to co, do cholery?
Cholera…
Co to?
BEZPIECZNE SEJFY SKARBCE PRYWATNE
Szlag, Manu, dzwonię po raz 20. Mógłbyś odebrać.
Myślałem, że Marelli cię sprzątnął.
Gdzie jesteś?
Odpowiadaj, draniu!
To nie Manu.
A kto?
Ktoś ty za jeden?
Właściciel numeru to Michael Bourgi, lat 38.
Aresztowany za oszustwa i hakerstwo.
Drobny haker.
Pochodzi z tego miasta co Barcelo.
Ostatnio widziano ich razem.
Zlokalizuj go minuta po minucie i przyślij mi jego zdjęcie.
Zwariowałeś, potrzebujemy zgody sędziego.
Bez obaw, biorę odpowiedzialność.
- To był Thomas? - Tak.
- Co on robi? - Sama się zastanawiam.
Szlag. Dalej pracujesz?
Tak, mam te mandaty zespołu.
Pomogę ci.
A więc…
jechał 120 km na godzinę przy ograniczeniu do 50. Nie bagatela.
Bez dwóch zdań.
PRALNIA
Myślisz, że gdzie jesteś?
Policja! Wszyscy wychodzić!
- Już! - Nic nie zrobiłem.
Moja ręka! Puszczaj!
- Drań! - W porządku.
Chodź no tutaj.
Puść mnie!
OTWARTE
PRZEPRASZAMY, ZAMKNIĘTE
Ja nic nie wiem.
Jesteś pewien?
Mówię, że nic! Puść mnie.
Zacznijmy od godziny w suszarce.
Co? Nie! Zaczekaj!
Obiecuję, że będę mówił!
Czemu Marelli szuka Barcela?
- Nie wiem! - Wierzę ci.
- Świetnie! - Nic nie wiem!
Przysięgam!
Zrobimy tak. Proponuję półtorej godziny i 60 stopni.
Żeby ci się ubranie nie skurczyło!
- Drań! - Może 80?
Sam nie wiem. Co wolisz? Ty decydujesz. Lepiej 80?
- Odbiło ci! - Nie słyszę, co mówisz. Dam 80.
- Gotowy? - Czekaj!
Wszystko powiem.
- Co? - Wszystko powiem.
No i proszę!
Słucham.
Marelli szuka klucza.
Jakiego klucza?
Od sejfu.
Co jest w sejfie?
Nie wiem. Przysięgam.
- Super, właź. - Dobra.
Dajemy. Trzymaj się!
- Szybkie obroty. - Czekaj!
- I jedziemy! - Powiem!
Co jest w cholernym sejfie?
Forsa.
Z narkotyków.
Co ty gadasz?
Szlag…
Co ty gadasz?
Marelli wykorzystał robotę w narkotykowym
i przejął część dragów z nalotów.
Trzymali tam ogromne ilości.
Mieli wszystko zniszczyć.
I wtedy wkroczyli Marelli i Barcelo.
Rozpuścili narkotyki w alkoholu
i sprzedawali je w prywatnych klubach.
Interes szedł jak po maśle.
Wystarczyło raz spróbować, żeby się uzależnić.
Sieć Marelliego codziennie się rozrastała.
Mafia ukraińska.
Irlandczycy, Chińczycy.
Wszyscy chcieli z nim robić interesy.
Marelli stał się niezastąpiony i podobało mu się to.
Manu przewrócił wszystko do góry nogami.
Sprzedał dragi Albańczykom za plecami szefa.
Marelli był wściekły.
- Załatwił chłopaków. - Co?
Znaleźli ich w kawałkach w lodówce
w ładowni holownika.
Problem w tym, że narkotyki zniknęły.
Manu spakował forsę i zamknął ją w skarbcu, do którego miał klucz.
Gdzie ten klucz?
Przy nim.
A raczej w nim.
Cholera, co ja robię?
Cholera…
No dalej…
Thomas, nie ruszaj się!
Nie ruszaj się.
- Co robisz? - Nie zabiłem go.
Rzuć nóż.
- Rzuć nóż! - Dobra!
Co to jest?
Daj to.
Dawaj, mówię!
Wszystko wyjaśnię. Nie zabiłem go.
Co tu robisz?
Odłóż broń, to ci wyjaśnię.
Ten mandat też wyjaśnisz?
Wyjaśnisz to?
- Auto rozwaliłeś dzień przed wypadkiem. - Wyjaśnię, ale opuść broń!
Marc, uspokój się.
Załóż to.
- Zakładaj kajdanki. - Przestań.
Zakładaj, mówię!
Załóż je.
Marc, pogadajmy spokojnie.
Pogadamy spokojnie i wszystko ci powiem.
Nie jesteśmy wzorowymi glinami. Ale to za wiele.
- To absurd. Przysięgam… - Zamknij się!
Zabójstwo, ucieczka z miejsca wypadku, pozbycie się ciała, czaisz?
Dożywocie, z czego 20 lat gwarantowane.
Co ci przyszło do głowy?
Nic nie powiesz?
Pomyślałeś o Louise? Masz gdzieś swoją córkę.
Ile lat będzie miała, jak wyjdziesz?
Co dla niej zrobisz w tym czasie?
Nic.
Zrobiłbym wszystko, żeby zostać ojcem.
A ty…
Wkurzasz mnie, cholera.
Co tu robimy?
Nie jedziesz na komisariat?
Halo, tu Andrade.
Spotkanie tam, gdzie zwykle?
Dobrze.
To zaszło za daleko.
Kończę z tym.
Zwracam kasę i już niczego nie kryję.
Nie dziękuj, to nie dla ciebie.
Co to jest?
Glina mnie szantażuje.
- Jaki glina? - Marelli, szef narkotykowego.
Szlag…
To prawda, potrąciłem człowieka.
Ale ktoś go wcześniej zastrzelił.
A kiedy…
- Halo? - To ja.
Jest tam porucznik Andrade?
A co?
- Siedzi obok ciebie? - To on?
Wysiadaj, musimy porozmawiać.
Wysiadłem. Gdzie jesteś?
Cicho, idź przed siebie.
Widzisz kratki ściekowe?
- Tak. - Zrób jeszcze kilka kroków.
Dobra, doszedłem.
Nie ruszaj się.
Gdzie jesteś, do cholery? Halo?
Halo?
Rozłączył się, drań.
NUMER NIEZNANY
Widziałeś? Mój doker świetnie celuje.
Płaczesz?
On płacze.
Ty sentymentalny?
- Po co? - Przejdźmy do interesów.
Nie miałeś powodu! Robię, co każesz.
Nie wrzeszcz. Jutro chcę Barcela.
Wiesz co?
Zgłaszam się na policję!
To koniec!
Rozumiesz? Doniosę na ciebie.
Czyżby? Chcesz na mnie donieść?
Jesteś pewien?
Zaczekaj chwilę.
Kto tam?
Kapitan Marelli, właśnie z panią rozmawiałem.
Miło mi poznać.
Thomasa nie ma.
- Gdzie jesteś? - Jestem z nim na linii.
- Proszę wejść. - Posłuchaj.
Posłuchaj, dobrze! Dostarczę ci ciało.
Dobry wieczór, młoda damo.
Dobry wieczór.
- Ty pewnie jesteś Louise. - Tak.
Nie rób im nic. W porządku.
Dostaniesz ciało! Nie dotykaj mojej córki. Proszę.
Louise?
Louise!
- Thomas, w porządku? - Gdzie on jest?
Powiedział, że wróci później.
Nie mógł zostać.
Nic ci nie jest?
Nic. Jestem tylko zmęczony.
Chciała na ciebie zaczekać. Właśnie zasnęła.
NUMER NIEZNANY NASTĘPNYM RAZEM WYDRAPIĘ JEJ OCZY
PRZYWIEŹ CIAŁO
- Co tak daleko? - Miło się wyrwać.
Nagła decyzja?
Przecież chciałaś ją zabrać na weekend.
Nie pojedziesz z nami?
Nie, muszę dokończyć coś w pracy.
Przyjadę później.
- To na dziś, Godzillo? - Zgadza się.
W każdym razie spoko towar.
- Żeby odpalić detonator… - Naciskam guzik, tak?
- Właśnie. - To wystarczy.
Ostrożnie, to delikatne.
Bez obaw.
Chciałeś jego zwłok, sukinsynu, to je dostaniesz.
Halo?
Nie podjeżdżaj.
Zatrzymaj się.
Przynieś ciało.
Włóż je tutaj.
Miałeś być bez broni.
Cofnij się.
Moje klucze.
Odwróć się.
Wszystko gra.
- Kule to twoja sprawka? - Tak, moja.
Zastrzeliłem go, a ty go przejechałeś. Twoim zdaniem kto go zabił?
Ty czy ja?
- Chciałeś go, to masz. - Chcesz pokwitowanie?
Dobra, zmywam się.
Thomas.
Spryciarz z ciebie.
Chciałeś użyć mojej broni
i upozorować samobójstwo?
Zginę, to jutro przyjdzie mail. A w nim wszystko.
Przejęte dragi, bary z dziwkami,
morderstwo Barcela.
I porucznika Andrade.
Zabiłeś mi przyjaciela, draniu.
To tylko mała część twoich brudów, ale dostaniesz dożywocie.
Już? Na tyle cię stać?
Chcesz mnie zabić?
Śmiało, strzelaj!
To będzie koniec dla nas obu. No już!
Chcesz strzelić?
Strzelasz czy odkładasz broń? Śmiało, patrzę na ciebie!
Czemu ten idiota wraca?
Zostaw mnie już w spokoju.
Masz swoją broń.
Glina gubiący broń to kiepska sprawa. Oznacza śledztwo,
a to nic dobrego.
Ślepaki, nie wierzę. Masz.
Dobra.
- Thomas, wracaj. - Szlag…
- Thomas, wracaj. - Co?
Za to w doku zasługujesz na więcej.
- Też mogłeś zarobić. - Zostaw mnie!
Chodź tu!
Chciałeś mnie wyjebać?
Szykuj się na tortury.
Nie!
Idziemy.
Nie zapomniałeś nakarmić rybek?
Nie martw się.
Muszę kończyć.
Tata pracuje, oddzwonię później.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie też.
Podsumuję.
Malwersacja i handel narkotykami,
zabicie policjanta, ucieczka z miejsca wypadku,
pozbycie się zwłok, kradzież i eksplozja.
Musisz to jakoś zatuszować, Vaubour.
- Wiesz jak? - Tak jest, szefie.
Jak informacja dotrze do nowego prefekta,
to z nami koniec.
Nic nie dotrze. Ma pan moje słowo.
Inaczej ty za to odpowiesz.
Słowo urzędnika państwowego.
A porucznik Blin?
Wiedziałam, gdzie jesteś.
Vaubour mówi, że się zwolniłeś.
Nie miałem serca do pożegnalnych drinków.
Co zamierzasz? Masz plany czy…
Spróbuję być ojcem.
Dobrze, że oddałeś swoją odprawę żonie Marca.
To mu nie wróci życia, ale…
Nie wróci.
Vaubour mówi, że zaliczyłaś staż.
Tak, wczoraj.
Gratulacje.
Dziękuję.
Jesteś przyszłością.
Nie bądź taka jak my.
Zlecili mi śledztwo w sprawie śmierci Marca.
Przewieźliśmy ciało do zakładu medycyny sądowej i przeszukaliśmy jego auto.
Resztki auta.
I?
Lepiej, żeby nikt się na to nie natknął.
Zwłaszcza ta suka z Biura.
Nie mieszam się w to.
Tylko niech pamięć Marca niech nie zostanie splamiona.
Dzięki, poruczniku.
„Pani porucznik”.
Przepustka?
Wkłada pan klucz i wbija kod.
Dzięki.
Wypłaca pan?
- Tak. - Ile?
Wszystko.
BEZPIECZNE SEJFY
Dalej.
Napisy: Dorota Nowakówna