Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪มีอะไรอีก
‪กุญแจล็อกเกอร์คุณอยู่ไหน
‪อยู่ที่ผม ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งกัน
‪แล้วจะเอาไงเรื่องการสอบสวน
‪ที่นี่เครียดเลย คุณอยู่ไหน
‪เกือบถึงแล้ว หยุดโทรมาทุกห้านาทีได้แล้ว
‪ฉันไม่สน ‪คุณจัดการกองสอบสวนภายในเองแล้วกัน
‪เพราะฉันไม่เกี่ยวกับแผนของคุณ
‪ชัดเจนไหม
‪พวกเขาจะมาเมื่อไหร่
‪เมื่อไหร่ก็ได้ นั่นแหละประเด็น
‪แม่งน่ารำคาญชะมัด
‪นั่นก็เป็นประเด็นด้วย
‪เราจะทำยังไงดี‪ ‪ผู้หมวด
‪ห้ามใครแตะต้องของของผม เข้าใจไหม
‪ว่าไง อากาธ
‪บอกฉันทีว่าพี่ทำบ้าอะไรอยู่
‪เราจัดการเอกสารเสร็จแล้ว
‪เธออยู่ที่ห้องจัดงานศพ กำลังถูกใส่ลงในโลง
‪เราทุกคนรอพี่อยู่
‪ฟังนะ ฉันไม่มีทางเลือก
‪ลูอิสเป็นไงบ้าง
‪พี่คิดว่าเธอเป็นยังไงล่ะ
‪อากาธ
‪ให้ตายสิ เธอไม่ช่วยเลย
‪แกมาจากไหนวะเนี่ย
‪หลบสิวะ หลบไปๆ
‪บ้าเอ๊ย
‪ไอ้หมานั่นมันบ้าชัดๆ
‪อะไรน่ะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
‪คุณครับ
‪คุณ
‪ไม่นะ…
‪แม่งเอ๊ย!
‪(112 เบอร์โทรฉุกเฉิน - โทร)
‪(อากาธ)
‪ฮัลโหล
‪พ่อ
‪ลูอิส ลูกรัก
‪พ่อ หนูเบื่อจัง
‪พ่อทำอะไรอยู่
‪พ่อ ฮัลโหล
‪- เอาของเล่นมาให้ได้ไหม ‪- ของเล่นเหรอ
‪ลูกรัก ลองขออาสิ โอเคนะ
‪พ่อใกล้จะมาถึงหรือยัง
‪เดี๋ยวพ่อโทรกลับนะ ลูกรัก
‪ให้ตายสิ…
‪(ตำรวจ)
‪ติดต่อโทมัสได้ไหม
‪- แล้ว ‪- ก็ไม่มีอะไร
‪หมายความว่ายังไง
‪เขาบอกว่าอยากจัดการเอง
‪บ้าจริง คุณยืนยันนะ
‪คุณเป็นคู่หูเขามานานแค่ไหนแล้ว ‪แปดปี สิบปีเหรอ
‪สิบสอง แล้วไง
‪งั้นคุณก็ต้องรู้ว่าเขาเฮงซวยแค่ไหน
‪งี่เง่าชะมัด
‪บ้าเอ๊ย หงุดหงิดโว้ย!
‪(ตำรวจ)
‪พวกเขามาแล้ว
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪พวกเขาผ่านประตูมาแล้ว
‪ฟังนะ ฉันจะไม่พังการฝึกงานของฉันเพื่อพวกคุณ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ถ้ากองสอบสวนถามฉันเรื่องโทมัส ให้ฉันพูดยังไง
‪ไม่ต้องพูด เราไม่ฟ้องเพื่อนร่วมงาน
‪และตำรวจ… เป็นครอบครัวใหญ่
‪เข้าใจนะ
‪โคตรน่าเบื่อเลย
‪แม่งเอ๊ย อะไรวะเนี่ย
‪บ้าเอ๊ย
‪ใช่ ฉันไปอยู่
‪ไม่นะ…
‪ตำรวจภูธร สวัสดีครับ
‪สวัสดีครับ
‪ระวังนะ
‪ผมหาไม่เจอ
‪- ดับเครื่องด้วยครับ ‪- บอกแล้วว่าผมเป็นตำรวจ ไม่เป็นไรหรอก
‪- ตรวจสอบรถ เปิดท้ายรถด้วย ‪- นี่มันไร้สาระน่า ปล่อยผมไปเถอะ
‪ลงจากรถแล้วเปิดท้ายรถด้วยครับ
‪โอเค หยุดสั่งผมได้แล้ว
‪- มีปัญหาเหรอ ‪- เขาบอกว่าเป็นตำรวจ แต่ไม่มีบัตรประจำตัว
‪เขาไม่ยอมเปิดท้ายรถด้วย ‪พฤติกรรมของเขาน่าสงสัย
‪รถเขาเสียหาย
‪คงประสบอุบัติเหตุมา ให้เขาวัดแอลกอฮอล์ด้วย
‪คุณนี่มโนเก่งจริงๆ นะ
‪ไม่เป็นไรๆ
‪ขอโทษครับ ผู้กำกับ ก็แค่เรื่องเข้าใจผิดกัน
‪สวัสดีครับ
‪ผมร้อยโทบลังจากหน่วยอาชญากรรม
‪ผมลืมบัตรไว้ที่โรงพยาบาล
‪โรงพยาบาลเหรอ
‪ครับ
‪แม่ผมเสีย และทุกคนรอผมก่อนเริ่มทำพิธี
‪ผมไปสายแล้ว งั้นก็ช่วยๆ กันหน่อยได้ไหมครับ
‪ผมก็อยากช่วยนะ แต่โรงพยาบาล…
‪ไม่ได้อยู่อีกทางเหรอ
‪เลขประจำตัวคุณเลขอะไร
‪811403 อย่าแตะต้องรถผม
‪มีเลขเจ็ดตัวในบัตรประจำตัว
‪ใช่ ผมรู้ นี่ไม่ใช่เวลาที่ดี
‪- เราจะตรวจสอบมัน ตามผมมา ‪- ไม่ เชิญเลย ผมจะรอตรงนี้
‪อย่าแตะต้องรถผม
‪- ใจเย็นๆ ‪- ทำอะไรน่ะ
‪จับเขาไว้
‪- หยุดนะ ‪- ผู้กำกับ
‪งั้นโทมัสทิ้งเงินไว้ในล็อกเกอร์สินะ งี่เง่า
‪คุณรู้จักที่ซ่อนที่ดีกว่าสถานีตำรวจไหมล่ะ
‪ไม่ว่ายังไง เขาก็ทำพัง
‪ใช่ โอเค เอาเลย เร็วเข้า
‪- ไม่ตลกนะ เราจะทิ้งมันทั้งหมด ‪- เห็นฉันเป็นอะไรเนี่ย
‪อย่าเยอะเกินไป เดี๋ยวท่อตัน
‪ฉันทำเต็มที่แล้ว โอเคนะ
‪ให้ตายสิ เหม็นโคตร
‪- เร็วเข้า ทำต่อไป ‪- ใช่ ฉันรู้
‪บ้าเอ๊ย
‪ผมขอโทษจริงๆ ครับ ผู้หมวด
‪เรื่องนี้ขอให้รู้กันแค่เรา
‪ไว้ใจผมได้เลย
‪(มาร์ก ‪พวกเขามาแล้ว อย่ามา)
‪แน่ใจนะครับว่าไม่ต้องการคนคุ้มกัน
‪กัญชาสามร้อยกิโลกรัม
‪ในกุ้งแช่แข็ง
‪ใช่ ยาถูกซ่อนไว้ด้วยเทคนิคการโกง
‪ยาเสพติดถูกบรรจุลงใน ‪สินค้าเพื่อการค้าที่ถูกกฎหมาย
‪โดยที่ผู้ส่งไม่รู้
‪และได้รับในตู้แช่
‪โดยผู้สมรู้ร่วมคิด คนงานท่าเรือ
‪ที่ปารีสผมไม่รู้ แต่… ขอโทษครับ สารวัตร
‪แต่ที่นี่ ทุกคนรู้จักการโกงดี
‪ในปารีส มันคือ "สารวัตรหญิง"
‪นี่คุณมาสอบตำรวจหรือว่า…
‪ไม่ เรียกว่าสอบศีลธรรมแล้วกัน
‪นี่อะไร
‪รายงานกองความมั่นคงภายในระบุว่า
‪เจ้าหน้าที่ในหน่วยของคุณต้องสงสัยอย่างมากว่า
‪ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อเรื่องพวกนั้น
‪เพื่อแลกกับสินบน จำนวนมากด้วย
‪โธ่เว้ย
‪มีใครอยู่ไหม
‪พ่อคะ เท้าพ่อ
‪โอเคไหม ลูกรัก
‪- ค่ะ ‪- พ่อกลับมาแล้ว เอามานี่
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- ได้เวลาแล้ว
‪พี่หายไปไหนมา
‪- ทำไมถึงซื้อของเล่นแบบนั้นให้เธอ ‪- หลานเลือกเองนี่
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
‪ทำไมถึงทิ้งฉันไว้คนเดียวล่ะ
‪ฉันขอโทษ ฉันมาแล้วไง
‪แต่พวกเขาพร้อมจะปิดโลงแล้ว
‪ฉันไม่กลับเข้าไปแล้ว ฉันรับไม่ไหว
‪งั้นก็…
‪เราไปพักกันสักหน่อยระหว่างรอดีไหม
‪ใช่ เป็นความคิดที่ดีนะ
‪กอดส่งพลังให้พ่อหน่อย
‪หนูอยากอยู่กับพ่อ
‪ไม่ อยู่กับอาจะดีกว่านะ
‪- แล้วเจอกัน ‪- เดี๋ยว
‪แม่อยากถูกฝังไปพร้อมกับเจ้านี่
‪มันสำคัญกับแม่น่ะ
‪สถานีนี้ดื่มแอลกอฮอล์ได้เหรอ
‪ธรรมเนียมท้องถิ่นละมั้ง
‪ขับรถมาสองชั่วโมงเพื่อตรวจดูถังขยะ
‪ไม่แน่ใจว่าคุณจะใช้มัน ‪ชี้แจงรายงานค่าใช้จ่ายได้ไหมนะ
‪เราถึงยังตามหาอยู่ไง
‪รถส่วนตัวของคุณอยู่ที่ลานจอดรถใช่ไหม
‪- ครับ ‪- ดีมาก
‪พาคนของฉันไปที่นั่นได้ไหม
‪- นาโอมิ ‪- คะ
‪พาไปที
‪ไปเลย
‪สารวัตรหญิง ขอโทษด้วยครับ ‪แอลกอฮอล์มัน…
‪เป็นข้อยกเว้น อย่าเพิ่งด่วนสรุป
‪แม่ของเพื่อนคนหนึ่งตาย ‪เราเลยดื่มเพื่อเป็นเกียรติแก่เธอ
‪- แค่นั้น ‪- พูดถึงร้อยโทบลังเหรอ
‪ครับ แล้วไง
‪ตำรวจกำพร้านี่อยู่ไหน
‪ห้องจัดงานศพของโรงพยาบาล
‪โอเค
‪คุณจะไปรบกวนเขาในเวลาแบบนี้เหรอ
‪งั้น
‪เราจัดการปิดหีบศพได้ไหมครับ
‪ครับ
‪คุณจะใส่อะไรไปด้วยก็ได้ แม้แต่ของมีค่า
‪ไม่ต้องห่วง ห้องนี้มีกล้องวงจรปิด
‪เพื่อป้องกันการขโมยจากผู้ตาย
‪สุภาพบุรุษ
‪(มาร์ก)
‪(พวกเขารู้ว่านายอยู่ที่ไหน)
‪ขอโทษนะครับ
‪(พวกเขาตรวจค้นทุกอย่าง แม้แต่รถ)
‪(มีอะไรในนั้นหรือเปล่า)
‪ทุกอย่างโอเคไหมครับ คุณอยากนั่งลงไหม
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไร
‪ขอบคุณครับ
‪บ้าเอ๊ย
‪ขอโทษนะครับ
‪ผมขออยู่กับแม่อีกสักเดี๋ยวได้ไหม
‪คือว่า…
‪เราเลยเวลาทำงานมาแล้ว
‪ผมเข้าใจ
‪นี่สำหรับปัญหาของคุณ
‪คุณมีเวลาถึงสี่ทุ่มนะครับ
‪ขอบคุณครับ
‪แล้วนั่นเอาไว้ทำอะไรครับ
‪ของลูกสาวผมน่ะ
‪ขอโทษครับ แม่
‪มาสิ
‪เร็วเข้า
‪(ระยะการใช้งานสี่เมตร)
‪นั่นไง ดีมาก มาเร็ว มานี่เลย
‪ไม่นะ!
‪มาเร็ว
‪เร็วเข้า
‪ขอโทษที่ผมเป็นลูกแย่ๆ นะ
‪มีใครอยู่ในนั้นไหม
‪ได้ยินไหม
‪ไม่แน่ใจ
‪ฉันจะเรียก รปภ.
‪แม่งเอ๊ย!
‪โย่
‪- รปภ. ‪- หืม
‪เราเข้าไปในห้องหนึ่งไม่ได้
‪และมีเสียงแปลกๆ ด้วย ช่วยดูหน่อยได้ไหม
‪ไม่มีภาพ แปลกแฮะ
‪คุณมีกุญแจไหม
‪มี แต่ผมทิ้งตำแหน่งไปแบบนั้นไม่ได้
‪ผมจะแจ้งผู้จัดการให้
‪เราจะทำยังไงดี
‪ก็ต้องรอ พวกเขาจะส่งคนมา
‪รออะไรล่ะ
‪คุณพูดถูก เรามีเรื่องอื่นต้องทำ
‪ไม่เอาน่า
‪มานี่…
‪หยุดอยู่ตรงนั้น
‪ไม่เป็นไร…
‪ไม่เป็นไรหรอก…
‪ไม่นะ…
‪วางสายเถอะ
‪ขอโทษ…
‪ทุกอย่างเรียบร้อยไหมครับ
‪งั้นก็…
‪ถึงเวลาแล้วครับ
‪ได้ครับ
‪คุณครับ
‪ลูกโป่งของลูกสาวคุณครับ
‪ใช่ จริงด้วย
‪- ขอบคุณครับ ‪- เชิญครับ
‪โคตรหนักเลยใช่ไหม
‪อย่าให้หล่นไป ไม่งั้นอาจเปิดได้
‪ผมจะกลับมานะ แม่
‪ผมสัญญาว่าจะกลับมา
‪โทมัสให้ฉันพักที่นี่จนกว่าฉันจะหาที่อื่นได้
‪ฉันเคยอยู่ที่บ้านแม่ แต่…
‪รับชาเพิ่มไหม
‪ไม่ ขอบคุณ เดี๋ยวผมก็ไปแล้ว
‪และด้วยวิธีนี้ ฉันช่วยเลี้ยงลูอิสได้
‪มันไม่ง่ายสำหรับเขาเลยตั้งแต่เขาหย่า
‪ใช่ ผมรู้
‪ฉันไม่รู้ว่าโทมัสทำอะไร เห็นอยู่ว่ามีเรื่องด่วน
‪ผมจะไปเจอเขาที่สถานี
‪ลูอิส มาบอกลาพ่อทูนหัวของหนูหน่อย
‪- คุณมีน้ำใจจริงๆ ที่แวะมา ‪- ไม่ ปกติน่า
‪ผมอยากไปร่วมพิธีเมื่อเช้านะ
‪แต่เรามีประชุมสำคัญ ปลีกตัวออกมาไม่ได้เลย
‪คุณมีปัญหาเหรอ
‪เป็นรถตำรวจที่สวยเชียว
‪อาอากาธซื้อให้หนูค่ะ
‪คุณอาใจดีจัง
‪ฉันต้องซื้อน่ะสิ
‪มีคนโรคจิตขโมยของเล่นเธอที่โรงพยาบาล
‪อะไรนะ เวรจริงๆ
‪ลุงมาร์ก พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่คะ
‪ลงมาจากรถด้วยครับ
‪ร้อยโทบลัง หน่วยอาชญากรรม
‪จอดรถกลางถนนแบบนั้นมันไม่ฉลาดเลย ว่าไหม
‪กองสอบสวนภายในไม่ได้แวะไปที่ ‪ห้องจัดงานศพเพื่อตรวจค้นรถนายเหรอ
‪- ไม่นะ ‪- ก็ดี
‪พวกนั้นไม่เจออะไรใช่ไหม
‪- คิดว่าจะเจออะไรล่ะ ‪- ไม่รู้สิ…
‪มีเงินสดอยู่เพียบเลย
‪นายจงใจทิ้งไว้ให้โดนจับหรือไง
‪ฉันไม่มีทางเลือก ฉันทิ้งไปหมดแล้ว
‪นายทำได้ดี
‪นั่นคงเป็นวิธีขอบคุณฉันสินะ
‪ฉันจะแบ่งของฉันให้ ไม่ต้องห่วง
‪ไม่ต้องหรอก
‪ไม่เป็นไร อย่าทำเหมือนฉันไม่รู้เรื่องสิ
‪การดูแลแม่ เตียงผู้ป่วย…
‪เงินนั่นก็เพื่อแม่ของนาย
‪วาเลรีสงสัยอะไรไหม
‪ว่าไงนะ
‪เมียนายซึมเศร้ามานานแค่ไหนแล้ว
‪ใช้ยาหลายตัวตอนนายไม่กลับบ้าน
‪นายจ่ายค่าบำบัดที่สวิตเซอร์แลนด์ก้อนโตเลย
‪นายบอกเธอว่าไง
‪ว่าเราได้ค่าชดเชยความเสี่ยงเพิ่มเหรอ
‪ว่าในที่สุดการเป็นตำรวจก็ได้เงินดีเหรอ
‪ว่ามันคุ้มให้เธอกังวลจนนายวางมือเหรอ
‪นายกล่อมเธอแบบนั้นเหรอ
‪ทำไมต้องพูดถึงเมียฉันด้วย
‪แล้วพูดถึงแม่ฉันทำไม
‪ขอโทษที่รบกวนนะคะ
‪แต่ตัวการใหญ่ถูกเปิดโปง ผู้กำกับปลื้มมาก
‪เขาอยากบุกรังของหมอนั่น
‪เราต้องไปแล้ว
‪- กระสุนสำหรับเบเนลลี่ ‪- ครับ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪- นั่นเหรอ ‪- ใช่
‪แพ็กเกจซีโฟร์เล็กๆ ที่มีการถ่วงเวลา
‪เจ๋ง มันทำงานยังไง
‪เดี๋ยวนะ
‪ดูนะ ตรงนี้มีที่จุดระเบิดที่สั่งงานผ่านบลูทูธ
‪ค่ะ
‪นี่คือตัวส่งสัญญาณ อยู่ในปลอกพลาสติก
‪คิดมาดีมาก เหมือนพวงกุญแจ
‪- ใช่ มันบ้ามาก ‪- หลังจากนั้นก็ง่ายๆ
‪เรากดปุ่มตรงนี้
‪ค่าที่ตั้งไว้ถูกปรับอยู่ที่สองนาที ‪พอถึงศูนย์เมื่อไหร่ก็ตูม
‪เลิกใช้อุปกรณ์มาจีบเธอได้แล้ว
‪เลิกคุยเล่นและส่งเสื้อกั๊กมาสักที
‪มันตั้งฝุ่นเกาะอยู่บนชั้นแน่ๆ
‪เราทดสอบมันได้นี่
‪คุณต้องฝึกใช้ซีโฟร์
‪ก็แค่กดปุ่มเดียวเอง
‪เราต้องใช้มันเพื่อระเบิดประตู
‪โดยมีเราด้วยน่ะนะ ไม่ละ ขอบใจ ตั้งสติหน่อย
‪เอ็มทรีดีมาก
‪เราไม่ได้จะล่าก็อดซิลล่านะ
‪- ขอบใจนะ ‪- แล้วเจอกัน
‪- บาย ‪- "บาย"
‪- เขาจีบเหรอ ‪- ไม่นะ
‪- จีบสิ ‪- ไม่ได้จีบ
‪นี่แฟนใหม่ของคุณ
‪มานูเอล บาร์เซโล โดนข้อหาค้ายา
‪เกี่ยวข้องกับอาชญากรและการหาโสเภณี ‪ยิ่งไปกว่านั้น
‪ตำรวจสากลยังติดตามเขาด้วย
‪ถ้าจับเขาได้ มันจะทำให้เราดูดี เข้าใจนะ
‪หลังการเล่นละครเฮงซวยของกองสอบสวน ‪เราต้องฟื้นฟูภาพลักษณ์ของเรา
‪- เราไม่ต้องพูดว่า "เฮงซวย" ใช่ไหม ‪- ไม่
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪โทมัส ทำอะไรอยู่น่ะ
‪ใช่ เดี๋ยวฉันตามไป
‪- ว่าไง ‪- ไม่มีอะไร
‪ไอ้เวรนี่ไปไหนแล้ว
‪ไม่มีใครเลย
‪เราแน่ใจว่าเขาอยู่ที่นี่
‪เขาสงสัยว่าเราจะมาและเผ่นไปแล้ว
‪ไม่ เขาไม่ได้สงสัย มีคนคาบข่าวมาบอกเขา
‪เราจะทำยังไงดี
‪หาเบาะแสไป
‪เขาหายไปแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪เร็วเข้า ไปสิ!
‪ให้ตายสิ เราดูโง่จริงๆ
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪มาทำอะไรตรงนั้นครับ
‪ร้อยโทบลัง
‪- สิบเอกแบร์แต็ง สวัสดีครับ ผู้หมวด ‪- สวัสดี
‪มีคนแจ้งเหตุรถชนครับ คงเป็นที่นี่
‪มีใครบาดเจ็บไหม
‪ครับ ชนแล้วหนีครับ
‪- แล้วใครบอกคุณ ‪- แหล่งข่าวนิรนามครับ
‪คุณหายไปไหนมา เจออะไรไหม
‪ครับ สุภาพบุรุษคนนี้
‪- สิบเอกแบร์แต็ง สวัสดีครับ ‪- ร้อยโทอันดราเด
‪คุณมาทำอะไรแถวนี้
‪เราได้รับแจ้งว่ามีอุบัติเหตุแปลกๆ ในวันที่ 9
‪แปลกเหรอ หมายความว่าไง
‪คนขับรถประมาทชนคน
‪เอาเหยื่อใส่ท้ายรถแล้วหนีไปครับ
‪หมอนั่นทำเกินไปจริงๆ
‪- มีเบาะแสไหมคะ ‪- ยังครับ
‪ผมต้องตรวจสอบกล้องวงจรปิด
‪เราอาจจะเจอบางอย่างเกี่ยวกับคนของเราด้วย
‪ใช่ เราดูเทปได้ไหมคะ
‪อยากดูมันคืนนี้เหรอครับ ผู้หมวด
‪ฉันเป็นแค่เจ้าหน้าที่ฝึกหัดค่ะ
‪งั้นก็ โอเค แล้วเจอกันครับ
‪ไว้เจอกัน แบร์แต็ง
‪- ผมจัดการเรื่องวิดีโอเอง ‪- ไม่ๆ
‪ไม่เป็นไร โทมัส กลับบ้านไป
‪นาโอมิ คุณจัดการเรื่องใบสั่งด้วย
‪อะไร ฉันไม่ใช่เลขานะ ‪ฉันต้องทำเอกสารอีกแล้วเหรอ
‪โอเค เดี๋ยวผมจัดการเอง
‪โทมัส กลับบ้านไปซะ
‪นายต้องพักสักหน่อย
‪ใช้เวลากับลูกสาวบ้าง ‪มันจะช่วยนายได้ โอเคนะ
‪- มาร์ก ให้ฉัน… ‪- ไม่
‪หยุด บทสนทนานี้จบแล้ว มาร์กจะไป
‪ดีครับ
‪ทีนี้ก็ไปได้
‪ผมละเบื่อพวกคุณจริงๆ
‪- ผู้หญิงด้วย ‪- มาเถอะ
‪แต่จริงๆ นะ คุณน่ะมีปัญหากับใบสั่งของคุณ
‪คุณเริ่มชินแล้ว นาโอมิ
‪มาแล้วครับ ผู้หมวด บันทึกของวันที่ 9
‪- เซอร์ไพรส์ ‪- นายมาทำอะไรเนี่ย
‪ดื้อชะมัด ฉันบอกให้อยู่บ้านไง
‪ฉันไม่ยอมให้นายอดตายหรอก
‪- ไก่ทอดเหรอ ‪- ใช่ ของขวัญ
‪เยี่ยมเลย
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดี
‪เจอเบาะแสไหม
‪เราเจออะไรบ้าง
‪มันเกิดขึ้นที่นี่ แต่เราเห็นไม่ชัด ภาพถูกตัดออกไป
‪คุณภาพห่วยแตกใช่ไหมล่ะ
‪มากินกันเถอะ
‪เดี๋ยวๆ…
‪- ย้อนไปหน่อย ‪- อะไรนะ
‪ผมบอกว่าย้อนไปหน่อย
‪หยุด
‪เล่นไปทีละเฟรม
‪หยุด
‪นั่นเขาแหละ
‪แน่นอน
‪- ดูไฟเบรกสิ ‪- แล้วไงครับ
‪แล้วไงเหรอ
‪ไม่มีไฟเบรกรถคันไหนสว่างนอกจากคันนี้
‪แปลว่าในจุดหนึ่ง
‪คนขับเห็นบางคนจู่ๆ ก็โผล่มาบนถนน
‪เขาเบรกช้าเกินไป แล้วก็ปัง!
‪เขาชนคนนั้น
‪มาดูรูปกัน
‪ใช่ มันเชื่อมโยงกันหมด
‪รอยไถล
‪ไฟเบรก
‪เศษจากการกระแทก
‪ดูหมาตัวนั้นสิ
‪มันมองไปที่อุบัติเหตุ
‪ใช่ตรงนั้นแน่นอน
‪ย้อนไปหน่อย
‪บีเอ็มดับเบิลยูสีเทา เหมือนของนายเลย
‪ก็เหมือนนะ ใช่
‪ซูมดูป้ายทะเบียน
‪ตัวแรกคืออะไร
‪ผมเห็นตัว "ดี"
‪ใช่
‪ใช่ ตัว "ดี" นั่นแหละ
‪นายเห็นด้วยไหม
‪ไม่ ฉันว่า "โอ"
‪ไม่ มันไม่ใช่ "โอ"
‪เดี๋ยว ดูตัวที่สองสิ
‪ให้ตายสิวะ
‪อ่านไม่ออก ไม่เห็นอะไรเลย
‪มากินก่อน เดี๋ยวเย็นหมด
‪มาเถอะ
‪ไง
‪ไง เป็นไงบ้าง
‪รู้ไหมว่าพวกเขาจะมารับเตียงแม่เมื่อไหร่
‪ไม่ ฉันโทรไปตามสามรอบแล้ว
‪ลูอิสหลับแล้วเหรอ
‪ใช่ ได้ดูเวลาบ้างไหม
‪ขอโทษนะ แต่ฉันทำเท่าที่ทำได้แล้ว
‪ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยได้เจอเธอเลย
‪อยากให้ฉันลาออกหรือไง
‪ที่จริง ฉันอยากถามเรื่องอะพาร์ตเมนต์ของแม่
‪คิดว่าฉันจะรับต่อได้ไหม
‪คงไม่เลวสำหรับชั้นเรียนโยคะของฉัน
‪ฉันจะไม่รบกวนใครแน่
‪พี่ว่าไงล่ะ
‪มีคนเช่าอยู่ที่นั่นไง
‪เราไปไล่เขาออกไม่ได้
‪แต่พี่เป็นตำรวจนะ
‪ไม่เห็นจะเกี่ยว
‪ว่าแต่…
‪พี่รู้ไหมว่าเธอมีคนรัก
‪- ใคร ‪- ก็แม่ไง
‪แม่เรามีคนรักเหรอ อะไรกัน
‪ใช่ ฟังนะ เมื่อวานตอนเลิกเรียน ‪ฉันกำลังผ่อนคลายในท่าศวาสนะ
‪ท่าศพน่ะ
‪แล้วจู่ๆ
‪ฉันก็เห็นนิมิต ภาพเร็วๆ น่ะ
‪อย่างการหย่าของพี่ ฉันไม่ได้คิดผิดนะ
‪นิมิตวิเศษ ใช่สินะ
‪แล้วยังไง มันคืออะไร
‪ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งอยู่ข้างๆ แม่
‪นอนอยู่ใกล้ๆ แม่
‪ผู้ชายที่อายุน้อยกว่า
‪ฉันตกใจมาก
‪- เอาเลย ยิงต่อ ‪- ได้
‪เอาละนะ
‪อยู่ในท่าที่เหมาะสม กางขาออก
‪ครับ ร้อยโทบลัง หน่วยอาชญากรรม
‪ผมอยากแจ้งเบาะแสคนที่หน่วยของคุณต้องการตัว
‪คุณช่วยจดได้ไหม
‪ผมไม่ได้อยู่ที่โต๊ะ คุณต้องดูว่าเพื่อนร่วมงานผม…
‪ผมเห็นมานูเอล บาร์เซโล
‪ว่าไงนะ
‪ผมบอกว่าผมเห็นมานูเอล บาร์เซโล
‪- ถ้านี่เล่นตลกกัน บอกเลยนะว่าไม่ขำ ‪- อะไร
‪เราไม่ได้รับอนุญาตให้แจ้งเบาะแสคนร้ายเหรอ
‪- โอเค แจ้งมาเลย ‪- คุณช่วยจดได้ไหม
‪ครับ ผมฟังอยู่
‪ผมเห็นมานูเอล บาร์เซโล
‪คุณบอกผมแล้ว แล้วเขาอยู่ไหน
‪นั่นแหละที่ผมอยากถาม
‪นี่มันเรื่องไร้สาระอะไร คุณเล่นอะไรอยู่
‪บอกผมที ร้อยโทบลัง คุณพาเขาไปไหน
‪อะไรนะ
‪คุณทำอะไรกับเขาหลังจากเอาเขาขึ้นรถ
‪- รถผมเหรอ ‪- ใช่
‪คุณนี่พูดไร้สาระนะ
‪รถบีเอ็มดับเบิลยูสีเทา
‪ใช่ไหมล่ะ
‪เปลี่ยนเป้าแล้วยิงต่อ
‪โอเค ขอบคุณ
‪โทมัส
‪ดูสิ
‪สามนัดที่หน้าอก หนึ่งนัดที่หัว ระยะ 25 เมตร
‪- ไม่เลวนะ ฉันพัฒนาขึ้น ‪- ใช่
‪ฉันจะเอาไปให้มาร์กดู
‪(หมายเลขที่ไม่รู้จัก)
‪คุณจะไม่รับเหรอ
‪ไม่ละ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
‪ฮัลโหล
‪ได้ค่ะ ฉันจะบอกเขาให้
‪ผู้ชายที่อยากให้คุณรับสายน่ะ
‪- ฮัลโหล ‪- ผมว่าสายเราถูกตัดนะ
‪ผมยังพูดไม่จบเลย ผู้หมวด
‪แกเป็นใครวะ
‪คนที่รู้ว่าคุณฆ่ามานูเอล บาร์เซโล
‪ฉันไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร แกเป็นใคร
‪ไม่เอาน่า โทมัส ขอร้องล่ะ ‪นี่มันน่าอายขึ้นเรื่อยๆ เลย
‪ไม่ นี่มันผิดพลาดแน่ๆ
‪เป็นเรื่องเข้าใจผิด
‪อย่าเครียดนักสิ
‪ยังไงซะ รถคุณก็ซ่อมแล้วนี่
‪รถฉันเหรอ
‪ฉันเพิ่งเจออุบัติเหตุนิดหน่อย
‪การชนที่ประกันของฉันกำลังจัดการ
‪ขอย้ำว่าแกเข้าใจผิดแล้ว
‪น่าประทับใจนะ
‪ถึงขนาดอ้างฐานที่อยู่ให้รถคุณด้วย สุดยอด
‪พอได้แล้ว เลิกโทรหาฉันสักที ไอ้เวร
‪แล้วถ้าผมบอกตำรวจว่าคุณฝังเขาไว้ที่ไหนล่ะ
‪แค่นี้แหละ ฉันจะวางแล้ว
‪ระวังนะ โทมัส ถ้าคุณวางสาย ผมจะแจ้งตำรวจ
‪ห้ามวางสาย
‪ก็คุณฆ่าเขานี่
‪- ไอ้เวรตะไล ‪- ใจเย็น โทมัส
‪แกเป็นใครวะ
‪แกมาจากไหน
‪ผมจะให้คุณลองคิดดู ‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเราก็ได้คุยกันอีก
‪และสุดท้าย อย่ามาทำเป็นฉลาดกับผม ‪เข้าใจไหม
‪อย่ามาทำฉลาดกับผม
‪แม่งเอ๊ย
‪นายโอเคไหม
‪โอเค ฉันโอเค
‪จะไปไหนน่ะ
‪เปล่า ใช่ ก็…
‪ฉันลงมาเอามือถือน่ะ
‪เอารถไปทำอะไรมา ใหม่เอี่ยมเชียว
‪ฉันเจออุบัติเหตุน่ะ ไม่ได้บอกเหรอ
‪ไม่นะ
‪ก็นะ…
‪เปลี่ยนหน้ารถให้หมดเลยเหรอ
‪ใช่ ไม่ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ
‪ที่สำคัญคือนายไม่เป็นไร
‪ใช่ ไม่ แน่นอนอยู่แล้ว
‪- ไม่ต้องห่วง แล้วเจอกัน ‪- เฮ่
‪แม่นายถูกฝังที่สุสานริมทะเลใช่ไหม
‪ใช่ ทำไมเหรอ
‪ฉันได้ข้อมูลมา ‪มันเป็นจุดสุดท้ายที่มีสัญญาณมือถือของบาร์เซโล
‪แล้ว
‪ก็ไม่มีอะไรหรอก
‪พื้นที่ใหญ่เกินไป
‪มีเสาส่งสัญญาณไม่พอ ยากที่จะแบ่งพื้นที่หาได้
‪- แย่นะ ‪- อือ
‪โอเค
‪- โทรศัพท์เหรอ ‪- ใช่ โทรศัพท์
‪ทำหายอีกแล้วสินะ
‪ไม่ ไม่ใช่
‪- เจอกันข้างบนนะ ‪- โอเค
‪ฮัลโหล
‪สำหรับตำรวจแล้ว คุณขับรถไล่ล่าไม่เก่งเลย
‪มัวทำอะไรอยู่ล่ะ ผมรออยู่นะ
‪เอ้อ
‪ได้ลองคิดดูไหม เราคุยกันได้หรือยัง
‪ก็ได้ ฉันฟังอยู่
‪ดี คุณกลายเป็นคนมีเหตุผลแล้ว
‪- แค่ขอถามหน่อย ‪- ผมฟังอยู่
‪ฉันถามตัวเองว่า
‪แกเห็นฉันฝังเขาในที่มืดได้ยังไง
‪กลางคืนไม่ใช่อุปสรรค เพื่อนยาก
‪ผมเหมือนแมว ผมมองเห็นได้ดีในความมืด
‪แมวบ้านแกสิ แกไม่เห็นอะไรเลย ‪แกไม่รู้อะไรเลย
‪ฟังให้ดีนะ
‪อยากแจ้งก็แจ้งไป ฉันไม่สน
‪จะไปขุดที่ไหนก็ไป แกไม่เจอบาร์เซโลแน่
‪ตอนนี้ฉันจะวางสายแล้ว
‪และแกได้ลงนรกแน่ ไอ้เวร!
‪นั่นไง ไอ้เวร!
‪นั่นแหละ
‪บอกทีว่ารถทุกคันที่เข้าออก
‪โรงรถของสถานี พวกมันถูกบันทึกไว้ไหม
‪รับทราบ ผู้หมวด
‪การเคลื่อนไหวของรถทุกคันถูกบันทึกไว้ครับ
‪คุณอยากเห็นรายการไหม
‪จะดูได้ไหมว่าใครเข้าออกเมื่อเช้านี้
‪ครับ
‪(หมายเลขที่ไม่รู้จัก)
‪ไม่ต้องส่งมา เดี๋ยวผมไปเอาเอง
‪ขอบคุณมาก
‪ทำไมถึงไม่รับสายล่ะ
‪- คุณทำอะไรน่ะ ‪- ทำไมถึงไม่รับสาย
‪ทำไมถึงไม่รับ
‪โทมัส
‪ตำรวจเหรอ หมายความว่ายังไง
‪คุณคาดหวังอะไร ที่นี่สถานีตำรวจนะ
‪ผมนึกว่าเขาเป็นโจรซะอีก
‪คุณรู้จักเขาเหรอ
‪เห็นอยู่ว่าเขาคือร้อยโทบลัง
‪เขาอยู่ในทีมผม
‪- มีปัญหากับเขาเหรอ ‪- ไม่ ไม่มีปัญหา
‪ไม่ ผมคงเข้าใจผิด ไม่ใช่เขา ขอโทษด้วย
‪ผมรู้ว่าการซ้อมเพื่อนตำรวจมันผิด
‪คุณคงไม่เชื่อแน่ แต่ผมนึกว่าคุณเป็นคนอื่น
‪โจรน่ะ ขอโทษนะครับ
‪คุณเป็นอะไรไหม
‪ขอโทษอีกครั้งนะครับ ร้อยโทบลังใช่ไหม
‪ร้อยเอกมาเรลลี
‪คุณครับ ห้องน้ำอยู่ไหน
‪ฉันดูเหมือนคนดูแลห้องน้ำเหรอ
‪ที่ด้านหลัง ในห้องล็อกเกอร์ของเรา
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ผมอัดผิดคนซะได้
‪ได้ไงเนี่ย
‪คุณรู้จักไอ้เวรนั่นเหรอ
‪เราเรียนรุ่นเดียวกัน ใช่
‪นั่นอองตวน มาเรลลี ‪หัวหน้าหน่วยปราบปรามยาเสพติด
‪ใช่เลย ใช่ ตัวจริงเสียงจริง
‪- เขามาทำอะไรที่นี่ ‪- ไม่รู้สิ
‪เราควรรายงานเขานะ
‪ไม่ ไม่ทำน่าจะดีกว่า
‪เขาซ้อมโทมัส ไปฉี่ ‪แล้วเราก็ไม่ทำอะไรเลยเหรอ
‪นั่นแหละ เราจะไม่ทำอะไร
‪และจะไม่พูดอะไรด้วย
‪อะไร
‪นาโอมิ
‪แต่ ผู้กอง เพื่อนคุณ เพื่อนร่วมรุ่นของคุณ ‪เขาเป็นโรคจิต เป็นไบโพลาร์
‪เขาต้องถูกจับขัง
‪ข้อแรก เขาไม่ใช่เพื่อนผม
‪ข้อสอง ผมดีใจที่ได้ยิน ‪คุณวินิจฉัยความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
‪ในที่สุดเขาก็เข้ามาและระงับการสอบสวนภายใน
‪หา เดี๋ยวนะ เขาทำได้ยังไง
‪เขาไม่อยากให้กองสอบสวนภายใน ‪ไปยุ่งเรื่องยาเสพติด
‪นั่นคือถิ่นของหน่วยยาเสพติด
‪สายตรงจากเบื้องบนและจบเรื่อง
‪ไม่ว่ายังไง เขาก็ช่วยพวกคุณไว้
‪งั้นเราก็ต้องขอบคุณเขาสินะ
‪นาโอมิ ตำรวจน่ะ…
‪เป็นครอบครัว ฉันรู้ค่ะ
‪- ขออนุญาตสูบบุหรี่นะคะ ‪- ไปสิ
‪ช่างมันเถอะ ผมจัดการเอง ‪เราจะสอบถามอย่างใจเย็น
‪ตกใจหมด
‪แกเป็นตำรวจเหรอ
‪นั่นทำให้นายกังวลใช่ไหม
‪ตำรวจมักจะทำให้เรากังวลเวลาที่สติไม่พร้อม
‪พูดอะไรของแก
‪จักรวาลหัวเราะเยาะศีลธรรมของมนุษย์
‪คนดีต้องตายแม้จะมีความดี
‪คนชั่วอยู่รอดแม้จะมีความชั่ว
‪แย่หน่อย แต่ก็พิสูจน์ได้
‪โดยเฉพาะกับตำรวจ
‪ไม่ใช่เหรอ ผู้หมวดบลัง
‪แกต้องการอะไร
‪ถึงเวลาแล้ว นั่นเป็นคำถามแรกของนายเลยนะ
‪สิ่งที่ฉันต้องการ…
‪คืนนี้เอาตัวบาร์เซโลมาให้ฉัน
‪ทำไมล่ะ
‪ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าเราได้ เพื่อน
‪คุยกันพอแล้ว พาเขามาหาฉันก็พอ
‪ฉันไม่รู้ว่าจะทำได้ยังไง
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
‪ฉันรู้สึกว่าเราไม่เข้าใจกันนะ
‪ออกมานะโว้ย ออกมา!
‪เลิกดิ้นสักที
‪เมื่อทางเดินหายใจอยู่ใต้น้ำ ‪จะทำให้หัวใจเต้นช้าลง
‪การเต้นของหัวใจจะลดลงและเริ่มเต้นช้าลง
‪ไม่เอาน่า ทนหน่อย
‪- นั่นไง กลับมา นายอยู่นี่ ‪- ไม่
‪มองฉันสิ
‪เพื่อไม่ให้หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน
‪นายต้องลดความต้องการออกซิเจนของร่างกาย
‪- เข้าใจนะ ‪- อือ
‪- กลับไปกันเถอะ ‪- ไม่!
‪ลดการใช้กล้ามเนื้อ อยู่ในท่าผ่อนคลายไว้
‪โฟกัสที่อวัยวะสำคัญ
‪นั่นแหละ
‪แบบนั้น ดี
‪ดีแล้ว ดี
‪แบบนั้น ดีแล้ว
‪โอเค
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪โอเค ฉันจะทำ
‪ประโยชน์ของการกลั้นหายใจ บอกแล้วไง
‪ฉันคงต้องไปแล้ว
‪มีอย่างอื่นต้องทำอีก
‪ผู้ชายสองคนอยู่ในห้องน้ำตามลำพังนานๆ
‪คนอื่นจะนินทาเอาได้
‪และอย่าลืมล่ะ
‪เอาตัวบาร์เซโลมาให้ฉันคืนนี้
‪ฉันจะติดต่อมา
‪ยกโทษให้ผมด้วย แม่
‪(มารี-ฌาน บลัง ‪21 มีนาคม 1930 - 9 พฤษภาคม 2021)
‪ทำไมต้องตามหาคนตายด้วย ขอเหตุผลได้ไหม
‪มันต้องมีเหตุผลสิ
‪(แบตเตอรี่ต่ำ)
‪นี่มันอะไรวะ
‪แม่งเอ๊ย…
‪อะไรวะเนี่ย
‪(บริการตู้นิรภัย ‪ห้องนิรภัยส่วนตัว)
‪ให้ตาย มานู ฉันโทรหานาย 20 รอบแล้ว ‪น่าจะรับสิวะ
‪นึกว่ามาเรลลีเก็บนายไปแล้วซะอีก
‪แล้วนายอยู่ไหน
‪ตอบสิวะ ไอ้เวร
‪นี่ไม่ใช่มานู
‪แกเป็นใคร
‪แม่งเอ๊ย แกเป็นใคร
‪หมายเลขนี้เป็นของมิเกล บูร์จี อายุ 38 ปี
‪เคยถูกจับข้อหาฉ้อโกง ‪และเจาะระบบคอมพิวเตอร์
‪เขาเป็นแฮกเกอร์รายย่อย
‪โตมาในเมืองเดียวกับบาร์เซโล
‪และไม่นานมานี้พวกเขาถูกเห็นอยู่ด้วยกัน
‪หาตำแหน่งของเขานาทีต่อนาที แล้วส่งรูปเขามา
‪พูดบ้าๆ เราต้องมีคำอนุญาตจากผู้พิพากษา
‪ไม่ต้องห่วง ผมรับผิดชอบเอง
‪- โทมัสเหรอ ‪- ค่ะ
‪- เขาทำอะไรน่ะ ‪- ฉันก็อยากรู้
‪ให้ตาย นี่ยังทำงานอยู่เหรอ
‪ใช่ ฉันยังต้องจัดการใบสั่งให้ทีม
‪งั้นผมช่วยเอง
‪งั้นก็…
‪ขับ 120 ในเขตวิ่งได้ 50 ‪ให้ตาย ไม่ได้ฝ่าฝืนน้อยๆ เลยนะ
‪ใช่เลย
‪คิดว่านายอยู่ที่ไหนวะ
‪ตำรวจ ทุกคนถอยไป ออกไป
‪- ทุกคน ‪- ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ
‪แขนฉัน ปล่อยฉัน!
‪- ไอ้เวร ‪- ไม่เป็นไร
‪ใช่ มานี่ มาตรงนี้
‪ปล่อยฉัน!
‪(เปิด)
‪(ขอโทษ ร้านปิดแล้ว)
‪ฉันไม่รู้อะไรเลย
‪โอเค นายแน่ใจนะ
‪ฉันไม่รู้ ปล่อยฉันไปเถอะ
‪มาเริ่มที่อบแห้งหนึ่งชั่วโมงแล้วกัน
‪หา ไม่นะ เดี๋ยวก่อนๆ
‪ฉันพูดแล้วๆ ฉันสัญญา
‪มาเรลลีตามหาบาร์เซโลทำไม
‪- ฉันไม่รู้ ‪- โอเค ฉันเชื่อนาย
‪- ดีมาก ‪- ฉันไม่รู้เรื่องเลย
‪สาบานได้
‪นี่คือสิ่งที่เราจะทำ ‪ฉันแนะนำหนึ่งชั่วโมงครึ่งที่ 60 องศา
‪เพราะมันจะไม่ทำให้เสื้อผ้าหด
‪- ไอ้เวร! ‪- สัก 80 เป็นไง
‪ฉันไม่แน่ใจ นายชอบแบบนั้นไหม ‪นายเลือกเองนะ 80 ดีกว่าไหม
‪- แกบ้าไปแล้ว! ‪- ไม่ได้ยินเลย งั้น 80 แล้วกัน
‪- พร้อมไหม ‪- เดี๋ยวก่อน
‪ฉันจะบอกทุกอย่างเลย
‪- หา ‪- ฉันจะบอกทุกอย่างแล้ว
‪ก็แค่นั้น
‪ฉันฟังอยู่
‪มาเรลลีกำลังหากุญแจ
‪กุญแจอะไร
‪กุญแจตู้เซฟ
‪แล้วอะไรอยู่ในตู้เซฟนี้
‪ฉันไม่รู้ สาบานได้
‪- เยี่ยม ไม่เอาน่า ‪- โอเค
‪เริ่มเลยเถอะ ทนไว้นะ
‪- มันจะหมุนเร็วมาก ‪- เดี๋ยว!
‪- เริ่มได้ ‪- ฉันบอกแล้ว
‪อะไรอยู่ในตู้เซฟเวรนั่น
‪เงิน
‪เงินค้ายา
‪พูดเรื่องอะไรของนาย
‪แม่งเอ๊ย
‪นายพูดบ้าอะไร
‪มาเรลลีใช้ประโยชน์จากตำแหน่งของเขา
‪เพื่อเก็บส่วนหนึ่งของยาเสพติดที่ยึดได้
‪หน่วยปราบปรามยาเสพติดเก็บไว้ปริมาณมหาศาล
‪พวกเขาต้องทำลายมันทั้งหมด
‪และนั่นคือจุดที่มาเรลลีกับบาร์เซโลเข้ามา
‪พวกเขาผสมยาในเหล้า
‪และขายต่อให้พวกคลับส่วนตัว
‪มันได้ผลดีสุดๆ
‪ลองแค่ครั้งเดียวก็ติดได้แล้ว
‪เครือข่ายของมาเรลลีเติบโตขึ้นทุกวันๆ
‪มาเฟียยูเครน
‪พวกไอริช พวกจีน
‪ทุกคนต่างอยากทำธุรกิจกับเขา
‪มาเรลลีกลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้ ‪และเขาชอบมาก
‪มานูกลับเปลี่ยนมันไปอย่างสิ้นเชิง
‪เขาขายยาให้พวกอัลเบเนียลับหลังเจ้านาย
‪มาเรลลีโกรธมาก
‪- เขาฆ่าพวกนั้น ‪- อะไร
‪พวกเขาถูกพบเป็นชิ้นๆ ในตู้เย็น
‪ในเรือลากจูง
‪ปัญหาก็คือยาหายไป
‪มานูเก็บเงินแล้วเอาไปไว้ใน ‪ห้องนิรภัยลับที่เขามีกุญแจ
‪ตอนนี้กุญแจอยู่ไหน
‪ที่เขา
‪ในตัวเขาน่ะ
‪ให้ตายสิวะ ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย
‪แม่งเอ๊ย…
‪เร็วเข้า…
‪โทมัส อย่าขยับ!
‪อย่าขยับ
‪- นายทำอะไรน่ะ ‪- ฉันไม่ได้ฆ่าเขานะ
‪วางมีดลง
‪- วางมีดลง ‪- โอเคๆ
‪แล้วนั่นอะไร
‪เอามานี่
‪ฉันบอกให้เอามา
‪ฟังนะ ฉันอธิบายทุกอย่างได้ ฉันไม่ได้ฆ่าเขา
‪แล้วนายมาที่นี่ทำไม
‪วางปืนลงแล้วฉันจะอธิบาย
‪นายจะอธิบายเรื่องใบสั่งนี้ด้วยไหม
‪อธิบายเรื่องใบสั่งนี้ได้ไหม
‪หนึ่งวันก่อนเกิดอุบัติเหตุ รถนายมีแผลอยู่แล้ว
‪ฉันจะอธิบาย แต่ลดปืนลงก่อน
‪มาร์ก ใจเย็นๆ
‪ใส่นี่ซะ
‪ใส่กุญแจมือซะ
‪มาร์ก หยุดน่า
‪ฉันบอกให้ใส่
‪ใส่มันซะ
‪มาร์ก มาคุยกันดีๆ เถอะ
‪เราจะคุยกันอย่างใจเย็น ฉันจะบอกนายทุกอย่าง
‪- เราไม่ใช่ตำรวจตัวอย่าง ‪- โอเค
‪แต่นี่มันเกินไปแล้ว
‪- นี่มันไร้สาระ ฉันสาบานได้… ‪- หุบปาก
‪ฆาตกรรม ชนแล้วหนีและกำจัดศพ ‪นายรู้ใช่ไหม
‪นั่นคือนายต้องเข้าคุกอย่างน้อย 20 ปี
‪คิดบ้าอะไรของนายอยู่วะ
‪ไม่มีอะไรจะพูดหรือไง
‪คิดถึงลูอิสบ้างไหม นายไม่สนใจลูกสาวนายเลย
‪เธอจะอายุเท่าไรตอนที่นายพ้นโทษล่ะ
‪นายจะทำอะไรให้เธอได้ตลอดหลายปีนั้นล่ะ
‪ไม่ได้เลย
‪ให้ตายสิ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเป็นพ่อคนนะ
‪แต่นาย…
‪นายแม่งนี่นะ ไอ้เวร
‪เรามาที่นี่ทำไม
‪เราจะไม่ไปที่สถานีเหรอ
‪ฮัลโหล นี่อันดราเด
‪เราเจอกันที่เดิมใช่ไหม
‪โอเค
‪นี่มันไปกันใหญ่แล้ว โทมัส
‪มันจบแล้ว
‪ฉันจะเอาเงินไปคืน และจะไม่ปกปิดอะไรให้อีก
‪ไม่ต้องขอบคุณฉัน ฉันไม่ได้ทำเพื่อนาย
‪นี่อะไร
‪มีตำรวจมาแบล็กเมลฉัน
‪ตำรวจอะไร
‪มาเรลลี หัวหน้าหน่วยปราบปรามยาเสพติด
‪ให้ตายสิ…
‪ก็จริง ฉันขับรถชนชายคนหนึ่ง
‪แต่เขาถูกยิงตายไปก่อนแล้ว
‪แล้วพอฉัน…
‪- ฮัลโหล ‪- ฉันเอง
‪ผู้หมวดอันดราเดอยู่ไหม
‪ทำไม
‪- เพื่อนตำรวจอยู่ข้างๆ นายไหม ‪- หมอนั่นเหรอ
‪ลงมาจากรถ เราต้องคุยกัน
‪โอเค เข้าใจแล้ว แกอยู่ไหน
‪เงียบไว้ เดินมาเรื่อยๆ
‪เห็นตะแกรงท่อระบายน้ำไหม
‪เห็น
‪เดินไปอีกสองสามก้าว
‪โอเค ฉันมาแล้ว
‪งั้นก็อย่าขยับ
‪แกอยู่ไหนวะ ฮัลโหล
‪ฮัลโหล
‪วางสายไปแล้ว ไอ้เวร
‪(หมายเลขที่ไม่รู้จัก)
‪เห็นไหม คนงานท่าเรือของฉันเล็งแม่นเชียว
‪ร้องไห้เหรอ
‪เขาร้องไห้ด้วย
‪อย่าบอกนะว่าร้อง ไม่สมเป็นนายเลย
‪- แกทำแบบนั้นทำไม ‪- มาเข้าเรื่องกันดีกว่า
‪ไม่มีเหตุผลเลย ฉันทำตามที่แกต้องการแล้วไง
‪เลิกโวยวาย พรุ่งนี้พาบาร์เซโลมาหาฉัน
‪รู้อะไรไหม
‪มันจบแล้ว ฉันจะมอบตัว!
‪แกจบเห่แล้ว!
‪เข้าใจไหม ฉันจะแฉแก
‪งั้นเหรอ นายจะแฉฉันงั้นเหรอ
‪แน่ใจแล้วเหรอ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪ใครคะ
‪ร้อยเอกมาเรลลี ผมเพิ่งคุยกับคุณครับ
‪ดีใจที่ได้เจอครับ
‪โทมัสยังไม่มาเลยค่ะ
‪- แกอยู่ไหน ‪- ผมโทรคุยกับเขาอยู่ครับ
‪- เชิญค่ะ ‪- ฟังฉันนะ
‪ฟังนะ โอเค! ฉันจะเอาศพไปให้
‪ว่าไง สาวน้อย
‪สวัสดีค่ะ
‪- เธอคงเป็นลูอิส ‪- ค่ะ หนูเอง
‪อย่าแตะต้องพวกเขานะ ฉันยอมแล้ว
‪ฉันจะเอาศพไปให้ อย่าแตะต้องพวกเขา
‪อย่าแตะต้องลูกสาวฉัน ขอร้องล่ะ!
‪ลูอิส
‪- โทมัส เป็นอะไรหรือเปล่า ‪- เขาอยู่ไหน
‪เขาบอกว่าไว้จะกลับมาใหม่
‪เขาอยู่ต่อไม่ได้
‪เป็นอะไรไหม
‪ไม่เป็นไร แค่เหนื่อยๆ น่ะ
‪คือ เธออยากรอพี่ก่อน เพิ่งหลับไปเอง
‪(หมายเลขที่ไม่รู้จัก ‪คราวหน้าฉันจะควักลูกตาเธอออก)
‪(เอาศพมาให้ฉัน ‪จีพีเอส N 51"03"11 - E 2"18"40)
‪- ทำไมถึงไกลนัก ‪- ไม่เป็นไรใช่ไหมล่ะ
‪ตัดสินใจปุบปับเนี่ยนะ
‪เธออยากพาหลานไปเที่ยวช่วงสุดสัปดาห์นี่ ‪ถึงเวลาแล้วไง
‪พี่จะไม่ไปกับเราเหรอ
‪ไม่ ฉันต้องทำงานให้เสร็จ
‪แล้วฉันจะตามไป
‪- นี่สำหรับคืนนี้ ก็อดซิลล่าเหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪ยังไงซะ นี่ของดีเลยนะ
‪- เพื่อจุดระเบิด… ‪- กดปุ่มใช่ไหม
‪- ใช่ แค่นั้นเลย ‪- น่าจะพอนะ
‪ระวังนะ มันไวสัมผัสมาก
‪ไม่ต้องห่วง
‪อยากได้ศพเขานักใช่ไหม ไอ้เวร ‪ฉันจะเอาไปให้เอง นี่
‪ฮัลโหล
‪อย่าเข้ามาใกล้อีก
‪หยุดอยู่ตรงนั้น
‪เอาศพมา
‪เอาไว้ในนี้
‪บอกแล้วไงว่าห้ามมีปืน
‪ถอยไป
‪กุญแจของฉัน โอเคนะ
‪หันไป
‪อุ่นสบายดีนะ
‪- กระสุนพวกนั้น แกเองเหรอ ‪- ใช่ ฉันเอง
‪ฉันยิงเขา แล้วนายก็ขับรถชนเขา
‪คิดว่าใครที่ฆ่าเขาล่ะ
‪นายหรือฉัน
‪แกต้องการเขา แกก็ได้แล้ว
‪เอาใบเสร็จไหมล่ะ
‪โอเค ฉันจะไปแล้ว
‪โทมัส
‪ฉลาดนักใช่ไหม
‪แกอยากใช้อาวุธประจำตัวของฉัน
‪ทำให้ดูเหมือนฆ่าตัวตายสินะ
‪ถ้าฉันตาย พรุ่งนี้จะมีอีเมลส่งไป
‪ทุกอย่างอยู่ในนั้น
‪ยาเสพติดที่ถูกส่งไปที่ต่างๆ บาร์โสเภณี
‪การฆาตกรรมบาร์เซโล
‪และร้อยโทอันดราเด
‪แกฆ่าเพื่อนรักของฉัน ไอ้เวร
‪ฉันรู้ว่านี่ก็แค่เศษเสี้ยวความระยำของแก ‪แต่แกติดคุกหัวโตแน่
‪แค่นี้เหรอ นายมีดีแค่นี้เหรอ
‪แกต้องการอะไรล่ะ ฆ่าฉันเหรอ
‪เอาเลย ยิงเลยสิ
‪ยิงแล้วเราจะได้จบกันทั้งคู่ เอาเลย ยิงสิวะ
‪แกจะทำอะไรล่ะ ยิงเหรอ
‪ยิงหรือวางปืนลง ยิงสิ ฉันจะมองแบบนี้แหละ
‪ไอ้เวรนั่นย้อนกลับมาทำไม
‪พอได้แล้ว เลิกยุ่งกับฉันสักที
‪นี่ เอาปืนนายไป
‪ตำรวจเสียปืนไปมันไม่ดี ‪มันจะนำไปสู่การสอบสวนได้
‪และมันไม่เคยดีเลย
‪ปืนเปล่า ไม่อยากจะเชื่อเลย เอาไป
‪เออ
‪- โทมัส กลับมานี่ ‪- แม่งเอ๊ย
‪- โทมัส กลับมานี่ ‪- อะไร
‪แผนการเล็กๆ ของนายที่ท่าเรือ ‪นายควรได้ดีกว่านั้น
‪- นายมาหาเงินกับฉันได้ ‪- เลิกยุ่งกับฉันสักที!
‪มานี่
‪แกคิดจะเล่นกับฉันใช่ไหม
‪ฉันจะสั่งสอนแกเอง
‪ไม่!
‪เรากำลังไป
‪พ่อไม่ได้ลืมให้อาหารปลาใช่ไหม
‪เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงจ้ะ
‪พ่อต้องวางแล้ว โอเคนะ
‪พ่อทำงานอยู่ ไว้เดี๋ยวโทรกลับนะ
‪หนูรักพ่อนะ
‪พ่อก็รักลูกนะ
‪ผมจะสรุปให้นะ
‪มีส่วนในการทุจริตและค้ายาเสพติด
‪ฆาตกรรมเจ้าหน้าตำรวจ ชนแล้วหนี
‪กำจัดศพ ลักขโมยและใช้ระเบิด
‪คุณต้องเก็บเรื่องพวกนี้ให้ดีนะ โวบูร์
‪- คุณทำเป็นไหม ‪- รับทราบครับ ผู้กำกับ
‪ถ้าข้อมูลนี้หลุดไปถึงหัวหน้าเขตคนใหม่
‪พวกเราคงจบเห่
‪จะไม่มีอะไรหลุดไปได้ครับ ‪ด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย
‪ไม่อย่างนั้น โวบูร์ คุณก็เตรียมรับทุกอย่างไว้ได้
‪ด้วยเกียรติของข้าราชการ
‪แล้วร้อยโทบลังล่ะครับ
‪ว่าแล้วว่าคุณต้องอยู่ที่นี่
‪โวบูร์บอกฉันว่าคุณลาออก
‪ผมไม่มีอารมณ์ไปดื่มอำลาหรอกนะ
‪แล้วคุณจะทำอะไรต่อ มีแผนอะไร…
‪ผมจะพยายามเป็นพ่อคน
‪แต่ก็ดีนะที่คุณให้เงินชดเชยออกจากงาน ‪กับภรรยาของมาร์ก
‪มันไม่ช่วยให้เขากลับมา แต่…
‪ไม่ มันไม่ช่วยให้เขากลับมา
‪โวบูร์บอกว่าคุณผ่านการฝึกงานฉลุยเลย
‪ค่ะ เมื่อวานนี้
‪ยินดีด้วยนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ตอนนี้คุณคืออนาคต
‪อย่าเป็นเหมือนเราล่ะ
‪ฉันได้รับมอบหมายให้สืบสวนการตายของมาร์ก
‪หลังจากที่ศพเขาถูกส่งไปที่สถาบันนิติเวช
‪เราตรวจสอบรถของเขา
‪หาสิ่งที่เหลืออยู่
‪แล้ว
‪มันคงจะดีถ้าไม่มีใครมาเจอสิ่งนี้
‪โดยเฉพาะพวกกองสอบสวนภายในเฮงซวย
‪ฉันจะไม่ยุ่งกับเรื่องนี้อีกแล้ว
‪ฉันไม่อยากให้ความทรงจำของมาร์กต้องมัวหมอง
‪ขอบคุณนะ ผู้หมวด
‪"ผู้หมวดหญิง"
‪รหัสผ่าน
‪เสียบกุญแจแล้วใส่รหัส
‪ขอบใจ
‪นี่มาถอนเงินใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- เท่าไร
‪ทั้งหมด
‪(บริการตู้นิรภัย ‪ห้องนิรภัยส่วนตัว)
‪เอาละ
‪คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี