Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(นาซ่า)
‪เริ่มนับถอยหลังครั้งที่หนึ่งในสองชั่วโมง 57 นาที
‪(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‪ลูกเรือมาถึงแท่นปล่อยยานตามกำหนด
‪รับทราบ
‪ดราก้อนสภาพสมบูรณ์ ‪และพร้อมให้ลูกเรือขึ้นสู่กระสวย
‪ที่คุณเห็นคือจรวด ‪ซึ่งจะพานักบินอวกาศสัญชาติอเมริกัน
‪จากผืนแผ่นดินอเมริกัน ‪ไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ
‪เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกือบเก้าปีที่แล้ว
‪ภารกิจวันนี้รู้จักกันในชื่อ ‪ภารกิจสาธิตที่สองหรือเดโมสอง
‪เดโมสองเป็นการทดสอบสุดท้าย ‪เพื่อให้นาซ่ารับรองว่าสเปซเอ็กซ์
‪สามารถใช้ขนส่งลูกเรือไปยังสถานีอวกาศได้
‪เริ่มนับถอยหลังครั้งที่หนึ่งในสองชั่วโมง 46 นาที
‪ลูกเรือมาถึงไวท์รูมแล้ว ‪การเข้าประจำตำแหน่งตรงตามกำหนดการ
‪(สเปซเอ็กซ์)
‪ดราก้อนเปลี่ยนไปใช้พลังงานภายใน ‪และเริ่มนับถอยหลังครั้งสุดท้าย
‪ส่วนที่หนึ่งเชื้อเพลิงพร้อม ปิดกระสวย
‪โลกคือแหล่งกำเนิดของมนุษยชาติ
‪แต่คุณจะอยู่ในเปลใบนี้ไปตลอดกาลไม่ได้
‪ได้เวลามุ่งไปข้างหน้า
‪ไปอยู่ท่ามกลางดวงดาว
‪ไปขยายขอบเขตแห่งสำนึกรู้ของมนุษย์
‪สิบ เก้า แปด เจ็ด หก
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪(ปี 2020)
‪(สี่เดือนก่อน)
‪สำนึกรู้บนโลกเป็นเหมือนเทียนริบหรี่
‪สว่างมาไม่นาน
‪และดับได้ง่ายดาย
‪อาจด้วยอุกกาบาต
‪สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงสุดขั้ว
‪ใครจะรู้ อาจเป็นสงครามโลกครั้งที่สาม
‪แน่นอน เราต้องทำให้แสงสว่างแห่งสำนึกรู้ ‪ดำรงคงอยู่ไปจนถึงอนาคต
‪ด้วยการเป็นสายพันธุ์ที่อาศัยในหลายดวงดาว ‪แพร่ชีวิตไปให้ไกลกว่าโลก
‪ก่อนเริ่มโครงการสเปซเอ็กซ์
‪ผมรอว่าเมื่อไหร่นาซ่าจะส่งคนไปดาวอังคาร
‪ทุกปี ผมจะดูเว็บไซต์ของนาซ่า ‪และคิดว่า "อือ มันยากที่จะ…"
‪มันไม่มีกำหนดการว่า ‪พวกเขาจะส่งคนไปดวงจันทร์เมื่อไหร่
‪หรือไปอวกาศ คุณอาจจะคิดแบบนี้
‪"ดูสิ เราไปเหยียบดวงจันทร์ได้ในปี 69
‪และภารกิจไปดวงจันทร์ ‪ครั้งสุดท้ายของเราคือในปี 72"
‪"และตอนนี้มันผ่านมาครึ่งศตวรรษแล้ว
‪แต่เรายังไม่ได้กลับไปเหยียบดวงจันทร์เลย"
‪พัฒนาการพื้นฐานที่สำคัญอย่างที่สุด
‪ในการที่มนุษย์จะเป็นสายพันธุ์สหดวงดาวได้
‪คือระบบจรวดที่สามารถใช้ซ้ำ ‪ได้อย่างรวดเร็วและเต็มกำลัง
‪- ใช่ ‪- ดังนั้น…
‪นาซ่าถูกทิ้งไว้ข้างหลังมา 50 ปี
‪(จิม ไบรเดนสไตน์ ‪ผู้บริหารนาซ่า)
‪ในฐานะผู้บริหารนาซ่า
‪ผมบอกเลย มันคือความล้มเหลวของชาติเรา
‪แต่ตอนนี้ด้วยความร่วมมือ ‪กับบริษัทเอกชนอย่างสเปซเอ็กซ์
‪เรามีโอกาสแก้ไขเรื่องนั้น
‪ถ้าภารกิจเดโมสองประสบความสำเร็จ
‪เราจะส่งนักบินอวกาศอเมริกัน ‪จากผืนดินอเมริกันไปบนจรวดอเมริกันได้
‪เป็นครั้งแรกในรอบเก้าปี
‪การที่สามารถส่งนักบินอวกาศ
‪ไปยังสถานีอวกาศนานาชาติได้อีกครั้ง
‪ถือเป็นก้าวแรกในการเตรียมความพร้อม ‪พามนุษย์ไปดาวอังคาร
‪สวัสดี นักดำน้ำอีวีหนึ่งและสอง ทราบแล้วเปลี่ยน
‪ทราบ นักดำน้ำหนึ่ง ‪ทราบ นักดำน้ำสอง กำลังแบ็คอัพ
‪ห้าจีพีเอช กำลังปฏิบัติการใต้น้ำ
‪เปิดระบบสัญญาณเตือน ‪ไม่พบสัญญาณที่กระทบการทดสอบ
‪เฮ่ บ๊อบ คุณต้องการบราโว่เจ็ด
‪โอเค
‪บ๊อบกับผมมีสมาธิเต็มร้อย ‪กับสิ่งที่เราจำเป็นต้องทำ
‪เพื่อพาดราก้อนไปให้ถึงสถานีอวกาศ
‪และกับภารกิจของเราที่สถานีหลังจากนั้น
‪เราเป็นเพื่อนสนิทกัน
‪ตั้งแต่เรามาเป็นนักบินอวกาศ ‪เมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว
‪- ดีขึ้นไหม ‪- อือ ดีแล้ว
‪ดั๊กเป็นนักบินที่เข้มงวด ‪และในขณะเดียวกันก็เปี่ยมด้วยฝีมือ
‪มันหายากนะ คนที่รวมทั้งสองทักษะเข้าด้วยกันได้
‪และเขาไม่ใช่แค่เก่งมาก
‪แต่ยังเก่งระดับที่จะไม่มีปัญหาตามมา
‪เขาเป็นนาวิกโยธิน
‪และเขาก็มี
‪ลักษณะแบบที่นาวิกฯทั่วไปมี ‪คุณต้องเข้าใจเรื่องนั้น
‪ทุกอย่างมีที่ทางของมัน ‪ผมชอบให้ทุกอย่างเป็นระเบียบและสมมาตร
‪ส่วนบ๊อบเขา เขาไม่มีเวลาสำหรับอะไรแบบนั้น
‪นี่คือตัวควบคุมแทน ‪มันจะทำให้คุณสามารถบายพาส…
‪เขาเข้มงวดกับเรื่องความสะอาดมากกว่าผม
‪"ต้องเนี้ยบเบอร์นั้นเลยเหรอ" เขาตอบ "ใช่"
‪วันนี้เราจะให้คุณบินมากที่สุด เพื่อให้คุณเห็น…
‪สมองของบ๊อบมหัศจรรย์
‪เขานำหน้าคนอื่นนิดหน่อยเสมอ
‪เขาเป็นนักวิเคราะห์ คิดอะไรเป็นกลไก
‪เขาจึงเป็นสุดยอดนักสำรวจนอกลำยาน
‪เขาจินตนาการถึงมัน
‪และเขาก็สามารถทำสิ่งต่างๆ เหล่านั้น ‪ได้อย่างเป็นกลไก
‪ผมจะเอื้อมไปคว้าราวจับอีกอันทางนี้
‪บ๊อบคาดหวังกับตัวเองไว้สูง
‪เราตั้งมาตรฐานให้ตัวเองและให้กันและกันไว้สูง
‪มีหลายสิ่งที่เราต้องทำให้สำเร็จ
‪และมีคนมากมายที่หวังให้เราทำมันให้สำเร็จ
‪คุณมั่นใจแค่ไหนว่าเราจะส่งมนุษย์ขึ้นบิน ‪จากแผ่นดินอเมริกาได้
‪ในปีนี้หรือในหน้าร้อน
‪นี่มัน 17 ปีแล้ว ‪และเรายังส่งใครไปอวกาศไม่ได้
‪ผมหวังว่าภายในปีนี้เราจะทำได้
‪พวกคุณดูจะรู้สึกดีที่ได้บินไปกับมัน
‪ครับ ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่พวกคุณอยากจะเห็น
‪คุณอยากเห็นทีมที่คล่องแคล่วเป็นมืออาชีพ
‪ในระหว่างที่เราเตรียมพร้อมส่งคนขึ้นกระสวย
‪อีลอน คุณมีสองคนนี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ คุณ
‪คุณคิดเห็นยังไงกับเรื่องนั้น ‪จะทำยังไงให้การปล่อยยานเป็นไปด้วยดี
‪ผมคิดว่ามันคงเครียดมาก
‪แต่เราให้ความสำคัญอย่างมาก ‪กับการทำให้ยานของเราทำงานปลอดภัย
‪เราจะไม่ปล่อยยาน ‪จนกว่าเราจะทำทุกอย่างที่คิดออกจนครบ
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪เรากำลังทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้
‪เพื่อให้ยานพาหนะลำนี้ปลอดภัยที่สุด
‪เพราะคนรุ่นผมยังจำหายนะนั้นได้
‪ผมจำได้ว่าผมอยู่ที่ไหนในปี 1986 ‪ตอนที่ยานชาเลนเจอร์ระเบิด
‪ตอนนั้นผมเรียนเกรดห้า ในชั้นของครูพาวเวอร์ส
‪ภารกิจนี้มีคริสตา แมคออลิฟไปด้วย
‪เธอเป็นครูที่จะไปอวกาศ
‪ครูผมเอาทีวีเข้ามาเปิด
‪ชาเลนเจอร์กำลังเร่งความเร็ว
‪นี่เหมือนจะเป็นหายนะครั้งใหญ่ ‪ของโครงการอวกาศอเมริกัน
‪ชาเลนเจอร์ หลังจากขึ้นบินได้ไม่กี่วินาที
‪ก็ได้ระเบิดกลางอากาศ
‪ยังไม่มีข้อมูลว่ามีผู้รอดชีวิตหรือไม่
‪การเดินทางด้วยยานอวกาศจะผิดพลาดไม่ได้เลย
‪เรากำลังนั่งระเบิดบังคับขึ้นสู่อวกาศ
‪และเราก็เร่งความเร็ว ‪ไปที่ระดับ 17,500 ไมล์ต่อชั่วโมง
‪แน่นอน มันย่อมต้องเสี่ยง
‪ด้วยประสบการณ์ในการรับมือกับความเสี่ยง
‪ที่เรามีที่นาซ่า
‪ผมว่าดั๊กกับผมเหมาะสมกับสเปซเอ็กซ์
‪ประสบการณ์ครั้งนั้นที่ทำให้ต้องสูญเสียลูกเรือ
‪คือสิ่งที่พวกเขารู้สึกว่าสำคัญ
‪สำหรับลูกเรือที่จะร่วมพัฒนายานลำใหม่
‪ส่วนด้านหลัง คุณทำตามปกตินะบ๊อบ
‪บ๊อบกับผมทำงานให้สเปซเอ็กซ์มาห้าปีแล้ว
‪เรามีส่วนร่วมในขั้นตอนออกแบบ
‪และสิ่งหนึ่งที่เราอยากให้ดราก้อนมี
‪ซึ่งกระสวยก่อนหน้านี้ไม่มีก็คือระบบยกเลิก
‪ถ้าเกิดเหตุผิดปกติขึ้น…
‪เราจะแยกตัวออกจากจรวดบูสเตอร์โดยอัตโนมัติ
‪และโรยตัวลงสู่ทะเลแอตแลนติกด้วยร่มชูชีพ
‪วันนี้จะเป็นการทดสอบระบบยกเลิกแบบไร้ลูกเรือ
‪(การทดสอบระบบยกเลิกแบบไร้ลูกเรือ)
‪อรุณสวัสดิ์ ทุกคน ตอนนี้เรากำลังถ่ายทอดสด
‪มันวิเศษมาก แต่ผมก็เศร้านิดๆ เหมือนกัน
‪ผมไม่อยากเห็นจรวดจงใจระเบิด
‪และเสียสละตัวเองเพื่อความปลอดภัย ‪ในการไปอวกาศของมนุษยชาติ
‪แต่บางครั้งมันก็เป็นสิ่งที่ต้องทำ ฉะนั้น…
‪ผมทำงานนี้เต็มเวลาบนยูทูบ ‪มาเป็นเวลาเกือบสามปีแล้ว
‪ผมจะเข้าใกล้ให้รู้ว่ามันใหญ่
‪เอเวรีเดย์ แอสโตรนอต
‪ต้องการพาอวกาศมาสู่โลกเพื่อคนทั่วๆ ไป
‪เราจะติดตามจรวดด้วยเจ้านี่…
‪ผู้ชมของผมร้อยละ 35 อยู่ในสหรัฐฯ ‪อีก 65 มาจากทั่วโลก
‪การเดินทางด้วยยานอวกาศพาผู้คนมารวมกัน
‪ภายใต้เป้าหมายร่วม นั่นคือการสำรวจอวกาศ
‪ไม่ใช่แค่คนคนเดียวหรือชาติเดียว ‪แต่เป็นมนุษยชาติทั้งหมด
‪คุณได้สำรวจด้วยกัน
‪นับถอยหลังสิบวินาที
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪จุดเครื่องยนต์
‪ดูนั่น
‪มันไปแล้ว ดูสิ มันไปแล้ว
‪เยี่ยม
‪เยี่ยม ดูมันสิ
‪เสียงสัญญาณกันขโมยรถดังกันใหญ่
‪โธ่ เมฆพวกนั้นจะทำให้เรามองอะไรไม่เห็น
‪นั่นไง มันกำลังจะเข้าไปในก้อนเมฆ
‪ไม่
‪เราต้องดูถ่ายทอดของสเปซเอ็กซ์
‪ยานเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหนือเสียง ‪และกำลังผ่านชั้นความดันไดนามิกสูงสุด
‪เริ่มการดีดตัวดราก้อน
‪ดราก้อนดีดตัวแล้ว
‪โอเค ถึงคิวของกิจกรรมสำคัญ
‪โอเค คุณจะเห็นแสงเจิดจ้าบนนั้น
‪ดูเหมือนฟอลคอนเก้าจะระเบิดแล้ว
‪และดูนั่น ร่มชูชีพกางแล้ว
‪(กล้องเอ) ‪(กล้องบี)
‪อีกก้าวสำคัญสำเร็จแล้ว
‪การทดสอบครั้งนี้ประสบความสำเร็จงดงาม
‪มันดูงดงามมาก
‪ใช่ ผมตื่นเต้นสุดๆ มันยอดมากเลย
‪ผมอยากรู้ว่าหลังจากการแยกตัว ‪คุณได้ข้อมูลมามากแค่ไหน
‪เราเสียโทรมาตรไปในขั้นแรก ‪หลังการระเบิดไม่นาน
‪จรวดไม่เหลือชิ้นส่วนใหญ่ๆ อยู่เลย
‪สวัสดีค่ะ ฉันลอเรน กรัชจากเดอะ เวิร์จ
‪การระเบิดแบบที่เกิดกับฟอลคอนเก้าวันนี้
‪มันจะเป็นยังไงคะถ้าหากเกิดการระเบิดแบบนั้น
‪ตอนที่ครูว์ดราก้อนยังติดอยู่
‪คุณได้กังวลในข้อนั้นบ้างหรือเปล่า
‪เรียกว่าลูกไฟจะถูกต้องมากกว่าคำว่าการระเบิด
‪ลูกไฟไม่ควรจะส่งผลกระทบที่สำคัญใดๆ กับมัน
‪มันน่าจะเหมือนฉากจากในหนังสตาร์ วอร์ส
‪ยานพุ่งออกมาจากลูกไฟ
‪ฉะนั้น…
‪แน่นอน เราอยากหลีกเลี่ยงเรื่องนั้น แต่…
‪ขอบคุณทุกท่าน
‪อีลอน จะไม่เต้นให้ความสำเร็จวันนี้หน่อยเหรอ
‪ขอล่ะ
‪ผมไม่ได้คิดว่าจะถูกขอให้เต้นอยู่ตลอด
‪- ผมไม่ได้เต้นเก่ง ‪- คุณเต้นเก่ง
‪- ผมยังต้องฝึกลีลาอีก ‪- คุณเก่งแล้ว
‪ไม่ ผมไม่ใช่ตุ๊กตาที่เต้นตามสั่งนะ
‪แต่เอางี้ ถ้าเราส่งลูกเรือขึ้นบินได้ ผมเต้นแน่
‪เอาล่ะ ดีใจที่ได้เจอทุกคน
‪สิ่งที่เราทำในเช้าวันนี้ ‪เกือบจะเป็นการทดสอบระบบครั้งสุดท้ายแล้ว
‪เรากำลังจะได้บินในอีกไม่ช้า
‪มันยังเหลืองานอีกไม่น้อยที่เราต้องทำ
‪เราต้องฝึกโปรแกรมจำลองครั้งสุดท้าย
‪แต่การได้ชมสาธิตระบบยกเลิกระหว่างบิน
‪และคิดว่าเราจะได้นั่งจรวดไปยังสถานีอวกาศอีก
‪มันชวนให้รู้สึกเหลือเชื่อ
‪แบบว่าเมื่อเก้าปีก่อน
‪ผมเป็นนักบินที่บินไปกับกระสวยลำสุดท้าย
‪ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าผมจะได้ขึ้นบินอีกไหม
‪(ปี 2011)
‪(การปล่อยยานโครงการกระสวยอวกาศ ‪ของนาซ่าลำสุดท้าย)
‪สิ่งที่เรากำลังจะได้เห็น ‪พวกเราจะไม่มีวันได้เห็นอีก
‪นั่นคือการปล่อยยานกระสวยอวกาศ
‪ในภารกิจกระสวยอวกาศครั้งสุดท้าย ครั้งที่ 135
‪โครงการกระสวยอวกาศได้มาถึงจุดสิ้นสุด ‪หลังจากขึ้นบินเป็นเวลา 30 ปี
‪กระสวยอวกาศกางปีกของมันเป็นครั้งสุดท้าย
‪เพื่อเริ่มการเดินทาง ‪อันชวนซาบซึ้งครั้งประวัติศาสตร์
‪สถานีฮิวสตัน แอตแลนติสกำลังโคจร
‪แอตแลนติส…
‪ยานกำลังบินเหนือทะเลแอตแลนติก ‪นอกชายฝั่งตะวันตกของแอฟริกา
‪เราจะเห็นดั๊ก เฮอร์ลี่ย์ ‪ในห้องนักบินของแอตแลนติส
‪ผมจำคืนสุดท้ายที่เราอยู่ในอวกาศได้
‪ก่อนผมเข้านอน
‪ผมมองออกไป ‪นอกหน้าต่างเหนือศีรษะของกระสวย
‪คุณจะมองเห็น
‪สิ่งที่คุณจะมองเห็นคือดาราจักร
‪และการได้เห็นว่าอะไรที่อยู่เลย ‪หรืออยู่รอบขอบเส้นโค้งเบื้องหน้า
‪คือสิ่งที่ทำให้ผมมาทำงานนี้
‪การได้รู้ว่านี่คือเที่ยวบินสุดท้ายของกระสวย
‪พอมองออกไปแล้วคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น
‪มันทรมานใจ
‪ด้วยเสียงซอนิกบูมคู่อันเป็นเอกลักษณ์ ‪แหวกฝ่าท้องฟ้าก่อนอรุณรุ่ง
‪กระสวยอวกาศซึ่งประกาศ ‪การมาถึงยังจุดปล่อยยาน
‪เข้าสู่ความเร็วต่ำกว่าเสียงเป็นครั้งสุดท้าย
‪ตอนนี้เฮอร์ลี่ย์กางร่มชูชีพแล้ว
‪ขอบคุณคุณและทีมด้วยนะไมค์
‪คุณทำให้มันราบรื่นจนถึงวินาทีสุดท้าย
‪กระสวยจะเป็นภาพสะท้อน ‪ของสิ่งที่ชาติอันยิ่งใหญ่สามารถทำได้
‪ตอนที่พวกเขากล้าหาญและมุ่งมั่นจะไปให้สุดทาง
‪(นาซ่า)
‪(สหรัฐอเมริกา แอตแลนติส)
‪ตอนที่ฉันมาเป็นรองผู้บริหารของนาซ่า
‪ใครก็ตามที่เห็นโครงการนี้รู้
‪ว่าเราต้องยุติโครงการกระสวยอวกาศ
‪มันแพงมาก
‪นึกออกไหม เราใช้งบกับมัน ‪ไปเป็นแสนล้านดอลลาร์
‪ในการสร้างและบำรุงรักษา
‪และมันก็อันตราย
‪เราเสียนักบินอวกาศไปสองครั้ง
‪เพื่อแทนที่กระสวย
‪พวกเราลงเอยด้วยการปล่อยยาน ‪ร่วมกับพวกรัสเซียที่รัสเซีย
‪หน่วยงานด้านอวกาศสหรัฐฯ ‪ได้เซ็นสัญญาฉบับใหม่
‪สหรัฐฯจ่ายเงินราว 82 ล้านเหรียญให้รัสเซีย
‪สำหรับนักบินอวกาศทุกคน ‪ที่ขึ้นยานไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ
‪ตอนตระเวนสัมภาษณ์สื่อในนิวยอร์ก ‪สตีเว่น โคลแบร์ถามลูกเรือว่า
‪"คุณจะบอกอะไรกับเด็กที่อยากโตขึ้น ‪เป็นนักบินอวกาศ"
‪และแซนดี้ แม็กนัสก็ตอบว่า
‪"เรียนภาษารัสเซีย"
‪สาม สอง หนึ่ง ศูนย์
‪ให้ตาย
‪จุดจบแห่งยุคสมัยในฟลอริดา
‪หนึ่งในจุดปล่อยยานที่สูงที่สุด ‪ในแหลมคะแนเวอรัล
‪ถูกระเบิดทิ้งเมื่อเช้านี้
‪ประวัติศาสตร์ด้านอวกาศ 40 ปี ‪ถูกรื้อถอนและทำลาย
‪นี่คือสัญญาณหนึ่งที่บอกว่าการเดินทาง ‪ด้วยยานอวกาศของมนุษย์กำลังมาถึงจุดจบ
‪มันเป็นช่วงเวลาที่โกลาหล ‪โดยเฉพาะกับนักบินอวกาศ
‪ทุกอย่างเปลี่ยนไปสุดขั้ว
‪และเราไม่แน่ใจว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
‪เราต้องการอะไรที่แตกต่างอย่างมาก
‪ฉะนั้นเราจึงต้องสร้างโครงการใหม่
‪และเพื่อเรื่องนั้น เราต้องหันไปพึ่งภาคเอกชน
‪(สเปซเอ็กซ์)
‪เราจะร่วมมือกับภาคอุตสาหกรรม
‪เราจะลงทุนในเทคโนโลยี ‪และงานวิจัยที่ก้าวล้ำนำสมัย
‪และในปี 2025
‪เราจะมียานอวกาศรุ่นใหม่ที่ออกแบบมา ‪สำหรับการเดินทางไกล
‪ซึ่งทำให้เราสามารถส่งลูกเรือไปพ้นดวงจันทร์
‪และออกสู่ห้วงอวกาศได้เป็นครั้งแรก
‪จากนั้นจะตามด้วยการลงจอดบนดาวอังคาร
‪และผมก็จะอยู่จนได้เห็นมัน
‪ขอบคุณ
‪ฉันคิดว่าการร่วมมือกับภาคเอกชน ‪เป็นสัญลักษณ์ถึงการสร้างสรรค์
‪แน่นอน มันเต็มไปด้วยคำถามและข้อกังวล
‪เช่นถ้าบริษัทเอกชนไปถึงดวงจันทร์ ‪เท่ากับพวกเขาเป็นเจ้าของมันหรือเปล่า
‪ฉะนั้นฉันคิดว่าเราต้องการกฎหมายใหม่
‪แต่ที่ฉันแน่ใจก็คือ
‪ภาคเอกชนจะพาเราข้ามพ้นวิกฤตไปได้
‪การทำให้ทุกคนเห็นด้วยนั่นแหละที่ยาก
‪ขอให้ทุกคนในห้องประชุมช่วยมีระเบียบ
‪ฉันพบข้อบกพร่องร้ายแรง ‪ในแผนของท่านประธานาธิบดี
‪ที่จะพึ่งพาภาคธุรกิจที่อยู่ระหว่างการพัฒนา
‪ซึ่งอาจไม่สามารถทำได้ตามแผน
‪ด้านความปลอดภัย…
‪นึกออกไหม การเปลี่ยนแปลงมันยาก
‪การขับเคลื่อนที่ไม่หยุดยั้ง ‪ของสภาพการณ์ในปัจจุบัน
‪ของโครงการรัฐบาลมูลค่าหลักหมื่นล้าน
‪มันยากจะเอาชนะ
‪และทุกคนก็โวยวายใส่เรากันใหญ่เลย
‪แผนเสนอจากทางรัฐบาล…
‪เป็นแนวคิดที่แย่
‪ในความเห็นผม มันจะพังพินาศ
‪หลายบริษัทเป็นวิสาหกิจเริ่มต้น
‪เราไม่ได้จะส่งลังเครื่องดื่มไปอวกาศ
‪คนรุ่นหลังจะพบว่าจีน รัสเซีย
‪และแม้กระทั่งอินเดีย ‪ได้ชิงความเป็นเจ้าแห่งการสำรวจอวกาศ…
‪วงการนี้กลัวผู้เล่นหน้าใหม่
‪คุณจะได้เข้าร่วม ‪ถ้าคุณเป็นบริษัทผลิตจรวดยักษ์ใหญ่
‪มีนักบินอวกาศของภาครัฐจำนวนมาก
‪ที่ย้ายไปทำงานกับบริษัท
‪แล้วก็กลายเป็นเราต้องห้ำหั่นกับพวกเขา
‪(โบอิง)
‪ผมอยากขอต้อนรับคุณนีล อาร์มสตรอง ‪ผู้บัญชาการยานอะพอลโล 11
‪คุณจีน เคอร์แนน ผู้บัญชาการยานอะพอลโล 17
‪เราจะเริ่มที่คุณอาร์มสตรองก่อน
‪มันจะมีเงื่อนไขที่ถูกมองข้าม ‪และผลลัพธ์ที่ไม่น่าพิสมัย
‪แผนนี้ขาดจุดโฟกัส
‪และมันเป็นแผนของภารกิจที่ไม่นำไปสู่อะไรเลย
‪พวกเขาต้องรั้งฉันให้นั่งอยู่ติดที่
‪ฉันแบบว่า ฉันรู้สึกแย่มาก
‪และไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว
‪ผมเศร้ามากที่เห็นภาพนั้น
‪เพราะคนพวกนั้นคือ ใช่ครับ
‪พวกเขาเป็นฮีโร่ของผม มันทรมานใจมาก
‪พวกเขาเป็นแรงบันดาลใจให้คุณทำงานนี้
‪ใช่ครับ
‪และการเห็นพวกเขามาโจมตีคุณ…
‪มันปวดใจ
‪ผมหวังว่าพวกเขาจะมาเยี่ยมชม ‪และได้เห็นว่าเรากำลังทำอะไรกันที่นี่
‪มันน่าจะเปลี่ยนใจพวกเขาได้
‪(สเปซเอ็กซ์)
‪ทำไมใช้ไม่ได้นะ
‪(ฮานส์ โคนิกส์แมนน์ ‪รองปธ.ฝ่ายสร้างความเชื่อมั่นฯ สเปซเอ็กซ์)
‪ผมทำงานกับสเปซเอ็กซ์มาหลายปีแล้ว
‪เปิดไม่ได้
‪และในระหว่างนั้น ‪สเปซเอ็กซ์ประสบความสำเร็จหลายอย่าง
‪ติดสิ
‪แต่ในขณะเดียวกัน
‪มันก็ล้มเหลวมาไม่น้อย
‪ในหลายครั้งที่ล้มเหลว ผมมักคิดว่า ‪เราทำให้ดีขึ้นได้ตรงนั้นตรงนี้
‪แต่ธุรกิจมันก็แบบนี้ จริงไหม
‪คุณทำพลาด คราวหน้าคุณก็แก้ไข
‪โอเค ใช้การได้แล้ว
‪ข้อดีของอีลอน
‪คือเขาเข้าใจว่าความล้มเหลว ‪เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนา
‪และเขาก็เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่วันแรกที่ผมรู้จักเขา
‪(ปี 2002)
‪วันหนึ่งผมตัดสินใจ ‪ไปดูพวกทำจรวดสมัครเล่นช่วงสุดสัปดาห์
‪เอาล่ะ ลุยกัน บินกันเลย
‪เราได้พบอีลอน มัสก์ที่นั่น
‪เราคุยกันนิดหนึ่งเรื่องจรวดและแผนที่เราจะทำ
‪จากนั้นเขาถามผม
‪ว่าผมสนใจจะทำงานกับบริษัท
‪ที่สร้างจรวดไปดาวอังคารไหม
‪ถ้าคุณพูดว่าดาวอังคารที่เยอรมนี
‪คนจะหัวเราะเยาะและคิดว่าคุณบ้า
‪ผมตอบตกลงในสิบมิลลิวินาที
‪ในโกดังใกล้สนามบินลอสแอนเจลิส
‪มัสก์และคนของเขากำลังสร้างจรวด ‪ที่พวกเขาเรียกว่าเดอะ ฟอลคอน
‪มัสก์ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ด้านจรวด
‪เขาเป็นอภิมหาเศรษฐีจากธุรกิจออนไลน์
‪ตอนนี้เขาบอกว่า ‪เขาสามารถทำสิ่งที่นาซ่าทำไม่ได้
‪นั่นคือการเริ่มยุคอวกาศ
‪ผมมีเงินทุนอยู่ราวๆ 100 ล้านดอลลาร์
‪และผมคิดว่าอย่างน้อยมันน่าจะสร้าง ‪ความก้าวหน้าในการสำรวจอวกาศได้
‪ฟอลคอนหนึ่งจะขึ้นบินในฤดูใบไม้ร่วงปีนี้
‪ความมั่งคั่งของอีลอน มัสก์ขึ้นอยู่กับมัน
‪ฮานส์แนะนำให้ฉันรู้จักอีลอน
‪และฉันอยู่ในวงการนี้มา 15 ปีแล้ว
‪ฉันรู้ว่าอะไรบ้างที่ทำได้แต่ยังไม่มีใครเคยทำ
‪และฉันรู้สึกว่าถ้าจะมีใครสักคน ‪ที่สามารถฝ่าฟันขวากหนาม
‪ของวงการที่มีความเป็นระบบราชการได้
‪อีลอนและสเปซเอ็กซ์เป็นเหมือนโอกาสสุดท้าย
‪นี่คือชิ้นส่วนจรวดที่ยังไม่ได้ประกอบ
‪ชิ้นส่วนของแต่ละส่วน ชิ้นส่วนเครื่องยนต์
‪ฉันจำวันแรกๆ ที่สเปซเอ็กซ์ได้ ทีมพวกเขาเล็ก
‪แต่เมื่อพวกคุณร่วมใจกัน ‪ทำโครงการหนึ่งโครงการ
‪ปาฏิหาริย์ก็จะบังเกิดขึ้น
‪พวกเราจดจ่ออยู่ที่สิ่งเดียวกัน
‪การส่งฟอลคอนหนึ่งออกสู่วงโคจร
‪ด้านเชื้อเพลิง เราจะเติมช่องต่อ ‪และจะไม่ไปยุ่งกับวาล์ว
‪งั้นเราก็แค่…
‪การออกแบบจรวดโคจรรอบโลก
‪มันไม่เหมือนนักวิทยาศาสตร์เพี้ยนพูดว่า ‪"ฉันมีไอเดีย" มัน…
‪มันถือเป็นงานช้างเลยล่ะ
‪ทุกอย่าง เครื่องยนต์
‪ซอฟต์แวร์ ฮาร์ดแวร์ ‪ไปจนถึงสลักและแป้นเกลียว
‪ถูกออกแบบใหม่เพื่อยุคสมัยใหม่
‪การสร้างจรวดจากศูนย์มันยาก
‪ฟอลคอนหนึ่งเป็นจรวดสองส่วน
‪โดยพื้นฐาน เมื่อปล่อยยาน ‪และส่วนแรกหมดเชื้อเพลิงแล้ว
‪ทั้งสองส่วนจะแยกออกจากกัน
‪และเครื่องยนต์ส่วนที่สองจะติดขึ้น ‪เพื่อเข้าสู่วงโคจร
‪จรวดนั้นจะมีผิดพลาดไม่ได้เลย
‪ถ้าออกแบบผิดพลาดหนึ่งจุด ทุกอย่างก็จบ
‪ตอนนั้น ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเราจะทำสำเร็จได้
‪ผมบอกทีมว่าผมมีทุนพอสำหรับขึ้นบินแค่สามเที่ยว
‪จากนั้นก็เป็นอันจบ คุณนึกออกไหม
‪ถ้าสามรอบยังไม่ได้ก็เป็นอันปิดฉาก
‪เราเข้าใจเดิมพันที่เรามี
‪เราเลยสร้างมันอยู่นานถึงสี่ปี
‪ผมไม่เคยเกิดนึกกังขาเลย
‪ผมจดจ่อแค่กับการสร้างบริษัท
‪และทำให้จรวดบินได้
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ศูนย์
‪บวกหนึ่ง บวกสอง บวกสาม บวกสี่
‪บวกห้า บวกหก บวกเจ็ด
‪บวกแปด บวกเก้า บวกสิบ
‪นี่แอลซีที่สถานีนับถอยหลัง
‪ฟอลคอนหนึ่งลอยอยู่ในอากาศแล้ว
‪สัญญาณจากบนนั้นขาดหายไป
‪หลังขึ้นบินได้ 30 วินาที เครื่องยนต์ก็ดับไปเอง
‪ส่วนที่ยากคือการกู้ชิ้นส่วนในวันต่อมา
‪เราสร้างมันมานานหลายปี ‪แล้วจู่ๆ ทุกอย่างก็จบลง
‪หลังจากนั้นสองวัน ผมกลับมาบ้าน
‪เมียผมบอกว่า ‪ผมไม่พูดอะไรเลยที่บ้านอยู่สองเดือน
‪ผมต้องใช้เวลานานเพื่อปล่อยวางเรื่องนี้ ‪และกอบกู้ความรู้สึกตัวเอง
‪จากนั้นผมก็สร้างจรวดลำที่สองต่อ
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪หนึ่งปีให้หลัง ความพยายามครั้งที่สองล้มเหลว
‪และหนึ่งปีหลังความพยายามครั้งที่สอง ‪การปล่อยยานครั้งที่สามก็ล้มเหลว
‪เรารู้แล้วว่าบริษัทเรากำลังย่ำแย่
‪บริษัทเราเหมือนยานไร้เชื้อเพลิง ‪เราแทบจะไม่เหลือเงินเลย
‪นั่นเป็นปีที่แย่ที่สุดในชีวิตผม
‪ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนที่สามารถ
‪มีภาวะเจ็บป่วยทางจิตใจได้
‪แต่ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ใกล้เคียงที่สุดแล้ว
‪เพราะมันมืดมนเหลือเกิน
‪ตอนนั้นผมหดหู่มาก
‪คุณนึกออกไหม การล้มเหลวสามครั้งติดต่อกัน
‪มันไม่ได้แสดงให้เห็น ‪ถึงความสามารถทางวิศวกรรมที่ดี
‪อีลอนเรียกเรามารวมกันในห้องประชุมใหญ่
‪เราคิดว่าเขาจะพูดว่า "พวกคุณมันห่วย"
‪และพับโครงการ ณ จุดนั้น
‪แต่เขากลับทำตรงกันข้าม
‪ที่เขาพูดก็คือ
‪"ผมอยากให้พวกคุณแก้ไขทุกอย่าง
‪และปล่อยจรวดลำใหม่ให้ได้เร็วที่สุด"
‪เขาทุ่มเงินทั้งหมดที่เขามีให้กับสเปซเอ็กซ์
‪เขาทุ่มให้กับงานนี้เพิ่มขึ้นไปอีก
‪และผมก็คิดว่า "ว้าว โอเค นั่นมัน…"
‪ผมคาดไม่ถึง
‪นับถอยหลัง 30 วินาที
‪ดาดฟ้าหนึ่งเริ่มทำงาน
‪ฉันรู้ว่านาซ่าเฝ้าดูการบินของเราอยู่
‪ฉะนั้นเราต้องส่งฟอลคอนหนึ่งสู่วงโคจรให้ได้
‪เพื่อพิสูจน์ว่าเราคู่ควรจะร่วมงานกับพวกเขา
‪ฉันคิดว่าอีลอนกังวลยิ่งกว่าฉันเสียอีก
‪สิบ เก้า แปด เจ็ด หก ห้า
‪สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪ยานขึ้นบินแล้ว
‪ให้ตายเถอะ
‪เอาหน่อย ไอ้หนู
‪บอกผมทีว่าไอพ่นส่วนที่สองติด
‪- ขอบคุณ ‪- เข้าสู่ขั้นสองบี
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪พระเจ้าอะไรก็ช่าง
‪ใครก็ช่างแม่ง ขอบคุณ
‪เร็วเข้า ค้างไว้ให้ได้ ไอ้เวรเอ๊ย
‪การเข้าสู่วงโคจรมันยาก ‪แต่เราได้บทเรียนอย่างมากจากเที่ยวบินที่หนึ่ง
‪เราได้บทเรียนอย่างมากจากเที่ยวบินที่สอง
‪และเราก็ได้บทเรียนมหาศาลจากเที่ยวบินที่สาม
‪เราพร้อมจะบินแล้ว
‪ขั้นที่สองเข้าสู่ขั้นตอนดับเครื่อง
‪และนั่นคือการดับเครื่องขั้นที่สอง
‪ซึ่งทำให้ฟอลคอนหนึ่ง ‪เป็นยานที่พัฒนาโดยเอกชนลำแรก
‪ที่ไปถึงวงโคจรโลกจากภาคพื้น
‪นี่เป็นหนึ่งในวันที่ดีที่สุดในชีวิตของผม
‪และน่าจะของคนส่วนใหญ่ที่นี่ด้วย
‪เราโชว์ให้คนเห็นว่าเราทำได้ ‪และนี่ก็คือก้าวแรกจากหลายก้าว
‪ในการไปดาวอังคาร
‪ผมคิดว่าอนาคตของสเปซเอ็กซ์สดใสมาก
‪ในประวัติศาสตร์ยานอวกาศ
‪มีเพียงสี่ฝ่ายที่เคยส่งกระสวยอวกาศขึ้นสู่วงโคจร
‪และนำมันกลับมาสู่โลกได้สำเร็จ
‪สหรัฐอเมริกา รัสเซีย จีนและอีลอน มัสก์
‪นาซ่าโทรมาบอกเราว่า ‪เราได้สัญญามูลค่า 1.5 พันล้านเหรียญ
‪ผมถือโทรศัพท์แทบไม่อยู่
‪ผมแบบ ผมโพล่งออกไป "ผมรักพวกคุณ"
‪สเปซเอ็กซ์ประสบความสำเร็จ ‪ในการปล่อยจรวดฟอลคอน
‪วันนี้จะเป็นการปล่อยยานฟอลคอนเก้าครั้งที่ห้า
‪วันนี้เราจะส่งดาวเทียมสื่อสาร…
‪ดาวเทียมโทรทัศน์สู่อวกาศ
‪ดาวเทียม 23 ดวง วงโคจรค้างฟ้า
‪- สเปซเอ็กซ์ ‪- สเปซเอ็กซ์
‪สเปซเอ็กซ์วางแผนจะปล่อย ‪ดาวเทียมเชิงพาณิชย์ 12 ดวงต่อปี
‪สเปซเอ็กซ์อาจได้รับความเชื่อมั่น ‪จากทางนาซ่ามากที่สุด
‪แต่มันไม่ได้มีแค่สเปซเอ็กซ์เท่านั้น
‪- คุณกำลังสร้างยานอวกาศ ‪- ใช่
‪เยี่ยม
‪มัสก์กับเบโซส์กำลังแข่งขันเพื่อชิงสัญญา
‪ในการเป็นผู้จัดหาให้กับสถานีอวกาศนานาชาติ
‪มหาเศรษฐีอวกาศรายที่สาม แบรนสัน
‪ต้องการสร้างอุตสาหกรรม ‪การท่องเที่ยวอวกาศสำหรับคนกระเป๋าหนัก
‪คุณคงคิดไม่ถึงว่ายานที่รูปร่างแบบนั้น
‪จะบินได้อย่างสง่าและสวยงาม
‪ตอนนี้มันดูจะไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่ ‪แบบในยุคแรกๆ เสียแล้ว
‪บางทีการท่องอวกาศในปัจจุบัน ‪อาจกลายเป็นเรื่องของเงินและอัตตา
‪(ยึดดาวอังคาร)
‪ขอบคุณที่ไม่เผาที่นี่จนราบ
‪ด้วยความยินดี
‪คุณคิดอะไรอยู่ถึงได้สร้างเครื่องพ่นไฟ
‪ผมเป็นแฟนหนังสเปซบอลส์
‪และในสเปซบอลส์
‪โยเกิร์ตไปที่แผนกสินค้า
‪และพวกเขามีเครื่องพ่นไฟ
‪เครื่องพ่นไฟสเปซบอลส์
‪เด็กๆ ชอบเจ้านี่
‪มีใครบอกคุณบ้างไหม ‪มีใครพูดแบบนี้ไหม "อีลอน…
‪ขายเครื่องพ่นไฟเหรอ ‪แล้วความรับผิดชอบไปไหน"
‪ครับ ความคิดนี้ห่วยแตก ห่วยบรม
‪ผมบอกว่า "อย่าซื้อเครื่องพ่นไฟ อย่าซื้อ"
‪แต่คนก็ยังซื้อมัน ผมห้ามไม่ได้
‪(เว้นแต่คุณรักความสนุก)
‪อีลอน เขาอยากทำอะไรก็ทำ
‪เขามีชุดไอรอนแมนตั้งอยู่กลางโรงงานด้วย
‪มันเป็นยังไง
‪คนจะโกรธคุณไหมถ้าคุณทำอะไรแบบนั้น
‪ในนั้นมีบุหรี่กับกัญชา มีแค่นั้นแหละ
‪เอาอีกแล้ว อีลอน มัสก์ตกเป็นพาดหัวข่าวอีกครั้ง
‪นั่นคือความถนัดของเขา
‪อีลอนสร้างเรื่องสร้างราวไปทั่ว
‪ในตอนแรก มันไม่มีอะไร ‪ที่ชวนให้ฉันเชื่อเลยว่าเขาจะเป็นคนที่ใช่
‪ตอนนี้เขาถูกวิจารณ์อย่างหนัก ‪จากการสูบกัญชาออกกล้อง
‪เขาถูกหัวเราะเยาะจากทวีตบ้าๆ ‪ที่เขาพิมพ์ตอนกลางดึก
‪เกิดอะไรขึ้นกับอีลอน มัสก์
‪เขาเป็นมหาเศรษฐีที่แหกคอก ‪และมีอารมณ์ขันแบบแหกคอกด้วย
‪เขาเป็นมนุษย์เหมือนพวกเรา
‪เราทุกคนมีทั้งข้อดีและข้อเสีย
‪การได้ออกไปอยู่ท่ามกลางดวงดาว ‪ผมคิดว่าเรื่องนั้นน่าตื่นเต้นสุดๆ
‪มันทำให้ผมดีใจที่ยังมีชีวิต
‪แต่ผมไม่คิดว่ามันเกี่ยวอะไรกับความแปลกส่วนตัว
‪หรือความมั่งคั่งส่วนตัว
‪แต่มันคือวิสัยทัศน์ที่กว้างกว่า
‪ที่เขามีต่อโลกทั้งใบ ไม่ใช่แค่กับสังคมเดียว
‪เรื่องนั้นไม่เปลี่ยนเลย
‪และเขาเรียกร้องหลายสิ่งหลายอย่าง ‪จากทุกคนที่อยู่รอบตัว
‪มากพอๆ กับที่เขาเรียกร้องจากตัวเอง
‪และเขาไม่เคยหยุดยั้ง
‪(อีลอน มัสก์ มันสมองเบื้องหลังเทสล่า ‪สเปซเอ็กซ์ โซลาร์ซิตี เท็ด 2013)
‪คุณตัดสินใจตั้งบริษัทด้านอวกาศ
‪คนคนหนึ่งจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร
‪ผมถูกถามแบบนั้นบ่อย จริงครับ
‪นวัตกรรมอันยิ่งใหญ่ยังรออยู่ข้างหน้า ‪ตอนนี้คุณกำลังสร้างมัน
‪เล่าเรื่องนี้ให้ฟังหน่อย
‪เป้าหมายของสเปซเอ็กซ์ ‪คือการไขปัญหาที่ผมคิดว่าสำคัญ
‪ต่อการทำให้มนุษย์สามารถเดินทางท่องอวกาศ
‪นั่นคือการมีจรวดที่ใช้ซ้ำได้ ‪อย่างเต็มสมรรถนะและรวดเร็ว
‪กระสวยอวกาศคือความพยายาม ‪ที่จะสร้างจรวดซึ่งใช้ซ้ำได้
‪แต่ตัวถังหลักของกระสวยอวกาศ
‪ก็ยังถูกสละทิ้งทุกครั้ง
‪มันเป็นไปได้ที่จะสำเร็จ
‪ถ้าเราเอาจรวดกลับมาใช้ซ้ำได้
‪เราก็สามารถลดภาระด้านต้นทุน ‪ของการท่องอวกาศได้ร้อยเท่า
‪งบประมาณที่เราได้ใช้ไป ‪กับการพามนุษย์ไปอวกาศ
‪นับตั้งแต่ยุคอะพอลโลอยู่ที่ 350,000 ล้าน
‪เราส่งนักบินอวกาศสหรัฐฯไปอวกาศ 350 คน
‪ฉะนั้นมันก็ตกราวๆ พันล้านต่อคน
‪การลดต้นทุนลงจึงเป็นเป้าหมาย ‪ที่เราต้องทำให้ได้
‪ไม่งั้นเราก็ไปไหนไม่ได้เลย
‪เพื่อให้ต้นทุนการเดินทางด้วยยานอวกาศลดลง
‪และเพื่อลงจอดบนดาวอังคารและทำสิ่งต่างๆ
‪คุณต้องมีจรวดที่ใช้ซ้ำได้แบบเต็มสมรรถนะ
‪เป็นเรื่องปกติที่ในหนังอวกาศ ‪และในนิยายวิทยาศาสตร์ เราจะเห็น…
‪จรวดถอยหลังทำงาน
‪จรวดในจินตนาการแบบไซไฟ ‪ที่ลงจอดและขึ้นบินที่ไหนก็ได้
‪นั่นห่างไกลจากสิ่งที่คนคิดว่าเป็นไปได้
‪มันทำได้ยากมากๆ
‪อันที่จริงไม่เคยมีใครคิดเรื่อง ‪การลงจอดด้วยบูสเตอร์มาก่อนเลย
‪การเอาจรวดลงจอดมันบ้าบอ ‪ตอนที่เราเริ่มลองหาทางดู
‪เพื่อให้เห็นภาพ มันคือการเอา
‪สิ่งที่ขนาดเท่าตึกระฟ้าและหนัก 30 ตัน
‪ลงจอดที่จุดๆ หนึ่งกลางทะเล
‪มันอาจผิดพลาดสักจุดที่ตรงไหนก็ได้
‪และมันจะลงเอยแบบเดียว นั่นคือระเบิด
‪สเปซเอ็กซ์ไม่กลัวความล้มเหลว ‪พวกเขาเต็มใจรับมัน
‪"เฮ่ เราจะทดสอบนี่กัน มันอาจระเบิด"
‪"ถ้ามันระเบิด เราก็ได้เรียนรู้บางอย่าง"
‪วิธีทำงานของหุ้นส่วนดั้งเดิมของนาซ่า
‪ทุกชิ้นส่วนที่ถูกผลิต
‪จะต้องผ่านการประเมินก่อนติดตั้งลงในยาน
‪แต่สเปซเอ็กซ์ทำงานในรูปแบบที่แตกต่าง
‪ปรัชญาที่ต่างกันสุดขั้วกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
‪นาซ่าจะไขปัญหาทุกอย่างในกระดาษ
‪ส่วนสเปซเอ็กซ์จะสร้างของขึ้นมา ‪ดูว่ามันพังตรงไหน
‪แล้วก็ทำมันซ้ำจากตรงนั้น
‪พวกเขาพัฒนาจรวดจากการระเบิดพวกนั้น
‪เพราะงั้นเขาจึงต้องปล่อยยาน ‪และสร้างจรวดจำนวนมากๆ
‪จรวดทุกลำ การปล่อยยานทุกครั้ง ‪มีโอกาสที่จะพัฒนาขึ้น
‪แน่นอน เราไม่ยินดีกับความล้มเหลวที่เกิด
‪แต่เราก็พอใจกับผลลัพธ์ ‪ที่เราได้จากความล้มเหลวนั้น
‪เราไม่มีทางเข้าใจระบบของตัวเอง
‪จนกว่าเราจะผลักดันมัน ‪ไปให้ถึงขีดสุดกระทั่งมันพัง
‪หนึ่งในเหตุผลที่คนได้แต่จินตนาการถึงจรวดใช้ซ้ำ
‪แต่ไม่เคยทำมันสำเร็จ
‪เป็นเพราะเราหาวิธีลงจอดอย่างแม่นยำไม่ได้
‪หลังจากจรวดถูกปล่อย…
‪ส่วนบูสเตอร์จะแยกตัวออก
‪จากนั้นมันจะพลิกด้านและพุ่งตัวกลับสู่พื้นโลก
‪ที่เราต้องคิดให้ตก
‪คือจะทำยังไงให้จรวด ‪ที่เคลื่อนที่เร็วกว่าความเร็วเสียงเจ็ดเท่า
‪กลับมายังเป้าหมายของมัน
‪ขั้นแรก เราพัฒนาขาตั้ง
‪เครื่องยนต์ ตัวกระตุ้นให้ทำงาน เซนเซอร์ ‪และอัลกอริธึมที่มีความก้าวหน้าสูง
‪ท้ายที่สุดเราเติมครีบกริดฟินเข้าไป
‪ด้วยการหมุนครีบเหล่านี้
‪เราสามารถควบคุมจรวดอย่างแม่นยำ ‪ให้มันกลับมาสู่เป้าหมาย
‪แล้วในนาทีสุดท้าย
‪เราจะจุดเครื่องยนต์อีกครั้งเพื่อใช้ไอพ่น
‪ทำให้จรวดช้าลงสำหรับการลงจอด
‪และหวังว่ามันจะลงจอดตรงกลางกากบาท
‪หก ห้า สี่ สาม…
‪(ปี 2015 ‪ปล่อยยานออร์บค็อมสอง)
‪สอง หนึ่ง ศูนย์
‪ฟอลคอนเก้าขึ้นบินแล้ว
‪ฟอลคอนเก้าออกจากฐานปล่อยแล้ว
‪ยืนยันการแยกตัว
‪ส่วนที่หนึ่งกำลังกลับสู่ภาคพื้น
‪- ส่วนที่หนึ่งจุดไอพ่น ‪- ส่วนที่หนึ่งจุดไอพ่น
‪มีคนนับพันที่ร่วมพัฒนาการนำบูสเตอร์ลงจอด
‪เราใช้เวลาเจ็ดปีไปกับการทำให้บูสเตอร์ลงจอด
‪ตอนที่เจ้านั่นลอยลงมา
‪และลงจอดบนเป้าหมายพอดีเป๊ะ
‪มันคือหนึ่งในช่วงเวลา
‪ที่เราจะจดจำไปจนวันตาย
‪- มันตั้งอยู่ ‪- มันตั้งอยู่
‪- พระเจ้า ‪- อยู่นี่สิ มันตั้งอยู่ตรงนั้น
‪ให้ตายเถอะพวก
‪การได้เห็นพวกเขาทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪เอามันลงจอดตรงเป้าเป๊ะ
‪นี่คือบทพิสูจน์ของพัฒนาการทางวิศวกรรมศาสตร์
‪อีลอนกับสเปซเอ็กซ์ ‪เปลี่ยนวงการของเราไปอย่างสิ้นเชิง
‪เพราะทุกอย่างใช้ซ้ำได้
‪เราจึงสามารถปล่อยยาน ‪โดยใช้งบแค่หนึ่งในสิบของที่เคยใช้
‪ซึ่งช่วยประหยัดเงินภาษีไปมากโข
‪(ค่าใช้จ่ายในการปล่อยยานต่อกิโลกรัม)
‪(นาซ่า)
‪(ปี 2020)
‪(สองสัปดาห์ก่อนการปล่อยยานเดโมสอง)
‪(นำการตรวจโควิด 19 มาสู่ชุมชนของท่าน)
‪(รัฐฟลอริดา สำนักจัดการภาวะฉุกเฉิน ‪หน่วยเผชิญเหตุฉุกเฉินรัฐ)
‪การปล่อยจรวดในระหว่าง ‪การระบาดของไวรัสโคโรนา
‪เป็นความท้าทาย
‪แต่เราจะผ่านเรื่องนี้กันไปให้ได้
‪เราจะส่งดั๊กกับบ๊อบไปให้ถึง ‪สถานีอวกาศนานาชาติอย่างปลอดภัย
‪เพราะภารกิจในการส่งนักบินอวกาศ ‪จากแผ่นดินอเมริกันสู่อวกาศอีกครั้ง
‪มันเป็นเรื่องของความหวัง
‪เราจะมองขึ้นไปและพูดว่า ‪"ดูสิ เรายังทำสิ่งมหัศจรรย์ได้
‪แม้เราจะเจอกับความท้าทาย ‪แบบที่เราไม่เคยเผชิญมาก่อน
‪บ๊อบและดั๊กต้องกักตัวร่วมกับครอบครัว
‪ก่อนที่จะถึงวันปล่อยยาน
‪การกักตัวแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ ‪สำหรับการปล่อยยาน
‪สำหรับพวกเขาคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนัก
‪ในเมื่อพวกเขาเริ่มกักตัวในรูปแบบหนึ่ง ‪มาตั้งแต่เดือนมีนาคม
‪เราเข้าสู่ช่วงกักตัวแล้ว
‪เราคงต้องฝากให้ทุกคนที่เหลือบนโลกจัดการต่อ
‪จนกว่าเราจะกลับมาจากสถานีอวกาศนานาชาติ
‪- หน้าตาเป็นไง ‪- ผมว่าน่ากิน
‪พ่อคงไม่ได้กินอะไรแบบนี้บนสถานีอวกาศ
‪ทุกอย่างที่เรารู้และรักอยู่ข้างล่างนั่น
‪ส่วนตัวคุณอยู่บนนี้
‪ผมหวังว่าทุกอย่างมันจะเรียบร้อยดี
‪ผมจะได้กลับลงไปเจอพวกเขาอีก
‪แม่เดินแล้วนะ ผมนึกว่าเรา…
‪แม่จะตามไปให้ทัน
‪ผมอยากจะจดจ่อกับครอบครัวให้เต็มที่
‪เพราะนี่เหมือนเป็นโอกาสสุดท้ายของผม
‪ใช่ ในอีกสองสัปดาห์ พ่ออาจต้องไปอยู่บนนั้น
‪จำตอนที่แม่อยู่บนนั้นได้ใช่ไหม
‪ครับ
‪คงไม่มีใครรู้ว่านักบินอวกาศต้องเจอกับอะไร
‪มากเท่ากับนักบินอวกาศอีกคน
‪รับทราบ อุ๊ย ภาพย้อนแสงที่ประตูสวยเชียว
‪บ๊อบกับผม เราแต่งงานกับนักบินอวกาศ
‪ภรรยาผม คาเร็น เธอเคยบินสองรอบ
‪(คาเร็น นีเบิร์ก ‪นักบินอวกาศนาซ่า)
‪หลังจากฉันบินกระสวยไปยังสถานีอวกาศ
‪ฉันยังรู้สึกไม่เต็มอิ่ม ฉันยังอยากไปอีก
‪ฉันเลยกลับไปที่นั่นเป็นเวลาหกเดือน
‪เฮ่ ทุกคน
‪- ไง ดีใจที่ได้เจอ ‪- ไง
‪ทุกๆ วันมีอะไรหลากหลาย
‪แต่เป้าหมายหลักคือการทดลองทางวิทยาศาสตร์
‪ในสภาพแวดล้อมไร้แรงโน้มถ่วง
‪สถานีคือห้องทดลองขนาดใหญ่ ‪ที่สร้างขึ้นในอวกาศ
‪การทดลองไหนที่เราได้มีปฏิสัมพันธ์ ‪กับนักวิจัยบนภาคพื้น
‪มันสนุกเสมอเพราะเราสัมผัสถึง ‪ความตื่นเต้นของพวกเขาได้
‪และการทดลองพวกนี้มันก็ช่วย ‪หาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้นบนโลก
‪เพราะคาเร็นใช้เวลาอยู่บนสถานีอวกาศนานมาก
‪หลายปีต่อมาเลยยังมีคนบอกว่า ‪"เฮ่ ฉันเจอเส้นผมภรรยาคุณบนนี้"
‪และผมก็ตอบ "โทษที"
‪เราอยู่บนยานอวกาศที่สวยเหลือเกิน ทุกคน
‪(เมแกน แม็คคาร์เธอร์ ‪นักบินอวกาศนาซ่า)
‪ภรรยาผม เมแกน
‪เคยบินกระสวยไปทำภารกิจ ‪บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
‪เคลียร์สลัก ห้าวินาที จะสลับเป็นโหมดออโต้
‪สาม สอง หนึ่ง ปล่อย
‪ภารกิจของฉันคือซ่อมบำรุง ‪กล้องโทรทัศน์ในขั้นสุดท้าย
‪เรามักพูดเล่นกันว่า ‪"เฮ่ เรากำลังช่วยไขปริศนาของจักรวาล"
‪แต่มันเป็นความจริง
‪ฉะนั้นเวลาฉันเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์
‪บอกว่ากลุ่มนักวิทยาศาสตร์ค้นพบอะไรใหม่ๆ
‪ฉันจะคิดเสมอว่า "เฮ่ เธอก็มีส่วนช่วยอยู่นะ"
‪ก่อนที่พวกเราจะได้ขึ้นไปบนอวกาศ
‪บ๊อบ เมแกน คาเร็นและผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน
‪เราใช้เวลาร่วมกันเยอะ
‪การนำกระสวยแอตแลนติสขึ้นบิน ‪เพื่อทำภารกิจที่ 22
‪อันเป็นการบินครั้งที่ 99
‪ในประวัติศาสตร์กระสวยอวกาศ ‪เป็นไปอย่างราบรื่น
‪นักบินอวกาศรุ่นก่อนเราคนหนึ่ง
‪จัดปาร์ตี้เพื่อฉลองให้นักเรียนรุ่นที่เข้ามาใหม่
‪ฉันเจอดั๊กครั้งแรกที่ปาร์ตี้
‪เราเป็นเพื่อนกันก่อน
‪ต้องใช้เวลาสองสามปีถึงจะเป็นมากกว่านั้น แต่…
‪ค่ะ ฉันคิดว่าเราโชคดีที่มาเจอกันและกัน
‪ฉันจำครั้งแรกที่ได้ยินเรื่องของบ๊อบได้
‪พวกเราทุกคนได้รับแผ่นพับ
‪ที่มีรูปของทุกคนอยู่ กับประวัติสองบรรทัด
‪เขาเกิดปีนี้ จบการศึกษาปีนี้
‪ได้ปริญญาเอกปีนี้
‪เขาเหมือนจะเป็นเด็กอัจฉริยะ
‪เขาบอกว่า "มันมีจุดพิมพ์ผิดตรงวันที่"
‪แต่คุณจะพบว่าเขาเป็นอัจฉริยะจริงๆ
‪แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันชัดเจนว่า ‪เราอยากจะสร้างชีวิตร่วมกัน
‪วันนี้ผมมีโอกาสออกมาที่บ้านริมหาด ‪ของนักบินอวกาศหลังเก่า
‪ผมตั้งใจจะใช้เวลาร่วมกับครอบครัวที่นี่
‪ก่อนการปล่อยยานดราก้อนในอีกไม่กี่วัน
‪ฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดกับเราในตอนนี้
‪คือเราได้ใช้ชีวิตทุกวันอย่างปกติสุข
‪เราใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุข ‪ขณะที่วันปล่อยยานใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
‪ออกตัวได้
‪นั่นเป็นธรรมเนียมดีเอ็มสองใหม่ของเรา
‪ลูกชายเราจะปล่อยจรวดจากชายหาด
‪ขอบคุณ
‪- เฮ่ ‪- ขอบคุณ
‪บ๊ายบาย
‪- ขอบคุณครับ ‪- บ๊ายบาย
‪เมื่อเรามาถึงวันปล่อยยาน
‪ฉันรู้สึกมีความสุขผสมกับหวาดผวา
‪นี่น่าจะเป็นคำอธิบายที่ดีที่สุด
‪ก็เหมือนทริปอื่นๆ ยัดเสื้อผ้าเต็มกระเป๋า
‪การต้องเป็นคนเฝ้ามอง
‪โดยเฉพาะเมื่อเราเคยเป็นลูกเรือมาก่อน
‪มันอยู่เหนือการควบคุมของเรา
‪คุณทำอะไรไม่ได้นอกจากดู
‪และมันทรมานใจกว่า
‪- ผมคงไม่เอาอะไรเลย ‪- ลูกจะไว้หนวดเหรอ
‪ดีที่สุดที่ครอบครัวคุณจะได้ ‪คือการไม่ได้ไม่เสีย เรากลับมา
‪- ไม่ต้องการอะไร ‪- พ่อไม่เคยไว้หนวด
‪ผมเคยคิดหนักกับเรื่องนั้นมาก่อน
‪แต่ในท้ายที่สุด
‪เราอยากให้ลูกเข้าใจว่าในชีวิตของเรา
‪มันมีสิ่งที่เสี่ยงอยู่
‪แต่ถ้าผลของมันทำให้โลกดีขึ้น ‪มันก็คุ้มที่จะเสี่ยง
‪(ห้าวันก่อนการปล่อยยาน)
‪(นาซ่า)
‪ที่คุณเห็นอยู่ตรงนี้
‪คือเวทีหลักสำหรับถ่ายทอดการปล่อยยาน
‪เรามีกล้องสามตัว แต่คุณไม่เห็นตัวที่สี่
‪- เรามีแขนปั้นจั่นด้วย ‪- โอเค
‪พวกเขากำลังติดแผ่นป้ายของลอนช์ อเมริกา
‪ป้ายนี่จะอยู่หลังผู้ดำเนินรายการพอดี
‪ด้านหลังมัน จะมีสัญลักษณ์นาซ่า
‪แล้วคุณก็จะมีธงอเมริกันเป็นฉากหลัง
‪มันมีชั้นความลึกให้เล่น ซึ่งสวยดี
‪และจากตรงนี้เราจะซ้อมกันแบบเต็มชุด
‪เหมือนเราถ่ายทอดสดแล้ว
‪นี่คือช่วงเวลาติดตั้งระบบดีดตัว
‪และนี่คือก่อนที่สเปซเอ็กซ์ ‪จะเริ่มเติมเชื้อเพลิงจรวดฟอลคอนเก้า
‪ในอีก 35 นาที
‪ย้ำอีกครั้งนะคะ จุดประสงค์…
‪ค่ะ ฉันต้องขอขัดลอเรน
‪เพราะดูเหมือนจะมีเหตุผิดปกติขึ้น ‪บนฐานปล่อยยาน
‪เกิดสถานการณ์บางอย่างขึ้น ‪กับปฏิบัติการปล่อยยานของเรา
‪เราจะหยุดก่อน
‪เพื่อให้ทีมของนาซ่าและสเปซเอ็กซ์ ‪ได้รวบรวมข้อมูล
‪เราจะไม่ไปไหน
‪เราจะอยู่ที่นี่และจับภาพแท่นปล่อยต่อไป
‪ฉะนั้นอยู่กับเรานะคะ
‪เราจะจับภาพหายนะเอาไว้จริงๆ เหรอ
‪ในแง่ไหน จับภาพหมายถึงยังไง
‪คือเราจะต้องดูมัน…
‪แบบว่าถ้าไฟลุกท่วม ‪เราจะต้องดูจรวดระเบิดเหรอ
‪ขึ้นอยู่กับว่ามันจะเกิดขึ้นตอนไหน ‪และออกมายังไง
‪เราอาจจะตัดภาพไปเป็นภาพมุมกว้าง
‪แล้วดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‪ตัดเข้าห้องควบคุมไม่ได้เหรอ
‪เราตัดไม่ได้
‪- โอเค ‪- อือ
‪เราตัดไม่ได้
‪- เราอาจจะได้… ‪- เฮ่ ดูนั่นสิ
‪เริ่มเดินเครื่องอยู่กับที่แล้ว
‪ดูเหมือนพวกเขาจะเดินเครื่องจรวด ‪อยู่กับที่ได้สำเร็จ
‪พวกเขายึดจรวดเอาไว้แล้วก็จุดเครื่องยนต์
‪เพื่อให้แน่ใจว่ามันพร้อมออกเดินทาง
‪และมันก็ดูจะราบรื่นดี
‪นี่เป็นสัญญาณ
‪ถึงเวลาที่ผมต้องออกเดินทาง
‪เพราะนั่นแปลว่าพวกเขา ‪ยังจะปล่อยยานตามกำหนดเวลา
‪ผมต้องเอาหน้ากากไปด้วย ‪เพราะเราอยู่ท่ามกลางการระบาด
‪นี่คือป้ายคำเตือนของจริง
‪เหมือนกับบนสถานีอวกาศนานาชาติ ‪ตรงฝาปิดช่องประตู
‪กางเกงในอวกาศก็มี
‪ผม ผมเป็นเนิร์ดน่ะ
‪ตอนนี้เมื่อมีมนุษย์อยู่บนเครื่อง ‪ผมก็ชักรู้สึกกังวลนิดๆ
‪เพราะผมเคยเห็นจรวดที่ขึ้นบินไม่สำเร็จ
‪เพิ่งวันนี้เอง เวอร์จินออร์บิตตั้งใจส่งยาน ‪ออกสู่วงโคจรเป็นครั้งแรก
‪และมันล้มเหลว
‪มันแย่มาก การไปอวกาศมันยาก
‪มันยังมีความไม่แน่นอนมากมาย
‪มีหลายอย่างที่สามารถผิดพลาดได้
‪และแน่นอน ผมเชื่อมั่นในระบบ
‪แต่มัน มันมีความรู้สึกว่านี่เป็นครั้งสำคัญ
‪มันรู้สึกได้ถึงความอันตราย
‪ตอนนี้มันจริงขึ้นเยอะเลย
‪(หนึ่งวันก่อนการปล่อยยาน)
‪พรุ่งนี้ก็เป็นวันสำคัญแล้ว
‪แต่มันดูไม่แน่ไม่นอนเอาเสียเลย
‪แบบจำลองทุกตัวบอกว่าจะมีพายุ
‪ทางตะวันตกของจุดปล่อยยานซึ่ง…
‪คุณจะเห็นในแผนที่ มันเข้ามาทางด้านหน้า
‪ดูน่ากลัวไม่เบาเลย
‪ความเสี่ยงสำหรับรัศมีปล่อยยาน ‪ขึ้นไปอยู่ที่ 47 เปอร์เซ็นต์
‪ระดับความเสี่ยงสูง
‪ผมขอเสนอเบ็น เพราะเขาเป็นคนรวบรวมข้อมูล
‪เขามีข้อแนะนำยังไงบ้าง
‪ดูจากกระแสลมและคลื่น ณ จุดนี้
‪ผมคิดว่านี่เป็นระดับความเสี่ยงที่เรารับได้
‪แต่เมื่อดูจากน้ำฝนและฟ้าผ่า
‪มันทำให้ตัวเลขสูงขึ้นไปอีก
‪(บาลา รามาเมอร์ธี ‪ผอ.ฝ่ายความปลอดภัยการบิน สเปซเอ็กซ์)
‪สภาพอากาศในฟลอริดามันไม่แน่นอน
‪ปรากฏการณ์ฟ้าผ่าที่รุนแรงที่สุด ‪เท่าที่ผมเคยเห็นมา
‪ก็เกิดขึ้นที่แหลมคะแนเวอรัล
‪งานของผม ถ้าจะให้สรุปแล้ว
‪คือการยืนยันว่าความเสี่ยงนั้นยอมรับได้
‪และออกความเห็นสุดท้าย ‪ว่าจะเดินหน้าภารกิจต่อไหม
‪ประสาทผมต้องแข็งเป็นหินเลยล่ะ
‪มันน่ากลัวเวลาเราพูดว่า ‪"อือ เราจะปล่อยยาน"
‪มันอาจจะมีความเสี่ยงไม่เบาเลย
‪ในการดำเนินการ เราจะต้องแม่นยำมาก
‪พายุฝนฟ้าคะนองเป็นปัญหาใหญ่
‪เพราะกรอบเวลาการปล่อยยานมันสั้นแค่ชั่วแวบ
‪โดยพื้นฐาน เราต้องรอให้โลกหมุน
‪จนสถานีอยู่เหนือหัวเราพอดี
‪จากนั้นก็ปล่อยยานในมิลลิวินาทีนั้น
‪ถ้ามีปัญหาก็คือ "จบ พับแผน"
‪นึกออกไหม "เราอดบิน"
‪นอกเหนือจากปัจจัยเรื่องอากาศ
‪หนึ่งในช่วงเวลาระทึกใจที่สุด
‪ก็คือตอนเติมเชื้อเพลงโดยที่มีนักบินอยู่บนยาน
‪มันเหมือนเราถ่ายน้ำมันและออกซิเจน ‪ปริมาณหนึ่งล้านปอนด์
‪เข้าไปในถังขนาดใหญ่ ‪ที่มีนักบินอวกาศนั่งอยู่ข้างบน
‪จรวดเป็นระบบที่มีพลังมหาศาล
‪ถ้ามีอะไรรั่วล่ะก็ มันอาจจะเกิดหายนะ
‪ในอดีตมันเคยเกิดเหตุการณ์…
‪(ปี 2016)
‪เราทำดาวเทียมพัง ทำจรวดพัง
‪เราทำฐานปล่อยยานพัง
‪เราต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆ ‪กว่าจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‪จรวดระเบิด แต่ไม่ใช่เพราะ ‪ขั้นตอนการเติมน้ำมันหรอก
‪สาเหตุมันเกิดจากถังแรงดัน
‪ผมไม่คิดว่ามันจะเสียหายยับเยินขนาดนั้น
‪เมื่อเราทำงานนี้ เราจะหวังให้มันไปได้ดี
‪ถึงจะระวัง แต่ผมก็รู้สึกมีหวังกับวันพรุ่งนี้
‪เราทำทุกอย่างที่คิดออกแล้ว ‪เพื่อเพิ่มโอกาสความสำเร็จ
‪แต่ผมไม่อยากวัดกับดวง
‪มันมีสิ่งที่เราไม่รู้อยู่เสมอ
‪และเราไม่รู้หรอกว่า ‪มันจะมาเล่นงานคุณเอาตอนไหน
‪การทำให้บ๊อบและดั๊กปลอดภัย ‪ไม่ใช่เรื่องที่เราสนใจเป็นอันดับหนึ่ง
‪แต่เป็นเรื่องเดียวที่เราสนใจ
‪(วันปล่อยยาน)
‪เมื่อถึงต้นชั่วโมง
‪เราจะมาประเมินเรื่องสภาพอากาศกันอีกรอบ
‪แต่อย่าลืม พายุฝนฟ้าคะนองในฟลอริดา ‪มักจะเกิดขึ้นเป็นหย่อมๆ
‪และแค่มีพายุฝนฟ้าคะนองที่สุดขอบฟ้า
‪ไม่ได้แปลว่าเราจะขึ้นบินไม่ได้
‪ผมมองบวกมากกว่ามองลบ
‪แต่เราจะมาประเมินครั้งสุดท้ายตอนต้นชั่วโมง
‪ขอบคุณครับ
‪- ขอให้เป็นคืนที่ดี ‪- ด้วยความยินดี ขอบคุณ
‪- นี่ช่วยได้เยอะ ‪- เรายังมีอีกข้างล่างนั่น
‪ผมผ่านวันนี้มาได้เพราะมัน ซึ้งใจมาก
‪ก็ไม่ได้แย่เกินไปนะ
‪แบบว่า…
‪ครึ้มเชียว แต่อย่างน้อย ‪มันก็ยังมีโอกาศที่ฟ้าจะใสอยู่
‪ปัญหาใหญ่ตอนนี้คือพายุฟ้าคะนอง
‪คำถามคือมันจะสร้างปัญหาได้มากพอ
‪จนเราปล่อยยานไม่ได้หรือเปล่า
‪ตอนนี้พวกเขาบอกผมว่าครึ่งต่อครึ่ง
‪สวัสดี ผมทิม ด็อดด์ ‪รายการเอเวรีเดย์ แอสโตรนอต
‪ตอนนี้ผมกำลังมองจรวดอยู่ห่างไปสามไมล์
‪สภาพอากาศที่นี่เริ่มปลอดโปร่งขึ้นนิดๆ
‪แต่ผมบอกได้เลย เมื่อดูจากปริมาณคนแล้ว
‪นี่คือการปล่อยยานครั้งที่ต้องดูประจำปีนี้เลย
‪ตอนนี้เราต้องรอฟังข่าวว่าพวกเขาจะเอาไง
‪ฉันเจสซี่ แอนเดอร์สัน
‪หัวหน้าวิศวกรฝ่ายผลิตที่สเปซเอ็กซ์
‪และในฐานะตัวแทนของเราทุกคน ‪พวกเรารู้สึกตื่นเต้นกันสุดๆ
‪ที่ในที่สุดเราก็จะได้ส่งมนุษย์ ‪ไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ
‪มันเป็นวันที่ยอดมาก
‪ภารกิจวันนี้รู้จักกันในชื่อภารกิจสาธิตที่สอง
‪มันจะเป็นครั้งแรกที่ยานอวกาศ ‪ซึ่งสร้างโดยเอกชน
‪ส่งมนุษย์ไปยังสถานีอวกาศ
‪เดโมสองจะเป็นการทดสอบการบินครบวงจร
‪ตั้งแต่ปล่อยยานไปจนถึงการเทียบสถานี
‪และจบด้วยการลงจอดบนพื้นน้ำ
‪เดโมสองเป็นการทดสอบสุดท้าย ‪เพื่อให้นาซ่ารับรองว่าสเปซเอ็กซ์
‪สามารถใช้ขนส่งลูกเรือไปยังสถานีอวกาศได้
‪ฉันไม่เคยกังวลกับการปล่อยยาน
‪ไม่เคยกังวลที่ต้องพูดปาฐกถา
‪แต่สักเดือนมาแล้ว ‪ที่ฉันเริ่มกังวลกับการปล่อยยานคราวนี้
‪ฉันไม่น่ากินมื้อเช้ามาเลย
‪วันนี้เราต้องกินคลายเครียด
‪เมื่อวานมันเลวร้าย ส่วนวันนี้ ลืมมันไปได้เลย
‪วันนี้ฉันแทบทำอะไรไม่ได้เลย
‪ฉันกังวลถึงสิ่งที่เราไม่รู้อยู่ตลอด
‪การปล่อยยานทำให้เราเชื่อไสยศาสตร์ขึ้นมา
‪เราเรียกมันว่า "ของมงคลวันปล่อยยาน" ‪ฉันไม่รู้ว่าที่มาของคำนี้มาจากไหน
‪น่าจะมาจากกองทัพอากาศ ‪แต่คนเราก็มักทำอะไรแปลกๆ
‪นี่คือถุงเท้าดราก้อนของผม
‪ถุงเท้าวันปล่อยยานเก๋ๆ เป็นธรรมเนียมของผม
‪ผมจะไม่มองสติกเกอร์ภารกิจ
‪ผมมองมันไม่ได้ถ้าเรายังไม่ขึ้นบิน
‪ฉันจะใส่เสื้อแดงเวลาที่มันเป็นวันสำคัญ
‪อย่าใส่สีแดงในวันปล่อยยาน
‪- เหรอ ‪- แดงคือ "ห้ามไป" อย่าใส่
‪ใส่สีเขียวจะนำโชคมาให้อย่างมาก
‪ฮานส์ใส่มาแล้วน่ะ
‪ผมเรียกมันว่าเคราปล่อยยาน มันยาวออกมา
‪แล้วพอถึงวันปล่อยยาน ผมก็โกนทิ้ง
‪ปกติผมไว้เครา
‪ถ้าเราไม่ได้ปล่อยยานนานสองวันติดต่อกัน ‪ผมจะโกนเคราทิ้ง
‪ทำไมล่ะ
‪เราจะได้ปล่อยยานได้ในวันที่สาม
‪ครั้งแรกที่เราขึ้นสู่วงโคจรได้ ฉันอยู่ที่สกอตแลนด์
‪ฉะนั้นทุกครั้งที่เราปล่อยยาน
‪ฉันแปะโพสต์อิทไว้ในรองเท้า ‪เขียนว่า "สกอตแลนด์"
‪ฉันจะได้อยู่ในสกอตแลนด์เสมอ ‪เวลาที่เราปล่อยยาน
‪คุณเป็นคนเชื่อเรื่องโชคลางไหม
‪ไม่เลย เว้นแต่กับเรื่องนี้
‪เราจัดการกับความเสี่ยงที่เราเข้าใจ
‪และความเสี่ยงที่เรารู้ไปแล้ว
‪ฉันหวังว่าเราจะดูแลดั๊กกับบ๊อบได้ดี
‪และพาพวกเขาไปยังสถานีอวกาศ ‪ได้อย่างปลอดภัย
‪เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้คนรุ่นหน้า
‪เราจะทำมันเละไม่ได้
‪นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับวันนี้
‪ห้ามทำเละเทะ
‪(เดโมสอง ‪วันปล่อยยาน)
‪นี่ขวดที่สองของผม
‪นั่นขวดแรก ฉะนั้นไม่รู้สิ ‪รวมๆ แล้วเป็นสามหรือเปล่า ผมไม่รู้
‪โอเค จิม เรามีรายงานสภาพอากาศ ‪อย่างเป็นทางการแล้ว
‪กลุ่มเมฆที่พวกเขากังวลเคลื่อนที่ขึ้นเหนือไปแล้ว
‪- ฉะนั้นเราจะปล่อยยาน ‪- วิเศษมาก
‪- เราจะเดินหน้ากันต่อ ‪- ครับ
‪วันนี้วันสำคัญ
‪- ใช่เลย ‪- ใช่ ใช่แล้ว
‪ผมคิดว่าทุกคนที่เกี่ยวข้องกับโครงการนี้ ‪ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา
‪คงลุ้นกันติดขอบเก้าอี้แล้ว
‪ในอดีตหน่วยงานนี้เผชิญความยากลำบากมามาก…
‪แต่สำหรับการพาบ๊อบและดั๊กขึ้นบินในวันนี้
‪เราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว
‪มันถึงช่วงเวลาที่เราต้องพูดว่า ‪"โอเค ได้เวลา"
‪พวกเขามาแล้ว
‪นักบินอวกาศนาซ่า ‪บ๊อบ เบห์นเคนและดั๊ก เฮอร์ลี่ย์
‪นี่คือการเดินทางที่พวกเขาเคยผ่านมาสองครั้ง
‪นั่นคาเร็นกับเมแกนและลูกชายของทั้งคู่
‪- รักลูกนะ ‪- ผมรักพ่อครับ
‪ไหน มากอดแน่นๆ กอดแน่นๆ เลย
‪แน่นๆ
‪ตอนที่คุณบอกลาครอบครัว คุณรู้ว่า
‪นี่มันไม่ใช่แค่การปล่อยจรวดบินขึ้นไป
‪มัน มันอาจมีผลตามมาได้
‪การต้องเห็นพ่อขึ้นไปกับจรวด…
‪สำหรับเด็กเล็กๆ มันน่ากลัวนะ
‪ครั้งแรกที่เราเล่าให้เขาฟัง
‪เขาออกความเห็นว่า "พ่อไปอวกาศไม่ได้หรอก"
‪ผมไม่เตรียมใจไว้สำหรับคำนั้น
‪ผมไม่คิดว่ามันจะกระทบจิตใจผม ‪มากเท่ากับที่มันเป็น
‪เรากำลังติดตามขบวนรถ
‪ซึ่งมุ่งหน้าไปยังฐานปล่อยจรวด
‪คนเหล่านี้ทำงานกันมานานแล้ว
‪ไวรัสโคโรนาระบาด แต่เราก็ยังทำสำเร็จ
‪พวกเขามาแล้ว
‪อีกไม่กี่นาที นักบินอวกาศจะเข้าไปในดราก้อน
‪บนนั้นวิวก็สวยเหมือนกัน
‪เหมาะสำหรับเตรียมตัวให้พร้อม ‪ปฏิบัติหน้าที่ในการมุ่งสู่ห้วงอวกาศ
‪เราจะตรวจดูให้แน่ใจว่าคุณรูดซิปปิดหมดแล้ว
‪เว้นแต่ถุงมือ
‪โอเคนะ
‪รู้สึกเหมือนเส้นตรงนี้จะขยับหรือเปล่า
‪- จากนั้นนี่น่าจะขยับออก ‪- มันน่าจะทำให้ทุกอย่างข้างหลังยุบลง
‪- โอเค ‪- น่าจะสักสองชั่วโมง
‪เรียกอีลอนมาที่นี่ได้ไหม ‪ผมอยากแน่ใจว่าเขารู้แล้ว
‪ผมอยากตรวจสอบซ้ำ ใครเป็นคนวัดค่า
‪ฝ่ายพิสัย
‪โอเค ดี แต่ใครล่ะที่อยู่ที่ฝ่ายพิสัย
‪ฝ่ายสภาพอากาศการปล่อยยาน
‪ก็คือฝ่ายสภาพอากาศทั้งหมดนั่นแหละ
‪พวกเขาจะเป็นคนประกาศ ‪สภาพอากาศในระยะรัศมี
‪ไมค์กำลังจะประกาศแล้ว
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ‪ตอนนี้สภาพอากาศปลอดโปร่งแล้ว
‪ดราก้อนรับทราบ อากาศปลอดโปร่ง
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ‪คุณกำลังจะเข้าสู่ขั้นตอนที่เจ็ด
‪ปิดหมวกครอบและติดตั้งระบบดีดตัว
‪ปิดหมวกครอบแล้ว
‪ขั้นที่ 7.2 ปิดหมวกครอบ กำลังติดตั้งระบบดีดตัว
‪ยืนยันติดตั้งระบบดีดตัว
‪ผอ.ฝ่ายปล่อยยานถึงสถานีนับถอยหลัง เสาพร้อม
‪ตอนนี้เราพร้อมที่จะเติมเชื้อเพลิง
‪เริ่มการเติมเชื้อเพลิง
‪(ไม่พร้อม)
‪(ผิดข้อกำหนด)
‪ดราก้อน ผอ.ฝ่ายปล่อยยานสเปซเอ็กซ์
‪ใช้สองดี ‪เพราะมีการผิดกฎสภาพอากาศสองสามข้อ
‪อากาศปลอดโปร่งไม่ทันการปล่อยยาน
‪ใช้กรณีสองดี ยกเลิกการปล่อยยาน
‪รับทราบ เราเห็นฝนตกที่หน้าต่าง
‪ข้อตกลงระบุไว้แบบนั้น
‪รับทราบทั้งหมด
‪แค่นั้นสินะ
‪- ยกเลิกเหรอ ‪- ครับ
‪นี่ไม่ใช่วันของเรา
‪เรามีข้อกำหนดเรื่องสภาพอากาศหลักๆ สิบข้อ
‪และตอนนี้มีสามข้อที่ไม่ผ่านข้อกำหนด
‪- สามเหรอ ‪- ใช่
‪ลองตรวจดูอีกทีเถอะ ‪มันดูไม่เหมือนว่าเราควรยกเลิกเลย
‪ตรวจดูให้แน่ใจ
‪ว่าเราไม่ได้จะยกเลิก ‪เพราะสภาพอากาศครึ่งชั่วโมง
‪- เขาวัดค่าตามเวลาจริง ‪- มันเป็นฟ้าผ่าตามเวลาจริง
‪- โอเค ‪- ใช่
‪เราแค่ต้องแน่ใจว่ามันจริง ‪และเราไม่ได้ตื่นตูมไปเอง
‪โอเค
‪กำหนดปล่อยยานรอบต่อไปคือวันเสาร์
‪โอเค
‪ผมเซ็งสุดๆ
‪ใช่ ผมเองก็เซ็ง
‪ผมเซ็งสุดๆ ใช่
‪ผมด้วย
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ‪ขอบคุณสำหรับความกล้าหาญในวันนี้
‪เราขอบคุณในความอดทนของคุณ
‪ครับ ขอบคุณสำหรับคำชม
‪วันนี้ทุกคนทำได้ดีมาก เราจะลองอีกทีในวันเสาร์
‪(วันเสาร์ที่ 30 พฤษภาคม)
‪วันนี้เราจะลองอีกครั้ง
‪เพราะอากาศที่ผันผวน ‪การปล่อยยานครั้งแรกเมื่อวันพุธจึงถูกเลื่อน
‪แต่ถ้าวันนี้มันไปได้สวย ‪นี่จะเป็นการปูทางไปสู่ยุคสมัย
‪แห่งการเดินทางด้วยยานอวกาศ ‪โดยลูกเรือพาณิชย์ของอเมริกัน
‪การยกเลิกแผนก็เหมือนเป็นของขวัญ
‪มันมอบโอกาสสุดท้าย
‪ให้เราประเมินและตรวจสอบ ‪เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างพร้อมขึ้นบิน
‪แต่ในแง่ความรู้สึก มันเลวร้ายสุดๆ
‪ลูกผม แจ็ค สะเทือนใจมาก ‪ตอนที่เราต้องยกเลิกการขึ้นบิน
‪คาเร็นบอกว่าเขาไปนั่งที่เก้าอี้
‪และอยากอยู่ตามลำพัง
‪เขารู้ว่าหลายอย่างสามารถผิดพลาดได้
‪เขาบอกลาผมไปแล้วด้วย
‪และผมคิดว่าเขาคงไม่อยาก ‪ต้องมาทำแบบนั้นซ้ำอีก
‪ไง ลูกรัก พ่อรักลูกนะ
‪แน่นอน มันจะต้องเจ๋งแน่ๆ
‪อย่าดื้อกับแม่ล่ะ
‪แล้วเจอกันนะลูก
‪ธีโอ เป็นเด็กดีนะ รู้ไหม
‪สนุกกับวันนี้ ดูจรวดเผื่อพ่อด้วย
‪พ่อจะโทรหาจากสถานีอวกาศ
‪โอเค ด้วยความยินดี
‪พ่อรักลูก
‪การต้องเห็นพ่อบินไปกับจรวด
‪เป็นสิ่งที่ลูกชายผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน
‪ผมต้องหาทางเตรียมเขาให้พร้อมสำหรับเรื่องนั้น
‪นี่คือเทรเมอร์
‪เทรเมอร์เป็นไดโนเสาร์ของลูกชายผม
‪ผมตัดสินใจเอาเทรเมอร์มาด้วย ‪และทำทุกขั้นตอนไปพร้อมกัน
‪เพื่อให้ลูกชายผมรู้สึกว่ามันปกติมากขึ้น
‪เริ่มนับถอยหลังครั้งที่หนึ่งในสองชั่วโมง 57 นาที
‪ลูกเรือมาถึงไวท์รูมแล้ว ‪การเข้าประจำตำแหน่งตรงตามกำหนดการ
‪ศูนย์ควบคุม เคลียร์พื้นที่เพื่อถอดแขนต่อตามเวลา
‪เริ่มถอดแขนต่อทางเข้าลูกเรือ
‪ผอ.ฝ่ายปล่อยยานถึงสถานีนับถอยหลัง เสาพร้อม
‪ตอนนี้เราพร้อมที่จะเติมเชื้อเพลิง
‪รับทราบ
‪ไง อีลอน
‪วันนี้อากาศดีกว่าหน่อย
‪มันดีมากเลย
‪- ไม้ศักดิ์สิทธิ์ ‪- ใช่
‪ชอบจัง คุณทำทุกวิธีเลย
‪เพื่อนำโชคมาให้น่ะ
‪สถานการณ์แบบนี้โชคมีไม่มาก
‪คุณเชื่อเรื่องโชคด้วยเหรอ
‪ผมเชื่อว่าโชคคือพลังพิเศษที่ดีที่สุด
‪ถ้าเลือกพลังพิเศษได้ โชคคือสิ่งที่คุณต้องการ
‪เติมเชื้อเพลิงเสร็จสิ้นแล้ว
‪ฟอลคอนเก้าเริ่มต้น ดราก้อนนับถอยหลัง
‪ติดตั้งเอฟทีเอสสำหรับปล่อยยาน
‪โอเค
‪ให้ตายสิ เอาแล้ว
‪เอาแล้ว
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ พร้อมขึ้นบิน
‪สเปซเอ็กซ์ ดราก้อน เราพร้อมไปแล้ว ‪จุดเครื่องยนต์ได้เลย
‪สิบ เก้า แปด เจ็ด หก
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ศูนย์
‪จุดเครื่องยนต์ ขึ้นบิน
‪- มันไปแล้ว ‪- ไปแล้ว
‪ไอพ่นส่วนที่หนึ่งทำงานปกติ
‪โทรมาตรพลังงานฟอลคอนทำงานปกติ
‪เราคอยเฝ้าดูอยู่
‪ยานเข้าสู่ความเร็วเหนือเสียง ‪และผ่านชั้นความดันไดนามิกสูงสุด
‪รับทราบ หนึ่งบราโว่
‪เบาเครื่องยนต์หนึ่งดี
‪เบาเครื่องยนต์เมอร์ลิน
‪เตรียมพร้อมแยกตัว
‪ดราก้อนรับทราบ
‪ยืนยันการแยกตัว
‪ส่วนแรกทำหน้าที่ลุล่วงแล้ว
‪สลับไปที่ส่วนที่สอง
‪ส่วนที่สองติดเครื่องยนต์
‪สเปซเอ็กซ์ ดราก้อน ‪ขอบคุณที่มาส่งเรายังอวกาศ
‪ยินดีด้วย คุณเพิ่งส่งนักบินอวกาศขึ้นสู่วงโคจร
‪- สุดยอด ‪- เย่
‪ใช่
‪เก่งมากทุกคน
‪- ทำได้ดีมาก ‪- มันยอดมาก
‪กอดแสดงความยินดี
‪ของจริง นั่นอวกาศ
‪ใช้เวลาแค่เก้านาทีเพื่อเข้าสู่วงโคจร
‪เก้านาที ด้วยความเร็วเหนือเสียง 25 เท่า
‪บ๊อบกับดั๊ก…
‪บ๊อบกับดั๊กดูใจเย็นเป็นน้ำเลย
‪เหมือนนั่งเล่น
‪ดูราบเรียบเกินไปนะ
‪พ่อสองคน
‪พ่อสองคนในอวกาศ
‪ทุกคน ตามธรรมเนียมที่เราทำกับยานอวกาศ
‪ซึ่งมีมาตั้งแต่ยุคยานเมอร์คิวรี
‪เราได้รับเกียรติให้ตั้งชื่อกระสวยนี้
‪เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา
‪เราขอต้อนรับสู่กระสวยเอนเดฟเวอร์
‪ผมอยากบอกว่าในเที่ยวขามา
‪ซึ่งถึงจะเป็นการเดินทางที่ตื่นเต้น
‪แต่เราก็เจอเซอร์ไพรส์สองสามอย่าง
‪ในเรื่องของการเคลื่อนไหวและการสั่นสะเทือน
‪ตอนที่ยานพาเราเข้าสู่วงโคจร
‪เรารู้สึกได้ว่า…
‪มันกำลังต้านแรงของโลกเพื่อออกสู่อวกาศ
‪ดูเหมือนเราจะมีคนแอบขึ้นมาบนยาน
‪ระหว่างการปล่อยยานวันนี้ด้วย
‪ผมหวังว่าลูกชายของเราทั้งคู่ ‪จะตื่นเต้นที่เห็นของเล่นของพวกเขา
‪ลอยอยู่กับเราบนยาน
‪ผมแน่ใจว่าพวกเขาคงอยากมาด้วย ถ้ามีโอกาส
‪แต่หวังว่าพวกเขาก็จะภูมิใจเหมือนกัน
‪เท่านั้นแหละครับ ‪ราตรีสวัสดิ์จากยานเอนเดฟเวอร์
‪ราตรีสวัสดิ์ เมแกนและธีโอ
‪และคาเร็นกับแจ็ค
‪ขอบคุณ ยินดีด้วย
‪- เราถอนใจอย่างโล่งอกได้อีกครั้ง ‪- ใช่เลย
‪คุณพร้อมนะ
‪- ทางซ้ายของเสา ‪- ได้แล้ว
‪ตอนนี้ทุกอย่างไปได้ดีสุดๆ
‪และเราก็ตื่นเต้นที่บ๊อบและดั๊ก ‪ขึ้นสู่วงโคจรอย่างปลอดภัย
‪และกำลังมุ่งไปสถานีอวกาศนานาชาติ
‪อีลอน คุณอยากพูดอะไรถึง ‪คนที่ไม่แน่ใจว่าสเปซเอ็กซ์จะทำได้ไหม
‪คุณมีข้อความถึงพวกเขาไหม
‪ผมมีข้อความถึงคนที่…
‪- คนที่… ‪- ไม่แน่ใจ
‪ไม่แน่ใจ โอเค ผมแค่คิดว่า "อะไรนะ" โอเค
‪เหมือนหัวผมไม่รับคำว่า "ไม่แน่ใจ"
‪ไม่ ผมพูดตามตรง ผมก็ไม่แน่ใจในเรา
‪ตอนเริ่มต้นสเปซเอ็กซ์ เราคิดว่า ‪เรามีโอกาสสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะไปถึงวงโคจร
‪แต่ดีที่โชคเข้าข้างเราและพาเรามาถึงวันนี้
‪อีลอน เห็นว่าคุณบอกลูกชายบ๊อบกับดั๊ก
‪ว่าคุณจะทำทุกอย่าง ‪เพื่อพาพวกเขากลับบ้านอย่างปลอดภัย
‪ถึงการปล่อยยานจะประสบความสำเร็จ ‪แต่ฉันคิดว่าคุณก็คงยังหนักใจอยู่
‪คุณรู้สึกยังไงในฐานะที่ก็เป็นพ่อคน
‪คุณรู้ไหม มันยัง…
‪เรายังต้องเข้าเทียบที่สถานีอวกาศ ‪เรายัง เรายังต้องกลับมา
‪ผมคิดว่ามันมีข้อโต้แย้งที่ว่า
‪ขากลับ ในแง่หนึ่ง มันอันตรายกว่าตอนเราขึ้นไป
‪ฉะนั้นเรายังไม่อยากประกาศชัยชนะ
‪ยังไงก็ตาม ผมรู้สึกจุกอกแล้ว ฉะนั้น…
‪มัน เรื่องนี้…
‪ผมรู้สึกจุกอก โทษที
‪ผมไม่แน่ใจว่า ‪ผมจะตอบอะไรมากกว่านั้นได้ไหม แต่…
‪ครับ เราจะทำทุกอย่างที่ทำได้ ‪เพื่อให้พวกเขากลับบ้านปลอดภัย
‪อรุณสวัสดิ์ทุกคน จากเอนเดฟเวอร์
‪เรามีคืนที่วิเศษ ได้นอนนิดหน่อย
‪อย่างที่คุณเห็น ข้างล่างนั่นอากาศสดใส
‪เราใกล้จะถึงสถานีอวกาศแล้ว
‪ตอนนี้เราบินอยู่ที่ 17,500 ไมล์ต่อชั่วโมง
‪รอบโลก
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ทดสอบช่องบิ๊กลูป
‪สเปซเอ็กซ์ ดราก้อน ช่องบิ๊กลูปเสียงดังฟังชัด
‪อรุณสวัสดิ์ แอนนา
‪อรุณสวัสดิ์ ดีใจที่ได้ยินเสียงคุณ
‪เราก็ดีใจมากที่ได้ยินเสียงคุณ
‪เรากำลังตั้งตารอเข้าเทียบสถานี ‪ที่สถานีอวกาศในวันนี้
‪หน้าที่ฉันคือการเป็นหูและตา ‪บนภาคพื้นให้กับบ๊อบและดั๊ก
‪ขณะที่พวกเขาเคลื่อนเข้าใกล้ ‪และเข้าจอดที่สถานีอวกาศนานาชาติ
‪หน้าที่ของฉันคือ ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาด
‪ฉันต้องแน่ใจว่าพวกเขารู้
‪และฉันก็รู้สึกซึ้งใจมากเลย ‪ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในช่วงเวลานี้
‪ครูคนหนึ่งของฉันตอนเกรดสี่เป็นลูกสาว
‪ของนักบินคนหนึ่งบนยานชาเลนเจอร์
‪เธอพาเด็กห้องเราไปนาซ่า
‪และตั้งแต่ตอนนั้น ฉันก็รู้ว่าฉันอยากจะเป็น
‪ส่วนหนึ่งในปฏิบัติการทางอวกาศ
‪ฉันยังทึ่งอยู่เลยกับเรื่องที่เธอเปลี่ยนชีวิตฉันไป
‪และฉันก็คิดว่า ‪เธอคงเปลี่ยนชีวิตของคนอีกมากมาย
‪แม้มันจะเป็นผล
‪จากเหตุการณ์ที่เจ็บปวดสำหรับเธอ
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์
‪คาดว่าคุณจะไปถึงเป้าหมาย ‪ตอน 10.50 เวลาสากลเชิงพิกัด
‪รับทราบ
‪ขณะที่ดราก้อนเคลื่อนเข้าใกล้สถานีอวกาศ
‪มันบินด้วยความเร็วที่สูงมาก
‪ตอนแรก มันจะใช้ไอพ่นเป็นระลอก
‪เพื่อเข้าไปใกล้สถานีอวกาศ
‪จนกระทั่งมันมาถึงจุดที่อยู่ในระนาบเดียวกัน
‪กับช่องต่อเทียบสถานี
‪ตลอดเวลา เราจะจับตาดูโทรมาตร
‪เพื่อให้แน่ใจว่าตอนที่มันไปถึงช่องต่อเทียบสถานี
‪มันอยู่ตรงตามตำแหน่งที่ต้องอยู่เป๊ะๆ
‪ถ้าเกิดปัญหาขึ้นสักอย่าง มันจะชน
‪เราเผชิญความเสี่ยงนั้น เรารับมือกับมัน
‪ด้วยการใส่ความตั้งใจอย่างยิ่งยวด ‪ลงไปในทุกอย่างที่เราทำ
‪สถานีอวกาศอยู่ในช่องบิ๊กลูป
‪ดราก้อน เราเห็นคุณแล้ว ‪ผมรู้ว่าพวกคุณเห็นมันในกล้องวิดีโอ
‪แต่เราก็เห็นมันด้วยตาเปล่าเหมือนกัน
‪ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนใหม่ที่แวววาวสวยดีทีเดียว
‪ดราก้อนทราบ เรากำลังจะไปถึงในชั่วอึดใจ
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์
‪ภาคพื้นพร้อมสำหรับการเข้าเทียบสถานี
‪ดราก้อนอยู่ในช่องบิ๊กลูป เราทราบแล้ว
‪ดราก้อนอยู่ใต้สถานีเป็นระยะ 400 เมตร
‪และกำลังเหวี่ยงตัวเองขึ้นมาข้างหน้า ‪เพื่อให้อยู่ในระนาบเดียวกับช่องต่อเทียบสถานี
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ใช้ความเร็วคงที่
‪รับทราบ เราจะคงความเร็วไว้
‪ดราก้อนคงความเร็วไว้ที่ ‪ระดับ 17,000 ไมล์ต่อชั่วโมง
‪และอยู่ตรงหน้าสถานีอวกาศพอดี
‪สถานีอวกาศอยู่ในช่องบิ๊กลูป
‪ลูกเรือบนสถานีอวกาศนานาชาติ ‪พร้อมแล้วสำหรับการเทียบสถานี
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ‪พร้อมให้คุณเข้าเทียบสถานีแล้ว
‪รับทราบ เข้าเทียบสถานี
‪เรากำลังตามคุณไป
‪ห่างจากสถานีอวกาศ 100 เมตร
‪รู้ไหม ขณะที่เราเข้าใกล้สถานีอวกาศ
‪จำได้ว่าสติฉันจดจ่อสุดขีด
‪ฉันมีลิสต์สิ่งที่ต้องทำอยู่ในหัว
‪เข้าสู่ระยะ 20 เมตรแล้ว
‪และฉันจำได้ว่า ณ จุดหนึ่ง เราอยู่ใกล้สถานี
‪แล้วพอฉันเงยหน้า ฉันเห็นดราก้อน
‪มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันแทบจะหยิกตัวเอง
‪เพราะฉันไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
‪ฉันบอกตัวเองว่านี่เป็นช่วงเวลาที่สุดแสนจะพิเศษ
‪เหลืออีกสามเมตร
‪สองเมตร
‪พ้นระยะยกเลิก อีกหนึ่งเมตร
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ เทียบสถานีสำเร็จ
‪ขอต้อนรับสู่สถานีอวกาศนานาชาติ
‪ดราก้อนกำลังเข้ามา
‪ลูกเรือชุดเอ็กซ์เพดิชัน 63 ‪รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ต้อนรับ
‪ดราก้อนและลูกเรือโครงการพาณิชย์ ‪สู่สถานีอวกาศนานาชาติ
‪บ๊อบและดั๊ก ยินดีที่ได้คุณมาเป็นส่วนหนึ่งของทีม
‪ที่สถานีอวกาศนานาชาติ
‪ผบ.คริส แคสซิดี้เตรียมพร้อมรออยู่ที่โนดสอง
‪เขามีลูกเรือสองคนบนยาน
‪เป็นนักบินอวกาศรัสเซียทั้งคู่
‪เขาเพิ่งบินขึ้นมาพร้อมกัน ‪ด้วยยานอวกาศโซยุซของรัสเซีย
‪เมื่อราวหนึ่งเดือนกว่า
‪เอาล่ะ เอนเดฟเวอร์ ‪ขอต้อนรับสู่สถานีอวกาศนานาชาติ
‪ขึ้นมาบนสถานีได้
‪สถานี นี่ผู้บริหารนาซ่า ได้ยินผมหรือเปล่า
‪ได้ยินชัดเจนเลยครับผม
‪ขอต้อนรับสู่สถานีอวกาศ
‪ขอบคุณคริส ดีใจที่เจอคุณ
‪และยินดีต้อนรับบ๊อบกับดั๊ก
‪จะบอกให้ ทั้งโลกได้ชมภารกิจนี้ของคุณ
‪และเราก็ภูมิใจมากๆ
‪ผมมีคำถาม คริส
‪ลูกเรือของเราตัดสินใจขึ้นบินช้าไปสามวัน
‪คุณคงจะต้องให้พวกเขาทำงานล่วงเวลา
‪เพื่อให้พวกเขาตามทัน ‪ในกิจกรรมที่พวกเขาพลาดไป
‪วันที่พวกเขาพลาดไปเป็นวันที่ขาดไปก็ดีแล้ว
‪มันเป็นวันเสาร์สำหรับทำความสะอาด และผม…
‪ผมจัดการแทนไปแล้ว ‪เราจะสอนงานพวกเขาสุดสัปดาห์หน้า
‪ทีนี้เข้าเรื่องจริงจัง
‪เรากำลังตั้งตารอที่จะทำงาน ‪ด้านการปฏิบัติการในเดือนนี้
‪เราอาจจะออกไปสำรวจนอกยานหน่อย
‪เราตื่นเต้นมากที่มีลูกเรือสองคนมาเพิ่ม
‪ในทีมเอ็กซ์เพดิชัน 63
‪สถานี นี่เจมส์ คอร์เดน ‪กับซีบีเอส เดอะเลท เลท โชว์
‪เป็นไงบ้าง สุภาพบุรุษ ได้ยินผมไหม
‪เจมส์
‪ขอต้อนรับสู่สถานีอวกาศนานาชาติ
‪เราได้ยินคุณชัดเจน
‪คุณเป็นไงบ้างข้างบนนั้น ‪คุณสบายดีไหม โอเคหรือเปล่า
‪เราสบายดีเลยล่ะ
‪เรากำลังปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตบนสถานี
‪และช่วยงานคริสให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
‪วิเศษ ตอนนี้ผมอิจฉาพวกคุณทั้งคู่แล้ว
‪เพราะเกือบทั้งชีวิต ‪ผมหวังอยากจะไร้น้ำหนักบ้าง
‪บอกหน่อย อะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดและแย่ที่สุด
‪ของการมีชีวิตแบบไร้แรงโน้มถ่วงในทุกๆ วัน
‪อ้อ ดูนี่สิ
‪นั่นมันเยี่ยมยอดไปเลย
‪คุณคงนึกออกว่ามันมีหลายที่
‪อย่างเช่นห้องน้ำ
‪ที่เราอยากให้ของอยู่ในที่ที่เราใส่เอาไว้
‪เพราะงั้นบางครั้งมันเลยทำให้เรารู้สึกหงุดหงิด
‪ได้เวลาปล่อย
‪เอาวาล์วมา แล้วก็…
‪ของเสียของคุณจะเข้าไปในนี้
‪บนสถานีอวกาศมีห้องพักลูกเรือหกห้อง
‪และมันเป็นห้องพักที่ดีมากๆ เลย
‪ในนั้นมีแล็ปท็อป
‪มีถุงนอนติดอยู่กับผนัง
‪คุณก้มลงไปแตะนิ้วเท้าได้ไหม
‪คุณอาจจะต้องพับคอมพิวเตอร์ขึ้นไป
‪และคุณก็อาจจะทำซิทอัพได้
‪โดยไม่ชนผนังทั้งสองด้าน
‪คือมันไม่ใหญ่
‪แต่ว่ามัน…
‪มันอยู่สบายดี ถ้าให้ผมพูดตามตรงน่ะนะ
‪คุณดื่มของเหลวอะไรได้บ้าง
‪ในอวกาศมีชั่วโมงค็อกเทลหรือเปล่า
‪ทุกชั่วโมงคือชั่วโมงค็อกเทลสำหรับ…
‪สำหรับนักบินอวกาศ
‪เพราะคุณสามารถดื่มบอลของเหลว ‪กลางอากาศแบบนั้นได้
‪ผมไม่แน่ใจว่าผมจะอยากทำแบบนี้ ‪เป็นตัวอย่างให้กับลูกชายมากนัก
‪เพราะเขาคงเล่นกับของกินทั้งวัน
‪ถ้าเขามีโอกาสได้เห็นอะไรแบบนี้
‪ไก่
‪เราออกกำลังกายเป็นเวลาสองชั่วโมงต่อวัน
‪ด้วยการยกน้ำหนัก ไม่ก็วิ่งหรือปั่นจักรยาน
‪เพื่อรักษาสุขภาพและความฟิตพร้อม ‪ไว้สำหรับขากลับ
‪หัวใจ
‪หน้าที่สำคัญที่สุดของมัน ‪คือการส่งเลือดที่มีออกซิเจนไปเลี้ยงสมอง
‪และเมื่อคุณตัดเวกเตอร์แรงโน้มถ่วงออกไป
‪หัวใจจะส่งเลือดไปยังสมองมากเกินไป ‪ทำให้หัวเราบวมเป่ง
‪วิธีที่ร่างกายของคุณปรับตัวเข้ากับภาวะไร้น้ำหนัก
‪ฉันยังจำครั้งแรกที่ฉันไปอวกาศได้ชัดเจน
‪ทุกครั้งที่ฉันกลับหัว ฉันจะรู้สึกเหมือนฉันกลับหัว
‪มันมีครั้งหนึ่ง
‪ฉันพยายามแขวนถุงนอนบนผนังดาดฟ้ากลาง
‪และด้วยวิธีนี้ สมองของฉันก็เปลี่ยนไป
‪หลังจากนั้น ฉันจะอยู่ในแนวไหนก็ได้
‪ฉันไม่รู้สึกเหมือนกลับหัวอีก
‪มันดีมากสำหรับฉัน
‪วิธีที่สมองและร่างกายสลับสับเปลี่ยนแบบนั้น
‪เราจะรู้สึกตื้อ
‪เพราะในหัวยังมีเลือดคั่งปริมาณมาก
‪ดังนั้นประสาทรับกลิ่นและรสของคุณจะทื่อด้าน
‪เรามีซอสเผ็ดทุกชนิดที่มนุษย์รู้จัก
‪เราราดมันลงไปในทุกอย่าง
‪ผมเชื่อว่าคุณเตรียมพร ‪ที่จะขอในวันเกิดแล้วใช่ไหม บ๊อบ
‪ถูกครับ ผมกำลังจะเข้าสู่ชมรมคนวัย 50 แล้ว
‪เหมือนกับสองคนนี้
‪พวกเขาล้อผมเรื่องนี้ทั้งวันเลย
‪อือ ผมรู้ว่ามันไม่ปลอดภัยที่จะจุดเทียน 50 เล่ม
‪ในสภาวะที่มีออกซิเจนสูง
‪แต่อย่างน้อยก็ให้ทุกคนร้องเพลงให้คุณนะ
‪(เค้กวันเกิด "จิ๋ว" ‪เพราะมีใครบางคนที่ไหนสักแห่งรักผม)
‪เพราะฉันรู้ดีว่าบ๊อบกำลังทำอะไร ‪ฉันรู้ว่าเขากำลังทำงานหนัก
‪ฉันเองก็เคยมีประสบการณ์แบบนั้น
‪ฉันรู้ว่ามันทุกข์ใจที่ต้องอยู่ห่างจากครอบครัว
‪(50)
‪มันสำคัญมากที่เราจะต้องทำอะไรพิเศษ
‪ฉันคิดว่ากำลังใจจากที่บ้านมันสำคัญมาก
‪เราคิดถึงเขา เรารู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันยาก
‪งานนี้เรียกร้องความทุ่มเทอย่างมาก
‪เรียกร้องความตั้งใจ การแก้ปัญหา ‪และมันก็มีความเสี่ยงอย่างมาก
‪ได้ยินผมไหม
‪- เสียงดังฟังชัด ‪- โอเค
‪ตรวจดูหน่อยว่าปิดพีทีทีหรือยัง
‪(ภารกิจสำรวจนอกสถานี ‪วันที่ 26 บนสถานีอวกาศนานาชาติ)
‪ฮิวสตันแอร์ล็อกจุดหนึ่ง
‪เสร็จสิ้นขั้นตอนการเปลี่ยนเม็ดอ็อกซ์แล็บ
‪กลับไปที่ขั้นตอน 15 ใน 1.225
‪ขอบคุณนะดั๊ก คุณช่วยให้การติดตั้งราบรื่น
‪เราเสร็จตรงตามเวลา เราประทับใจมาก
‪คริสกับบ๊อบ อรุณสวัสดิ์
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪โอเค ทีนี้เราจะเข้าสู่ภาวะหลังลดแรงดัน
‪- อีวีหนึ่ง ทราบ ‪- อีวีสอง ทราบ
‪เพื่อให้สถานีอวกาศลอยอยู่เหนือโลกได้
‪เราต้องทำการบำรุงรักษาอย่างต่อเนื่อง
‪เราต้องออกไปเดินนอกยาน
‪เพื่อติดตั้งโมดูลให้กับสถานีอวกาศ ‪ตอนที่เราสร้างมันขึ้นมา
‪และตอนนี้เราก็ต้องเอาอุปกรณ์มาเปลี่ยน
‪แทนตัวที่เก่าหรือตัวที่พังไปแล้ว
‪ภารกิจของเราเน้นไปที่การอัพเกรดแบตเตอรี่
‪พลังงานของสถานีอวกาศ ‪ถูกรักษาไว้ด้วยระบบแบตเตอรี่
‪แบตเตอรี่จะชาร์จพลังงานใหม่ ‪ผ่านแผงโซลาร์เซลล์
‪มันเหมือนแบตเตอรี่ที่ชาร์จซ้ำได้ที่บ้าน
‪แต่หลังจากผ่านกระบวนการนี้ซ้ำๆ
‪และได้รับทั้งความร้อนและความเย็น
‪จากการอยู่ในอวกาศ ‪ระหว่างช่วงที่มีแสงอาทิตย์กับความมืด
‪แบตเตอรี่ก็เสื่อม
‪มันเป็นงานช้าง เพราะแบตเตอรี่แต่ละก้อน ‪หนักถึง 400 ปอนด์
‪โชคดีที่เรามีบ๊อบและคริส
‪ทั้งคู่เป็นยอดนักไต่นอกลำยาน
‪- โอเคนะ ‪- อือ
‪ในภารกิจสองครั้งแรกของผม ‪ผมออกไปนอกสถานีหกครั้ง
‪เพื่อช่วยในการก่อสร้างตัวสถานี
‪แต่ถึงผมจะทำมาหลายครั้งแล้ว
‪มันก็ไม่เคยเป็นเรื่องง่าย
‪มันเป็นสถานการณ์ที่กดดันมาก
‪เพราะถ้าคุณทำงานไม่สำเร็จ
‪คุณอาจลอยออกไปสู่อวกาศ
‪เราต้องแยกความรู้สึกขัดแย้งจากกัน หายใจลึกๆ
‪จะได้สามารถค่อยๆ ก้าวไปและจดจ่อ
‪กับงานที่น่ากลัวตรงหน้า
‪เฮ่ บ๊อบ เราพร้อมแล้วที่จะลดแรงดันครูว์ล็อก
‪เราจะสับสวิตช์ปั๊มลดแรงดันเพื่อเปิด
‪โอเค เปิดสวิตช์ปั๊มลดแรงดัน
‪โชคดีนะ
‪โอเค เยี่ยมมาก
‪เราจะไปกันอย่างช้าๆ
‪ครับ
‪บ๊อบ สำหรับคุณ เมื่อคุณออกมาแล้ว ‪ให้หาราวจับ 2075
‪ตะขอสีเขียว
‪รับทราบ 2075
‪- ข้างนอกมันมืดจัง คริส ‪- ใช่ มันค่อนข้างมืด
‪อีกนานไหมกว่าแสงอาทิตย์จะโผล่พ้นโลก
‪อีกประมาณสามนาทีครึ่ง แสงอาทิตย์จะมา
‪- ดวงอาทิตย์ ‪- ดวงอาทิตย์ขึ้นอีกแล้ว
‪อีกเดี๋ยวคุณจะอยู่เหนือชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย
‪ถ้ามองทางใต้ คุณอาจเห็นฮอว์ธอร์น
‪และบ๊อบ อยากไปที่แบตเตอรี่หนึ่งก่อนไหม
‪ไปที่แบตเตอรี่สามก่อนเถอะ
‪คุณจะไปถึงเอชหนึ่ง ‪ยืนยันปล่อยสายโยงเทปพัน
‪คุณต้องหมุนแปดครั้งเพื่อถอดแบตเตอรี่
‪แบตเตอรี่อยู่กับผมแล้วใช่ไหม
‪มันอยู่กับคุณแล้ว
‪โอเค รับทราบ
‪ไปได้สวย ทุกคน
‪เรากำลังจะเข้าสู่ช่วงกลางคืน
‪บ๊อบ ฉันมีข้อระวังและคำเตือนหลายข้อ ‪จะแจ้งให้กับคุณเมื่อคุณพร้อมแล้ว
‪ผมพร้อมแล้ว
‪โอเค ห้ามขยับตัวปุบปับ
‪การติดตั้งทอร์กบราโว่เจ็ด ‪อาจทำให้สลักเกลียวเสียหาย
‪ผลคือขอบอาจไม่มีตัวยึดและก้านมันจะหัก
‪ได้ยินไหม
‪ทราบแล้ว
‪มีข่าวดีในเรื่องนี้บ้างไหม
‪ฟังดูน่ากลัวนะบ๊อบ แน่ใจนะว่าอยากทำ
‪- แน่อยู่แล้ว ‪- แน่อยู่แล้ว
‪ผมว่ามันดูเท่ากันเลยทั้งสองข้าง
‪ผมเห็นด้วย
‪ในตัวบ่งชี้ พวกมันล็อกแล้ว
‪รับทราบ ติดตั้งได้ดีมาก
‪แจ้งให้ทราบ อีกราวหนึ่งนาที ‪คุณจะเข้าสู่เขตกลางวัน
‪ถ่ายรูปหน่อยไหม
‪ตำแหน่งสวย เวลาเหมาะ
‪อือ
‪ไม่รู้ว่าเราจะเข้าสู่ ‪วงจรกลางวันกลางคืนอีกหรือเปล่า
‪อือ เข้าท่า
‪การได้เห็นปรากฏการณ์มหัศจรรย์
‪ระหว่างการออกนอกลำยาน ‪ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นและตก
‪คุณจะตระหนักว่าโลกของเรานั้นช่างล้ำค่า
‪และคุณก็จะเริ่มเข้าใจว่า ‪คุณนั้นช่างเล็กจ้อยแค่ไหน
‪ผมคิดว่านักบินอวกาศทุกคนรู้สึกแบบเดียวกัน
‪ขณะที่คุณโคจรรอบโลก ‪คุณจะมองไม่เห็นเส้นพรมแดน
‪ที่ถูกวาดบนแผนที่
‪คุณจะเห็นโลกเป็นเพียงรูปธรรมหนึ่งเดียว
‪และมันคือบ้านของเรา
‪คุณจะรู้สึกว่ามันเปราะบาง
‪ท่ามกลางความมืดมิดที่ไพศาลของจักรวาล ‪และชั้นบรรยากาศที่บางเบา
‪ซึ่งช่วยให้เราทุกคนปลอดภัย
‪คุณจะรู้สึกอยากปกป้อง
‪และรู้สึกผูกพันกับมันอย่างเหนียวแน่น
‪ต่อให้เป็นนักบินอวกาศที่จิตใจกระด้างและผยอง
‪พอพวกเขาได้ออกไปนอกอวกาศ ‪มันจะเปลี่ยนพวกเขาไปในทางที่ดีขึ้น
‪พอมองลงมา คุณจะคิดว่า ‪"เราล้วนอาศัยอยู่ในลูกบอลเล็กๆ ใบนี้"
‪จากนั้นเมื่อมองกลับไปยังอวกาศ
‪สิ่งที่เราจะทำต่อไป
‪มันจะทำให้คุณรู้สึกท่วมท้น
‪(ปี 1969)
‪(อะพอลโล 11 ลงจอดบนดวงจันทร์)
‪โอเค นีล เราเห็นคุณกำลังเดินลงมาจากบันได
‪ก้าวเล็กๆ ของมนุษย์คนหนึ่ง
‪คือการก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ ‪ของมนุษยชาติ
‪ให้ตาย เยี่ยมเลย
‪ใช่เลย พวกเขาปักธงแล้ว ‪เรามองเห็นดาวและริ้ว
‪งดงาม มันงดงามมากๆ
‪วันนี้มนุษย์จากดาวโลก ‪ได้เหยียบดวงจันทร์เป็นครั้งแรก
‪กรกฎาคม ค.ศ. 1969
‪พวกเขามาอย่างสันติเพื่อมนุษยชาติ
‪และขอต้อนรับกลับบ้าน
‪(สหรัฐฯพิชิตดวงจันทร์)
‪(คนของเราบนดวงจันทร์)
‪การลงจอดบนดวงจันทร์
‪เป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่อลังการที่สุด ‪ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
‪และนี่ก็คือสิ่งที่เหลืออยู่
‪ถ้าถามว่าอะไรคือแรงบันดาลใจของผม นี่ไงล่ะ
‪- แซทเทิร์นห้า ‪- ใช่
‪ผมได้เห็นมันตอนที่ผมเป็นเด็ก
‪นี่มันบ้ามากๆ
‪รู้ไหม มันมีแรงขับเท่าไร ล้านเท่าไร
‪ดูขนาดของเครื่องกำเนิดแก๊สสิ
‪มันเกือบเท่าโพรงแรงขับของเราเลย
‪ใช่เลย
‪ใช่ มันใหญ่มาก
‪นี่คือจรวดที่ทรงพลังที่สุด ‪เท่าที่เคยมีการสร้างมาจวบจนปัจจุบัน
‪ใช่ คุณต้องการพลังงานเพื่อไป…
‪ไปดวงจันทร์
‪- ไม่ก็ดาวอังคาร ‪- ใช่
‪อีกเรื่องที่ต้องยอมรับก็คือ ‪เจ้าพวกนี้เหมือนเป็นของใหม่
‪พวกเขาสร้างมัน ‪โดยที่ยังไม่มีประสบการณ์การขึ้นบินมากนัก
‪ส่วนเรานี่บินสัก 80 ครั้งแล้วมั้ง
‪และแต่ละเที่ยวก็ค่อยเป็นค่อยไป
‪มันเพิ่งตอนนี้เองที่เรามั่นใจมากพอ ‪ที่จะส่งบ๊อบกับดั๊กออกไป
‪พวกเขาทดสอบมันสองครั้งแล้วก็บอกว่า ‪"โอเค พวกคุณขึ้นไปเลย"
‪ใช่
‪เอาล่ะ ไปต่อกันอีกหน่อยเถอะ
‪- นั่นยานลงจอด ‪- ใช่
‪ดูเล็กจัง
‪- อยากเห็นข้างในแฮะ ‪- นั่นสิ
‪พวกเขาอยู่ข้างในคงจะยืนกัน
‪มันไม่มีเก้าอี้หรืออะไรเลย
‪ใช่ แล้วในนั้นมันก็มีดิจิทัลคอมพิวเตอร์พื้นฐานอยู่
‪คอมพิวเตอร์บนยานลำนี้
‪มันเทียบกับสิ่งที่เรามีตอนนี้ไม่ได้เลย
‪- กุญแจรถยังอาจฉลาดกว่า ‪- ใช่
‪แต่พวกเขาทำสำเร็จ
‪- นั่นสำคัญที่สุด ‪- นั่นแหละที่สุดยอด
‪และมันก็ยิ่งน่าตะลึงเมื่อคิดถึงสิ่งที่พวกเขามี
‪ในแง่อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้
‪ใช่
‪การได้กลับมาดูมันสร้างแรงบันดาลใจได้มากเลย
‪ตอนนี้เราโชว์ให้เห็นแล้ว ‪ว่าเราส่งนักบินขึ้นบินได้…
‪ได้เวลาส่งนักบินกลับไปยังดวงจันทร์อีกครั้ง ‪และเราจะอยู่ให้นานกว่า
‪จากนั้นก็ขยายขอบเขตของเราไปยังดาวอังคาร
‪คนที่ฉลาดและมากความสามารถเหล่านี้ ‪พวกเขาเชื่อในเป้าหมาย
‪ฐานบนดวงจันทร์ ‪เมืองบนดาวอังคารสามารถเกิดขึ้นได้
‪ผมไม่แน่ใจว่าก่อนหน้านี้ หนทางที่ว่ามันมีไหม
‪แต่ตอนนี้ผมมั่นใจว่าหนทางนั้นมันมีแล้ว
‪แต่ก่อนอื่น พรุ่งนี้เรามีภารกิจสำคัญยิ่ง
‪(วันออกจากสถานี)
‪(วันที่ 62 บนสถานีอวกาศนานาชาติ)
‪อรุณสวัสดิ์ บ๊อบและดั๊ก
‪ก่อนเริ่มต้นวันนี้ เรามีข้อความพิเศษถึงคุณ
‪ตื่นได้แล้ว พ่อ เรารักพ่อนะ
‪เราอยากเจอพ่อแล้ว ตื่นเร็วๆ
‪ผมดีใจที่พ่อได้ไปอวกาศ
‪แต่ผมจะดีใจกว่าถ้าพ่อกลับมาบ้าน
‪รีบกลับบ้านเร็ว ผมจะได้เอาหมามาเลี้ยง
‪เรารักพ่อนะครับ
‪เรากำลังจะออกเดินทางช่วงสุดท้าย
‪และขณะที่เราตั้งตารอการได้กลับบ้าน
‪ลูกชายผมและดั๊กก็ตื่นเต้นมากๆ ‪พวกเขาไม่เพียงแต่จะได้พ่อกลับคืน
‪แต่พวกเขายังจะได้อะแพโทซอรัส ‪ตัวบ่งชี้ภาวะไร้น้ำหนักของเรา
‪ที่พวกเขาเสนอให้มากับเราด้วยกลับไป
‪และสำหรับแจ็คและธีโอ
‪เจ้าอะแพโทซอรัส เทรเมอร์ ‪กำลังจะกลับบ้านแล้วนะ
‪การกลับเข้าสู่โลกเป็นหลักไมล์สำคัญลำดับต่อไป
‪และทุกอย่างมันจะต้องราบรื่นมากๆ
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ เช็กช่องสื่อสาร
‪สเปซเอ็กซ์ ดราก้อน เช็กช่องสื่อสาร ‪ดราก้อนถึงภาคพื้น
‪การเตรียมตัวเตรียมใจมันยาก
‪เราไม่รู้ความรู้สึกตัวเองแน่ชัด
‪แต่มันมีส่วนหนึ่งของเราที่ไม่อาจปล่อยวาง
‪ความกลัวที่ไร้เหตุผลรองรับ
‪ว่ามันอาจจะมีข้อผิดพลาด
‪การปรับแต่งครั้งสุดท้ายเพื่อออกจากสถานี ‪เสร็จสิ้นและใช้การได้เป็นปกติ
‪ฉันกังวลไหม แน่นอนอยู่แล้ว
‪แต่ฉันอยากให้ลูกชายได้สัมผัส ‪กับความสุขและความตื่นของช่วงเวลานั้น
‪และพยายามเก็บความกังวลไว้กับตัวเอง
‪ภาคพื้นพร้อมสำหรับการออกจากสถานี
‪โปรดยืนยันการปิดหมวกครอบ
‪รวมถึงความพร้อมในการออกเดินทางจากสถานี
‪เราปิดหมวกครอบแล้ว ‪พร้อมแล้วที่จะออกเดินทาง
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ยืนยันการแยกตัว
‪เอนเดฟเวอร์ สถานี บ๊อบและดั๊ก
‪เป็นเกียรติมากที่ได้ทำงานร่วมกับพวกคุณ
‪ขอให้เดินทางปลอดภัยและลงจอดได้อย่างราบรื่น
‪โชคดี
‪เอนเดฟเวอร์รับทราบ ขอบคุณ คริส
‪บ๊อบกับผม เราตื่นเต้นที่จะได้กลับบ้าน
‪แต่เราจะประมาทไม่ได้ ‪โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นเที่ยวบินแรก
‪คุณจะต้องทำภารกิจทั้งหมดให้ครบกระบวนการ
‪มันมีช่วงเวลาที่เราคิดว่า
‪"เราผ่านการปล่อยยานมาได้ เราคงไม่เป็นไร"
‪แต่เรามีโคลัมเบียเป็นตัวอย่าง
‪(ปี 2003)
‪(กระสวยโคลัมเบียกลับสู่โลก)
‪ทุกอย่างดูปกติดีหรือเปล่า
‪การควบคุม อัตราและทุกอย่าง ‪เป็นไปอย่างปกติใช่ไหม
‪การควบคุมเสถียรดี ทุกอย่างสภาพดี
‪- ไม่มีอะไรผิดปกติ ‪- โอเค
‪สุดยอดจริงๆ ข้างนอกสว่างเจิดจ้าเลย
‪ใช่ เราคงไม่อยากออกไปข้างนอกตอนนี้
‪บ๊อบกับผมอยู่ที่รันเวย์ ‪ในจุดที่กระสวยควรจะลงจอด
‪ผมจำได้ว่าพวกเขาเคาะกระจก
‪และบอกเราว่าพวกเขาเสียช่องสื่อสาร
‪ข้อมูลและตำแหน่งจากโคลัมเบียไป
‪โคลัมเบีย ฮิวสตัน เช็กช่องสื่อสาร
‪โคลัมเบีย ฮิวสตัน เช็กช่องสื่อสารยูเอชเอฟ
‪เราไม่มีข้อมูลชัดเจนในเวลานี้
‪พระเจ้าช่วย
‪เรามีข่าวด่วนครับ
‪ที่คุณเห็นอยู่น่าจะเป็นเศษซากชิ้นส่วนของกระสวย
‪เราคงได้แต่หวังว่า ‪ที่เราเห็นอยู่จะไม่ใช่สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
‪เมื่อถึงเวลาลงจอดแต่กระสวยไม่มา
‪เราอยู่ในห้องนั้น
‪ตอนพวกเขาบอกทางครอบครัว ‪ถึงสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเกิดขึ้น
‪และโอกาสรอดน่าจะเป็นศูนย์
‪และพวกเขาจะพยายามทำให้ดีที่สุด
‪แต่เมื่อยานระเบิด ‪ที่ 200,000 หรือ 250,000 ฟุต
‪มันไม่น่าจะมีใครรอดชีวิต
‪การได้เห็นชิ้นส่วนโคลัมเบีย
‪ชิ้นส่วนครูว์โมดูล หมวก ‪และข้าวของอะไรเหล่านั้น
‪มันจะทิ้งความรู้สึกที่ผมคิดว่าคุณจะไม่มีวัน…
‪คุณจะไม่มีวันลืมลง
‪เมื่อคุณเสียจรวดที่บรรทุกสินทรัพย์
‪มันเป็นสถานการณ์ที่แย่
‪แต่ถ้าคุณเสียจรวดที่บนนั้นมีลูกเรืออยู่
‪ขนาดจะต่างกันคนละเรื่องเลย
‪และในท้ายที่สุด คุณจะไม่อยากให้ใคร ‪ต้องประสบกับอะไรแบบนั้นอีก
‪เราได้เตรียมการเพื่อรับบ๊อบกับดั๊กกลับบ้าน
‪ทันทีที่กระสวยถูกปล่อยตัว
‪และออกจากสถานี
‪ความเครียดมันก็กลับมาอีก
‪ความรู้สึกของเราคือ ‪"ให้ตาย เราไม่ได้ควบคุมการบินแล้ว"
‪หนุ่มๆ พวกนี้กำลังจะกลับบ้าน มันเกิดขึ้นแล้ว
‪ตอนนี้หมดสิทธิ์กลับหลังหัน
‪ฉะนั้น…
‪ได้เวลาลุยให้เต็มที่
‪ไปคุยกับฝ่ายเก็บกู้ และพาบ๊อบกับดั๊กกลับบ้าน
‪ทุกอย่างไปได้สวยสำหรับบ๊อบกับดั๊ก
‪นับตั้งแต่พวกเขาออกจากสถานีอวกาศเมื่อวาน
‪พวกเขาพร้อมแล้ว และกำลังรอ ‪ที่จะเริ่มกระบวนการกลับเข้าสู่โลก
‪มันเป็นวันที่น่าตื่นเต้น ‪เพราะเรากำลังเข้าสู่การลงจอดบนพื้นน้ำ
‪ในอีกไม่กี่ชั่วโมง…
‪ผมต้องคุยกับสองคนนี้
‪เมื่อคิดว่าเรื่องนี้เริ่มขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน ‪และเราก็มาถึงนี่แล้ว
‪- ได้นอนบ้างไหม ‪- ครับ สองสามชั่วโมง
‪- สองสามชั่วโมงเหรอ ‪- ใช่
‪- ทุกอย่างเป็นยังไงบ้าง ‪- พร้อมแล้ว
‪ทุกอย่างดูไปได้สวย ดราก้อนสภาพสมบูรณ์ดี
‪โอเค โชคดี
‪- โชคดี ‪- โอเค โชคดี
‪ดูนั่นสิ
‪พวกเขาใจเย็นกันสุดๆ
‪สงสัยถ้าพวกเขากังวล ‪อะไรๆ คงจะไปได้ไม่สวย
‪แต่จริงๆ พวกเขากังวลนะ พวกเขาทำแบบนี้…
‪ทำเป็นพักๆ
‪การกลับสู่โลกน่าจะเป็นส่วนที่ทุกคนเกลียด
‪คุณอยู่ในวงโคจรเสถียรรอบโลก
‪จากนั้นคุณต้องเดินเครื่องเพื่อเข้าสู่โลก
‪หัวไอพ่นจะชะลอความเร็วของคุณ
‪แล้วคุณก็จะเริ่มลอยลงมา
‪จนถึงจุดที่ชั้นบรรยากาศแน่นหนา
‪และคุณจะไม่ได้รับสัญญาณวิทยุอีกต่อไป
‪สภาวะ "แบล็กเอาท์"
‪เป็นเวลาสองสามนาที ‪ที่คุณจะไม่ได้ข้อมูลจากภาคพื้น
‪และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪โอเค จะแบล็กเอาท์ตอน 18.36 น.
‪และจะถึงพื้นตอน 48 นาที
‪ช่วง 12 นาทีก่อนถึงพื้นนั่นแหละแบล็กเอาท์
‪ระดับความสูงเท่าไร
‪ร้อยห้าเหรอ
‪- ถ้างั้น… ‪- หรือ 195 กิโลเมตร
‪แต่ นั่นดูสูงไปไหม
‪ฟังดูสูงไปนิดหนึ่ง
‪- เจอไหม ‪- ครับ
‪ที่ 47
‪- โอเค 50 ‪- ที่ 50 โอเค
‪มันจะเกิดขึ้นที่ 50 ถึง 30 กิโลเมตร
‪แปลว่าจะตกจาก 30 กิโลเมตร ‪มาถึงหกกิโลเมตรในสองนาทีเหรอ
‪- บ้าชะมัด ‪- อือ ดูเร็วมากๆ เลย
‪- ใช่ ‪- น่าทึ่งจริงๆ
‪คุณเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ‪และใช้ชั้นบรรยากาศเป็นตัวเบรก
‪พลังงานมันจะเยอะมาก
‪ด้านนอกจะร้อนมาก
‪และที่ด้านใน คุณจะเห็นไฟลุกโพลงทางหน้าต่าง
‪แผ่นกันความร้อนจะต้องสมบูรณ์แบบ
‪เมื่อผ่านชั้นบรรยากาศมาได้ ‪คุณยังจะต้องปล่อยร่มชูชีพ
‪พวกเขาโผล่ออกมา จากนั้นในสองนาที ‪คุณต้องปล่อยร่ม มันเร็วมาก
‪ในความคิดผม ร่มชูชีพนั่นแหละ
‪คือสิ่งสำคัญที่สุดที่จำเป็นต้องใช้การได้
‪ถึงเราจะทดสอบมาแล้ว ‪แต่มันยังเป็นส่วนที่เสี่ยงที่สุด
‪ใช่
‪เราไม่เคยทำการลงจอดบนพื้นน้ำ ‪นับตั้งแต่โครงการอะพอลโล
‪ใช่
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ บรีฟการเข้าสู่โลก
‪ว่าไป
‪ทีมเก็บกู้พร้อมแล้ว สภาพอากาศดีเยี่ยม
‪และยานคุณก็ดูพร้อมสำหรับการเข้าสู่โลก
‪ตอนนี้สภาพของมันไม่มีปัญหา
‪รับทราบ
‪อีกนานไหมจะเข้าชั้นบรรยากาศ
‪จะเข้าชั้นบรรยากาศในห้านาที
‪ผมมาคุมการเดินเครื่องลงจากวงโคจร
‪เพื่อให้มันราบรื่น
‪- เดินเครื่องลงจากวงโคจร ‪- ใช่
‪นั่นแหละ…
‪ทุกอย่างดูไปได้ดี ผมคิดว่านะ
‪อือ มันช่างเป็นการเดินทางที่ไม่ธรรมดา
‪บ้าสุดๆ เรามาถึงนี่แล้ว
‪ใช่ 18 ปี
‪- กังวลหรือเปล่า ‪- กังวล
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ‪เริ่มเดินเครื่องลงจากวงโคจร
‪รับทราบ ปฏิบัติ
‪ใจเย็นเป็นน้ำเลย พวกเขาไม่มีหายใจหนักๆ
‪ค่าคาร์บอนไดออกไซด์ไม่เพิ่ม
‪- ดีแล้ว ‪- ใช่
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ เดินเครื่องลงมาสำเร็จ
‪การทำงานปกติ
‪เริ่มปิดส่วนปลายแหลม
‪โอเค ทุกคน
‪เตรียมเข้าสู่โลก
‪รับทราบ
‪โอเค
‪เอาล่ะนะ
‪สี่จี มันกำลังเคลื่อนที่
‪คล้ายดาวหางเล็กๆ
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ คาดว่าอีกสองนาที ‪จะเข้าสู่ช่วงแบล็กเอาท์
‪เจอกันที่อีกฟากตอน 18.42 น.
‪ดราก้อนรับทราบ 18.42 น.
‪(ไม่มีสัญญาณ)
‪โอเค แบล็กเอาท์แล้ว
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ เช็กช่องสื่อสาร
‪พระเจ้าช่วย นานเป็นบ้าเลย
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ เช็กช่องสื่อสาร
‪(วิดีโอความละเอียดต่ำ)
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ เช็กช่องสื่อสาร
‪เร็วเข้า มันอยู่ไหน
‪มาหาเจ้าหนูนั่นกัน
‪อ้อ อยู่นั่นไง
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ เช็กช่องสื่อสาร
‪รับทราบ เราได้ยินคุณชัด เราอยู่ที่ราวๆ 3.9 จี
‪ทราบ เราเจอคุณแล้ว
‪- โอเค ‪- เยี่ยม
‪มันพุ่งเข้ามาแบบโชติช่วง
‪กำลังผ่าน 15 กิโลเมตร เตรียมปล่อยร่มชูชีพ
‪รับทราบ เตรียมพร้อมแล้ว
‪เร็วเข้า ไอ้หนู
‪ได้ภาพแล้ว ร่มกางสองตัว
‪อือ เรารู้สึกได้
‪ช้าลงสิ ไอ้หนู
‪อัตราการร่อนลงของร่มปกติ
‪เยี่ยม
‪โอเค
‪ทีนี้ก็ปล่อยร่มหลัก
‪พองสิ ไอ้หนู
‪พองซะ
‪เร็วเข้า
‪เร็วสิ
‪เห็นภาพร่มกางสี่ตัว
‪เยี่ยม
‪รอเดี๋ยวนะ กำลังจะถึงพื้นแล้ว
‪อัตราการร่อนลงของร่มหลักปกติ
‪ผ่านช่วง 700 เมตร
‪กลับมาอยู่ที่เจ็ดเมตรต่อวินาที
‪ไม่มีอะไรแล้ว
‪มันเหมือนวางแหมะลง
‪เปรี้ยง
‪กำลังช้าลง
‪ระยะ 600 เมตร
‪ระยะ 200 เมตร
‪เตรียมลงจอดบนพื้นน้ำ
‪รับทราบ เตรียมลงจอดบนพื้นน้ำ
‪โอเค
‪ขอต้อนรับกลับสู่ดาวโลก ‪ขอบคุณที่บินกับสเปซเอ็กซ์
‪ยอดเยี่ยม
‪เย่
‪โอเค
‪เรียบร้อยดีใช่ไหม
‪เรียบร้อยดี มันราบรื่นสุดๆ
‪โอเค
‪มีเรือเล็กอยู่ที่นั่นด้วยเหรอ
‪ดูไม่เหมือนเรือ 45 ฟุตนะ นั่นดูเหมือน…
‪นั่น นั่นมันใครกันน่ะ
‪- มีเรือตรงนั้น ไม่ใช่ของเรา ‪- คนอื่นเหรอ
‪ไม่ใช่ของเรา นี่ไม่ใช่เรือเรา
‪- ใครกัน คนทั่วไปเหรอ ‪- แค่คนทั่วไป
‪- พวกเขาแบบว่า… ‪- พระเจ้า
‪ดูสิ มีเรืองี่เง่าอยู่ราว 30 ลำ
‪โผล่มาจากไหนไม่รู้
‪พวกเขาได้นั่งติดขอบเวที
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ ‪เตรียมเปิดประตูข้างและออกจากกระสวย
‪รับทราบ เราพร้อมแล้ว
‪เป็นไงบ้างพวก
‪โอเค พวกเขากำลังเตรียมการ
‪พวกเขากำลังจะพาบ๊อบ เบห์นเคน
‪หนึ่งในผู้บัญชาการภารกิจร่วม
‪ออกมาจากกระสวย
‪เขาชูนิ้วโป้ง
‪เพื่อบอกว่าทุกอย่างไปได้สวย
‪และตอนนี้ผู้บัญชาการยาน ดั๊ก เฮอร์ลี่ย์ ‪ก็กำลังออกมาจากกระสวย
‪ดูสิ เขาชูนิ้วโป้งอีกแล้ว
‪- ดอน ‪- ขอบคุณ
‪เอาหน่อยไหม
‪เย่
‪ดื่มให้ความสุข ‪และการกลับบ้านอย่างปลอดภัยของบ๊อบและดั๊ก
‪แน่อยู่แล้ว
‪ตั้งแต่ปล่อยยาน มันผ่านไปสองเดือนแล้ว
‪ผมตื่นเต้นมากที่จะได้เจอครอบครัว
‪แต่ก่อนอื่น เราต้องให้สัมภาษณ์สื่อนิดหน่อย
‪(ศูนย์วิจัยการบินอาร์มสตรอง)
‪เด็กหกขวบ ไม่มีใครล่ามมือเขาเอาไว้
‪เขาวิ่งแยกออกมาและตรงมาหาผมที่เครื่องบิน
‪มันวิเศษมากที่ได้เจอเขา
‪ผมดีใจที่ไม่ได้ตกบันได
‪ตอนที่เขาพุ่งเข้าใส่ผมที่ฐานของบันได
‪เอาล่ะ เราจะไม่ยืนนะครับ
‪สำหรับคนที่เคยผ่านเรื่องนี้มาก่อน
‪การต้องยืนนานสองสามชั่วโมงหลังจากกลับมา ‪มันไม่น่าพิสมัยเท่าไร
‪เมื่อห้าชั่วโมงก่อน ‪เรายังลอยไปลอยมาอยู่ในยานอวกาศ
‪และยังใช้โทรศัพท์ดาวเทียม ‪โทรไปแกล้งคนที่เราติดต่อถึงได้
‪คุณรู้ไหม นี่มัน…
‪มันเป็นห้าปีแห่งการเดินทางที่ไม่ธรรมดา
‪นับตั้งแต่บ๊อบกับผมเริ่มทำงานกับโครงการนี้
‪และการได้อยู่ในจุดที่เราอยู่ตอนนี้
‪เป็นลูกเรือชุดแรกของยานดราก้อน
‪มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ
‪มันพิเศษมากที่เราสามารถ
‪ปล่อยยานและพานักบินของเรากลับบ้าน
‪ผมอยากขอบคุณทุกคนที่มาวันนี้
‪และฉลองให้กับความสำเร็จ
‪ขอบคุณทุกคน
‪ดี
‪หลังจากคำพูดที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขา
‪ผมไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรมากกว่านี้ได้อีก
‪พูดตามตรงนะ
‪ผมมาที่นี่แค่เพราะอยากเจอบ๊อบและดั๊ก
‪มันเหมือนอะดรีนาลีนของผม ‪มันถูกโยนทิ้ง นึกออกไหม
‪มันแบบว่า…
‪แบบ "ขอบคุณพระเจ้า"
‪นึกออกไหม
‪ผมคิดว่านี่คือความสำเร็จของมนุษยชาติ
‪และผมคิดว่าทั้งโลกสามารถมองเรื่องนี้ ‪ในฐานะยุคสมัยใหม่
‪เราจะมีฐานที่มั่นบนดวงจันทร์
‪เราจะมี จะส่งคนไปดาวอังคาร
‪และไปอยู่ในหลายๆ ดวงดาว
‪ผมคิดว่าวันนี้เป็นการประกาศเริ่มต้น ‪ยุคใหม่แห่งการสำรวจอวกาศ
‪(หนึ่งปีต่อมา)
‪ที่คุณเห็นคือยานอวกาศครูว์ดราก้อน ‪และจรวดฟอลคอนเก้า
‪ที่จะพานักบินอวกาศสี่คน ‪ไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ
‪เพื่อทำภารกิจทางวิทยาศาสตร์นานหกเดือน
‪ลูกเรือชุดนี้จะบินไปในกระสวยเดียวกัน
‪กับที่เคยพานักบินของนาซ่า ‪บ๊อบ เบห์นเคนและดั๊ก เฮอร์ลี่ย์บินไป
‪ในการบินทดสอบเดโมสองเมื่อปีก่อน
‪นี่คือลูกเรือชุดที่สอง ‪ที่จะบินไปกับยานอวกาศพาณิชย์
‪สำหรับยุคสมัยใหม่ ‪แห่งการเดินทางด้วยยานอวกาศ
‪พวกเขามาแล้ว นักบินชุดครูว์สอง
‪พวกเขาก้าวออกมาข้างนอก ‪ก่อนที่จะออกเดินทางสู่อวกาศ
‪เย่
‪แม่ครับ
‪นักบินเมแกน แม็คคาร์เธอร์อยู่ที่ด้านหน้า
‪ไงลูกรัก
‪แม่ครับ ผมรักแม่
‪ดูเหมือนบ๊อบ เบห์นเคนจะอยู่ที่นั่นกับลูกชาย
‪พวกเขาเป็นคู่ที่ประสบความสำเร็จ ฉันชอบจัง
‪ตอนนี้ถึงเวลาที่เมแกนจะไปทำภารกิจ
‪เรารู้สึกตื่นเต้นมาก
‪ที่เธอจะได้นั่งกระสวยดราก้อนลำเดียวกัน
‪ถึงตาผมต้องมาเป็นเท้าหลังบ้าง
‪สลับตำแหน่ง และคอยดูแลธีโอ ‪ให้เขาได้รับสิ่งที่เขาต้องการ
‪อีกหกเดือนเจอกัน
‪อีกหกเดือนนะ แม่ต้องคิดถึงลูกแน่
‪สามีฉันบินไปกับครูว์ดราก้อนเมื่อปีก่อน
‪และบังเอิญว่าที่นั่งของเราเป็นที่นั่งเดียวกันเลย
‪ถึงตาของคุณแม่แล้ว ‪ฉันจะขึ้นไปอยู่บนนั้นเป็นเวลาหกเดือน
‪เมื่อลูกชายของเราโตขึ้น
‪เขาเริ่มที่จะเข้าใจว่าสิ่งที่เราทำอยู่คืออะไร
‪เราอยากให้เขาเข้าใจ
‪เราคิดว่าการสำรวจ ‪และการขยายขีดจำกัดของสิ่งที่เราทำได้
‪มันเป็นสิ่งสำคัญ
‪ลูกเรือกำลังเดินทาง ‪ไปยังอาคารปล่อยยาน 39 เอ
‪และพร้อมแล้วที่จะเดินทางไปยังสถานีอวกาศ
‪ผมเต็มใจยอมรับการเปิดศักราช ‪ของการทำให้อวกาศกลายเป็นการค้า
‪ภารกิจของเราคือพิสูจน์ว่า ‪เราสามารถพามนุษย์ไปยังวงโคจรต่ำของโลก
‪และเพาะเมล็ดพันธุ์สำหรับการไปให้ไกลกว่านั้น
‪เมื่อเราก้าวต่อไป ‪เราอยากทำภารกิจเหล่านั้นให้สำเร็จ
‪มันจะช่วยให้เราเข้าใจว่าข้างนอกนั่นมีอะไรอยู่
‪แต่ในขณะเดียวกัน
‪เราก็ต้องคิดหาวิธีที่ชาญฉลาด
‪เพื่อดูแลทรัพยากรและระบสุริยะของเรา
‪และไม่ทำให้ดาวอังคารพังเมื่อโอกาสนั้นได้มาถึง
‪แน่นอน มันจะมีคำถามและอุปสรรค
‪อย่างเช่นเราจะควบคุมเรื่องแบบนั้นได้ยังไง
‪แต่ถ้าเราหมั่นส่งคนออกสู่อวกาศต่อไป
‪ผมเชื่อว่ามันจะทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น
‪อีลอน จะไปไหม
‪แหงอยู่แล้ว
‪เอ็มเจ เราอยู่นี่ เราเพิ่งคุยกับอีลอน ‪เขาพร้อมที่จะไปแล้ว
‪เราควรคิดถึงอนาคตที่เราต้องการให้มากขึ้น
‪ตอนจบแสนสุขคืออะไร
‪สำหรับผมมันคือการได้เห็นว่าเรากลายเป็น ‪อารยธรรมที่เดินทางในห้วงอวกาศ
‪ดราก้อน สเปซเอ็กซ์ คุณกำลังจะขึ้นบิน
‪แต่สิ่งสำคัญ เราต้องรู้ว่า ‪เรื่องนี้อาจไม่เกิดขึ้นก็ได้
‪ผู้คนเข้าใจผิดเวลาที่คิดว่า ‪เทคโนโลยีมันพัฒนาขึ้นโดยอัตโนมัติ
‪มันไม่ได้พัฒนาขึ้นโดยอัตโนมัติ
‪ลองดูอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่สิ อย่างอียิปต์โบราณ
‪พวกเขาเคยสร้างพีระมิดได้ ‪แต่พวกเขาลืมวิธีสร้างมันไปแล้ว
‪แล้วก็พวกโรมัน ‪พวกเขาเคยสร้างสะพานส่งน้ำที่น่าอัศจรรย์
‪และพวกเขาก็ลืมวิธี
‪ในปี 1969 เราเคยส่งคนไปดวงจันทร์ได้
‪แล้วเราก็ลืมวิธีไป
‪นับถอยหลัง 15 วินาที
‪ตอนนี้โอกาสได้เปิดช่อง
‪ให้เราได้อาศัยในสหดวงดาว
‪แต่เราจะหวังให้ช่องนั้นเปิดเป็นเวลานานไม่ได้
‪สิบ เก้า แปด เจ็ด…
‪เราต้องใช้ประโยชน์ในตอนที่มันยังเปิด
‪สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪เอนเดฟเวอร์ออกบินอีกครั้งหนึ่ง
‪นักบินอวกาศสี่คนจากสามประเทศของครูว์สอง
‪กำลังออกเดินทางสู่สถานีอวกาศนานาชาติ ‪ซึ่งมีอยู่เพียงแห่งเดียว
‪ครูว์ดราก้อนแยกตัวจากจรวด
‪(สเปซเอ็กซ์ยังเป็นผู้ให้บริการเจ้าประจำ)
‪(สำหรับการขนส่งนักบินอวกาศนาซ่า ‪ไปและกลับจากสถานีอวกาศ)
‪(ตอนนี้ทีมที่สเปซเอ็กซ์กำลังพัฒนา)
‪(ระบบปล่อยยานที่สามารถใช้ซ้ำชื่อสตาร์ชิป)
‪(เพื่อไปดวงจันทร์ ‪และสร้างอาณานิคมบนดาวอังคาร)
‪(โครงการอาร์เทมิสของนาซ่า)
‪(มีแผนจะส่งนักบินอวกาศหญิงคนแรก)
‪(ไปยังดวงจันทร์ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า)
‪(สเปซเอ็กซ์)
‪คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์