Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W ROLACH GŁÓWNYCH
PAMIĘTAĆ PARYŻ
REŻYSERIA
Cholera.
Przygotuj ją na operację. Będę o 7:30.
Cześć.
Jak nazywa się pacjentka?
Wyjaśnij jej sytuację.
Chodź, kotku.
- Cześć. - Zaczęli.
Cześć.
Test mikrofonu?
Za dziesięć sekund wprowadzenie. Potem pierwsze pytanie.
Trzy... dwa... jeden.
Leci. Łączymy się z Moskwą.
Kontrowersyjny rosyjski reżyser Dmitrij Wasiljew
otworzy nowy sezon Opery Paryskiej
"Śnieżką" Rimskiego-Korsakowa.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Tworzy pan odważne politycznie spektakle,
co sprowadziło na pana gniew rosyjskich władz.
Zamierza pan złagodzić swoje podejście,
by nie szokować konserwatywnej paryskiej widowni?
Nie zamierzam.
Francja jest ojczyzną rewolucji i tolerancji.
Nie widzę takiej potrzeby.
Zawsze marzyłem o reżyserowaniu w Paryżu,
który zajmuje szczególne miejsce w moim sercu.
- Stolik dla dwojga? - Tak.
Za tydzień robię targi lotnicze. Muszę podszkolić słownictwo.
- Na przykład? - To znaczy?
Dynamizacja tworzenia nanostruktur.
Przepraszam.
Słucham?
Zaraz wracam.
Przestraszyłam się.
W porządku?
- Muszę wracać. - Teraz?
Mamy nową stażystkę, pogubiła się.
- Przepraszam. - Masz dyżur?
Nie, ale to mój oddział. Zostajesz?
Nie wiem.
- Wracasz do domu? - Tak.
Wrócisz szybko?
Postaram się. Zadzwonię.
Powodzenia.
Do zobaczenia.
Proszę tylko coś do picia.
Rezerwacja. Znajdzie pani stolik w drugiej sali.
- Tam? - Dokładnie.
Tam jest druga sala?
- Tak, na prawo. - Dziękuję.
- Ten stolik wolny? - Oczywiście.
- Proszę. - Dziękuję.
Co było dalej?
Wymazałam to z pamięci.
Musi się dobrze zabliźnić, zanim będziemy operować.
Proszę się ubrać.
Ładnie się zagoiła.
Chcę o tym zapomnieć.
Za pół roku stan zapalny minie, rozważymy operację plastyczną.
Oczywiście.
Ale uda się... jej pozbyć?
Jest szansa, ale nie mogę obiecać.
Wróciła pani do pracy?
Nie, wkrótce wrócę.
Byłam u matki. Dobrze wrócić do miasta.
Uwaga, ze względu na roboty drogowe musimy zmienić trasę.
Proszę otworzyć drzwi.
Tam jest łazienka.
Nie szukałam.
Rozumiem.
Proszę skontaktować się z grupą, przychodzą w poniedziałki rano.
Dla ludzi...
takich jak pani.
Dla kogo?
Dla ofiar, które chcą tu przyjść.
Zamykamy dla nich cały lokal.
Teraz funkcjonujemy normalnie.
Kawy?
Dziękuję.
Na koszt firmy.
Mieszkałaś u matki?
Tak, trzy miesiące.
Gdy nie odpowiadałaś na SMS-y, stwierdziłam, że...
nie jesteś gotowa.
Nie zamierzam pytać o szczegóły.
Nie wiem, o co mogę pytać.
Zaniesiesz za mnie tort?
- Oczywiście. Dobrze się czujesz? - Tak.
Ja przyniosę... szampana.
Jak leci, kotku?
Tu jesteś.
Potrzebowałam ciszy.
W ciemności?
- Z butelkami. - Musisz wyjść.
Chodź.
Miło było cię zobaczyć w formie.
- Vincent cię wspiera. - Na razie.
Cześć.
Trzymaj się.
Kiedyś ludzie... zwierzali mi się...
to było fajne.
Teraz jest inaczej.
Czuję się jak jakaś atrakcja.
Z nami też jest inaczej.
Wcale nie.
A jednak.
Traktujesz mnie jak chorą.
Nieświadomie.
Nie możesz oczekiwać, że ludzie nie będą myśleć o tym, co ci się stało.
Wiem.
Padało, gdy wychodziłeś?
Chyba nie... nie pamiętam.
A ja tak. Dopiero później zaczęło padać.
Reszty nie pamiętam.
Musiałeś wrócić do szpitala?
Być może.
Tak...
Pamiętam to.
Byłem w szpitalu od godziny, gdy zawył alarm.
Każdy szpital musiał przerwać działalność i przygotować się na napływ ofiar.
Gdy zaczęli wwozić ludzi, korytarze wypełnił zapach prochu.
Nie odbierałaś telefonu.
Byłem pewien, że jesteś w domu.
Musiałem segregować ofiary na "pilne" i "mniej pilne".
Rany postrzałowe, poparzenia.
Usłyszeliśmy o dwóch kolejnych atakach. To była skoordynowana akcja.
Byliśmy w stanie najwyższego pogotowia.
Rankiem dostałem telefon ze szpitala, do którego trafiłaś.
Byłaś ranna i nie mówiłaś, więc nie byli w stanie cię zidentyfikować
i nie miałaś dowodu osobistego.
Pojechałem do ciebie.
Taksówka przejeżdżała obok restauracji.
Wszędzie kwiaty i dziecięce rysunki.
Ludzie wypełniali cały korytarz...
jak w milczącej procesji.
Sara z grupy wsparcia.
Byłam tam w trakcie ataku.
Rozumiem. Jak masz na imię?
- Mia. - Usiądź.
Niedługo zaczynamy.
Dobrze, że przyszłaś.
Sen jest kluczowy, musisz odzyskać siły.
Dzięki temu pamięć będzie lepiej funkcjonować,
a to będzie kolejny ważny krok na drodze do powrotu do zdrowia.
Masz rację.
Może się pani przesiąść?
Proszę.
Rodzice tu siedzieli.
Przepraszam, nie wiedziałam.
Przesunę się.
Gdzie pani siedziała?
W drugiej sali.
Nie poszłam z nimi.
Chciałabym znać ich ostatnie słowa.
Wiedzieć, o czym rozmawiali.
Czy byli szczęśliwi... a może się kłócili.
Rozumie pani?
Widziała ich pani?
Pokażę.
Muszę już iść.
- Wychodzisz? - Nie mogę tu być.
Tam jest ktoś, kto nie może wejść, ale chciałby porozmawiać.
Dziękuję.
Pamiętasz mnie?
Nie.
Siedziałem naprzeciwko.
Miałem urodziny.
Nic nie pamiętam.
Zamówiłaś kieliszek wina.
Jakbyś na kogoś czekała.
Nagle zniknęłaś... po czym wróciłaś za paroma Chinkami
i miałaś atrament na dłoniach.
Im dłużej szukałaś chusteczki,
tym bardziej mazałaś się atramentem.
Miałaś go nawet na twarzy.
Wyglądałaś zabawnie.
Śmiałeś się ze mnie?
Nie, ale tobie tak się wydawało...
że się śmieję.
Popatrzyłaś... z irytacją.
Faktycznie.
Miałam wieczne pióro.
Coś pisałam?
Prawdopodobnie.
Co było dalej?
Wstałaś... przeszłaś przez salę...
pewnie do łazienki.
Nic nie pamiętasz?
Nic.
Mam luki w pamięci... nie mogę sobie przypomnieć...
Mam przed oczami obrazy i dźwięki sprzed ataku,
ale gdy ludzie zaczęli ginąć, jedna wielka pustka.
Masz szczęście.
Twoje auto?
Jak masz na imię?
Mia. A ty?
Thomas.
Możesz prowadzić?
Nie.
- Uspokój się, człowieku! - Przestaw auto.
Widzisz moją nogę?
Pociągnęła mnie i poszłam za nią.
Więcej nie pamiętam.
Już wróciłaś?
Rozmawiałem z Thomasem.
Dobrze.
Coś sobie przypomniałam.
Tam siedziałam.
Świetnie.
Może przypomnisz sobie resztę.
Co tu pani robi?
Słucham?
Też tu byłam, tam siedziałam.
Tu na pewno nie.
Była pani w łazience.
Uciekła pani, gdy się zaczęło.
- Ja? - Tak.
Schowała się pani w łazience i nikogo nie wpuszczała.
Jak pani śmie tu wracać?
To nieprawda.
Myślała pani tylko o siebie.
Jak pani śmie tu wracać?
Wstyd.
Zachowała się pani podle.
Co robisz?
Muszę iść.
Gdzie?
- Do zobaczenia w domu. - Na pewno?
Tak.
Przepraszam.
Cześć, tu Mia.
Rozmawialiśmy przed restauracją.
Potrzebuję twojej pomocy. Oddzwoń, proszę. Dziękuję.
Tak? Dzięki, że oddzwaniasz.
Chciałam cię prosić o pomoc z...
Przykro mi.
Na pewno mogę?
Tak?
Cześć.
Cześć. Wejdź.
Sara dała mi numer. Skąd ten szpital?
Miałem mieć dzisiaj operację, ale przełożyli na jutro rano.
Miałem już trzy operacje.
Rekonstruują moją kość piszczelową.
Wszystko dobrze.
W drugiej nodze mam odłamki kuli, ale teraz mi chyba tego nie zrobią.
Za dobrze by mi było.
Dość o mojej nodze. W czym mogę pomóc?
Mówiłeś, że wszystko pamiętasz.
Tak.
Co ci przypomnieć?
Chyba coś zrobiłam.
To znaczy?
Sara twierdzi, że pamiętasz wszystkie detale
i pomyślałam, że może wiesz, co robiłam przed wyjściem.
Wróciłam na salę?
Nie.
Usiądź.
Nie pamiętam, żebyś wracała, ale może ktoś cię widział.
Sprawdzałaś na stronie?
Pytałaś na forum?
Nie wiedziałam, że takie istnieją. Nie znam się na tym.
Chcę pamiętać.
Sama nie dasz rady.
Potrzebujesz pomocy.
Spróbuj poszukać w sieci.
Znasz "Memorię" na Facebooku?
Poczytaj ich.
Docenisz jako dziennikarka.
Sprawdziłem cię.
Mia Loreau. Wciąż pracujesz w radiu?
Czasami, ale ogólnie jestem tłumaczką rosyjskiego.
Tłumaczysz rosyjski?
Trudny język.
Mama mówiła w domu po rosyjsku, więc dla mnie nie.
- Podasz papierosy? - Oczywiście.
Palisz tu?
Na balkonie na końcu korytarza. Podaj mi też kurtkę.
Nie odpowiedziałaś.
Czekałaś na kogoś w restauracji?
Nie.
Wiesz, czemu tam byłaś?
Przez przypadek.
Ja świadomie.
Mieliśmy rezerwację.
Były moje urodziny, dostaliśmy właśnie premie.
Pracuję w finansach.
Nie cierpię urodzin.
Ale nie narzekałem, bo chcieli zrobić mi niespodziankę.
Były jakieś kobiety?
Dwie koleżanki.
Nie przeżyły.
Ich bliscy mnie odwiedzili.
Miałem powiedzieć,
że wolałbym,
żeby przeżyły zamiast mnie?
Masz męża?
Mam, ale nie męża.
Czyli wolna?
Nie tak to działa.
Dzieci?
Nie.
Myślałam o tym w trakcie ataku...
że nie wiem, jak to jest mieć dzieci.
Wszędzie pana szukałyśmy!
- Godziny odwiedzin się skończyły. - Przepraszam.
Już idę.
Chodźmy.
Proszę ciągnąć.
Dziękuję.
Wrócisz jutro?
Tak.
Powodzenia.
Do zobaczenia.
Przynieś mandarynki.
Albo pomarańcze.
Sara dała mi raport policyjny.
Atak rozpoczął się o 20:49, a policja uwolniła nas o 22:37.
Prawie dwie godziny.
Pamiętam, że zastanawiałam się, co po mnie zostanie.
Co po sobie zostawiłam.
Myślałam o niedokończonym jogurcie.
Cześć, Vincent.
Nie wracam.
Sonia zostawiła mi mieszkanie na kilka dni.
Potrzebuję samotności. Kocham cię.
Pamiętam ten dźwięk.
Co robiłam?
Gdzie ty byłaś?
W pierwszej sali z koleżanką.
Zmarła na miejscu.
Też miałam problem z ułożeniem sobie tego w głowie.
Gdy zakładaliśmy grupę,
nie wiedziałam, że tyle osób tego potrzebuje.
Jesteśmy jak rodzina.
Wybierzesz się z nami jutro?
Ostatnie czuwanie, zanim zabiorą kwiaty i znicze.
Tak.
Przyjechałam studiować architekturę i zakochałam się w Paryżu.
Przypominasz sobie?
Niestety nie. Tracę twój czas.
Po to tu przyszłyśmy.
Wiesz, co to "diament w traumie"?
Nie.
Każde nieszczęście może prowadzić do dobrego.
Tobie też się uda, zobaczysz.
Spróbujemy jeszcze raz?
Oczywiście.
Wcześniej był tu słabiej oświetlony magazynek.
Kilka osób ukryło się na górze.
To nie tutaj.
Światło było inne.
To nie to...
pamiętam krople wody na dłoni.
Chodźmy dalej.
Poświecę ci.
To tutaj?
Tak.
Ktoś ze mną był.
Nie pamiętam twarzy, ale miał tatuaż na przedramieniu.
I zakrwawiony fartuch.
Kręcili się tu ludzie z kuchni. Może to był kucharz.
Większość zginęła.
Chciałabym ci pomóc...
ale podobno część personelu pracowała nielegalnie.
Dzień dobry.
Mogę o coś zapytać?
Pracuje tu ktoś sprzed ataku?
Nie.
Na pewno?
Tak, wszyscy są nowi.
Nawet kucharze... i kelnerzy?
Kucharze odeszli.
Nie pracowałem tu, nic więcej nie wiem.
Zajmij się drugą salą, proszę.
Nie skończyłam.
Skończysz później.
Dzień dobry, poznaje mnie pani?
- Tak. - Zna pani Thomasa?
Chodzi o kulach.
- Nie bardzo. - Mówi, że pani tu pracowała.
Mam kilka pytań o pracowników.
Muszę kogoś znaleźć.
Byle szybko. Mieszkam za miastem.
Byłam z nim w trakcie ataku.
Był kucharzem.
Miał fartuch i mały tatuaż na ręce.
Nie było go na liście ofiar.
Wielu pracowało na czarno.
Dlatego nikt o nich nie wie.
Rozpłynęli się.
Żyją?
Stąd wymiana personelu.
Jestem Francuzką, więc kierownik pozwolił mi zostać.
Policja też o nich pytała.
Dziwili się, że niektórzy pracownicy zniknęli.
Milczeliśmy.
Zdobędziesz ich nazwiska?
Ale w tajemnicy.
Mogę mieć przez to kłopoty w pracy.
Obiecuję.
- Jak ci na imię? - Nour.
Mia.
Też kogoś szukałam.
Schowaliśmy się w szybie wentylacyjnym.
Myślałam, że umrę, więc całowaliśmy się.
Australijczyk, pierwszy raz w Paryżu.
Znalazłaś go?
Nie. Rozdzieliliśmy się w czasie ewakuacji.
Był lekko ranny.
Szukałam go na Facebooku, ale bezskutecznie.
Ukrywaliśmy się po prawej.
W cztery osoby. Dwie zginęły.
Widziałam napastnika.
Twarz anioła.
Był...
radosny.
Wyglądał przyjaźnie.
Jakby kupował papierosy.
Wróciłem do domu.
Na szczęście daleko stąd.
Nikomu nie powiedziałem o tamtej nocy.
Nie znam twojego imienia.
Nie powiedziałem też mojej dziewczynie.
To był najgorszy dzień mojego życia.
Ale nie czułem nigdy takiej bliskości...
tuliłaś mnie tak mocno.
Wiem, że mnie szukałaś, ale nie odpowiem ci...
bo tylko bym więcej o tobie myślał.
Nie chcę o tobie myśleć...
ale myślę.
Możemy porozmawiać?
Proszę na mnie spojrzeć.
Nie byłam w łazience.
Pamiętam wyraźnie.
Byłam tam, ale wcześniej.
Skąd pani wie?
Bo już pamiętam.
Trzymałam dłoń kucharza.
Pomyliła mnie pani z kimś innym. Jestem pewna.
Jeśli tak pani łatwiej.
Dobry wieczór.
Przepraszam za najście, ale... widziałam cię.
Wejdź.
Mam tylko wodę.
Dziękuję.
Proszę.
Znalazłaś go?
Nie.
Chcę wiedzieć, czy przeżył.
Ta kobieta mówi, że się zamknęłam...
ale było zupełnie inaczej.
Ona nie ma pojęcia.
Jeśli czujesz, że żyje...
na policji trzymają rzeczy niezidentyfikowanych ofiar.
- Naprawdę? - Tak.
- Nie widziałaś na Facebooku? - Nie. - Idź tam.
Może coś znajdziesz.
Ja poszłam z ciotką.
Wszystko spakowane w plastikowe torby i dziwnie pachnie.
Znalazłam pocztówkę, którą mieli mi wysłać.
Chcesz zobaczyć?
Lilie Wodne.
Chcieli, żebym z nimi poszła.
Pokłóciliśmy się.
Nie żegnam się już z nikim w niezgodzie.
Wszystko może się wydarzyć.
Kiedy usłyszałam o ataku, wysłałam tacie SMS-a.
Odpisał, że się ukrywają.
Czekają na policję.
I że nie może zadzwonić, bo zdradzi ich kryjówkę.
Mogłyśmy tylko czekać.
Bezsilne, nie wiedząc, co się stanie.
W końcu wyłączyłyśmy telewizor... i trzymałyśmy się za ręce.
Zapomnij o tym.
Idź się przespać.
Widzę ich czasem na ulicy.
Chcę iść do muzeum, które odwiedzili.
Zobaczyć, na co patrzyli.
W ten sposób pożegnać się z nimi.
Gorąco tu.
Masz coś do jedzenia?
Przykro mi, ale nie.
Pójdę do delikatesów, dobrze?
Uda nam się.
Oddychaj.
Głęboko.
Dobrze.
Félicia?
To pani?
Tak.
Proszę jeszcze przejrzeć.
Nie trzeba.
Proszę podpisać.
Dziękuję.
Proszę tu usiąść.
- Ktoś ze mną był. - Sprawdzamy.
- Mam coś dla ciebie. - Dziękuję.
Co to za mina?
Świetny prezent.
Trochę kultury nie zaszkodzi.
Kłamiesz.
Dzwoniłem, ale nie odbierałaś.
Nie mam ze sobą telefonu.
Jak się trzymasz?
Posłuchałam twojej rady. Wróciłam do restauracji.
Coś sobie przypomniałam.
Co?
Trzymałam czyjąś dłoń.
Nie wiem, czy przeżył.
Wypełnianie luk chyba ci nie pomaga.
Uwierz mi... to nie jest dobry pomysł.
- Dali ci leki przeciwbólowe? - Nie chcę.
Otworzę okno.
Daj spokój. Wszystko dobrze.
Poczytaj mi.
Na pewno jesteś świetna.
- Nikt mi nie czyta. - Mnie też.
Pomoże, jeśli zamknę oczy?
Dobrze.
- Mam zamknąć? - Tak.
Dzień dobry.
Estelle, jego żona.
Znamy się z... czas na mnie.
Proszę poczekać. Potrzebuję jego podpisu na polisie.
Do widzenia.
Podpisz.
Pani poczeka!
Przepraszam, nie wiedziałam...
Połączyło was coś, czego nigdy nie pojmę.
Thomas twierdzi inaczej, ale wiem, że tego nie przetrwamy.
- Rozumiem. - Proszę.
Nie lubi czytać.
Czytam wpisy na forum "Memoria"...
ludzi takich jak Félicia, którzy chcą się dowiedzieć, jak zmarli ich bliscy.
Szukam faceta, który mi pomógł. Był ranny w obie kostki.
Chcę wiedzieć, czy przeżył.
Codziennie o nim myślę.
Szukam osoby, która zasłoniła mnie własnym ciałem przed kulami.
Miała fioletową lub różową koszulkę.
Bałam się jej szukać, żeby wspomnienia mnie nie przygniotły,
ale będę wdzięczna za każdą pomoc.
Ewakuowano mnie na końcu. Wszyscy inni zginęli.
Wyglądali tak, jakby spali.
Może będzie to dla kogoś pocieszeniem.
Ukrywaliśmy się pod przeciekającym sufitem.
Zapytałeś mnie o imię, a ja nie.
Miałeś tatuaż i fartuch kuchenny.
Ściskałeś mocno moją dłoń.
Puściłam ją, gdy przybyła policja.
Widziałam, że jesteś ranny.
Mam nadzieję, że ci się udało. Że przeżyłeś.
Chcę tylko to wiedzieć.
Co tu robisz?
Nie odbierasz telefonu. Martwię się.
Wejdź.
Nie rozumiem tego.
Masz kogoś?
To ta grupa wsparcia?
Nie powiesz mi?
Co robisz?
Zabieram cię do domu. Wystarczy tego.
Odłóż to, proszę.
Nie możemy porozmawiać?
Nie chcesz pomocy?
Nie możesz mi pomóc.
Nie mogę?
Nie mogę wrócić do dawnego życia.
Dlaczego?
Mam patrzeć, jak popadasz w szaleństwo?
Żałuję, że to nie ja tam byłem.
Nour namierzyła dwóch kucharzy, którzy pracowali w restauracji.
Po ataku obaj dosłownie wyparowali.
Pamiętała, że w sytuacjach awaryjnych kierownik zatrudniał na czarno
Pod sklepem z telefonami.
Nikt ich nie znał.
Ale dowiedziałam się o pewnym pośredniku.
Dziękuję. Szukam Hakima.
Pani do mnie?
Tak.
Coś podać?
Nie, dziękuję. Podobno ma pan informacje o kucharzu,
który pracował w restauracji "Złota Gwiazda".
Nie.
Kto panią tu przysłał?
Szukam osoby, która pracowała tam przed atakiem.
Pan mu nagrał tę pracę.
Nie.
Nazwisko lub adres?
Nie zna pani nazwiska?
Nie wie pan, komu nagrywał pracę?
Pani mnie z kimś myli. To jest moja knajpa.
Mam dwóch kucharzy. Ich adresy znam.
Nie potrafię pani pomóc.
Chcę wiedzieć, kto mnie oczernia.
Nie chodzi o pana.
Ten chłopak mi pomógł. Chcę go odnaleźć.
Kto panią przysłał?
Nieważne. Do widzenia.
Wiem, kogo pani szuka.
- Senegalczyk z tatuażem. - Tak, mały tatuaż.
Dawno go tu nie widziałem.
Nie znam nazwiska.
Driss Mbow.
Tak miał w dowodzie, ale pewnie nazywa się inaczej.
Mieszkał niedaleko La Chapelle.
Nie załatwiam lewych dowodów. Po prostu pomagam.
Jest tu kto?
Przepraszam... drzwi były otwarte.
Szukam Drissa Mbow.
Idź się pobaw.
Zna go pani?
Nie.
Przeżyliśmy razem atak.
Chcę tylko wiedzieć, czy ma się dobrze. Nie wiem, czy ma na imię Driss.
Assane. Nie Driss.
Żyje?
Nie wiem.
Wyjechał gdzieś do Włoch.
Przepraszam, mogę usiąść?
Dam wody.
Proszę.
Chce pani przejrzeć to, co zostawił?
Zadzwoni pani, gdyby wrócił?
Tak. Nie jesteśmy rodziną. Razem tu przypłynęliśmy.
Zostawię swój numer.
Mogę wziąć jego zdjęcie?
Oczywiście.
Pracuję w "Złotej Gwieździe" od pół roku.
Mówią, że gdyby Senegalczycy, Malijczycy i Lankijczycy odeszli,
Paryż chodziłby głodny.
Restauratorzy mówią na nas "ksera",
bo przyrządzamy dokładne kopie różnych dań.
Miałem zawsze w życiu szczęście.
Nic mi nie jest straszne.
Szef wysłał mnie do piwnicy.
Wracając, usłyszałem strzały.
Nie zauważyła, że jest ranna.
Obiecałem jej, że nie umrzemy.
Przeszedłem zbyt wiele, żeby zginąć w magazynku.
Muszę znaleźć ten fragment.
Nie rozmyślałam, czy jestem szczęśliwa.
Teraz jest inaczej.
Byliśmy szczęśliwi.
Nie rozumiem.
Czemu to robisz?
Ja nic nie zawiniłem.
Po prostu muszę...
jakoś to ułożyć.
Zacząć od nowa.
Mogliśmy mieć dziecko.
Byłoby inaczej.
Nie.
Nic by to nie zmieniło.
Podjęliśmy świadomy wybór.
Ja nie żałuję.
Nie pojechałeś wtedy do szpitala, prawda?
Pojechałem.
Ale nie na dyżur, tylko spotkać się z kimś.
Masz rację.
Dobry wieczór. Jak się masz?
Przyszłam w złą porę?
Nie. Zaprosiliśmy prawników, żeby porozmawiać.
Znalazłaś go?
Nie.
Skończyły mi się pomysły.
Wiem, że jest ci ciężko, ale będzie lepiej.
Mogę zająć chwilę?
Tak. Znajdź mnie później.
Możemy porozmawiać?
Dobre.
Wiem, że nie pani była w łazience.
Skąd ta zmiana?
Myliłam się.
Coś pomieszałam. To nie była pani.
Mój mąż tam zginął.
Pomieszało mi się.
Ktoś zamknął się w łazience?
Wie pani kto?
Ja.
Przepraszam.
Trzymaj się.
Do zobaczenia.
- Przepraszam za ostatnio. - To ja przepraszam.
A tak... Chciałem zadzwonić...
Ja też, ale nie śmiałam.
- Znalazłaś go? - Nie.
Chodźmy.
W końcu jesteśmy duchami.
Zajrzyj.
I jak?
Fajna impreza.
- Dużo ludzi? - Tak, ale jest miejsce.
Chodźmy.
Sprawdzę wyjścia awaryjne.
Gdyby panna młoda zmieniła zdanie?
Musi mieć plan ucieczki.
Widzę ją.
Fajny klimat.
Parkiet wzywa.
Chodź.
Idziesz? Chodź.
- Wszystko dobrze? - Gorąco.
Myślę, że...
musimy nadrobić tamtą noc.
Jak?
Poczekałbym na ciebie, aż wyjdziesz z łazienki.
Żeby porozmawiać.
Wstałbym.
Postawił ci drinka.
Ty byś spojrzała.
I roześmiała się.
- Udałoby się? - Pewnie.
Jestem zabawny.
Na pewno by się udało.
Musimy przechytrzyć przeznaczenie... tak myślę.
Mam bliznę.
Ja też.
Wychodzę.
Gdzie?
Załatwić ostatnią sprawę.
Do zobaczenia
Essé?
Dzień dobry.
Idźcie jeść.
- W porządku? - Tak.
Dzwoniłam, ale nie było sygnału.
Zmieniłam numer.
Posłuchaj...
napisałam list do Assane'a. Masz jego włoski adres?
Podobno niedawno wrócił z Włoch.
- Naprawdę? - Tak.
Pracuje niedaleko Wieży Eiffela.
Zna go pan?
Niestety.
Dzień dobry. Zna go pan może?
Nie.
Pani też nie?
Proszę czekoladowe.
Dziękuję.
Dzień dobry. Proszę kawę.
Dziękuję.
Ta? Tylko pięć euro.
Kulę śnieżną?
Tylko dziesięć euro.
A może wieżę za dziesięć euro?
Ja dam pięć.
Dziękuję. Skąd pan jest?
Z Wisconsin.
Naprawdę?
Dzięki.
Chodziliśmy i rozmawialiśmy.
Cieszył się, że przeżyłam.
I wzajemnie.
Oboje żyliśmy. Ja żyłam.
Dziękuję, że trzymałeś moją dłoń.
DLA JÉRÔME'A
REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MONTAŻ
SCENARIUSZ
MUZYKA
KOSTIUMY, SCENOGRAFIA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Dariusz Kuźma