Downloaded from YTS.MX
Ονομάζομαι Ρικάρντο Κεβέδο.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Είμαι 37 ετών.
Είμαι παντρεμένος και κυνικός.
Εννοώ, κωμικός.
Ενίοτε δεν πάνε όλα βάσει σχεδίου.
Βασικά, όλα μου πάνε στραβά, και αυτό τα εξηγεί όλα.
Αλλά εγώ πάντα προσπαθώ ξανά.
Αρχίζω από την αρχή, ξανά και ξανά.
Σαν χαζός προσπαθώ 20 χρόνια τώρα,
κάνω ό,τι μπορώ, μόνο και μόνο για να γελάσετε.
ΧΟΝΤΡΑ ΦΡΥΔΙΑ
Αν κι εσείς έχετε μπουχτίσει να ζείτε σε ρυθμούς άλλων
και να δείχνετε πάντα καπάτσοι,
αράξτε και δείτε αυτό το σόου.
Μια στις τόσες δεν πειράζει να τα παρατάς.
Αν και να σας πω κάτι; Όσα κάνουμε είναι τελείως ανώφελα.
Αύριο θα είναι χειρότερα.
ΡΙΚΑΡΝΤΟ ΚΕΒΕΔΟ
Καλησπέρα.
Ευχαριστώ!
Γεια σας. Ευχαριστώ πολύ.
Σας ευχαριστώ πολύ
γι' αυτό το υπέροχο χειροκρότημα, τόσο συγκινητικό, αυθόρμητο,
μέσα από την καρδιά σας.
Είμαι ο Ρικάρντο Κεβέδο,
ή όπως με ξέρετε τώρα, ο άντρας της Λις.
Κι έτσι με φωνάζουν.
Στον δρόμο φωνάζουν "Ο άντρας της Λις, ο Αλεχάντρο Κεβέδο".
Τέλος πάντων.
Χαίρομαι που ήρθατε.
Είναι υπέροχο που ήρθατε σ' έναν χώρο για κωμωδία όλο δικό σας.
Για να γελάσετε, παρά τις καταστάσεις.
Παρά τις καταστάσεις που ζούμε τώρα
και που βιώνουμε εδώ και καιρό.
Πραγματικά δοκιμάζουν την υπομονή μας.
Θέλει υπομονή γιατί πάντα είμαστε στο τσακ να σαλτάρουμε,
να τα διαολοστείλουμε όλα.
Ας πούμε ότι είναι μπερδεμένα, αλλά αυτό έχουμε.
Π.χ., η κίνηση. Ξεκινάμε μια χαρά από το σπίτι.
Αλλά μόλις μπεις στο αμάξι, παίρνεις μια αμυντική στάση
θεωρώντας ότι όλοι είναι ηλίθιοι, εκτός από εσένα.
Κανείς δεν ξέρει να συνυπάρχει, εκτός από εσένα.
Εσύ ξέρεις. Παντού ηλίθιοι, εκτός από εσένα.
Οι μηχανόβιοι τσαντίζουν τους οδηγούς.
"Γιατί δεν κουνιούνται οι μαλάκες; Κόλλησαν στη μέση της λωρίδας".
Σωστά; Αν οδηγείς αμάξι, θα βρίζεις τις μηχανές.
"Αυτοί οι μαλάκες περνούν κολλητά από τα αμάξια. Μακάρι να βρέξει".
Οι οδηγοί τσαντίζουν τους μηχανόβιους.
"Τόσο δύσκολο είναι να αφήσουν χώρο να περνάνε οι άλλοι; Όλοι κολλημένοι.
Κάνεις ζιγκ-ζαγκ, κινδυνεύεις!
Πήρα μηχανή για να γλιτώνω χρόνο, όχι να κολλώ στην κίνηση.
Θα του χτυπήσω τον καθρέφτη".
Οι μηχανόβιοι τρέμουν. "Μην κορνάρουν, αλλιώς θα πέσω και θα σκοτωθώ.
Μη μου βγάλουν μαχαίρι για να μου κλέψουν τη μηχανή.
Βοήθησέ με, Θεούλη μου!"
Χέζονται από τον φόβο.
Οι ντελιβεράδες οδηγούν ανάποδα. "Τα λέμε στην κόλαση".
Δεν τους νοιάζει τίποτα.
Θέλουν να ψοφήσουμε, όπως και να έχει.
Τέλος πάντων.
Λοιπόν…
Όπου κι αν κοιτάξεις, όλοι είναι μέσα στα νεύρα.
Πρέπει να μάθουμε να είμαστε λίγο υπομονετικοί.
Πρέπει να έχουμε υπομονή, αλλιώς θα τρελαθούμε.
Λοιπόν, πάντα σφίγγεις τα κωλομέρια, έτσι;
Οδηγείς αμάξι, σφίγγεσαι. Στη μηχανή, σφίγγεσαι.
Αυτό λέει πολλά για τους Κολομβιανούς.
Σφίγγεσαι ως το τέλος.
Είναι το σλόγκαν μας. Σε προκριματικούς ποδοσφαίρου, σφίγγεσαι.
Πριν από τον τελικό, "Αν το Περού νικήσει τη Βενεζουέλα…"
Σφίγγεσαι ως το τέλος. Το ίδιο και στις εκλογές.
Έχεις τον υποψήφιό σου. "Μακάρι να νικήσει".
Δεν νίκησε, φάγαμε σκατά.
Σφίγγεσαι ως το τέλος. Θα 'πρεπε να μπει στο εθνόσημο.
Μας κάνει Κολομβιανούς.
Η μπούρδα "Νόμος και τάξη" δεν μας εκφράζει.
Αν το εθνόσημο έλεγε "Σφίγγουμε τον κώλο ως το τέλος",
θα λέγατε "Ναι", σωστά;
Θα λέγατε "Αυτή είναι η χώρα μου. Είμαι εγώ". Σωστά;
Αλλά τόσο καιρό προσαρμοζόμαστε σ' αυτά τα σκατά,
δύο χρόνια τώρα. Πριν την πανδημία, ήδη ήμασταν εγκλωβισμένοι στην Κολομβία.
Αν θυμάστε, πριν από όλο αυτό με την COVID,
ήδη είχαμε οχυρωθεί στα σπίτια μας λόγω διαδηλώσεων, διαμαρτυριών.
Είχαμε χεστεί.
Μια φορά κλέφτες τάχα μπούκαραν σε όλες τις κυριλέ συνοικίες με περίφραξη.
Ταυτόχρονα!
Το θυμάστε; Δεν έχω καταφέρει να το ξεπεράσω αυτό.
Δεν μπορώ να το ξεπεράσω.
Σαν σειρά μηνυμάτων στο WhatsApp που τα γράφει κάποια θεία.
Είμαι σίγουρος. Κάποια θεία.
"Οι κλέφτες εισβάλλουν στην κοινότητά μας".
Όλοι το κοινοποιούν και κάθε γειτονιά νομίζει ότι στοχεύουν αυτήν.
Οι γείτονες εμφανίζονται στις πύλες της κοινότητας με ρόπαλα
για να υπερασπιστούν την τιμή της.
Κανείς δεν επιτέθηκε.
"Δεν μπήκαν επειδή είμαστε ενωμένοι".
Κανένας κλέφτης δεν μπούκαρε, αλλά και πάλι.
Η γυναίκα μου είπε "Πήγαινε. Μη νομίζουν ότι δεν είμαστε αλληλέγγυοι.
Θα με στραβοκοιτάνε στο ασανσέρ".
Είπα "Γιατί; Νυστάζω και δεν είμαι μαχητής.
Θα έπρεπε να πάρω το κοντάρι της σκούπας.
Αν δεν υπάρχει διάρρηξη, να αγοράσω νέα σαν βλάκας; Όχι!
Αν υπάρχει, δεν ξέρω να παλέψω. Θα με δείρουν με το δικό μου ξύλο.
Θες να με τρέχεις στα επείγοντα νυχτιάτικα με ένα ξύλο στον κώλο μου;
Δεν είναι καλό σχέδιο.
Ας τους φτιάξουμε καφέ, εντάξει;"
Σκάω μύτη με καφέ.
"Σας έφερα καφέ, γείτονες.
Καλό βόλι, καλά να περνάτε".
Την έκανα, πήγα για ύπνο.
Έκανα τον καλύτερο ύπνο της ζωής μου.
Αν πέρασα ποτέ μια ήσυχη νύχτα, αυτή ήταν.
Με 40 άτομα να φυλάνε το μέρος.
Μόνο ο φύλακας δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα. Τον κατέστρεψαν.
Θα γινόταν χαμός εκεί.
"Πότε θα φύγουν οι μαλάκες;"
Κάπως καταφέρνουμε και συνεχίσουμε.
Μας βομβαρδίζουν με τέτοια ψέματα που δεν τα συνηθίζεις. Τέλος πάντων.
Οι πρώτοι μήνες ήταν δύσκολοι. Είσαι κλεισμένος, ανασφαλής…
Έστελναν το λιγότερο αγαπημένο μέλος της οικογένειας να αγοράσει προμήθειες.
Αυτό το άτομο δεν παραβρισκόταν στις μαζώξεις.
Έλεγαν "Ας πάει αυτός. Δεν γίνεται να στείλουμε τη μαμά".
Του έλεγαν "Είσαι πιο δυνατός. Πήγαινε.
Δεν αρρωσταίνεις ποτέ". Και αυτός πήγαινε.
Πρώτο τελείωνε το χαρτί υγείας.
Όπως πάντα στη χώρα, έτσι;
Δεν ξέρω γιατί το χαρτί υγείας πάντα τελειώνει πρώτο σε μια κρίση.
Δεν κατανοώ τον φόβο να μην μπορείς να σκουπίσεις τον κώλο σου.
Δεν θα έπρεπε να τελειώνει πρώτα το φαΐ;
Από αυτό φτιάχνονται τα σκατά.
Έχεις 30 ρολά χαρτί. "Και τώρα;
Δεν θέλω να χέσω. Έπρεπε να είχα πάρει μια μπανάνα".
Ρισκάρεις τη ζωή σου στο σούπερ και ξεφτιλίζεσαι από πάνω;
Δεν σε άφηναν εύκολα στο σπίτι.
Το έπαθε κι άλλος; Πας με τις σακούλες και λένε "Μείνε εκεί!
Βάλε απολυμαντικό".
Σε περιλούζουν μ' αυτό.
"Μα τι γίνεται;" Στάζει στα μάτια σου.
"Βγάλε τα ρούχα σου εκεί. Έχεις τον ιό".
Στέκεσαι τσίτσιδος στην πύλη. "Τι τρέχει;" "Κάνε ντους. Μην ακουμπάς τίποτα".
Δεν βλέπεις πού πας από το απολυμαντικό.
Τα ρούχα εκεί. "Σήκωσέ τα". "Όχι, εσύ. Είναι μολυσμένα".
"Έχουν τον ιό. Γρήγορα, στο πλυντήριο! Βάλ' τα εκεί, να πεθάνει ο ιός".
-"Τον έχω στο χέρι μου!" -"Τα άγγιξα!"
"Γρήγορα, πλύνε τα χέρια σου!"
"Δεν μπαίνει κανείς εκεί, μέχρι να πεθάνει ο ιός.
Το μπάνιο κλείνει για έναν μήνα, να πεθάνει".
Δεν ξέραμε τον ιό
και στην άγνοιά μας, κάναμε έναν σωρό ανόητα, άχρηστα πράγματα.
Ο κόσμος ψώνιζε καλυμμένος με σακούλες σκουπιδιών.
Για να μην κολλήσει.
Μούλιαζε τα παπούτσια σε απολυμαντικό.
Τα απαίσια, βρεγμένα χαλάκια που είχαν παντού.
Ψέκαζαν τις ρόδες των αμαξιών με απολυμαντικό.
Μετά μαθεύτηκε ότι αυτό είναι ανώφελο. Είπαν "Α.
Και δεν το έλεγαν νωρίτερα; Πήρα πολύ απολυμαντικό".
Κάποιοι δεν πιστεύουν στα εμβόλια.
Λένε "Εγώ δεν εμβολιάζομαι γιατί σου βάζουν ένα τσιπάκι στο χέρι
που διαταράσσει το δορυφορικό σήμα. Γι' αυτό έπεσαν τα σόσιαλ.
Γιατί ο ιδιοκτήτης του Facebook μάς κατασκοπεύει".
Φαντάσου να σε κατασκοπεύει εσένα.
"Βαριέμαι πολύ. Για να δω.
Ανέβηκε στο τρένο. Τι σκαρώνει τώρα;
Μακάρι να…"
Έλεος, Χριστέ μου. Αλλά μας κατασκοπεύουν.
Έτυχε να συζητάτε κάποιο θέμα και μετά να σας πετάνε διαφήμιση γι' αυτό;
Λες "Θεούλη μου, τι γίνεται;" Οπότε είμαστε συνέχεια χεσμένοι από φόβο.
Κάποιοι είναι επιλεκτικοί με τα εμβόλια.
Οπότε λένε…
Εκεί που μια ζωή έτρωγαν αποφάγια.
Αλλά είναι επιλεκτικοί. Λένε "Δέχομαι μόνο της Pfizer".
Επιλέγουν.
"Μόνο της Pfizer. Τα άλλα δεν έχουν δοκιμαστεί.
Δεν είμαι σίγουρος Το σώμα μου είναι ο ναός μου.
Δεν βάζω μέσα στο κορμί μου ό,τι να 'ναι".
Και μετά το βράδυ γλείφουν το μουνί της γκόμενας. Αυτά.
Αυτό γίνεται. Είναι αυτό που είναι. Δεν βαριέσαι.
Λοιπόν.
Με όλον τον σεβασμό.
Ίσως κάποιος να προσβλήθηκε.
Λέει "Θεέ μου!
Το παρακολουθώ αυτό με τη μαμά μου,
και αυτός ο χυδαίος μιλάει γι' αυτές τις άσεμνες πράξεις".
Ο κόσμος γαμιέται όπως γουστάρει.
Σωστά;
"Θεέ μου!
Εγώ δεν γαμάω, κάνω έρωτα. Αυτό είναι ασέβεια".
Όσοι σοκάρονται με τη λέξη "γαμήσι" είναι χάλια σ' αυτό.
Ας το αφήσουμε. Μη με αποσυντονίζετε, αλλιώς θα αρχίσω τις αρλούμπες.
Πολύ γρήγορα τα βαρεθήκαμε όλα αυτά.
Στην αρχή ήταν δύσκολο να τα συνηθίσουμε.
Ήθελε και πολλή υπομονή.
Ειδικά με τον σύντροφό σου, ακόμα περισσότερη.
Γιατί η καραντίνα ήταν δύσκολη.
Μας τη σπάει το έτερον ήμισυ, είναι φυσιολογικό.
Σωστά;
Τα ζευγάρια που με βλέπουν λένε "Μα τι λέει ο βλάκας;
Καμιά σχέση. Σ' αγαπώ, μωρό μου".
Αλλά μέσα τους το ξέρουν.
Δεν θα ήταν σύντροφός σου αν δεν σε εκνεύριζε.
Φυσικά, η αγάπη υπερνικά τον εκνευρισμό. Γι' αυτό και είστε ακόμα μαζί.
Αλλά ο εκνευρισμός σε ταλαιπωρεί κάθε μέρα.
Μεγαλώνει σιγά σιγά.
Σωστά;
Αυτά που ενοχλούν τον άλλον μένουν ανείπωτα.
Αλλά ο θυμός συσσωρεύεται και είμαστε…
Όλα συσσωρεύονται.
Φαντάζεσαι ότι τα χαλάτε και όλα όσα ακολουθούν έναν χωρισμό.
Είναι φυσιολογικό. Αλλά η αγάπη είναι ισχυρή.
Είναι περίπλοκη, θέλει υπομονή.
Την παλεύετε με τον εκνευρισμό γιατί και οι δύο έχετε τις ασχολίες σας.
Πηγαίνετε στη δουλειά, μιλάτε με άλλους, κυκλοφορείτε σε άλλους χώρους.
Αλλά τους πρώτους μήνες της καραντίνας δεν βγαίναμε.
Οι καβγάδες φούντωναν.
Για το τίποτα. Για το παραμικρό. Ούτε να βλεπόμαστε δεν αντέχαμε.
-"Ορίστε;" -"Τίποτα, δεν είπα τίποτα!"
Έτοιμοι για καβγά ανά πάσα στιγμή.
Μας τελείωσε η υπομονή.
Τα ζευγάρια ξέρουν τι εννοώ.
Όσοι έχετε σύντροφο, σηκώστε το χέρι. Αν οποιοσδήποτε…
Σχεδόν όλοι εδώ είναι ζευγάρια!
Γαμάτο, χαίρομαι πολύ.
Σηκώστε το χέρι και στο σπίτι, μη νιώθετε μοναξιά.
Ας πούμε… Κάποιος που το βλέπει μόνος κάνει…
Κάντε το, δεν πειράζει.
Όσοι είστε ελεύθεροι, σηκώστε το χέρι.
Μερικοί ελεύθεροι. Πολύ καλά.
Ευχαριστώ. Ελπίζω σύντομα να σας πάνε καλύτερα όλα.
Αστειεύομαι! Απλώς σας πειράζω.
Θα πω κάτι στους ελεύθερους που δεν το ξέρουν ακόμα.
Εκ μέρους των παντρεμένων. Θα συμφωνούσαν μαζί μου.
Οι ελεύθεροι δεν ξέρετε ότι είστε ευτυχισμένοι.
Νομίζετε ότι δεν είστε, αλλά είστε. Απλώς δεν το ξέρετε.
Απολαύστε το. Ζήστε τη στιγμή.
Όπως λέει ο Ντιομέντες Ντίαζ "Γαμήστε!" Κάντε το όσο προλαβαίνετε.
Απολαύστε το, εντάξει;
Θα μετανιώσετε αν δεν εκμεταλλευτείτε τη στιγμή.
Έτσι;
Επωφεληθείτε.
Σωστά;
Κάποιοι έχουν συντρόφους, άλλοι όχι. Όσοι δεν σήκωσαν το χέρι…
Υπάρχουν ηλίθιοι εκεί έξω.
Κυκλοφορούν εκεί έξω, έτσι;
"Βλέπω κάποιον, αλλά δεν ξέρω αν είναι σοβαρό. Να το σηκώσω;"
Άλλοι δεν ξέρουν τι συμβαίνει. "Παίζει ο Σουσό απόψε;"
Είναι πιθανό και κάποιοι να μη δίνουν δεκάρα.
Σηκώστε το χέρι, αν δεν δίνετε δεκάρα.
Ευχαριστώ, φίλε. Πολύ ευγενικό.
Υπάρχουν κάποιοι… Δεν πειράζει. Όλα καλά εδώ. Όλα καλά.
Σηκώστε το χέρι αν πιστεύετε ότι είναι περιττό να σηκώνετε χέρι.
"Το σόου θα μπορούσε να προχωρήσει χωρίς αυτό, θα ήταν μια χαρά".
Ωραία, έχουμε μερικούς.
Ευχαριστώ για τα σχόλια. Είναι πάντα ευπρόσδεκτα.
Σηκώστε χέρι αν θεωρείτε επίκαιρη την ψηφοφορία.
Ήταν. "Μαλακία μου που δεν σήκωσα το χέρι.
Ζητώ συγνώμη για την άθλια στάση μου.
Θα ανταποκρίνομαι στις νέες οδηγίες, αφού τα σκάτωσα".
Ευχαριστώ, φίλε μου. Καλοσύνη σου.
Μερικοί παραδέχονται τα λάθη τους. Ευχαριστώ.
Σηκώστε το χέρι αν σκέφτεστε "Κούρασε μ' αυτό.
Να χαρείς, πάμε παρακάτω. Έδωσα τόσα για να δω τον μαλάκα και…"
Ευχαριστώ. Η πλειοψηφία.
Μερικοί ακόμα να σηκώσουν χέρι.
Ίσως είναι αναισθησία. Οι κουλοί ας σφυρίξουν.
Κανείς; Όλα καλά τότε.
Ή ίσως είναι τσαντισμένοι. Είναι κι αυτό πιθανό.
Με όλον τον σεβασμό.
Θα γράψουν αυτό το σημείο και θα με βγάλουν στα σόσιαλ.
Ευχαριστώ.
Ξέρετε ότι τα διαζύγια αυξήθηκαν κατά την πανδημία;
Και οι χωρισμοί.
Αν είστε ακόμα μαζί μετά απ' όλη τη φρίκη, να 'στε ευγνώμονες.
Ο άλλος έκανε πολλή υπομονή.
Κι αν το διαλύσετε κατά την πανδημία, ο άλλος να πάει στον διάολο.
Ό,τι δεν σας κάνει καλό, να το πετάτε.
Προχωρήστε, γαμώτο.
Όλα καλά.
Όλα τα ζευγάρια στον κόσμο έκαναν αυτόν τον καβγά, έστω μία φορά.
Μετά από χαζές ερωτήσεις όπως "Πού θες να πας; Τι θέλεις να φας;"
Η αναποφασιστικότητα και των δύο καταλήγει σε καβγάδες.
Κανείς δεν θέλει να ευθύνεται αν όλα στραβώσουν.
Μια φορά αποφάσισες, σου βγήκε ξινό,
οπότε λες "Δεν αποφασίζω ποτέ ξανά".
-"Εσύ πες". -"Διάλεξε".
-"Είμαι καλά, εσύ;" -"Κι εγώ".
Πεινάνε κι οι δύο και στο τέλος τσαντίζονται.
Και κανείς τους δεν αποφασίζει.
Για τις κυρίες που δεν το ξέρουν,
ως άντρας, πριν σε ρωτήσω τι θέλεις να κάνεις ή να φας,
προετοιμάζομαι, πείθω τον εαυτό μου. Μιλώ στον εαυτό σου.
Μιλάμε μόνοι μας.
Γεμίζουμε με θετικότητα και ωραία ενέργεια.
Λέμε "Σήμερα δεν θα τσακωθώ. Δεν τσακώνομαι σήμερα.
Θα κάνω υπομονή.
Θα τη ρωτήσω πού θέλει να πάει, και τέλος.
Εμένα με ξεχνώ. Δεν έχει σημασία. Έχω όρεξη για κρέας.
Αν διαλέξει κάποιο κωλομέρος με σαλάτες,
τότε την πούτσισα.
Θα φάω ψωμί.
Θα φάω ψωμί ή θα πιω νερό μέχρι να πρηστεί η κοιλιά μου
ή θα κάνω τη δίαιτα του άστεγου, θα κοιμηθώ μέχρι να ξεχάσω την πείνα.
Αύριο θα φάω καλό πρωινό.
Δεν θα τσακωθώ, ακόμα κι αν θέλει. Είναι καλή μέρα, υπομονή.
Δεν θα τσακωθώ, ακόμα κι αν θέλει. Τι σκατά βρίσκει στα ζυμαρικά;
Πάντα θέλει τα ζυμαρικά με σάλτσα τυριού!
Έχω δυσανεξία στη λακτόζη, φέρνει αέρια. Δεν θα γαμήσω απόψε. Την πούτσισα.
Την πούτσισα, θα κλάνω ως τις τρεις το πρωί.
Τα ζυμαρικά μού γάμησαν τη νύχτα.
Θα φάω ψωμί.
Δεν θα τσακωθώ".
Κι έτσι, πηγαίνεις με θετική προδιάθεση.
"Αγάπη μου, τι θέλεις; Πού θα φάμε;"
"Δεν ξέρω, εσύ τι θες;"
Γιατί κι αυτή έκανε την ίδια διεργασία.
Έκανε τον ίδιο εσωτερικό μονόλογο πριν βρεθείτε.
Σκέφτηκε "Πάντα ρωτάει τι θέλω και ποτέ δεν του αρέσει η επιλογή μου.
Τότε γιατί με ρωτά καν;
Ας διαλέξει αυτός. Θέλει κρέας. Κάθε γαμημένη μέρα, κρέας.
Του χαλά την πέψη. Τρεις μέρες δεν θα χέσει.
Θα γκρινιάζει 'Πρήστηκα, το μαρούλι θα φταίει'.
Το μαρούλι; Το κρέας που τρως κάθε μέρα!
Του δίνω παπάγια, μήπως τον βοηθήσει να ενεργηθεί.
Με τίποτα. Ας διαλέξει αυτός.
Κάνω διαλειμματική νηστεία. Σαλάτες έχει παντού. Σκασίλα μου".
"Εσύ τι θες;"
"Για εσένα το κάνω, αγάπη μου.
Γιατί δεν διαλέγεις κάτι που θέλεις;
Δεν θα τσακωθούμε γι' αυτό, έτσι;
Ας μην τσακωθούμε γι' αυτό.
Υπάρχει χρόνος για…
Διάλεξε κάτι. Ας παίξουμε ένα παιχνίδι. Θα φάμε το πρώτο που θα σκεφτείς.
-Τι θέλεις να φας; Πες!" -"Κάτσε να σκεφτώ. Ζυμαρικά".
"Αμάν,
ζυμαρικά;
Τι τα θέλω αυτά τα ηλίθια παιχνιδάκια;"
"Απ' όλες τις εναλλακτικές, ε; Ζυμαρικά;
Καλώς, ας φάμε ζυμαρικά. Τι νοστιμιά!"
Μην την ξεκινάς αυτήν τη μάχη. "Καλά, ας φάμε αυτό.
Κάτσε να πάρω κανένα αντιόξινο".
Λες "Ας το αφήσουμε. Δεν θέλω ζυμαρικά, αλλά ας είναι".
Ως τώρα, όλα καλά. Το θέμα είναι ότι οι γυναίκες όλο έχουν προτάσεις.
Εκεί που πηγαίνετε στο μαγαζί με τα ζυμαρικά, θα προσφέρουν επιλογές
που δεν είναι ζυμαρικά
για παν ενδεχόμενο.
Ήδη είπαμε ζυμαρικά, γαμώτο.
Αλλά, όχι.
Καθώς πηγαίνετε, σταματά το αμάξι και λέει
"Πουλάνε κάτι πεντανόστιμα αρέπας εδώ παραδίπλα, μωρό μου.
Να γλείφεις τα δάχτυλά σου. Βάζουν ό,τι θες. Κοτόπουλο, κρέας,
ό,τι σάλτσα θες με αβοκάντο. Απίστευτα καλό. Εδώ παραδίπλα".
Λέω "Αγάπη μου, θες τα αρέπας ή τα ζυμαρικά;"
"Το είπα μήπως θέλουμε".
"Θέλαμε ζυμαρικά. Ας πάρουμε ζυμαρικά".
Μόλις φτάσουμε, λέει "Πουλάνε κάτι σάντουιτς εδώ κοντά,
μούρλια! Με κεφτεδάκια, σπέσιαλ σάλτσα, τα πάντα,
πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί. Εκεί".
"Μα, γλυκιά μου, θέλεις ζυμαρικά, σάντουιτς ή αρέπας;
-Τι θα ήθελες;" -"Δεν ξέρω, εσύ;"
"Ό,τι να 'ναι, γαμώτο.
Θέλω χαρά για μία γαμημένη μέρα. Γίνεται αυτό;"
"Μην είσαι αγενής. Προσπαθώ να κάνω κάτι ωραίο για εσένα, μωρό μου".
"Γιατί τόση αναποφασιστικότητα; Αρέπας, σάντουιτς, ζυμαρικά. Τι θες;
Είπαμε ζυμαρικά. Δεν ήθελα καν ζυμαρικά.
-Τι σκατά θες να φας; Αποφάσισε". -"Σκατά, δεν θέλω τίποτα πια.
Θέλω να γυρίσω σπίτι. Η αγένειά σου μου έκοψε την όρεξη".
Και οι δύο πάνε σπίτι τσαντισμένοι.
Η διαδρομή είναι μεγάλη.
Γιατί κάθεστε μούγκα, περνάτε με κόκκινο,
με τόσα νεύρα που πλέον δεν πεινάτε. Είστε τσαντισμένοι.
Κανείς δεν μιλά γιατί οποιοσδήποτε ήχος μπορεί να θεωρηθεί επίθεση.
Έτσι χειροτερεύει.
Καθαρίζεις τον λαιμό σου, αφορμή για καβγά.
Κάνεις… "Πες το μου στα μούτρα!"
Καλύτερα μη μιλάς, δικέ μου.
Το παραμικρό μπορεί να ξεκινήσει καβγά.
Πώς λήγεις έναν τέτοιο τσακωμό;
Ο ένας ζητάει συγγνώμη, έτσι; Όποιος χειροτέρεψε τη φάση.
Εν προκειμένω, ο άντρας. Αυτός ξέσπασε και έβρισε.
Ζητάς συγγνώμη.
Μια συμβουλή. Αν ζητάτε συγγνώμη, κάντε το όταν έχει φύγει ο θυμός.
Γιατί αν είστε ακόμα νευριασμένοι, θα καταλήξετε απλώς σε έναν νέο καβγά.
Είμαστε βλαμμένοι. Οι συγγνώμες είναι όλο μπηχτές.
Πετάς ειρωνείες, υπονοούμενα για να πειράξεις τον άλλον.
Όμως το παρατηρεί και νευριάζει.
Οπότε λες, όλο ειρωνεία, "Σου ζητώ συγγνώμη, μωρό μου.
Εγώ φταίω, όπως πάντα.
Εγώ φταίω όπως πάντα,
γιατί εσύ είσαι τέλεια, άψογη και ποτέ δεν κάνεις λάθη,
ενώ εγώ είμαι ένα βόδι που όλο τα σκατώνει.
Με το που ξυπνά, το βόδι ξεκινά τις μαλακίες.
Μάλιστα. Συγγνώμη, Μεγαλειοτάτη.
Επειδή εγώ μπορώ να αναγνωρίσω τα λάθη μου,
εν αντιθέσει με μερικές αριστοκράτισσες.
Εντάξει, την άλλη φορά θα φάμε αρέπας, σάντουιτς και ζυμαρικά.
Όλα μαζί.
Μια γαστρονομική περιήγηση για τη Μεγαλειοτάτη. Σ' αρέσει αυτό;"
"Γιατί μου μιλάς σαν να είμαι χαζή;" Συνεχίζουν να μαλώνουν.
Πρώτον, μια λύση για τους άντρες. Είναι εύκολο.
Κάθε φορά που προτείνετε τι να κάνετε ή πού να πάτε,
κάντε αυτά τα τέσσερα βήματα.
Να το θυμάστε. Τέσσερα βήματα που είναι πάντα ίδια.
Πρώτα, ρωτήστε τι θέλει. Δεύτερον, θυμώστε.
Τρίτον, ζητήστε συγγνώμη.
Τέταρτον, κοιμηθείτε νηστικοί και με νεύρα. Εντάξει;
Αντιστρέψτε τη σειρά.
Δοκιμάστε με άλλη σειρά, πείτε μου πώς πήγε.
Την άλλη φορά που θέλετε να κάνετε κάτι,
πρώτα νευριάστε,
ζητήστε συγγνώμη, φύγετε και πηγαίνετε να φάτε. Ναι;
Δοκιμάστε το και πείτε μου.
Όταν ρωτήσει πού να πάτε ή τι θέλετε,
ξαφνικά θυμώστε, παιδιά.
Αλλά χωρίς λόγο.
Τερματίστε το. "Δεν θέλω να φάω τίποτα!" Και φύγετε.
Αυτή θα μείνει…
Θέλετε μια απρόσμενη, εκρηκτική αντίδραση. Χωρίς κανέναν λόγο.
"Δεν θέλω τίποτα, γαμώτο. Μη μιλάς για φαΐ". Φύγετε.
Θα σοκαριστεί. Δεν είστε τόσο αγενείς. "Τι είπα; Τι τον έπιασε;"
Και πρέπει να γυρίσετε γρήγορα.
Αν της αφήσετε χρόνο να σκεφτεί, θα νευριάσει, και τελείωσε.
Είναι πολύ επικίνδυνο, εντάξει;
Είναι σημαντικό να γίνει γρήγορα.
"Δεν θέλω τίποτα". Βγείτε για πέντε δευτερόλεπτα.
Αν νευριάσει, γρήγορα γυρίστε και ζητήστε συγγνώμη.
Δύο εύκολα βήματα σε 30 δεύτερα.
"Δεν θέλω τίποτα". Μετά μετράτε ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε.
Γυρνάτε και ζητάτε συγγνώμη. "Τι έγινε; Μήπως εγώ…
Λάθος μου. Συγχώρεσέ με, αγάπη μου.
Όχι, δεν σου αξίζει αυτό".
Τερματίστε το.
"Δεν σου αξίζει αυτό, μωρό μου. Είσαι η ζωή μου. Σε αγαπώ.
Γαμώτο, τα σκάτωσα, συγγνώμη. Έφτυσα σε όσα έχουμε.
Ορκίζομαι, σε ό,τι έχω ιερό. Συγχώρεσέ με, μωρό μου.
Φταίει το άγχος των λογαριασμών, της δουλειάς.
Ξέσπασα πάνω σου. Συγγνώμη. Ξέρεις ότι σ' αγαπώ.
Είσαι η ζωή μου. Θα βρεις συγχώρεση μέσα στην καρδιά σου
γι' αυτόν τον ανάξιο, κατάπτυστο άντρα;"
Θα πει…
"Εντάξει".
Τώρα που έχει μπερδευτεί, πείτε τι θέλετε να φάτε.
"Πάμε να φάμε κρέας;"
Θα μείνει…
"Τι;"
Ακριβώς.
Δεν θα πει τίποτα στον δρόμο, γκαραντί.
Θα σκέφτεται "Τον καημένο.
Πιέζεται πάρα πολύ. Ελπίζω να ευχαριστηθεί το κρέας, το κέρδισε".
Παιχνιδάκι, φίλε.
Το κόλπο είναι να φανείτε δημιουργικοί.
Εντάξει;
Για τις γυναίκες, είναι πιο απλό.
Θα σας πω ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Ποτέ δεν ξυπνάμε χαρούμενοι.
Οι άντρες θεατές ξέρουν τι εννοώ.
Ποτέ δεν λέμε "Τι όμορφη μέρα. Θα τα δώσω όλα". Όχι.
Οι άντρες πάντα ξυπνούν ανήσυχοι,
με ένα φριχτό συναίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά ή ότι κάτι ξεχνούν,
ότι τα έκαναν μαντάρα σε κάτι άγνωστο.
Οι γυναίκες πρέπει απλώς να βρουν ένα πρόβλημα. Οτιδήποτε.
Θα νομίζουν ότι φταίνε και θα το πιστέψουν ακόμα κι αν δεν υπάρχει πρόβλημα.
Αρκεί να υπονοήσετε ότι υπάρχει λύση για το πρόβλημα.
Να φανεί ότι είναι δική τους ιδέα.
Ότι αυτοί το σκέφτηκαν. Τέλος. Κοιτάξτε τον με δυσπιστία, από μακριά…
Έτσι ακριβώς. Θα τα παίξει. "Τα σκάτωσα. Και τώρα;
Είμαι πολύ μαλάκας. Βλέπεις;
Η μία μαλακία μετά την άλλη".
Θα αναρωτιούνται "Μα μόλις ξύπνησα. Τι…
Τι μπορεί να έκανα;
Στον ύπνο μου; Όχι".
Μετά ρωτήστε "Τι έγινε, όλα καλά;"
Τώρα μένει μόνο να σκαρφιστείτε ένα όνομα. Οτιδήποτε.
Οτιδήποτε κάνει για τον σκοπό σας. "Ποια είναι η Καταλίνα;"
Μπορεί να μην ξέρετε καμιά Καταλίνα.
Νιώθετε ότι σας τσάκωσε, κι ας μην ξέρετε καμιά Καταλίνα.
Ότι πιαστήκατε, κι ας μην την ξέρετε. "Γαμώτο, τα σκάτωσα. Ξανά.
Τι χέστης που είμαι. Γαμώτο. Πάντα τα σκατώνω.
Τι έμπλεξα με την γκόμενα; Αλλά το "Καταλίνα" δεν μου λέει κάτι.
Εσύ θυμάσαι; Όχι, ήμασταν καλά παιδιά. Δεν…
Καταλίνα, όχι. Αλλά για να το λέει, θα τα σκάτωσα. Είμαι βλήμα".
"Δεν ξέρω, μωρό μου. Γιατί;" Συνεχίστε το.
"Ξέρεις γιατί".
Λέτε "Όντως ξέρω. Βλακεία μου που ρώτησα.
Θεέ μου!"
Και εκεί που είναι να λιποθυμήσει από την ανησυχία,
ρίξτε ένα "Πεινάω". Κι έτσι, αναλαμβάνει αυτός να το λύσει.
"Θέλεις ζυμαρικά; Λατρεύεις τα ζυμαρικά.
Εγώ κερνάω. Να πάρουμε και αρέπας καθώς γυρνάμε, για μετά".
Το θέμα είναι η υπομονή. Όλοι είμαστε διαφορετικοί.
Συνήθως υπάρχει κάποιος πιο τσαπατσούλης στη σχέση.
Σηκώστε το χέρι αν είστε κι εσείς.
Με πιάνουν. Στη σχέση μου, εγώ είμαι ο τσαπατσούλης.
Ζητώ συγγνώμη εκ μέρους όλων μας σε όσους είναι τακτικοί.
Ξέρουμε ότι είναι δύσκολο να ζεις με κάποιον τσαπατσούλη.
Ζητάμε συγγνώμη, εντάξει; Εμείς φταίμε. Όπως πάντα.
Αλλά προσέξτε.
Τίποτα δεν τσαντίζει τους τσαπατσούληδες όσο να μας τακτοποιούν τα πράγματα.
Μην το τολμήσετε, αλλιώς θα μπλέξετε άσχημα.
Μπορεί να μοιάζει ακατάστατα,
αλλά αυτοί ξέρουν πού είναι όλα. Αν πειράξετε κάτι, χάνονται.
Νευριάζουν, οργίζονται. Κάνουν τον δικηγόρο του διαβόλου.
Ίσως έχουν ένα κουτάλι με υποβρύχιο κάτω από το κρεβάτι.
Συμφωνούμε ότι είναι αηδιαστικό.
Αλλά αν μαζέψετε το κουτάλι τους,
θα νομίζουν ότι κάτι έχει το δωμάτιο.
"Πού είναι το κουτάλι μου;
Δεν είναι κάτω από το κρεβάτι. Τώρα δεν μπορώ να το φάω.
Γιατί δεν βρίσκω το κουτάλι που μ' αρέσει;"
Υπερβάλλουν. Δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.
"Το πήρα, είχε μυρμήγκια".
"Είναι φίλοι μου, εντάξει;
Τρώμε μαζί το γλυκό. Γιατί δεν με ρωτάτε;"
Υπομονή, είναι υπερβολικοί.
Όλοι έχουμε τα αγαπημένα ρούχα μας.
Για τις γυναίκες είναι μια μπλούζα, ένα συνολάκι,
κανένα παντελόνι, τα ρούχα που φοράτε και νιώθετε αυτοπεποίθηση.
Αυτά που φοράτε σε ειδικές περιστάσεις.
Για τους άντρες είναι εύκολα. Ένα μπλουζάκι. Τέλειο.
"Τέλειο για ειδικές περιστάσεις".
Θέλουν να το φοράνε σε κάθε ειδική περίσταση.
Έχεις ένα ριγέ μπλουζάκι, ας πούμε.
Πας στην ντουλάπα να πάρεις το ριγέ μπλουζάκι σου
και λείπει.
Τα παίρνεις άσχημα.
Τα ζευγάρια ξέρουν τι εννοώ.
Το πρώτο σου ένστικτο δεν είναι να σκεφτείς.
"Πού είναι το μπλουζάκι μου; Τι το έκανα; Το φόρεσα τελευταία;"
Όχι. Αρχικά θα σκεφτείς ότι το πήρε κάποιος.
"Όλο παίρνουν τα πράγματά μου χωρίς να ρωτάνε και τα πάνε αλλού".
Κι έτσι, μέσα στα νεύρα, ρωτάς τη σύντροφό σου.
"Πού είναι το ριγέ μπλουζάκι μου;"
Αυτή τα κάνει χειρότερα. "Όπου το άφησες".
Τι σκατένια απάντηση! Θα πάθαινες κάτι αν βοηθήσεις;
Πες "Δεν ξέρω, αγάπη μου. Είναι δύο…" "Όπου το άφησες".
Σαν να λέει "Ψάχνεις για μπελάδες;"
Ρίχνεις τους τόνους. "Δεν είναι όπου το άφησα, αλλιώς δεν θα ρωτούσα".
-"Είδες στα άπλυτα;" -"Δεν ήταν εκεί".
Μετά σκέφτεσαι "Πώς να κοιτάξω χωρίς να με δει;"
Ήδη δημιουργείς μπελάδες χωρίς να έχεις κοιτάξει πρώτα.
Παριστάνεις τον χαζό, ψάχνεις.
"Όλο χαντακώνουν τα πράγματά μου, όλο τα μετακινούν.
Μη τυχόν κι έχω κάτι ωραίο. Όλο χάνονται. Κοίταξα δύο φορές.
Δεν είναι εκεί".
"Τέτοιο αχούρι που έχεις παντού…
Κοίταξες κάτω από το κρεβάτι δίπλα στο κουταλάκι; Ίσως είναι εκεί".
Σε ειρωνεύονται, ρε φίλε.
"Το αχούρι μου δεν σε επηρεάζει".
Ξανά καβγάς.
Ξανά, όποιος το λήξει γρήγορα, απλώς προχωρά με τη ζωή του.
Όποιος δεν το ξεπέρασε, κάθεται μόνος στο δωμάτιό του.
Υπερβάλλεις.
Το μυαλό σου γεμίζει με φρικτές σκέψεις.
Τσακώνεσαι με τον εαυτό σου. "Μα εγώ δεν…
Όχι, αποκλείεται.
Ποτέ δεν θα…
Εγώ απλώς…
Δεν καταλαβαίνω
γιατί είναι τόσο δύσκολο, ρε γαμώτο,
να σέβεσαι τα πράγματα των άλλων.
Είναι βασική αρχή, ρε φίλε.
'Δεν είναι δικό μου'. Άσ' το εκεί.
Ορίστε. Ευκολάκι. 'Δεν είναι δικό μου. Θα το αφήσω.'
Είναι θέμα σεβασμού, ρε φίλε.
Είναι δικό μου. Το φορώ, σκουπίζω τον κώλο μου μ' αυτό.
Είναι δικό μου! Μπορώ να το κάνω ό,τι θέλω.
Δεν είναι δικό μου. Το αφήνω. Είναι πανεύκολο.
Αλλά εδώ μέσα τα πράγματά μου όλο χάνονται,
γιατί εδώ δεν με υπολογίζει κανείς.
Δεν με υπολογίζουν. Αν χαθώ, πιο πιθανό να βρουν το μπλουζάκι.
Τα δικά της είναι εκεί, σιδερωμένα, χωρισμένα ανά χρώμα, μυρίζουν τέλεια.
Αλλά τα δικά μου λείπουν.
Τώρα δεν θυμάται κιόλας το μπλουζάκι. Δεν έχει ιδέα.
Είναι προϊόν της φαντασίας μου.
Δεν υπήρχε ποτέ. Με είδε να το φορώ 500 φορές,
αλλά δεν το ξέρει. Μάλλον θα ήμουν τσίτσιδος.
Έβγαινα γυμνός στον δρόμο νομίζοντας ότι φορώ μπλούζα".
Ο χρόνος περνά γρήγορα όταν έχεις νεύρα.
Πρέπει να τα προσέχεις αυτά και να έχεις υπομονή
γιατί οι σχέσεις τελειώνουν από μικροχαζομάρες και καβγάδες.
Πριν από χρόνια χώρισα για κάτι τέτοιο. Μου έκλεβε το φαΐ.
Δεν θέλω να μου κλέβουν το φαΐ.
Άλλοι μοιράζονται, άλλοι όχι. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία.
Είμαστε τρελοί. Το ξέρω. Το κατανοώ.
Αλλά δεν είμαστε εγωιστές.
Γιατί ρωτάμε "Θες μια μερίδα για εσένα;"
Και λέει όχι!
Αλλά μετά πεινάει όταν σε βλέπει να τρως.
Έτσι και μου πάρει μία τηγανητή πατάτα, τελειώσαμε, γαμώτο!
Ξέρω ότι φαίνεται ακραίο, αλλά αυτές οι πατάτες ήταν…
Όχι καμιά τυχαία πατάτα, ήταν απίθανες,
με τσένταρ από πάνω, με πάπρικα, τορτίγιες και μπέικον.
Νοστιμότατο.
Είπα "Οι πατάτες είναι τέλειες, να σου πάρω;"
"Όχι, μόνο λίγο νερό".
"Τέλεια, εσύ πάρε νερό κι εγώ θα πάρω πατάτες".
Έρχονται οι πατάτες κι αυτή βάζει μία στο στόμα. Έπαθα σοκ!
"Μου πήρες… Γιατί;
Πεινάς; Να σου παραγγείλω κάτι;"
-"Ήθελα μόνο μία". -"Μα ήταν δικές μου.
Παρήγγειλα τόσες και τώρα δεν φτάνουν.
Δεν θα χορτάσω".
"Ηρέμησε, μια πατάτα είναι".
"Ναι, αλλά πήρες την πιο νόστιμη.
Την καλύτερη, με το πιο πολύ τυρί.
Μόλις ήρθαν, είπα 'Μ' αυτήν θέλω να ξεκινήσω'.
Τώρα δεν ξέρω πού να ξεκινήσω. Με γάμησες. Έχασα την όρεξή μου".
-"Μην είσαι αγενής". -"Εσύ είσαι η κλέφτρα,
αλλά δεν μπορώ να πω κάτι".
Ο θυμός σε κάνει να λες πολλές χαζομάρες.
Θέλει υπομονή.
Τα ζευγάρια θέλουν υπομονή. Και με το σόι τους.
Και με τα παιδιά χρειάζεσαι πολλή υπομονή.
Σηκώστε το χέρι αν έχετε παιδιά. Μην τα απαρνείστε.
Υπάρχουν μερικοί εδώ. Εντάξει.
Χρειάζεσαι υπομονή με τα παιδιά σου. Εγώ έχω δύο.
Ξέρετε τι άλλαξε από τη γενιά μας ως τη δική τους;
Εμάς μας νοιάζει να είμαστε καλοί γονείς.
Οι γονείς μας δεν έδιναν δεκάρα.
Ήταν απρόσεκτοι, πολυάσχολοι, είχαν δουλειές.
Ζούσαν με την αρχή "Άσ' τον να μάθει μόνος του".
Να πλένουν τα χέρια, να μην αγχώνονται.
"Θα ανεβείς εκεί; Να προσέχεις. Έπεσες; Να σου γίνει μάθημα".
Σπασμένο άκρο με γύψο για τρεις μήνες.
Ο μπαμπάς λέει στο σόι "Δείτε τι έκανε ο βλάκας".
Μεγαλώσαμε δύσκολα. Μαθαίναμε από τις μελανιές μας.
Τώρα οι γονείς το παρακάνουν. Λένε
"Πώς να μιλήσω στο παιδί, να το διδάξω;
Ο ψυχολόγος είπε ότι χρειάζονται ένα πρόσωπο με κύρος,
αλλά να μιλά στο επίπεδό τους, χωρίς μυστικά,
για να μπορεί να με εμπιστεύεται.
Πώς να του μάθω πολλαπλασιασμό χωρίς ψυχολογικά τραύματα;"
Εμείς μάθαμε πολλαπλασιασμό από φόβο, έτσι δεν είναι;
Ακόμα φοβόμαστε. Ρωτάς "Πόσο κάνει έξι επί οχτώ;"
Ακόμα υπάρχει το αντανακλαστικό.
"Σαράντα οχτώ".
Πάμε πιο πίσω. Πώς δίδασκαν τους δικούς μας γονείς;
Ο παππούς γυρνά από τη δουλειά, ο μπαμπάς διαβάζει.
Ο παππούς λέει "Είναι εύκολο.
Δύο επί τέσσερα;" Μπαμ! Η ζώνη στο τραπέζι.
Όχι;
Ο μπαμπάς λέει "Οχτώ". "Αυτήν τη φορά τη γλίτωσες.
Πάμε στο επόμενο".
Ναι, τέλεια.
Αν και ίσως όχι οι καλύτερες, ήταν οι μέθοδοι της εποχής.
Ίσως δεν το βίωσαν όλοι,
αλλά ο μπαμπάς μου, ας πούμε, ρήμαξε την αυτοπεποίθησή μου
γιατί μας συνέκρινε μ' εκείνον.
Παλιά οι μπαμπάδες μάς συνέκριναν με τον εαυτό τους.
Δεν μας στήριζαν και πολύ και πάντα είχαν νεύρα για κάτι.
Περίμεναν πάρα πολλά από ένα παιδί.
Μου έλεγε "Δεν ξέρεις πολλαπλασιασμό; Στην ηλικία σου εγώ οδηγούσα.
Μαθαίνεις πιο αργά από τους άλλους.
Θες ακτινογραφία για να δούμε αν είσαι καλά στο κεφάλι.
Είναι αφύσικο".
Το παιδί αρχίζει να φρικάρει "Σκατά, έχω όγκο.
Ίσως έχω όγκο, γι' αυτό δεν μαθαίνω καλά.
Δεν καταλαβαίνω γρι στο μάθημα κι όλο νυστάζω.
Ναι, είναι όγκος".
Μάλωναν με τη μάνα σου μπροστά σου. "Δεν ξέρει πολλαπλασιασμό; Τόσων ετών;
Πόσο είπαμε ότι πληρώνουμε; Τέρμα.
Είναι πεταμένα λεφτά, αν είναι να τον διδάσκω εγώ.
Τι το θέλει το σχολείο; Θα τον διδάσκω εγώ.
Θα σε διδάσκω και θα σε παρακολουθώ.
Σε 14 μέρες θα ξέρεις πολλαπλασιασμό και διαίρεση.
Αν φύγω απ' τη δουλειά, θα τρώμε αποφάγια. Μόνο εγώ δουλεύω".
Ως παιδάκια, σκεφτόμαστε "Θεούλη μου, μην τρώμε αποφάγια εξαιτίας μου".
Χαράζεται στη μνήμη μας.
"Μην τρώμε αποφάγια εξαιτίας μου.
Ας μάθω πολλαπλασιασμό, παρά τον όγκο".
Οπότε δούλευες σκληρά, έτσι;
Οι γονείς σε πλάκωναν με πληροφορίες, χωρίς εξήγηση. Βγάλε άκρη.
"Πώς γίνεται να μην μπορείς;
Εύκολο είναι. Ας κάνουμε ένα. Δύο επί τέσσερα; Μας κάνει οχτώ.
Πανεύκολο! Τα μαθηματικά είναι ακριβή. Δύο επί τέσσερα δεν κάνει έξι ή εννιά.
Έτσι, βλήμα; Δύο επί τέσσερα, οχτώ. Κατάλαβες;
Κάνε ένα άλλο. Έξι επί οχτώ".
Μετράς στα δάχτυλα.
Δεν σου δίνουν χρόνο να σκεφτείς. "Έξι επί οχτώ!
Σου λέω, έξι φορές το οχτώ".
Θα έλεγα οτιδήποτε για να με αφήσει. "60". "Είναι πιο χαζός από τους άλλους.
Ήμασταν μεθυσμένοι όταν τον συλλάβαμε.
Όχι, χαραμίζουμε τα λεφτά μας. Δεν σώζεσαι.
Αύριο θα τον πάρουμε από το σχολείο.
Θα πας στον θείο Αλμπέρτο να βάζεις τα ψώνια σε σακούλες στο σούπερ.
Μόνο για τέτοια δουλειά κάνεις". Έτσι σε απειλούν.
Κι εσύ το πιστεύεις! Μ' αυτό κοιμήθηκα.
Είδα εφιάλτη, κουβαλούσα ψώνια στο σούπερ.
Ο θείος με ένα ραβδί, "Έξι επί οχτώ;"
"Δεν ξέρω! Έχω όγκο".
Κάποια πράγματα άλλαξαν για το καλό.
Τα παιδιά σήμερα έχουν κοινωνική, περιβαλλοντική συνείδηση.
Νοιάζονται για τα ζώα.
Υιοθετούν σκύλους, γάτες διάσωσης.
Είναι υπέροχο.
Όταν ήμασταν παιδιά, δεν νοιαζόμασταν για τα ζώα. Σωστά;
Πουλούσαν βαμμένες κότες στο σχολείο.
Στην είσοδο.
Τα ξέρετε τα βαμμένα κοτοπουλάκια;
"Μαμά, θέλω ένα κοτοπουλάκι". "Πόσο κάνει;" "200 πέσος".
Το έπαιρνες στο χέρι.
Το κοτοπουλάκι αγωνιούσε στη φούχτα σου.
Αυτά τα κοτοπουλάκια πέθαιναν με τραγικούς τρόπους, ε;
Κάποια παιδιά κοιμούνταν μ' αυτά. "Το έχω αγκαλίτσα".
Μια μέρα εξαφανίζεται και δεν δίνεις δεκάρα.
"Πήγε να ζήσει ευτυχισμένο αλλού".
Μετά από τρεις μέρες το βρίσκεις στα σκεπάσματα, χάλια.
Είχε πεθάνει από ασφυξία. Αμαρτία.
Τα καημένα.
Όλα άλλαξαν. Εμείς μεγαλώσαμε αλλιώς.
Εγώ μεγάλωσα διαφορετικά από όλους εσάς.
Πήγα δημοτικό σε τάξη μόνο με κορίτσια.
Ήμουν το μόνο αγόρι εκεί.
Όταν είσαι το μόνο αγόρι σε μια τάξη με κορίτσια,
γίνεσαι μέλος της ομάδας, θες δεν θες.
Ο διευθυντής έλεγε "Χαιρέτα τα κορίτσια της τετάρτης".
Όλο το σχολείο με κοιτούσε. Χαιρετούσα, μη φανώ ανάγωγο κορίτσι.
Όπως ήμασταν στη σειρά… Ύψωναν τη σημαία,
τότε τα σχολεία τα έκαναν αυτά, στη μεγαλύτερη αυλή.
Όλοι στη σειρά, σε κάθε μάθημα, σε κάθε τάξη.
Στεκόμασταν όρθιοι, στον ήλιο, χαραμίζαμε όλο το πρωί, δεν μαθαίναμε.
Ο διευθυντής έλεγε "Αριστερά.
Αριστερά.
Κρατήστε απόσταση.
"Πείτε τον όρκο στη σημαία, τέσσερις κινήσεις. Μία, δύο.
"Ορκίζομαι πίστη στη σημαία και το έθνος μου, την Κολομβία…"
Είναι πολλά, τα ξεχνάς.
"…αδιαίρετο… ένα έθνος, μάρτυς μου ο Θεός. Τρεις, τέσσερις".
"Αριστερά.
Αριστερά.
Κρατήστε απόσταση.
"Εθνικός ύμνος.
Αριστερά.
Κρατήστε απόσταση".
Στέκεσαι εκεί, με τον ήλιο στα μούτρα.
Έχεις κορακιάσει.
Με φονικές τάσεις σε τόσο μικρή ηλικία.
Αναρωτιέσαι πώς να κάψεις το σχολείο με όλους μέσα. Αρχίζεις να τρελαίνεσαι.
Όπου να 'ναι λιποθυμάς όταν "Ανακοίνωση του διευθυντή".
"Να πάρει!"
Καθόμουν μόνος μου, τα κορίτσια δεν μου μιλούσαν.
Όλο με κορόιδευαν "Κοίτα την άσχημη με το κοντό μαλλί".
Μέχρι που μια μέρα ήρθε μια κοπέλα και είπε ότι πρέπει να παίζω μαζί τους.
Μου έμαθε τα παλαμάκια. Αυτό σίγουρα το ξέρουν μόνο τα κορίτσια.
Για όσους το αγνοούν, τα κορίτσια στο δημοτικό το λάτρευαν.
Παίζεις με τα χέρια. Έτσι.
Πηδώ
Πηδώ στο κρεβάτι Πετώ τη βαλίτσα, σπάω ένα μπουκάλι
Η μαμά με κοπανά, την κοπανώ εγώ
Πάω στον πέμπτο όροφο Βάζω έναν δίσκο που λέει
Μάικλ Τζάκσον
Οι περισσότεροι το θυμάστε, έτσι;
Αυτό παίξαμε. Ήταν υπέροχα.
Το θυμάστε;
Ένα ακόμα πιο ωραίο παιζόταν με δύο χέρια.
Εσύ, εσύ μαζί μου από μικρό παιδί
Με την Pepsi, Pepsi και την κόλα, κόλα
Με την Pepsi-Κόλα
Αυτά τα παιχνίδια ήταν γαμάτα.
Το αγαπημένο μου είχε μια χορογραφία. Πατούσες κάτω…
Αγγελάκι, πέφτει από τον παράδεισο Κι ένα λουλούδι από το ταβάνι, λουλούδι!
Ένα ρόδο, από το λουλούδι Από το λουλούδι, ένα γαρύφαλλο. Γαρίφαλο!
Από το γαρύφαλλο, μια κοπέλα Που τη λένε Ιζαμπέλ. Ιζαμπέλ!
Με λένε Ιζαμπέλ
Μαλακία τραγούδι, ήταν και μεγάλο.
Ας πούμε ότι δεν είχα την πιο φυσιολογική χρονιά.
Φανταστείτε τα αγόρια να παίζουν ποδόσφαιρο.
"Θέλουμε άλλον έναν στην ομάδα. Εκείνος ο τύπος;"
Εγώ έλεγα "Με λένε Ιζαμπέλ".
Στην Ε' Δημοτικού μού άλλαξαν τάξη
γιατί τότε αρχίζεις να ερωτεύεσαι. Αυτό το αθώο κομμάτι της ζωής.
Στα κορίτσια στην τάξη μου άρεσε να ξαπλώνουν σ' ένα μεγάλο χωράφι
για να το βλέπουν τα αγόρια.
Μια μέρα ξαπλώναμε όλοι εκεί.
Ο διευθυντής είπε "Ώρα να πάμε το αγόρι σε άλλη τάξη".
Με έβαλε με αγόρια. Πάλι μόνος. Δεν ήξεραν να παίζουν παλαμάκια.
Ήδη είχα συνηθίσει να…
Στο σχολείο πάντα ήμουν παράταιρος.
Και στις γιορτές. Απόκριες, ας πούμε.
Τα παιδιά σήμερα έχουν φοβερές στολές,
είναι στα μέτρα σου, με μούσκουλα, είναι και πάμφθηνες.
Εκδικητές, Μαύρος Πάνθηρας, Άιρον Μαν,
Κάπτεν Αμέρικα, Θορ.
Και κοριτσίστικες. Γουόντερ Γούμαν, Γουάντα,
Μαύρη Χήρα, όλες οι πριγκίπισσες.
Εμείς είχαμε μόνο ό,τι μας έπαιρνε να αγοράσουμε. Δεν είχαμε λεφτά.
Τα κορίτσια ντύνονταν τσιγγάνες. Αν ντυνόσουν τσιγγάνα,
ήταν επειδή οι δικοί σου είχαν οικονομικές δυσκολίες εκείνη τη στιγμή.
Η στολή της τσιγγάνας ήταν η πιο φτηνή.
"Δεν έχεις φράγκα, είσαι τσιγγάνα". Αυτό φορούσα, γι' αυτό το ξέρω.
Το ίδιο και οι αδερφές μου. "Ωραία, πηγαίνετε για γλυκά".
Χαιρόμασταν, μας ένοιαζε μόνο να φάμε γλυκά.
Πενία τέχνας κατεργάζεται. Μια φορά με κάλεσαν σε μπαλ μασκέ.
Δεν είχα λεφτά για στολή. Σκέφτηκα "Τι να κάνω;"
Δεν πήγα ως τσιγγάνα.
"Τι να κάνω;" Αγόρασα γάλα. Είχα λίγο στο στόμα μου.
Γάλα μέσα στο στόμα.
Κάποιος ρώτησε "Τι στολή φοράς;"
"Σπυράκι".
Το ξέρω.
Είμαι αηδιαστικός. Αλλά ήταν φτηνά.
Σωστά; Αν δεν έχετε λεφτά,
χρησιμοποιήστε την ιδέα στις Απόκριες.
Το θέμα είναι ότι μεγαλώσαμε έτσι.
Χωρίς τις ανέσεις που έχουν τα σημερινά παιδιά.
Δεν είχαμε διαδίκτυο,
γι' αυτό το κινητό είναι σαν επέκταση του κορμιού μας.
Το εκτιμούμε επειδή ως παιδιά δεν το είχαμε.
Γι' αυτό είμαστε κολλημένοι στα κινητά όλη μέρα.
Το χρησιμοποιούμε σε μέρη όπου δεν πρέπει.
Ας πούμε, σε θέατρα, σε τράπεζες, με το οποίο διαφωνώ,
γιατί στην τράπεζα απαγορεύεται για λόγους ασφαλείας, έτσι;
Αλλά μόνο με το κινητό περνά η ώρα. Αργεί πολύ μέχρι να έρθει η σειρά σου.
Δεν υπάρχει τηλεόραση να ξεχαστείς, ούτε περιοδικά.
Δεν εμπιστεύεσαι τον κόσμο για να μιλήσεις. Οι τράπεζες είναι βάσανο.
"Κάτσε και σκέψου τα οικονομικά σου όσο περιμένεις".
Κάθεσαι εκεί, ντρέπεσαι. Βαριέσαι και παίρνεις το κινητό σου.
Σκασίλα σου.
"Γαμώτο…"
Προσπαθείς να δείχνεις σοβαρός για να νομίζουν ότι είναι σημαντικό.
Αλλά εσύ χαζεύεις τα μιμίδια.
Γελάς αυστηρά.
Ο φύλακας σε βάζει να το μαζέψεις.
"Αφήστε το κινητό. Για λόγους ασφαλείας. Δείξτε σεβασμό".
"Μάλιστα, κύριε".
Έτσι ξεκινάει το παιχνίδι που παίζουμε με τον φύλακα.
"Θα το παίξω χαζός. Αν κοιτάξει αλλού, θα δω στα γρήγορα το κινητό μου".
Κι ο φύλακας λέει "Θα το παίξω χαζός.
Θα το ξαναβγάλει. Κάθε μέρα τις ίδιες μαλακίες.
Δεν μπορώ να δω το δικό μου. Βαριέμαι. Θα τον γαμήσω".
Κάθεσαι εκεί, το παίζεις χαζός.
Μαθαίνεις να γράφεις χωρίς να κοιτάς. Είναι άχρηστο λόγω αυτόματης διόρθωσης
που σε κάνει ρεζίλι. Μια φίλη μού έγραψε "Γεια, μάστορα".
Διορθώθηκε σε "Γεια, κάστορα". Την μπλόκαρα. Χωρίσαμε άσχημα.
Ή σου στέλνουν ένα βίντεο με βογγητά.
Όλοι την έχουμε πατήσει κατά καιρούς, έτσι;
Τη χειρότερη στιγμή. Και στην τράπεζα.
Και έχεις τέρμα τον ήχο.
Τίτλος με παραπλανητική εικόνα
για να ξεγελαστείς να το ανοίξεις.
"Ο Χάμες Ροντρίγκεζ μιλά για τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Θα επιστρέψει στην ομάδα;"
"Όχι!
Τι γίνεται; Το έχω στο αθόρυβο.
Δεν είναι πορνό. Είναι ο Χάμες.
Δεν είναι αυτό που…"
Ο φύλακας λέει "Πάψε να βλέπεις τσόντες, έχουμε και παιδιά εδώ".
"Δεν είναι τσόντα, είναι βίντεο… Το γαμημένο χάλασε".
Μετά έχεις την ηλίθια έκφραση…
"Μάλιστα, με τσάκωσαν.
Ο Χάμες γυρίζει στη Ρεάλ, ναι".
Ντρέπεσαι για λίγο. Ξαναβγάζεις το κινητό.
Δεν ξέρω γιατί. Μια φορά γύρισα κι ο φύλακας έλειπε. Από πίσω "Μάζεψέ το!"
Τρόμαξα, παραλίγο να τον χτυπήσω.
Αντί να παραδεχτείς το λάθος, τα αρνείσαι όλα.
Δεν παραδέχεσαι τίποτα και το τερματίζεις.
-"Δεν το χρησιμοποιώ". -"Γιατί το κρατάς;"
"Έτσι μ' αρέσει. Έλεος με τον έλεγχο πια!"
"Μόνο θα το κρατάς; Μπορείς να το βάλεις σε ντουλαπάκι".
"Όχι, κύριε. Θα το κρατώ. Έλεος με τον έλεγχο πια!"
Το μαζεύεις και συνεχίζεις να επιμένεις "Καλά, δεν θα το βγάλω.
Ας σαπίσει εκεί. Δεν θα το ξαναβγάλω ποτέ.
Θα πάθω γάγγραινα, θα μου κόψουν το πόδι. Γιατί έχασα το πόδι; Εξαιτίας του φύλακα.
Δεν θα το ξαναβγάλω, λοιπόν. Έγινε.
Καλά. Αλλά ο κανόνας δεν ισχύει μόνο για εμένα, έτσι;
Ούτε ο φύλακας θα το βγάλει,
ούτε οι υπάλληλοι, οι τραπεζίτες, εκείνη η κυρία, κανείς.
Αν ληστέψουν την τράπεζα, θα πεθάνουμε όλοι.
Δεν μπορούμε να καλέσουμε την αστυνομία.
Ποιος πέθανε πρώτος; Ποιος μας σκότωσε; Ο φύλακας.
Να δούμε ποιος θα πεθάνει πρώτος". Νεύρα.
Είμαστε πάντα συνδεδεμένοι, γι' αυτό θέλουμε κινητά.
Το πιο σημαντικό εργαλείο είναι το διαδίκτυο.
Η σύνδεση στο σπίτι, κυρίως.
Κάποιοι λένε "Το ρεύμα είναι πιο βασικό". Χωρίς αυτό δεν έχει νετ.
Αν κοπεί το ρεύμα, δεν νευριάζεις τόσο όσο αν κοπεί το ίντερνετ.
Πέφτει το ίντερνετ, έχεις νεύρα.
Κόβεται το ρεύμα, αλλά διασκεδάζεις κιόλας γιατί χωρίς φώτα ακούς τους γείτονες
να λένε… Σωστά;
Όταν σβήσουν τα φώτα, οι γείτονες λένε…
Στην ίδιο το σπίτι σου, μέσα στην κουζίνα…
Τρέχουν στο δωμάτιο. "Κόπηκε το ρεύμα".
Λέω "Ξέρω, έβλεπα τηλεόραση. Ας δούμε τι έγινε".
Αλλά αν κοπεί το ίντερνετ, η οργή σου φουντώνει σε χρόνο μηδέν.
Μιλάμε για πολλή τσαντίλα, έτσι;
Αρχίζεις να σκέφτεσαι "Πληρώνω για υπηρεσία που δεν λαμβάνω,
με κοροϊδεύουν. Με χρεώνουν στην ώρα τους. Μάλλον με δουλεύουν". Και πάει λέγοντας.
Δεν παίρνουμε την εξυπηρέτηση πελατών λόγω της κακής εμπειρίας μας.
Είτε δεν απαντάνε είτε τσαντίζεσαι με κάποιον άγνωστο
είτε σου το κλείνουν είτε δεν σε εξυπηρετούν. Ταλαιπωρία.
Αφού δεν έχεις τεχνικές γνώσεις, προσπαθείς να φτιάξεις στο χέρι το σήμα.
Κοιτάς το μόντεμ.
Κάποιοι το απειλούν το μόντεμ.
"Ώστε δεν δουλεύει. Η μαλακία δεν δουλεύει.
Εγώ το χάλασα;
Όχι;
Ας το αποσυνδέσω.
Ορίστε". Χάνεις την υπομονή σου, το ξανασυνδέεις. Ανάβουν φωτάκια.
Το ένα τρεμοπαίζει και σβήνει.
Δεν έχεις ιδέα αν ήταν έτσι και πριν.
Δεν λειτουργεί. "Θεέ μου, ώρα να πάρω τηλέφωνο".
Πριν καν τηλεφωνήσεις, το σκέφτεσαι.
"Θα με ακούσουν, οι καριόληδες.
Σίγουρα ξεκαρδίζονται μαζί μου.
'Όποτε γουστάρουμε, του κόβουμε το νετ του μαλάκα που πληρώνει στην ώρα του.
Ποτέ δεν παραπονιέται'. Θα κάτσω όλη μέρα.
Ό,τι κι αν χρειαστεί, ακόμα και να παραιτηθώ από τη δουλειά.
Μέχρι να απαντήσουν και να το φτιάξουν".
Μιλάς στο ντουβάρι.
Έχεις νεύρα. Σου βάζουν μια ωραία ηχογράφηση.
"Χαρά μας να σας εξυπηρετήσουμε. Μείνετε στη γραμμή. Θα απαντήσουμε σύντομα".
"Με εξυπηρετούν με χαρά; Τους κωλοψεύτες.
Τελείως ξεδιάντροποι.
Ποιος θέλει παράπονα; Αρρωστημένοι!"
Ακούς το μενού. "Για ειδικές υπηρεσίες, πατήστε ένα.
Για καλωδιακή, δύο. Για ίντερνετ στο κινητό, τρία.
Για οικιακό ίντερνετ, τέσσερα.
Αν είστε τακτικός πελάτης, πέντε. Αν είστε…"
Βαριέται κι άλλος να ακούει το μενού;
Το μυαλό σου περιπλανιέται, σκέφτεται υπέροχους φανταστικούς κόσμους.
Επανέρχεσαι στο μενού και οι επιλογές έχουν φύγει.
Κάθεσαι…
"Θα ξαναπάρω.
Θα ξαναπάρω και θα παραπονεθώ για το ηλίθιο το μενού τους
που σε μπερδεύει για να κλείσεις και να μην παραπονιέσαι.
Εγώ όμως θα επιμείνω".
"Είμαι η Μαρίτσα, πώς να βοηθήσω;"
Ξέρεις ότι δεν φταίει. Έχεις νεύρα, αλλά θες να είσαι δίκαιος.
Αναπνέεις, χαλαρώνεις. Οι φλέβες στο μέτωπο φουσκώνουν.
Κοκκινίζεις, ταχυπαλμίες. Αλλά προσπάθησε να αναπνέεις.
"Μαρίτσα.
Τι κάνεις;
Τηλεφωνώ γιατί έχω ένα θεματάκι.
Ναι. Αλλιώς…
Αλλιώς δεν θα έπαιρνα, σωστά, Μαρίτσα;
Παίρνω για να δεις στο σύστημά σας
τι σκατά… τι συμβαίνει, Μαρίτσα. Συγγνώμη.
Αποκαταστήστε την υπηρεσία το συντομότερο
για να συνεχίσω την κωλοζωή μου και να δω το Ugly Betty με την ησυχία μου.
Ευχαριστώ, Μαρίτ…
Μαρίτσα;"
"Ονοματεπώνυμο, παρακαλώ". Δεν νοιάστηκε καθόλου για όσα είπες.
Ακολουθεί πρωτόκολλο. Πρώτα ζητά το όνομα, αλλιώς δεν μπορεί να σε βοηθήσει.
"Νέστορ Ρικάρντο Κεβέδο Μαδρίδ".
Σκέφτομαι "Ας με πει έστω Ρικάρντο".
"Δον Νέστορ".
"Ναι, Μαρίτσα;"
"Θα έγινε λάθος. Βλέπω ότι δουλεύει μια χαρά, δον Νέστορ".
"Όχι. Όχι, Μαρίτσα. Δεν έγινε λάθος. Δεν είμαι βλάκας.
Ξέρω πότε κάτι δουλεύει και πότε όχι, Μαρίτσα.
Δεν είμαι καμιά μαϊμού.
Ας ξαναδοκιμάσουμε, Μαρίτσα.
Δεν έχω ίντερνετ".
"Επιβεβαιώστε. Χάνεται το σήμα".
"Δεν έχω ίντερνετ!"
"Δεν έχετε ίντερνετ; Προσφέρουμε νέο οικιακό πακέτο
με δεδομένα στο κινητό με έκπτωση".
"Έλεος, Μαρίτσα, συγκεντρώσου.
Έχω ίντερνετ, αλλά αυτήν τη στιγμή δεν λειτουργεί, Μαρίτσα.
Έχω φτάσει στο αμήν, Μαρίτσα. Βλέπεις, δεν…
Δεν μου αξίζουν τέτοιες μαλακίες, Μαρίτσα. Με τίποτα.
Κατανοώ, έχεις δουλειά ή δεν σε κόφτει το θέμα μου.
Δώσε μου πληροφορίες για το πώς να το φτιάξω μόνος μου
και θα σε παρατήσω".
"Κατεβάστε τες από την ιστοσελίδα μας".
"Έλεος, ρε Μαρίτσα!
Μια ερώτηση, Μαρίτσα, με όλον τον σεβασμό.
Νιώθω ότι έχουμε δεθεί, τόση ώρα που μιλάμε, Μαρίτσα.
Πώς σκατά να κατεβάσω πληροφορίες από τη σελίδα χωρίς ίντερνετ;
Μάγος είμαι, Μαρίτσα;
Έχω μαγικό ραβδί, Μαρίτσα;
Ξέρω τι θα κάνω, Μαρίτσα.
Θα πάρω ένα μαγικό καλώδιο από τον κώλο μου και θα το βάλω στο μόντεμ
και θα έχω απεριόριστο ίντερνετ για πάντα, Μαρίτσα.
Γίνεται; Θα έχω 500 ΜΒ ίντερνετ με τον μαγικό μου κώλο;
Μην παίζεις μαζί μου, Μαρίτσα.
Ακούω γέλια, Μαρίτσα.
Με κοροϊδεύεις.
Το στήθος μου πονά και το αριστερό μου χέρι μουδιάζει.
Σε θεωρώ υπόλογη αν πάθω κάτι, καμιά καρδιακή προσβολή. Τα καταγράφω.
Η ανικανότητα της Μαρίτσα με σκότωσε!
Μαρίτσα, δεν…
Χρειάζομαι τεχνική υποστήριξη και εσύ δεν βοηθάς".
-"Δεν είναι η υποστήριξη. Σας συνδέω". -"Όχι!"
Σε βάζουν στην αναμονή.
Πρέπει να είμαστε υπομονετικοί.
Τη γαμήσαμε. Συμβαίνουν τόσα κάθε μέρα.
Μετά από μια παράσταση, μια κοπέλα είπε
"Ευχαριστώ. Είχα ανάγκη να γελάσω. Τελευταία ζορίζομαι.
Έχω κατάθλιψη εδώ και μερικές εβδομάδες, μήνες τώρα στενοχωριέμαι.
Όλα ξεκίνησαν το 199…" Όλη την ιστορία.
Είπε ότι έχει σκεφτεί ακόμα και την αυτοκτονία.
Το λέει σ' εμένα. Δεν είμαι θετικός, δεν εμψυχώνω.
Δίνω χάλια συμβουλές.
Ένα σοβαρό θέμα του κόσμου μας είναι ότι είμαστε πολλοί.
"Δεν μπορώ να είμαι τόσο παρορμητικός και ανεύθυνος.
Δεν κάνει να δίνω άχρηστες συμβουλές.
Μπορώ μόνο να την κάνω να γελάσει". Είπα "Πήγα να αυτοκτονήσω πολλές φορές".
-"Αλήθεια;" -"Ναι, με είχα βαρεθεί.
Οπότε τι κάνω; Πρέπει να είναι ένας κομψός θάνατος.
Αν το μάθουν τα κουτσομπολίστικα, θα γίνω ρεζίλι.
Με τα χαζά πρωτοσέλιδά τους. "Η κωμωδία πεθαίνει". Εγώ στο εξώφυλλο.
Αν κάποιος είναι γκαντέμης, θα αποτύχει και η αυτοκτονία".
-"Γιατί;" -"Έτσι είναι η γκαντεμιά.
Σου χαλά τους στόχους.
Αν ένας γκαντέμης πάει να αυτοκτονήσει, θα αποτύχει.
Θα τα κάνει μαντάρα. Σκέφτηκα πως αν αυτοπυροβοληθώ,
θα ζήσω, μόνο με σπασμένο σαγόνι.
Αν πάω να κρεμαστώ, θα ζήσω ως φυτό.
Αν πιω δηλητήριο, θα καταστραφεί κάποιο όργανο
και θα πάθω κάποια διαταραχή λόγου, κάπως έτσι.
Αν πέσω να πνιγώ, κάποιος καλοπροαίρετος θα με σώσει
χωρίς να ξέρει γιατί, χωρίς σεβασμό προς τον θάνατο.
-Οπότε είπα να τα κάνω όλα μαζί". -"Πώς;"
"Πήρα όπλο, σχοινί, δηλητήριο. Πήγα σε έναν γκρεμό, στον ωκεανό.
Πριν πηδήξω, είπα μια προσευχή. Κάνουμε κάτι τέτοια αψυχολόγητα.
'Θεούλη μου, μακάρι να πάνε όλα καλά'.
Πήδηξα. Είμαι τόσο άτυχος που τελικά
με τη φόρα του σχοινιού το κορμί μου ταλαντεύτηκε κι όσο περίμενα,
πάτησα τη σκανδάλη κι έσπασα το σχοινί. Κατάπια νερό, έβγαλα το δηλητήριο".
Με κοιτούσε έτσι.
-"Είσαι τρελός". -"Αλλά ζωντανός".
Πρέπει να το απολαμβάνω, για όσο διαρκέσει.
Και χάρηκα που το απόλαυσα απόψε μαζί σας.
Ευχαριστώ για τα χαμόγελά σας.
Για το χειροκρότημα, για την καλή ενέργεια.
Ευχαριστώ. Είστε πολύ καλοί.
Ευχαριστώ. Πολύ ευγενικό. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ. Τα λέμε, αντίο.
Να προσέχετε. Ευχαριστώ. Αντίο.
Αντίο.
Ευχαριστώ πολύ. Αντίο!
Υποτιτλισμός: Λιουμπίνκα Δημητρόβα