Downloaded from YTS.MX
Nazywam się Ricardo Quevedo.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mam 37 lat.
Jestem mężem i cynikiem.
To znaczy, komikiem.
Nie zawsze nam wychodzi.
Mnie wręcz nigdy, co wiele tłumaczy.
Ale zawsze próbuję po raz kolejny.
I kolejny. I jeszcze raz.
I tak już od 20 lat, jak idiota,
robiąc, co tylko się da,
żeby was rozśmieszyć.
KRZACZASTE BRWI
Jeśli jesteście zmęczeni życiem
i coachowym podejściem,
wyluzujcie się, oglądając ten program.
Czasem można odpuścić.
Chociaż, wiecie co? Nic, co robimy, nie ma sensu.
Jutro będzie tylko gorzej.
JUTRO BĘDZIE GORZEJ
Dobry wieczór.
Dziękuję!
Cześć. Bardzo dziękuję.
Dziękuję wam
za te wspaniałe brawa. Wzruszające, spontaniczne,
szczere.
Jestem Ricardo Quevedo
albo, jak zna mnie większość z was, mąż Liss, co nie?
Spoko, to moja ksywa.
Ludzie mówią: „Cześć, mężu Liss, Alejandro Quevedo”.
Tak czy siak…
Fajnie, że wpadliście.
Fajnie też, że jesteście tu, by zobaczyć wasz własny
zakątek żartów.
Żeby śmiać się na przekór życiu.
Na przekór obecnej sytuacji,
w której żyjemy od tak dawna,
że cierpliwość nam się kończy, prawda?
Musimy być cierpliwi,
bo cały czas jesteśmy na skraju,
o krok od załamania.
Lekko nie jest, ale nic nie zrobisz.
Wychodzisz z domu, szczęśliwy.
Ale gdy wsiadasz do auta, wchodzisz w tryb obronny.
Zakładasz, że wszyscy są idiotami. Oprócz ciebie.
Nikt nie wie, jak żyć wśród ludzi. Oprócz ciebie.
Serio. Wszyscy są głupi. Oprócz ciebie.
Motocykliści wnerwiają kierowców, tak?
„Czemu się te dupki nie ruszą? Przykleili się czy co?”.
Kierowca aut przeklina motorzystów.
„Te dupki przejeżdżają tak blisko aut, oby ich deszcz złapał”.
Kierowcy wkurzają motorzystów.
„Tak ciężko się przesunąć? Skleili się z innymi autami?
Slalom jest niebezpieczny!
Mam motor, żeby omijać korki, a nie w nich stać.
A masz, z łokcia. I po lusterku”.
Rowerzyści są przerażeni.
„Oby nikt nie zatrąbił, bo upadnę i umrę.
Oby nikt nie wyciągnął noża, żeby ukraść mi rower.
Boże, pomóż”.
Obsrani po uszy.
Dostawcy żarcia cisną pod prąd. „Do zoba w piekle!”.
Mają wszystko w dupie.
I tak chcą nas wszystkich zabić.
Tak czy siak…
Dobra.
Gdzie nie spojrzysz, tam wkurw na twarzy.
Przydałaby nam się cierpliwość, nie?
Musimy się jej nauczyć, bo powariujemy do reszty.
I zawsze spinamy poślady.
Kierowca – spięta dupa, rowerzysta – spięta dupa.
Dużo to mówi o Kolumbijczykach.
Ściskamy dupy aż do śmierci.
To nasze motto. Eliminacje futbolowe – spięta dupa.
Przed ostatnim meczem kalkulacja: „Jeśli Peru wygra z Wenezuelą…”
Spięte do końca.
To samo przy wyborach.
Trzymasz kciuki. „Byle mój kandydat wygrał”.
Nie wygrał i gówno z tego mamy.
Dupy spięte do końca. Powinniśmy mieć to w godle.
Tacy są Kolumbijczycy.
Gdzie nam tam do „prawa i porządku”.
Gdyby na godle był napis: „Dupa spięta do końca”,
z dumą byście przytaknęli.
„To mój kraj. To ja”. Mam rację?
Ale od tak dawna żyjemy w czarnej dupie,
od ponad dwóch lat. A przed pandemią i tak żyliśmy w Kolumbii.
Jeśli pamiętacie, przed tym całym covidem
i tak zamykaliśmy się w domach z powodu demonstracji i protestów.
Byliśmy przerażeni.
Pewnej nocy złodzieje ponoć włamywali się
na wszystkie osiedla zamknięte w kraju.
Jednocześnie!
Pamiętacie? Nie do przebicia.
Naprawdę.
Łańcuszek na WhatsAppie, który zaczęła czyjaś ciotka.
Na stówę. Czyjaś ciotka.
„Złodzieje wtargnęli na nasze osiedle”.
Wszyscy przesłali go dalej, i każdy myślał, że to o jego ośce.
Więc sąsiedzi stanęli przy bramach z pałkami,
żeby bronić honoru osiedla.
Nikt nie przyszedł.
„Nie włamali się, bo działamy razem”.
Nikt się nigdzie nie włamał, ale co tam.
Żona kazała mi iść pod bramę, żeby nie wytknęli nam braku solidarności.
Bała się obelg w windzie.
Spytałem po co. „Nie umiem się bić i jestem senny.
Nie mam pałki, musiałbym złamać miotłę. A potem mam kupować nową? W życiu.
A jeśli ktoś się włamie, i tak zabiorą mi ją i nią walną.
Chcesz mnie wieźć na SOR o trzeciej rano z kijem w dupie?
Kiepski plan, co?
Może po prostu zrobię kawy?”.
Podjeżdżam z kawą.
„Kawa dla was, sąsiedzi.
Owocnych łowów, darz bór”.
Wróciłem i walnąłem w kimę.
W życiu lepiej nie spałem.
Najspokojniejsza noc mojego życia.
Czterdziestu chłopa na straży.
Tylko ochroniarz miał bezsenną noc. Masakra.
Musiało być tam tłoczno.
„Kiedy ci debile wrócą spać?”.
Ale jakoś się trzymamy, nie?
Wciskają nam coraz gorszy kit, nie da się przywyknąć.
Tak czy siak…
Pierwsze miesiące były trudne. Lockdown, niepewność…
Potem wysyłało się najgorszą osobę z rodziny na targ.
Po zakupy.
Tę, która nie przyjeżdżała na święta.
„Wyślijmy jego. Przecież matki nie możemy”.
Ale on słyszał: „Jesteś najsilniejszy. Idź.
Nigdy nie chorujesz”. No i wychodził.
Najpierw zdobywał papier toaletowy.
Jak zawsze w tym kraju. Nie wiem, dlaczego
papier toaletowy jest najważniejszy przy kryzysie.
Nie rozumiem strachu przed tym, że nie podetrzesz dupy.
Chyba najpierw skończy się żarcie?
A bez żarcia nie ma gówna.
Masz 30 rolek papieru. „Co teraz?
Nie chce mi się srać. Mogłem kupić banana”.
Narażasz życie na zakupach i giniesz upokorzony?
Nie było łatwo wrócić do domu.
Wchodzisz z torbami, a rodzina: „Hej, stój! Płyn dezynfekujący”.
Oblewają cię nim.
„Co się dzieje?”. Wypala ci oczy.
„Rozbieraj się! Masz wirusa!”.
Stoisz goły w bramie. „Co jest?”.
„Pod prysznic! Łapy precz!”.
Idziesz, ślepy od odkażacza w oczach.
A ubrania? „Podnieś je”. „Ty to zrób! Są zakażone.
Mają wirusa. Szybko, do pralki!
Zostaw, niech wirus umrze.
Mam go na rękach! Dotknąłem ich!”.
„Szybko, myj ręce!”.
„Nikt tam nie wchodzi. Wirus musi umrzeć.
Zamknijmy łazienkę na miesiąc. Wirus umrze”.
Nie znaliśmy wirusa,
więc robiliśmy bezsensowne rzeczy.
Ludzie robili zakupy w workach na śmieci.
Żeby się nie zarazić.
W butach mokrych od odkażacza.
Wszędzie były te okropne, mokre ręczniki.
Niektórzy spryskiwali odkażaczem kierownice.
W wiadomościach powiedzieli: „To bez sensu”.
„Trzeba było tak od razu, kupiłem tyle płynu”.
Niektórzy nie wierzą w szczepionki.
„Wsadzają ci w ramię czip,
który zakłóca sygnał satelity. Stąd awaria insta.
Bo właściciel Facebooka nas szpieguje”.
Wyobraźcie sobie, gdyby to robił.
„Nudzę się. Popatrzę.
Wszedł do metra. Co zrobi teraz?
Oby…”.
Chryste, bez przesady. Ale szpiegują nas.
Gadaliście kiedyś z bliskimi o tym, jakie beznadziejne reklamy widzą?
Ktoś mówi: „Boże, co się dzieje?”.
Więc zawsze jesteśmy obsrani.
Niektórzy zaczęli wybrzydzać przy szczepionkach.
Ta jest dobra, tamta zła…
Całe życie żrą resztki.
A teraz im nagle nie pasuje. „Tylko Pfizer”.
Wybierają.
„Tylko Pfizer. Inne nie przeszły testów”.
„Sam nie wiem. Moje ciało jest moją świątynią.
Nie mogę brać byle czego”.
Zapada zmrok, liże cipkę. I tak to leci.
Tak to leci.
Życie. Tak czy siak…
No dobrze.
Z całym szacunkiem.
Może kogoś obraziłem.
„Mój Boże!
Przyszedłem tu z mamą,
a ten człowiek mówi o niecnych aktach”.
Ludzie pieprzą się, jak lubią.
Co nie?
„Mój Boże!.
Nie pieprzę się, ja się kocham. To brak szacunku”.
Ci, których obraża „pieprzenie”, są słabi w łóżku.
Zostawmy to.
Nie dajcie mi się rozkojarzyć, bo zacznę gadać głupoty.
Szybko się zmęczyliśmy.
Najpierw było trudno do tego przywyknąć.
To wymagało dużo cierpliwości.
Tym bardziej mieszkając z partnerem.
Kwarantanna bywała zdradliwa.
Nasi partnerzy nas denerwują, to normalne.
Prawda?
Pary na widowni mówią teraz: „Co ten zgred gada?
Bzdury. Kocham cię, skarbie”.
Ale w głębi duszy wiedzą.
Gdyby twoja druga połowa cię nie wkurzała, nie byłaby nią.
Jasne, miłość jest większa niż wkurzenie.
Dlatego nie zrywacie.
Ale wkurzenie cię nie opuszcza.
Rośnie z każdym dniem.
Prawda?
Nie mówimy o tym, co nas irytuje.
Ale gniew narasta, a my…
Czara się przepełnia.
A potem wyobrażasz sobie zerwanie i cały syf po nim.
To normalne. Ale miłość jest potężna.
Skomplikowana. Trzeba mieć cierpliwość.
Wkurzenie da się znieść, kiedy każde z was ma inne zajęcia.
Idziecie do pracy, gadacie z innymi ludźmi,
w innych miejscach.
A w pierwszych miesiącach kwarantanny nie mogliście.
Kłótnie narastały.
Kłótnie o nic. O każdą bzdurę. Nie mogliście na siebie patrzeć.
„- Że co? - Nic nie mówiłem!”.
Kłótnia mogła wybuchnąć w każdej chwili.
Skończyła wam się cierpliwość.
Pary wiedzą, o czym mówię.
Kto kogoś ma, niech podniesie rękę.
Prawie same pary!
Super. Cieszy mnie to.
Single, wy też podnieście rękę, nie czujcie się samotni.
Nawet…
mężczyzna, który ogląda to sam…
Śmiało, podnieś dłoń.
I single na widowni.
Jest was trochę. Dobrze.
Dziękuję. Oby wam się w końcu poszczęściło.
Żartuję! To nie na poważnie.
Single, powiem wam coś, czego nie wiecie.
W imieniu wszystkich po ślubie.
Nie wiecie, że jesteście szczęśliwi.
Nie wierzycie w to, ale jesteście.
Cieszcie się tym. Chwytajcie dzień.
Słowami Diomedesa Díaza: „Idźcie i pieprzcie się!”.
I bawcie się dobrze.
Jeśli tego nie zrobicie, będziecie żałować.
Jasne?
Wykorzystajcie to.
Dobra?
Niech single jeszcze raz podniosą dłonie.
Mamy tu wielu idiotów.
Są tutaj.
„Spotykam się z kimś, ale nie wiem, czy to na serio. Podnieść?”.
Inni nie wiedzą, co się dzieje. „To ten występ?”.
Możliwe też, że niektórzy mają to w dupie.
Podnieście rękę, jeśli macie to w dupie.
Dziękuję, przyjacielu. To miłe.
W porządku. Tu wszystko gra.
Podnieście rękę, jeśli chcecie, żeby skończyć z podnoszeniem rąk.
„Występ bez tego byłby lepszy”.
Dobra, trochę was jest.
Dzięki za opinie.
Przyjmuję je.
Podnieście rękę, jeśli sądzicie, że to ważne.
Bo było. „Mogłem podnieść rękę.
Przepraszam za gówniane zachowanie.
Wezmę udział w kolejnych zadaniach”.
Dziękuję, przyjacielu, to miłe.
Niektórzy przyznają się do błędów. Dzięki.
Podnieście rękę, jeśli sądzicie, że już tego za dużo.
„Zmień temat, kupiłem drogi bilet,
żeby zobaczyć tego dupka…”. Większość! Dziękuję.
Niektórzy wciąż nie podnieśli ręki.
Może to obraźliwe. Ludzie z jedną ręką mogą zagwizdać.
Nikt? Dobrze.
A może się wkurzyli. To zawsze możliwe.
Z całym szacunkiem.
Nagrają ten kawałek i wrzucą do sieci.
Dziękuję.
Wiecie, że w pandemii było więcej rozwodów?
I zerwań.
Jeśli wciąż jesteście razem po tym syfie, macie szczęście.
Są cierpliwi przy was.
A jeśli się rozstaliście, niech idą w cholerę.
Wyrzuć to, co ci nie służy.
Żyje się dalej.
Jest git.
Wszystkie pary na świecie kłóciły się o to
przynajmniej raz.
Po durnych pytaniach, typu „Gdzie idziemy? Co zjemy?”.
Brak zdecydowania zwykle prowadzi do kłótni.
Nikt nie chce być odpowiedzialny za niepowodzenie.
Raz podjęli decyzję, było do kitu,
i już nigdy więcej nie chcą.
„Ty wybieraj”. „Nie, ty”.
„Ja nie chcę, może ty?”.
Kończą głodni i wściekli.
I żadne nie podejmuje decyzji. Może niektóre panie nie wiedzą,
ale zanim facet zapyta was, na co macie ochotę,
przygotowuje się,
musi przekonać sam siebie.
Pogadać ze sobą.
Gadamy do siebie.
Wypełniamy się pozytywnymi uczuciami.
„Dziś się z nią nie pokłócę. Nie dziś.
Będę cierpliwy.
Zapytam, dokąd chce iść. I tyle.
Ja się nie liczę.
Nieważne, że mam chęć na mięso.
Jeśli wybierze jakieś pieprzone sałatki,
mam przesrane.
Zjem chleb.
Zjem chleb albo opiję się wody, aż mi brzuch pęknie,
albo wybiorę kolację bezdomnego. Będę spał aż zapomnę o głodzie.
I rano zjem dobre śniadanie.
Bez kłótni. Nie sprowokuje cię. To dobry dzień. Bądź cierpliwy.
Nie dam się sprowokować. Ale pewnie znowu zechce makaronu.
Zawsze chce makaronu z serem!
Mam nietolerancję laktozy. Nie pobzykam. Przewalone.
Będę wypierdywał Wagnera do trzeciej nad ranem.
Makaron zniszczy mi noc.
Zjem chleb.
Żadnych kłótni”.
Więc masz dobry nastrój.
„Skarbie, na co masz ochotę?”.
Ona: „Nie wiem. A ty?”.
Bo miała dokładnie te same myśli.
Ten sam monolog wewnętrzny.
Mówiła: „Zawsze pyta mnie o zdanie,
a potem krytykuje mój wybór.
Po cholerę pyta?
Niech wybiera. Chce jeść mięso. Każdego cholernego dnia.
To spowolni pracę jelit. Trzy dni się nie wysra.
Będzie jęczał, że ma wzdęcie i obwiniał sałatę.
Sałatę? To przez twoje mięso.
Dałam mu papaję, żeby poprawić trawienie.
Nie ma opcji. Niech wybiera.
Mam post przerywany. Wszędzie są jakieś sałatki. Nieważne”.
„Na co masz ochotę?”.
„Dziś ty wybierasz, skarbie.
Powiedz, na co masz ochotę”.
„Nie pokłócimy się o to, prawda?”.
„Nie kłóćmy się o to”.
„Czas ucieka”.
„Wybierz coś. Zagrajmy w grę. Zjemy pierwszą rzecz, o której pomyślisz.
- Na co masz ochotę? - Na makaron”.
„Cholibka. Makaron?”.
Muszę wymyślać te durne gry.
Ze wszystkich rzeczy akurat makaron?
No to makaron. Pyszka.
Nie wygrasz tej wojny. „Dobra, makaron.
Wezmę coś na zgagę.
Dajmy spokój. Nie chcę makaronu, ale niech będzie”.
Dobrze ci idzie.
Problem w tym, że kobiety są proaktywne.
Więc w drodze do restauracji
zaproponują ci wachlarz opcji,
które nie są makaronem.
Na wszelki wypadek.
Już się zgodziłem, do cholery.
Ale nie.
Zatrzymuje auto po drodze i mówi:
„Za rogiem sprzedają pyszne arepas, skarbie.
Zabójcze. Z nadzieniem, jakie chcesz. Szarpany kurczak,
sosy, awokado. Nieziemskie. O, tutaj”.
Pytam: „Nie wolisz makaronu?”.
„Tak tylko wspominam, gdybyś chciał”.
„Chcieliśmy makaronu, zjedzmy go”.
W restauracji: „Tu niedaleko sprzedają kanapki,
zabójcze. Z klopsikami, specjalnym sosem, wszystko
to na toście. O tam”.
„Chcesz makaron, kanapki czy arepas?
- Zdecyduj się. - Nie wiem, a ty?”.
„Cokolwiek, do cholery.
Chcę przeżyć szczęśliwie jeden, kurwa, dzień. Czy to możliwe?”.
„Nie bądź chamski.
Próbuję zrobić dla ciebie coś miłego, do cholery.
Skąd to niezdecydowanie?
Arepas, kanapki, makaron. Co wolisz?”.
„Ustaliliśmy, że makaron. A nawet nie chciałem.
Co chcesz jeść, do cholery? Weź się, kurwa, zdecyduj!”.
„Gówno.
Chcę do domu. Straciłam apetyt”.
Oboje wracają do domu wściekli.
Coś się droga dłuży, nie?
Oboje milczycie, trafiacie na same czerwone,
tak wkurzeni, że głód wam przeszedł.
Nikt nic nie mówi, żeby nie być agresywnym.
I to pogarsza sprawę. Nie możesz chrząknąć bez podtekstu.
Ona na to: „Powiedz mi to, kurwa, w twarz!”.
Lepiej się zamknąć.
To uzbrojona bomba.
Jak zakończyć taką kłótnię?
Jedno musi przeprosić, prawda? To, które przegięło.
W tym przypadku facet. To on wybuchł i przeklął.
Jedno przeprasza.
Porada: przepraszaj dopiero, gdy już jesteście spokojni.
Bo jeśli któreś nie będzie, kłótnia znów się odpali.
Jesteśmy idiotami. Dokopujemy sobie w przeprosinach.
Ironią, sugestią. Żeby zabolało.
Drugie to zauważa i się wścieka.
Więc pierwsze mówi: „Skarbie, przepraszam.
To moja wina, jak zwykle.
Jak zwykle, ponieważ
jesteś idealna, bez wad i nieomylna,
a ja zawsze nawalam.
Tylko się obudzę i już robię źle.
Wybacz, o Wasza Wysokość.
Ja umiem się przyznać do błędu.
Nie to, co niektóre monarchinie.
Następnym razem zjemy arepas, kanapki i makaron.
Na raz.
Zrobimy wycieczkę gastro dla Jej Wysokości.
Pasuje?”.
„Czemu mówisz do mnie jak do idiotki?” I się zaczyna.
Najpierw rozwiązanie dla panów. Jest proste.
Za każdym razem gdy zaproponujecie miejsce,
powtórzcie te cztery kroki.
Zawsze są takie same.
Krok pierwszy. Spytajcie, czego chcą. Drugi. Wkurzcie się.
Trzeci. Przeproście. Czwarty. Idźcie spać głodni i wkurwieni.
Jasne?
Zamieńcie kolejność.
Przećwiczcie ją i powiedzcie mi,
jak poszło.
Najpierw się wkurzcie,
przeproście, wyjdźcie i coś zjedzcie. Okej?
Przećwiczcie to i dajcie znać.
Kiedy zapyta na co macie ochotę,
od razu się wkurzajcie.
Bez powodu.
Przesadnie: „Gówno zjem, nie makaron!”. I trzaśnijcie drzwiami.
Będzie w szoku.
To musi być niespodziewany wybuch.
Bez powodu.
„Gówno zjem, nie makaron”. I wyjdźcie.
Będzie w szoku. Chamskie nawet jak na was.
„Co ja powiedziałam? Co z nim?”.
Musisz też szybko wrócić.
Jeśli dasz jej czas na przemyślenia, wścieknie się i po sprawie.
To ryzykowne, dobra?
Trzeba działać szybko.
Wybuch i szybkie wyjście.
Jeśli się wkurzy, od razu przeproście.
Dwa proste kroki w pół minuty.
„Gówno zjem, nie makaron”. Policz do pięciu.
Wróć i przeproś. Zdziwiony, że nie wiesz, o co poszło.
„Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Wybacz, skarbie.
Nie zasługujesz na to”.
Przesadź.
„Nie zasługujesz na to, jesteś moją ukochaną.
W mordę, przegiąłem. Naplułem na naszą miłość.
Mój Boże, znieważyłem świętość.
Wybacz mi, skarbie.
Finanse i stres w pracy dały mi się we znaki.
Wyżyłem się na tobie. Wybacz. Kocham cię.
Jesteś najlepsza. Czy będziesz w stanie wybaczyć
temu niegodnemu, okropnemu facetowi?”.
Jest w szoku…
„Spoko”.
I kiedy tak ją zagiąłeś, mówisz, dokąd idziecie jeść.
„Może zjemy mięso?”.
Ona na to…
„Co?”.
Tak jest.
Słowem nie piśnie w drodze.
Będzie jej ciebie żal.
„Ma tyle stresu na co dzień. Oby chociaż mięso mu smakowało”.
Bułka z masłem.
Trzeba być kreatywnym.
Jasne?
Kobietom jest łatwiej.
Zdradzę wam sekret. Nigdy nie budzimy się szczęśliwi.
Faceci wiedzą, o czym mówię.
Nie mówimy: „Piękny dzień. Dziś dam z siebie wszystko”. Nie.
Budzimy się z niepokojem,
z przeczuciem, że czegoś nie dopilnowaliśmy,
że spieprzyliśmy coś niejasnego.
Kobieta musi tylko wymyślić problem. Jakikolwiek.
Facet uwierzy i przeprosi, nawet jeśli nie ma problemu.
Wystarczy, że kobieta zasugeruje, że zna rozwiązanie.
I że to pomysł mężczyzny.
Jego. I już.
Spójrz na niego ostrożnie z oddali…
Nic więcej. Chłop oszaleje. „Dobra, nawaliłem. Co teraz?.
Jestem taki głupi.
Jedna pomyłka goni drugą”.
Facet pomyśli: „Dopiero wstałem….
Co mogłem zrobić? Może coś przez sen? Nie”.
Facet spyta cię, co się stało.
A ty musisz tylko wymyślić imię.
Każde się nada.
„Kim jest Catalina?”.
Może żadnej nie znać.
Ale i tak go przyłapałaś.
I tak go przyłapałaś.
„Cholera, nawaliłem. Znowu.
Jestem takim cipeuszem. Zawsze coś.
Czego ja szukałem u innej? Nie kojarzę akurat Cataliny.
A może? Nie. Byłem grzeczny.
Catalina? Nie. Ale skoro tak mówi, to nawaliłem”.
I facet odpowiada: „Nie wiem, skarbie. A co?”.
„Ty już wiesz co”.
Facet myśli: „Pewnie, że wiem. Po co pytam?
O Boże!”. I gdy już facet traci przytomność,
rzucasz tylko: „Zjadłabym coś”. I facet już ustawiony.
„Może makaron? Wiem, że go uwielbiasz.
Ja stawiam. A wracając, kupimy arepas na później”.
Tu chodzi o cierpliwość. Różnimy się.
Jedno z was jest większym bałaganiarzem.
Podnieście rękę, bałaganiarze.
Rozumiecie mnie.
W moim związku to ja nim jestem.
Czyściochy, przyjmijcie przeprosiny w naszym imieniu.
Wiemy, że życie z nami, to piekło.
Przepraszamy, dobra? To nasza wina. Jak zwykle.
Ale uważajcie.
Nic nie wkurza bałaganiarza bardziej, niż kiedy mu posprzątasz.
Nie waż się. Bo będzie problem.
Dla ciebie to bałagan,
ale bałaganiarz wie, gdzie co leży. Sprzątnij, a się zagubi.
Wścieknie się.
Zacznie dorabiać ideologię.
Może ma pod łóżkiem łyżeczkę ze starym karmelem.
Obrzydliwa sprawa.
Ale weź mu ją sprzątnij,
pomyśli, że z pokojem jest coś nie tak.
„Gdzie mój karmel?.
Nie ma go pod łóżkiem. I jak ja go zjem?
Czemu nie mogę znaleźć mojej łyżeczki?”.
Uderzy w przesadę.
„Zabrałam ją, mrówki po niej łaziły”.
„Przyjaźniłem się z nimi.
Jadły ze mną karmel. Jak mogłaś nie zapytać?”.
Bądźcie cierpliwi, bałaganiarze przesadzają.
U kobiet chodzi zwykle o bluzkę, o ładny strój.
O jakieś ubrania, dzięki którym nabywają pewności siebie.
Takie na specjalne okazje.
Mężczyznom jest łatwiej. „Idealna koszulka.
W sam raz na specjalną okazję”.
Założą ją na każdą okazję.
Powiedzmy, że to ulubiona koszulka w paski.
Facet idzie do szafy, szuka jej,
a tam pusto.
Wpada w szał.
Pary wiedzą, o czym mówię.
Pierwsza myśl nie brzmi: „Gdzie moja koszulka? Co z nią zrobiłem?
Nosiłem ją ostatnio?”. Nie. Ktoś musiał ją zabrać.
„Ona zawsze zabiera moje rzeczy i przekłada je bez pytania”.
Facet jest wściekły i naskakuje na partnerkę.
„Gdzie moja koszulka w paski?”.
A ona pogarsza sprawę: „Tam, gdzie ją zostawiłeś”.
To okropna odpowiedź. Tak ciężko pomóc mu szukać?
„Nie wiem, która. Masz dwie…”. Nie.
To jak pytanie: „Masz jakiś problem?”.
Facet zachowuje zimną krew. „Gdyby tam była,
nie pytałbym, kochanie”.
„- Sprawdzałeś w koszu na pranie? - Pusto”.
Ale myśli: „Jak sprawdzić, żeby nie zauważyła?”.
Już robi burdę, chociaż nie sprawdził.
Udaje idiotę, zaczyna szukać.
„Zawsze mi wszystko przekłada.
Nie mogę kupić nic fajnego. Zawsze się gubi. Sprawdzałem dwa razy.
Nie ma jej”.
„Nic dziwnego, w tym chlewie…
Może leży pod łyżką z karmelem?
Może tam”.
Babka włącza sarkazm.
„Mój chlew cię nie dotyczy”.
Kolejna kłótnia.
Wygrywa ten, kto szybko kończy kłótnię.
Ten, kto nie wpadł w szał.
Kłócimy się, przesadzamy.
Zapełniamy mózg okropnymi myślami.
Kłócimy się sami ze sobą.
„Ja bym w życiu…
Nie ma opcji.
Ja po prostu…
Nie rozumiem.
Co jest aż tak, kurwa, trudnego
w poszanowaniu własności drugiej osoby?
To podstawowa zasada.
To nie moje. Lepiej zostawię.
I tyle. Proste.
Nie moje. Zostawię.
Podstawa szacunku.
To moje. Wezmę to, podetrę tym dupę.
Jest moje! I zrobię to, co mi się spodoba.
Nie moje. Zostawię”.
Proste jak drut.
„Ale moje rzeczy zawsze giną w tym domu,
bo mnie tu nikt nie szanuje.
Nikt w ogóle. Gdybym zaginął, prędzej znalazłaby koszulkę w paski.
Jej rzeczy są tam. Wyprasowane. Posegregowane kolorami,
pachnące.
A moje zaginęły.
Nawet nie pamięta tej koszulki. Nie ma pojęcia.
Wmawia mi, że ją sobie zmyśliłem.
Nie istniała. Nosiłem ją przy niej z 500 razy
i nie ma pojęcia. Może biegałem na waleta?
Biegałem z gołym brzuchem, myśląc, że mam koszulkę”.
Czas szybko mija, kiedy kłócisz się sam ze sobą.
Zwracajcie na to uwagę i bądźcie cierpliwi,
bo związki kończą się przez takie właśnie sprzeczki.
Wiele lat temu się przez to rozstałem.
Ukradła mi jedzenie.
Nie lubię, gdy ktoś to robi.
Są dwa rodzaje ludzi. Jedni dzielą się szamą, drudzy nie.
Jestem z tych drugich.
Jesteśmy popierdoleni. Wiem. Rozumiem.
Ale nie samolubni.
Bo najpierw pytamy: „Tobie też coś zamówić?”.
I słyszymy: „nie!”.
Ale gdy tylko jemy, nagle głodnieją.
Zerwałem z laską, bo ukradła mi frytki.
Może to brzmi jak przesada. Ale to nie były zwykłe frytki.
To były frytki nadzwyczajne.
Z cheddarem, papryką, nachosami i bekonem.
Przepyszne.
Spytałem: „To nieziemskie frytki, zamówić ci?”.
„Nie, chcę tylko wodę”.
„Świetnie. Dla ciebie woda, dla mnie frytki”.
Jedzenie przyjechało, a ona od razu pakuje frytę do buzi. Szok!
„Coś ty właśnie zrobiła?
Jesteś głodna? Dokupić ci?”.
„- Chciałam tylko jedną. - Ale to moje.
Zamówiłem dokładnie tyle. A teraz mam mniej.
Nie najem się”.
„Uspokój się, to jedna frytka”.
„Tak, ale ta była najsmaczniejsza.
Najlepsza. Miała najwięcej sera.
Przyjechało jedzenie i pomyślałem, że to od niej zacznę.
A teraz nie wiem, gdzie zacząć. Spieprzyłaś. Straciłem apetyt”.
„- Nie bądź wulgarny. - Nie bądź złodziejką”.
W gniewie mówi się różne głupoty.
Musimy być cierpliwi.
Pary muszą być cierpliwe. Również w stosunku do rodzin.
Na przykład do dzieci.
Kto z was ma dzieci? Przyznajcie się.
Trochę was jest. Dobrze.
Trzeba cierpliwości. Ja mam dwójkę dzieci.
Wiecie, co się zmieniło od czasów naszego dzieciństwa?
My staramy się być dobrymi rodzicami.
Nasi starzy mieli to w dupie.
Byli zajęci, nieuważni, mieli swoje sprawy.
Ich metoda brzmiała: „Niech się sam nauczy”.
Umywali ręce.
„Wchodzisz tam? Ostrożnie. Spadłeś? Masz nauczkę”.
Trzy miesiące z nogą w gipsie.
Tata mówiący rodzinie: „Patrzcie, co debil zrobił”.
Nie było lekko. Uczyliśmy się na błędach.
Teraz rodzice przeginają w drugą stronę.
Chcą uczyć dziecko rozmową.
Psychologowie każą zbudować autorytet,
ale na poziomie dziecka, bez tajemnic,
żeby mi zaufało i samo mówiło szczerze.
Jak nauczę młodego mnożenia, nie traumatyzując go?
My uczyliśmy się tabliczki mnożenia ze strachu.
Wciąż się boimy. Spytasz kogoś: „Ile jest sześć razy osiem?”.
Odruch nie zanikł.
„48”.
Cofnijmy się jeszcze. Jak uczono naszych rodziców?
Dziadek wracał po pracy, ojciec się uczył.
Dziadek mówił, że to proste.
„Dwa razy cztery?”. Bum! Pas na stół.
Nie?
Tata mówi: „Osiem”. „No i tym razem cię nie walnę.
Następne”.
Tak, idealnie.
Takie były metody, nie mówię, że dobre, ale takie były.
My aż tak źle nie mieliśmy, ale mój ojciec zniszczył moje zaufanie,
ciągle nas do siebie porównując.
Nasi ojcowie kochali się do nas porównywać.
Nie byli przy tym wspierający i zawsze się o coś gniewali.
Wymagali od dzieci zbyt wiele.
„Nie znasz tabliczki mnożenia?
Ja w twoim wieku dzieliłem.
Jesteś opóźniony.
Musimy prześwietlić ci głowę, to nie jest normalne”.
W dziecku budził się strach: „W mordę, mam guza mózgu.
Mam guza mózgu, dlatego nic nie rozumiem.
Nic nie pamiętam z lekcji i ciągle chce mi się spać.
Tak, mam guza”.
Kłócili się przy nas z mamą.
„Jak może nie umieć mnożyć? W tym wieku?
Ile płacimy za szkołę? Zdzierstwo. I tak nic nie kuma.
Szkoda pieniędzy.
Po co go tam posyłać? Będę go uczył w domu.
Przy okazji przypilnuję.
Za dwa tygodnie będziesz mnożył i dzielił.
Jeśli rzucę pracę, będziemy głodować. Tylko ja pracuję.
A my się modliliśmy: „Boziu, nie chcę umierać z głodu”.
Robiło się traumatycznie.
„Nie chcę głodować.
Muszę nauczyć się mnożyć, pomimo guza mózgu”.
Więc ciężko pracowaliśmy.
Rodzice zarzucali nas informacjami, bez żadnego wyjaśnienia.
„Jak możesz nie umieć mnożyć? To proste. Zobacz.
Dwa razy cztery. To osiem.
I cała filozofia. Matma jest dokładna.
Dwa razy cztery to nie sześć ani dziewięć.
Rozumiesz, idioto? To osiem. Łapiesz?
No to dalej. Sześć razy osiem”.
Liczyliśmy na palcach.
Nie dali nam nawet pomyśleć. „Sześć razy osiem!
Ogłuchłeś, dzieciaku? Ile to?”.
Więc mówię w nerwach: „60?”.
A ojciec: „Jest głupszy od reszty.
Zrobiliśmy go po pijaku, nie?
Marnujemy pieniądze. Do niczego się nie nadajesz.
Jutro wypisujemy go ze szkoły.
Zadzwonimy do wujka Alberta, będziesz pakował zakupy w Corabatos.
Albo rowy kopał”. Tak mnie straszył.
I wierzyłem! Szedłem spać z tą myślą.
W koszmarach niosłem cudze zakupy w Corabatos.
Wujek Albert bije mnie kijem: „Sześć razy osiem!”.
„Nie wiem, mam guza!”.
Niektóre rzeczy zmieniły się na lepsze.
Dzieci mają teraz świadomość społeczną, środowiskową.
Dbają o zwierzęta.
Adoptują psy, ratują koty.
To wspaniałe.
My za dzieciaka mieliśmy zwierzęta w dupie. Co nie?
W szkole sprzedawali farbowane kurczaki.
Przy wejściu.
Ktoś z was takiego kupił?
„- Mamo, kup mi kurczaka. - Po ile? 200 pesos?”.
Brałeś go do ręki.
Kurczak umierał ściśnięty.
Umierały w tragicznych okolicznościach.
Niektóre dzieci z nimi spały. „Tulę moje kurczątko”.
Pewnego dnia kurczak znika, masz to gdzieś.
„Jest szczęśliwy gdzie indziej”.
Trzy dni później znajdujesz jego truchło pod pierzyną.
Udusił się. Straszne.
Biedactwa.
Pozmieniało się. Dorastaliśmy inaczej.
Ja dorastałem inaczej niż wy.
Chodziłem do babskiej klasy.
Byłem tam jedynym chłopakiem.
Będąc rodzynkiem w żeńskiej klasie,
stajesz się jedną z nich, nie masz wyboru.
Na apelach dyrektor mówił: „Przywitajmy dziewczęta z czwartej klasy”.
Gapili się na mnie. Pomachałem. Nie chciałem być wredną laską.
Na apelach podnosili flagę,
tak się wtedy robiło, na największym boisku.
Wszyscy stali w szeregu, pogrupowani klasami.
W pełnym słońcu, na stojaka,
marnowaliśmy cały poranek, nie ucząc się.
Dyrektor mówił: „W lewo.
W lewo.
Cofnijcie się.
Przysięgnijcie na flagę. Cztery ruchy. Raz, dwa.
Przysięgam na Boga, wierność mojej fladze i ojczyźnie…”.
Takiej litanii nie szło zapamiętać.
„…niepodzielnej, …naród, tak mi dopomóż Bóg. Trzy, cztery.
W lewo.
Cofnijcie się.
Do hymnu.
W lewo.
Cofnijcie się”.
Staliśmy tam w pełnym słońcu.
Odwodnieni.
Hodują nas na morderców od małego.
Każdy się zastanawiał, jak sfajczyć szkołę.
Odbijało nam.
Już prawie mdleliśmy, gdy wtem: „Ogłoszenie dyrektora”.
„Cholera!”.
Siedziałem sam w kącie, dziewczyny mnie ignorowały.
Nazywały „tą brzydką w krótkich włosach”.
Aż pewnego dnia jedna z nich
powiedziała, że zaprzyjaźnimy się, jeśli z nimi zagram.
Nauczyła mnie gry w łapki. Dziewczyny wiedzą, co to.
A facetom wyjaśnię,
że to ulubiona gra dziewczynek,
w którą gra się rękoma.
A ten mąż, mąż, mąż
Bił ją wciąż, wciąż, wciąż
Bije cię, bije mnie
Bije nas obydwie
Pani Zosia
Większość pamięta, prawda?
Graliśmy. Było super.
Pamiętacie?
Nawet fajniej było grać obiema dłońmi.
Pani Zo, Zo, Zo
Pani Sia, Sia, Sia
Pani Zo, Pani Sia
Te gry wymiatały.
Najlepsza miała choreografię. Kładłeś się na podłodze…
Aniołek spada z nieba
A z sufitu kwiatek, kwiatek!
Tym kwiatkiem była róża, a to duży wydatek. Wydatek!
Z kwiatka wyszła dziewczynka, o imieniu Karynka! Karynka!
Karynka mówią mi…
Zajebisty hit.
To nie był mój najnormalniejszy rok.
Wszyscy chłopcy grali w nogę.
„Potrzebny nam jeden do drużyny. Może on?”
A ja: „Karynka mówią mi…”.
W piątej klasie przenieśli mnie do innej klasy,
wtedy zaczynasz interesować się innymi dzieciakami.
O, słodka niewinności.
Dziewczyny lubiły na przerwach leżeć na boisku,
tak żeby chłopcy je widzieli.
Pewnego dnia leżeliśmy tam wszyscy.
Dyrektor stwierdził: „Czas go przenieść do innej klasy”.
Trafiłem do męskiej klasy. Znów samotny. Nie grali w łapki.
Przywykłem już do…
W szkole nigdy nie czułem się na miejscu.
Nawet podczas świąt. Na przykład Halloween.
Dzieci mają teraz superkostiumy,
dopasowane, ze sztuczymi mięśniami, ale i niedrogie.
Avengersi, Czarna Pantera, Iron Man,
Kapitan Ameryka, Thor.
Dziewczyny też. Wonder Woman, Wanda,
Czarna Wdowa, księżniczki.
My mieliśmy kostiumy, na które było stać rodziców.
Nie mieliśmy kasy.
Dziewczynki przebierały się za Romki.
To zwykle oznaczało, że ich rodzice
nie mają kasy.
Kostiumy Romek były najtańsze.
„Nie ma kasy? Romka”.
Mnie też raz za nią przebrali.
Moim siostrom w tych strojach dawano cukierki.
Jedna się cieszyła, kochała słodycze.
W trudnych czasach ludzie są kreatywni. Zaproszono mnie na imprezę,
nie miałem kasy na kostium. Co robić?
Nie przebrałem się za Romkę.
Co zrobiłem?
Kupiłem mleko. Trzymałem je w buzi.
Mleko w buzi.
Kumpel spytał, za co się przebrałem. „Za pryszcza!”.
Wiem.
Jestem obrzydliwy.
Ale wyszło tanio.
Jeśli nie macie kasy,
kolejne Halloween jest wasze.
Ale tak dorastaliśmy.
Bez dzisiejszych wygód.
Nie mieliśmy internetu,
dlatego teraz telefon jest przedłużeniem naszego ciała.
Za dzieciaka takich nie mieliśmy.
I dlatego siedzimy z nosem w telefonie.
Używamy w miejscach, w których nie powinniśmy.
W kinach, bankach. Z tym się akurat nie zgodzę,
bo niby dbają o nasze bezpieczeństwo.
Ale telefon to źródło rozrywki.
A kolejki w bankach są długie.
Nie ma nawet telewizora.
Żadnych gazet.
Nie bardzo możesz pogadać.
Do banku idzie się za karę.
„Siedź i przemyśl swoje finanse w ciszy”.
To poczekalnia wstydu. Prawda?
Z nudów wyciągasz telefon.
Kogo to obchodzi?
„Do kurwy nędzy…”.
Próbujesz wyglądać poważnie,
żeby uznali, że to ważne.
Ale oglądasz głupie memy.
Śmiejesz się. Surowo.
Podchodzi ochroniarz i każe ci schować telefon.
„Proszę odłożyć telefon z powodów bezpieczeństwa”.
„Oczywiście”.
I zaczyna się nasza ulubiona zabawa z ochroniarzem.
Dobra, będę udawał debila. Odwróci się, zerknę w telefon.
Strażnik myśli to samo.
„Kiedy się odwrócę, pewnie wyciągnie telefon.
Nudzi mi się. Powkurzam go”.
Więc pogrywacie ze sobą.
Umiem pisać bez patrzenia.
To bezużyteczne z powodu autokorekty,
która robi nam przypał. Kumpela napisała kiedyś: „Hej, stary”.
Wyszło: „Hej, stulejo”.
Zablokowałem ją. Nie mamy kontaktu.
Albo dostajesz jęczące wideo.
Każdy się kiedyś na to nabrał.
Ja w najgorszym momencie. W banku.
Z pełnym nagłośnieniem.
Tytuł z mylącą grafiką,
żebyś odtworzył wideo.
„James Rodríguez mówi o powrocie do Realu.
Czy znów zagra u Królewskich?”.
„Nie!.
Co się dzieje? Wyciszyłem.
To nie porno. To James.
To nie tak, jak myślicie…”.
Strażnik mówi: „Odłóż pan to, tu są dzieci”.
„To nie porno, tylko… Ten złom się zepsuł”.
Masz durną minę.
„Nabrali mnie.
Gdzie James w Madrycie?”.
Wstyd nie trwa długo, znów chwytasz telefon.
Nie wiem, czemu. Kiedyś się odwróciłem,
a strażnik zniknął. Słyszę zza pleców: „Schowaj”.
Tak się przestraszyłem, że prawie dostał.
Zaprzeczaj, zamiast przeprosić.
Zaprzeczaj i wyolbrzymiaj.
„- Nic nie robię. - To czemu go trzymasz?
Bo chcę, żeby tam był. Dyktator.
Będziesz go trzymał? Lepiej schować do skrytki.
Nie, wolę go trzymać. Świr”.
Odkładasz go i znów się kłócisz: „Dobra, nie wyjmę go.
Już nigdy w życiu.
Dostanę gangreny w nodze i ją stracę.
Przez kogo? Przez strażnika.
Już go nie użyję. Dobra.
Ale to nie może dotyczyć tylko mnie.
Strażnik też nie może,
ani pracownicy banku, ta pani, nikt nie może.
Jeśli będzie napad, wszyscy, kurwa, zdechniemy.
Nikt nie może zadzwonić na policję.
Kto umrze pierwszy? Kto nas zabił? Strażnik.
Strażnik. Zobaczymy, kto umrze pierwszy”.
Chcemy być w ciągłym kontakcie, po to nam telefony.
Internet jest najważniejszym narzędziem.
Domowy, przede wszystkim.
Niektórzy mówią, że elektryczność jest ważniejsza.
Ale kiedy nie ma prądu, najbardziej wkurza brak internetu.
Internet wysiada i my też.
Sam prąd nie bardzo nas denerwuje. Po ciemku jest zabawnie,
słyszysz sąsiadów.
Prawda?
Cała dzielnica jednym chórem.
W twojej kuchni.
I nagle słyszysz: „Nie ma prądu”.
„Wiem, oglądałem telewizję. Sprawdźmy, co się stało”.
Ale gdy nie ma internetu, wściekłość rośnie z 0 do 100 w sekundę.
Ogromna, prawda?
Myślicie: „Płacę za usługę, której nie mam,
robią ze mnie idiotę, wysyłają rachunki na czas,
to chyba żart”. I tak dalej.
Nie chcemy dzwonić do obsługi klienta, bo mamy złe doświadczenia.
Albo nie odbierają, albo wkurzasz się na obcego.
Rozłączają się albo nie pomagają. Słabo.
Nie mając wiedzy technicznej, chcesz ręcznie naprawić sygnał.
Idziesz do modemu.
Niektórzy mu grożą. „Czego nie działasz, złomie!
Zepsułem go?.
Nie?
Odłączmy modem”.
Tracisz cierpliwość, włączasz go, światełka się zapalają.
Jedno miga i się wyłącza.
Nie wiesz czy wcześniej też tak było.
Nie działa. Boże, trzeba zadzwonić.
Jeszcze zanim zadzwonisz, rozmyślasz.
„Już ja tym skurwysynom nagadam.
Pewnie się ze mnie śmieją.
Rozłączają mnie sobie dla zabawy.
Ale ja będę czekał, aż odbiorą.
Nieważne, ile. Choćbym musiał rzucić robotę.
Dopóki nie przywrócą połączenia”.
Drzesz się na ścianę.
Jesteś wściekły i słyszysz wesołe nagranie.
„Z dumą niesiemy pomoc. Poczekaj na linii”.
„Z dumą? Zakłamane skurwiele.
Bezwstydne.
Kto jest dumny ze skarg? Chore pojeby”.
Odzywa się menu. „Dla usług specjalnych wciśnij 1.
Dla kablówki wciśnij 2. Dla internetu przenośnego, 3.
Dla domowego, 4.
Dla stałych klientów, 5. Dla…”.
Też umieracie z nudów, słuchając menu?
Wasz umysł odpływa, myśląc o niestworzonych światach.
A kiedy się ockniecie, opcje znikają.
I nagle…
„Zadzwonię znowu”.
Dzwonię po raz kolejny
i znów narzekam na ich durne menu.
Ale i tak zostaję.
„Tu Maritza, w czym mogę pomóc?”.
Wiesz, że to nie jej wina. Wściekasz się, ale chcesz być fair.
Próbujesz oddychać, zrelaksować się. Żyłka ci wychodzi.
Czerwona twarz, tachykardia.
Ale oddychasz.
„Maritza.
Jak się masz?
Dzwonię, bo mam problem.
Tak. Po co innego?
Nie dzwoniłbym inaczej, prawda, Maritza?
Dzwonię, żebyś mogła mi pomóc i znaleźć w waszym systemie,
co jest do chuja… co jest nie tak. Przepraszam.
Przywróćcie jak najszybciej połączenie,
żebym mógł wrócić do oglądania Jane the Virgin.
Dzięki, Marit…
Maritza?”.
„Poproszę o pana imię i nazwisko”. Wywalone na twój monolog,
mają protokół. Bez twoich danych, nie pomogą.
„Néstor Ricardo Quevedo Madrid”.
Myślę: „Błagam, mów mi Ricardo”.
„Panie Néstor”.
„Tak, Maritza?”.
„To musi być jakaś pomyłka. U mnie wszystko działa”.
„Nie.
Nie, Maritza. To żadna pomyłka. Nie jestem debilem.
Wiem, kiedy coś działa, a kiedy nie.
Nie jestem pieprzoną małpą.
Spróbujmy od początku, Maritza.
- Nie mam internetu. - Na pewno? Może to zasięg.
Nie mam internetu!”.
„Nie ma pan internetu? Mamy nową ofertę
internetu domowego ze zniżką”.
„Na sandał Mojżesza, skup się.
Mam usługę,
ale w ogóle nie działa.
Jestem na skraju, Maritza.
Nie zasłużyłem na to. Nie ma opcji.
Wiem, że jesteś zajęta i masz w dupie mój problem.
Powiedz mi, jak ręcznie przywrócić połączenie i się odczepię”.
„Instrukcja jest na naszej stronie”.
„Rety, dziewczyno!
Mam jedno pytanie. Z całym szacunkiem.
Czuję, że jesteśmy sobie bliżsi.
Jak, do chuja pawiana, mam ściągnąć coś ze strony,
bez internetu?
Myślisz, że jestem czarodziejem?
Że mam magiczną różdżkę?
Wiem, co zrobię, Maritza.
Wyciągnę z dupy magiczny kabel, podłączę do modemu
i będę miał wiecznie nielimitowany internet.
To się uda? Mój magiczny odbyt ogarnie mi 500 bajtów internetu?
Nie pogrywaj ze mną, Maritza.
Słyszę twój śmiech.
Nabijasz się ze mnie.
Czuję ból w klatce piersiowej, moje prawe ramię zdrętwiało.
Poniesiesz odpowiedzialność za leczenie,
za zawał. Nagrywasz? Zabiłaś mnie!
Swoją niekompetencją!
Maritza, ja nie…
Potrzebuję wsparcia technicznego. Nie wspierasz mnie.
„- To nie mój dział. Przełączę pana. - Nie!”.
No i czekasz.
Musimy być cierpliwi.
Mamy przesrane. Codziennie tyle się dzieje.
Kiedyś po występie usłyszałem:
„Dzięki, potrzebowałam tego. Ostatnio było ciężko.
Od paru tygodni mam depresję, a od miesięcy jestem smutna.
Wszystko zaczęło się w 99'…”.
Rozważała nawet samobójstwo.
I dziękowała mnie? Nie jestem optymistyczny, motywacyjny,
daję okropne rady.
Uważam, że ludzi jest za dużo.
Ale tego jej przecież nie powiem.
Nie mogę dać jej złej rady. Rozśmieszę ją.
Powiedziałem: „Też wiele razy próbowałem się zabić”.
„- Naprawdę? - Tak, miałem siebie dość.
Ale jak to zrobić? Chciałem odejść w dobrym stylu.
Przecież prasa o tym napisze.
>Śmierć komedii< i ja na okładce.
Jeśli ktoś chce się zabić z powodu pecha, to i przez pech mu nie wyjdzie.
- Jak to? - Tak działa pech.
Niszczy ludziom marzenia.
Pechowcowi nawet śmierć się nie uda.
Gdybym chciał się zastrzelić,
co najwyżej złamałbym szczękę.
Gdybym się powiesił, zostałbym warzywem.
Gdybym się otruł, wysiadłaby część organów.
I miałbym problem z mówieniem.
Gdybym się utopił, ktoś by mnie uratował,
w ogóle nie mając szacunku do śmierci.
- Więc zrobiłem wszystko naraz. - Jak?
Kupiłem pistolet, linę, truciznę i pojechałem na klif.
Przed skokiem zmówiłem pacierz. Ludziom się zmienia.
Boże, oby poszło gładko.
Skoczyłem. Miałem takiego pecha,
że szarpnięcie liny odpaliło pistolet
i ją przestrzeliło. Przez wodę morską wyrzygałem truciznę”.
Stanęła jak wryta.
„- Jesteś stuknięty. - Ale żyję”.
Nie wiem, na jak długo, dlatego cieszę się życiem.
A miałem dziś z wami dużo radości.
Dziękuję za te uśmiechy.
Dziękuję za aplauz i dobrą energię.
Jesteście przemili.
Bardzo wam dziękuję.
Dziękuję. Na razie, ciao.
Trzymajcie się.
Wielkie dzięki, ciao!
Napisy: Zuzanna Chojecka