Downloaded from YTS.MX
‎ผมชื่อริคาร์โด เกเวโด
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ผมอายุ 37 ปี
‎ผมแต่งงานแล้ว ‎และเป็นพวกชอบเยาะเย้ยถากถาง
‎ผมหมายถึง เป็นนักแสดงตลกน่ะ
‎บางครั้ง อะไรๆ ก็ไม่เป็นไปตามแผน
‎อันที่จริง กับผมน่ะ อะไรๆ มันก็พลาดไปหมด ‎เลยอธิบายได้ว่าทำไมเป็นแบบนี้
‎แต่ผมเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเสมอ
‎ผมเริ่มต้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎ทำมันมาตลอด 20 ปีราวกับคนโง่
‎ทำไปหมดทุกอย่าง
‎เพื่อแค่ให้คุณหัวเราะ
‎(คิ้วหนา)
‎ถ้าคุณเบื่อการใช้ชีวิตตามจังหวะของคนอื่น
‎และการต้องทำอะไรไปหมดทุกอย่าง
‎ให้พักสักนิดแล้วดูการแสดงนี้
‎พักบ้างนานๆ ทีก็ไม่เป็นไรหรอก
‎แต่รู้อะไรไหม ‎สิ่งที่เราทำมันไม่มีค่าเลย
‎พรุ่งนี้จะแย่กว่านี้อีก
‎(ริคาร์โด เกเวโด)
‎สวัสดีครับ
‎ขอบคุณครับ
‎สวัสดีครับ ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณมาก
‎สำหรับเสียงปรบมือที่ซาบซึ้งกินใจ
‎ออกมาจากใจจริงแบบนี้
‎ผมชื่อริคาร์โด เกเวโด
‎หรือคุณอาจจะรู้จักผม ‎ในฐานะสามีของลิซใช่ไหม
‎พวกเขาเรียกผมแบบนั้นด้วย
‎คนทั่วไปมักพูดว่า "เขาเป็นสามีของลิซ ‎ชื่ออเลฮานโดร เกเวโดไง"
‎ยังไงก็เถอะ
‎ดีจริงๆ เลยนะ ที่พวกคุณมากันได้
‎ดีอีกเหมือนกันที่พวกคุณได้มาดู
‎มุกตลกคลายเครียดน่ะ
‎เพื่อให้คุณได้หัวเราะ ‎ท่ามกลางสถานการณ์แบบนี้
‎ถึงแม้ตอนนี้จะลำบากกันอยู่
‎และลำบากกันมาสักพักแล้ว
‎ซึ่งมันทดสอบความอดทนเรามากเลยเนอะ
‎เราต้องอดทน
‎เพราะเรารู้สึกแทบจะทนไม่ไหวตลอดเวลา
‎อยากจะพังทุกอย่างไปหมด
‎สรุปง่ายๆ ว่ามันชวนให้ใจสับสน ‎แต่เราก็มีเท่านี้แหละ
‎จากการออกไปเผชิญรถติด ‎เราก็ออกไปกันอย่างมีความสุข
‎แต่ทันทีที่คุณอยู่บน ‎ยานพาหนะคุณจะเริ่มคิด
‎ว่าคนอื่นนอกจากคุณโง่หมด
‎ไม่มีใครรู้ว่าเราจะอยู่ร่วมกัน ‎ได้ยังไงนอกจากคุณ
‎ใช่ไหมล่ะ ทุกคนโง่หมด ยกเว้นคุณ
‎อย่างคนขับมอเตอร์ไซค์ ‎ทำให้คนขับรถโมโหใช่ไหม
‎"ทำไมไอ้พวกนี้ไม่ขยับล่ะ ‎ทำอย่างกับตัวติดกาวไว้ตรงกลางเลน"
‎ใช่ไหม ถ้าคุณขับรถ ‎คุณก็จะสาปแช่งจักรยาน
‎"ไอ้พวกนี้ชิดรถเกินไปแล้วนะ ‎ขอให้ฝนตกใส่หนักๆ เลย"
‎คนขับรถเองก็ทำให้คนขี่มอเตอร์ไซค์โมโห
‎"เหลือที่ให้คนอื่นผ่านมันยากนักเหรอวะ ‎ทำอย่างกับตัวติดกาวรถคันอื่น
‎ต้องให้ซิกแซ็กไป อันตรายชะมัด
‎นี่มีจักรยานก็เพื่อย่นเวลา ‎ไม่ได้ให้มารถติดแบบนี้โว้ย
‎พ่อจะถากกระจกมองข้างให้"
‎ส่วนด้านนักปั่นก็กลัวหัวหด
‎"หวังว่าจะไม่มีใครบีบแตรนะ ‎ไม่งั้นตกใจรถล้มแน่ๆ
‎หวังว่าจะไม่มีใครเอามีด ‎มาจี้ขโมยจักรยานเราไปนะ
‎พระเจ้า ช่วยลูกด้วย"
‎กลัวขี้แตกขี้แตน
‎พวกคนส่งของที่ขับสวนทาง ‎ก็แบบว่า "เจอกันในนรกโว้ย"
‎พวกเขาไม่สนอะไรหรอก
‎พวกนั้นอยากให้เราตายกันหมดอยู่แล้ว
‎เอาเถอะ
‎นั่นแหละ
‎จะมองไปทางไหนก็มีแต่คนหัวเสีย
‎เราควรเรียนรู้ที่จะใจเย็นกันนิดนะ
‎เราต้องเรียนรู้ที่จะอดทน ‎ไม่งั้นจะเป็นบ้ากันหมด
‎แล้วก็ต้องคอยเกร็งแก้มก้นลุ้นกันตลอด
‎คนที่ขับรถเกร็ง ไอ้คนขี่จักรยานก็เกร็ง
‎มันบอกอะไรเกี่ยวกับเรา ‎ชาวโคลอมเบียได้เยอะเลย
‎เกร็งจนถึงจุดจบที่ขมขื่น
‎นั่นคือคติของเราเลย ‎ระหว่างการแข่งฟุตบอลรอบคัดเลือก เอ้า เกร็ง
‎ก่อนเกมสุดท้าย ‎"ถ้าเปรูชนะเวเนซุเอลา
‎เราก็เกร็งไปจนจบได้"
‎ระหว่างการเลือกตั้งด้วย
‎เกร็งลุ้นให้ผู้สมัครของคุณ "หวังว่าจะชนะนะ"
‎พวกเขาไม่ชนะ แล้วเราก็จบเห่กันหมด
‎น่าจะเอา "เกร็งก้นกันให้สุด" ไปลงตราแผ่นดิน
‎มันทำให้เราเป็นชาวโคลอมเบีย
‎ไอ้ "กฎหมายและความสงบ" ‎นี่ไม่บ่งบอกความเป็นเราเลย
‎ถ้าตราแผ่นดินบอก "เกร็งก้นกันให้สุด"
‎พวกคุณจะตอบว่า "ใช่" ถูกไหม
‎คุณจะบอก "ประเทศฉันเอง นั่นฉันเอง" ใช่ไหม
‎แต่เราก็ชินกับ ‎การปาหี่ห่วยๆ แบบนี้มาตลอด
‎สองปีก่อน ก่อนเราจะติดโรคระบาด ‎เราก็ติดอยู่ในโคลอมเบียแล้ว
‎ถ้าคุณจำได้ ก่อนเรื่องโควิดน่ะนะ
‎เราก็ต้องเก็บตัวอยู่ในบ้านแล้ว
‎เพราะการเดินขบวน การประท้วง
‎พวกเรากลัวมาก
‎กลัวว่าคืนไหนจะมีโจรบุกเข้ามา
‎ในชุมชนที่มีรั้วรอบขอบชิด
‎อย่างทันทีทันใด
‎จำเรื่องพวกนั้นได้ไหม ‎ยังมีเรื่องอะไรมาแทนไม่ได้เลย
‎แทนไม่ได้จริงๆ
‎อย่างไอ้ข้อความลูกโซ่ในวอทส์แอป ‎ที่เริ่มจากป้าของใครสักคน
‎ผมแน่ใจ ต้องเป็นป้าใครสักคนแน่
‎"มีโจรบุกเข้ามาในชุมชนของเรา"
‎ทุกคนก็ส่งต่อข้อความนั้น
‎แล้วชุมชนที่มีรั้วกั้นก็คิดไป ‎ว่าหมายถึงตัวเอง
‎เพราะแบบนั้นพวกเพื่อนบ้าน ‎ก็เลยถือไม้ไปที่ประตูรั้ว
‎เพื่อปกป้องเกียรติศักดิ์ศรีของชุมชนตัวเอง
‎แต่ไม่มีใครมาเลย
‎"พวกเขาไม่บุกเข้ามา ‎เพราะเรารวมกันเป็นหนึ่ง"
‎ถึงจะไม่มีโจรบุกเข้ามาในชุมชนก็จริง ‎แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
‎ภรรยาผมบอก "ไปที่ประตูรั้วด้วยสิ ‎เดี๋ยวเขาคิดว่าเราไม่สามัคคี"
‎"ไม่งั้นพวกเขาจะแสดงสีหน้าในลิฟต์"
‎ผมถาม "เพื่ออะไร ผมง่วงจะตาย ‎ผมไม่ใช่นักสู้ซะหน่อย"
‎ผมต้องหักไม้กวาดเพื่อเอามาถือเป็นไม้สู้
‎แล้วถ้าไม่มีการบุกรุก ผมก็ต้อง ‎ซื้อไม้กวาดใหม่เหมือนคนโง่เหรอ ไม่เอา
‎ถ้าโจรมาจริงผมก็สู้ไม่ได้ ‎พวกมันจะดึงไม้ไปแล้วเอามาฟาดผมแทน
‎คุณอยากพาผมไปห้องฉุกเฉินตอนตีสาม ‎โดยมีไม้เสียบก้นอยู่ไหมล่ะ
‎ไม่ใช่แผนที่ดีเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ
‎ชงกาแฟไปก็พอแล้วน่า
‎ผมถือกาแฟไป
‎"กาแฟสำหรับพวกคุณครับ เพื่อนบ้าน"
‎"ขอให้สนุกกับการล่าสัตว์นะฮะ"
‎พอเสร็จผมก็ช่างแม่งแล้วไปนอน
‎ไม่มีคืนไหนหลับสบายเท่าคืนนั้นแล้ว
‎ถ้ามีคืนไหนที่จะสงบสุขสุดๆ ละก็ ‎ต้องเป็นคืนนั้นแหละ
‎มีผู้ชาย 40 คนคอยเฝ้าระวัง
‎มีแต่พวกคอยรักษาความปลอดภัย ‎ที่ต้องอดตาหลับขับตานอน
‎ข้างนอกนั่นต้องคนเยอะแน่ ๆ
‎"เมื่อไหร่ไอ้พวกนี้จะกลับไปกันวะ"
‎แต่เราก็ยังทำกันต่อไปเนอะ
‎ถูกปั่นหัวด้วยเรื่องโกหกพวกนี้ ‎แต่ก็ยังไม่ชินกันสักที
‎นั่นแหละนะ
‎ช่วงสองสามเดือนแรกมันลำบาก ‎อยู่แต่ข้างใน ไม่มีความแน่นอน
‎สมาชิกในครอบครัวที่คนในบ้าน ‎ชอบน้อยสุดจะถูกส่งไปจ่ายตลาด
‎ไปซื้อเสบียงเข้าบ้าน
‎สมาชิกคนนั้นจะไม่ได้เข้าร่วมงาน ‎ทำกิจกรรมอะไร
‎คนในบ้านจะบอกว่า "ส่งเขาไปสิ ‎เราส่งแม่ไปไม่ได้หรอก"
‎บอกคนนั้นว่า "นายแข็งแกร่งกว่านะ ไปเถอะ"
‎"นายไม่เคยป่วยนี่" เสร็จแล้วก็จากไป
‎เป้าหมายแรกคือกระดาษชำระ
‎แล้วก็เช่นเคย ในประเทศนี้เนี่ย ‎ผมไม่รู้ว่าทำไม
‎ทุกครั้งที่เกิดอะไรขึ้น ‎เราต้องคว้ากระดาษชำระกันไว้ก่อน
‎ผมไม่เข้าใจไอ้ความกลัวจะไม่มีอะไรเช็ดตูดเนี่ย
‎อาหารมันควรจะหมดก่อนสิ
‎ซึ่งมันคือสิ่งที่สร้างอึนะ
‎คุณมีกระดาษชำระ 30 ม้วน "แล้วไงต่อล่ะ"
‎"ไม่ได้อยากอึแฮะ รู้งี้น่าจะซื้อกล้วยว่ะ"
‎เสี่ยงชีวิตที่ตลาด ‎แล้วยังถูกทำให้ขายหน้าอีกต่างหาก
‎พวกเขาไม่ยอมให้คุณเข้าบ้านง่ายๆ
‎มีใครโดนไหม คุณมาพร้อมถุงข้าวของ ‎แล้วก็ "นี่ หยุดอยู่ตรงนั้น"
‎"ฆ่าเชื้อเร็ว"
‎พวกเขาอาบคุณด้วยน้ำยา
‎แบบว่า "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ตาแฉะไปหมด
‎"ถอดเสื้อทิ้งไว้ตรงนั้น นายมีเชื้อโรค"
‎ได้แต่ยืนเปลือยอยู่ที่ประตู ‎"มีอะไรเหรอ"
‎"ไปอาบน้ำ ห้ามแตะอะไรนะ"
‎แล้วต้องเดินออกไปแบบ ‎"ห้องน้ำอยู่ไหน" ตาบอดเพราะน้ำยาฆ่าเชื้อ
‎ส่วนเสื้อผ้าของคุณก็ "หยิบมันสิ" ‎"เธอแหละหยิบ มันติดเชื้อ"
‎"เสื้อผ้ามันติดเชื้อแล้ว ‎เร็วเข้า เอาไปลงเครื่องซักผ้า"
‎ทิ้งไว้นั่นแหละ ปล่อยไว้ให้ไวรัสตาย
‎"ฉันจับมันนะ" "ผมแตะมันไปแล้ว"
‎"เร็วเข้า ไปล้างมือสิ"
‎"อย่าให้ใครเข้าไปในนั้นนะ ‎ปล่อยให้ไวรัสตายไปก่อน"
‎"ปิดตายห้องน้ำไว้สักเดือน ‎ให้เชื้อมันตายไป"
‎เราไม่รู้จักเชื้อไวรัสนี้
‎เลยทำอะไรงี่เง่าไร้ประโยชน์ ‎ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎มีคนออกไปซื้อของโดยเอาถุงขยะคลุมตัว
‎เพื่อไม่ให้ติดเชื้อ
‎ใส่รองเท้าที่แช่น้ำยาฆ่าเชื้อ
‎มีพรมชื้นๆ ที่พวกเขาวางไว้ทุกที่
‎ล้อรถบางคันถูกพ่นด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ
‎แล้วข่าวก็ออกมาบอกว่า "ไร้ประโยชน์" ‎คนก็ได้แต่ร้อง "อ้าว"
‎"น่าจะบอกให้เร็วกว่านี้ ‎ฉันซื้อน้ำยาฆ่าเชื้อมาเยอะเชียว"
‎บางคนไม่เชื่อเรื่องวัคซีน
‎พวกเขาบอกว่า "ไม่ฉีดวัคซีนหรอก ‎เดี๋ยวโดนเอาชิปฝังใส่แขน
‎มันจะไปรบกวนสัญญาณดาวเทียม ‎โซเชียลมีเดียถึงได้ล่มไง
‎เพราะเจ้าของเฟซบุ๊กกำลังสอดแนมเราทุกคน"
‎ลองนึกภาพเจ้าของเฟซบุ๊กแอบดูคุณสิ
‎"เบื่อจะตายอยู่แล้ว เอาเลย
‎เขากระโดดขึ้นรถไฟแล้ว เขาจะทำอะไรนะ
‎มาดูกันว่า…
‎ใช่ ให้ตายเถอะ ‎แต่เราถูกจับตามองอยู่จริงๆ นะ
‎เคยคุยเรื่องอะไรกับเพื่อนหรือครอบครัว ‎แล้วได้โฆษณาห่วยๆ เรื่องนั้นไหม
‎ถึงกับร้อง "พระเจ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
‎เราเลยกลัวกันแทบตาย
‎ส่วนบางคนก็เลือกวัคซีน
‎พวกเขาเลยบอกว่า
‎ทั้งที่กินแต่ของเหลือมาทั้งชีวิต
‎แต่ก็เลือกเหลือเกิน ‎บอกว่า "ฉันจะเอาแค่ไฟเซอร์เท่านั้น"
‎พวกเขาเลือก
‎"ฉันจะเอาแค่ไฟเซอร์ ‎อย่างอื่นมันไม่ได้รับการทดสอบ"
‎"ไม่รู้สิ ร่างกายของฉันสูงส่ง
‎จะมาใส่อะไรสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้"
‎พอตกกลางคืนก็เลียตูดแฟน แบบนั้นแหละ
‎แบบนั้นเลย
‎มันก็เป็นอย่างนี้แหละ เอาเถอะ
‎ถ้าอย่างนั้น
‎ด้วยความเคารพ
‎อาจจะมีคนไม่พอใจ
‎พูดว่า "พระเจ้า"
‎"ผมกำลังดูอยู่กับแม่
‎แล้วไอ้นี่มาพูดทะลึ่งตึงตังได้ยังไง"
‎คนเราจะเอากันยังไงก็ได้น่า
‎ถูกไหม
‎"พระเจ้าช่วย"
‎"ผมไม่ได้เอากันซะหน่อย ผมทำรักต่างหาก ‎ไม่เคารพกันเลยนะ"
‎คนที่สะดุ้งเฮือกกับคำว่า "เอากัน" เนี่ย ‎แสดงว่าฝีมือห่วย
‎เปลี่ยนเรื่องเถอะ
‎อย่าให้ผมเสียสมาธิ ไม่งั้นผมจะเริ่มพล่าม
‎เราเริ่มเบื่อทุกอย่างเร็วขึ้น
‎ตอนแรกมันยากมากที่จะชินกับเรื่องพวกนั้น
‎มันต้องใช้ความอดทนสูงเหมือนกัน
‎ยิ่งโดยเฉพาะถ้าต้องอยู่กับแฟนของคุณ ใช่ไหม
‎เพราะการกักตัวมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‎เพราะเราจะรำคาญแฟน ซึ่งมันก็ปกติแหละ
‎ใช่ไหม
‎คู่รักที่ดูอยู่อาจจะแบบว่า ‎"ไอ้นี่มันพูดอะไร"
‎"ไม่มีทาง ผมรักคุณนะที่รัก"
‎แต่ลึกๆ แล้วพวกเขาก็รู้ดี
‎ถ้าไม่ทำให้รำคาญกันบ้าง ‎ก็ไม่ใช่แฟนแล้วแหละ
‎แน่นอนว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่กว่าความน่ารำคาญ
‎คุณถึงได้คบกันต่อ
‎แต่ความน่ารำคาญนี่ก็ทำให้คุณลำบากทุกวัน
‎มันค่อยๆ เติบโตขึ้นทีละนิด
‎ใช่ไหม
‎เรื่องที่ทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ ‎ไม่ได้ถูกพูดออกมา
‎แต่ความโกรธมันก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ‎แล้วเราก็แบบว่า…
‎ความฉิบหายมันก่อตัวเรื่อยๆ
‎แล้วคุณก็จินตนาการว่าจะเลิก ‎พร้อมวาดภาพเรื่องราวหลังเลิกกัน
‎นั่นเป็นเรื่องปกติ
‎แต่ความรักมันทรงพลัง
‎มันซับซ้อนและเราต้องอดทนมากๆ
‎ความน่ารำคาญนั้นจัดการได้ ‎เพราะคุณทั้งคู่ต้องทำกิจกรรมประจำวัน
‎คุณไปทำงาน มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นๆ
‎อยู่ในพื้นที่ร่วมกับคนอื่น
‎แต่ในช่วงเดือนแรกๆ ของการกักตัว ‎เราทำแบบนั้นไม่ได้
‎เริ่มทะเลาะกันหนักขึ้น
‎ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องเล็กน้อย ‎เรามองหน้ากันไม่ติด
‎"อะไรนะ" "เปล่า ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย"
‎พร้อมจะปะทุเป็นการทะเลาะกันได้ตลอด
‎เราหมดความอดทนแล้ว
‎คู่รักจะรู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร
‎ไหนใครมีแฟนแล้ว ยกมือหน่อย ถ้ามีน่ะนะ
‎เกือบทุกคนในนี้มีแฟนหมดเลยแฮะ
‎น่าทึ่งมาก ดีใจด้วย
‎คนที่บ้านก็ยกมือขึ้นด้วย จะได้ไม่เหงา
‎ก็นะ
‎นึกภาพผู้ชายนั่งดูคนเดียว
‎ทำเลย ไหนๆ ก็ไหนๆ
‎ขอมือคนที่โสดตอนนี้หน่อย
‎คนโสดไม่กี่คน ดีมาก
‎ขอบคุณ ผมหวังว่า ‎คุณจะเจอสิ่งที่ดีขึ้นเร็วๆ นี้
‎ล้อเล่น ผมแค่ล้อเล่นน่า
‎คนโสดครับ ผมจะบอกเรื่องที่คุณยังไม่รู้ให้ฟัง
‎ในนามของคนที่แต่งงานแล้ว ‎พวกเขาจะต้องเห็นด้วยกับผม
‎สำหรับคนโสด ‎คุณไม่รู้หรอกว่าคุณมีความสุข
‎คุณคิดว่าคุณไม่มี แต่คุณมีนะ คุณแค่ไม่รู้ตัวก็เท่านั้น
‎สนุกกับมันนะ คว้าโอกาสไว้
‎ตามคำกล่าวของดีโอมีเดส ดีอาซ ‎"เอากันให้มันสุดๆ" ทำตอนที่ทำได้
‎ขอให้สนุกนะ
‎คุณจะเสียใจที่ไม่ได้ฉวยโอกาสเอาไว้
‎ถูกไหม
‎รีบทำซะ
‎ใช่ไหม
‎บางคนมีคู่ บางคนไม่มีคู่ ‎ส่วนคนที่ไม่ได้ยกมือคืออะไร
‎มีคนงี่เง่าอยู่ด้วยไง
‎พวกเขาอยู่นี่ เห็นไหม
‎"ฉันก็คบกับใครอยู่นะ แต่ไม่แน่ใจ ‎ว่าจริงจังรึเปล่า ยกมือดีไหม"
‎บางคนก็อาจจะไม่รู้เรื่องรู้ราว ‎"คืนนี้ซูโซจะมาเล่นรึเปล่านะ"
‎เป็นไปได้ว่าอาจจะมีคนไม่สนอะไรเลย
‎ยกมือขึ้นถ้าคุณไม่สนใจอะไรเลย
‎ขอบคุณนะ เพื่อน ใจดีจัง
‎ตรงนั้นก็มีบ้าง ไม่เป็นไร อยู่ในนี้ดีหมด ไม่ว่ากัน
‎ยกมือขึ้นถ้าคุณคิดว่า ‎"การยกมือนี่มันไม่จำเป็นเลยว่ะ"
‎"ไม่ยกก็ยังแสดงต่อไปได้ ไม่เห็นจะเป็นไร"
‎เอาละ ก็มีบ้าง
‎ขอบคุณสำหรับคำติชมครับ
‎ผมยินดีรับฟังคำติชม
‎ยกมือขึ้นถ้าคุณคิดว่ามันสำคัญ
‎แบบว่า "ฉันทำพังหมดเลยที่ไม่ได้ยกมือ
‎ขอโทษสำหรับพฤติกรรมแย่ๆ ด้วยนะ"
‎ยิ่งไปกว่านั้นฉันจะมีส่วนร่วม ‎ในข้อต่อไปเพราะได้ทำพลาดไป"
‎ขอบคุณนะเพื่อน ใจดีจัง
‎บางคนก็ยอมรับความผิดของตัวเอง ขอบคุณนะ
‎ยกมือขึ้นถ้าคุณคิดว่า ‎"เขาให้ยกมากเกินไปแล้วนะ"
‎"เปลี่ยนเรื่องซะที ซื้อตั๋วแพงๆ
‎มาดูไอ้เวรนี่ แล้วก็…" ‎ส่วนใหญ่เลยแฮะ ขอบคุณครับ
‎บางคนยังไม่ได้ยกมือเลยนะ
‎อาจจะคิดน้อยไปหน่อย ‎ใครไม่มีแขนก็ผิวปากแทนได้นะ
‎ไม่มีเลยเหรอ โล่งอกไป
‎หรือพวกเขาอาจจะโกรธอยู่ เป็นไปได้เสมอ
‎ด้วยความเคารพนะครับ
‎แล้วพวกเขาก็จะบันทึกส่วนนั้นไว้ ‎แล้วเอาผมไปลงโซเชียลมีเดีย
‎ขอบคุณ
‎คุณรู้ไหมว่ามีการหย่าร้าง ‎เพิ่มขึ้นในช่วงโรคระบาด
‎แล้วก็การเลิกกันด้วย
‎ถ้าคุณยังอยู่ด้วยกันหลังความวุ่นวายพวกนี้จบ ‎ก็ขอให้ซาบซึ้งใจไว้
‎พวกเขาอดทนอดกลั้นเมื่ออยู่กับคุณ
‎แต่ถ้าทุกอย่างจบลงในช่วงโรคระบาด ‎ก็ปล่อยให้พวกเขาไปซะเถอะ
‎อะไรที่ไม่เหมาะกับคุณก็โยนมันทิ้งไป
‎ปล่อยวางไปได้แล้วน่า
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎คู่รักทุกคู่ในโลกเคยทะเลาะกันเรื่องนี้หมด
‎อย่างน้อยก็หนึ่งครั้ง
‎หลังจากเจอคำถามโง่ๆ อย่าง ‎คุณอยากไปไหน คุณอยากกินอะไร
‎ความไม่แน่ใจจากทั้งสองด้าน ‎มักจบลงด้วยการโต้เถียง
‎ไม่มีใครอยากรับผิดชอบ ‎ถ้าเกิดเรื่องผิดพลาด
‎พวกเขาเคยทำพลาดไปหนหนึ่ง ‎แล้วก็โดนซะเละ
‎ก็เลยบอก "จะไม่ตัดสินใจอะไรอีกแล้ว"
‎"คุณเลือกสิ" "คุณก็เลือกสิ"
‎"ฉันอะไรก็ได้" "ฉันก็เหมือนกัน"
‎หิวกันทั้งคู่แล้วสุดท้ายก็จบลงที่อารมณ์เสีย
‎แล้วก็ไม่มีใครตัดสินใจเลย ‎นี่สำหรับผู้หญิงที่ไม่รู้นะครับ
‎ในฐานะผู้ชาย ก่อนคุณจะถาม ‎ว่าอยากกินหรืออยากทำอะไร
‎คุณเตรียมตัวมาก่อน
‎คุณต้องโน้มน้าวตัวเอง
‎คุยกับตัวเองสิ
‎เราคุยกับตัวเองตลอด
‎เราเต็มไปด้วยความคิดบวกและความรู้สึกดีๆ
‎เราบอกตัวเองว่า ‎"วันนี้จะไม่ทะเลาะ วันนี้จะไม่ทะเลาะ"
‎"ผมจะอดทน"
‎"ผมจะถามเธอว่า ‎เธออยากไปไหน แล้วก็แค่นั้นพอ"
‎"ไม่ต้องสนใจผม
‎มันไม่สำคัญ ผมอยากกินเนื้อ
‎ถ้าเธอเลือกร้านสลัดห่วยๆ ที่เธอชอบ
‎ผมก็ซวย"
‎"ผมจะกินขนมปัง
‎ผมจะกินขนมปัง ‎หรือไม่ก็ดื่มน้ำให้ท้องแตกไปเลย
‎หรือไม่ก็ทำแบบพวกคนไร้บ้าน ‎ผมจะนอนจนกว่าจะลืมว่าตัวเองหิว
‎พรุ่งนี้ผมจะกินมื้อเช้าดีๆ
‎ห้ามเถียงถึงเธอจะอยากเถียง ‎วันนี้เป็นวันที่ดี อดทนไว้
‎ห้ามเถียงถึงเธอจะอยากเถียง ‎ถ้าเธออยากกินพาสตา แต่ไม่เข้าใจเลย
‎เธออยากกินไอ้พาสตากับซอสชีสนั่นตลอดเลย
‎ผมแพ้แลคโตส กินแล้วเลือดลมมันเดิน ‎คืนนี้ผมโชคไม่ดีสุดๆ ผมซวยแน่
‎เวรสุดๆ ต้องตดเป็นพายุถึงตีสามแน่ๆ เลยโว้ย
‎ไอ้พาสตานั่นทำคืนของผมปั่นป่วน
‎ผมจะกินขนมปัง
‎ห้ามเถียง"
‎เพราะแบบนั้น คุณก็เลยไปแบบอารมณ์ดี
‎"ที่รัก คุณอยากกินอะไร เราไปกินที่ไหนดี"
‎เธอตอบ "ไม่แน่ใจ แล้วคุณล่ะ"
‎เพราะเธอเองก็เพิ่ง ‎ผ่านกระบวนการคิดเดียวกันเป๊ะ
‎เธอมีบทพูดคนเดียวบทเดียวกัน ‎ก่อนที่คุณจะไปถึงที่นั่น
‎พูดว่า "เขาถามตลอดว่าฉันต้องการอะไร
‎แล้วแม่งก็ไม่เคยชอบอะไรที่ฉันเลือกเลย
‎แล้วจะถามทำไม
‎ให้เขาเลือก แล้วเขาก็อยากกินเนื้อ ‎เนื้อแม่งทุกวันเลย
‎มันทำให้ย่อยอาหารช้าลง แล้วก็ไม่อึไปสามวัน
‎แล้วทำเป็นบ่นว่า 'ผมท้องอืด ‎น่าจะเป็นเพราะผักกาดหอม'
‎ผักกาดหอมอะไร ‎มันเพราะเนื้อสัตว์ที่กินทุกวันไงโว้ย
‎เลยให้มะละกอดูว่าจะช่วยถ่ายไหม
‎ไม่มีทาง ให้เขาเลือกไป
‎ฉันอดอาหารอยู่ ‎แล้วก็มีสลัดเต็มไปหมด ใครสนล่ะ"
‎"คุณต้องการอะไร"
‎"ผมทำแบบนี้เพื่อคุณนะ ที่รัก"
‎"ทำไมไม่เลือกของที่คุณอยากกินล่ะ"
‎"เราไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องนี้ใช่ไหม"
‎"อย่าทะเลาะกันเรื่องนี้เลย"
‎"มันมีเวลาสำหรับ…"
‎"เลือกสักอย่างเถอะ มาเล่นเกมกัน ‎เราจะกินอย่างแรกที่คุณคิดถึง"
‎"คุณอยากกินอะไร เอาเลย" ‎"ขอคิดก่อนนะ งั้นพาสตา"
‎"เอ้อ
‎พาสตาเหรอ"
‎"ไม่น่าสร้างเกมห่วยๆ นี่ขึ้นมาเลยเรา"
‎"มีตั้งเยอะแยะดันเลือกพาสตาเนี่ยนะ"
‎"ก็ได้ ไปกินพาสตากัน น่าอร่อยจัง"
‎นายสู้สงครามนั้นไม่ได้หรอก ‎"ก็ได้ กินพาสตากันเถอะ
‎ผมไปหายาช่วยย่อยหรืออะไรมาก่อนนะ"
‎บอกไปสิ "ช่างมันเถอะ ‎ผมไม่อยากกินพาสตา แต่ไม่เป็นไร"
‎แค่นั้นก็จบ
‎ปัญหาคือผู้หญิงเป็นฝ่ายรุกตลอด
‎เพราะฉะนั้นระหว่างทางไปร้านพาสตา
‎พวกหล่อก็จะเสนอทางเลือกอื่นๆ เพิ่มเติม
‎ที่ไม่ใช่พาสตา
‎เผื่อไว้ก่อน
‎เราก็เลือกพาสตาไปแล้วไง ให้ตายสิ
‎แต่ไม่
‎เธอจอดรถระหว่างทาง แล้วบอกว่า
‎"ใกล้ๆ นี่มีร้านขายอารีปัสที่อร่อยมากนะ ที่รัก
‎อร่อยสุดยอด ‎เลือกหน้าได้ด้วย จะไก่ฉีก จะเนื้อ
‎ซอสอะไรก็ได้ที่คุณชอบกับอาโวคาโด ‎อร่อยเหลือเชื่อเลย อยู่แถวนี้แหละ"
‎ผมบอกว่า "แต่ที่รัก ‎คุณอยากกินอารีปัสหรือพาสตากันแน่"
‎"ก็แค่เผื่อว่าเราอยากกินอันนี้"
‎"เราอยากกินพาสตานี่ ไปกินพาสตากันเถอะ"
‎พอไปถึงร้าน "ใกล้ๆ นี่มีร้านขายแซนด์วิชด้วยนะ
‎มันอร่อยมาก ที่รัก ใส่มีทบอล ‎กับซอสสูตรพิเศษ ใส่อะไรก็ได้
‎บนขนมปังปิ้ง อยู่ตรงโน้นเอง"
‎"แต่ ที่รัก คุณอยากกินพาสตา ‎แซนด์วิชหรืออารีปัสกันแน่"
‎"คุณอยากกินอะไร" ‎"ไม่รู้สิ คุณล่ะ"
‎"ผมอยากได้อะไรก็ได้โว้ย"
‎"ผมอยากมีความสุข ‎สักวันในชีวิตเนี่ย จะทำได้ไหมโว้ย"
‎"อย่าหยาบคายสิ"
‎"ผมก็พยายามทำตัวดีๆ ‎ดีฉิบหายให้คุณอยู่นะ ที่รัก"
‎จะลังเลทำไม
‎"อารีปัส แซนด์วิช พาสตา จะเอาอะไร"
‎"ก็ตกลงกันแล้วว่าพาสตา ‎ผมไม่ได้อยากกินพาสตาด้วยซ้ำ"
‎"คุณอยากกินอะไรกันแน่วะ ตัดสินใจซะสิ"
‎"ไม่อยากกินแม่งแล้ว"
‎"ฉันอยากกลับบ้าน ‎คุณหยาบคาย ฉันไม่อยากกินแล้ว"
‎แล้วก็กลับบ้านไปทั้งคู่อย่างอารมณ์เสีย
‎มันเป็นการเดินทางที่ไกลเนอะ
‎พวกคุณทั้งคู่เงียบสนิท รถติดไฟแดง
‎โกรธจนไม่หิวแล้ว ได้แต่อารมณ์เสีย
‎ไม่มีใครพูดอะไร เพราะเสียงที่หลุดออกมา ‎อาจกลายเป็นสัญญาณความฉุนเฉียว
‎ซึ่งมีแต่จะทำให้แย่ลง ‎คุณกระแอมโดยไม่มีการทะเลาะกันไม่ได้
‎แบบ "อะแฮ่ม" "มีอะไรก็พูดออกมาเลยสิ"
‎อยู่เงียบๆ ดีกว่า เพื่อน
‎อะไรเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้เริ่มทะเลาะกันได้
‎คุณจะจบเรื่องนี้ยังไง
‎หนึ่งในนั้นต้องขอโทษใช่ไหม ‎ใครก็ตามที่ทำให้เรื่องแย่ลง
‎ในกรณีนี้คือผู้ชาย ที่อารมณ์ปะทุแล้วสบถออกมา
‎มีคนต้องขอโทษ
‎ขอแนะนำนะ ถ้าจะขอโทษใคร ‎ก็ทำตอนที่ความโกรธออกจากร่างคุณแล้ว
‎เพราะถ้ายังรู้สึกไม่พอใจ ‎มันก็จบด้วยการทะเลาะกันอีก
‎เรามันโง่ ชอบเผลอขอโทษพร้อมพูดจากระแทก
‎แอบแทรกคำประชดประชันเอาไว้ ‎แค่เพราะหาเรื่อง
‎แต่อีกฝ่ายดันสังเกตเห็นแล้วก็โกรธ
‎นึกภาพมีฝ่ายหนึ่งเหน็บแนม ‎"ตัวเอง ผมเสียใจ ผมขอโทษ"
‎"มันเป็นความผิดผม ผิดตลอดแหละ"
‎"ผมผิดตลอดเพราะคุณน่ะนะ
‎มันสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ ไม่เคยผิดพลาดเลย
‎ส่วนผมก็แค่ไอ้เห่ยที่ทำพังตลอด
‎ไอ้เห่ยนี่ทำพังทุกอย่างตั้งแต่ตื่นมาเลย
‎ก็ได้ ขออภัย ฝ่าบาท
‎ผมน่ะ ยอมรับความผิดตัวเองได้
‎ไม่เหมือนพวกหัวสูงบางคน"
‎"ได้เลย ครั้งหน้าเราจะกิน ‎อารีปัส แซนด์วิช พาสตา
‎ทีเดียวพร้อมกันเลย
‎เดินทางกินไปทั่วกันเถอะ ฝ่าบาท
‎ฟังดูดีไหม"
‎"ทำไมคุณต้องพูดเหมือนฉันโง่ด้วย" ‎แล้วก็ทะเลาะกันต่อ
‎ก่อนอื่นเลย ‎วิธีแก้ปัญหาสำหรับคุณผู้ชาย มันง่ายมาก
‎ทุกครั้งที่คุณเสนอว่าจะทำอะไรหรือจะไปที่ไหน
‎ให้ทำสี่ขั้นตอนนี้ซ้ำๆ
‎จำไว้นะ สี่ขั้นตอนที่เหมือนเดิมเสมอ
‎ก่อนอื่นถามว่าพวกเขาอยากทำอะไร ‎ข้อสอง ทำเป็นโกรธ
‎สาม ขอโทษ
‎สี่ เข้านอนอย่างหิวกระหายและอารมณ์เสีย
‎ตกลงไหม
‎แล้วกลับคำสั่งแต่ละขั้น
‎ทำตามลำดับที่ต่างออกไป ‎แล้วมาบอกผมทีว่าผลเป็นยังไง
‎ครั้งต่อไปที่จะทำอะไร
‎ก่อนอื่นให้เริ่มอารมณ์เสียก่อน
‎เสร็จแล้วขอโทษ ‎แล้วออกไปหาของกิน เข้าใจนะ
‎ทำแล้วมาบอกผมด้วย
‎เวลาเธอถามว่าจะไปไหน อยากทำอะไร
‎ให้อารมณ์เสียทันทีเลย
‎แต่ไม่ต้องมีเหตุผลอะไร
‎ลองทำเกินไปหน่อย ‎"ผมไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น" แล้วก็เดินออกไป
‎เธอจะต้องอึ้ง
‎เป็นปฏิกิริยาอารมณ์พลุ่งพล่านที่คาดไม่ถึง
‎ไม่มีเหตุผล
‎"ผมไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น ‎หุบปากเรื่องอาหารซะ" แล้วออกไป
‎เธอจะต้องตกใจ คุณไม่ใช่คนหยาบคายขนาดนั้น
‎"ฉันพูดอะไรไป เป็นอะไรของเขาน่ะ"
‎แล้วคุณก็ต้องรีบกลับไปด้วยนะ
‎ถ้าคุณให้เวลาเธอคิด ‎เธอจะโกรธแล้วมันจะจบเห่
‎นี่มันเสี่ยงอันตรายมากนะ
‎สิ่งสำคัญคือต้องรีบทำ
‎"ผมจะไม่กินอะไรทั้งนั้น" เดินออกไปสักห้าวินาที
‎ถ้าเธอโกรธ ก็รีบกลับไปขอโทษ
‎สองขั้นตอนง่ายๆ ภายใน 30 วินาที
‎"ผมไม่อยากกิน" ‎จากนั้นนับ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
‎กลับเข้าไปขอโทษ ‎"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ผมทำอะไร"
‎"ผมทำไปแบบไม่คิด อภัยให้ผมเถอะ ที่รัก"
‎"ไม่ คุณไม่สมควรโดนแบบนั้น"
‎เล่นเยอะๆ เข้าไว้
‎"คุณไม่สมควรโดนแบบนี้เลย ตัวเอง ‎คุณคือที่รักของผม ผมรักคุณ
‎เวร ผมทำมันพัง ขอโทษนะ ‎ผมเหยียบย่ำสิ่งที่เรามี
‎ข้าแต่พระเจ้า สิ่งศักสิทธิ์ทั้งหลาย
‎ขอโทษนะ ที่รัก
‎ผมเครียดเรื่องค่าใช้จ่ายกับงาน
‎แล้วก็มาลงกับคุณ ขอโทษนะ ‎คุณก็รู้ว่าผมรักคุณ
‎คุณคือที่รักของผม คุณช่วยให้อภัยผม
‎ชายผู้เลวทราม ‎ที่ไม่สมควรได้รับการให้อภัยคนนี้ได้ไหม"
‎เธอจะแบบว่า
‎"ก็ได้"
‎ตอนนี้เธอกำลังสับสน ‎แล้วก็ให้บอกเธอว่าคุณอยากกินอะไร
‎"ไปกินเนื้อกันเถอะ"
‎เธอก็จะแบบว่า
‎"อะไรนะ"
‎นั่นแหละ
‎เธอจะไม่พูดอะไรระหว่างทางเลย ผมรับประกัน
‎เธอจะคิดว่า "น่าสงสารจัง"
‎"เขาคงเครียดมาก ‎หวังว่าเขาจะชอบเนื้อนะ เขาสมควรได้กินมัน"
‎ง่ายจะตายไป
‎ใช้ความคิดสร้างสรรค์ ‎เคล็ดลับคือต้องสร้างสรรค์เข้าไว้
‎ตกลงไหม
‎สำหรับผู้หญิง มันง่ายกว่าเยอะ
‎ผมจะบอกความลับอะไรให้ฟัง ‎เราไม่เคยตื่นมามีความสุขหรอก
‎ผู้ชายที่ดูอยู่จะรู้ว่าผมหมายถึงอะไร
‎เราไม่เคยพูดว่า "ช่างเป็นวันที่สวยงาม ‎ผมจะทุ่มสุดตัว" ไม่เลย
‎คนเรามักจะตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกังวล
‎รู้สึกเหมือนว่ามีอะไรผิดปกติหรือถูกมองข้ามไป
‎มีอะไรที่เราทำพลาดโดยที่ไม่รู้ว่าคืออะไร
‎สิ่งที่ผู้หญิงต้องทำก็ง่ายๆ เลย ‎หาปัญหามาสักข้อ อะไรก็ได้
‎พวกเขาจะคิดว่าเป็นความผิดของตัวเอง ‎และเชื่อว่าต่อให้จริงๆ ไม่มีปัญหา
‎สิ่งที่คุณต้องทำก็แค่ ‎บอกเป็นนัยๆ ว่ามีทางแก้ปัญหา
‎แล้วทำให้ดูเหมือนว่าเป็นความคิดของพวกผู้ชาย
‎ทำให้เหมือนเป็นความคิดพวกเขา นั่นแหละ
‎ค่อยๆ มองเขาแบบระวังจากที่ไกลๆ
‎แบบนั้นแหละ เขาจะเสียสติ ‎"เวรแล้ว อะไรอีกล่ะทีนี้"
‎"งี่เง่าจริงๆ เห็นไหม"
‎"ทำผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
‎พวกเขาจะสงสัย ‎"แต่ฉันเพิ่งตื่นเองนะ อะไรกัน"
‎"ฉันจะไปทำอะไรได้"
‎"ทำตอนนอนเหรอ ก็ไม่น่าแฮะ"
‎แล้วคุณก็ถามว่า ‎"เป็นไงบ้าง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม"
‎ตอนนี้สิ่งที่คุณต้องทำคือพูดชื่อขึ้นมา ชื่ออะไรก็ได้
‎ชื่ออะไรก็จะได้ผลตามที่ตั้งใจไว้
‎"คาตาลิน่าคือใคร"
‎คุณอาจไม่รู้จักคาตาลิน่า
‎ถูกจับได้ ทั้งที่ไม่รู้จักเธอ
‎คุณถูกจับได้ ทั้งที่ไม่รู้จักเธอ
‎"เวร ฉันพลาดไปแล้ว อีกแล้วเนี่ย"
‎"ฉันนี่มันซื่อบื้อจริงๆ ‎ให้ตายสิ ทำพลาดตลอดเลย"
‎"ทำไมถึงไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นนะ ‎แต่ไม่คุ้นชื่อคาตาลิน่าเลยแฮะ"
‎"แกจำได้ไหม ไม่ เราเป็นเด็กดีนะ ฉันไม่…"
‎"คาตาลิน่า นึกไม่ออกเลย ‎แต่ถ้าเธอบอกฉันทำพลาด ก็คงจะใช่"
‎"ไม่รู้สิ ที่รัก ทำไมเหรอ" แล้วก็เล่นบทต่อไป
‎"คุณก็รู้ว่าทำไม"
‎แล้วทำเป็น "ฉันรู้ดีว่ามาถามนี่ดูโง่แค่ไหน"
‎"พระเจ้าช่วย" แล้วตอนที่เขา ‎กำลังจะเป็นลมจากความกังวลนี้เอง
‎ก็ค่อยๆ เริ่มพูด "ฉันหิวแล้ว" ‎แล้วนั่นแหละ เขาจะตามน้ำไป
‎"อยากกินพาสตาไหม คุณชอบพาสตานี่"
‎"ผมจ่ายเอง แล้วขากลับเราไปกินอารีปัสกัน"
‎ชื่อของเกมนี้คือความอดทน เราล้วนแตกต่างกัน
‎มันมักจะมีคนที่เละเทะกว่าในความสัมพันธ์
‎ยกมือหน่อยครับถ้าคุณเป็นคนที่เละเทะ
‎พวกเขาเข้าใจผม
‎ผมคือคนที่ยุ่งเหยิงในความสัมพันธ์ของผม
‎ผมขอเป็นตัวแทน ขออภัยคนที่มีระเบียบมา ณ ที่นี้
‎เรารู้ว่ามันเหมือนตกนรก ‎ที่ต้องอยู่กับคนที่เละเทะ
‎เราขอโทษนะ ‎มันเป็นความผิดของเรา ผิดตลอดแหละ
‎แต่ระวังนะ
‎ไม่มีอะไรกวนใจคนที่เละเทะ ‎เท่ากับการมาจัดของเละๆ ของเรา
‎อย่าบังอาจลองนะ ไม่งั้นจะมีปัญหา
‎ตอนแรกมันอาจจะดูยุ่งเหยิง
‎แต่เรารู้ว่าทุกอย่างอยู่ที่ไหน ‎ถ้าใครมาทำลายความเละเทะนั้น เราก็จะสับสน
‎พวกเขาจะหงุดหงิด โมโห
‎หาข้อแก้ตัวต่างๆ นานา
‎พวกเขาอาจมีช้อนที่เลอะนมข้นตุ๋นอยู่ใต้เตียง
‎เราเห็นด้วยว่ามันน่าขยะแขยง
‎แต่ถ้าคุณเข้ามาหยิบช้อนไป
‎พวกเขาจะคิดว่าห้องมีปัญหา
‎"ช้อนเปื้อนนมของผมอยู่ไหน"
‎"ช้อนนมข้นของผมไม่ได้อยู่ใต้เตียง ‎ตอนนี้ผมกินไม่ได้แล้ว"
‎"ทำไมผมถึงหาช้อนที่ผมชอบไม่เจอ"
‎พวกเขาจะพูดเกินจริง ‎พยายามแก้ตัวในสิ่งที่ไม่น่าจะแก้ได้
‎"ฉันเอาออกไป มันมีมดขึ้นเต็มไปหมด"
‎"มดพวกนั้นเป็นเพื่อนผมนะ"
‎"พวกเขากินนมกับผม ทำไมไม่ถามผมก่อนล่ะ"
‎อดทนหน่อยนะ พวกเขาพูดเกินจริง ‎เราทุกคนต่างมีเสื้อผ้าตัวโปรดไม่ใช่เหรอ
‎โดยทั่วไปแล้ว สำหรับผู้หญิงจะเป็นเสื้อ ชุดสวยๆ
‎กางเกงบ้าง เสื้อพวกนั้นเราใส่ให้รู้สึกมั่นใจ
‎ชุดที่คุณใส่ในโอกาสพิเศษ
‎สำหรับผู้ชายมันง่ายกว่านั้น เสื้อยืด ‎"เสื้อตัวนี้เหมาะมาก"
‎"เหมาะสำหรับโอกาสพิเศษ"
‎พวกเขาอยากใส่มันในทุกโอกาสพิเศษ
‎สมมุติว่าคุณไปหาเสื้อลายทาง
‎คุณไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อลายทาง
‎แล้วมันดันหายไป
‎คุณเสียสติ
‎คู่รักจะรู้ดีว่าผมพูดถึงอะไร
‎สัญชาตญาณแรกของคุณไม่ได้คิด ‎ว่า "เสื้อฉันอยู่ไหน ฉันเอามันไปไว้ไหนนะ"
‎"ฉันใส่มันไม่นานนี้เหรอ" ‎ไม่ ก่อนอื่นคุณจะคิดว่ามีคนเอาไป
‎"เธอเอาของของฉันไปโดยไม่ถาม ‎แล้วย้ายไปที่อื่นตลอดเลย"
‎แบบนั้นแหละ แล้วก็จะไปถามแฟนด้วยความโมโห
‎"เสื้อลายทางของผมอยู่ไหน"
‎เธอยิ่งจะทำให้แย่ลงด้วยการพูดว่า ‎"ก็ที่ที่คุณวางไว้ไง"
‎เป็นคำตอบที่ห่วยแตก ‎มันจะตายไหมถ้าจะช่วยน่ะ
‎บอกว่า "ไม่รู้สิ ที่รัก มีสองที่นะ…" ‎แต่ดันพูด "ที่ที่วางไว้"
‎มันเหมือนกับพูดว่า ‎"มองหน้าหาเรื่องเหรอ"
‎อีกฝ่ายก็จะตอบให้มันเบาลง ‎"มันไม่อยู่ที่ที่ผมทิ้งไว้ไง ตัวเอง
‎ไม่งั้นผมคงไม่ถามคุณหรอก"
‎"คุณได้ดูตะกร้าผ้าที่ใส่แล้วรึยัง" ‎"ตรงนั้นไม่มี"
‎แล้วก็จะ "ฉันจะไปดู ‎แบบไม่ให้เธอรู้ตัวยังไงดีนะ"
‎เขาก่อเรื่องโดยไม่ได้ไปดูมาก่อน
‎เขาแกล้งโง่ ทำเป็นเริ่มมองหา
‎"ทำของฉันหายตลอดเลย ‎ย้ายไปตรงนั้นตรงนี้
‎มีของดีไม่ได้เลย หายตลอด ‎ผมดูไปตั้งสองรอบแล้ว
‎"มันไม่ได้อยู่ตรงนั้น"
‎"แหม ก็คุณทำรกเป็นกองขยะขนาดนี้
‎ไปดูใต้เตียงใกล้ๆ ช้อนนมข้นของคุณรึยัง
‎อาจจะอยู่ตรงนั้น"
‎เจ็บแสบมาก เพื่อน
‎"กองขยะของผมก็ไม่ได้กระทบอะไรคุณนี่"
‎ทะเลาะกันอีกแล้ว
‎และเป็นอีกครั้ง ใครก็ตาม ‎ที่จบการทะเลาะเร็วก็จะปล่อยเรื่องไป
‎คนที่ไม่ได้อาละวาดในห้องคนเดียว
‎คุณเถียง พูดเกินจริง
‎ในหัวคุณมีแต่ความคิดแย่ๆ เต็มไปหมด
‎คุณเถียงกับตัวเอง "แต่ฉันไม่…"
‎"ไม่ ไม่มีทางน่า"
‎"ฉันไม่มีทาง…"
‎"ฉันก็แค่…"
‎"ฉันก็แค่ไม่เข้าใจ
‎ว่าแม่งยากตรงไหนวะ
‎ไอ้การเคารพข้าวของของคนอื่นเนี่ย"
‎"มันเป็นหลักการพื้นฐานนะเฮ้ย"
‎"นี่ไม่ใช่ของฉันนี่นา ปล่อยไว้ดีที่สุด"
‎แบบนั้นไง ง่ายจะตาย
‎ไม่ใช่ของฉัน ฉันจะปล่อยมันอยู่ตรงนี้
‎มันก็แค่เรื่องของการเคารพกัน
‎"นี่ของฉัน เอาไปได้ ฉันจะใส่มัน ‎เอามันไปเช็ดตูด
‎ของฉันนี่ จะทำอะไรกับมันก็ได้
‎ไม่ใช่ของฉัน ปล่อยทิ้งไว้นั่นแหละ"
‎ง่ายจะตาย
‎"แต่ในบ้านนี้ ของฉันหายตลอด
‎เพราะอยู่นี่ฉันไม่มีค่าอะไรเลย
‎ไม่มีค่าสักแดง ถ้าฉันหายไป ‎หาเสื้อคงจะหาเจอเร็วกว่า
‎เสื้อผ้าเธออยู่ตรงนั้น ‎รีดเรียบร้อย แบ่งตามสี
‎กลิ่นหอมฉุย
‎แต่ของฉันดันหายไป
‎นี่เธอจำไม่ได้แม้แต่เสื้อ นึกไม่ออกเลย
‎สงสัยฉันจะคิดไปเอง
‎มันไม่เคยมีอยู่เลย ‎ฉันใส่เป็น 500 รอบตอนอยู่ใกล้เธอ
‎ก็ยังนึกไม่ออก สงสัยตอนนั้นฉันจะโป๊
‎ออกไปเปลือยเปล่าข้างถนน ‎คิดว่าตัวเองสวมเสื้ออยู่"
‎เวลามักผ่านไปอย่างรวดเร็ว ‎เวลาคุณอารมณ์เสีย หาเรื่องกับตัวเอง
‎คุณต้องใส่ใจกับเรื่องพวกนี้ ‎และมีความอดทน
‎เพราะความสัมพันธ์ ‎มักจบลงด้วยเรื่องและการเถียงกันเล็กน้อย
‎หลายปีก่อนผมเลิกกับแฟนก็เพราะเรื่องแบบนี้
‎เธอขโมยอาหารของผม
‎ผมไม่ชอบให้อาหารตัวเองถูกขโมย
‎โลกนี้มีคนสองประเภท ‎คนที่ชอบแบ่งปันกับคนที่ไม่ชอบ
‎ผมเป็นอย่างหลัง
‎พวกเราบ้า ผมรู้ ผมเข้าใจ
‎แต่เราไม่ได้เห็นแก่ตัว
‎เพราะเราถามไปแล้วว่า ‎"อยากกินอะไรเพิ่มไหม"
‎แล้วพวกเขาปฏิเสธ
‎แต่พอเห็นคุณกินก็ดันหิวขึ้นมา
‎ถ้าเธอเอาเฟรนช์ฟรายของผมไป ก็จบได้เลย
‎ผมรู้ว่ามันเกินเรื่องมาก ‎แต่เฟรนช์ฟรายพวกนั้นน่ะ
‎ไม่ใช่เฟรนช์ฟรายธรรมดา แต่มันสุดยอดมาก
‎มีเชดดาร์ชีสด้านบน ‎กับปาปริกา ตอร์ติญ่า และเบคอน
‎อร่อยโคตร
‎ผมพูดว่า "เฟรนช์ฟรายพวกนี้อร่อยมาก ‎อยากสั่งบ้างไหม"
‎"ไม่ เอาแค่น้ำเปล่า"
‎"เยี่ยมเลย กินน้ำไปนะ ‎ผมจะกินเฟรนช์ฟรายอย่างมีความสุข"
‎พออาหารมาถึง ‎เธอก็หยิบเข้าปากหนึ่งชิ้น ผมตกใจมาก
‎"เมื่อกี้คุณเพิ่ง… ทำไม…"
‎"หิวเหรอ ให้ผมซื้อให้ไหม"
‎"ฉันแค่อยากกินชิ้นเดียว" ‎"แต่นั่นมันของผมนะ"
‎"ผมสั่งเฟรนช์ฟรายพวกนี้มาเยอะ ‎คราวนี้ก็ไม่เยอะแล้ว"
‎"ทีนี้ก็ไม่อิ่มแล้ว"
‎"ใจเย็นๆ สิ แค่เฟรนช์ฟรายชิ้นเดียวเอง"
‎"ใช่ แต่คุณเอาอันที่อร่อยที่สุดไป"
‎"อันที่ดีที่สุด ที่มีชีสเยอะที่สุด"
‎"อาหารมาถึงแล้วและผม ‎บอกว่า 'ผมอยากเริ่มจากชิ้นนั้น'"
‎"ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่าจะเริ่มตรงไหน ‎คุณทำผมพัง ผมไม่อยากกินแล้ว"
‎"อย่าหยาบคายนักสิ" ‎"ผมหยาบคายแค่ตอนปล่อยหัวขโมยทำตามใจ
‎แล้วไม่พูดอะไร"
‎ความโกรธทำให้คุณพูดอะไรโง่ๆ
‎เราต้องอดทน
‎คู่รักต้องอดทนกับครอบครัวพวกเขาด้วย
‎และกับเด็กๆ ก็ต้องมีความอดทนสูง
‎ยกมือขึ้นถ้าคุณมีลูก อย่าปฏิเสธเลยน่า
‎พวกคุณสองสามคนเหรอ ได้
‎คุณต้องอดทนกับลูกๆ อย่างผมก็มีสองคน
‎รู้ไหมว่ารุ่นเรากับรุ่นพ่อแม่มีอะไรที่ต่างกัน
‎เราสนใจเรื่องการเป็นพ่อแม่ที่ดี
‎พ่อแม่เราไม่เคยสนใจเลย
‎พวกเขาไม่ค่อยใส่ใจ ยุ่ง มีเรื่องต้องทำตลอด
‎พวกเขาใช้ชีวิตตามหลักการ ‎"ให้เรียนรู้ด้วยตัวเอง"
‎เพื่อไม่ต้องให้มือตัวเองเปื้อนและไม่ต้องกังวล
‎"จะขึ้นไปบนนั้นเหรอ ระวังนะ ‎อ้าว ตกลงมาเหรอ ดี จะได้จำ"
‎แขนหักต้องใส่เฝือกอยู่สามเดือน
‎พ่อบอกครอบครัวว่า "ดูสิว่าเจ้าโง่นี่ทำอะไร"
‎เราโตมาอย่างยากลำบากเนอะ ‎เรียนรู้จากรอยช้ำของเรา
‎เดี๋ยวนี้พ่อแม่ทำเกินไป พวกเขาจะพูดว่า
‎"ฉันจะคุยกับลูกและสอนเขายังไงดีนะ"
‎นักจิตวิทยาบอกเด็กต้องการคนมีอำนาจ
‎แต่ต้องคุยกันในระดับเดียวกันด้วย ‎ต้องไม่มีความลับ
‎เขาจะได้ไว้ใจฉันและ ‎ช่วยส่งเสริมการเชื่อใจระหว่างกัน
‎ฉันจะสอนคูณเลขโดยไม่ทำให้เจ็บปวดได้ยังไง
‎เมื่อก่อนเราเรียนรู้การคูณด้วยความกลัวใช่ไหม
‎เรายังกลัวอยู่เลย ‎ลองถามใครสักคนว่า "หกคูณแปดได้เท่าไหร่"
‎ปฏิกิริยาตอบสนองยังอยู่
‎"สี่สิบแปด"
‎ย้อนกลับไปไกลกว่าเดิมบ้าง ‎พวกเขาสอนพ่อแม่เรายังไง
‎ปู่กลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ ‎พ่อกำลังทำการบ้านอยู่
‎ปู่ก็บอก "ง่ายจะตาย"
‎"สองคูณสี่ได้เท่าไหร่" ปัง วางเข็มขัดบนโต๊ะ
‎ใช่ไหมล่ะ
‎พ่อตอบ "แปดครับ" ‎"งั้นรอบนี้พ่อไม่ต้องตีแกสินะ"
‎"ต่อไป"
‎ใช่ เยี่ยมไปเลย
‎มันเป็นวิธีการ ไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด ‎แต่เป็นวิธีการของยุคนั้น
‎บางทีเราอาจไม่เข้าใจ
‎แต่อย่างในกรณีนี้ สำหรับผม ‎พ่อทำลายความเชื่อใจระหว่างเราไป
‎ด้วยการเปรียบเทียบเรากับเขา ใช่ไหม
‎สมัยก่อนพ่อจะเปรียบเทียบเรากับพวกเขา
‎ไม่ค่อยให้กำลังใจ ‎แถมยังโมโหอะไรบางอย่าง
‎พวกเขาคาดหวังกับเด็กมากเกินไป
‎พ่อบอกว่า "แกไม่รู้จักการคูณเหรอ"
‎"ตอนพ่ออายุเท่าแก พ่อหารได้แล้วนะ"
‎"แกเป็นเด็กเรียนช้ากว่าคนอื่นเขา
‎เราต้องไปเอกซเรย์ดูแล้ว ‎ว่าในหัวแกมีอะไรรึเปล่า
‎แบบนี้มันไม่ปกติ"
‎ความกลัวเริ่มคืบคลานขึ้นมาบนตัวเด็ก ‎"เวรแล้ว ฉันมีเนื้องอกในหัว"
‎"ฉันคงมีเนื้องอกในหัว ถึงได้เรียนไม่ค่อยเก่ง"
‎"จำอะไรตอนเรียนไม่ค่อยได้ ‎แถมยังง่วงอยู่ตลอด"
‎"ใช่ มีเนื้องอกแน่ๆ"
‎แล้วพ่อจะทะเลาะกับแม่ต่อหน้าคุณ
‎"ทำไมเขาคูณไม่ได้ อายุเท่านี้แล้วเนี่ยนะ"
‎"ค่าเทอมเท่าไหร่นะ ‎ไม่ต้องไปแล้ว เปลืองเงิน
‎โรงเรียนไม่มีประโยชน์ ถ้าผมยังต้องสอนเขา
‎จะไปโรงเรียนทำไม ผมสอนเองก็ได้ถ้างั้น
‎ฉันจะสอนแกแล้วจับตาดูแก
‎แกจะรู้วิธีคูณหารได้ภายในสองสัปดาห์"
‎"ถ้าผมลาออกเราจะได้กินแต่เศษอาหาร ‎ผมเป็นคนเดียวที่ทำงาน"
‎ส่วนเราในฐานะเด็กน้อย "พระเจ้า ‎ฉันไม่อยากทำให้เราต้องกินเศษอาหาร"
‎ไอ้พวกนี้มันซึมซับเข้าไปในสมอง
‎"ฉันไม่อยากทำให้เราต้องกินเศษอาหาร
‎ฉันต้องตั้งใจเรียนวิธีคูณ ถึงจะมีเนื้องอกก็เถอะ"
‎คุณเลยตั้งใจเรียนอย่างหนักใช่ไหม
‎พ่อแม่ยัดข้อมูลใส่เรา ‎โดยไม่มีคำอธิบายที่ทำให้เข้าใจได้
‎"ทำไมคูณไม่ได้ล่ะ ง่ายจะตาย ไหนลองคิดซิ
‎สองคูณสี่เหรอ สองคูณสี่ได้แปด
‎ง่ายจะตายไป เลขมันตายตัว
‎สองคูณสี่ไม่ได้เท่ากับหกหรือเก้า
‎ใช่ไหม เจ้าโง่ สองคูณสี่ได้แปด เข้าใจรึยัง
‎ไหนลองอีกอัน หกคูณแปด"
‎คุณก็เริ่มนับนิ้วตัวเอง
‎เขาไม่ให้เวลาคุณคิด "หกคูณแปด
‎ฉันบอกว่าหกคูณแปด"
‎ผมพยายามพูด ‎อะไรก็ได้ให้มันจบๆ "หกสิบ"
‎พ่อบอก "ไอ้นี่มันโง่กว่าคนอื่นจริงๆ แฮะ
‎เราเมาตอนมีเขาใช่ไหม
‎ไม่ เราเสียเงินเปล่าจริงๆ ‎แกมันเกินเยียวยาแล้ว"
‎"พรุ่งนี้เราจะพาเขาออกจากโรงเรียน"
‎"เราจะโทรหาลุงอัลแบร์โต แกจะต้อง ‎ไปเป็นพนักงานแคชเชียร์ในซูเปอร์มาร์เก็ต"
‎พวกเขาจะขู่คุณ "อย่างแกมีดีก็แค่ทำงานเท่านั้น"
‎แล้วคุณก็เชื่อสนิทใจเลย ‎ผมเก็บมันไปคิดตอนนอนด้วย
‎ผมฝันร้ายเลย ฝันว่าถือถุงช้อปในซูเปอร์มาร์เก็ต
‎ลุงอัลแบร์โตถือไม้ตี "หกคูณแปดได้เท่าไหร่" ‎"ผมไม่รู้"
‎"ผมมีเนื้องอก"
‎บางอย่างเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
‎เด็กสมัยนี้มีจิตสำนึกด้านสังคมและสิ่งแวดล้อม
‎พวกเขาเป็นห่วงสัตว์
‎มีการรับเลี้ยงหมา ช่วยเหลือแมว
‎ผมว่ามันเยี่ยมมาก
‎ตอนเด็กๆ เราไม่สนใจสัตว์หรอกใช่ไหม
‎พวกเขาขายไก่ย้อมสีที่โรงเรียน
‎ตรงทางเข้า
‎มีใครที่นี่เคยมีไก่ย้อมสีไหม
‎"แม่ ซื้อไก่ให้หน่อย" ‎"เท่าไหร่คะ" "200 เปโซ"
‎แล้วคุณก็ได้มันมาไว้ในมือ
‎ลูกไก่ที่กำลังทรมาน อยู่ในกำมือคุณ
‎ไก่พวกนั้นตายอย่างน่าเศร้ามากใช่ไหม
‎เด็กบางคนจะนอนกับพวกมัน ‎"หนูจะกอดไก่"
‎วันหนึ่งมันหายไปแล้วคุณก็ไม่ได้สนใจ
‎"มันไปมีความสุขที่อื่น"
‎สามวันต่อมามันก็โผล่อยู่ใต้ผ้าห่ม ม่องเท่งไปแล้ว
‎พวกมันหายใจไม่ออกตาย บาปจริงๆ
‎โคตรน่าสงสาร
‎ทุกอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ ‎เราโตมาไม่เหมือนกัน
‎ผมโตมาต่างจากพวกคุณทุกคน
‎ผมเรียนประถมสาม สี่ และห้าใน ‎ห้องเรียนของเด็กผู้หญิง
‎ผมเป็นผู้ชายคนเดียวในห้องนั้น
‎เมื่อคุณเป็นผู้ชาย ‎คนเดียวในห้องเรียนหญิงล้วน
‎คุณก็จะกลายเป็นพวกเดียวกับเธอ ‎ไม่ว่าจะชอบหรือไม่
‎ตอนเข้าแถวครูใหญ่จะบอก ‎"ทักทายเด็กนักเรียนหญิงประถมสี่เร็ว"
‎ทั้งโรงเรียนมองผม ผมเลยโบกมือ ‎ผมไม่อยากเป็นเด็กผู้หญิงที่หยาบคายไง
‎แล้วตอนเข้าแถว พวกเขาจะเริ่มชูธง
‎เมื่อก่อนโรงเรียนทำแบบนั้น ‎ในสนามขนาดใหญ่
‎ทุกคนจากแต่ละหลักสูตร แต่ละห้องมาเข้าแถว
‎ยืนเข้าแถวตากแดด
‎ใช้เวลาทั้งเช้าอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เรียน
‎ครูใหญ่จะคอยบอก "ซ้ายหัน"
‎"ซ้ายหัน"
‎"มือแตะไหล่"
‎"สาบานต่อหน้าธง นับสี่ หนึ่ง สอง"
‎"ข้าขอสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้า ‎ว่าจะจงรักภักดีต่อธง ชาติ โคลอมเบีย…"
‎แม่งอะไรไม่รู้ให้พูดตามเยอะแยะ ลืมไปหมด
‎"ประเทศหนึ่งเดียว… แบ่งแยกไม่ได้ ‎พระเจ้าช่วย สาม สี่"
‎"ซ้ายหัน"
‎"มือแตะไหล่"
‎"เพลงชาติ"
‎"ซ้ายหัน"
‎"ซ้ายหัน
‎"ซ้ายหัน"
‎"มือแตะไหล่"
‎ยืนอยู่ตรงนั้น แดดก็ส่องหน้า
‎หิวน้ำจะตายไป ใช่ไหม
‎รู้สึกอยากฆ่าคนตั้งแต่เด็กกันเลยรึเปล่า
‎คุณสงสัยว่าจะเผาโรงเรียน ‎โดยที่ทุกคนอยู่ข้างในได้ยังไง
‎คุณเริ่มบ้า
‎กำลังจะหมดสติเมื่อได้ยิน "ประกาศจากครูใหญ่"
‎"ให้ตายสิโว้ย"
‎ผมมักใช้เวลาอยู่คนเดียว ‎พวกเด็กผู้หญิงไม่เคยมาคุยกับผม
‎พวกเขาจะล้อเลียนผม ‎"ดูเด็กผู้หญิงผมสั้นน่าเกลียดนั่นสิ"
‎จนกระทั่งวันหนึ่งมีเด็กผู้หญิงเข้ามา
‎แล้วบอกว่าผมต้องเล่นเกม ‎ถึงจะได้เข้ากลุ่มกับพวกเขา
‎เธอสอนผมเล่นเกมตบแปะ ‎ที่คงจะมีแต่เด็กผู้หญิงเท่านั้นที่รู้
‎สำหรับผู้ชายที่ไม่รู้
‎มันเกมที่เด็กผู้หญิงวัยประถมชอบเล่น
‎ด้วยการตบมือ แบบนี้
‎ฉันกระโดด
‎ฉันกระโดดบนเตียง ปากระเป๋า ขวดแตก
‎แม่เลยตีฉัน ฉันเลยตีแม่
‎ฉันขึ้นไปชั้นห้าแล้วเปิดเพลงที่ร้องว่า
‎ไมเคิล แจ็กสัน
‎พวกคุณส่วนใหญ่จำได้ใช่ไหม
‎เราเล่นเกมนี้กัน มันวิเศษมาก
‎จำได้ไหม
‎มีอันที่เจ๋งกว่าที่ใช้สองมือเล่นด้วย
‎เธอ เธออยู่กับฉันตั้งแต่ยังเด็ก
‎กับเป๊ปซี่ เป๊ปซี่กับโคล่า โคล่า
‎กับเป๊ปซี่ โคล่า
‎เกมพวกนั้นโคตรเจ๋งเลย
‎อันที่ผมชอบมากคืออันที่ต้องใส่จังหวะเต้น
‎นางฟ้าน้อยตกลงจากสวรรค์
‎กับดอกไม้บนเพดาน ดอกไม้
‎กุหลาบ จากดอกไม้ จากดอกไม้ ‎กลีบดอกไม้ กลีบดอกไม้
‎จากกลีบมีเด็กผู้หญิงชื่ออิซาเบล อิซาเบล
‎อิซาเบลคือชื่อของฉัน
‎แล้วเพลงมันติดหูมากนะ แถมยาวอีก
‎ก็พูดได้ว่าปีนั้นไม่ใช่ปีที่ปกติที่สุดของผม
‎ลองนึกภาพเด็กผู้ชายเล่นเตะฟุตบอลกัน
‎เด็กสองคนคุยกัน "เราต้องหา ‎อีกหนึ่งคนเข้าทีม แล้วหมอนั่นล่ะ"
‎ส่วนผมก็ "อิซาเบลคือชื่อของฉัน"
‎พวกเขาย้ายผมไปห้องอื่นตอนประถมห้า
‎เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราเริ่มชอบคนอื่นถูกไหม
‎ช่วงเวลาที่ไร้เดียงสาของชีวิต
‎สาวๆ ในห้องเรียนผมชอบไปนอน ‎ในสนามใหญ่ระหว่างช่วงพัก
‎เพื่อให้เด็กนักเรียนชายเห็น
‎วันหนึ่ง เราทุกคนนอนอยู่ตรงนั้น
‎ครูใหญ่บอกว่า ‎"ได้เวลาย้ายหมอนี่ไปห้องอื่นแล้ว"
‎เขาให้ผมอยู่ในห้องเรียนชาย ‎คนเดียวอีกแล้ว พวกเขาเล่นตบแปะไม่ได้
‎ผมชินกับการเล่นแบบนั้นไปแล้ว
‎ผมรู้สึกแปลกแยกในโรงเรียนตลอด
‎ช่วงวันหยุดก็ด้วย อย่างเช่นวันฮาโลวีน
‎เด็กสมัยนี้มีชุดที่เท่ๆ ทั้งนั้น
‎ถูกทำมาแบบให้ใส่ได้พอดี ‎มีกล้ามเท่ๆ ราคาก็ไม่แพง
‎อเวนเจอร์สเอย แบล็กแพนเธอร์ ไอรอนแมน
‎กัปตันอเมริกา ธอร์
‎ชุดเด็กผู้หญิงก็ด้วย วันเดอร์วูแมน แวนด้า
‎แบล็กวิโดว์ เจ้าหญิงทุกคน
‎ส่วนเรามีแค่ชุดคอสตูมที่พ่อแม่ซื้อให้ไหว
‎เราไม่มีเงิน
‎ผู้หญิงจะแต่งตัวเป็นยิปซี ‎ซึ่งถ้าคุณแต่งตัวเป็นยิปซี
‎แสดงว่าตอนนั้นสถานการณ์ ‎การเงินของครอบครัวคุณ
‎กำลังลำบาก
‎ชุดชาวยิปซีถูกที่สุด
‎"ไม่มีเงินเหรอ งั้นก็ยิปซี"
‎ที่รู้เพราะผมก็เคยแต่งนี่แหละ
‎น้องสาวสองคนของผมแต่งเป็นยิปซี ‎"น่ารัก ไปเอาลูกอมมาเร็ว"
‎ก็มีความสุขแหละ ‎เรื่องสำคัญที่สุดคือการได้กินขนม
‎ความคิดสร้างสรรค์เกิดขึ้นในยามจำเป็น ‎ผมเคยได้รับเชิญไปงานปาร์ตี้คอสตูมหนหนึ่ง
‎ผมไม่มีเงินซื้อชุด ได้แต่คิดว่า "ทำยังไงดีนะ"
‎ผมไม่ได้ไปในชุดสาวยิปซี
‎"ทำยังไงดี"
‎ผมซื้อนมมาหนึ่งถุง แล้วอมนมไว้ในปาก
‎มีนมอยู่ในปาก
‎เพื่อนถาม "แต่งเป็นอะไร" ผมบอก "สิวหัวดำ"
‎ผมรู้น่า
‎ผมรู้ว่าผมน่าขยะแขยง
‎แต่มันถูกดีนะ
‎ใช่ไหมล่ะ ถ้าเกิดคุณไม่มีเงิน
‎ฮาโลวีนครั้งต่อไปเอาไปใช้ก็ได้นะ
‎ประเด็นคือ เราโตมาแบบนั้นไง
‎ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเหมือนเด็กสมัยนี้
‎เราไม่มีอินเทอร์เน็ต
‎นี่เลยเป็นเหตุผลที่โทรศัพท์ ‎เป็นเหมือนอีกอวัยวะหนึ่งของร่างกาย
‎เราให้ความสำคัญกับมัน ‎เพราะสมัยเด็กๆ เราไม่มี
‎และนั่นคือเหตุผลที่เราติดโทรศัพท์ทั้งวัน
‎เราใช้มันในที่ที่เราไม่ควรใช้
‎อย่างในโรงหนัง ในธนาคาร ‎ซึ่งผมไม่เห็นด้วยเท่าไหร่
‎เพราะในธนาคารคุณไม่ได้รับอนุญาต ‎ด้วยเรื่องความปลอดภัยใช่ไหม
‎แต่สิ่งที่ทำให้คุณสนุกได้ก็คือโทรศัพท์
‎แล้วกว่าจะถึงคิวเรามันก็นานเสียเหลือเกิน
‎แถมยังไม่มีทีวีมาดึงความสนใจอีก
‎ไม่มีนิตยสารให้อ่าน
‎คุณไม่ไว้ใจคนแถวนั้นพอถึงขนาดจะนั่งคุยด้วย
‎การไปธนาคารคือการลงโทษชัดๆ
‎นั่งอยู่ตรงนั้น ‎คิดเรื่องการเงินของคุณไประหว่างรอ
‎นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความละอายใจ ใช่ไหม
‎เวลาคนเบื่อก็ต้องหยิบโทรศัพท์
‎ใครสนล่ะ
‎"ให้ตายสิ"
‎คุณพยายามทำตัวจริงจัง
‎เพื่อให้พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องสำคัญ
‎แต่จริงๆ กำลังนั่งดูมีมโง่ๆ อยู่
‎หัวเราะเสียงเข้ม
‎ยามเดินมาแล้วสั่งให้คุณเก็บมันลงไป
‎"ช่วยเก็บโทรศัพท์หน่อย ‎เพื่อความปลอดภัย เคารพกฎด้วย"
‎"ครับ"
‎แล้วก็กลายเป็นการเกมที่เราเล่นกับยาม
‎"ฉันจะแกล้งโง่ พอเขาหันไปทางอื่น ‎ฉันจะเช็กมือถือแล้วเก็บลงไป"
‎ยามเองก็นึก "ฉันจะแกล้งโง่
‎เดี๋ยวหมอนี่ก็เอามือถือออกมาอีก ‎ทุกวันกับเรื่องบ้าๆ นี่
‎ในเมื่อฉันใช้มือถือไม่ได้ ก็เบื่อ ‎ไปเล่นด้วยหน่อยก็ได้"
‎คุณอยู่ตรงนั้น แกล้งโง่ทำเป็นไม่รู้เรื่อง
‎คนเราเรียนรู้ที่จะเขียนโดยไม่ต้องมอง
‎ซึ่งก็ไม่มีประโยชน์ ‎เพราะมันมีระบบสะกดคำอัตโนมัติ
‎ที่คอยทำให้เราอับอาย ‎หนหนึ่งเพื่อนผมเขียนว่า "ไง เพื่อนยาก"
‎มันแก้ให้เป็น "ไง พยาธิ"
‎ผมเลยบล็อกเธอ จบกันแบบไม่ดี
‎หรือไม่ก็ได้รับไอ้วิดีโอที่มีเสียงคราง
‎เราทุกคนเคยโดนกันหมดใช่ไหมล่ะ
‎จังหวะที่แย่ที่สุดเลยนะ ดันเป็นในธนาคาร
‎คุณเปิดเสียงเต็มรูปแบบ
‎มีชื่อกับภาพหลอกๆ
‎เพื่อล่อให้คุณเปิดดูคลิปนั้น
‎"เจมส์ โรดริเกซกลับมาร่วมทีมเรอัลมาดริด"
‎"เขาจะกลับมาร่วมทีมเหรอ"
‎"ไม่ใช่นะ"
‎"เกิดอะไรขึ้น ปิดเสียงเร็ว"
‎"ไม่ใช่หนังโป๊นะ นี่เจมส์ไง"
‎"ไม่ใช่แบบที่คุณ…"
‎ยามบอก "เก็บมือถือไป ‎เลิกดูหนังโป๊ได้แล้ว มีเด็กอยู่ในนี้นะ"
‎"มันไม่ใช่หนังโป๊นะ ‎แต่เป็นวิดีโอ มันพังแล้ว"
‎แล้วคุณก็ทำหน้างี่เง่าๆ แบบ
‎"แหะๆ ใช่ ผมโดนแกล้ง"
‎"เจมส์กลับมาเรอัลมาดริด ใช่เลย"
‎ความอัปยศมันอยู่ได้ไม่นาน ‎สักพักคุณก็หยิบโทรศัพท์ออกมาอีก
‎ผมไม่รู้ว่าทำไม มีอยู่ครั้งหนึ่งผมหันไป
‎ยามหายไปแล้ว ‎จากนั้นก็มีเสียงจากข้างหลัง "เก็บมือถือ"
‎ผมกลัวจนเกือบจะชนเขา
‎แทนที่จะยอมรับความผิดพลาด คุณกลับปฏิเสธ
‎ไม่ยอมรับผิดแล้วก็พูดเกินจริงอีก
‎"ผมไม่ได้ใช้มันนะ" ‎"ทำไมถึงอยู่ในมือล่ะ"
‎"ก็อยากจะถือไว้น่ะสิ บ้าอำนาจจริงๆ นะคุณ"
‎"แค่ถือไว้เฉยๆ เหรอ ‎เอาไปเก็บไว้ในล็อกเกอร์ก็ได้"
‎"ไม่ครับ ผมขอถือไว้ บ้าการควบคุมจริงๆ เลย"
‎คุณเก็บมันไว้และเอาแต่เถียงว่า ‎"ก็ได้ ผมจะไม่เอาออกมา
‎ปล่อยให้มันเน่าไปเลย ‎ผมจะไม่ใช้มันอีกเลยในชีวิต
‎ปล่อยให้มันเน่า ‎โดนขาผมติดเชื้อ ต้องตัดขาไปเลย
‎ใครทำให้ผมต้องตัดขาน่ะเหรอ ก็ยามไง
‎งั้นผมจะไม่ใช้มัน เข้าใจแล้ว
‎ได้เลย แต่กฎนี้ ‎ไม่ได้มีผลแค่กับผมใช่ไหม
‎ยามก็ใช้ไม่ได้เหมือนกัน
‎เจ้าหน้าที่ก็ใช้ไม่ได้ ‎พนักงานธนาคาร ผู้หญิงคนนั้น ไม่มีใครใช้ได้
‎ถ้ามีโจรมาปล้นธนาคาร เราจะตายกันหมด
‎ไม่มีใครโทรหาตำรวจ ‎เพราะหยิบโทรศัพท์ออกมาไม่ได้
‎ใครจะตายก่อนกันล่ะ ‎ใครเป็นคนฆ่าเรา ก็ยามไง
‎"ยามเลยตัวดี มาดูกันว่าใครจะตายก่อน" ‎อารมณ์เสีย
‎เราเชื่อมต่อกันตลอดเวลา ‎เราถึงต้องใช้โทรศัพท์
‎เครื่องมือที่สำคัญที่สุดของเราคืออินเทอร์เน็ต
‎เหนือสิ่งอื่นใดคืออินเทอร์เน็ตที่บ้าน
‎บางคนบอกว่า "ไฟฟ้าสำคัญกว่า" ‎ไม่มีไฟฟ้าก็ไม่มีอินเทอร์เน็ต
‎แต่ถ้าไฟดับคุณจะไม่โมโหเท่ากับไม่มีอินเทอร์เน็ต
‎อินเทอร์เน็ตล่มเมื่อไหร่ เราจะโกรธหนักกว่า
‎ไฟดับนี่ก็สนุกได้นะ เพราะเวลาไฟดับแล้ว
‎เราจะได้ยินเสียงเพื่อนบ้านร้อง
‎"อ้าว" ถูกไหม
‎พอไฟดับปุ๊บ ทั้งย่านจะมีเสียง "อ้าว"
‎ในบ้านคุณเอง จะมีเสียงจากในห้องครัว "อ้าว"
‎แล้วไปรวมตัวกันในห้องหนึ่ง "ไฟดับแหละ"
‎ผมตอบ "ผมรู้ เมื่อกี้ผมดูทีวีอยู่ ‎ไปดูกันว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎ถ้าอินเทอร์เน็ตล่มปุ๊บนะ
‎คนคลั่งเป็นหมาบ้าเลย ‎ยกระดับจากศูนย์เป็นร้อยชั่วพริบตา
‎โกรธมากเลยถูกไหม
‎เริ่มคิดไปแล้วว่า ‎"จ่ายค่าบริการแต่ไม่ได้บริการ
‎โดนทำเหมือนเป็นคนโง่ ‎ฉันจ่ายเงินตรงเวลาตลอด
‎พวกนี้จงใจเย้ยหยันฉันแน่ๆ" ต่างๆ นานา
‎เราต่างเลี่ยงการโทรหาฝ่ายบริการลูกค้า ‎เพราะประสบการณ์แย่ๆ ที่เคยเจอ
‎พวกเขาไม่ค่อยตอบ ‎หรือทำให้คุณโกรธคนแปลกหน้า
‎ไม่ก็โดนวางสายใส่ หรือได้รับบริการที่ไม่ดี ‎มันลำบากมาก
‎แล้วเราก็พยายามซ่อมสัญญาณด้วยตัวเอง ‎แม้จะขาดความรู้ทางเทคนิค
‎ไปดูที่เครื่องโมเด็ม
‎บางคนก็ข่มขู่โมเด็ม ‎"มันไม่ได้ผลหรอก มันไม่ได้ผล"
‎"ฉันทำมันพังรึเปล่า"
‎ไม่นะ
‎"ไหนลองถอดปลั๊กซิ"
‎"นั่นแหละ" แล้วพอหมดความอดทน ‎ก็เสียบปลั๊กกลับเข้าไป ไฟแต่ละดวงค่อยๆ เปิด
‎หนึ่งในนั้นกระพริบแล้วก็ดับไป
‎คุณไม่รู้หรอกว่ามันเคยเป็นแบบนั้นมาก่อนไหม
‎มันไม่ได้ผล "พระเจ้า ต้องโทรศัพท์แล้ว"
‎แต่ก่อนจะโทร คุณก็ครุ่นคิด
‎"พวกเขาต้องได้ยินแน่ๆ ไอ้พวกเวรนี่
‎พวกเขาหัวเราะเยาะอยู่แน่ๆ"
‎"เราตัดการเชื่อมต่อของไอ้เวรนั่น ‎ที่จ่ายเงินตรงเวลา เมื่อไหร่ก็ได้ที่อยากตัด"
‎"เขาไม่เคยบ่น…" ‎"ฉันจะอยู่ตรงนี้ทั้งวัน
‎ไม่สำคัญหรอกว่าต้องทำยังไง ‎ต่อให้ต้องลาออกมาโทรก็ยอม
‎จนกว่าพวกเขาจะตอบ ‎แล้วซ่อมสัญญาณให้กลับมา"
‎เถียงกับกำแพง
‎คุณกำลังโมโห แล้วก็มีเสียงที่อัดไว้อย่างร่าเริง
‎"เราภูมิใจที่ได้รับใช้คุณ ‎โปรดอยู่ในสายแล้วเราจะรีบบริการคุณ"
‎"ภูมิใจที่ได้รับใช้ฉันเหรอ ไอ้พวกตอแหล
‎ไร้ยางอายสุดๆ
‎ใครจะชอบรับเรื่องร้องเรียน ไอ้บ้า"
‎แล้วก็มาถึงหน้าเมนู ‎"สำหรับบริการพิเศษ กดหนึ่ง
‎เคเบิลทีวี กดสอง ‎อินเทอร์เน็ตบนมือถือ กดสาม
‎อินเทอร์เน็ตบ้าน กดสี่
‎ถ้าคุณเป็นลูกค้าประจำ กดห้า ถ้าคุณ…"
‎มีใครเบื่อจะตายตอนฟังไอ้พวกนี้ไหม
‎จิตใจของคุณล่องลอย ‎คิดถึงโลกในจินตนาการที่แสนวิเศษ
‎แล้วคุณก็กลับไปที่เมนู ‎แล้วตัวเลือกก็หายไป
‎คุณก็แบบ…
‎"โทรอีกรอบแล้วกัน"
‎ฉันจะโทรอีกรอบ ‎รอบนี้จะบ่นเรื่องเมนูห่วยๆ ด้วย
‎มันตั้งใจทำให้คุณงง ‎จะได้วางสาย ไม่ทำการร้องเรียน
‎"ฉันจะอยู่ต่อโว้ย"
‎"มาริตซาค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ"
‎คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดเธอ ‎คุณโกรธ แต่คุณต้องการความยุติธรรม
‎คุณพยายามหายใจผ่อนคลาย ‎เส้นเลือดที่หน้าผากคุณปูด
‎หน้าแดงไปหมด และหัวใจเต้นเร็ว
‎แต่ก็พยายามหายใจ
‎"มาริตซา"
‎"มีอะไรคะ"
‎"ผมโทรมาเพราะมันมีเหตุขัดข้อง"
‎"ใช่ ไม่งั้น…
‎ไม่งั้นผมคงไม่โทรมาหรอกใช่ไหม มาริตซา"
‎"ผมโทรมาถามว่า ‎คุณพอจะช่วยดูได้ไหม ว่าในระบบของคุณ
‎มันเป็นเชี่ย… มันเป็นอะไรน่ะครับ ‎มาริตซา ขอโทษที
‎ช่วยซ่อมสัญญาณกลับมาเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎ผมจะได้ใช้ชีวิตตัวเองต่อ ‎แล้วดูอั๊กลี่ เบ็ตตี้ใน Netflix อย่างสงบสุข"
‎"ขอบคุณนะ มาริต…"
‎"มาริตซา"
‎"ขอชื่อจริงด้วยค่ะ" ‎ไม่ได้สนใจสิ่งที่เพิ่งพูดไปเลย
‎พวกเขาทำตามระเบียบ ขั้นแรกคือขอชื่อคุณ
‎ไม่งั้นก็ช่วยคุณไม่ได้
‎"เนสตอร์ ริคาร์โด เกเวโด มาดริด"
‎ผมคิดว่าอย่างน้อยก็เรียกผมว่าริคาร์โดก็ได้
‎"คุณเนสตอร์คะ"
‎"ครับ มาริตซา"
‎"ต้องเป็นความผิดพลาดแน่ ‎ดูสัญญาณก็ปกติดีนะคะ คุณเนสตอร์"
‎"ไม่"
‎"ไม่นะ มาริตซา ไม่ มันไม่ผิดหรอก ‎ผมไม่ได้โง่นะครับ "
‎"ผมรู้ว่าใช้ได้ใช้ไม่ได้มันเป็นยังไง มาริตซา"
‎"คนนะครับไม่ใช่ลิงจ๋อ"
‎"ลองดูอีกทีสิ มาริตซา"
‎"ผมไม่มีอินเทอร์เน็ต" ‎"ยืนยันได้ไหมคะ บางครั้งสัญญาณก็อ่อน"
‎"ผมไม่มีอินเทอร์เน็ต"
‎"ไม่มีอินเทอร์เน็ตเหรอ ‎ถ้างั้นเราขอเสนอแพ็กเกจ
‎อินเทอร์เน็ตบ้าน ‎พร้อมอินเทอร์เน็ตมือถือลดราคา"
‎"ให้ตายสิ มาริตซา ตั้งใจฟังหน่อย
‎คือผมมีอินเทอร์เน็ต
‎แต่อันที่มีมันใช้งานไม่ได้ มาริตซา
‎ผมไม่มีหนทางแล้ว ‎มาริตซา เข้าใจไหม ผมไม่…"
‎"ผมไม่สมควรต้องเจอเรื่องเวรๆ นี่ ‎มาริตซา ไม่ควรเลย
‎ผมเข้าใจว่าคุณยุ่ง ‎หรือไม่คุณก็ไม่สนใจปัญหาของผม
‎คุณบอกวิธีเอาสัญญาณกลับมา
‎ผมจะได้ไปๆ ซะที"
‎"คุณสามารถดาวน์โหลด ‎วิธีได้จากหน้าเว็บของเราค่ะ"
‎"โอ้โฮ มาริตซา"
‎"คำถามเดียวนะ มาริตซา ด้วยความเคารพ
‎ผมรู้สึกว่าเราผูกพันกัน ‎ตลอดการโทรนี้เลย มาริตซา
‎แล้วผมจะดาวน์โหลดข้อมูลจากไอ้เว็บห่านี่ยังไง
‎ถ้าไม่มีอินเทอร์เน็ต"
‎"ผมเป็นพ่อมดเหรอ มาริตซา
‎ผมมีไม้กายสิทธิ์ไหม มาริตซา
‎ผมรู้แล้วว่าจะทำยังไง มาริตซา
‎ผมจะเอาสายเคเบิลวิเศษ ‎จากก้นผมเสียบเข้าไปในโมเด็ม
‎จะได้มีอินเทอร์เน็ตใช้ ‎แบบไม่จำกัดตลอดไปไง มาริตซา
‎มันจะมาไหม ก้นวิเศษของผม ‎จะปล่อยอินเทอร์เน็ต 500 เมกะไบต์ออกมาไหม
‎อย่ามาล้อเล่นกับผม มาริตซา
‎ผมได้ยินเสียงหัวเราะนะ มาริตซา
‎คุณกำลังเยาะเย้ยผม
‎ผมเจ็บหน้าอก และแขนซ้ายก็เริ่มชา
‎คุณต้องรับผิดชอบกับปัญหาสุขภาพของผม
‎หัวใจจะวายแล้ว ‎ผมอัดเสียงอยู่นะ มาริตซาฆ่าผม
‎การทำงานห่วยๆ ของเธอฆ่าผม"
‎"มาริตซา ผมไม่…
‎ผมต้องการความช่วยเหลือด้านเทคนิค ‎แล้วคุณก็ไม่ได้ช่วยเลย"
‎"นี่ไม่ใช่ฝ่ายเทคนิคนะคะ ‎ฉันจะต่อสายให้" "ไม่ ไม่เอา"
‎แล้วก็ถูกพักสาย
‎เราต้องอดทน
‎เราฉิบหายไปหมด มีหลายอย่างเกิดขึ้นทุกวัน
‎ครั้งหนึ่ง มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ‎มาบอกผมหลังแสดงจบ
‎"ขอบคุณนะคะ ฉันอยากหัวเราะมาก ‎เดี๋ยวนี้มันไม่ง่ายเลย "
‎"ฉันรู้สึกหดหู่มาหลายอาทิตย์แล้ว ‎เศร้ามาเป็นเดือนๆ"
‎"ทุกอย่างเริ่มต้นตอนปี 199…" มาเป็นเรื่อง
‎เธอบอกว่า เธอเคยคิดจะฆ่าตัวตาย
‎เธอพูดแบบนั้นกับผม ‎ผมไม่ใช่คนคิดบวกที่คอยให้กำลังใจ
‎ผมให้คำแนะนำได้แย่
‎ผมคิดว่าหนึ่งในปัญหาหลักของเรา ‎คือมีพวกเรามากเกินไป
‎"ฉันจะอวดดีและไร้ความรับผิดชอบไม่ได้"
‎"ฉันให้คำแนะนำที่ไร้ประโยชน์ไม่ได้"
‎"ทำให้เธอหัวเราะ อันนั้นผมทำได้" ‎ผมบอก "ผมพยายามฆ่าตัวตายมาหลายครั้ง
‎"จริงเหรอ" "ใช่ผมเบื่อตัวเอง"
‎"แล้วผมทำยังไงน่ะเหรอ ‎มันควรจะเป็นการตายที่มีสไตล์
‎ถ้าเป็นข่าวซุบซิบเดี๋ยวจะเสื่อมเสียชื่อเสียง
‎แบบพวกพาดหัวข่าวแย่ๆ ‎'วงการตลก: ศิลปะที่ตายแล้ว' มีผมอยู่บนปก
‎ถ้าโชคร้ายของใคร ‎ทำให้เขาพยายามฆ่าตัวตาย เขาจะล้มเหลว"
‎"ทำไมล่ะ" "โชคไม่ดีก็เป็นแบบนี้แหละ"
‎"มันทำลายเป้าหมายคน"
‎"ถ้าโชคร้ายของใคร ‎ทำให้พวกเขาพยายามฆ่าตัวตาย มันจะล้มเหลว"
‎"ต้องทำพังแน่ๆ ผมคิดแบบนั้นนะ ‎ถ้าผมซื้อปืนมายิงตัวเอง
‎ต้องโชคร้ายมากแล้วจบลงแค่คางแตก
‎ถ้าผมพยายามแขวนคอตัวเอง ‎ผมคงต้องนอนเป็นผักไปตลอดชีวิต
‎ถ้าผมลองใช้ยาพิษ อวัยวะบางส่วนก็คงถูกทำลาย
‎แล้วก็มีปัญหาด้านการพูดแทน แบบนั้นน่ะ
‎"ถ้าผมพยายามโดดน้ำ ก็คงมีคนใจบุญเข้ามาช่วย
‎ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่เคารพคนจะตายกันบ้าง
‎"ผมเลยตัดสินใจทำทั้งหมดพร้อมกันเลย" ‎"ยังไงเหรอ"
‎"ผมซื้อปืน เชือก ยาพิษแล้วไปที่หน้าผาริมทะเล"
‎"ก่อนจะกระโดดผมสวดมนต์ ‎คนเรามักจะทำอะไรขัดแย้งกันตลอดแหละ"
‎"พระเจ้าขอให้ทุกอย่างราบรื่น"
‎"ผมกระโดด ปรากฏว่าผมโชคไม่ดีเท่าไหร่
‎เลยกลายเป็นว่าเชือกที่ห้อยคออยู่ ‎แกว่งผมไปมาระหว่างรอ
‎ทำให้ผมเผลอยิงปืนไปโดนเชือก
‎กลืนน้ำทะเลเข้าไป อ้วกเอาพิษออกมา"
‎เธอก็บอก
‎"คุณบ้าจริงๆ" ผมบอก "แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่"
‎ผมควรจะสนุกกับมันไม่ว่าจะนานแค่ไหน
‎และผมชอบมากที่ได้มาสนุกกับพวกคุณในคืนนี้
‎ขอบคุณมากที่ยิ้มให้กัน
‎ขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือ ความรู้สึกดีๆ
‎ขอบคุณ ใจดีกันจังครับ
‎ขอบคุณ ใจกว้างมาก
‎ขอบคุณ แล้วเจอกันนะ
‎ดูแลตัวเองด้วย ขอบคุณ สวัสดีครับ
‎ลาก่อน
‎ขอบคุณมาก สวัสดีครับ
‎คำบรรยายโดย พิมพ์ชนก ข.