Downloaded from YTS.MX
Benim adım Ricardo Quevedo.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Otuz yedi yaşındayım.
Evliyim ve komadayım.
Pardon, komedyenim demek istedim.
Bazen işler planladığınız gibi gitmez.
Benim işlerim hep ters gidiyor, o yüzden bu hâldeyim işte.
Ama hep tekrar deniyorum.
Her seferinde baştan başlıyorum.
Sizi güldüreceğim diye
20 yıldır yapmadığım salaklık kalmadı.
KALIN KAŞLAR
Siz de başkalarına ayak uydurmaktan ve her şeye yetişmekten bıktıysanız
bir ara verin ve bu şovu izleyin.
Arada bir pes etmekte sakınca yok.
Tabii bir yandan da şu var, boşa çırpınıyoruz.
Yarın her şey daha beter olacak.
İyi akşamlar.
Sağ olun, var olun!
Hoş geldiniz. Çok teşekkür ederim.
Teşekkürler.
Birden öyle içten, öyle güzel bir alkış patlattınız ki
yüreğime dokundu.
Benim adım Ricardo Quevedo.
Beni muhtemelen Liss'in kocası olarak tanıyorsunuz.
Öyle de tanınıyorum.
Sokakta gören "Bak, Liss'in kocası. Alejandro Quevedo" diyor.
Neyse…
İyi ki geldiniz.
Kendinizden bir parça bulacağınız bu komedi köşesine
gelmeniz ne iyi oldu.
Yaşadıklarımıza rağmen gülün diye var burası.
Şu an içinde bulunduğumuz durumlar malum,
uzun süredir de başımızda bu lanet.
Sabrımız sınanıyor resmen, haksız mıyım?
Sabırlı olmalıyız.
Her an patlamanın eşiğindeyiz. "Alayı yansın" modundayız sürekli.
Yani işler karışık ama durumumuz bu.
Evden mutlu çıkıyoruz. Trafiğe girdik mi bitti.
Bir araca biner binmez savunma kalkanını kuşanıyoruz
çünkü bizden başka herkesin embesil olduğunu varsayıyoruz.
Birlikte yaşamanın kurallarını bir ben biliyorum.
Ben hariç herkes embesil.
Arabalılar, motosikletlilere kıl oluyor.
"Niye kımıldamıyor bu mal? Şeridin ortasında çakılı kaldı."
Direksiyon başındaysan motosikletlilere sövüyorsun.
"Arabayı nasıl da teğet geçiyor piçler. Yağmur bastırsa da günlerini görseler."
Motosikletliler de arabalılara kıl.
"Bıraksalar da geçsek, şerefsizliğe bak. Yapışmışlar diğer arabalara.
Zikzak çizerek canımı tehlikeye atıyorum. Motosikletin olayı hız, trafikte işim ne?
Dikiz aynasını kıracağım bu götün."
Bisikletliler korku içinde.
"Korna çalarlarsa yandık, düşer ölürüm.
Bana bıçak çekip bisikletimi çalmasınlar lütfen.
Tanrım, sen beni koru."
Ödleri kopuyor.
Karşı şeritte kuryeler basmış gaza, "Anca gidersiniz" diyor.
Umurlarında değil.
Onlara kalsa hepimiz ölelim.
Öyle.
Kısacası…
Nereye dönsen herkes sinirli.
Biraz sabırlı olmayı öğrenmeliyiz.
Sabırlı olmayı öğrenmeliyiz, yoksa kafayı yeriz.
Sürekli kıçımızı sıkıyoruz.
Direksiyon sallayan da kıçını sıkıyor, pedal çeviren de.
Biz Kolombiyalıları özetleyen bir durum.
Sonuna kadar kıç sıkıyoruz.
Düsturumuz bu. Futbol eleme turlarında da sıkıyoruz.
Son maçtan önce mesela: "Peru, Venezuela'yı yenerse var ya…"
Kıçlar sıkılı.
Seçim zamanı da öyle.
Desteklediğin aday kazansın diye yalvarıyorsun.
Kazanmadılar ve hepimiz boku yedik sonra.
Kıçlarımız sonuna kadar sıkılıydı. Armamıza işlenmeli.
Bizi biz yapan bu.
Slogana bak, "Özgürlük ve Düzen". Bizi temsil etmiyor.
Oysa armada "Kıçlarımız sonuna kadar sıkılı" yazsa
"Doğru" der, benimserdik.
"İşte benim ülkem. Ben buyum."
Yuvarlanıp gidiyoruz gerçi, alıştık bu rezilliğe de.
İki yıldan fazla oldu. Pandemiden önce de Kolombiya'da kalakalmıştık zaten.
Hatırlarsanız COVID çıkmadan önce de
gösteriler, protestolar yüzünden evlerimizde saklanıyorduk.
Korku içindeydik.
Hırsızların güya ülkedeki bütün kapalı sitelere
soyguna geleceği gece de öyle.
Hepsine aynı anda!
Hatırladınız mı? Ben o olayı aşamadım.
Hakikaten aşamıyorum.
Birilerinin teyzesi WhatsApp'tan döktürmüş sanki.
Eminim yani. Bir teyze yaymış bu haberi.
"Hırsızlar bizim siteye geliyor."
Herkes paylaşmış,
her gören kendi sitesi soyulacak sanmış.
Komşular da sitenin onurunu korumak için
ellerinde sopalarla girişleri kolladı.
Gelen giden olmadı.
"Birlik olduğumuz için giremediler."
Hiçbir siteye hırsız girmedi ama fark etmez.
Karım "Sen de git, girişi koru. Hain demesinler sonra" dedi.
"Asansörde pis pis bakacaklar."
"Niye ki?" dedim, "Uykum var, savaşmayı da bilmem".
Bizde sopa da yok, süpürgeyi kırmak lazım.
Hırsız falan yoksa yenisini almam gerekecek sonra!
Varsa da dövüşmeyi bilmem. Elimden alır, beni benzetirler.
Gecenin üçünde kıçımda sopayla acile mi götürmek istiyorsun beni?
Güzel plan değil bence.
Komşulara kahve yapalım biz en iyisi.
Kahveyle gittim.
"Size kahve getirdim komşu!
Kolay gelsin size, bol şans!"
Sonra yatıp zıbardım.
O gece en tatlı uykumu uyudum.
En olaysız geceydi.
Kırk herif etrafı kolladı.
Güvenlik görevlisi bütün gece uyuyamadı yalnız, yazık oldu.
Çok kalabalıktı o taraf tabii. "Ne zaman evlerine dağılacak bunlar?"
Bir şekilde devam ediyoruz ama.
Böyle yalan bombardımanına tutuluyoruz, insan alışamıyor da. Neyse.
İlk aylar zorluydu. Evlere kapandık, bir belirsizlik vardı.
Ailenin en sevilmeyen üyesi gönderilirdi markete.
Erzak almaya.
O üye, aile buluşmalarına katılmazdı.
"Onu yolla markete. Annemi yollayamayız sonuçta" denirdi.
Gidecek olanı "Sen daha güçlüsün" diye gazlardık.
"Hiç hasta olmuyorsun." O da giderdi.
Önce tuvalet kâğıdı bitiyordu.
Bu ülkede hep böyle oldu zaten.
Kriz zamanlarında niye hep ilk kapışılan, tuvalet kâğıdı oluyor?
Kıçını temizleyememek niye bu kadar korkutucu anlamıyorum.
Önce gıdanın tükenmesi gerekmiyor mu?
Yemek yoksa bok da yok.
Otuz rulo tuvalet kâğıdı tamam, e sonra?
"Sıçasım yok. Muz alsam iyiymiş."
Markete gitmekle hayatını tehlikeye attın, bir de aşağılanıyorsun.
Öyle kolay almıyorlar eve.
Elin kolun dolu geliyorsun, "Dur!" diyorlar.
"Önce dezenfektan."
Duş aldırıyorlar.
"Ne oluyor?" diyorsun, gözlerine kaçıyor.
"Üstünü dışarıda çıkar. Virüs taşıyorsun."
Kapıda çırılçıplak kalıyorsun. "Ne oldu ki?"
"Dokunma, doğruca banyoya."
"E banyo nerede?" Dezenfektan gözlerini kör etmiş.
"Giysilerim kaldı, ver." "Kendin al. Virüslü onlar."
"Hepsi virüslü. Çamaşır makinesine atalım hemen!"
"Bırak öyle, virüs ölsün."
"Elime bulaştı!" "Giysilerini elledim!"
"Çabuk, ellerini yıka!"
"Buraya kimse girmesin bir süre. Virüs ölsün.
Banyoyu bir ay kapalı tutalım ki ölsün."
Virüsü tanımıyorduk,
bir sürü saçma sapan şey yaptık, meğer hiçbiri bir işe yaramıyormuş.
Markete giderken çöp poşeti giyenler vardı.
Virüs kapmamak için.
Ayakkabıları dezenfektanla yıkadık.
Her yere ıslak, iğrenç paspaslar seriyorlardı.
Araba tekerlerini dezenfekte edenler vardı.
Sonra "Hiçbiri işe yaramıyor" diye haber çıktı.
"Tonla dezenfektan almadan önce deseydiniz ya!"
Bazıları da aşıya inanmıyor.
"Aşı olmam ben. Koluna yerleştirdikleri çip
uydu sinyalleriyle etkileşime geçiyor. Sosyal medya ondan çöküyor.
Facebook'un sahibi hepimizi gözetliyor."
Gözetlediğini düşünün.
"Çok sıkıcı.
Trene bindi. Bakalım nereye gidecek.
Sakın…"
İnsaf yani, evet. Ama cidden gözetleniyoruz.
Arkadaşlarınızla bir şey konuşuyorsunuz, onunla ilgili bir reklam çıkıyor.
"Yok artık, ne oluyoruz şimdi?"
Ödümüz bokumuzda dolaşıyoruz hep.
Bazıları da aşı konusunda seçici.
Mesela…
Yemek artıklarını yiyen tipler bunlar.
Ama aşı konusunda seçiciler. "Pfizer'dan başkasını olmam."
Aşı seçiyorlar.
"Yalnızca Pfizer olurum. Diğerleri onaylanmadı.
Emin olamıyorum. Benim vücudum değerli.
Vücuduma öyle her şeyi enjekte ettiremem."
Akşam oldu mu oral sekse devam ama.
Aynen devam.
Onda sıkıntı yok. Neyse.
Saygısızlık etmek istemem.
Belki rahatsız olanınız vardır.
"Tanrım!
Annemle izliyorum ben bunu,
kalkmış ayıp şeyler anlatıyor iğrenç herif."
İsteyen istediği gibi sikişir.
Yalan mı?
"Tanrım!
Ben sikişmem, sevişirim. Bu ne saygısızlık."
"Sikişmek" lafına takılanın performansı kötüdür.
Kapatalım bu konuyu.
Dikkatimi dağıtmayın, saçmalıyorum sonra.
Hepsinden çok çabuk bıktık.
Başta o yeni düzene alışmak zordu.
Çok da sabır gerektiriyordu.
İlişkiler de öyle.
Karantina işi karışıktı.
Hepimiz partnerimize gıcık oluruz, çok normal.
Değil mi?
Bunu izleyen çiftler "Ne saçmalıyor bu embesil?" diyordur.
"Olur mu öyle şey? Ben seni seviyorum." Öyle olduğunu içten içe biliyorlar ama.
Karşı taraf seni gıcık etmiyorsa partnerin değildir zaten.
Tabii ki aşk bundan çok daha fazlası. O yüzden ilişkiye devam ediyorsun.
Ama aradaki sıkıntılar hayatı zindan ediyor.
Her gün biraz daha büyüyor.
Değil mi?
Rahatsızlıklarımızı dile getirmiyoruz ama öfke giderek artıyor, böyle oluyoruz…
Artıyor da artıyor.
İlişkiyi bitirmeye kalksan yaşanacakları düşünmeye başlıyorsun.
Gayet normal.
Ama aşk güçlüdür.
Karmaşıktır, çok sabırlı olmak gerekir.
İki taraf da gün içinde meşgul olduğu için sıkıntılar idare edilebilir.
İşe gidersin, başkalarıyla bir araya gelirsin,
oraya buraya gidersin.
Ama karantinanın ilk aylarında bunları yapamadık.
Kavgalar iyice tırmandı.
Buluttan nem kapıp kıyameti kopardık. Yüz yüze bakamaz hâle geldik.
"Anlamadım?" "Yok bir şey!"
Her an kavgaya hazırdık.
Sabrımız tükenmişti.
Çiftler beni anlıyor.
İlişkisi olanlar el kaldırsın.
Neredeyse herkesin varmış!
Süper, çok sevindim.
Ekran başındakiler de kaldırsın, yalnız hissetmesin. Yani…
Adam tek başına izliyor, böyle…
Kaldırın tabii.
Şimdi de bekârlar el kaldırsın.
Üç beş bekâr var. Peki.
Sağ olun. Umarım en kısa sürede düze çıkarsınız.
Şaka canım! Dalga geçiyorum.
Bekâr dostlarım, size farkında olmadığınız bir şey diyeyim.
Tüm evliler adına konuşuyorum, hepsi hak verecektir.
Mutlu olduğunuzun farkında değilsiniz.
Mutlu olmadığınızı sanıyorsunuz ama öylesiniz. Göremiyorsunuz.
Keyfini sürün. Kıymetini bilin.
Diomedes Díaz'ın dediği gibi, "Sikişme vakti!" Yapabiliyorken yapın.
Tadını çıkarın.
Bu fırsatı kaçırdığınıza pişman olursunuz sonra.
Yalan mı?
Fırsat bu fırsat.
Değil mi?
Bazılarının ilişkisi var, bazılarının yok. El kaldırmayanlar…
Aramızda bazı salaklar var.
Hakikaten var.
"Biriyle görüşüyorum ama ne kadar ciddi bilmem.
El kaldırmalı mıyım?"
Bazılarının dünyadan haberi yok. Suso çıkacak sanıyor.
Bazılarının da belki umurunda bile değil.
Umurunda olmayanlar el kaldırabilir mi?
Sağ ol abicim. Çok naziksin.
Olabilir. Sorun yok. Herkese kapımız açık.
"Bu el kaldırma işi gereksizdi" diyenler el kaldırsın.
"Gösteri bu olay olmadan da devam edebilirdi."
Birkaç kişi kaldırdı.
Geri bildirim için sağ olun. Eleştiriye açığım.
Bu oylama işini yerinde bulduysanız el kaldırın.
Öyleydi. "El kaldırmayarak mallık ettim.
Ayılığım için özür diliyorum.
Bütün olayın içine sıçtım, bundan sonra katılım göstereceğim."
Sağ ol. Çok naziksin. Bazı insanlar hatasını kabul ediyor işte.
"Amma uzattı bu el kaldırma işini" diyenler el kaldırsın.
"Sadede gel artık göt. Bilete o kadar para bayıldık, hâlâ…"
Çok teşekkürler. Çoğunluk bunu geçiriyormuş içinden.
Hâlâ el kaldırmayanlar var.
Belki duyarsızlık ediyorumdur. Tek eli olanlar ıslık çalabilir.
Ses yok. İyiyiz.
Belki de sinirlenmişlerdir gerçi, o da bir olasılık.
Saygısızlık etmek istemedim.
Sonra o kısmı videoya çekip beni sosyal medyaya koyacaklar.
Sağ olun.
Pandemi süresince boşanmalar arttı, biliyor muydunuz?
Ayrılıklar da aynı şekilde.
O boktan dönemden sonra hâlâ birlikteyseniz kıymetini bilin.
Partneriniz sabırlıymış.
O dönemde ayrıldıysanız da partnerinizin canı cehenneme.
Giden gitmiştir, gittiği gün bitmiştir.
Sen yoluna bak.
Sorun yok.
Yeryüzündeki tüm çiftlerin en az bir kez girdiği bir kavga var.
Kavga hep "Nereye gitsek?", "Ne yesek?" gibi aptal sorulardan doğuyor.
İki taraf da kararsız olunca genelde tartışma çıkıyor.
Kimse çıkabilecek aksiliğin sorumlusu olmak istemiyor.
Bir kere o konumda bulundular, burunlarından geldi ve tövbe ettiler.
"Sen seç." "Hayır, sen."
"Bana fark etmez." "Bana da."
İkisi de aç ve öfkeli.
İkisi de bir karar vermiyor.
Hanımlar, belki bilmezsiniz,
size "Ne yapalım?", "Ne yiyelim?" diye sormadan önce
hazırlık yapıyoruz, kendimizi bazı şeylere ikna ediyoruz.
Kendimizle konuşuyoruz, kendimizi hazırlıyoruz.
Pozitif enerji yüklemesi yapıyoruz.
"Bugün kavga etmeyeceğim" diyoruz.
"Sabırlı olacağım.
Ne yemek istediğini soracağım, o kadar.
Beni unutalım.
Ben önemli değilim. Et yiyesim var.
Beğendiği boktan bir salatacıya gitmek isterse
bildiğin sıçarım.
Ekmek yerim.
Ekmek yerim, midemi patlayana kadar suyla şişiririm.
Evsizler gibi takılır, açlığımı unutana kadar uyurum.
Yarın güzel bir kahvaltı ederim.
Kavga yok. O istese de yok. Bugün güzel bir gün, sabırlı davran.
O istese de tartışmayacağız. Makarna isterse yemem, olur biter.
Hep o peynirli makarnadan yemek istiyor.
Laktoz inteloransı var bende, gaz yapıyor. Gece seks yok.
Sıçtım. Gece üçe kadar paso osuracağım.
O makarna, gecemin içine sıçtı.
Ekmek yerim.
Kavga yok."
İyi niyetimizle, güzel enerjimizle geliyoruz.
"Ne yersin aşkım, nereye gidelim?"
"Bilmem, sen ne dersin?"
Çünkü o da aynı süreçten geçti.
Sen gelmeden önce o da içinden aynı konuşmayı yaptı.
"Hep benim ne istediğimi soruyor
ama seçtiğim şeyden asla memnun olmuyor.
O zaman niye bana soruyorsun?
Bırak kendi seçsin. Et istiyor. Her gün et yiyecek herif.
Sonra sindirimi yavaşlıyor, üç gün sıçamıyor.
'Marul şişkinlik yaptı galiba' diye sızlanıyor.
Marul mu? Her gün et yiyorsun yahu!
Geçsin diye sabahları papaya yediriyorum.
Olmaz. Kendi seçsin.
Aralıklı besleniyorum zaten. Salata da her yerde var."
"Sen ne istersin?"
"Ben sana bırakıyorum canım.
İstediğin bir şey seçsene.
Bunun yüzünden kavga etmeyelim.
Bunun için kavga etmeyelim.
Zamanımız var…
Seç bir şey. Şu oyuna ne dersin, aklına gelen ilk şeyi yiyeceğiz.
Ne istersin? Söyle hadi!" "Bir düşüneyim. Makarna."
"Makarna, ha?
Yine aptal bir oyun uydurdum ve iyi halt ettim.
Onca şey varken makarnayı seçti.
Peki, makarna yiyelim. Nefis."
O savaşa giremezsin. "Tamam, makarna yiyelim.
Alka-Seltzer falan alayım yanıma.
Bitsin artık. Makarna istemiyorum ama olsun" diyorsun.
Buraya kadar sorun yok. Sorun, kadınların proaktif olması.
Makarnacıya giderken yolda bir sürü seçenek sunacaklar.
Makarna dışında seçenekler. Ne olur ne olmaz diye.
Ulan makarnaya karar verdik ya.
Ama hayır.
Yolda arabayı durdurup
"Şu köşede enfes arepa yapıyorlar aşkım" diyor.
"Parmaklarını yersin.
İstediğini koyduruyorsun. Et, tavuk, avokadolu soslar…
Aşırı iyi. Şu köşede."
"İyi de güzelim, arepa mı istiyorsun, makarna mı?"
"Canımız çekerse diye dedim."
"Makarna demiştik, makarna yiyelim hadi."
Makarnacıya varınca da "Şu köşede enfes sandviç yapıyorlar" demez mi?
"Kızarmış ekmeğin arasına
köfte, sos, ne istersen koyuyorlar. Şurası."
"Tamam da aşkım, arepa mı istiyorsun, sandviç mi, makarna mı? Ne istiyorsun?"
"Bilmem, sen ne istersin?"
"Ben her boku yerim.
Boktan hayatımın bir günü neşeli geçsin istiyorum, mümkün müdür?"
"Kabalaşma."
"Hay sıçayım, senin için hoş bir jest yapmak istemiştim.
Bu kararsızlık niye?
Arepa mı, sandviç mi, makarna mı?
Makarna demiştik. Ben istemiyordum bile.
Ne zıkkımlanmak istiyorsan söyle."
"Bir bok istemiyorum artık.
Eve gitmek istiyorum. Kabalığın yüzünden iştahım kaçtı."
İkiniz de sinirlisiniz. Eve dönüyorsunuz. Yol aşırı uzun geliyor.
İki taraf da sessiz, kırmızı ışıkta durmak yok,
o kadar öfkelisin ki açlık falan kalmamış.
Kimse ağzını açmıyor çünkü çıt çıksa agresiflik olarak algılanacak.
Kavga sebebi. Öksürsen kavga çıkacak.
Şunu yaptın mesela… "Derdin neyse söyle!" der.
En iyisi sus dostum.
Ufacık şeyden kavga çıkar.
Bu tartışma nasıl biter?
Birinin özür dilemesiyle. Olayı kim tırmandırdıysa.
Bu senaryoda adam tırmandırdı, ağzını bozdu.
Biri özür diliyor.
Size bir tavsiye, özrünüzü öfkeniz geçtikten sonra dileyin.
Hâlâ öfkeliyseniz bir başka kavganın fitilini ateşlersiniz.
Aptalız çünkü. Özürlerimiz dikenlerle dolu oluyor.
Karşıdakine pislik olsun diye araya ironik laflar katıyoruz.
Karşıdaki de fark edip öfkeleniyor.
Alaycı bir tavır takınıyoruz: "Özür dilerim aşkım.
Benim hatam. Her zamanki gibi.
Her zamanki gibi benim hatam. Sen mükemmelsin.
Asla hata yapmazsın.
Ben her şeyin içine sıçan bir hödüğüm.
Uyandığım andan itibaren sıçışlardayım.
Kısacası özür dilerim majesteleri.
Ben bazıları gibi kraliyet ailesinden gelmediğim için
hatalarımı kabul ediyorum.
Sorun yok, bir dahakine hem arepa hem sandviç hem makarna yeriz.
Hepsini yeriz.
Prensesimiz için yemek turu yaparız.
Olur mu?"
"Nasıl laflar bunlar? Karşında aptal yok." Kavga devam eder.
Önce beyler için bir çözüm söyleyeyim. Çok kolay.
"Bir yere gidelim, bir şeyler yiyelim" dediğinizde
dört adım izleyeceksiniz.
Unutmayın. Bu dört adım değişmiyor.
Önce ne yapmak isterler sorun. Sonra öfkelenin.
Üç, özür dileyin.
Dört, aç ve sinirli bir şekilde gidin yatın.
Farklı sırayla yapın bunları.
Farklı sırayla deneyip sonucu bana söyleyin.
Bir daha bir şeyler yapmak istediğinizde
ilk önce öfkelenin,
özür dileyin, basıp gidin, en sonunda yemeğe çıkın.
Deneyip bana söyleyin.
"Ne yapalım, nereye gidelim?" diye sorduğunda birden öfkelenin.
Sebepsiz yere.
Abartın. "Bir bok yemeyeceğim!" Çekip gidin.
Böyle kalacak.
Beklemediği bir öfke patlaması olsun.
Sebebi yok.
"Yemek deme bana, bir bok yemeyeceğim." Kaybolun.
Şaşıracak. Normalde kaba değilsiniz ki.
"Ne dedim ben? Neyi var bunun?"
Çabuk dönün ama.
Düşünecek zamanı olursa sinirlenecek ve işiniz bitecek.
Çok ince bir iş bu.
Hızlı olmak önemli.
"Bir bok yemem." Beş saniyeliğine kaybolun.
Öfkelenirse dönüp özür dileyin.
Otuz saniyede iki basit adım.
"Bir bok yemeyeceğim." Sonra sayın: Bir, iki, üç, dört, beş.
Dönüp özür dileyin. "Ne yaptım ben?
Kafam gitti bir an. Kusura bakma aşkım.
Sen bu muameleyi hak etmedin."
Abartın.
"Hak etmedin canım. Sen benim her şeyimsin. Seni seviyorum.
Fena sıçtım, affedersin. İlişkimizin içine ettim.
El üstünde tuttuğumuz bu ilişkiyi lekeledim.
Affet beni aşkım.
İş stresi, faturalar falan asabımı bozdu.
Hıncımı senden çıkardım, pardon. Seni seviyorum.
Sen benim hayatımsın. Bu acınası adamı hiç hak etmese de
bağışlayabilecek misin?"
Afallayacak.
"Tamam."
Hazır kafası karışmışken ne yemek istediğinizi söyleyin.
"Et mi yesek?"
Kal gelecek.
"Ne?"
Tam o anda.
Yolda sesini çıkarmayacak, garanti veriyorum.
"Yazık" diye düşünecek.
"Üzerinde çok stres var. Eti beğenir umarım. Hak etti."
Çocuk oyuncağı.
Yaratıcı olun. İşin sırrı yaratıcı olmakta.
Tamam mı?
Kadınların işi daha da kolay.
Size bir sır vereyim, çoğu kadın bilmez, hep mutsuz uyanıyoruz.
Erkekler ne demek istediğimi biliyor.
Hiç "Ne güzel bir gün. Bu günü en iyi şekilde değerlendireceğim" demeyiz.
Hep endişeyle uyanırız.
Bir şeylerin ters gittiği fikri,
bir şeyleri unuttuğumuz veya batırdığımız hissi bizi yer bitirir.
Kadınların tek yapması gereken, bir sorun uydurmaktır, ne olursa.
Ortada bir sorun olmasa bile erkek, olduğuna inanır ve kendi hatası sanır.
Bu sorunun bir çözümü olduğunu ona ima etseniz yeter.
Çözüm ondan çıkmış gibi göstereceksiniz. Onun fikri olacak.
Ona şöyle uzaktan, şüpheyle bakın.
Kafayı yiyecek hemen. "Sıçmışım. Ne yapacağım şimdi?
Tam bir götüm işte.
Sürekli bir haltlar ediyorum."
Sonra da düşünecekler: "İyi de daha yeni uyandım.
Uykumda ne yapmış olabilirim ki?"
Ve soracaklar: "Ne oldu aşkım?"
Kafanızdan bir isim sallayacaksınız.
Ne olursa, hepsi aynı işi görecek.
"Catalina kim?"
O isimde kimseyi tanımıyor belki.
Ama bir Catalina yüzünden başı dertte, biliyor.
Suçlandığını hissediyor.
Catarina'yı tanımasa da yakalandı.
"Ulan yine sıçtım ya.
Amma salağım. Her şeyi berbat ediyorum.
Niye o kızla takıldım ki? Gerçi Catalina falan hatırlamıyorum.
Hatırlıyor muyum? Hayır, gayet uslu durdum.
Catalina kim ki? Ama öyle diyorsa öyledir. Götüm ben."
"Bilmiyorum canım. Niye sordun?"
Devam edin. "Sen daha iyi bilirsin."
"Bilmem lazım, salak gibi sordum bir de.
Eyvahlar olsun." Tam panikten bayılacak gibi olduğunda
ipucunu verin: "Acıktım." Bakın sorunu nasıl çözüyor sonra.
"Makarna yer misin? Sen seversin.
Ben ısmarlıyorum. Dönüşte de arepa alalım, sonra yeriz."
İşin sırrı sabır. Çeşit çeşit insan var.
İlişkilerde genelde bir taraf, diğerinden daha dağınık olur.
Dağınık olanlar el kaldırsın.
Beni anlarlar.
Kendi ilişkimde dağınık olan benim.
Düzenli olanlardan hepimiz adına özür dilerim.
Dağınık biriyle yaşamak bir cehennem, biliyoruz.
Özür dileriz. Hata bizde. Her zamanki gibi.
Ama şuna dikkat edin:
Bizi en çok kızdıran şey, dağınıklığımızın toplanmasıdır.
Sakın dokunmayın, yoksa çıngar çıkar.
Her şey karman çorman duruyor olabilir ama ne nerede bellidir.
O dağınıklık bozulursa boşluğa düşeriz, öfkeden kudururuz.
Savunulmayacak şeyi savunuruz.
Süt reçeline batırılmış kaşık vardı belki yatağın altında. İğrenç, evet.
Ama gelip kaşığı alırsanız
odada bir terslik olduğunu hissederiz.
"Süt reçeli kaşığım nerede?
Nerede? Yatağın altında yok. Süt reçeli yiyemiyorum şu an.
Niye süt reçeli kaşığımı bulamıyorum ben?"
Abartırız. Haksızsak da haklı görünmeye çalışırız.
"Ben aldım, karıncalanmıştı."
"Onlar benim arkadaşım.
Beraber süt reçeli yiyoruz. Niye bana sormadan alıyorsun?"
Sabırlı olun, abartıyoruz. Herkesin favori bir giysisi vardır illa.
Kadınların özellikle. Ya bir bluz ya bir kombin ya bir pantolon.
İnsana özgüven veren parçalar.
Özel günlerde giydiğiniz parçalar.
Erkeklerin olayı basit. Bir tişört. "Bu tişört iyiymiş.
Özel günler için ideal."
Bütün özel günlerde onu giymek isterler.
Bir çizgili gömleğin var mesela.
Çizgili gömleğini almak için dolabı açıyorsun,
bakıyorsun ki yok.
Kafayı yersin.
Çiftler beni anlıyor.
Aklından ilk geçen şu olmaz: "Gömleğim nerede? Nereye koymuştum?
Yakın zamanda giymiş miydim?" Hayır, birinin aldığını düşünürsün.
"Eşyalarımı hep bana sormadan alıp başka yere koyuyor."
Öfke içinde partnerine sorarsın.
"Çizgili gömleğim nerede?"
"Bıraktığın yerde" cevabıyla öfken katlanır.
Cevabın boktanlığına bak. Yardımcı olsan ölür müsün?
"Bilmem. İki tane yok muydu?" de mesela. "Bıraktığın yerde."
"Kavga mı istiyorsun?" der gibi.
Tonunu hafif düşürüyorsun: "Bıraktığım yerde değil.
Öyle olsa sormazdım canım."
"Kirli sepetine baktın mı? "Orada değildi."
Sonra "Gizlice bir bakayım" diye düşünüyorsun.
Daha bakman gereken yerlere bakmadan ortalığı kızıştırmışsın.
Aptal aptal bakınıyorsun.
"Eşyalarımı hep alıp bir yerlere koyuyor, kaybediyor.
Benim güzel bir şeyim olamıyor." "İki kere baktım.
Gömleğim sepette değil."
"O kadar dağınık olursan…
Yatağın altına baktın mı? Süt reçeli kaşığının oradadır belki."
Alay ediyor resmen.
"Benim dağınıklığım niye seni geriyor?" Sonra yine bir kavga.
Kavgayı çabucak bitiren, güne kaldığı yerden devam eder.
Bitirmeyen, odasında sinir krizi geçirir.
Her şeyi abartırsın.
Kafanda korkunç senaryolar yaratırsın.
Kendinle tartışırsın. "Ama ben…
Hayır, imkânsız.
Yani ben…
Hiç…
Hiç anlamıyorum ki…
Başkasının eşyasına
saygı göstermek nasıl bu kadar zor olabilir?
Çok temel bir prensip abi.
Senin değilse dokunmayacaksın.
Bu kadar basit.
Benim değilse dokunmam.
Hiç mi saygın yok?
Bu benim mi? O zaman alırım, giyerim, kıçımı silerim.
Benim! İstediğimi yaparım.
Benim olmayana dokunmam.
Çok basit.
Ama benim eşyalarım bu evde hep kayboluyor
çünkü burada bir kıymetim yok.
Hiç kıymetim yok. Ama kaybolsam ilk o lanet gömleği bulurlar.
Hanımefendinin giysileri ütülenmiş, renge göre ayrılmış, tertemiz kokuyor.
Benimkiler kayıp.
Hangi gömlek olduğunu da hatırlamıyor.
Hayal gücümün bir ürünü.
Hiç var olmadı.
Yanında 500 kez giydim ama bilmiyor. Çıplaktım herhâlde.
Üstümde gömlek var sanıp çıplak gezmişim meğer."
Kendinle kavga ederken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsun.
Böyle şeylere dikkat etmek ve sabırlı olmak gerek
çünkü ufacık, saçma sapan kavgalar ilişki bitiriyor.
Yıllar önce bir ilişkim böyle bitti.
Kadın yemeğimden yedi.
Yemeğimden yenmesini sevmem.
Bir yemeğini paylaşanlar vardır, bir de paylaşmayanlar.
Ben paylaşmam.
Kafayı yemişiz, biliyorum.
Ama bencilliğimizden değil.
"Sana da alalım mı?" diye soruyoruz baştan.
"Hayır" diyorlar!
Ama seni yerken görünce acıkıyorlar!
Patateslerimden bir tane aldı mı o iş biter.
Abartılı bir tepki gibi görünebilir ama o patatesler…
Sıradan patates değildi, muhteşemdi.
Üzerlerinde çedar peyniri, toz biber, tortilla cipsi ve tocineta vardı.
Enfesti.
"Sana da bir porsiyon alalım mı?" dedim.
"Yok, su yeter" dedi.
"Tamam, sen su al, ben de patateslerimle mutluyum."
Patatesler geldi, ağzına bir tane attı. Şoka uğradım!
"Patates mi yedin sen? Niye?
Aç mısın? Sana da ısmarlayayım mı?"
"Bir tane alayım dedim." "Onlar benimdi.
Bir porsiyon patates istedim, artık bir porsiyon değil.
Doymayacağım."
"Amma abarttın, bir tane aldım."
"Evet ama en lezzetlisini aldın.
En peynirli olandı o.
Getirdiklerinde içimden 'Bu patatesten başlayacağım' demiştim.
Şimdi hangisinden başlasam bilmiyorum. Götsün. İştahım kaçtı."
"Kabalaşma."
"Ben kabaysam sen de hırsızsın. Bir şey demeye de gelmiyor."
İnsan öfkelenince saçmalıyor.
Sabırlı olmamız gerek.
Çiftler sabırlı olmalı. Ailelerine karşı da öyle.
Çocuklara karşı çok sabırlı olmak gerekiyor.
Çocuğu olan el kaldırsın.
Çocuklarınızı inkâr etmeyin. Birkaç kişi. Peki.
Çocuklara sabırla yaklaşmak lazım. Bende iki tane var.
Bizim neslimizle onların nesli arasındaki farkı söyleyeyim.
Biz iyi ebeveynler olmaya önem veriyoruz.
Bizim ailelerimiz sallamıyordu.
Bizimle ilgilenmezlerdi, meşgullerdi.
"Kendi başına öğrensin" kafasındaydılar.
İlgilenmek istemezlerdi.
"Nereye çıkıyorsun? Dikkat et. Düştün mü? Dersini almışsındır."
Sonra üç ay kolunda alçıyla geziyorsun.
Baban olayı "Düştü salak" diye anlatıyor.
Biz zor şartlarda büyüdük. Yaralarımızdan ders aldık.
Şimdiyse aileler aşırıya kaçıyor.
"Çocuğuma bir şeyleri nasıl öğretebilirim?
Psikoloğun dediğine göre belli bir otorite kurmak gerek
ama onun dilinden de konuşmalı ki bana güvensin, sır saklamasın.
Aramızda bir güven bağı oluşsun.
Çarpma işlemini ona travma yaşatmadan nasıl öğretebilirim?"
Biz çarpmayı korkudan öğrendik.
Hâlâ korkuyoruz. Birine altı kere sekizi sorsan böyle olur.
"Şey…"
Hâlâ aynı refleks.
"Kırk sekiz."
Daha geriye gidelim. Ailelerimiz nasıl öğrendi?
Deden işten gelmiş, yorgun. Baban ödev yapıyor.
Deden "Çok kolay" diyor.
"İki kere dört?" Çat! Kemerini masaya vuruyor.
Değil mi?
Baban "Sekiz" diyor. "Yırttın, kemeri yemeyeceksin.
Sıradakine geçelim."
Harika, evet.
En iyi yöntem olmayabilir ama o zamanlar böyleydi.
Biz kemer yemedik belki
ama benim babam da bizi kendiyle kıyaslayarak güvenimizi zedeledi.
O dönem babalar bizi kendileriyle kıyaslardı.
Pek desteklerini görmediğimiz gibi, sürekli bir şeye kızarlardı.
Bir çocuğun omzuna o kadar yük bindirilmez.
"Çarpman yok mu? Ben senin yaşındayken bölmeye geçmiştim" derdi babam.
"Öğrenme güçlüğü çekiyorsun herhâlde.
Beyninde bir sorun var mı görmek için röntgen çektirelim.
Normal değil bu."
Çocukta korku oluşuyor: "Beynimde tümör var.
Tümörüm var galiba, ondan öğrenemiyorum.
Ders beynime girmiyor, sürekli uykum geliyor.
Kesin tümörlüyüm."
Senin önünde annenle kavga eder.
"Bu yaşta nasıl çarpma bilmez?
Okula ne kadar veriyorduk? Bitti artık. Boşa para.
İş bana kalıyorsa ne anlamı var?
Okula gitmesin. Ben seve seve öğretirim.
Öğreteceğim ve gözüm üstünde olacak.
Çarpmayı da bölmeyi de iki haftada öğreneceksin.
İşi bırakırsam da çer çöp yeriz. Bir ben çalışıyorum malum."
Çocuk aklınla "Benim yüzümden çer çöp yemeyelim lütfen" diyorsun.
Hafızana kazınıyor.
"Benim yüzümden çer çöp yemeyelim.
Tümörümü unutup çarpmayı öğrenmeliyim."
Deli gibi çalışıyorsun.
Ailen mantığını anlatmadan beynine boca etmiş her şeyi, ezberle.
"Nasıl çarpım yapamazsın? Çok basit, deneyelim.
İki kere dört? İki kere dört, sekiz eder.
Bu kadar basit! Matematik nettir.
İki kere dört ne altı eder ne dokuz.
Anladın mı kaz kafa? İki kere dört eşittir sekiz.
Başka deneyelim. Altı kere sekiz?"
Parmaklarını sayıyorsun.
Düşünmen için zaman da tanımazlar.
"Altı kere sekiz diyorum!"
Bitsin diye sallardım, "Altmış."
"Bu öbürlerinden daha aptal" derdi babam.
"Buna hamile kaldığın gün sarhoştuk, değil mi?
Boşa para döküyoruz. Senden bir cacık olmaz.
Yarın okuldan alıyoruz bu çocuğu.
Alberto amcanı ararız, markette ürün poşetlersin.
Anca çalışırsan işe yarayacaksın." Böyle tehdit ederlerdi.
İnsan inanıyor! Gece kâbusum oldu.
Markette hamallık yaptığımı gördüm rüyamda.
Amcamın elinde sopa: "Altı kere sekiz?" "Bilmiyorum, tümör var bende."
Bazı şeyler daha iyiye gitti.
Günümüz çocuklarında sosyal bilinç ve çevre bilinci var.
Hayvanları önemsiyorlar.
Köpek sahipleniyor, kedi kurtarıyorlar.
Bence harika.
Biz çocukken hayvanlar sikimizde değildi.
Yalan mı? Okulda boyalı tavuk satarlardı.
Tam girişte.
Boyalı civciv satın alanınız var mı?
"Anne, bana civciv al." "Ne kadar bu bok?" "200 peso."
Elinize alırsınız.
Civciv avcunuzun içinde can çekişiyor.
O civcivlerin ölümü ne trajik oluyordu.
Bazı çocuklar civciviyle uyuyordu. "Sarılıyorum."
Bir gün kayboluyor, senin umurunda olmuyor.
"Başka yerde mutludur."
Üç gün sonra leşi çıkmış bir hâlde yorganın altında buluyorsun.
Boğuluyorlardı. Büyük günah.
Yazık.
İşler çok değişti. Hepimiz farklı yetiştik.
Ben hepinizden çok farklı yetiştim.
Üçüncü, dördüncü ve beşinci sınıfta kızlarla okudum.
Sınıfın tek erkeğiydim.
Kızlar sınıfında tek erkeksen istesen de istemesen de
onlardan biri oluyorsun.
Törenlerde müdür bizi
"4-B kızlarına merhaba deyin" diye anons ederdi.
Bütün okul bana bakardı, ben de uslu kız olayım diye el sallardım.
O törenlerde bayrak göndere çekilirdi.
Okul bahçesinde toplanılırdı.
Her sınıf sıraya girerdi.
Güneşin altında ayaktasın.
Bütün sabah, bir şey öğrendiğin de yok.
Müdür bağırıyor: "Sol.
Sol.
Kol mesafesi.
Dört adımlı bayrak yemini. Bir, iki.
Bayrağıma ve ülkem Kolombiya'ya sadık kalacağıma…"
Tekrarlanacak bir ton laf. Unuturduk.
"…bölünmez, tek ulus… Tanrı'nın huzurunda… Üç, dört.
Sol.
Kol mesafesi.
Milli marş!
Sol.
Kol mesafesi."
Yüzüne fena güneş vuruyor.
Susuz kalmışsın.
İnsan o genç yaşında cinayete meyilli oluyor.
Okulu herkes içerideyken yakmanın planını yapıyorsun.
Yavaştan üşütüyorsun.
Tam bayılacakken bir ses: "Müdürümüz konuşacak."
"Hay sıçayım!"
Tek başıma takılırdım, kızlar benimle konuşmazdı.
Benimle dalga geçerlerdi: "Şu kısa saçlı, çirkin kıza bakın."
Bir gün bir kız yanıma gelip
oyunlarını öğrenirsem aralarına katılabileceğimi söyledi.
Bana sadece kızların bildiği mesú'yu öğretti.
Erkeklerden bilmeyen varsa ilkokullu kızların bayıldığı
bir el çırpma oyunu bu.
Atlıyorum
Atlıyorum yatağa Atıyorum çantamı, kırıyorum bir ayna
Annem vuruyor bana Ben de ona
Çıkıyorum beşinci kata Koyuyorum plağı, başlıyor çalmaya
Michael Jackson
Çoğunuz hatırlıyor, değil mi?
Mesú oynadık. Süperdi.
Hatırladınız mı?
İki elle oynanan daha iyi bir tane vardı hatta.
Çocukluktan beri yan yanayız
Elimizde Pepsi'miz ve Cola'mız
Pepsi-Cola'mız
O oyunlar efsaneydi.
Benim en sevdiğim, kareografiliydi. Çıkardın ortaya.
Cenetten düştü küçük bir melek
Tavandan sarkıyordu bir çiçek
Çiçek oldu bir gül Gül oldu bir karanfil
Karanfil oldu bir kız, adı Isabel Isabel!
Adım Isabel…
Acayip sağlamdı bu da, uzundu bir de.
Benim için pek normal bir yıl değildi.
Düşünsene, tüm erkekler futbol oynuyor.
İki oğlan konuşuyor: "Bir oyuncu eksik, şu gelse?"
O arada ben: "Adım Isabel."
Beşinci sınıfa geldiğimde sınıfımı değiştirdiler.
O yaşlarda birilerinden hoşlanmaya başlıyorsun çünkü.
Masum yıllar.
Bizim sınıfın kızları teneffüslerde oğlanlara kendilerini göstermek için
bahçedeki geniş çimenlikte uzanırdı.
Bir gün hep beraber uzanmıştık.
Müdür "Bu çocuğu artık başka sınıfa alalım" dedi.
Erkeklerin sınıfına aldı. Yine yalnız kaldım. Mesú'yu bilmiyorlardı.
Ben ona alışmıştım.
Okulda hiç bir yere ait hissedemedim.
Tatillerde de öyle. Cadılar Bayramı mesela.
Şimdilerde çocukların kostümleri süper.
Hep tam kalıp. Bazısı kaslı gösteriyor. Ucuzlar üstelik.
Yenilmezler, Black Panther, Iron Man,
Kaptan Amerika, Thor…
Kızlar için de. Wonder Woman, Wanda,
Black Widow, tüm prensesler…
Biz ailemiz neyi karşılayabiliyorsa onu giyerdik.
Paramız yoktu.
Kızlar Çingene kılığına girerdi.
Çingene kılığına girmişsen
ailen ekonomik olarak çok zor bir dönemden geçiyor demekti.
Çingene kostümü en ucuzuydu.
"Para yok, Çingene'sin."
Beni de yapmışlardı, ondan biliyorum.
İki kız kardeşim ve ben. Üç Çingene. "Oldu, hazırsınız."
Ben mutluydum, şeker yiyecek olmam yeterdi.
İnsan ihtiyaç anında yaratıcı çözümler üretiyor.
Zamanında bir partiye çağrılmıştım, kostüme param yoktu.
"Ne bok yiyeceğim?" dedim. Çingene kılığında gitmedim.
"Ne yapsam?"
Bir paket süt aldım. Ağzımı sütle doldurdum.
Ağzımda süt.
Bir arkadaş "Ne kılığına girdin?" dedi. "Sivilce."
Biliyorum.
İğrencim, biliyorum.
Ama ucuzdu.
Paranız yoksa bir dahaki Cadılar Bayramı'nda
bu fikri kullanabilirsiniz.
Sonuç olarak böyle büyüdük.
Şimdiki çocukların elindeki imkânlar bizde yoktu.
İnternetimiz yoktu.
O yüzden şimdi telefonlarımız, bedenimizin bir uzantısı gibi.
Çocukluğumuzda yoktu, değerini biliyoruz.
O yüzden telefonlarımızı bütün gün elimizden düşürmüyoruz.
Olur olmaz yerlerde elimizde telefonlayız.
Sinemada, bankada yasak mesela. Gerçi bankada yasak olmamalı.
Güvenlik gerekçesiyle kullandırtmıyorlar, değil mi?
Ama insan telefonla oyalanıyor.
Hem bir türlü sıra sana gelmiyor.
Bakacak bir televizyon, okuyacak bir dergi de yok.
Güvenip de kiminle sohbet edeceksin?
Bankaya gitmek işkence gibi.
"Sıra gelene kadar orada otur ve maddi durumunu düşün."
Orada utanç içinde oturuyorsun.
İnsan sıkılıp eline telefonu alıyor. Çok da umurumda.
"Hayda…" Ciddi görünmeye çalışıyorsun
ki önemli bir şey var sansınlar.
Aslında aptal meme'lere bakıyorsun.
Ciddiyetle gülüyorsun.
Güvenlik gelip telefonunu kaldırtıyor.
"Telefon kullanmak güvenlik gerekçesiyle yasak.
Saygı gösterin." "Tabii."
Sonra güvenlik görevlisiyle hepimizin oynadığı o oyun başlıyor.
"Aptala yatacağım, kafasını çevirdiğinde hemen telefona bakacağım."
Görevli de "Aptala yatacağım.
Telefonu tekrar çıkaracak. Her gün aynı bok.
Bana da telefon yasak. Sıkıldım. Buna saracağım."
Orada aptala yatıyorsun.
Bakmadan yazmayı öğreniyorsun
ama bir boka yaramıyor, otomatik düzeltme insanı rezil ediyor.
Arkadaş "Selam şapşik" yazmış. Gelen şu: "Selam sapık."
Engelledim. Bozuştuk.
Veya inlemeli bir video gönderirler.
Hepimiz o oltaya düşmüşüzdür.
Tonla yer varken bankada denk gelir.
Ses de sonuna kadar açıktır.
Videoyu aç diye de yanıltıcı bir başlık ve görsel koyarlar.
"James Rodríguez yeniden Real Madrid'de."
"Takıma mı dönecek?
Aman!
Sessizde değil miydi bu?
Porno değil. James.
Düşündüğünüz gibi değil."
Görevli uyarıyor: "Kaldırın onu. Pornoyu kapatın. Çocuklar var!"
"Porno değil bu, şeyle ilgili… Alet bozuldu."
Sonra aptal aptal bakarsın.
"Evet, gafil avlandım.
'James, Real Madrid'de' yazıyordu."
Utanç kısa sürer. Yine telefonunu çıkarırsın.
Bir keresinde dönüp baktım, görevli yoktu. Sonra arkadan bir ses: "Kaldır onu!"
Korkudan bir tane geçirecektim.
Hatanı kabullenmek yerine inkâr ediyorsun.
Kabullenmeyip aşırı tepki veriyorsun.
"Bakmıyorum ki." "Niye elinizde?"
"Öyle istiyorum. Kontrol manyağı çıktı bu da."
"Elinizde mi tutacaksınız? Dolaba bırakabilirsiniz."
"Hayır, elimde tutacağım. Ne bu baskı?"
Cebine koyup tartışmaya devam ediyorsun: "İyi, çıkarmayacağım.
Çürüsün orada! Bir daha nah kullanırım.
Kangren olup bir bacağımı kaybeceğim burada.
Suçlusu kim olacak? Güvenlik.
Kullanmayacağım. Tamam.
Bu kural herkes için geçerli ama, değil mi?
Güvenliğe de telefon yasak,
müdürlere de, bankacılara da, şu hanımefendiye de.
Bankayı soymaya gelseler hepimiz öleceğiz.
Kimse polisi arayamaz, telefon yasak.
İlk kim ölür? Ölümlerin sorumlusu güvenlik.
İlk kim ölür göreceğiz." Kuduruyorsun.
Her an iletişim hâlindeyiz. Telefona ihtiyacımız var.
Bizim için en önemli hizmet, internet hizmeti.
Hele de evdeki internet.
Kimi "Elektrik daha önemli" diyor. Elektrik yoksa internet de yok.
Ama elektriktense internetin kesilmesine sinirleniyorsun.
İnternet yoksa daha çok öfkeleniriz.
Elektriklerin kesilmesi eğlenceli bile çünkü ışıklar sönünce
hemen komşuların sesi geliyor:
"Aa!" Değil mi?
Işıklar gider gitmez bütün mahalle "Aa!" oluyor.
Evde mutfaktan bir ses geliyor: "Aa!"
Odaya koşuyorlar. "Elektrikler gitti."
"Biliyorum, televizyon izliyordum. Ne olmuş öğreniriz."
Ama internet gidince
insanın öfkesi anında sıfırdan 100'e fırlıyor.
Fena öfkeleniyoruz.
Hemen şöyle düşünüyorsun: "Alamadığım hizmetin parasını ödüyorum.
İnsanı aptal yerine koyuyorlar. Hep zamanında ödüyorum.
Dalga geçiyorlar resmen."
Daha önce ağzımız yandığı için müşteri hizmetlerini aramak istemiyoruz.
Ya açmıyorlar ya elin insanına sinirlendiğinle kalıyorsun
ya yüzüne kapatıyorlar ya da ilgilenmiyorlar. Zor.
Sen de teknik hiçbir şey bilmeden, sorunu el yordamıyla çözmeye çalışıyorsun.
Modemi kontrol ediyorsun.
Bazıları modemi tehdit ediyor. "Bunun olacağı yok. Çalışmayacak bu bok.
Kırıldı mı?"
Değil mi?
"Fişini çekeyim."
"Tamam." Sabrın tükeniyor, fişi takıyorsun.
Işıklar tekrar yanmaya başlıyor.
Biri titreşip sönüyor.
Öncesinde de öyle miydi hatırlamıyorsun.
Olmuyor. "Aman be, servisi aramam lazım."
Daha aramadan kavgaya başlıyorsun.
"Beni bir dinlesin şu adi şerefsizler.
Kıçlarıyla gülüyorlar kesin.
'Ödemesini hiç aksatmayan enayinin internetini kafamıza göre kesiyoruz.
Sesi çıkmıyor ki.' Bütün gün buradayım.
Gerekirse işimi bırakırım da hattan ayrılmam.
Telefonu açıp interneti geri getirecekler."
Kendi kendine kavga ediyorsun. Sonra iyimser bir bant kaydı başlıyor.
"Size hizmet vermekten zevk duyuyoruz. Hatta kalın, işleminizi alacağız."
"Zevk duyuyorlarmış! Yalancı piçler.
Utanmaları da yok.
Şikâyet almayı kim sever? Hastalar!"
Menüleri var. "Özel hizmetler için biri,
kablolu televizyon için ikiyi, mobil internet için üçü,
ev interneti için dördü,
düzenli abonemizseniz beşi, taahhütlü…"
Menüyü dinlemekten sıkılmıyor musunuz?
Aklın başka yerlere gidiyor, kafanda müthiş evrenler yaratıyorsun.
Menüye tekrar kulak verdiğinde seçenekler bitmiş oluyor, kalakalıyorsun.
"Yine arayacağım.
Yine arayacağım, bu boktan menülerini de şikâyet edeceğim.
Kafa karıştırıp telefonu kapattırarak
şikâyetlerden kaçacaklar, yemezler."
"Buyurun? Benim ismim Maritza."
Suç onda değil, biliyorsun. Öfkelisin ama adil olmak istiyorsun.
Sakinleşmeyi deniyorsun. Alın damarların çıkmış.
Yüzün mosmor, çarpıntın tutmuş, nefes almayı deniyorsun.
"Maritza.
Nasılsın?
Bir sorun yaşıyorum da.
Yoksa…
Yoksa aramazdım Maritza.
Sorunu sistemden görüntüleyebiliyor musunuz acaba?
İnternetime bir boklar… Pardon, internetim gitti de.
Bir an önce halledebilirsen sevinirim.
Acınası hayatıma devam edip
Netflix'te Ugly Betty izleyeceğim.
Sağ ol Marit…
Maritza?"
"Adınız, soyadınız?"
Senin anlattıklarının bir önemi yok, izledikleri bir prosedür var.
Adını ve soyadını öğrenmeden yardımcı olamazlar.
"Néstor Ricardo Quevedo Madrid."
"Ricardo'yu kullansa bari" diyorum.
"Néstor Bey."
"Efendim Maritza?"
"Bir sorun görünmüyor Néstor Bey. Yanlışınız olmasın?"
"Hayır.
Hayır Maritza. Yanlışım yok. Ben salak değilim.
Bir şeyin çalışıp çalışmadığını anlayabiliyorum Maritza.
Maymun değilim ben.
Baştan alalım Maritza.
İnternet yok." "Teyit edebilir misiniz? Sinyal zayıf olabiliyor bazen."
"İnternetim yok!"
"Yok mu? Mobil internet hediyeli evde internet paketimiz şu an kampanyada."
"Maritza, gözünü seveyim odaklan.
İnternetim var olmasına var,
olan internetim çalışmıyor Maritza.
Sabrım tükeniyor Maritza. Yani…
Bu saçmalığı hak etmiyorum Maritza. Hayır.
Meşgulsün ve benim derdim umurunda değil, anlıyorum.
Sorunu kendim nasıl düzeltebilirim söyle de siktirip gideyim."
"İnternet sitemizde bulabilirsiniz."
"Deme ya Maritza!
Kusura bakmazsan bir şey soracağım Maritza.
Bu görüşme boyunca aramızda bir bağ oluştu bence Maritza.
Siktiğimin interneti olmadan sitenizdeki bilgiyi nasıl göreyim?
Ben büyücü müyüm Maritza?
Sihirli değneğim mi var Maritza?
Buldum Maritza.
Götümden sihirli bir kablo çıkarıp modeme bağlayacağım
ve sonsuza dek sınırsız internetim olacak Maritza.
Olur mu dersin? Sihirli götüm bana 500 megabayt internet verir mi?
Benimle oynama Maritza.
Gülüşmelerinizi duydum Maritza.
Dalganızı geçiyorsunuz.
Benim göğsüme ağrı girdi burada, sol kolum da uyuştu.
Başıma geleceklerin, kalp krizimin sorumlusu sizsiniz.
Kaydediyorum bunu. Katil Maritza! Beceriksizliği yüzünden öldüm!
Maritza, artık…
Teknik desteğe ihtiyacım var, hiç yardımcı olmuyorsun."
"Sizi teknik destek birimimize aktarıyorum." "Dur!"
Beklemeye alınırsın.
Sabırlı olmak zorundayız.
Boku yemişiz. Her gün bir ton şey yaşıyoruz.
Bir keresinde gösteri çıkışı bir kız
"Çok sağ ol. Gülmek iyi geldi. Zor günlerden geçiyorum" dedi.
"Birkaç haftadır depresyondayım, aylardır mutsuzum.
Aslında her şey 30 sene önce…" Bütün hikâyeyi anlattı.
İntiharı bile düşünmüş.
Bana anlatıyor. Hiç pozitif veya yüreklendirici değilimdir.
Çok kötü tavsiye veririm.
Asıl sorunumuz dünyada çok fazla insan olması bence.
"Bu kadar küstah ve sorumsuz olmamalıyım.
Boş tavsiyeler vermemeliyim.
Güldüreyim kızı en iyisi" diye düşünüp "Çok kez intihara kalkıştım" dedim.
"Sahi mi?" "Evet, kendimden bıkmıştım.
'Ne yapsam?' diye düşündüm. Şık bir ölüm olmalıydı.
Yoksa magazine düştü mü rezil olurdum.
Aptal başlıklar atılır bir de, 'Mizah: Yiten bir sanat'. Kapakta ben.
İntihara kalkışacak kadar şanssızsan eyleme geçince de şansın yaver gitmez."
"Nasıl?" "Şanssızlık böyle bir şey. Asla amacına ulaşamıyorsun.
Şanssızlıktan intihar edecek raddeye gelmişsen o da ters gider.
Eline yüzüne bulaştırırsın. O kadar şanssızım ki kendimi vursam
anca çenem kırılırdı.
Kendimi asmaya kalksam sonum bitkisel hayat olurdu.
Zehir içeyim desem bir organım iflas ederdi,
konuşma güçlüğü çekerdim. Aynı böyle.
Suda boğulayım desem
ölüme saygısı olmayan bir hayırsever beni kurtarmaktan başka çare göremezdi.
Hepsini birden yapmaya karar verdim." "Nasıl?"
"Silah, halat ve zehir alıp okyanusa bakan bir uçuruma gittim.
Atlamadan önce dua ettim. İnsan tutarsızlaşıyor.
'Tanrım, lütfen başarayım.'
Atladım ama o kadar şanssızmışım ki
boynumdaki halatın baskısıyla vücudum farklı bir refleks gösterdi
ve tetiği çekip halatı vurdum.
Deniz suyu yutunca da zehri kustum."
Kız böyle baktı.
"Delisin." "Ve hâlâ hayattayım."
Tadını çıkarsam iyi olur, ölmeme daha çok olabilir.
Bu gece sizinle çok keyifli vakit geçirdim.
Güldüğünüz için çok teşekkürler.
Alkışlarınız, güzel enerjiniz için de.
Sağ olun. Çok naziksiniz.
Teşekkürler. Çok incesiniz.
Teşekkürler. Görüşürüz.
Kendinize iyi bakın. Teşekkürler.
Hoşça kalın.
Sağ olun, görüşürüz.
Alt yazı çevirmeni: Ece Nihal Karluk