Downloaded from YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hanımlar ve beyler, iyi akşamlar.
Alkışlarınızla karşınızda
bunu yapması gerekmeyen bir adam,
Ricky Gervais.
Merhaba.
Merhaba. Teşekkürler.
Susun. Çok teşekkürler. Susun.
Hayır, susun.
Teşekkürler ama susun amına koyayım.
Bağırmak falan yok. Gülün yeter.
Hayır, teşekkürler… Susun. Sakin olun.
Susun!
Bunu kaydediyorum. Susun lan amcıklar!
Çok teşekkürler.
Gösterime hoş geldiniz.
Gösteri de değil. Dansçı, hokkabaz falan yok.
Herifin biri çıkmış konuşuyor işte, stand-up da özünde bundan ibaret.
Konuşan bir herif.
Cinsiyetçi.
Komik kadın komedyenleri unutmayalım.
Mesela…
Hayır.
Yok, hayır.
Oralara girmeyeceğim. Peki. İroniydi bu, tamam mı?
Arada ironi olacak, bakalım fark edecek misiniz.
Yani aslında güldürmek için söylemediğim
ama seyirci olarak doğrusunu bildiğiniz için
yanlış şeye güldüğünüz espriler bunlar.
Davranışları hicve çevirmenin yolu.
Mesela ilk espri cinsiyetçi bir klişeydi, kadınların komik olmaması.
Ama aslında bir sürü komik kadın var.
Mesela…
Tekrar yaptım. Çaktınız.
Ama gerçekten var.
Dame Edna Everage. Kendisi…
Eddie Izzard.
Çok komik kadın, değil mi?
Hem müthiş bir komedyen hem de harika bir aktris, değil mi?
O şeyde oynadığı adam rolünde müthişti, değil mi…
Geri dönmek güzel.
Son turnem Humanity'yle stand-up'a olan aşkım tazelendi.
Arenalarda çıktım, Netflix rekor fiyata satın aldı.
O yıl en çok izlenen stand-up'tı.
"Herkes bana bayılıyor" diye düşündüm.
Ama sonra bir tweet geldi.
Gerçek bir tweet.
"Kendine komedyen mi diyorsun?"
Öyle dediğimi biliyor.
Twitter'ımda "komedyen" yazıyor.
"Kendine komedyen mi diyorsun?
Anca şey kadar komiksin…"
Ağır konuşacak sanıyordum,
mesela Miranda dizisi veya…
Hadi ama!
Hadi ama. Yapmayın…
Şaka ya. Evet.
"Kendine komedyen mi diyorsun?
Anca bebek cenazesinde bir osuruk kadar komiksin."
Beni üzmeye çalışıyordu.
Ama büyük bir hata yaptı, inanılmaz komik bir şey seçti!
Sanki bu… Bebek cenazesinde osuruk mu?
Koca, yankı yapan bir kilise.
Herkes sessizce ağlıyor.
Minicik bir tabut.
Ve biri osuruyor.
Gülerdiniz.
Ölen kendi bebeğiniz olsa bile. Değil mi? Hayır.
Cenazesindeysen öleli bir hafta olmuştur.
Gülmeye ihtiyacın vardır.
Özellikle babasıysan.
Annesiysen "olayın komik yanını görmekte" zorlanırsın muhtemelen.
Of be kadınlar!
Her kadın değil.
Eski usul kadınları diyorum. Tanrım!
Rahmi olanları diyorum.
Fosiller resmen.
Yeni kadınlara bayılıyorum. Harikalar, değil mi?
Son zamanlarda gördüklerimizi diyorum.
Sakalı ve yarağı olanlar. Daha iyisi…
Daha iyisi yok. Bayılıyorum.
Şimdi eski usul kadınlar da diyor ki "Tuvaletimizi kullanmak istiyorlar!"
"Neden olmasın?"
"Kadınlar tuvaleti!"
"Onlar da kadın. Kadın olduklarını söylüyorlar ya!
Bu insanın neresi kadın değil?"
"Şey, bu adamın penisi var."
"Hayır. Bu kadının penisi var. Yobaz hayvan!"
"Ya bu adam bana tecavüz ederse?"
"Ya bu kadın sana tecavüz ederse?
Seni gidi trans düşmanı feminist!"
Ama bu tweet komedinin özeti, değil mi?
Öznelliğinin yani.
Bir kişinin çok komik bulduğunu bir başkasının hiç komik bulmamasının.
Birisi bana başka komedyenler hakkında "Komik değil o" dediğinde
hemfikir olsam da komedyeni…
Diyorum ki "Öyle deme. 'Ben onu komik bulmuyorum' de."
"O espri çok rencide ediciydi" denmemeli.
"Çok rencide edici buldum" demelisiniz.
Çünkü mesele hislerin, hisler de kişisel
ve çeşit çeşit komedi var, ayrıca komedi evrim geçiriyor.
Artık duyarlı komedi diye bir şey var.
Hayır, çok ilerici bir şey.
Artık bazı komedi kulüplerinde komedyen
tartışmalı veya rencide edici bir şey demeyeceğine dair bir şey imzalıyor.
Seyirci için güvenli bir alan. Duyarlı komedi.
Ben de biraz izlemeye çalıştım
ama Louis CK'in otuzbir çekmesini izlemeyi yeğlerim.
Ondan bahsedemem artık. Aforoz edildi o.
Özür dileyip önüne baksan olmuyor, yani…
Mesela zavallı Kevin Hart. Oscar sunuculuğundan oldu.
Twitter'da demişti ki "Ömrüm boyunca hayalini kurdum."
Sonra birisi on yıl önceki tweet'lerini buldu.
Çocuksu, boktan, homofobik şeylerdi.
Oğluyla dalga geçmişti. Demiş ki "Oğlum şunu bunu yapıyor.
Umarım gey değildir."
Çok tepki aldı. "Özür dilerim, homofobik değilim" dedi.
Tweet'leri sildi, çok özür diledi.
On yıl sonra biri ekran görüntüsünü bulmuş
ve "Böyle yapmış" demiş.
Oscar'dan "Tekrar özür dile" dediler.
O da "Ama özür diledim, daha dileyemem" dedi.
Ve haklı da.
Özür dileyip gelişmenin bir değeri yoksa aynı şeyleri yine yazsa da olur.
En azından ben öyle yapıyorum.
Ama birisinin on yıl önceki sözleri için aforoz edilmesi hoşuna gidiyorsa
kendi kuyunu kazıyorsun
ve bugün dediğin bir şey için bir gün sana da aynısı yapılacak.
Gelecekte neyin rencide edici olacağını tahmin edemezsiniz.
Baskın kalabalığın kim olacağını da.
Mesela bugün diyebileceğin en kötü şey,
Twitter'da aforoz edilmene ve ölüm tehditlerine sebep olacak şey
"Kadınların penisi olmaz" demek.
Bunu kimse tahmin edemedi.
On yıl öncesinden buna dair tweet atan…
On yıl önce Twitter'da "Kadınların penisi olmaz" diyen kimse yok.
Neden mi? Çünkü dememiz gerektiğini bilmiyorduk.
Liam Neeson.
Az daha o da yanıyordu.
Liam Neeson. Şimdi,
bu olayı niye anlattı bilmiyorum.
Ama anlattı, hem de basınla görüşürken bir muhabire anlattı.
Şöyle demeye başladı,
"30 yıl önceydi,
arkadaşım eve geldi, tecavüze uğramış"
ve… Komik kısmı bu değil.
Dedi ki "Tecavüze uğramış. Adamın tipini sordum.
Siyahi bir adammış.
Copumu alıp çıktım. Gördüğüm ilk siyahi adama saldıracaktım.
Bir şey olmadı. Kendime geldim."
Ama o olayın garip yanı şu ki kimin evde copu olur?
Sürpriz oldu ama.
Tepkilerden dolayı prömiyeri iptal ettiler.
İnsanlar film silinsin istedi, anlıyorum.
Bazıları sanatı sanatçının özel hayatından ayıramıyor.
Liam'ı tanırım. Onunla çalıştım. İyi adamdır.
Kesinlikle ırkçı değil.
Ama bunlar olduğunda ben bile dedim ki
"Schindler'in Listesi'ne bir daha gülebilecek miyim?"
Tabii ki hâlâ komik buluyorum.
Ama artık her şey çok tepki görüyor ve bu tepkiler de ciddiye alınıyor.
Oxford'lu, Cambridge'li komedyenler zengin gazetelerinde
komedinin kurallarını, yasalarını belirliyorlar.
Diyorlar ki
"Komedi mazlumlara saldırmamalı, düşene bir daha vurmamalı."
Ama bazen zorunda kalıyorsun.
Mesela engelli bir bebek döverken. Değil mi?
Vurmazsan ufak şerefsiz kazanır.
Bu espriyi seviyorum,
düşene vurmanın hem mecazi anlamını hem de gerçek anlamını ortaya çıkarıyor.
Ama günümüzde sözlerin şiddet olduğuna inanmanızı isteyenler var.
Az önce engelli bir bebeği dövmeye dair bir espriye güldünüz.
Kimse zarar görmedi. Ama gerçekten engelli bir bebek getirip
dövmeye başlasaydım gülmezdiniz, değil mi?
O yüzden o kısmı iptal ettim.
Bu insanların tek yaptığı duyar kasmak.
Kendilerini üstün görmek için insanları ezerken
azınlıkları koruduklarını iddia ediyorlar.
Ama böylece azınlıkların mizahtan anlamadığını ima ediyorlar,
bu da çok küstahça.
Azınlık olmayı anlıyorum, sayıca az olmak nedir bilirim.
Bu ülkede hâlâ siyahiler %5, Asyalılar %5,
LGBTQ'lular %5 oranında. Çok düşük rakamlar.
Şimdi, ben beyaz, heteroseksüel bir multimilyonerim, değil mi?
Bizim sayımız %1'i bile bulmuyor.
Ama ben ağlıyor muyum? Hayır!
Ben…
Dert etmiyorum. Dayanıyorum. "Hadi Rick!
Savaşmaya devam…"
Aynı Rosa Parks gibiyim. Anlıyor musunuz? Ben…
Tabii benim mücadelem asla otobüste oturmamak içindi.
İzlemek zorunda olmadıkları şeylerden yakınıyorlar. Onları etkilemiyor.
Herkesin rencide olma, şikâyet etme hakkı var tabii
ama amacımız rencide etmek değil, bunu bilmeliler.
Hedefimiz bu değil. Sizi güldürmeye çalışıyoruz.
Eğlendirmeye çalışıyoruz.
Olay şu, tamam mı?
Şimdi, bu akşam…
Bu akşam hayatınız boyunca hiç duymadığınız kadar çirkin
ve rencide edici bir şey söylersem
olay çıkarmayın.
Gişeye gidin. Paranızı direkt iade edemiyorlar
ama bir şikâyet formu var.
Ben de onları alıp üstüne sıçıyorum.
İşte komedinin kuralları.
SuperNature. Yani doğaüstü. Neden mi?
İki sebebi var.
Bir, doğaüstü kavramları çürütmek istiyorum.
Doğaüstü hiçbir şeye inanmıyorum.
Bence var olan her şey tanımı gereği doğanın bir parçası
ve şu an olmasa da nihayetinde açıklaması bulunur.
İki, doğaüstü demeye gerek yok, doğa zaten yeterince üstün.
Burada bunu tartışmamız bile inanılmaz.
Evrenin kendisini anlamasını sağlayan tek canlı türü biziz.
Burada olmamızın olasılığı,
şu an sizin siz olmanızın olasılığı,
o spermin o yumurtaya girmesinin olasılığı 400 trilyonda bir.
Ve bence hayat bir tatil gibi.
13,5 milyar yıl boyunca ortada yoktuk,
sonra da şanslıysak 80 90 yıl yaşıyor,
sonra ölüp bir daha var olmuyoruz.
Bazıları bundan bile rencide oluyor.
Diyorlar ki "Öyle diyemezsin. Bunlar şans eseri olamaz.
Fazla iyi. Birisi yaratmış olmalı.
Ben fazla özelim. Varoluşum bitemez.
Bir daha yaşayacağım. Cennete gideceğim.
Eşimle dostumla olacağım veya ruh olarak geri geleceğim.
Veya yeniden doğacağım. Başka biri olarak döneceğim."
İyi de o sen olmazdın ki.
Olan oldu. Seninle alakası yok artık.
O başka biri. Değil mi?
Reenkarnasyona inanan çok tabii.
Bazıları eski hayatlarını hatırladığını iddia ediyor.
Bir grup var, tabii ki Amerika'da…
Kaliforniya'da tabii ki, değil mi?
Önceki kimliklerini hatırlıyorlarmış.
Ve hep eski hayatlarında özel birisi oluyorlar.
Ama şu anki hayatlarında durum pek öyle değil.
Buna dair bir belgesel izledim,
"ne olduysan ol, yine gel" partileri var
her yıl eskiden oldukları kişi olarak gidiyorlar.
İki Napolyon vardı.
Yani en azından biri yalan söylüyor.
Reenkarnasyon yok. Hayalet yok. Hayalet avı programlarını izlediniz mi?
Tanrım, yüzlerce var.
Yıllar boyunca. Ünlü Hayalet Avı.
Dünyanın dört bir yanından binlerce saatlik kayıtları var
ama bir hayalet bile görmüyorlar. Hiç…
Hep şöyle oluyor, "O neydi? Yoksa… Hayır, şeymiş…"
"Duydun mu? Sen mi yaptın?
Hayır."
Vahşi doğa programları öyle olsaydı…
David Attenborough'un şunu yapışını izlerdik,
"Kilimanjaro'da gördüğümüz bu canlı…
Yok ya, değilmiş…"
"Limpopo Nehri'nin kıyılarında nadir görülen…
Yok, değilmiş…"
Bir daha izlemezdiniz o piçi.
Hiç hayalet görmediler.
Ama pedofili avı programlarında…
Ne olur ne olmaz diye personelin arasında da oluyor.
Özellikle BBC yapımıysa.
Susun be!
Bence reenkarnasyon, hayalet, cennet falan yok.
İnsanlar bunu aşamıyor.
Ateist olduğumu öğrenince Twitter'da sorguya çekiyorlar.
"Tanrı'ya hiç mi inanmıyorsun?" "Hayır."
"Dua ediyor musun?" "Hayır" diyorum.
"Niye ya varsa diye dua etmiyorsun?"
Ben de "Ya Drakula gerçekse diye kapına sarımsak asmıyorsun?" diyorum.
Duayla bir derdim yok.
Sevdiğim bir sürü Hristiyan, Müslüman, Yahudi var.
Ailemden biri hastayken "Onun için dua edeceğim" diyorlar,
hoş bir jest, ben de teşekkür ediyorum.
Ama "Kemoterapisini iptal ettik" derlerse "Yapmayın" derim.
"Dua mı? Keyfine bak.
Ama hem dua hem de kemoterapi olsun, tamam mı?
Çünkü sadece kemoterapiyle aynı sonucu verecek,
o yüzden ona dokunmayalım, olur mu?"
Twitter'da dua etmekten bahsettiğimde başım derde girdi.
Oklahoma'da kasırga faciası olmuştu,
insanlar canından, ekmeğinden oldu. Ben de Kızılhaç'a bağış yaptım.
Ve yardım amacıyla tweet attım,
"Siz de bağış yapabilirsiniz" deyip link ekledim,
o uyduruk Amerikan eğlence dergilerinden biri de sinirimi bozan bir tweet attı.
"Beyoncé ve Rihanna, Oklahoma'ya dualarını gönderdi" dediler.
Ben de "Götlük ettim galiba, ben sadece para gönderdim" dedim.
Birisi bir kere şöyle yazdı,
"Ölüm döşeğindeki bir çocuğa cennet yok der miydin?"
Ben de "Para karşılığında mı?" dedim.
İnanıp inanmamanız, neye inanıp dua ettiğiniz umurumda değil.
Beni bağlamaz.
Bence doğa yeterince üstün.
Bence meleklere, tek boynuzlu atlara gerek yok.
Ahtapot diye bir şey var.
Basbayağı gerçek o şey.
Sekiz bacak, dokuz beyin, üç kalp ve bir gaga.
Karar ver ulan! Neyin peşindesin?
Tek delikliler türünden ornitorenk var.
Keşfedildiğinde bilim insanları onu yalan sandı
çünkü hem yumurtası hem sütü var.
İstese kendi kremasını yapabilir. Yapmıyor ama yapabilir.
Yapabilir. Kesinlikle yapabilir.
Varoluşumuzun inanılmaz bir olasılık olduğunu bilmemize
ve ömrümüzün kısacık olmasına rağmen
hiç gerçekleşmeyecek şeyleri,
hatta on yılı geçtim, bir hafta sonra önemini yitirecek şeyleri dert ediyoruz.
Ben de çok endişeleniyorum.
Yatakta tavana bakıp düşünüp duruyorum.
Ve strese girmekten nefret ediyorum.
Ben de stresten kaçınmaya çalışıyorum ama o da çok stresli
çünkü her planın yedeği olması gerekiyor.
Ve işimi bitirip eve gittiğimde diyorum ki "Sakinleş. İş yok. Rahatla.
Bir kadeh şarap! Rahatla!"
Kapıdan posta falan gelince "O ne lan?" diyorum.
Genelde para geliyor.
Evet.
Sevgilim Jane de "Bir dur da bakalım, olur mu?" diyor.
Sakinleştirmeye çalışıyor. Neredeyse kırk yıldır birlikteyiz.
Ve biz… Sağ olun.
Ve hep kedimiz vardı.
Çünkü Jane kedilerin ömrü uzattığını okumuş,
gerginsen kalp krizi geçirmene falan engel oluyormuş.
Yani amacı hayatımı kurtarmaktı.
Kedilerimiz var. Hep vardı.
Bence işe yarıyor.
Mesela çok stresliysem kediyi arıyorum.
Uyumuş. "Kalk hadi!"
"Ne var?" Sonra kediyi seviyorum, "Stresliyim" diyorum,
"Baksana ya, ne rahat."
"Hiç adil değil" diyorum, bu da beni strese sokuyor.
Çünkü dünyanın yükü omzumda.
Onda hiçbir şey yok. Vicdan yok.
Kediler hiç vicdan azabı çekmiyor. Hiç odaya girip
bu şekil bir kedi göremezsiniz, "Sıçtık!"
"Sorun ne?" diyorsun.
"Sorun ne mi?" "Evet."
"Bu kafamdakiler. Sorun onlar birader."
"Nasıl yani?" "Canına kıydığım o fare mesela.
Çoluk çocuğu vardır kesin, değil mi?"
"Muhtemelen."
"İşkence etmesem de olurdu."
Hiç siklerinde değil.
Kediler yeterince büyük olsaydı bizi öldürüp yerlerdi.
Köpeğin tam zıddı işte.
Kedilerle köpeklerin farkını özetleyeyim.
Kedilerin penisi dikenlidir.
Gerçekten. Açıp bakın.
Dikkatli olun. Ama…
Dikenli penisi var. İki sebepten dolayı.
Bir, çiftleşme sırasında dişiyi yerinde tutmak için.
Yani kolayca giriyor ama sonra, "Kaçacak mısın? Nah kaçarsın."
İki, çıkarken verdiği acı dişinin yumurtlamasına sebep oluyor.
Başka bir yolunu bul ya.
Bundan dolayı belki Tanrı vardır dedim.
Belki kedi ve köpekleri o yaratmıştır ve…
"Hadi bakalım.
Kedi ve köpek, standart tüylü memeliler.
Evde yaşayın. Güzel iş. Karnınız tok.
Penisiniz nasıl olsun istersiniz?
Köpek." "Fark etmez.
Nasıl istersen… Her türlü güzel olur.
Kürkümle uyumlu bir şey olsun da…
Tüylü bir çıkıntı olsun. Hanım köpekler beğensin.
Ufak, tüylü bir çıkıntı, içinde de pembe bir ruj olsun."
"Tüylü ruj. İyi seçim."
"Kedi."
"Kancalı bir sikiş zıpkını ver bana."
Kedi, kendini evcilleştiren tek hayvan. Gerçekten öyle.
Yaklaşık on bin yıl önce medeniyete girdi
ve dedi ki "Miyav! Beni besle."
Miyavlamayı bizim için uydurdular. Vahşi doğada yok.
"Miyav!" Öğrendiler… "Ay canım!"
İşe de yarıyor. Kedim miyavlıyor, "Ay!"
Kedim her istediğini yapıyor, istediği yerde yatıyor.
Kargo falan geldiğinde
kutuyu açıyorum, içine giriyor,
"Ay!" diyorum, kutuyu atamıyorum.
17 tane falan kutu oldu
bizim köşkte.
Televizyon izlerken kucağımıza çıkarsa
büyük lütuf, hareket etmiyoruz. Rahatsız etmiyoruz.
İçkiyi müsait olan getiriyor. "Ay!"
Bana "Kedini şımartıyorsun" diyorlar.
"Evet, kedi o" diyorum.
İnsan değil ki.
Kedi şımarırsa en kötü ne olabilir ki?
Büyüyüp Boris Johnson olacak hâli yok ya…
Siyasete girmem, hayır.
Ama boyunu aşan bir işe girdi, değil mi?
Başta çarşaflı kadınların posta kutusuna benzediğini söylüyordu.
Müslüman bir kadının yüzüne ne giyeceği Boris Johnson'ın kararı değil.
Kocasının kararı.
Hayır…
Bu kuralları ben koymuyorum.
Bunu montajda sileriz.
Motor.
Aynen, kediler işte, değil mi?
Ama kedileri çok seviyorum.
Köpekleri de çok seviyorum. Çok seyahat ettiğimiz için köpeğimiz yok.
Nerede olursak olalım, New York'ta, Londra'da,
her gün sırf köpek görmek için parklarda yürüyüşe çıkıyoruz.
Yaklaşık 200 köpeği ismiyle tanıyorum,
hep ufak dostlarımla karşılaşıyorum
günümü şenlendiriyor, eroinim gibi bir şey.
Ve yeni bir köpekle tanıştığında
seni hiç tanımasa da iyi davranırsan
yeni tanışmış olsan da hemen…
Senin için her şeyi yapar. "Böbrek lazım mı?" Müthişler.
"Dikkat, köpek var" tabelası beni güldürüyor
çünkü o eve girip köpekle tanışmak istiyorum.
Yani evinize girmemi istemiyorsanız
asacağınız tabelaya
"Dikkat, AIDS var" falan yazın.
Gerçi AIDS'in de eski tadı yok.
Cidden, her hastalık hayal kırıklığı tabii
ama AIDS altın çağında inanılmazdı, değil mi?
Koronavirüs mü? Siktir lan. AIDS'in eline su dökemez o.
80'lerde iki adam konuşurken
şöyle derlerdi "Sikimi yalasana."
"Siktir lan. AIDS'lisin. Ölürüm."
Şimdi "Ver hadi. Ömrümün sonuna kadar hap alırım."
Artık o…
Ama 80'lerde yobazlar da o olaya katıldı, sağcı Hristiyanlar,
kökten dincilerin hepsi "Tanrı'nın gazabı bu" dedi.
"Tanrı'nın eşcinselliğe cezası."
Nasıl bir kafa bu?
Bunun doğru olduğu sonucuna nasıl varabiliyorsun?
Sence Tanrı cennette medeniyeti izlerken
birden "Götçülükten gına geldi" mi diyor?
"Ulan, bu ne…
Yapmayın be beyler! Ne oluyor… Ne?
Şuraya bak…
Uyardım ama. İncil'de yazıyor.
Götçülük yok." Öyle yazmıyor tabii.
Levililer, 28:11.
"Bir erkek başka bir erkekle yatarsa iğrençlik etmiş olur, ölümü hak eder."
Kısaca götçülük yok, değil mi?
Demiş ki "Ciddiye almıyorlar, bir şey yapayım.
Buldum. AIDS." Oldu bitti.
Işığı yaratması gibi, "Çok karanlık. Ne yapsak?
Işık." Değil mi? "Işık olsun."
Bu da aynı. "AIDS olsun" diye buyurdu.
"Ve AIDS oldu."
Dünyada değil, yukarıda, laboratuvarında.
İşte orada AIDS'i yarattı,
minicik, korkunç şeyler. "İşte oldu."
İnsan gözü görmüyor ama o görüyordu.
Böyleydiler.
Sonra dedi ki "Siz AIDS'siniz." Dediler ki "Neyiz?"
"Siz AIDS'siniz." "O ne?" dediler.
"Gelmiş geçmiş en kötü hastalık."
"Süper" dediler. O da…
Netflix paramı çoktan verdi, bana ne.
"Siz AIDS'siniz."
"Biz ne yapıyoruz?" "Eşcinselleri öldürmenizi istiyorum."
"Niye?"
"İzlemek istemiyorum."
"İzleme o zaman."
"Seçeneğim yok. Her zaman, her yerdeyim.
Şu an 50 milyon kişinin götçülük yapışını izliyorum.
Yani işte…"
"Peki biz ne yapacağız?"
"Sizi dünyaya koyacağım." "Nereye?"
"Afrika, tamam mı?"
"Niye Afrika?"
"Zaten ölüyorlar."
Bunu ben demiyorum. Tanrı diyor.
"Afrika'nın neresine?"
"Bir götün içine. Sizi bir götün içine…"
"Sizi…" "Bokların içine mi?"
"Evet. Sizi bir göte koyacağım.
80'ler boyunca göt içinden harika işler başaracaksınız.
Sizi götün içine sokacağım, tamam mı?"
"Sonra?" "Evet."
"Sik gelirse… Orada olmamalı, tamam mı?
Sike de girin."
"Hepimiz mi?" "Hayır."
"Bazılarınız sike girsin, bazılarınız götte kalsın,
sonra başka bir sik daha gelirse diye.
Ve bu götü tanıyorsam bu siklerin sonu gelmez."
"Yani bazılarımız sike girecek, bazılarımız götte kalacak."
"Evet." "Peki sonra?"
"İkisini de öldürün."
"Tüm eşcinselleri öldürelim mi?" "Aynen."
"Ya lezbiyenler?
"Hayır, lezbiyenleri değil."
"Niye?"
"İzlemeyi seviyorum."
Ama her hastalığın sonu hayal kırıklığı.
AIDS'den sonra SARS çıktı, değil mi?
Hatırladınız mı? "İnsanlığı yok edecek."
Etmedi. Sonra da Ebola, vücudu yiyen hastalık.
"Amanın, Londra'ya gelmiş."
Bir hemşirenin iki gün ateşi çıktı, o kadar.
Sonra da Zika virüsü. Yarım kafalı doğan bebekler vardı ya?
"Zika virüsü!" "Dert etme."
"Hamileyim!"
"Şapka ör o zaman."
Değil mi?
Kürtaj demişken…
Seyirciyi bölmek istemem ama bence seçim kadınların olmalı.
Ne benim ne de başka bir adamın kadınların kararında hakkı yok.
Ama…
Sağ olun. Diğer yanda da kürtaj karşıtları var.
Sırf kendi kürtaj istemeyenler değil,
kimse olmasın diyenler.
Ufak bir kısmı da çok saldırgan.
Onların da ufak bir kısmı aşırı…
Amerika'dakiler terörist gibi.
Kürtaj kliniklerini bombalıyorlar, kapıdan fetüs atıyorlar.
Ve propagandaları durmak bilmiyor,
"Liberaller dokuz aylık bebekleri kürtaj ediyor,
vajinadan çıkarıp sıvıya çeviriyor."
Acayip komplo teorileri var.
Şimdi internet de var tabii, yazıları, esprileri var.
Onlar için bilim gibi.
Muhtemelen görmüşsünüzdür, şöyle bir şey var…
Şöyle… Farklı versiyonlarını gördüm,
"Bu gerçek bir derste oldu" veya "Bu gerçek bir anket."
Saçmalık. Hepsi uydurma. Şöyle bir şey.
"Bir kadın hamile. Beş çocuğu var.
İkisi sağır. İkisi de kör.
Biri de zihinsel engelli.
Kadın frengi hastası. Bebeği doğurmalı mı?
Hayır mı?
Tebrikler. Beethoven'ı öldürdünüz."
Ne diyorsun… Çok saçma amına koyayım.
Tamam, adil olsun. Tersini yapalım.
Tamam, başka bir kadın var.
Hamile. İki çocuklu, kulakları da gözleri de sapasağlam, akıllılar.
Frengi hastası değil. Doğurmalı mı?
Evet mi?
Tebrikler. Hitler'i doğurttunuz.
Seyirciyi bölmek istemem
ama Hitler'i pek sevmiyorum.
Bir dinleyin. Sebebi var.
Dinleyin.
Sebebi de bilim kurgu. Her bilim kurgu dizisinde
hep zaman makinesi yapıp Hitler'i öldürmeye çalışıyorlar.
Öldürüp günümüze döndüklerinde de
uzay zaman sürekliliği bozuluyor, daha beter oluyor.
Tabii öyle olur. Tarihte ufacık bir değişiklik
korkunç sonuçlar doğurur.
Fırsat olsa bile hiçbir şeyi değiştirmezdim.
Hayatım fazla iyi.
O riske giremem. Anlıyor musunuz?
Bilim insanları gelip "Rick, çözdük.
Geri gitmene bile gerek yok. Düğmeye bas,
Hitler savaştan, soykırımdan önce ölecek.
Günümüz tamamen aynı kalıyor, sadece biraz kızıl saçlı olacaksın" dese
"Hayır" derdim.
Ben niye acı çekeyim?
Şişirme haberlerde ünlülere o salak anketleri yapıp hep diyorlar ki
"Zaman makineniz olsaydı ilk ne yapardınız?"
Hep "Hitler'i öldürürdüm" diyorlar. Cidden mi?
Geçmişe gidip Microsoft hissesi alırdın, yalancı piç seni.
Amerika'da radyo programımda röportajlar yaptım,
gülelim diye o soruyu sorardım, hep aynı cevap,
"Hitler'i öldürürdüm."
"Zamanında denediler" diyorum.
Buna cevapları da "Hayır, bebekken öldürürdüm" oluyor.
Zamanda geri gidip
henüz hiçbir günahı olmayan
bebek Hitler'i bulacaksın
ve boğacak mısın?
Ayrıca Hitler'in bebekliğini gördünüz mü?
Aman tanrım, o kadar tatlı ki.
Şuna bakın.
Ufacık suratına bakın şunun!
Geri dönüp "Hitler bu mu?" diyorsun,
"Evet." "Minicik Nazicik seni!" dersin.
Ne düşündüğünüzü biliyorum. "Niye telefonunda…
…bebek Hitler var?"
Sizi ilgilendirmez.
Ya bakıp otuzbir çekiyorsam? Ne olacak?
Ya sadece ona otuzbir çekiyorsam?
Ne mağdur var, ne de suç.
Şu an polisi arayıp evime yollasanız,
gelip "Sübyancı olduğunu duyduk" deseler
derdim ki "Evet ama sadece ölü bebek Hitler fotoğraflarına."
Sonra "Kanunlara bakın" derdim. "Evet, adam suçsuz" derlerdi.
"Çektiğim yeri göstereyim mi?" "Olur, göster."
Onları otuzbirhaneme götürürüm.
Eskiden şarap mahzeniydi.
O fotoğrafın 100 kat büyütülmüş hâli
bütün duvarları kaplıyor, 40 yıldır biriken dölle kaplı.
Daha beş yıldır orada oturuyorum, kim…
Bu da montajda silinir.
Ama insanlar Hitler'i hiç sevmiyor.
Geri gidip öldürmek istiyorlar, bence sakin olun.
Çünkü Hitler'i öldüren adam Hitler, değil mi?
Yiğidi öldür, hakkını yeme.
Yiğidi, Yahudi değil.
Ölümden korkmuyorum.
Yani ölü olmaktan korkmuyorum çünkü haberim olmayacak.
Ölü olmanın en güzel yanı bu. Bihabersin.
Tıpkı aptal olmak gibi, değil mi?
Sadece başkaları acı çekiyor.
Ama kötü ölmek istemem. Yalnız, acı içinde ölmeyeyim.
Veya gömme dolabın içinde boynumdan kemerle asılmış,
bacağımda külotlu çorap,
üstüm amil nitrat kaplı bulunmak da istemem.
Öyle bir fantezim yok, o yüzden öyle bulunursam
arkadaşlarımdan biri yapmıştır.
Ölümden korkmuyorum. Ölmemek için de hiçbir şey yapmıyorum.
40 yıldır her gün yiyip içiyorum. Gece gündüz. Çok yiyip içiyorum.
"İçkiyi bıraksan 10 yıl daha yaşarsın" diyenler oluyor.
"Ama o son 10 yıl en boktan yıllar zaten."
İstemiyorum.
Şu an içkiyi bıraksam, 80'imi görsem,
biri de "10 yılın daha var" dese,
"Harika, 20'den 30'a kadar tekrar yaşayayım" diyebilsem müthiş olurdu
ama hayır, 80'den 90'a yaşıyorsun.
90 yaşında olmak ne kadar berbat, haberiniz var mı?
90 yaşındaki insanlar koltukta otururken
birden "Ah!" diyor, "Ne?" diyorsun.
"Vücudumdaki her kemik kırıldı!" diyor.
Çünkü çok narinler. Damarlarında toz akıyor.
Yaralanıyorlar, kan pıhtısı oluyor.
Her taraflarında fıtık çıkıyor.
90 yaşındaysan tek başına mutfağa gidip çay yaparken
kettle'ı kaldırmaya çalıştığında fazla doluysa
midenin göt deliğinden çıkma ihtimali var.
O yüzden istediğiniz gibi yiyip için,
sonra da geberip gidin, benim tavsiyem budur.
Sağ olun.
Doktor olmadığımı da belirteyim.
Ama senede bir, iki senede bir doktora gidiyorum.
Bu tür şeyler için, diziler için falan muayeneye gidiyorum ve özele gidiyorum.
600 sterlin. Üç saat sürüyor. Ama her şeye bakıyorlar.
Kan tahlili, dışkı tahlili, idrar tahlili,
EKG, kulak, burun, boğaz,
taşaklar, göte parmak. Her şey işte.
Uzun bir form da doldurmak gerekiyor, yaşam tarzı şeyi var.
Çok uzun sürüyor lan.
Gerçekleri yazıyorum, alkol miktarı hariç.
Kafamda hesaplıyorum ama yarısını yazıyorum.
Doktor o kısma gelince yine de "Çok içiyormuşsun" diyor.
Ama yanıma kâr kalıyor. "Hadi ya?" diyorum.
Ve üç saatin sonunda laboratuvar sonuçları falan geliyor,
doktorun önünde koca bir bilgisayar… Bütün vücudumun özeti var.
Oradan da bir yıl, beş yıl, on yıl içinde kalp krizi ve inme riskini hesaplıyorlar.
Benimki de genelde aynı oluyor.
Yaşlandıkça kötüleşiyor, yapacak bir şey yok.
Ama hep… Sağlıklı kilomun eşiğinde oluyorum.
Neredeyse obezim. Tam ucundayım.
Bir ara diyabetin eşiğindeydim. Çözmem gerekti.
Şimdi de gut hastalığının eşiğindeyim.
Neredeyse gut olacağım.
Bunları anlattı, sonra dedi ki "Bu konuda ne yapacağız?"
Ben de şöyle demek istedim, "Biz mi?
Sana 600 kâğıt bayıldım, değil mi?
Sen düzelt, ben işime bakayım."
Arabayı tamirciye götürdüğünde
adam "Lastikler erimiş. Ne yapacağız?" demiyor.
"Sen düzelteceksin, ben de para vereceğim."
"Daha çok lif yemelisin" dedi.
"Lifli şarap ver o zaman" demek istedim.
"Her şeye param yeter. Bunu icat edebiliyor olmalısınız."
"Ağır kabızlığın var" dedi.
"Kaşıkla çıkar o zaman" diyecektim.
Ve bunu da hep sona bırakıyorlar, yüzüne bile bakmıyorlar.
"Rektal muayene yapabilir miyim?" diyor.
"Evet, lütfen" demek zorunda kalıyorum.
Sadece… Tek istediğim çıkarken sürpriz yapmaları.
"Hoşça kalın."
"O da sağlıklı." "Sağ olun."
Büyük bir hazırlık oluyor.
Ellerini yıkarken de "Refakatçi ister misin?" diyorlar.
Yani parmağını götüme sokacaksın,
bir de seyirci mi istiyorsun? Hayır, yap bitsin.
Başta muayene yatağına sırtüstü yatırıyorlar,
pantolon ve don ayaklarında, kurbağa gibi dizler ayrı.
Ve önce taşaklara bakıyorlar.
Ben doktora gidince çok geriliyorum, o yüzden taşaklarım içine çekmiş oluyor.
Kaplumbağa kafası gibi çekip çıkarması gerekiyor.
Korku dolu bir yumruk gibi bekliyorlar.
Nefret ediyorum lan. Böyle…
Böyle oluyorum.
Hâlâ. Berbat, değil mi?
Sonra da yan yatırıyor, kayganlaştırıcı sürüyor
ve parmağı sokuyor. Şahane.
Şahane değil. O yüzden gitmiyorum ama…
"Yine ben geldim." "Dün de gelmiştin." "Uzatma."
Ama bir keresinde yaşlı bir adam vardı ve…
Doktordu yani, sadece yaşlı bir adam değildi.
"Doktor yetişemeyecekmiş, ben de bir denemek istedim."
Eski usul bir pratisyen hekimdi.
Yaklaşık 75 yaşında, gömlek, kravat, tüvit ceket.
Sandalyede oturuyordu, beni yatağa yatırmadı.
Ayakta duruyordum, dedi ki "Pantolonunu indirebilirsin."
Ben de…
O da… Kafası taşaklarımla aynı hizadaydı.
Dediğim gibi doktora gidince geriliyorum,
gevezeliğim tutuyor.
"Dikkatini dağıtırsam kanseri bulamaz" diye düşünüyorum.
O da taşaklarla başladı,
ben de "Tam olarak ne arıyorsunuz?" dedim.
Normalde susturup devam ederler…
O susturmadı. "Güzel soru" dedi.
Arkasına yaslandı ve bana kanseri anlatmaya başladı.
Basbayağı sohbet etmeye başladık.
Bayağı da uzattı. Çok hoşuna gitmişti.
Böyle durmak kabalık olur diye düşündüm,
o yüzden şöyleydim, "Pekâlâ."
Biraz spor yapıyorum.
Spor salonuna yazıldım, oturduğum caddedeymiş, yeni öğrendim.
Evde de vardı ama ondan sıkıldım. Ben…
Ama dedim ki "Salona yazılıp bir yıllık ücretini önden ödersem
paramın karşılığını almak için giderim."
Sonra hatırladım ki "Ulan zenginim ben ya."
Eğlencesine her gün yeni bir salona yazılabilirim.
"Al sana 2000 sterlin." "Yarın görüşürüz."
"Bir daha gelmem."
Ayda bir falan gidiyorum,
on dakika aletlerde takılıp
böyle eve koşuyorum.
Soyunma odasını kullanmam.
Umumi soyunma odalarıyla sıkıntım var.
Hep vardı. Sebebini söyleyeyim.
Kadınlarınkinde de aynı mı bilmiyorum
ama erkekler malafatıyla gurur duyuyor.
Umumi bir yerdeysem bir dakikada duşumu alırım,
havlu, köşe, pantolon, o kadar.
Millet duştan önce çıplak dolaşıyor, sohbet ediyor.
"Ne haber?" Duştan sonra da.
Bir tanesi duşta çok kaldı.
Çok uzun sürdü.
Sonra da çıktı, havlusuz, her yerinden su damlıyor,
aynanın önüne geçti
ve ilk yaptığı şey saçını düzeltmekti!
Bir keresinde de çok şişman bir adamla baş başaydık.
Giyiniyordum. Adam çok şişmandı.
150 kilo falandı.
Hassas tartının üstünde çıplak duruyordu.
Çok uzun süre orada durdu, şöyle…
Böyle durdu, inmek bilmedi.
Yanına gidip şöyle diyecektim "Birader, senden astronot olmaz.
O kadar ince ölçüme gerek yok. Donunu giy, bir gram çıkarırsın."
Şişmanlarla dalga geçmiyorum. Ben de şişmanım.
Fazla kiloluyum. Neden mi? Çok yiyip içiyorum.
Sebebi bu. Şişmanları yargılamıyorum.
Sadece sebebini biliyorum. Şişman birini görürsem "Aferin" diyorum.
"Aynı benim gibi ihtiyacından kat kat fazla yemişsin."
Şişman bir çift görürsem de "Yakışıyorlar" diyorum.
Ama onlar yürürken minik şişman çocuklarını görüyorsun,
"Hiç adil değil" diyorsun.
Annesi de hep "Pastaya bayılıyor" diyor. Tabii bayılır!
Memeli yavrusu çünkü o.
200 bin yıl öncekiyle aynı türüz.
Beynimiz avcı, toplayıcı beyni.
Bu bolluk, biyolojimizden çok daha hızlı gelişti.
O yüzden marketteki yağ ve şeker dolu o pastaları yiyince
beynin diyor ki "Oha lan, ne güzelmiş! Yemeye devam. Yarın aç kalabilirsin."
Ama yarın aç kalmayacaksın.
Buzdolabı dolu, annen de şu an marketten sipariş veriyor.
Şimdi tabu oldu bu.
"Aşırı kilolusun" dedi diye doktorlara kızıyorlar.
Hayır, bu politik…
Şişmanları ayıplamamalıymışız. Kanser olsa ayıplama sayılmıyor ama.
Hayatını kurtarmaya çalışıyor.
Bir okulda "obez" kelimesini yasaklamaya çalıştılar
çünkü aşağılayıcı buluyormuş şiş… Ne denir ki?
Toparlak çocuklar mı?
Ama kibarı obez zaten.
"Şişko pezevenk" dememek için uydurduğumuz kelime o.
Bir kişi rencide oldu diye kelimeleri değiştirip durmayın.
Ayrıca şişmanlar "obez"den alınmıyor.
Onların kelimesi. Mutlular, neşeliler.
Çok neşeliler. Şişman çocuğa "İyi misin şişko?" diyorsun.
"Evet!
Evet!
Evet!"
Doktora gidiyor. "Girin."
Doktor "Ha siktir" diyor.
"Obez miyim?"
"Hayır, morbid obezsin."
"O ne demek?"
"Yani öleceksin." "Öyle mi?"
"Peki."
"Hemen mi yoksa…"
"Hayır, diyabetin var, o yüzden yakında bacakların kesilecek.
Böyle devam edersen ileride inme, solunum veya kalp yetmezliğinden ölürsün."
"Pekâlâ.
Yapacak bir şey var mı?"
"Tabii. Spor ve sağlıklı beslenme.
Turp gibi olursun." "Pekâlâ."
"Ama yapmayacaksın, değil mi?"
"Hayır."
Üzülüyorum, kendi hataları olsa da.
Televizyondaki o belgesellerde görüyorum, 300 Kiloluk Adam falan,
evinden vinçle alınıp hastaneye götürülüyor.
Vincin ucunda sallanıyorsan…
Böyle.
Ve aşağıda çekim ekibini görüyorsan…
…hayatını sikip atmışsındır.
Dediğim gibi sonra da
ertesi gün uyanıyorlar, bacakları kesilmiş.
Çok üzücü, ağlıyorlar, ben de ağlıyorum.
"Niye bu kadar ileri gitmesine izin verdim? Çok aptalım."
Sonra felsefe yapmaya başlıyorlar,
"Bacaklarımı pek kullanmıyordum, yani…"
Sonra yemek vakti geliyor ve…
Hemşireye diyor ki "Bacakları çöpe atmadınız, değil mi?"
Hiç inşaatçıların yanında daha "işçi sınıfımsı" davranıyor musunuz?
Ben yapıyorum bunu. Hampstead'lı zenginler gibi yürüyorum,
elimde şiir kitabı,
boynumda fular,
Brahms parçaları mırıldanıyorum,
iskeleci "Ricky!" diyor, ben de "Ne haber lan amcık?" diyorum.
Nedenini bilmiyorum.
Niye onları etkilemeye çalıştığımı bilmiyorum.
İnsan davranışlarını hep etkileyici bulmuşumdur.
Ama başta dediğim gibi
evrenin kendisini anlamasını sağlayan tek canlı türü biziz.
Ama doğayı kendi gözlerimizden görüyoruz, o yüzden hep bize bağlanıyor.
Neden varız? Bizi biz yapan nedir? Genetik mi, çevre mi?
O eski tartışma.
Psikolog Piaget'ye şöyle sormuşlar,
"Bir kişinin zekâsı için genetik mi, çevre mi önemlidir?"
Ünlü cevabı, "Bir tarlanın alanı için hangisi daha önemlidir? En mi, boy mu?"
Ulan cevabını bilmiyorsan laf yapma…
Ama psikoloji, psikiyatri, nörobilim daha başlangıç çağlarında
ve hâlâ beyne dair çok az bilgimiz var.
Ve 150 yıl önce hiçbir şey bilmiyorduk. Hepsi tahmindi, değil mi?
Her şeye deli damgası vuruluyordu.
Beyaz, heteroseksüel, evli, Hristiyan bir adam değilsen,
normalden fazla uzaksan deli damgası yiyordun. "Deli" diyorlardı.
Eşcinsel mi? "Deli. Akıl hastası."
Ömür boyu tımarhane veya daha beteri, işkence.
Evlilik dışı hamile kalanlara da "Deli." Ömür boyu tımarhaneye.
Şimdiki anlayışımız daha kapsamlı. Daha toleranslıyız.
Ama bence diğer yöne fazla gidiyor
çünkü artık hiçbir şey delilik değil.
Hiçbir şeyi…
Hiçbir şey delilik sayılmıyor.
Her şey bir sendrom veya bağımlılık ya da tercih, değil mi?
Bacaklarımı kestirip yerine teker taktırabilirim,
kendimi puset olarak tanımlayabilirim…
Ve bana deli derseniz yobaz oluyorsunuz, değil mi?
Biraz bayat bir espri, değil mi?
"Eşya olduğunu söyle." Biraz eski moda.
Ama bu espriyi insanları gıcık etmek için yapacağım.
Çünkü alınacakları espri bu.
Humanity'deki gibi.
AIDS, kıtlık, kanser, Yahudi soykırımı, tecavüz ve pedofiliden bahsediyorum
ama şakası olmayan tek şey kimlik siyaseti.
Şakası olmayan tek şey trans sorunları.
"Tek istekleri eşitlik."
Katılıyorum. O yüzden dâhil ediyorum.
Değil mi?
Diğer her şeyin espri olduğunu biliyorlar
ama bu konularda "Cidden öyle düşünüyor" diyorlar.
Espriler, komedyenin ruhuna açılan bir pencereymiş gibi.
Ama öyle değil.
Espri nasıl en komik oluyorsa o düşünceye bürünürüm.
Sağcı olurum, solcu olurum.
Akıllı olurum, aptal olurum.
Espri nasıl komik oluyorsa, ön yargısız.
Dürüst olayım.
Tabii ki trans haklarını destekliyorum.
Tüm insan haklarını destekliyorum, trans hakları da insan hakkı.
Hayatınızı yaşayın. İstediğiniz kimliğe sahip olun.
İstediğiniz cinsiyette olun.
Ama ortada buluşalım hanımlar. Yarağı bırakın, o yeter.
O yeter…
Bir konuda espri yapmak ona karşısın demek değil.
Kişisel kimlikle ilgili bir espri yaptım.
Keşke ben küçükken de kişisel kimlik olsaydı.
Kendi emellerim için kullanırdım. Anneme derdim ki
"Anne, ben transım." "Ne?" derdi.
Derdim ki "Ya transım ya da bana yeni bir bisiklet lazım."
"Sana yeni bir bisiklet lazım" derdi.
"Patron sensin" derdim.
Ama ben 60'larda büyüdüm. Of.
Ailem Victoria döneminde büyümüş. Bunlardan haberimiz yok.
Ama bu duyarlı, ilerici dönemlerde gençliğimi yaşıyor olsaydım
ve havalı, hippi ebeveynlerim olsaydı
ve "Ben transım" desem nasıl olurdu?
"Yaşasın, çok moda lan" derlerdi.
Babam "Vajinan benden olsun" derdi.
"Sağ ol babacığım" derdim.
Değil mi?
Hastanede bir sürü işlem yaptırırdım.
Sakalıma elektroliz. Saçımı uzatırım.
Bence kocaman bir kukum olurdu.
Parasını başkası ödüyor. Büyüğünden olsun.
"Babam beni amla kandırmaya çalışıyor. Siktir lan."
Kocaman kuku, memeler, sonra…
Evet.
Hastaneden çıkar, yeniden doğardım.
Gerçek bir kadın olurdum. Vicky Gervais olurdum.
Evet. Gerçek bir kadın olurdum.
Cinsel yönelim değişmez, o yüzden kadınları çekici bulurdum, yani…
Lezbiyen olurdum.
Vicky Gervais adlı ufak bir lezbiyen eleman olurdum.
Muhtemelen erkeksi bir lezbiyen olurdum, önceki testosterondan dolayı.
Ayrıca tarzlarını severim.
Kot, siyah tişört,
kısa saç,
sakal!
Hayır, Vicky Gervais adlı gerçek bir lezbiyen olurdum,
mahallenin lezbiyeni.
Brighton'a falan giderdim,
bir lezbiyen barına girerdim,
"Selam" derdim.
Bilardo. Kazanan oynamaya devam eder. Sabaha kadar oynardım. Değil mi?
Evet.
Bu esprinin sonu güldürmeyecek. Sonu boktan, gerçekten.
O yüzden yolculuğun tadını çıkarın.
Neyse, etrafıma bakıp güzel olan lezbiyenlerden bulurdum.
O kadar çocukça ve cahilce bir espri ki.
Yine de devam edeceğim. Neyse…
Güzel bir lezbiyen bulurdum ve…
Acınası bir şey bu, değil mi?
Benim için bile.
Gülmeden yapamıyorum amına koyayım!
Evet…
Böyle yanına giderdim.
"Selam. Lezbiyen misin?" derdim. O da "Evet, sen?" derdi.
"Evet, biraz. Şuna bak" derdim.
O da "Kukun ne güzelmiş" derdi. "Babam sağ olsun" derdim.
"Ne?" derdi. "Hiç."
Neyse, ona kur yapardım işte.
Her türlü…
Lez özelliklerine iltifat ederdim.
"Doc Martens botların süpermiş" derdim.
"Teşekkür ederim" derdi.
Değil mi?
"Küpelerin de kocamanmış." "Evet, öyle."
O da "Bana gidip takılalım mı?" derdi.
"Olur" derdim.
Evine giderdik. Soyunurduk.
Memelerdim onu. O ne demekse…
Amlardım mı?
Şu olayı yapardım.
Onu kesin yapardım.
İnternetten bakıp öğrenirdim ya.
Ve…
"Strapon takıp bana çakmak ister misin? derdi.
"Evet" derdim. Strapon'u takardım.
Koca dildoyu yeni kukumun üstüne takıp arkadan bağlardım.
Ve o an pişmanlıktan ölürdüm.
Sonu boktan demiştim, demedim mi?
Tanrım.
Ama genetik mi, çevreden mi olduğu belirsiz olmayan bir şey var, ırkçılık.
Kimse ırkçı doğmuyor. Onu öğrenmek gerekiyor, tamam mı?
Seyirciyi bölmek istemiyorum ama ırkçılıktan pek hoşlanmam.
Hayır, bir dinleyin.
Hiç umurumda değil. Siyahi, beyaz, kahverengi, Avrupalı, Afrikalı…
"Siyahi, beyaz, kahverengi, Avrupalı, Afrikalı."
"Eskimolar ne olacak lan?" Irkçılık.
"Çok acayipler Rick." Değiller, sadece farklılar.
"Karda yaşıyorlar." Evet, evleri o, kar. Ne olmuş?
"Kıyafet diye ölü denizaslanı giyiyorlar…"
Kıyafetleri de o. Ölü denizaslanı.
Ama ırkçılığın şöyle bir yanı var,
birini küçük kar yuvasından alıyorsun, denizaslanı kıyafetini de çıkarıyorsun
ve çırılçıplak dururken yakından bakıyorsun.
Bildiğin üşümüş Çinli o.
Yani…
"Çin adamı" diye bir laf vardı, artık hoş karşılanmıyor.
Önceden kullanılmış olması da inanılmaz
çünkü bir millet için verilen en tembelce isim bu.
Kıyılarımıza ilk kez geliyorlar,
toplanıp "Oha, nerelisiniz?" diyoruz,
"Çin" diyor." "Çin adamısın yani" diyoruz.
"Neyim?" diyor.
"Çin adamısın."
"Çin adamı mı?
Karım ne peki?"
"Dişi Çin adamı tabii ki."
"Niye adımla hitap etmiyorsun?"
"Adını bilmiyorum ki!"
"Adım Ling."
"Ling mi?" "Evet."
"O senin adın mı, soyadın mı?"
"İkisi de."
"Ling Ling?"
"Aro?"
Hayır. Tamam.
Tamam.
Unutmayın, ironi demiştik. Tamam mı?
Ayrıca bunu ben söylemedim, değil mi?
Ufak Çin adamı söyledi. Yani…
O dert etmiyorsa…
Bunu da montajda sileriz. Pekâlâ.
Hay sikeyim, yayımlayacak bir şey kaldı mı ki?
Ama bu olur. Evet.
Okulda hiç sübyancı hocanız oldu mu?
Evet.
Sübyancı hocalara bir alkış, evet!
Hay amına koyayım.
İnanılmaz.
O da ayrı.
İnsanlar politik doğruculuğa o kadar takmış ki
duyar kasma yarışına giriyorlar,
yakında biri "Sübyancı diyemezsin" diyecek.
"Aşağılayıcı bir terim. Çocuk bağımlısı insanları rencide ediyor."
Doktora gidip şöyle diyenler olacak,
"Doktor, sanırım çocuk bağımlısıyım."
Doktor diyecek ki "Zavallım. Neyin var?"
"Çocuk taciz edesim var."
"Semptomlardan biri bu.
Endişelenme. Otur.
Halkın vergisiyle seni bir tesise yatırır
ve çocuk bağımlılığını düzeltiriz."
"O nasıl olacak?"
"Eroin bağımlılarına metadon veriyorlar ya." "Evet."
"Sana cüce vererek başlayacağız.
İşe yarayabilir."
"İşe yarayabilir."
"O nasıl olacak?"
"Bir saniye, pek düşünmedim de.
Tamam, buldum.
Şöyle olacak, tesise geleceksin.
Bir sürü cüceyi işe aldık
ama pandomim sezonunda açık değiliz.
Eleman bulunmuyor.
Sen şubatta geleceksin…"
Susun. "Şubattan kasıma kadar geleceksin.
Bir sürü cüce aldık,
okul çocuğu kılığına soktuk,
tesiste sağa sola koşturuyorlar.
Serbest gezen cüce bunlar.
Serbest gezen cüce bunlar,
yaklaşık altı yaşında gibi görünüyorlar
ama reşitler, o yüzden suç işlemiyorsun.
Maaşlılar. Rızaları var.
Beğendiğin birinin küçük pantolonunu indirip pipisini…"
"Hop, doktor. Sübyancıyım dedim, eşcinselim demedim."
Acaba sübyancılar dünyasında homofobi var mıdır?
Mesela bir hetero sübyancı var, burnu havada.
Küçük bir kızı kaçırıyor.
Ormana götürüyor. Başka bir sübyancıyı küçük bir oğlanla görüyor
ve diyor ki "Siktiğimin topu."
Londra'nın bir ilçesinde sabıkalı sübyancıların
okulların bir kilometre yakınında oturmasını yasaklamaya çalıştılar.
Sübyancılara istediğinizi deyin
ama tembel değiller, değil mi?
Bir sürüsü de servis şoförü. Bir kilometre ne ki?
Değil mi?
Neyse, bu gerçek bir olay, sübyancı hocam vardı.
Yıl 1976'ydı galiba. 14 yaşındaydım.
Şimdi düşününce onun için biraz üzülüyorum.
Çünkü yirmilerinin sonlarındaydı, gergin bir adamdı.
Eşcinsel olduğu barizdi, büyük çocuklardan biriyle takılıyordu,
16, 17 yaşlarındaydı.
Şimdi olsa tamamen yasal olurdu ama teknik olarak sübyancıydı.
Sürgün edildi. Hüküm giydi. Yok oldu.
Koca bir skandal.
Ve ifşa olduğu gün eve gittim.
Annem evdeydi ve dedi ki "Sana dokundu mu?"
"Hayır" dedim.
"Emin misin?" dedi.
"Evet" dedim.
Dedi ki "Demek ki seni beğenmemiş."
Yani annem benimle dalga geçiyordu,
sebebi de istismar edilecek kadar çekici olmamamdı.
Ya kafaya taksaydım? Ya "Sen görürsün" deseydim?
Gece geliyorum. "Neredeydin?"
"Servisçilere sakso çekiyordum. Ders olsun."
Ama annem hep böyleydi.
Şeker gibi bir kadındı
ama her aklına geleni söylerdi.
Ve benim için her şeyi yapardı ama şikâyet etmekten çekinmezdi.
Ben küçükken bir komşumuz vardı, Bayan Dawson.
Annemden 25 yaş falan büyüktü.
Yani annem 60 yaşındayken o da 85 86 yaşlarındaydı.
Annem onun varlığının son tanığıydı.
Yalnız yaşardı. Annem her şeyini yapardı. Alışverişini, temizliğini.
Öğle yemeğini yapar, onunla otururdu. Akşam yine yemek yapardı.
Hep böyleydi.
Bir ara annemi aramıştım, 70 yaşında falandı.
"Bugün aradım. Evde yoktun" dedim.
"Evet, Dawson'lardaydım."
"Nasıl o?" dedim.
Annem dedi ki
"Ölmek bilmiyor, Rick."
Reading'den güzel çocukluk anılarım var,
o yüzden de…
O yüzden hiç oraya gitmiyorum.
Ama her yerde bir Reading'liyle karşılaşıyorum.
"Reading çocuğuyum." "Ne güzel" demem yetmeli ama hiç yetmiyor.
"Norman Taylor'ı tanıyorsun, değil mi?" falan diyorlar.
O kişiyi hiç tanımıyorum.
"Hayır" diyorum.
"O seni tanıyor" diyorlar.
"Televizyona çıkıyorum ben."
"Ashmead'de okumuşsun." "Evet."
"Pete Shepherd'ı tanıyorsundur." "Hangi yıl okudu?"
"1993."
"O yıl 31 yaşındaydım. Ben…"
"Tanıyor." "Hadi ya?"
"Televizyonu var mı?" "Evet."
"O yüzden tanıyordur o zaman."
Ama eski anıları severim.
Şov dünyası anılarımı anlatmam, sıkıcı.
Gerçek hikâyeleri severim.
Turne hazırlarken hayatımı değiştiren şeyleri düşünürüm.
Bu turne için de buldum,
sarılmak.
Son birkaç yıldır kimse sarılmıyor.
Ben de bunu tercih ediyorum.
Sarılmayı hiç sevmedim. Sarılmamak güzeldi.
Hep garip geliyordu. Büyürken de kimseye sarılmadım.
Londra'ya gelene kadar.
Reading'de işçi sınıfı bir çocuktum, sarılmak falan yoktu.
Babana, dedene, kardeşine sarılmıyordun.
Sataşıyorduk, dalga geçiyorduk. Bizim sarılmamız buydu.
Örnek vereyim, babamın cenazesindeydik,
mezarlıkta kardeşim Bob'laydım.
Bob sigara içiyordu, amcamız Mike geldi,
25 yıldır falan görmemiştik.
Son gördüğümüzde 50 yaşındaydı, orada da 75 yaşındaydı.
Ve fena yaşlanmıştı. İhtiyarlamıştı.
Yanımıza geldi, "Selam çocuklar" dedi
ve Bob ona baktı, onu tanıdı.
"Ha siktir lan" dedi.
Sonra da mezarlığa baktı ve dedi ki
"Eve gitmene gerek var mı ki?"
Değil mi?
Mike amca gülüp "Seni görmek hep güzel Bobby" dedi.
Bu da bizim sarılmamızdı. Anlıyor musunuz? Bir örnek daha.
Liseyi bitirdiğimde en yakın dostum Mark'tı.
Para kazanmak için okula bir yıl ara verdik, aslında içip eğlenmek içindi.
Çok da eğlendik. Müthiş bir yazdı.
Ama sonra bir şey oldu.
Ninesi vefat etti, onunla beraber yaşıyordu,
o yüzden önemliydi.
O da cenazeye gitti,
cenazeden sonra ilk bizim eve geldi.
Küçük, siyah takımıyla oturdu.
Çok sessizdi. Ne diyeceğimi bilemedim.
Sarılmak da yok tabii. Ben de "Nasıldı?" dedim.
Dedi ki "Berbattı. Vücudu yakıldı,
dumanların yükselişini izlemeye dışarı çıktık
ama rüzgâr değişti
ve dumanı yüzümüze vurdu."
"Ağzına girdi mi?" dedim.
"Evet" dedi. Ben de… Şansımı denedim.
"Tadı acı mıydı?" dedim.
"Evet" dedi.
Ben de "Klitorisini yutmuşsun" dedim.
Değil mi?
Mark da "Oha amına koyayım" dedi.
Sonra da gülmeye başladı.
Bu da bizim sarılmamızdı. Anlıyor musunuz?
Son bir anımı anlatıp gideceğim.
Bu da gerçek. Gerçek diyorsam cidden öyle.
Cidden hepsi gerçek. Ve… En sevdiklerim de okul anılarımdır.
Bu da en sevdiğim okul anım galiba.
Yıl yine 1976, yani yaşım 14.
Ve Gary Masterman diye bir sınıf arkadaşım vardı.
Ve Gary'de Tourette sendromu çıktı.
Her cümlesinde küfür vardı.
Tiki vardı. Bütün okula anlatmışlardı.
Gary kürsüdeydi. Herkes onu tanıyordu.
Popüler bir çocuktu. İyi çocuktu. Gary Masterman.
Ama bazen tikleri olayla alakalı gibiydi.
Hiç unutmuyorum, dersteydik,
Bayan Wilkie adlı genç bir hoca vardı.
Tahtanın önündeydi. Sınıfa sorular soruyordu.
"Simon, sen ne dersin?" falan diyordu.
"Evet, güzel. Evet, olur. Brian, sen…
Evet, aferin."
Dedi ki "Gary." O da "Sizi parmaklarım hocam" dedi.
Kadın da "Başkası var mı?" dedi.
Sean Dixon'a işaret etti,
Sean da "Evet, ben de parmaklarım" dedi.
Muhteşemdiniz. İyi akşamlar.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış