Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Καλησπέρα, κυρίες και κύριοι.
Παρακαλώ, καλωσορίστε στη σκηνή
έναν άνθρωπο που καθόλου δεν χρειάζεται να το κάνει.
Τον Ρίκι Ζερβέ.
Γεια σας.
Γεια σας. Ευχαριστώ.
Σιωπή. Ευχαριστώ πολύ. Σιωπή.
Όχι. Σιωπή.
Ευχαριστώ, αλλά βγάλτε τον σκασμό.
Αφήστε τις ζητωκραυγές. Απλώς να γελάτε.
Όχι, αλλά ευχαριστώ… Σιωπή. Ηρεμήστε.
Σιωπή!
Το μαγνητοσκοπώ. Σκάστε, ρε μουνιά!
Ευχαριστώ πολύ.
Καλώς ήρθατε στο σόου μου.
Αν και δεν έχουμε χορευτές και ζογκλέρ.
Ένας τύπος απλώς μιλάει.
Αυτό είναι το σταντ απ. Ένας τύπος που μιλάει.
Σεξιστή.
Και οι αστείες γυναίκες κωμικοί;
Όπως…
Όχι.
Σωστά. Όχι.
Δεν το κάνω αυτό. Εντάξει.
Αυτό ήταν ειρωνεία.
Θα έχει αρκετή στο σόου. Προσπαθήστε να τη βρείτε, ναι;
Λοιπόν, αυτό σημαίνει ότι λέω κάτι που δεν εννοώ
με στόχο το χιούμορ,
κι εσείς ως κοινό γελάτε με το λάθος πράγμα
γιατί ξέρετε το σωστό.
Έτσι σατιρίζουμε απόψεις.
Το πρώτο αστείο
είχε το σεξιστικό κλισέ "οι γυναίκες δεν είναι αστείες".
Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές αστείες γυναίκες.
Όπως…
Το ξανάκανα. Μπράβο σας.
Όχι, αλλά υπάρχουν.
Η Ντέιμ Έντνα Έβερατζ. Είναι…
Η Έντι Ίζαρντ.
Εξαιρετική, έτσι;
Δεν είναι μόνο καλή κωμικός, αλλά και υπέροχη ηθοποιός, έτσι;
Υποκρινόταν εξαιρετικά τον άντρα τότε, έτσι…
Χαίρομαι που γύρισα.
Ερωτεύτηκα ξανά το σταντ απ με το Ανθρωπότητα.
Εμφανίστηκα σε όλο τον κόσμο. Το Netflix τα 'σκασε χοντρά.
Είχε τις περισσότερες προβολές.
Σκέφτηκα "Όλοι με αγαπούν τώρα".
Και παίρνω αυτό.
Μήνυμα στο Twitter.
"Λες ότι είσαι κωμικός;"
Ξέρει πως ναι.
Η λέξη υπάρχει στο προφίλ μου στο Twitter.
"Λες ότι είσαι κωμικός;
Είσαι τόσο αστείος όσο…"
Νόμιζα θα χτυπούσε στο ψαχνό
και θα έλεγε "όσο το Miranda" ή…
Ελάτε!
Ελάτε, παιδιά. Μη…
Πλάκα κάνω. Λοιπόν.
"Λες ότι είσαι κωμικός;
Είσαι τόσο αστείος όσο μια κλανιά σε κηδεία μωρού".
Προσπαθούσε να με πληγώσει.
Αλλά έκανε το λάθος να διαλέξει κάτι που θα ήταν και γαμώ τα αστεία!
Λες και θα… Κλανιά σε κηδεία μωρού;
Μεγάλη εκκλησία με ηχώ.
Όλοι κλαίνε με αναφιλητά.
Ένα μικρούλι φέρετρο.
Και κάποιος κλάνει;
Θα γελούσατε.
Ακόμα και δικό σας να ήταν το μωρό. Όχι…
Στην κηδεία, θα 'ταν μια βδομάδα νεκρό.
Το χρειάζεσαι ένα γελάκι.
Ειδικά αν είσαι ο πατέρας.
Αν είσαι η μητέρα, ακόμα δεν βλέπεις "την αστεία πλευρά".
Γυναίκες!
Όχι όλες.
Τις παλιομοδίτικες γυναίκες εννοώ. Θεέ μου!
Αυτές με τη μήτρα.
Αυτούς τους κωλοδεινόσαυρους.
Λατρεύω τις καινούριες γυναίκες. Υπέροχες, έτσι;
Τις καινούριες που βλέπουμε τελευταία.
Με τα μούσια και τους πούτσους. Είναι…
Πολύ καλοδιατηρημένες. Τις λατρεύω.
Και οι παλιομοδίτικες λένε "Θέλουν να πάνε στις τουαλέτες μας".
"Γιατί να μην πάνε;"
"Είναι για γυναίκες!"
"Γυναίκες είναι. Δες τις αντωνυμίες τους.
Τι δεν είναι γυναικείο σε αυτό το άτομο;"
"Βασικά, το πέος του".
"Το πέος της, ρε κολλημένη μαλάκω!"
"Κι αν αυτός με βιάσει;"
"Κι αν αυτή σε βιάσει!
Ρε τρανσοφοβική πουτάνα!"
Αυτό το μήνυμα συνοψίζει την κωμωδία.
Πόσο υποκειμενική είναι, πώς κάποιος σ' εμάς φαίνεται αστείος
και σε άλλους καθόλου.
Όταν μου λένε για κάποιον άλλον κωμικό "Δεν είναι αστείος",
ακόμα κι αν συμφωνώ μαζί τους, στηρίζω…
Λέω "Μην το λες αυτό. Να λες ότι δεν τον θεωρείς αστείο".
Μισώ όταν λένε "Το αστείο ήταν προσβλητικό".
Λέω "Όχι, να λες ότι εσύ το θεώρησες προσβλητικό".
Τα συναισθήματα είναι προσωπικά.
Υπάρχουν πολλά είδη κωμωδίας κι η κωμωδία εξελίσσεται.
Τώρα υπάρχει ένα νέο είδος, η κοινωνικά αφυπνισμένη κωμωδία.
Είναι πολύ προοδευτική, ξέρετε.
Σε κάποια κλαμπ ο κωμικός υπογράφει
ότι δεν θα πει κάτι αμφιλεγόμενο ή κάτι που θα προσβάλει κάποιον.
Το κοινό νιώθει ασφάλεια. Αφυπνισμένη κωμωδία.
Προσπάθησα να δω λίγο
και προτιμώ να βλέπω τον Λούις Σι Κέι ν' αυνανίζεται.
Πάει αυτός. Τον μποϊκοτάρουμε.
Δεν αρκεί μια συγγνώμη και τέλος. Πρέπει…
Όπως ο καημένος ο Κέβιν Χαρτ. Του ανέθεσαν να παρουσιάσει τα Όσκαρ.
Ήταν η καλύτερή του. Έγραψε "Μια ζωή ήθελα να το κάνω".
Και μετά κάποιος βρήκε κάτι τουίτ δεκαετίας.
Ήταν κάπως παιδαριώδη, άθλια, ομοφοβικά τουίτ.
Αφορούσαν τον γιο του.
Έλεγε "Ο γιος μου κάνει έτσι. Ελπίζω να μην είναι γκέι".
Υπήρξε μεγάλη αντίδραση. Είπε "Δεν είμαι ομοφοβικός, συγγνώμη".
Τα διέγραψε και ζήτησε συγγνώμη.
Δέκα χρόνια μετά, κάποιος βρίσκει τα τουίτ
και λέει "Δείτε τι έκανε".
Τα Όσκαρ θέλουν κι άλλη συγγνώμη.
Είπε "Ζήτησα. Δεν θα ζητάω συνέχεια".
Κι έχει δίκιο.
Αν είναι άσκοπο να πει συγγνώμη και να εξελιχθεί,
ας ξαναγράψει τα ίδια, σωστά;
Αυτή είναι η δική μου αντιμετώπιση.
Αλλά αν πανηγυρίζεις που κάποιος μποϊκοτάρεται
για κάτι πριν δέκα χρόνια,
εξασφαλίζεις ότι θα μποϊκοτάρουν κι εσένα για κάτι που είπες σήμερα.
Δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα είναι προσβλητικό στο μέλλον.
Δεν ξέρεις τον κυρίαρχο όχλο.
Το χειρότερο που μπορείς να πεις σήμερα
και να σε κράξουν, να σε απειλήσουν,
το χειρότερο που μπορείς να πεις
είναι "Οι γυναίκες δεν έχουν πέη".
Λοιπόν, κανείς δεν το περίμενε αυτό.
Δεν υπάρχουν τουίτ δεκαετίας να λένε…
Δεν θα βρείτε κανένα τουίτ
να λέει "Οι γυναίκες δεν έχουν πέη".
Ξέρετε γιατί; Δεν φανταζόμασταν ότι χρειαζόταν.
Ο Λίαμ Νίσον.
Παραλίγο να φάει μποϊκοτάζ, έτσι;
Ο Λίαμ Νίσον. Λοιπόν…
Δεν ξέρω γιατί είπε την ιστορία.
Αλλά την είπε, σε δημοσιογράφο, σε συνέντευξη για προώθηση ταινίας.
Άρχισε να λέει
"Πριν από 30 χρόνια,
ήρθε η φίλη μου σπίτι και την είχαν βιάσει", έτσι;
Και… Δεν είναι αυτό το αστείο.
Είπε "Τη βίασαν". Είπα "Τι εμφάνιση είχε ο τύπος;"
Είπε "Ήταν μαύρος.
Πήρα το κλομπ μου
κι έτρεξα ψάχνοντας κάποιον μαύρο.
Τίποτα δεν έγινε. Συνήλθα".
Αλλά το παράξενο εδώ είναι,
ποιος στο καλό έχει κλομπ;
Αλλά ήταν ρίσκο.
Ακύρωσαν την πρεμιέρα λόγω της αντίδρασης.
Ζητούσαν να κατεβεί η ταινία. Καταλαβαίνω.
Κάποιοι δεν διαχωρίζουν την τέχνη απ' τη ζωή του καλλιτέχνη.
Ξέρω τον Λίαμ. Έχουμε συνεργαστεί. Δεν είναι ρατσιστής.
Αλλά όταν έσκασε η είδηση, κι εγώ σκέφτηκα
"Θα μου ξαναφανεί ποτέ αστείο το Η Λίστα του Σίντλερ;"
Ακόμα μου φαίνεται αστείο, προφανώς.
Αλλά τώρα υπάρχει πολλή οργή.
Το ακούμε και το παίρνουμε στα σοβαρά.
Κωμικοί γράφουν για κυριλέ εφημερίδες,
καθορίζουν τους κανόνες της κωμωδίας, τον νόμο.
Οδηγίες όπως
"Η κωμωδία δεν πρέπει να χτυπά κάτω απ' τη ζώνη τους αδύναμους".
Κάποιες φορές πρέπει.
Ας πούμε, αν χτυπάς ένα ανάπηρο παιδί.
Με πιάνετε;
Αλλιώς, θ' αστοχήσεις και το μαλακισμένο θα νικήσει.
Μ' αρέσει το αστείο
γιατί τονίζει τη διαφορά μεταξύ του μεταφορικού χτυπήματος
και του κυριολεκτικού χτυπήματος.
Αλλά ο κόσμος σήμερα κάνει λες κι οι λέξεις είναι κυριολεκτική βία.
Γελάσατε μ' ένα αστείο όπου χτυπάω ένα ανάπηρο παιδί.
Δεν έπαθε τίποτα.
Αν είχα όντως πιάσει ένα ανάπηρο παιδί κι άρχιζα να το χτυπάω,
δεν θα γελούσατε, σωστά;
Γι' αυτό δεν το είπα.
Αλλά αυτοί οι άνθρωποι ηθικολογούν.
Υποτιμούν κόσμο για να φανούν αυτοί ανώτεροι
και λένε "Εμείς προστατεύουμε τις μειονότητες".
Λένε ότι οι μειονότητες δεν έχουν χιούμορ,
που είναι πολύ απαξιωτικό.
Και καταλαβαίνω πώς είναι να είσαι στη μειοψηφία.
Σ' αυτήν τη χώρα, έχουμε ακόμα 5% μαύρους,
5% Ασιάτες, 5% ΛΟΑΤΚΙ.
Ελάχιστα ποσοστά.
Εγώ είμαι ένας λευκός, ετεροφυλόφιλος πολυεκατομμυριούχος, έτσι;
Είμαστε λιγότερο από το 1%.
Αλλά…
Κλαψουρίζω; Όχι! Κάνω…
Δεν με πειράζει. Απλώς συνεχίζω. "Πάμε, Ρικ!
Συνέχισε να παλ…"
Είμαι σαν τη Ρόζα Παρκς. Είμαι σαν…
Απλώς εγώ πάλεψα για το δικαίωμα να μην παίρνω ποτέ το λεωφορείο.
Παραπονιούνται για όσα δεν χρειάζεται να δουν.
Δεν τους επηρεάζουν.
Όλοι έχουν το δικαίωμα να προσβληθούν και να παραπονεθούν,
αλλά ας καταλάβουν ότι δεν το προσπαθούμε.
Δεν είναι ο στόχος μας. Να γελάσετε θέλουμε.
Να περάσετε καλά.
Ακούστε πώς πάει. Αυτοσχεδιάζω…
Αν πω κάτι που είναι πολύ προσβλητικό,
που δεν έχετε ακούσει ποτέ στη ζωή σας κάτι τόσο κραυγαλέο,
μην κάνετε σκηνή.
Πηγαίνετε στο ταμείο. Δεν θα σας γυρίσουν τα λεφτά.
Αλλά γράφετε το παράπονό σας
κι εγώ τα παίρνω μαζί μου και χέζω πάνω τους.
Αυτοί είναι οι κανόνες της κωμωδίας.
Υπερφύση. Γιατί "υπερφύση";
Για δύο λόγους.
Πρώτον, θέλω να καταρρίψω το υπερφυσικό.
Δεν πιστεύω στο υπερφυσικό.
Πιστεύω ότι ό,τι υπάρχει είναι εξ ορισμού μέρος της φύσης
κι ότι εξηγείται, αν όχι τώρα, κάποια στιγμή.
Επίσης, Υπερφύση γιατί η φύση είναι υπέροχη από μόνη της.
Είναι εκπληκτικό που τη συζητάμε καν.
Επιτρέπουμε στο σύμπαν να καταλάβει τον εαυτό του.
Οι πιθανότητες να είμαστε εδώ,
οι πιθανότητες να υπάρχετε τώρα,
να πάει αυτό το σπέρμα στο ωάριο,
είναι 400 τρισεκατομμύρια προς ένα.
Η ζωή είναι σαν διακοπές.
Δεν υπάρχουμε για 13,5 δισ. χρόνια,
μετά ζούμε 90 χρόνια αν είμαστε τυχεροί
και πεθαίνουμε, δεν υπάρχουμε ξανά.
Κάποιοι προσβάλλονται και μ' αυτό.
Λένε "Μην το λες αυτό. Δεν είναι τυχαίο.
Είναι πολύ καλό. Κάποιος θα τα έφτιαξε όλα.
Είμαι ξεχωριστός. Δεν γίνεται να μην υπάρχω.
Θα ζήσω ξανά. Θα πάω στον παράδεισο.
Θα είμαι με φίλους
ή θα περπατώ ανάμεσά σας ως πνεύμα.
Ή θα μετενσαρκωθώ. Θα γυρίσω ως κάποιος άλλος".
Θα είσαι άλλος.
Τέλειωσε αυτό. Δεν μπλέκεσαι εσύ.
Αυτός είναι κάποιος άλλος, έτσι;
Πολλοί πιστεύουν στη μετενσάρκωση.
Κάποιοι λένε ότι θυμούνται την προηγούμενη ζωή τους.
Υπάρχει ένας σύλλογος στην Αμερική, πού αλλού…
Στην Καλιφόρνια, πού αλλού.
Θυμούνται ποιοι ήταν σε προηγούμενη ζωή.
Πάντα είναι ξεχωριστοί στην προηγούμενη ζωή.
Αλλά όχι και τόσο στην τωρινή ζωή τους, έτσι;
Είδα ένα ντοκιμαντέρ σχετικά μ' αυτό
και κάθε χρόνο κάνουν πάρτι "έλα όπως ήσουν".
Πάνε ντυμένοι ως αυτοί που ήταν στην ιστορία.
Δύο Ναπολέοντες.
Οπότε, τουλάχιστον ο ένας απ' αυτούς πουλάει φούμαρα, γαμώτο.
Όχι μετενσάρκωση. Όχι φαντάσματα.
Έχετε δει τις εκπομπές με τους κυνηγούς φαντασμάτων; Εκατοντάδες.
Τόσα χρόνια. Θα 'χει και με διάσημους.
Σε όλο τον κόσμο.
Χιλιάδες ώρες με πλάνα βίντεο.
Δεν έχουν δει ούτε ένα φάντασμα. Κανένα.
Μόνο "Τι ήταν αυτό; Ήταν… Όχι, δεν ήταν…"
"Το άκουσες αυτό; Εσύ ήσουν. Δεν ήταν…"
Φαντάζεστε τέτοια ντοκιμαντέρ;
Φανταστείτε να βλέπετε τον Ντέιβιντ Ατένμπορο και να πει
"Εδώ, στο Κιλιμάντζαρο, βλέπουμε…
Όχι, δεν είναι…
Και στις όχθες του Λιμπόπο, το γρήγορο…
Δεν είναι…"
Δεν θα βλέπατε τον μαλάκα.
Δεν έχουν δει ποτέ φάντασμα.
Αλλά οι εκπομπές όπου κυνηγούν παιδόφιλους…
Έχουν μερικούς στο συνεργείο για παν ενδεχόμενο.
Ειδικά αν είναι παραγωγή του BBC.
Σκάστε, μωρέ.
Δεν πιστεύω σε μετενσάρκωση, φαντάσματα, παράδεισο.
Τρώνε κόλλημα. Με τεστάρουν όταν μαθαίνουν ότι είμαι άθεος.
Ρωτάνε "Δεν πιστεύεις στον Θεό;" Λέω "Όχι".
"Προσεύχεσαι;" Λέω "Όχι".
"Γιατί δεν προσεύχεσαι μην τυχόν υπάρχει Θεός;"
Λέω "Γιατί δεν βάζεις σκόρδο στην πόρτα μην τυχόν υπάρχει Δράκουλας;"
Δεν με πειράζουν οι προσευχές.
Ξέρω καλούς χριστιανούς, μουσουλμάνους, Εβραίους.
Αν αρρωστήσει συγγενής μου, προσεύχονται γι' αυτόν.
Τους ευχαριστώ γιατί είναι ωραία κίνηση.
Αν πουν "Ακυρώσαμε τη χημειοθεραπεία",
θα πω "Μην το κάνεις αυτό.
Προσευχήσου όσο θες, αλλά…
Ας κάνουμε προσευχή και χημειοθεραπεία, εντάξει;
Κάνει το ίδιο αν κάνουμε μόνο χημειοθεραπεία,
οπότε σίγουρα ας το κρατήσουμε αυτό, εντάξει;"
Βρήκα μπελά στο Twitter με την προσευχή.
Θυμάστε τον φριχτό τυφώνα στην Οκλαχόμα πριν μερικά χρόνια;
Κόσμος πέθανε, έχασε περιουσίες.
Έκανα δωρεά στον Ερυθρό Σταυρό κι ανέβασα σύνδεσμο στο Twitter.
Για να ενθαρρύνω κόσμο.
Κι ένα κουτσομπολίστικο περιοδικό της Αμερικής
τουίταρε κάτι που μ' ενόχλησε πολύ.
Έγραψαν "Η Μπιγιονσέ κι η Ριάνα στέλνουν προσευχές στην Οκλαχόμα".
Κι εγώ έγραψα "Νιώθω μαλάκας. Εγώ μόνο λεφτά έστειλα".
Μια φορά κάποιος μου έγραψε
"Θα έλεγες σε ετοιμοθάνατο παιδί ότι δεν υπάρχει παράδεισος;"
Απάντησα "Θα πληρωθώ;"
Δεν με νοιάζει αν πιστεύεις, τι πιστεύεις, πού προσεύχεσαι.
Δεν μ' επηρεάζει.
Πιστεύω ότι η φύση είναι υπέροχη από μόνη της.
Δεν χρειαζόμαστε αγγέλους και μονόκερους.
Έχουμε το χταπόδι, γαμώτο. Αυτό υπάρχει.
Οκτώ πόδια, εννιά εγκέφαλοι, τρεις καρδιές, ένα ρύγχος.
Αποφάσισε πια. Τι κάνεις;
Ο πλατύποδας, της τάξης των μονοτρημάτων.
Όταν τον ανακάλυψαν, νόμιζαν ότι ήταν φάρσα.
Παράγει αβγά και γάλα.
Φτιάχνει δική του κρέμα. Δεν φτιάχνει, αλλά θα μπορούσε.
Θα μπορούσε. Σίγουρα θα μπορούσε.
Παρόλο που ξέρουμε ότι οι πιθανότητες να υπάρχουμε
είναι αστρονομικές κι η ζωή είναι μικρή,
τη χαραμίζουμε ανησυχώντας για διάφορα
που ίσως να μη συμβούν ποτέ,
που δεν θα έχουν σημασία σε μια βδομάδα.
Είμαι φριχτός. Ανησυχώ για τα πάντα.
Ξαγρυπνώ και σκέφτομαι "Και αν…"
Μισώ να είμαι αγχωμένος.
Προσπαθώ να εξαλείψω το άγχος μου,
που είναι πολύ αγχωτικό.
Πρέπει να έχω σχέδια για κάθε ενδεχόμενο.
Κι αν τα κάνω όλα
και πω ότι τώρα θα χαλαρώσω,
θα πιω κρασί, θα χαλαρώσω…
Αν μπει κάτι απ' την πόρτα, θα πω "Τι σκατά είναι αυτό;"
Λεφτά είναι συνήθως.
Έτσι;
Η Τζέιν, η κοπέλα μου, λέει "Ας ρίξουμε μια ματιά".
Προσπαθεί να με ηρεμήσει. Είμαστε μαζί σχεδόν 40 χρόνια.
Κι έχουμε… Ευχαριστώ.
Πάντα είχαμε γάτες.
Είχε διαβάσει ότι οι γάτες χαρίζουν μακροζωία,
σε χαλαρώνουν κι αποτρέπουν τα εμφράγματα.
Προσπαθούσε να μου σώσει τη ζωή.
Οπότε πήραμε γάτες. Πάντα είχαμε γάτες.
Νομίζω ότι δουλεύει.
Όταν είμαι αγχωμένος, ψάχνω τη γάτα.
Κοιμάται. "Ξύπνα!"
"Τι;" Όχι.
Τη χαϊδεύω και σκέφτομαι "Είμαι αγχωμένος. Αυτή δεν είναι καθόλου".
Σκέφτομαι "Είναι άδικο" κι αυτό με αγχώνει λίγο.
Εγώ έχω τόσα βάρη. Αυτή, τίποτα. Ούτε συνείδηση ούτε ενοχές.
Δεν θα δείτε ποτέ ένοχη γάτα.
Δεν θα μπείτε σε δωμάτιο
να δείτε γάτα σε φάση "Τι μαλακία".
Λες "Τι τρέχει;"
"Τι τρέχει;" "Ναι".
"Όλα τα σκατά εδώ μέσα. Αυτό τρέχει".
"Όπως;" "Όπως το ηλίθιο ποντίκι που σκότωσα.
Θα 'χε και οικογένεια".
"Μάλλον, ναι".
"Δεν χρειαζόταν να το βασανίσω πρώτα".
Δεκάρα δεν δίνουν.
Αν η γάτα είχε το μπόι, θα σε σκότωνε και θα σε έτρωγε.
Το αντίθετο από τα σκυλιά.
Αυτό συνοψίζει τη διαφορά μεταξύ γάτας και σκύλου.
Η γάτα έχει αγκαθωτό πέος.
Αλήθεια. Ψάξτε το.
Τον νου σας. Αλλά…
Αγκαθωτό πέος, έτσι; Για δύο λόγους.
Πρώτον, καθηλώνει το θηλυκό κατά το ζευγάρωμα.
Μπαίνει εύκολα και μετά λέει "Θες να τρέξεις; Δεν μπορείς".
Και δεύτερον, όταν βγαίνει, ο πόνος προκαλεί ωορρηξία στο θηλυκό.
Άλλον τρόπο δεν βρήκες;
Κι έτσι σκέφτομαι ότι ίσως υπάρχει Θεός.
Ίσως αυτός έφτιαξε τις γάτες και τους σκύλους γιατί…
Είπε "Ορίστε.
Γάτες και σκύλοι. Είστε τριχωτά θηλαστικά.
Μένετε στο σπίτι. Καλοπερνάτε. Σας ταΐζουν.
Τι πέος θα θέλατε;
Σκύλε".
"Αδιαφορώ. Ό,τι κι αν μου δώσεις, θα 'ναι τέλειο πέος.
Απλώς να ταιριάζει με τη φόρμα μου, λίγο…
Κάτι τριχωτό και πεταχτό. Ν' αρέσει στις σκυλίτσες.
Κάτι τριχωτό και πεταχτό μ' ένα ροζ κραγιόν μέσα".
"Τριχωτό κραγιόν. Καλή επιλογή.
Γάτα;"
"Ένα γαμο-κοτσάνι με γάντζους".
Η γάτα είναι το μόνο ζώο που εξημερώθηκε μόνο του.
Αλήθεια είναι.
Μπήκε τυχαία στον πολιτισμό πριν από 10.000 χρόνια
κι έκανε "Νιάου. Τάισέ με".
Για μας έφτιαξαν το νιαούρισμα. Δεν το κάνουν στη φύση.
Έμαθαν ότι αν νιαουρίζουν, εμείς…
Και πιάνει. Η γάτα μου το κάνει κι εγώ…
Κάνει ό,τι θέλει. Κοιμάται και πάει όπου θέλει.
Αν έχουμε δέμα στο ταχυδρομείο,
αν το ανοίξω και μπει στο κουτί,
δεν μπορώ να το πετάξω.
Έχουμε περίπου 17
στην έπαυλη.
Κι αν βλέπουμε τηλεόραση και κάτσει πάνω μας,
νιώθουμε τυχεροί, δεν κουνιόμαστε, ούτε για κατούρημα.
Ο άλλος φέρνει τα ποτά όλο το βράδυ.
Μου λένε "Κακομαθαίνεις τη γάτα".
Λέω "Ναι. Γάτα είναι".
Δεν είναι άνθρωπος. Τι κακό θα συμβεί αν κακομάθεις μια γάτα;
Δεν θα μεγαλώσει να γίνει Μπόρις Τζόνσον.
Είναι…
Όχι, δεν μπλέκω με πολιτικά.
Αν και δεν ξέρει τι του γίνεται, εντάξει;
Στην αρχή είπε ότι οι γυναίκες με μπούρκα μοιάζουν με ταχυδρομικά κουτιά.
Δεν θα πει ο Μπόρις Τζόνσον τι θα βάλει η μουσουλμάνα στο πρόσωπο.
Ο άντρας της θα της πει.
Δεν…
Δεν φτιάχνω εγώ τους κανόνες.
Δεν θα μπει στο σόου.
Θα το κόψουμε.
Γάτες, έτσι;
Όντως λατρεύω τις γάτες.
Λατρεύω τα σκυλιά. Δεν έχουμε γιατί ταξιδεύουμε πολύ.
Άλλα όπου κι αν είμαστε, Νέα Υόρκη, Λονδίνο,
πάμε βόλτες για να δούμε σκυλιά,
στο Σέντραλ Παρκ ή στο Χάμστεντ Χιθ.
Ξέρω περίπου 200 σκυλιά με το όνομά τους.
Συναντώ τους τετράποδους φίλους μου
και μου φτιάχνουν τη μέρα, είναι η ηρωίνη μου.
Όταν γνωρίζεις νέο σκυλί, λες "Γεια". Δεν σ' έχει ξαναδεί.
Αν του φερθείς καλά, γίνεσαι ο καλύτερος…
Κάνει τα πάντα για σένα. Νεφρό σου δίνει. Είναι υπέροχα.
Γελάω που βάζουν ταμπέλα "Πρόσεχε τον σκύλο".
Θέλω να μπω να τον γνωρίσω.
Οπότε, αν δεν θες να μπω στο σπίτι σου,
βάλε ταμπέλα που να λέει "Πρόσεχε το AIDS", ξέρω γω.
Αν και το AIDS δεν είναι πια τόσο καλό όσο παλιά.
Αλήθεια, όλες οι ασθένειες σε απογοητεύουν, αλλά αυτό ήταν…
Στο απόγειό του ήταν καταπληκτικό το AIDS, έτσι;
Να πάει να γαμηθεί ο κορονοϊός. Δεν φτουράει μία μπροστά στο AIDS.
Τη δεκαετία του '80, λέει ένας στον άλλον "Πάρε μου μια πίπα".
"Έχεις AIDS. Θα πεθάνω".
Τώρα θα πει "Δώσε. Θα παίρνω χάπια μια ζωή".
Δεν υπάρχει…
Αλλά τη δεκαετία του '80 έφριξαν οι φανατικοί, η χριστιανική δεξιά,
όλοι οι φονταμενταλιστές έλεγαν "Είναι η οργή του Θεού.
Η τιμωρία του για την ομοφυλοφιλία".
Φανταστείτε το.
Τι φαντάζεσαι στο κεφάλι σου και πιστεύεις ότι είναι έτσι;
Λες ο Θεός να είναι στον παράδεισο, να βλέπει την ανθρωπότητα
και ξαφνικά να είπε "Βαρέθηκα τόσο κωλογαμήσι";
"Μα τι στο… Ελάτε, ρε παιδιά. Τι κάνετε…
Δες εδώ…
Τους προειδοποίησα. Είναι και στη Βίβλο.
Όχι κωλογαμήσι". Με άλλα λόγια.
Λευιτικόν 28:18.
"Όποιος συνευρεθεί με άντρα,
διαπράττει πράξη βδελυρή και πρέπει να θανατωθεί".
Βασικά, όχι κωλογαμήσι.
Οπότε λέει "Σπάνε πλάκα. Κάτι πρέπει να κάνω.
Το βρήκα. AIDS".
Τόσο απλά. Όπως έκανε με το φως.
"Είναι σκοτεινά. Τι να κάνω;
Φως. Γενηθήτω φως".
Έτσι κι εδώ. "Γενηθήτω AIDS".
"Και εγένετο AIDS".
Όχι στη Γη, πάνω στο εργαστήριό του, έτσι;
Οπότε, έφτιαξε το AIDS εκεί πέρα,
κάτι απαίσια πράγματα, και λέει "Ορίστε".
Εσείς δεν τα βλέπατε, αυτός ναι.
Κάπως έτσι.
Και λέει "Είστε AIDS". Λένε "Τι είμαστε;"
Λέει "Είστε AIDS". Λένε "Τι είν' τούτο;"
"Η χειρότερη ασθένεια".
Λένε "Ωραία". Κι αυτός λέει…
Το Netflix το έχει ήδη αγοράσει. Χέστε το.
"Είστε AIDS". "Λοιπόν, τι να κάνουμε;"
"Λοιπόν, θέλω να σκοτώσετε ομοφυλόφιλους".
"Γιατί;"
"Δεν μ' αρέσει να τους βλέπω".
"Μην τους βλέπεις".
"Δεν γίνεται. Είμαι πανταχού παρών, οπότε…
Βλέπω 50 εκατομμύρια άτομα να κωλογαμιούνται τώρα.
Οπότε, ξέρετε…"
"Μάλιστα. Τι να κάνουμε;"
"Θα σας βάλω στη Γη". "Πού;"
"Στην Αφρική, εντάξει;"
"Γιατί στην Αφρική;"
"Έτσι κι αλλιώς πεθαίνουν".
Δεν το λέω εγώ αυτό. Ο Θεός το λέει.
"Πού στην Αφρική;"
"Στον κώλο, εντάξει; Θα σας βάλω…"
"Θα σας…" "Τι, στα σκατά;"
"Ναι, θα σας βάλω στον κώλο.
Εκεί θα κάνετε παπάδες τη δεκαετία του '80.
Εντάξει; Θα σας χώσω στον κώλο".
"Και μετά;" "Σωστά.
Αν μπει πούτσος, δεν είναι η θέση του εκεί, εντάξει;
Μπείτε και στον πούτσο".
"Όλοι μας;" "Όχι.
Κάποιοι θα μπείτε στον πούτσο, κάποιοι θα μείνετε στον κώλο,
σε περίπτωση που έρθει κι άλλος πούτσος.
Ξέρω αυτόν τον κώλο, θα υπάρξει κι άλλος πούτσος".
"Κάποιοι μπαίνουμε στον πούτσο, κάποιοι μένουμε στον κώλο".
"Ναι". "Και μετά;"
"Σκοτώστε τους και τους δύο".
"Να σκοτώσουμε τους ομοφυλόφιλους;" "Ναι".
"Και τις λεσβίες;"
"Όχι τις λεσβίες".
"Γιατί;"
"Μ' αρέσει να τις βλέπω".
Όλες οι ασθένειες σε απογοητεύουν, όχι μόνο το AIDS.
Μετά το AIDS είχαμε το SARS. Το θυμάστε;
"Θα εξαλείψει την ανθρωπότητα". Ούτε καν.
Μετά είχαμε τον Έμπολα, που τρώει τη σάρκα.
"Ο Έμπολα ήρθε στο Λονδίνο!"
Μια νοσοκόμα ζεστάθηκε το σαββατοκύριακο και τέλος.
Μετά ο ιός Ζίκα. Θυμάστε τα μωρά που γεννήθηκαν με μισό κεφάλι;
"Ο ιός Ζίκα!" "Μη σκας".
"Είμαι έγκυος!"
"Πλέξε κάνα καπέλο".
Καταλάβατε;
Μιας και λέμε για εκτρώσεις…
Κοιτάξτε, δεν θέλω να διχάσω την αίθουσα.
Στηρίζω την επιλογή.
Δεν αφορά τους άντρες τι κάνει η γυναίκα στο σώμα της.
Αλλά… Ευχαριστώ.
Υπάρχουν κι άνθρωποι κατά της έκτρωσης.
Όχι που δεν θα έκαναν οι ίδιοι, δεν θέλουν να κάνει κανείς.
Κάποιοι απ' αυτούς είναι πολύ φανατικοί.
Και κάποιοι απ' αυτούς είναι κωλο…
Στην Αμερική είναι σαν τρομοκράτες.
Βομβαρδίζουν κλινικές, σου πετούν έμβρυα.
Έχουν μια ρητορική προπαγάνδας που λέει
"Οι φιλελεύθεροι ρίχνουν μωρά στους εννιά μήνες,
τα βγάζουν, τα ρευστοποιούν".
Μια τρελή θεωρία συνωμοσίας.
Τώρα έχουν και το ίντερνετ. Γραμματοσειρές και μιμίδια.
Το βλέπουν σαν επιστήμη.
Κυκλοφορεί το εξής. Θα το έχετε δει, αλλά θα σας πω.
Έχω ακούσει διάφορες προελεύσεις,
ότι ήταν πραγματική διάλεξη ή ερωτηματολόγιο.
Ανοησίες. Παραμύθια είναι. Λέει το εξής.
"Μια γυναίκα είναι έγκυος. Έχει ήδη πέντε παιδιά.
Δύο κουφά. Δύο τυφλά.
Ένα νοητικά καθυστερημένο.
Εκείνη έχει σύφιλη. Να κάνει το μωρό;"
"Όχι" με ερωτηματικό.
"Μπράβο. Μόλις σκότωσες τον Μπετόβεν".
Μα τι λες… Αυτό δεν έχει καμία λογική, γαμώτο.
Θα είμαι δίκαιος. Η αντίθετη…
Υπάρχει μια άλλη γυναίκα. Είναι έγκυος.
Δύο παιδιά, τέλεια ακοή και όραση, πολύ έξυπνα.
Δεν έχει σύφιλη. Να κάνει το μωρό;
"Ναι" με ερωτηματικό.
Μπράβο. Μόλις γέννησες τον Χίτλερ.
Δεν θέλω να διχάσω την αίθουσα,
αλλά δεν είμαι φαν του Χίτλερ.
Ακούστε με. Έχω τους λόγους μου.
Ακούστε.
Είναι επιστημονική φαντασία.
Σε κάθε τέτοια σειρά,
εφευρίσκουν χρονομηχανή και πάνε να σκοτώσουν τον Χίτλερ.
Αν το πετύχουν, επιστρέφουν στο παρόν
κι είναι χειρότερα γιατί χάλασαν τον χωροχρόνο.
Φυσικά, αν αλλάξεις το παραμικρό στην ιστορία,
έχει καταστροφικές συνέπειες.
Εγώ δεν θα άλλαζα τίποτα, κι ας μπορούσα.
Έχω ζωάρα. Δεν μπορώ να το ρισκάρω. Καταλαβαίνετε;
Αν επιστήμονες μου έλεγαν
"Δεν χρειάζεται χρονομηχανή. Πάτα αυτό το κουμπί.
Σκοτώνει τον Χίτλερ, δεν γίνεται πόλεμος.
Το παρόν παραμένει το ίδιο, απλώς είσαι λίγο πιο κοκκινομάλλης",
θα έλεγα "Όχι.
Γιατί να υποφέρω εγώ;"
Αλλά στα εγκωμιαστικά άρθρα,
όταν ρωτούν βλακωδώς τους διάσημους
"Τι θα έκανες πρώτα αν είχες χρονομηχανή;",
όλοι λένε "Θα σκότωνα τον Χίτλερ".
Σοβαρά; Μετοχές της Microsoft θ' αγόραζες, γαμημένε ψεύτη.
Έχω κάνει συνεντεύξεις στο ραδιόφωνο στην Αμερική
και το ρωτάω για την πλάκα
και όλοι λένε "Θα σκότωνα τον Χίτλερ".
Λέω "Και τότε το προσπάθησαν".
Και λένε "Όχι, θα τον σκότωνα όταν ήταν μωρό".
Δηλαδή θα πήγαινες να βρεις τον Χίτλερ μωρό,
που δεν έχει κάνει τίποτα ακόμα,
και θα τον στραγγάλιζες;
Επίσης, έχεις δει τον Χίτλερ μωρό;
Θεέ μου. Εντελώς αξιολάτρευτος.
Δείτε εδώ.
Δείτε εδώ μουτράκι!
Θα πήγαινες και θα έβρισκες τον Χίτλερ
και θα έλεγες "Βρε μικρούλη ναζιστή!";
Ξέρω τι σκέφτεστε.
Γιατί έχω φωτογραφία…
του μωρού Χίτλερ στο κινητό;
Δεν σας αφορά.
Κι αν αυνανίζομαι μ' αυτήν; Τι;
Κι αν μόνο μ' αυτήν αυνανίζομαι;
Δεν υπάρχει θύμα ούτε έγκλημα.
Αν ερχόταν η αστυνομία σπίτι μου
κι έλεγε "Είπες ότι είσαι παιδόφιλος",
θα έλεγα "Μόνο με φωτογραφίες του νεκρού μωρού Χίτλερ.
Τσεκάρετε τους κανόνες".
Θα έλεγαν "Ναι, αψεγάδιαστος".
"Να σας δείξω πού αυνανίζομαι;" "Ναι".
Θα τους κατέβαζα στο μαλακόγειο.
Τροποποιημένο κελάρι για κρασιά.
Κι έχει αυτήν τη φωτογραφία μεγεθυμένη επί εκατό,
ολόγυρα στους τοίχους, έτσι,
ενώ στάζουν χύσια 40 χρόνων.
Πέντε χρόνια μένω εκεί, οπότε δεν ξέρω…
Θα κοπεί αυτό.
Ο κόσμος έχει πρόβλημα με τον Χίτλερ.
Θέλουν να τον σκοτώσουν. Κι εγώ λέω "Χαλαρώστε.
Ο Χίτλερ είναι αυτός που σκότωσε τον Χίτλερ, σωστά;"
Γνωστό ευρέως.
Ευρέως. Όχι "Εβραίος".
Δεν μ' ανησυχεί ο θάνατος.
Δεν μ' ανησυχεί που θα πεθάνω, γιατί δεν θα το ξέρω.
Αυτό το καλό έχει ο θάνατος. Δεν το ξέρεις.
Είναι όπως όταν είσαι χαζός.
Είναι οδυνηρό μόνο για τους άλλους.
Ανησυχώ για το πώς θα πεθάνω. Δεν θέλω να πονάω μόνος.
Δεν θέλω να με βρουν σε ντουλάπα κρεμασμένο από ζώνη,
φορώντας γυναικείο καλσόν,
ντοπαρισμένο με νιτρώδες αμύλιο.
Δεν μ' αρέσουν αυτά, οπότε αν με βρουν έτσι,
να ξέρετε ότι κάποιος φίλος μου μου την έφερε.
Δεν μ' ανησυχεί ο θάνατος.
Δεν κάνω κάτι για να μην πεθάνω, αν καταλαβαίνετε.
Τρώω και πίνω πολύ κάθε μέρα, 40 χρόνια τώρα.
Πρωί βράδυ.
Μου λένε "Ρικ, αν έκοβες το ποτό, θα ζούσες άλλα δέκα χρόνια".
Εγώ λέω "Θα είναι τα τελευταία δέκα σκατά χρόνια".
Δεν τα θέλω, εντάξει;
Αν έκοβα το ποτό κι έφτανα τα 80
και μου έλεγαν "Πάρε δέκα χρόνια",
αν μπορούσα να έχω τη δεκαετία μεταξύ 20 και 30,
θα ήταν τέλεια,
αλλά όχι, πρέπει να πάω απ' τα 80 στα 90.
Έχετε ιδέα πόσο απαίσιο είναι να είσαι 90;
Έχω δει 90χρονους να κάθονται στην πολυθρόνα
και κάνουν "Αχ!" και λες "Τι;"
Λένε "Έσπασα όλα τα κόκαλα στο σώμα μου!"
Γιατί είναι εύθραυστοι. Έχουν σκόνη αντί για αίμα.
Μελανιάζουν, έχουν θρόμβους.
Πετάγονται κήλες από παντού.
Αν είσαι 90 χρονών
και πας στην κουζίνα μόνος σου για να φτιάξεις τσάι,
αν σηκώσεις τον γεμάτο βραστήρα,
το στομάχι σου πιθανότατα θα βγει απ' τον κώλο σου.
Οπότε, φάτε και πιείτε όσο θέλετε και πεθάνετε, γαμώτο.
Αυτή είναι η συμβουλή μου.
Ευχαριστώ.
Κάπου εδώ να πω ότι δεν είμαι γιατρός.
Πάω στον γιατρό μία φορά τον χρόνο ή κάθε δύο χρόνια.
Πρέπει να κάνω εξετάσεις για σόου κι εκπομπές.
Πάω σε ιδιωτικούς.
Είναι 600 λίρες και τρεις ώρες. Αλλά κάνουν τα πάντα.
Δείγμα αίματος, κοπράνων, ούρων,
καρδιογράφημα, αυτιά, μύτη, λαιμό,
παπάρια, το δάχτυλο, όλα, εντάξει;
Πρέπει να γράψεις σε μια φόρμα τι ζωή κάνεις.
Αυτό παίρνει αιώνες.
Λέω την αλήθεια, εκτός από τις μονάδες αλκοόλ.
Τα υπολογίζω και μετά βάζω τα μισά, εντάξει;
Κι όταν το βλέπει, πάλι λέει "Πολλά είναι".
Νομίζω ότι έχω κερδίσει. Λέω "Είναι;"
Κι όταν περάσουν οι τρεις ώρες,
παίρνουν τα αποτελέσματα κι έχουν έναν μεγάλο υπολογιστή.
Δείχνει τη σύνθεση του σώματος.
Μ' αυτό υπολογίζουν το ποσοστό πιθανότητας εμφράγματος
σε ένα, πέντε, δέκα χρόνια.
Το δικό μου μένει ίδιο.
Χειροτερεύει όσο μεγαλώνεις. Τι να κάνεις.
Αλλά εγώ είμαι… Έχω οριακά υγιές βάρος.
Είμαι σχεδόν παχύσαρκος. Είμαι ακριβώς στο όριο.
Κάποτε είχα προδιαβήτη. Έπρεπε να το λύσω.
Και τώρα έχω προ-ουρική αρθρίτιδα.
Προ-ουρική αρθρίτιδα.
Σου τα λέει όλα αυτά και ρωτάει "Τι θα κάνουμε γι' αυτό;"
Και θέλω να πω "Τι εννοείς 'κάνουμε';
Μόλις σου έσκασα 600 λίρες, φίλε.
Εσύ θα το φτιάξεις κι εγώ θα συνεχίσω".
Στο συνεργείο δεν σου λένε
"Έχουν φθαρεί τα λάστιχα. Τι θα κάνουμε…"
"Εσύ θα το φτιάξεις κι εγώ θα σε πληρώσω".
Μου λέει "Χρειάζεσαι φυτικές ίνες".
Ήθελα να του πω "Βρες μου κρασί με φυτικές ίνες.
Έχω λεφτά για τα πάντα. Πρέπει να μπορείς να το εφεύρεις".
Είπε "Είσαι πολύ δυσκοίλιος".
Ήθελα να πω "Τράβα μέσα με το κουτάλι".
Και πάντα το αφήνουν για το τέλος. Δεν με κοιτάζουν καν.
Λένε "Να σου κάνω ορθική εξέταση;"
Άρα εγώ πρέπει να πω "Ναι, παρακαλώ".
Απλώς… Θέλω να με ξαφνιάσουν ενώ φεύγω.
"Γεια". "Γεια".
"Εντάξει είναι". "Ευχαριστώ!"
Αλλά το χτίζουν πολύ.
Κι ενώ πλένουν τα χέρια, λένε
"Μήπως θέλεις συνοδό;"
Δηλαδή θα μου βάλεις δάχτυλο στον κώλο
και θες και θεατές;
Όχι, απλώς κάνε το.
Και σε βάζουν σ' έναν πάγκο, ανάσκελα πρώτα,
βρακί και παντελόνι στους αστραγάλους, γόνατα ανοιχτά σαν βάτραχος,
και πιάνουν τα αρχίδια πρώτα.
Είμαι πολύ αγχωμένος στον γιατρό,
οπότε δεν έχω αρχίδια, έτσι;
Πρέπει να τα ξετρυπώσει σαν το κεφάλι χελώνας.
Είναι σαν μια γροθιά φόβου εκεί κάτω. Είναι…
Και το μισώ, γαμώτο. Κάνω…
Έτσι, εντάξει;
Ακόμα… Είναι φριχτό, έτσι;
Μετά σε γυρνούν στο πλάι, σου βάζουν λιπαντικό και…
Δάχτυλο στον κώλο. Τέλεια.
Όχι τέλεια, δεν πάω γι' αυτό, αλλά…
"Εγώ πάλι". "Εχθές ήρθες". "Για έλα".
Αλλά μια φορά, ήταν ένας ηλικιωμένος και…
Γιατρός ήταν, όχι κάνας ηλικιωμένος περαστικός.
"Δεν μπορούσε ο γιατρός κι είπα να δοκιμάσω εγώ".
Ήταν ένας παθολόγος της παλιάς σχολής.
Εβδομηνταπεντάρης, με γραβάτα και σακάκι τουίντ.
Καθόταν στην πολυθρόνα και δεν μ' έβαλε στον πάγκο.
Ήμουν όρθιος και είπε "Κατέβασε βρακί και παντελόνι".
Οπότε, εγώ…
Ήταν λίγο… Το κεφάλι του έφτανε στα αρχίδια μου.
Όπως είπα, έχω άγχος όταν πάω στον γιατρό,
οπότε φλυαρώ.
Σκέφτομαι "Αν τους ξενερώσω, δεν θα βρουν τον καρκίνο".
Άρχισε να πιάνει τα αρχίδια
κι είπα "Τι ακριβώς ψάχνεις;"
Συνήθως κάνουν "Σώπα" και…
Αυτός όχι. Λέει "Καλή ερώτηση".
Κάθισε πίσω κι άρχισε να μου λέει τα πάντα για τον καρκίνο.
Οπότε, πιάσαμε την κουβέντα.
Δεν σταματούσε να μιλάει. Την είχε καταβρεί.
Θυμάμαι ότι μου φάνηκε αγενές να κάνω έτσι,
οπότε έλεγα "Μάλιστα".
Γυμνάζομαι λίγο.
Γράφτηκα σε γυμναστήριο. Στον δρόμο μου, όπως ανακάλυψα.
Έχω γυμναστήριο στο σπίτι. Το βαρέθηκα.
Σκέφτηκα "Αν πληρώσω προκαταβολικά για έναν χρόνο στο γυμναστήριο,
θα πηγαίνω γιατί έδωσα λεφτά".
Μετά θυμήθηκα "Είμαι πλούσιος. Δεν έχει…"
Μπορώ να γράφομαι σε ένα κάθε μέρα.
"Ορίστε 2.000 λίρες". "Τα λέμε αύριο".
"Δεν θα με ξαναδείς".
Πηγαίνω μία φορά τον μήνα περίπου,
κάνω δέκα λεπτά στα μηχανήματα
και τρέχω σπίτι, έτσι.
Δεν χρησιμοποιώ τα αποδυτήρια. Έχω θέμα με τα δημόσια αποδυτήρια.
Πάντα είχα και θα σας πω γιατί.
Δεν ξέρω αν είναι έτσι και στων γυναικών,
αλλά οι άντρες καμαρώνουν για το πράμα τους.
Σε δημόσιο χώρο κάνω γρήγορα ντους,
σκουπίζομαι, πάω στη γωνία και βάζω βρακί.
Κάτι τύποι περπατούν γυμνοί πριν το ντους, μιλάνε.
Ή μιλάνε μετά το ντους.
Ένας τύπος αργούσε πολύ στο ντους. Έκανε τα χρόνια του.
Βγήκε, χωρίς πετσέτα, το νερό έσταζε,
πήγε στον καθρέφτη κι άρχισε να φτιάχνει τα μαλλιά του.
Ήμουν μ' έναν πολύ χοντρό τύπο στα αποδυτήρια μια φορά.
Άλλαζα. Ήταν πολύ μεγαλόσωμος.
Γύρω στα 160 κιλά.
Ήταν γυμνός σε μια ζυγαριά ακριβείας.
Ήταν εκεί πάνω για αιώνες, έτσι, κι εγώ κάνω…
Ήταν έτσι για αιώνες.
Ήθελα να του πω "Φίλε, δεν θα γίνεις ποτέ αστροναύτης.
Δεν χρειάζεται τόση ακρίβεια.
Βάλε το βρακί σου κι αφαίρεσε κάνα γραμμάριο".
Δεν τη λέω στους χοντρούς. Κι εγώ είμαι.
Είμαι υπέρβαρος. Γιατί τρώω και πίνω πολύ.
Έτσι πάει. Δεν κρίνω τους χοντρούς. Ξέρω πώς πάχυναν.
Αν δω κάποιον χοντρό, θα πω "Μπράβο σου.
Έχεις φάει πιο πολύ απ' όσο χρειάζεσαι, όπως εγώ".
Αν δω ένα χοντρό ζευγάρι, θα πω "Ναι, ταιριάζουν".
Αλλά καθώς περπατούν, βλέπεις τα χοντρά παιδιά τους
και λες "Άδικο αυτό".
Η μάνα λέει "Αγαπούν τις τούρτες".
Φυσικά και τις αγαπούν!
Μωρά θηλαστικά είναι.
Είμαστε το ίδιο είδος που ήμασταν πριν 200.000 χρόνια.
Έχουμε εγκέφαλο τροφοσυλλέκτη.
Η αφθονία εξελίσσεται πιο γρήγορα απ' τη βιολογία μας.
Όταν παίρνεις μια τούρτα απ' το σουπερμάρκετ,
τίγκα στα λιπαρά και στη ζάχαρη,
ο εγκέφαλός σου λέει "Είναι τέλειο!
Τρώγε. Ίσως δεν έχουμε φαΐ αύριο".
Αλλά θα έχουμε φαΐ αύριο.
Το ψυγείο είναι γεμάτο, η μάνα σου παραγγέλνει στο Ocado.
Τώρα υπάρχει και στίγμα.
Οι γιατροί βρίσκουν μπελά αν πουν "Είσαι υπέρβαρος".
Είναι πολιτικό… Ντροπιάζουν κόσμο για το βάρος του. Όχι.
Δεν σε ντροπιάζει για τον καρκίνο. Τη ζωή σού σώζει.
Ένα σχολείο ήθελε ν' απαγορεύσει τη λέξη "παχύσαρκος".
Είπαν ότι είναι υποτιμητική για… Πώς να τους πω;
Για τα στρογγυλά παιδιά, εντάξει;
Αυτή είναι η ευγενική λέξη!
Την επινοήσαμε για να μη λέμε "χοντρό μαλακιστήρι".
Ας μην αλλάζουμε συνέχεια τις λέξεις γιατί ένα άτομο προσβλήθηκε.
Οι χοντροί δεν προσβάλλονται με το "παχύσαρκος".
Το έκαναν, είναι χαρούμενοι, σωστά;
Είναι χαρούμενοι. Λες σ' έναν χοντρό "Καλά, χοντρούλη;"
"Ναι!"
Και πάνε στον γιατρό. "Έλα".
Ο γιατρός λέει "Γάμησέ τα".
"Είμαι παχύσαρκος;"
"Παθολογικά παχύσαρκος".
"Τι θα πει αυτό;"
"Ότι θα πεθάνεις".
"Αλήθεια; Μάλιστα.
Αμέσως ή…"
"Όχι, έχεις διαβήτη, οπότε θα σου ακρωτηριάσουν τα πόδια.
Κι αν συνεχίσεις, θα πεθάνεις από εγκεφαλικό
και καρδιακή ανεπάρκεια".
"Μάλιστα.
Μπορώ να κάνω κάτι;"
"Ναι, να γυμνάζεσαι και να τρως υγιεινά και θα γίνεις καλά".
"Σωστά".
"Αλλά θα το κάνεις;"
"Όχι".
Τους λυπάμαι, κι ας φταίνε αυτοί.
Όταν βλέπεις αυτά τα ντοκιμαντέρ,
μ' αυτόν που είναι 270 κιλά,
που τον μετακινούν με βαρούλκο για να τον πάνε στο νοσοκομείο…
Αν κρέμεσαι από γερανό, εντάξει;
Εντάξει;
Και βλέπεις ένα κινηματογραφικό συνεργείο…
ξέρεις ότι τη γάμησες.
Κι επίσης, όπως είπα,
ξυπνούν και βλέπουν ότι έχουν ακρωτηριαστεί.
Είναι πολύ λυπηρό. Κλαίνε και κλαίω κι εγώ.
Λένε "Γιατί το άφησα να τραβήξει τόσο; Είμαι πολύ χαζός".
Μετά το βλέπουν φιλοσοφικά
και λένε "Και που είχα πόδια, δεν τα χρησιμοποιούσα".
Στο μεταξύ είναι ώρα για μεσημεριανό.
Λένε στη νοσοκόμα "Δεν πέταξες τα πόδια, έτσι;"
Παιδιά, το παίζετε πιο εργατική τάξη με τους χτίστες;
Εγώ ναι.
Ας πούμε ότι περπατώ στο Χάμστεντ,
με μια ποιητική συλλογή,
με κασκόλ
και σιγοτραγουδώ Μπραμς.
Κάτι οικοδόμοι λένε "Ρίκι!" κι εγώ λέω "Πώς πάει, ρε μαλάκες;"
Δεν ξέρω γιατί το κάνω.
Δεν ξέρω γιατί προσπαθώ να τους εντυπωσιάσω.
Πάντα με συνάρπαζε η ανθρώπινη συμπεριφορά, εντάξει;
Αλλά όπως είπα,
επιτρέπουμε στο σύμπαν να καταλάβει τον εαυτό του.
Βλέπουμε τα πάντα μέσα από τα μάτια μας, οπότε όλα αφορούν εμάς.
Γιατί υπάρχουμε; Τι μας φτιάχνει; Τα γονίδια ή το περιβάλλον;
Φύση εναντίον ανατροφής.
Κάποτε ρώτησαν τον ψυχολόγο Πιαζέ
"Τι είναι πιο σημαντικό για την ευφυΐα; Η φύση ή ανατροφή;"
Και απάντησε "Τι είναι πιο σημαντικό για το εμβαδόν;
Το μήκος ή το πλάτος;"
Εντάξει, αν δεν ξέρεις την απάντηση…
Αλλά η ψυχολογία, η ψυχιατρική, η νευρολογία είναι σε πρώιμο στάδιο
και ξέρουμε ελάχιστα για τον εγκέφαλο.
Πριν από 150 χρόνια, δεν ξέραμε τίποτα. Μόνο εικασίες κάναμε.
Τους λέγαμε όλους τρελούς.
Αν δεν ήσουν λευκός, ετεροφυλόφιλος, παντρεμένος, χριστιανός άντρας,
αν παρέκκλινες πολύ,
σ' έλεγαν τρελό, τόσο απλά.
Η ομοφυλοφιλία; Ψυχική νόσος.
Σ' έκλειναν ισόβια σε ίδρυμα ή σε βασάνιζαν.
Οι γυναίκες που έμεναν έγκυες εκτός γάμου;
Τρελές. Σε ίδρυμα, ισόβια.
Τώρα καταλαβαίνουμε περισσότερα. Είμαστε πιο ανεκτικοί.
Πιστεύω ότι πάει να ξεφύγει στο άλλο άκρο.
Τώρα τίποτα δεν είναι τρελό.
Δεν βρίσκεις τίποτα… Τίποτα δεν θεωρείται τρελό.
Όλα είναι κάποιο σύνδρομο ή εθισμός ή προτίμηση, έτσι;
Μπορώ να βγάλω τα πόδια μου, να βάλω ρόδες,
ν' αυτοπροσδιοριστώ ως καροτσάκι…
κι αν με πεις τρελό, είσαι μισαλλόδοξος.
Είναι λίγο κοινότοπο αστείο. "Ν' αυτοπροσδιοριστείς ως πράγμα".
Είναι λίγο παλιομοδίτικο,
αλλά θα το αφήσω μέσα για να ενοχλήσω κόσμο.
Αυτό θα προσβάλει τον κόσμο.
Όπως στο Ανθρωπότητα.
Μιλάω για AIDS, λιμό, καρκίνο, το Ολοκαύτωμα,
βιασμό, παιδοφιλία,
αλλά μην κάνεις αστεία για την πολιτική ταυτοτήτων.
Δεν πρέπει να κάνεις αστεία για τους τρανσέξουαλ.
"Θέλουν ίση μεταχείριση".
Συμφωνώ. Γι' αυτό τους συμπεριλαμβάνω.
Καταλαβαίνετε;
Ξέρουν ότι αστειεύομαι για τα υπόλοιπα,
αλλά θεωρούν ότι σ' αυτό το θέμα μιλάω σοβαρά.
Λες και το αστείο είναι το παράθυρο της ψυχής του κωμικού.
Δεν είναι έτσι.
Υιοθετώ οποιαδήποτε άποψη για να βγάλω γέλιο στο αστείο.
Θα κάνω τον συντηρητικό, τον φιλελεύθερο.
Θα κάνω τον έξυπνο, τον χαζό.
Αρκεί να βγάλω γέλιο, χωρίς προκαταλήψεις.
Θα μιλήσω ανοιχτά.
Φυσικά στηρίζω τα δικαιώματα των τρανς.
Στηρίζω όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, κι αυτό τέτοιο είναι.
Κάνε τη ζωή που θέλεις. Χρησιμοποίησε τις αντωνυμίες που θες.
Να είσαι το φύλο που νιώθεις ότι είσαι.
Ας τα βρούμε στη μέση, κυρίες μου. Βγάλτε τον πούτσο. Αυτό λέω.
Αυτό…
Επειδή αστειεύομαι για κάτι, δεν θα πει ότι δεν το στηρίζω.
Είπα ένα αστείο για τις ταυτότητες.
Μακάρι να υπήρχε ο αυτοπροσδιορισμός όταν ήμουν παιδί.
Έτσι θα έπαιρνα διάφορα.
Θα έλεγα στη μαμά μου "Μαμά, είμαι τρανς".
Θα έλεγε "Τι;"
Θα έλεγα "Ή είμαι τρανς ή θέλω καινούριο ποδήλατο".
Θα έλεγε "Θες καινούριο ποδήλατο".
Θα έλεγα "Ό,τι πεις εσύ".
Μεγάλωσα στη δεκαετία του '60. Χριστέ μου.
Είχα βικτοριανούς γονείς. Δεν ξέραμε για όλα αυτά.
Αλλά αν ήμουν έφηβος τώρα,
σ' αυτήν την αφυπνισμένη, προοδευτική εποχή
κι είχα πολύ κουλ, χίπηδες γονείς
κι έλεγα "Μητέρα, πατέρα, είμαι τρανς";
Θα έλεγαν "Τι καλά, πολύ τρέντι αυτό".
Ο μπαμπάς θα έλεγε "Διαλέγω τον κόλπο".
Θα έλεγα "Ευχαριστώ, μπαμπά".
Έτσι;
Μετά, μοντάζ κι εγώ στο νοσοκομείο.
Ηλεκτρόλυση, μακριά μαλλιά.
Θα είχα ένα μεγάλο αιδοίο.
Όχι. Αφού πληρώνει άλλος, θα πάρω το μεγάλο.
"Ο μπαμπάς θέλει να μ' εξαγοράσει με μουνί. Άντε γαμήσου".
Μεγάλο μουνί, βυζιά και…
Έτσι;
Όχι, θα έβγαινα, θ' αναγεννιόμουν.
Θα ήμουν αληθινή γυναίκα. Θα ήμουν η Βίκι Ζερβέ.
Ναι. Θα ήμουν αληθινή γυναίκα.
Δεν αλλάζεις τη σεξουαλικότητά σου.
Μ' αρέσουν οι γυναίκες, οπότε θα ήμουν λεσβία.
Θα ήμουν μια μικρή λεσβία που θα λεγόταν Βίκι Ζερβέ.
Έτσι; Και…
Θα ήμουν αντρογυναίκα λεσβία εξαιτίας της τεστοστερόνης.
Μ' αρέσουν τα ρούχα τους.
Τζιν, μαύρο μπλουζάκι, κοντά μαλλιά,
μούσι!
Όχι, θα ήμουν… Όχι.
Θα ήμουν η λεσβία Βίκι Ζερβέ, μια λεσβία της πόλης.
Οπότε, θα πήγαινα στο Μπράιτον.
Θα πήγαινα σε μπαρ για λεσβίες
και θα έλεγα "Γεια".
Μπιλιάρδο. Ο νικητής συνεχίζει. Δεν θα έφευγα.
Έτσι;
Εντάξει.
Σ' αυτό το αστείο η τελευταία ατάκα είναι άθλια.
Οπότε απολαύστε το ταξίδι, εντάξει;
Τέλος πάντων.
Κοιτάζω τριγύρω και βρίσκω μία όμορφη λεσβία.
Είναι τόσο παιδαριώδες και παρωχημένο, που πονάω.
Αλλά θα το αφήσω. Εντάξει; Λοιπόν…
Θα έβρισκα μια όμορφη λεσβία.
Είναι αξιολύπητο, έτσι;
Ακόμα και για μένα.
Δεν μπορώ να το πω χωρίς να γελάω.
Λοιπόν…
Και θα πήγαινα έτσι.
Θα έλεγα "Γεια, είσαι λεσβία;" Θα έλεγε "Ναι, εσύ;"
Θα έλεγα "Ναι, λίγο. Κοίτα".
Θα έλεγε "Υπέροχο μουνάκι". Θα έλεγα "Τόσα κόστισε".
Θα έλεγε "Τι;" "Τίποτα".
Και μετά θα τη φλέρταρα.
Θα έκανα το…
Θα έλεγα πόσο καλή λέσβω είναι.
Θα έλεγα…
Θα έλεγα "Λατρεύω τα Dr. Martens σου".
Θα έλεγε "Ευχαριστώ".
Έτσι;
Θα έλεγα "Τι μεγάλα σκουλαρίκια". "Ναι".
Και μετά θα έλεγε "Πάμε να λεσβιωθούμε;"
Θα έλεγα "Ναι, λιγάκι".
Πάμε σπίτι της. Τσιτσιδωνόμαστε.
Τη βυζώνω. Δεν ξέρω πώς…
Θα την ξεμούνωνα; Θα έκανα αυτό εδώ.
Σίγουρα θα έκανα αυτό εδώ, έτσι;
Θα το έψαχνα στο Google, γαμώτο.
Και… Έτσι;
Θα έλεγε "Θα βάλεις στράπον να με γαμήσεις για τα καλά;"
Θα έλεγα "Ναι". Θα έβαζα το στράπον.
Θα έβαζα τον δονητή στο νέο μου μουνί
και θα το έδενα πίσω.
Και τότε θα τσατιζόμουν.
Σας είπα ότι ήταν άθλιο, δεν σας το 'πα;
Θεέ μου.
Κάτι που δεν αμφιβάλλουμε αν αφορά τη φύση ή την ανατροφή
είναι ο ρατσισμός.
Κανείς δεν γεννιέται ρατσιστής.
Αυτό το μαθαίνεις.
Δεν θέλω να διχάσω την αίθουσα. Δεν είμαι φαν του ρατσισμού.
Όχι, ακούστε με.
Δεν με νοιάζει αν είσαι μαύρος, λευκός, Ασιάτης, Ευρωπαίος, Αφρικανός…
Σκέφτεστε "Μαύροι, λευκοί, Ασιάτες, Ευρωπαίοι.
Κι οι Εσκιμώοι;"
Ρατσιστής, έτσι;
"Είναι αλλόκοτοι, Ρικ". Όχι, διαφορετικοί είναι.
"Ζουν στο χιόνι". Ναι, εκεί είναι το σπίτι τους. Και;
"Ντύνονται με νεκρό θαλάσσιο λέοντα…"
Ναι, αυτά είναι τα ρούχα τους.
Ο ρατσισμός έχει το εξής.
Βγάζεις κάποιον από την τρύπα στο χιόνι,
του βγάζεις τα ρούχα από θαλάσσιο λέοντα,
στέκεται γυμνός και τον κοιτάς πιο προσεκτικά.
Είναι ένας παγωμένος κιτρινιάρης.
Οπότε…
Ξέρω ότι δεν λέμε πια "κιτρινιάρης".
Δεν το πιστεύω ότι το λέγαμε.
Είναι ο πιο τεμπέλικος χαρακτηρισμός λαού που έχω ακούσει.
Έρχεται ο πρώτος στις ακτές μας
και τον ρωτάμε "Από πού είσαι;"
Λέει "Απ' την Κίνα". Λέμε "Είσαι κιτρινιάρης".
Κι αυτός λέει "Τι είμαι;"
"Κιτρινιάρης".
"Κιτρινιάρης;" "Ναι".
"Κι η γυναίκα μου;"
"Κυρία Κιτρινιάρη, προφανώς".
"Γιατί δεν με λες με τ' όνομά μου;"
"Το ξέρω; Δεν το ξέρω".
"Ντλιν με λένε".
"Ντλιν;" "Ναι".
"Το μικρό σου είναι ή το επώνυμο;"
"Και τα δύο".
"Ντλιν Ντλιν;"
"Εμπλός;"
Εντάξει. Όχι. Εντάξει.
Εντάξει.
Θυμηθείτε την ειρωνεία. Εντάξει;
Επίσης, δεν το λέω εγώ, έτσι;
Ο μικρός κιτρινιάρης το λέει. Οπότε…
Αφού δεν πειράζει αυτόν…
Αυτό δεν θα μπει. Εντάξει.
Γαμώτο μου, έχω κανένα αστείο για το κωλοσόου;
Αυτό είναι εντάξει. Λοιπόν.
Είχε κανείς παιδόφιλο δάσκαλο στο σχολείο;
Ναι.
Χειροκροτήστε τους παιδόφιλους δασκάλους.
Γαμώτο μου.
Δεν το πιστεύω.
Να και κάτι άλλο.
Όλοι προσπαθούν να είναι υπερβολικά πολιτικά ορθοί,
να φανούν πολύ αφυπνισμένοι.
Σε λίγο θα πουν "Μη λες 'παιδόφιλος'.
Είναι υποτιμητικό.
Προσβάλλει ανθρώπους που είναι εθισμένοι σε παιδιά".
Οπότε, θα βλέπουμε κόσμο να λέει στον γιατρό
"Γιατρέ, έχω εθιστεί στα παιδιά".
Κι ο γιατρός θα λέει "Καημένε μου. Πώς νιώθεις;"
"Θέλω να πειράξω παιδιά".
"Είναι ένα απ' τα συμπτώματα.
Μην ανησυχείς. Κάτσε.
Θα σε βάλουμε σε ίδρυμα με έξοδα των φορολογουμένων.
Θα σε αποκόψουμε απ' τα παιδιά".
"Πώς γίνεται αυτό;"
"Ξέρεις ότι δίνουν μεθαδόνη στους ηρωινομανείς;" "Ναι".
"Θα σου χορηγήσουμε νάνους.
Ίσως πετύχει. Ίσως…
Ίσως πετύχει".
"Πώς γίνεται;"
"Κάτσε να δω. Δεν το έχω σκεφτεί καλά".
Εντάξει. Όχι.
"Λοιπόν, θα έρθεις στο ίδρυμα.
Έχουμε προσλάβει πολλούς νάνους.
Δεν είμαστε ανοιχτά τα Χριστούγεννα. Δεν βρίσκουμε προσωπικό.
Οπότε, θα έρθεις τον Φεβ…
Σιωπή. "Θα έρθεις από Φεβρουάριο μέχρι Νοέμβριο.
Έχουμε προσλάβει πολλούς νάνους
και τους ντύνουμε μαθητές
και τρέχουν έτσι μέσα στις εγκαταστάσεις.
Είναι νάνοι ελευθέρας βοσκής.
Μοιάζουν σαν να είναι έξι χρονών,
αλλά είναι ενήλικες, δεν παρανομείς.
Πληρώθηκαν. Είναι συναινετικό.
Πας σ' όποιον σ' αρέσει, τον ξεβρακώνεις, πειράζεις…"
"Γιατρέ, παιδόφιλος είπα ότι είμαι, όχι γκέι".
Λέτε να υπάρχει ομοφοβία στην κοινότητα των παιδόφιλων;
Ένας παιδόφιλος είναι ψωνισμένος. Ετεροφυλόφιλος.
Απάγει ένα κοριτσάκι. Το πηγαίνει στο δάσος.
Και βλέπει έναν άλλον μ' ένα αγοράκι
και λέει "Γαμημένε πούστη".
Στο Λονδίνο πήγαν ν' απαγορεύσουν
τους δηλωμένους παιδόφιλους εντός 1,5 χιλιομέτρου από σχολεία.
Πείτε ό,τι θέλετε για τους παιδόφιλους,
αλλά τεμπέληδες δεν είναι, εντάξει;
Πολλοί οδηγούν λεωφορεία. Δεν τους είναι τίποτα.
Καταλαβαίνετε;
Αυτός ο παιδόφιλος δάσκαλος… Αληθινή ιστορία.
Έγινε το 1976. Ήμουν γύρω στα 14.
Τώρα που το σκέφτομαι, τον λυπάμαι λίγο,
γιατί ήταν κοντά στα 30 και ήταν λίγο νευρικός τύπος.
Ήταν ξεκάθαρα γκέι
και φλέρταρε μ' ένα μεγαλύτερο αγόρι, που ήταν γύρω στα 16, 17.
Τώρα θα ήταν απολύτως νόμιμο, αλλά τότε ήταν παιδέρας.
Τον έδιωξαν. Καταδικάστηκε. Εξαφανίστηκε.
Μεγάλο σκάνδαλο.
Όταν μαθεύτηκε, πήγα σπίτι εκείνη τη μέρα,
είδα τη μαμά μου και με ρώτησε "Σε άγγιξε;"
Είπα "Όχι".
Είπε "Σίγουρα;"
Είπα "Ναι".
Είπε "Άρα δεν του γυάλισες".
Δηλαδή η μαμά μου μού έκανε πλάκα,
ότι και καλά δεν ήμουν αρκετά όμορφος
για να με κακοποιήσουν σεξουαλικά.
Κι αν είχα κάνα κόμπλεξ; Κι αν έλεγα "Θα της δείξω εγώ";
Θα γύριζα αργά. "Πού ήσουν;"
"Τσιμπούκωνα οδηγούς λεωφορείων. Να μάθεις".
Αλλά έτσι ήταν η μαμά μου.
Η μαμά μου ήταν καλός άνθρωπος,
αλλά έλεγε ό,τι της κατέβαινε.
Θα έκανε τα πάντα για σένα, αλλά θα σου γκρίνιαζε κιόλας.
Όταν μεγάλωνα, η γειτόνισσά μας, η κα Ντόσον,
περνούσε 25 χρόνια τη μαμά μου.
Όταν η μαμά μου ήταν 60 χρονών, εκείνη ήταν γύρω στα 85, 86.
Μόνο η μαμά μου ήξερε ότι ζούσε.
Έμενε μόνη της. Η μαμά μου τη βοηθούσε.
Της ψώνιζε, καθάριζε το σπίτι.
Της μαγείρευε, της έκανε παρέα, πιο μετά της έφτιαχνε τσάι.
Για καιρό έτσι.
Μια φορά πήρα σπίτι. Η μαμά μου ήταν 70 χρονών.
Είπα "Πήρα πιο πριν. Έλειπες".
Είπε "Ναι, ήμουν στης Ντόσον".
Είπα "Πώς είναι;"
Κι η μαμά μου είπε
"Δεν λέει να πεθάνει, Ρικ".
Έχω ωραίες αναμνήσεις απ' το Ρέντινγκ.
Γι' αυτό…
Ναι, γι' αυτό δεν πάω ποτέ.
Όπου κι αν είμαι, συναντώ κόσμο απ' το Ρέντινγκ.
"Είμαι απ' το Ρέντινγκ". "Ωραία". Αλλά δεν τους αρκεί αυτό.
Λένε "Ξέρεις τον Νόρμαν Τέιλορ, έτσι;"
Ποτέ δεν τους ξέρω.
Λέω "Όχι". Λένε "Αυτός σε ξέρει".
"Ναι, απ' την τηλεόραση".
"Πήγες στο σχολείο Άσμεντ;" "Ναι".
"Ξέρεις τον Πιτ Σέπερντ;" "Πότε πήγαινε εκεί;"
"Το 1993".
"Εγώ ήμουν 31 χρονών, φίλε."
"Σε ξέρει". "Ναι;
Έχει τηλεόραση;" "Ναι".
"Να γιατί, λοιπόν".
Μ' αρέσουν οι παλιές ιστορίες.
Οι ιστορίες της σόου μπιζ είναι βαρετές. Προτιμώ τις αληθινές.
Στις περιοδείες, σκέφτομαι τι μου συνέβη και πώς άλλαξε η ζωή μου.
Σκέφτηκα το εξής για εδώ.
Αφορά τις αγκαλιές.
Δεν αγκαλιαζόμαστε εδώ και δύο χρόνια.
Το προτιμούσα. Μου άρεσε.
Δεν μου άρεσαν ποτέ οι αγκαλιές.
Πάντα ένιωθα άβολα. Μικρός δεν αγκάλιαζα κανέναν.
Κανέναν, πριν έρθω Λονδίνο.
Παιδί εργατικής τάξης σ' εργατική κατοικία.
Δεν αγκαλιάζεις.
Δεν αγκαλιάζεις μπαμπά, παππού, αδερφό.
Τους δουλεύεις. Αυτή είναι η αγκαλιά μας.
Ένα παράδειγμα.
Ήμασταν στην κηδεία του μπαμπά
κι ήμουν με τον αδερφό μου τον Μπομπ.
Ο Μπομπ κάπνιζε κι ήρθε κι ο θείος μας ο Μάικ.
Είχαμε 25 χρόνια να τον δούμε.
Τον είχαμε δει στα 50 και τώρα ήταν 75.
Ήταν κακογερασμένος. Γέρος άνθρωπος ήταν.
Ήρθε και μας είπε "Γεια, παιδιά".
Ο Μπομπ τον κοίταξε και τον αναγνώρισε
κι είπε "Γάμησέ τα", έτσι.
Ο Μπομπ κοίταξε το νεκροταφείο κι είπε
"Μήπως να μην πας σπίτι;"
Έτσι;
Ο θείος Μάικ γέλασε κι είπε "Πάντα χαίρομαι που σε βλέπω, Μπόμπι".
Αυτή ήταν η αγκαλιά τους. Καταλαβαίνετε;
Άλλο παράδειγμα.
Όταν τελείωσα το σχολείο, ήμουν φίλος με τον Μαρκ.
Ήμασταν κολλητοί.
Δουλέψαμε έναν χρόνο πριν το πανεπιστήμιο, για να μεθάμε.
Και το κάναμε. Ήταν το πιο τέλειο καλοκαίρι.
Αλλά μετά κάτι συνέβη.
Πέθανε η γιαγιά του.
Έμενε μαζί της, οπότε ήταν σημαντικό.
Πήγε στην κηδεία
και μετά ήρθε πρώτα στο σπίτι μου.
Κάθισε με το μαύρο κοστούμι του και δεν μιλούσε.
Δεν ήξερα τι να πω. Δεν αγκάλιαζα.
Οπότε ρώτησα "Πώς ήταν;"
Είπε "Απαίσια".
Είπε "Την αποτέφρωσαν και πήγαμε έξω να δούμε τον καπνό να ανεβαίνει
και άλλαξε ο άνεμος
κι ήρθαν οι στάχτες πάνω μας".
Είπα "Στο στόμα σου;" Είπε "Ναι".
Είπα… Το ρίσκαρα λίγο.
Είπα "Είχε πικρή γεύση;"
Και είπε "Ναι".
Είπα
"Η κλειτορίδα της ήταν".
Έτσι;
Κι ο Μαρκ είπε "Γαμώτο, ρε Ρικ". Έτσι.
Και μετά άρχισε να γελάει.
Κι αυτή ήταν η αγκαλιά μας. Καταλαβαίνετε;
Θα σας αφήσω με μια τελευταία ιστορία.
Κι αυτή αληθινή. Όταν λέω ότι είναι, είναι.
Το υπόσχομαι, είναι αληθινές.
Οι αγαπημένες μου είναι απ' το σχολείο κι αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου.
Ήταν πάλι 1976, οπότε ήμουν γύρω στα 14.
Στην τάξη μας είχαμε έναν Γκάρι Μάστερμαν.
Κι ο Γκάρι εμφάνισε το σύνδρομο Τουρέτ.
Κάθε πρόταση και μια βρισιά. Είχε τικ.
Το μάθαμε στη συνέλευση.
Ο Γκάρι ήταν εκεί πάνω. Τον ήξεραν όλοι.
Πολύ δημοφιλής.
Ναι, ήταν καλό παιδί ο Γκάρι Μάστερμαν.
Αλλά μερικές φορές τα τικ του ταίριαζαν στην περίσταση.
Δεν θα το ξεχάσω.
Κάναμε μάθημα με μια νεαρή δασκάλα, την κυρία Γουίλκι.
Ήταν στον πίνακα. Και ρωτούσε τη γνώμη μας.
Δεν θυμάμαι. Έλεγε "Σάιμον, τι λες;
Ναι, ωραία. Κάνει, ναι.
Μπράιαν, τι… Ναι, ωραία".
Είπε "Γκάρι". Κι αυτός, "Θα σας βάλω δάχτυλο".
Κι αυτή είπε "Κάποιος άλλος;"
Έδειξε τον Σον Ντίξον
κι ο Σον είπε "Αμέ, σου βάζω δάχτυλο".
Ήσασταν υπέροχοι. Καληνύχτα.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη