Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dobry wieczór, panie i panowie.
Powitajmy na scenie człowieka,
który nie musi tego robić.
Oto Ricky Gervais.
Cześć.
Dziękuję.
Cicho!
Bądźcie ciszej.
Dziękuję, ale zamknijcie mordy.
Żadnych okrzyków, ale możecie się śmiać.
Dziękuję, ale uspokójcie się.
Cicho!
Kręcimy występ. Zamknijcie się, pizdy!
Dziękuję bardzo.
Witam w moim show.
Co to za show bez tancerzy i żonglerów?
Będzie jeden gadający facet, czyli kwintesencja stand-upu.
Seksista!
A co z zabawnymi komiczkami?
Na przykład…
Nie.
To prawda.
Nie dam się w to wciągnąć. To była ironia.
Zobaczymy, czy dostrzeżecie ironię podczas tego show.
Powiedziałem coś, co nie miało być zabawne,
a wy śmiejecie się nie z tego, co trzeba,
choć wiecie, o co mi chodziło. Tak działa szydera.
Użyłem szowinistycznego stereotypu, że kobiety nie są śmieszne,
choć znam masę zabawnych kobiet.
Na przykład…
Znowu to zrobiłem. Skumaliście.
Istnieją zabawne kobiety.
Dame Edna Everage.
Eddie Izzard.
Jest genialna, prawda?
Świetna komiczka i aktorka.
Genialnie odegrała tamtą rolę męską…
Fajnie wrócić na scenę.
Po spektaklach Humanity na nowo pokochałem stand-up.
Występowałem na całym świecie. Netflix kupił show za krocie.
Najchętniej oglądany program roku.
Myślałem, że wszyscy mnie kochają,
a potem dostałem tego tweeta.
Posłuchajcie.
„Masz się za komika?”
Przecież wie, że tak.
Mam to w opisie na Twitterze.
„Masz się za komika?
Jesteś tak zabawny jak…”
Myślałem, że skoczy mi do gardła i napisze Miranda.
Przestańcie.
No już.
Żartuję.
„Masz się za komika?
Jesteś tak zabawny jak bąk puszczony na pogrzebie dziecka”.
Chciał zranić moje uczucia,
ale niestety przybrał zajebiście śmieszny ton.
Pierd na pogrzebie dziecka?
Wyobraźcie sobie wielki kościół.
Wszyscy szlochają.
Stoi sobie trumienka.
I ktoś puszcza bąka?
Zaśmialibyście się.
Nawet gdyby to było wasze dziecko.
To pogrzeb, a dzieciak nie żyje od tygodnia.
Pewnie chcesz się pośmiać, zwłaszcza jeśli jesteś ojcem.
Matce pewnie byłoby trudniej dostrzec w tym humor.
Te kobiety!
Ale nie wszystkie.
Chodzi mi o babki starej daty, te z łonami.
Cholerne dinozaury.
Uwielbiam nowe kobiety. Czyż nie są świetne?
Te z brodami i kutasami.
Złote babki. Uwielbiam je.
Babki starej daty burzą się, że nowe chcą używać ich toalet.
W czym problem?
Bo są dla pań?
One są paniami. Ogarnijcie ich zaimki!
Co wam mówi, że ta osoba nie jest kobietą?
Jego penis?
Nie „jego”, tylko „jej” penis!
„A jeśli on mnie zgwałci?”
„A jeśli ona cię zgwałci!”
Pieprzone transfoby!
Ten tweet podsumowuje esencję komedii i jej subiektywność.
Coś jednego śmieszy, drugiego nie.
Gdy ktoś mówi, że inny komik nie jest zabawny,
nawet jeśli się z nim zgadzam,
to bronię komika, mówiąc, że nie każdego musi śmieszyć.
Nienawidzę tekstów, że „żart był obraźliwy”.
To ty go odbierasz jako obraźliwy,
bo to kwestia subiektywnych odczuć.
Jest wiele rodzajów komedii i one wciąż ewoluują.
Niedawno zrodziła się komedia empatyczna.
Jest bardzo postępowa.
Niektóre kluby wymagają podpisania deklaracji,
że komik nie powie niczego obraźliwego.
Tworzy się bezpieczną przestrzeń dla publiczności.
Obejrzałem to raz i uznałem,
że wolę patrzeć, jak Louis CK wali konia.
Nie można o nim wspominać, bo obraża innych.
Przeprosiny nic tu nie dadzą.
Biedny Kevin Hart był gospodarzem Oscarów.
Cieszył się z tego na Twitterze jak dziecko.
Ktoś odkopał jego dziesięcioletnie homofobiczne tweety.
Nabijał się w nich,
że jego syn robi rzeczy, które są gejowskie.
Ludzie się oburzyli, a Kevin mówił, że nie jest homofobem.
Usunął tweety i przeprosił za nie.
Dekadę później ktoś odkopał te same zrzuty ekranu
i Akademia Filmowa kazała mu przepraszać.
Odmówił, bo już raz za to przepraszał.
Ma rację. Jeśli skrucha i zmiana zachowania nic nie znaczą,
to może znowu puścić takiego tweeta.
Ja tak robię.
Jeśli jara cię, że wykluczamy kogoś za słowa powiedziane dekadę temu,
to kiedyś możemy wykluczyć ciebie za dzisiejsze słowa.
Nie wiadomo, co w przyszłości uznamy za obraźliwe.
Nie wiesz, kto będzie rozdawać karty.
Najgorszy tekst, po którym dziś można być wykluczonym
i dostawać pogróżki, to: „kobiety nie mają penisów”.
Kto by się spodziewał?
Nie ma dziesięcioletnich tweetów o treści:
„Kobiety nie mają penisów”.
Dlaczego? Bo to było oczywiste.
Liam Neeson.
Też prawie go wykluczyli.
Naszego Liama Neesona.
Nie wiem, po co się odzywał.
Na konferencji prasowej powiedział tak:
„To było 30 lat temu.
Moja zgwałcona przyjaciółka wróciła do domu”.
To nie jest zabawne.
Powiedziała Liamowi, że sprawca był czarny.
Liam chwycił za pałkę i wybiegł go szukać.
W końcu się opamiętał i wrócił do domu.
Wiecie, co mnie dziwi? Kto trzyma w domu pałkę?
Niespodziewanie odwołali premierę z powodu sprzeciwu.
Ludzie chcieli zniszczyć ten film.
Niektórzy nie potrafią oddzielić sztuki od życia osobistego artysty.
Pracowałem z Liamem. To cudowny gość.
Daleko mu do rasisty.
Po tej aferze zastanawiałem się,
czy Lista Schindlera będzie mnie jeszcze bawić.
Nadal mnie ten film bawi.
Ludzie szybko się oburzają, a ich reakcje traktuje się na poważnie.
Komedianci z Oxbridge rozpisują się o zasadach tworzenia komedii.
„Można podskakiwać silniejszym, ale nie dokopywać słabszym”.
Czasem trzeba kogoś kopnąć, np. niepełnosprawnego niemowlaka.
Kapujecie?
Jeśli podskoczycie, to gówniakowi nic nie będzie.
Lubię ten żart, bo obrazuje różnicę
między metaforycznym i faktycznym dokopywaniem.
Niektórzy chcą, byśmy wierzyli, że słowa to przemoc.
Śmialiście się z żartu o pobiciu niepełnosprawnego malucha.
Nikomu nic się nie stało. Gdybym zrobił to naprawdę,
pobił takie dziecko, to byście się nie śmiali.
Dlatego wyciąłem to z show.
Tacy ludzie to strażnicy moralności za dychę.
Ciągną innych w dół, żeby poczuć się lepiej.
Myślą, że chronią mniejszości.
Mówią protekcjonalnie, że mniejszości nie mają poczucia humoru.
Rozumiem położenie mniejszości.
W tym kraju mamy 5% czarnych, 5% Azjatów
i 5% osób LGBTQ. To niewiele.
Jestem białym heteroseksualnym multimilionerem.
Jest nas mniej niż 1%.
Czy biadolę z tego powodu? Nie!
Jakoś z tym żyję. Radzę sobie!
Jestem prawie jak Rosa Parks,
bo walczę o to, by nigdy nie jechać autobusem.
Ludzie narzekają na rzeczy, których nie oglądają,
i które ich nie dotyczą.
Każdy ma prawo czuć się urażony i narzekać.
Ale wiedzcie, że chcemy nikogo obrażać.
Chcemy rozśmieszać ludzi, żeby mogli się rozerwać.
Taka jest prawda.
Jeśli powiem dziś coś niewyobrażalnie obraźliwego,
co wstrząśnie wami dogłębnie, to nie róbcie sceny.
Idźcie do kasy, żeby ubiegać się o zwrot pieniędzy.
Wypełnijcie formularz,
którym potem podetrę sobie dupę.
Takie są zasady komedii.
Dlaczego show nazywa się SuperNature?
Z dwóch powodów.
Po pierwsze, chcę obalić siły nadprzyrodzone.
Nie wierzę w takie rzeczy.
Wszystko jest częścią przyrody
i da się wyjaśnić prędzej czy później.
Poza tym przyroda jest wystarczająco super.
Niesamowite, że w ogóle o tym rozmawiamy.
Tylko nasz gatunek pozwala wszechświatowi zrozumieć siebie.
Szanse na to, że się urodziliście,
że plemnik połączył się z jajeczkiem, wynoszą 400 trylionów do jednego.
Życie jest jak wakacje.
Nie było nas przez 13 i pół miliarda lat.
Czeka nas 80 lat życia, a potem przestajemy istnieć.
Niektórych to obraża.
Twierdzą, że to nie może być przypadek,
bo jest zbyt dobrze. Ktoś musiał nas stworzyć.
Czują się zbyt wyjątkowi, by przestać istnieć.
Myślą, że czeka ich nowe życie w niebie z przyjaciółmi i rodziną.
Albo że wrócą na Ziemię jako duch.
Albo odrodzą się jako ktoś inny.
Przecież wtedy będą kimś innym.
Nie będą mieć nic do gadania,
bo to będzie życie kogoś innego.
Wielu wierzy w reinkarnację.
Niektórzy twierdzą, że pamiętają swoje poprzednie życie.
W Ameryce, bo gdzieżby indziej, jest taka społeczność…
oczywiście w Kalifornii.
Członkowie pamiętają poprzednie życie.
Każdy był kimś wyjątkowym, choć teraz wiedzie zwykły żywot.
Obejrzałem o tym dokument.
Co roku mają imprezę kostiumową
i przebierają się za dawne wcielenia.
Widziałem dwóch Napoleonów.
Przynajmniej jeden łże jak pies.
Nie ma reinkarnacji ani duchów.
Widzieliście programy o łowcach duchów? Są ich setki.
Nawet o łowcach duchów gwiazd.
Tysiące godzin nagrań z całego świata,
a nikt nigdy nie widział ducha.
Niby coś słyszą, ale źródłem hałasu jest co innego.
Sami się nakręcają.
Co, gdyby programy przyrodnicze tak wyglądały?
David Attenborough mówiłby:
„Tutaj, na Kilimandżaro, widzimy…
To jednak nie ta góra”.
„U wybrzeży Limpopo, nieuchwytny,
a jednak zwiał”.
Nikt by nie oglądał tego gówna.
Nikt nie widział ducha.
Z kolei łowcy pedofilów…
Nawet w ekipie jest kilku na wszelki wypadek,
zwłaszcza w tych od BBC.
Zamknijcie się!
Nie ma reinkarnacji, duchów ani nieba.
Ludzie zasypują mnie tweetami, gdy mówię, że jestem ateistą.
Odpowiadam, że nie wierzę w Boga.
Nie modlę się.
Po co się modlić na wypadek, gdyby Bóg istniał?
Wieszacie na drzwiach czosnek na wypadek,
gdyby miał wpaść Drakula?
Modlitwa mi nie przeszkadza.
Znam wielu miłych chrześcijan, muzułmanów i żydów.
Gdy mówią, że pomodlą się, za chorego z mojej rodziny,
to im dziękuję, bo to miły gest.
Gdyby chcieli odwołać chemioterapię, to miałbym obiekcje.
Niech się modlą do woli,
ale korzystajmy z modlitwy i chemii.
Rezultat będzie jakby była sama chemia,
więc lepiej z niej nie rezygnujmy.
Raz wpadłem w tarapaty za tweetowanie o modlitwie.
Parę lat temu huragan zdewastował Oklahomę.
Była masa ofiar i zniszczeń.
Wpłaciłem na Czerwony Krzyż i opublikowałem tweeta,
żeby zachęcić do wpłat.
Jakiś amerykański szmatławiec puścił tweeta,
który mnie strasznie wnerwił.
„Beyoncé i Rihanna modlą się w intencji Oklahomy”.
Odpisałem na Twitterze: „Czuję się jak kutas, bo wysłałem hajs”.
Raz ktoś mnie zapytał,
czy powiedziałbym umierającemu dziecku, że nie ma nieba.
Zapytałem, czy dostałbym za to kasę.
Wierzcie i módlcie się do kogo chcecie.
Lata mi to.
Mnie wystarczy przyroda.
Na chuj nam anioły i jednorożce, skoro mamy ośmiornicę.
Ona istnieje naprawdę.
Osiem macek, dziewięć mózgów, trzy serca i pysk.
Co za pojebany schemat!
Gdy naukowcy odkryli dziobaki, myśleli,
że to ściema, bo zwierzęta produkują jaja i mleko.
Mogłyby z tego ukręcić sos angielski.
Mówię wam.
Wiemy, że urodziliśmy się z czystego przypadku i życie jest krótkie,
a mimo to ciągle martwimy się na zapas.
Przejmujemy się rzeczami, które za tydzień będą bez znaczenia.
Też tak robię i zadręczam się nocami.
Nie znoszę stresu,
więc staram się go unikać, i już to mnie stresuje.
Muszę mieć plan A, B i C.
Po dniu pracy walczę ze sobą,
żeby odpocząć z kieliszkiem wina w ręku.
Gdy ktoś pojawia się na horyzoncie, to już się wkurwiam.
Zwykle chodzi o kasę.
No tak.
Wtedy moja dziewczyna Jane próbuje mnie uspokajać.
Jesteśmy razem od czterdziestu lat.
Dziękuję.
Zawsze mieliśmy jakiegoś kota.
Jane naczytała się, że koty przedłużają nasze życie,
uspokajają i ograniczają ryzyko zawału.
Chciała mnie uratować.
Dlatego zawsze był u nas jakiś kot.
Coś w tym jest.
Gdy się denerwuję, od razu szukam kota i go budzę.
Głaszczę kotkę i myślę o tym, że się stresuję,
a ona jest taka spokojna.
Ta niesprawiedliwość trochę mnie stresuje,
bo ja dźwigam na barkach cały świat,
a kotka nawet nie ma sumienia.
Widzieliście kiedyś kota ze skruszoną miną?
Nigdy go takiego nie zobaczycie.
Co taki skruszony kot mógłby pomyśleć?
Że zżera go poczucie winy
i żałuje, że zabił myszkę?
A myszka miała rodzinę.
No pewnie miała.
Taki kot żałowałby, że ją wcześniej torturował.
Ale koty mają na to wyjebane.
Gdyby kot był wystarczająco duży, zabiłby cię i zjadł.
Psy są całkiem inne.
Podsumuję różnicę między kotami a psami raz na zawsze.
Kot ma kolczastego penisa.
Możecie to wygooglować.
Jest tak z dwóch powodów.
Po pierwsze, utrzymuje samicę podczas godów.
Wchodzi gładko i unieruchamia kotkę.
Po drugie, gdy wychodzi, ból powoduje owulację samicy.
Mogli to lepiej ogarnąć.
Może jednak Bóg stworzył koty i psy.
Wymyślił takie futrzaste ssaki,
co lenią się w domu i dostają żarcie.
Bóg myślał, jakiego dać im penisa.
Psu to było obojętne.
Ucieszyłby się z każdego penisa,
byle pasował do futerka
i suczki na niego leciały.
To dostał puchatą kulkę z różową szminką.
Doskonały wybór.
A kot wolał fiuta z hakami.
Kot to jedyne zwierzę, które samo się udomowiło.
Przybył do cywilizacji 10 000 lat temu
i słodko miauknął, żeby go nakarmić.
Koty na wolności nie miauczą.
Robią to dla nas celowo, by wywołać reakcję.
Pozwalam kotce na wszystko. Śpi i łazi, gdzie chce.
Jeśli po odpakowaniu paczki wejdzie do kartonu,
to już go nie wyrzucę.
Teraz mamy ich 17 w rezydencji.
Jeśli wskoczy nam na kolana podczas oglądania telewizji,
to się nie ruszamy, nawet gdy ciśnie nas pęcherz.
Drugą kotkę poję całą noc.
Ludzie mówią, że ją rozpieszczam.
Pewnie, że tak. Jest kotem, a nie człowiekiem.
Co się stanie, jak rozpieścisz kota?
Nie wyrośnie na kutasa jak Boris Johnson.
Nie gadam o polityce.
Ale on przechodzi samego siebie.
Chlapnął, że kobiety w burkach wyglądają jak skrzynki na listy.
Boris Johnson nie decyduje o tym, co muzułmanka nosi na twarzy.
O tym decyduje jej mąż.
Ja tego nie wymyśliłam.
To się wytnie.
Tego nie będzie.
Gadałem tylko o kotach.
Uwielbiam je.
Psy też uwielbiam. Nie mamy psa, bo dużo podróżujemy.
Gdy jesteśmy w Nowym Jorku czy Londynie,
chodzimy oglądać psy w Central Parku lub Hampstead Heath.
Znam 200 psów z imienia.
Gdy je spotykam, dostaję kopa jak po heroinie.
Jeśli poznacie nowego pieska i będziecie dla niego mili,
zaprzyjaźnicie się w mig.
Zrobi dla ciebie wszystko, nawet odda ci nerkę.
Gdy widzę na domu tabliczkę, że mieszka tam zły pies,
mam ochotę wejść i go poznać.
Jeśli nie chcecie, żebym wam wlazł do domu,
wywieście tabliczkę „Uwaga, AIDS”.
AIDS też się schrzanił.
Żadne choróbsko nie ma potencjału,
ale AIDS w czasach swojej świetności był zajebisty.
Koronawirus może naskoczyć AIDS.
Gdy w latach 80. kolega pytał, czy mu obciągniesz,
człowiek odmawiał, bo na AIDS się umierało.
Teraz można obciągać, bo skończy się na tabsach do końca życia.
W latach 80. AIDS-em jarali się fanatycy.
Chrześcijanie i inni głosili, że oto jest gniew Boży.
Kara boska za homoseksualizm.
Ogarniacie to?
Co oni mieli we łbach, by w to wierzyć?
Że niby Bóg patrzy z nieba na ludzkość
i nagle ma dość pukania w kakao.
Zaczęła mu przeszkadzać męska miłość.
Ostrzegał w Biblii, żeby tego nie robili.
Tylko nie w kakao. Bóg użył innych słów.
Księga Mojżesza, 28:11.
„Kto obcuje z mężczyzną jak z kobietą,
popełnia obrzydliwość i będzie ukarany śmiercią”.
Żadnego pukania w kakao.
Dlatego się wkurzył i sprowadził AIDS.
Jak była ciemność, to co zrobił?
Rzekł: „Niech stanie się światłość”.
Wtedy rzekł: „Niech stanie się AIDS”.
I się stał.
Nie na Ziemi, ale w jego laboratorium.
Tak wymyślił koszmarnego wirusa AIDS.
My go nie widzimy, ale Bóg tak.
Tak było, nie?
Nazwał tego wirusa „AIDS”
i wyjaśnił mu, że jest najgorszą chorobą na świecie.
Wirusowi się to spodobało.
Jebać Netflixa, bo już mi zapłacili za show.
Powstał AIDS.
Bóg kazał wirusowi zabijać gejów.
Dlaczego?
Bo nie chciał na nich patrzeć.
Nie mógł nie patrzeć,
bo jako istota wszechobecna nie ma wyboru.
Teraz właśnie ogląda, jak 50 milionów osób się puka.
Zatem Bóg zesłał wirusa na Ziemię.
Do Afryki.
Dlaczego tam?
Bo tam i tak umierają.
To słowa Boże, nie moje.
Gdzie umieścił wirusa w Afryce?
Wsadził go w dupę.
Wcisnął go w dupę razem z gównem.
Tam właśnie wirus ciężko harował w latach 80.
Więc wcisnął wirusa w dupę i powiedział mu,
że jak pojawi się kutas, którego nie powinno tam być,
to ma przyczepić się do niego.
Ale niektóre wirusy mają zostać w dupie
na powitanie kolejnego fiuta.
Bo taka dupa zawsze przyciąga kilka kutasów.
Niektóre wirusy zostają na fiucie, inne w dupie.
Co potem?
Mają zabić ich obu.
Wirusy mają zabić wszystkich gejów.
Co z lesbijkami?
Nie, lesbijek nie ruszamy.
Dlaczego?
Bo na nie Bóg lubi patrzeć.
Wszystkie choróbska tracą potencjał, nawet AIDS.
Po AIDS przyszedł SARS.
Miał unicestwić ludzkość, ale mu nie wyszło.
Potem był wirus Ebola atakujący żywcem.
Cały Londyn spanikował,
a to tylko była jedna rozgorączkowana pielęgniarka.
Potem był wirus Zika i dzieci z połową główki.
Nie było się o co martwić.
Ciężarne mogły dziergać dzieciom czapeczki.
No tak.
Pogadajmy o aborcji.
Nie chcę dzielić publiki, ale jestem za wyborem.
Facet nie ma nic do gadania, co kobieta robi ze swoim ciałem.
Dzięki.
Są też ludzie przeciwni aborcji.
Sami nie chcą jej mieć i odmawiają wyboru innym.
Niewielki procent to bojownicy,
zaś w Ameryce niektórzy są jak terroryści.
Bombardują kliniki aborcyjne i podrzucają płody.
Ich machina propagandowa nadaje,
że liberałowie usuwają dzieci w wieku dziewięciu miesięcy,
wyciągają je z macicy i upłynniają.
Co za chora teoria spiskowa.
Teraz mają Internet i robią memy.
Dla nich to jak nauka.
Opowiem o czymś, co może już słyszeliście.
Istnieje w kilku wersjach.
Mówią, że to był prawdziwy wykład albo kwestionariusz.
Wszystko jest zmyślone. Historia leci tak.
„Kobieta w ciąży ma już pięcioro dzieci.
Dwoje głuchych, dwoje niewidomych,
jedno upośledzone umysłowo.
Sama ma syfilis. Czy powinna urodzić to dziecko?”.
Nie.
„Dobra robota. Właśnie zabiliście Beethovena”.
To nie ma sensu.
Będę fair i podam odmienny przykład.
Jest sobie inna ciężarna.
Ma dwoje słyszących, widzących i mądrych dzieci.
Nie ma syfilisu. Czy powinna urodzić?
No tak.
Dobra robota. Przez was urodziła Hitlera!
Nie chcę dzielić publiki, ale nie jestem fanem Hitlera.
Wysłuchajcie mnie. Mam swoje powody.
Chodzi o seriale science fiction.
Bohaterowie wynajdują wehikuł czasu i próbują zabić Hitlera.
Jeśli im się uda, w teraźniejszości jest jeszcze gorzej,
bo naruszyli kontinuum czasoprzestrzenne.
Najmniejsza zmiana ma katastrofalny wpływ na historię.
Gdybym mógł, niczego bym nie zmienił,
bo za dobrze mi się żyje.
Nie mogę ryzykować. Kapujecie?
Wyobrażam sobie, że naukowcy pytają, czy nacisnę przycisk,
aby zabić Hitlera i ocalić świat przed wojną.
Jeśli nic by się nie zmieniło, i jedynie byłbym bardziej rudy,
to bym im odmówił.
Dlaczego mam cierpieć?
Szmatławce pytają celebrytów, co by zrobili,
gdyby mieli wehikuł czasu.
Wszyscy mówią, że zabiliby Hitlera. Serio?
Jebane kłamczuchy kupiłyby akcje Microsoftu.
W mojej audycji radiowej w USA
zadawałem to pytanie dla śmiechu.
Każdy chciał zabić Hitlera.
Mówiłem, że ludzie już próbowali.
Goście twierdzili, że zabiliby go, gdy był mały.
Byli gotowi cofnąć się w czasie,
odnaleźć małego Hitlera, jeszcze niewinnego,
i po prostu go udusić.
Widzieliście zdjęcia Hitlera z dzieciństwa?
Był przeuroczy.
Zobaczcie.
Spójrzcie na jego buźkę!
Poznalibyście, że to Hitler?
Taki śliczniutki nazista!
Zastanawiacie się teraz, czemu mam zdjęcie małego…
Hitlera na telefonie?
To moja sprawa.
Może walę do niego konia.
Może tylko to mnie podnieca?
Nikomu nie dzieje się krzywda.
Gdyby wpadła do mnie na chatę policja z oskarżeniami o pedofilię
i powiedziałbym, że walę konia tylko do małego Hitlera,
nikt nie miałby z tym problemu.
Mógłbym nawet im pokazać, gdzie to robię.
Poszlibyśmy do mojego masturbatorium.
Wyobraźcie sobie pokój w piwnicy,
a ten gigantyczny portret wisi
na wszystkich ścianach umazany 40-letnią spermą.
Dziwne, bo mieszkam tam od pięciu lat.
To się wytnie.
Ludzie mają problem z Hitlerem.
Chcą go zabić.
Odpowiadam, żeby wyluzowali, bo Hitler sam się zabił.
Zwijał się jak Żyd w tańcu.
Nie martwię się śmiercią.
Nie martwię się, że będę martwy, bo będę tego nieświadomy.
To najlepszy aspekt bycia martwym.
Tak samo mają głupi.
Ich obecność męczy tylko innych.
Martwię się o to, jak umrę. Nie chcę umierać sam w agonii.
Nie chcę dyndać na pasku w szafie,
w damskich rajtuzach, wysmarowany poppersem.
To nie moje klimaty.
Jeśli znajdą mnie takiego, to pewnie kumpel mnie wkręca.
Nie martwię się śmiercią.
Nie robię niczego, by jej uniknąć.
Za dużo jem i piję od 40 lat.
Cały czas to robię.
Ludzie mówią, że gdybym odstawił alkohol,
żyłbym dziesięć lat więcej.
Ale ostatnie dziesięć lat jest gówniane.
Nie chcę tego.
Gdybym odstawił alkohol, dożył 80
i miał zyskać dziesięć lat,
to chciałbym znów przeżyć okres między 20 i 30 rokiem życia.
Ale tak nie będzie, bo dostanę lata od 80 do 90.
Wiecie, jakie to okropne mieć 90 lat?
Takie 90-latki siedzą w fotelach, pojęczą chwilę
i zaraz mają połamane wszystkie kości.
Ich ciałka są kruche.
Zamiast krwi mają kurz i zakrzepy.
Wszędzie pojawiają się przepukliny.
Jeśli 90-latek idzie do kuchni, żeby zaparzyć sobie herbaty,
i podniesie zbyt ciężki czajnik,
żołądek może mu wyskoczyć z odbytu.
Więc jedzcie i pijcie do woli, a potem umierajcie. To moja rada.
Dziękuję.
Pamiętajcie, że nie jestem lekarzem.
Chodzę do lekarza raz na rok.
Muszę brać leki przed występami.
Leczę się prywatnie.
Płacę 600 funtów, siedzę trzy godziny, a oni robią wszystko.
Badają krew, kał, mocz.
Robią EKG, badają uszy, nos, gardło,
jajka i prostatę. Full serwis.
Wypełniam obszerny formularz na temat swoich nawyków.
To trwa wieki.
Mówię prawdę z wyjątkiem alkoholu.
Faktyczną liczbę porcji dzielę na pół.
I tak zawsze narzekają, że to za dużo.
A ja myślę, że ich przechytrzyłem.
Po trzech godzinach dostają wyniki z laboratorium.
Na wielkim ekranie pokazuje się schemat ciała
i prawdopodobieństwo wystąpienia udaru
czy zawału serca za rok, pięć i dziesięć lat.
Mam niezmienne wyniki.
Z wiekiem robi się coraz gorzej i to normalne.
Zawsze jestem na granicy zdrowej wagi a otyłości.
Leczyłem się na stan przedcukrzycowy.
Zaraz będę mieć dnę moczanową.
No właśnie.
Lekarz pyta, co my z tym zrobimy.
Ale jakie „my”?
Przecież zapłaciłem mu sześć stów.
Ma mnie naprawić, a ja będę żyć dalej.
Mechanik nie biadoli, że opony są łyse i nie pyta:
„Co my z tym zrobimy?”.
Ja płacę, mechanik naprawia.
Lekarz orzekł, że brakuje mi błonnika.
Panie, to daj mi wino z błonnikiem.
Stać mnie na wszystko, więc niech pan zrobi takie wino.
Mówi, że mam silne zaparcia,
to niech zabiera się do roboty z łyżką.
Na koniec zostawia wisienkę na torcie. Pyta, nie podnosząc wzroku,
czy może mi zrobić badanie przezodbytnicze.
Co oznacza, że muszę się zgodzić.
Wolałbym, żeby mnie zaskoczyli przy wyjściu.
„Do widzenia. Odbytnica zbadana. Dziękuję”.
Lekarz czai się do tego. Myje dłonie i pyta,
czy ma zaprosić osobę towarzyszącą.
Włoży mi palec w dupę i chce, żeby mój kumpel to oglądał?
Nie, dzięki. Rób swoje.
Leżę tak na kozetce
ze spuszczonymi spodniami, rozkraczony jak żaba.
Najpierw bada jaja.
Bardzo stresuję się wizytami u lekarza,
więc nie mam jaj.
Lekarz musi je wyciągać jak łeb żółwia,
bo robi się z nich piąstka strachu.
Nienawidzę tego.
Tak się czuję.
Okropne, prawda?
Potem obraca mnie na bok, nakłada lubrykant,
wsuwa palec w dupę i jest super.
Ale nie chodzę tam dla przyjemności,
chociaż mógłbym przyłazić codziennie.
Raz robił mi to stary facet.
Nikt przypadkowy, po prostu lekarz.
Nie zaprosili staruszka z ulicy na zastępstwo.
To był lekarz rodzinny starej daty.
Miał 75 lat, koszulę, krawat i tweedową marynarkę.
Siedział na fotelu i nie posadził mnie na kozetce.
Stałem i kazał mi spuścić spodnie.
Miał głowę na poziomie moich jaj.
Bardzo stresuję się u lekarza, więc ciągle nadaję,
bo jak ich zagadam, to nie zauważą raka.
Zaczął badać jaja,
więc pytam go, czego tam właściwie szuka.
Lekarze zwykle wtedy milczą, a ten się rozgadał.
Rozsiadł się i zaczął nadawać o raku.
No i tak sobie gawędziliśmy.
Trwało to wieki. Facet jarał się tym tematem.
Myślałem, że niegrzecznie będzie się zasłonić,
więc gestykulowałem rękami.
Trochę ćwiczę.
Zapisałem się do siłowni na mojej ulicy.
Mam siłownię u siebie, ale mi się znudziła.
Pomyślałem, że jeśli zapłacę za rok z góry,
to mnie zmusi do korzystania z siłki.
Potem przypomniałem sobie, że jestem bogaty.
Mógłbym łazić po siłowniach dla śmiechu,
płacić 2000 funtów, mówić, że przyjdę jutro
i nigdy się tam nie pojawiać.
Chodzę tam raz w miesiącu.
Robię dziesięć minut na maszynach i biegnę do domu.
Nie korzystam z szatni, bo ich nie lubię.
Powiem wam dlaczego.
Może w damskich jest inaczej, ale w męskich
faceci obnoszą się ze swoimi klejnotami.
W miejscu publicznym biorę szybki prysznic,
owijam się ręcznikiem, uciekam w kąt i ubieram.
Przed prysznicem faceci łażą nago i gadają.
Po prysznicu to samo.
Jeden gość siedział pod prysznicem całe wieki.
Wylazł bez ręcznika i cały mokry
podszedł do lustra, żeby się przeczesać.
Raz byłem w szatni sam z grubaskiem.
Facet był ogromny, ważył ze 160 kg.
Stał nagi na wysoce precyzyjnej wadze.
Ważył się całą wieczność, do chuja.
Mówię mu, że astronautą nie zostanie.
Po co ta dokładność?
Załóż portki i odejmij parę gramów.
Nie atakuję grubasów, sam jestem gruby.
Mam nadwagę, bo za dużo jem i piję.
Tak to działa. Nie oceniam grubasów.
Wiem, czemu się roztyli.
Gratuluję każdemu grubasowi,
bo zjadł więcej, niż potrzebował, zupełnie jak ja.
Pochwalam też grube pary.
Jeśli idą razem z grubiutkimi dzieciaczkami,
myślę, że to nie fair.
Matka się tłumaczy, że dziecko lubi ciasto.
A jakże by inaczej, przecież to młode ssaki.
Nie zmieniliśmy się przez 200 000 lat.
Mamy mózg łowcy-zbieracza.
Nadmiar wszystkiego wyprzedza nasz rozwój biologiczny.
Ciasta z supermarketu to sam tłuszcz i cukier.
Człowiekowi to smakuje, a mózg gada:
„Jedz, bo jutro może tego nie być”.
Ale jutro będzie jedzenie.
Lodówka jest pełna, a mama już zamawia coś ze spożywczaka.
Dochodzi do stygmatyzacji.
Lekarze mają kłopoty, gdy mówią komuś, że ma nadwagę.
Nie chcą zawstydzić grubasów ani pacjentów onkologicznych.
Lekarz chce ocalić ci życie.
W jednej szkole chcieli zakazać słowa „otyłość”,
bo uznano je za obraźliwe dla tych tam…
zaokrąglonych dzieci.
Przecież to uprzejme określenie,
którego używamy zamiast „grubego gnoja”.
Nie zmieniajmy słów, bo jedna osoba czuje się urażona.
Grubi nie czują się urażeni słowem „otyły”,
bo z natury są pogodniejsi.
Powiesz do takiego: „cześć, grubasku”,
to się ucieszy.
Idą do lekarza uchachani.
Lekarz zdziwiony w chuj.
„Doktorze, jestem otyły?”
„Nie. Chorobliwie otyły”.
„Co to znaczy?”
„Że pan umrze”.
„Czyżby? No dobra”.
Ale nie od razu.
Jak masz cukrzycę, niedługo amputują ci nogi.
Umrzesz potem z powodu udaru, niewydolności oddechowej lub serca.
No tak.
Da się coś z tym zrobić?
Można zacząć ćwiczyć i zdrowo się odżywiać,
i człowiek będzie zdrów jak ryba.
Ale czy komuś się chce?
Nie.
Współczuję im, choć to ich wina.
W telewizji puszczają dokumenty o 270-kilowych ludziach.
Dźwig wyciąga takiego z domu, żeby trafił do szpitala.
Pomyślcie, że tak wisicie…
Widzicie na dole ekipę filmową i wiecie…
że spieprzyliście sprawę.
Budzi się taki następnego dnia.
Amputowano mu nogi. On płacze, a ja z nim.
Żałuje, że był tak głupi, że to tego dopuścił.
Później robi się filozoficznie
i dochodzi do wniosku, że rzadko używał nóg.
Potem jest pora obiadowa
i pyta taki pielęgniarkę, czy zutylizowali jego nogi.
Czy wśród robotników zachowujecie się jak klasa robotnicza?
Spaceruję po zazielenionym Hampstead,
z tomikiem wierszy pod pachą i szaliczkiem na szyi,
i nucę pod nosem coś Brahmsa.
Ale gdy wołają mnie robotnicy, już pytam, co u gnojków słychać.
Nie wiem, czemu to robię i próbuję im zaimponować.
Zawsze fascynowały mnie ludzkie zachowania.
Jesteśmy jedynym gatunkiem,
który pozwala wszechświatowi zrozumieć siebie.
Obserwujemy całą przyrodę przez swój pryzmat.
Co tu robimy? Kształtuje nas genetyka czy środowisko?
Natura czy kultura?
Psychologa Piageta zapytano kiedyś,
czy dla intelektu człowieka jest ważniejsza natura czy kultura.
Na to on zapytał: „Co jest ważniejsze dla pola,
długość czy szerokość?”.
Stary, kuźwa, jak się nie znasz…
Psychologia, psychiatria i neuronauka wciąż raczkują.
Tak mało wiemy o mózgu.
A 150 lat temu nic nie wiedzieliśmy. To były zgadywanki.
Każdego mieliśmy za wariata.
Jeśli ktoś nie był białym, heteroseksualnym,
żonatym chrześcijaninem, to był wariatem.
Geje? „Wariaci jak nic”.
Trafiali do psychiatryka albo byli torturowani.
Kobiety w ciąży bez ślubu?
„Wariatki. Do psychiatryka z nimi”.
Teraz rozumiemy więcej. Jesteśmy bardziej tolerancyjni.
Nawet przeginamy pałę,
bo teraz nikt nie jest chory psychicznie.
Absolutnie nikt.
Wszystko jest syndromem, uzależnieniem albo preferencją.
Mogę amputować sobie nogi,
doczepić kółka i podawać się za wózek dziecięcy.
Kto nazwie mnie wariatem, ten jest bigotem.
Żart o identyfikowaniu się jako rzecz jest już oklepany,
ale zostawię go, żeby wkurzyć ludzi.
Bo to może obrazić ludzi.
Tak było z Humanity.
Gadam o AIDS, głodzie, raku, Holokauście, gwałcie i pedofilii.
Ale o tożsamości nie wolno żartować.
Nie wolno żartować z osób transseksualnych,
bo chcą równego traktowania.
Zgadzam się i dlatego o nich żartuję.
Właśnie tak.
Wiedzą, że o innych rzeczach żartuję,
a na ten temat mówię serio.
Jakby żart ukazywał, co w duszy komika gra.
To nieprawda.
Przyjmę każdą opinię, by uczynić żart śmiesznym.
Będę udawać prawaka i lewaka, mądralę i głupka.
Dla żartu zrobię wszystko.
Mówię wam z ręką na sercu,
że wspieram osoby transpłciowe,
ich prawa i prawa człowieka ogólnie.
Żyjcie po swojemu, używajcie preferowanych zaimków
i bądźcie płci, z którą się identyfikujecie.
Ale, miłe panie, pozbądźcie się kutasów.
I tyle.
Żarty nie równają się czyjejś opinii.
Żartowałem z samoidentyfikacji,
ale żałuję, że nie mówiło się o tym, gdy byłem mały.
Wykorzystywałbym to cały czas.
Powiedziałbym mamie, że jestem albo jestem transseksualny,
albo potrzebuję nowego rowerka.
Powiedziałaby, że kupi mi rowerek
i byłoby po jej myśli.
Dorastałem w latach 60. Jezu!
Moi wiktoriańscy rodzice nie słyszeli o takich rzeczach.
Co, gdybym był nastolatkiem w tych postępowych czasach,
miał hipisów za rodziców,
i wyznał im, że jestem transpłciowy?
Pewnie by przyklasnęli, że to modne.
Tatuś pomógłby mi wybrać waginę.
Co nie?
Pojechałbym na operację do szpitala.
Zrobiliby mi elektrolizę, zapuściłbym włosy.
Miałbym wielką pipkę.
Ktoś inny stawia, więc brałbym wielką.
Tata nie przekupiłby mnie cipką.
Miałbym wielką pipkę i cycki.
No tak.
Wyszedłbym stamtąd jako prawdziwa kobieta.
Byłbym Vicky Gervais.
Byłbym prawdziwą kobietą.
Nie można zmienić swojej seksualności.
Lubię babki, więc byłbym lesbijką.
Byłabym lesbijką o imieniu Vicky Gervais.
Byłbym męską lesbijką przez ten cały testosteron.
Lubię też ich styl: dżinsy, czarna koszulka,
krótkie włosy i broda!
Byłbym prawdziwą, dystyngowaną lesbijką Vicky Gervais.
Pojechałbym do lesbijskiego baru w Brighton.
Przywitał się i pykał w bilard przez całą noc.
Dobra.
Następny żart jest bzdurny i ma puentę do dupy,
ale posłuchajcie go.
Znalazłbym sobie ładną lesbijkę.
Ten żart jest tak infantylny i durny, że aż boli,
ale jadę z nim dalej.
Wyszukałbym ładną lesbijkę.
To żałosne nawet jak dla mnie.
Nie powiem tego z kamienną twarzą!
No dobra.
Podszedłbym do niej i zapytał, czy jest lesbijką.
Zapytałaby o to samo, więc uchyliłbym spodni na dowód.
Na komplement o pipce odpowiedziałbym,
że była droga, ale uciąłbym dyskusję.
Potem zabiegałbym o jej względy.
Prawił lesbijskie komplementy,
na przykład mówił, że ma ładne glany.
A ona by się cieszyła.
Pochwaliłbym jej duże kolczyki.
Potem zaprosiłaby mnie do siebie na lesbijski seksik.
Rozebralibyśmy się i pierdoliłbym ją w cycki
albo miętolił cipkę.
Na pewno zrobiłbym to.
Wygooglowałbym to sobie.
Zaproponowałaby mi jebanko z uprzężą z dildo.
Wciągnąłbym uprzęż, ustawił dildo nad swoją pipką
i zawiązał uprząż.
Wtedy zacząłbym pluć sobie w brodę.
Mówiłem, że to gówniany żart.
Boże.
Jeśli chodzi o naturę i kulturę, wiadomo, co prowokuje rasizm.
Nikt nie rodzi się rasistą. Tego się uczymy.
Nie chcę dzielić publiki, ale sam nie lubię rasizmu.
Posłuchajcie.
Nieważne, czy jesteś czarny, biały, ciemny, z Europy czy Afryki.
Zaraz rasiści mnie zapytają, a co z Eskimosami?
Oni nie są dziwni, lecz inni.
Mieszkają w śniegu i co z tego?
Ubierają się w skóry z lwa morskiego.
Z rasizmem można się rozprawić.
Jeśli wyciągnąć Eskimosa ze śniegu, zdjąć z niego zwierzęce skóry
i przyjrzeć mu się dokładnie,
to przecież zmarznięty żółtek.
Wiem, że nie wolno już tak mówić.
Jak ludzie mogli tak mówić?
To najmniej kreatywna etykietka na kogoś.
Gdy pierwszy z nich powiedział nam,
że przybył z Chin, nazwaliśmy go żółtkiem.
Zdziwił się, więc powtórzyliśmy, że jest żółtkiem.
Właśnie tak.
Jak nazwaliśmy jego żonę?
Żoną żółtka.
Nie mówiliśmy do niego po imieniu, bo go nie znaliśmy.
Powiedział, że nazywa się Ling.
To było jego imię czy nazwisko?
Oba.
Ling Ling?
„Harro?”
No dobra.
Wiem.
Pamiętajcie o ironii i o tym,
że to nie moje słowa.
To słowa żółtka.
Jeśli jemu to pasuje…
To się wytnie.
Kuźwa, czy coś mi zostanie z tego nagrania?
No dobra.
Miał ktoś nauczyciela pedofila w szkole?
Brawa dla nich.
Kurwa. Nie do wiary.
Ludzie tak próbują być politycznie poprawni i postępowi,
że niedługo zakażą używać słowa „pedofil”,
bo to obraża ludzi uzależnionych od dzieci.
I zaczną się kolejki do lekarzy osób uzależnionych od dzieci.
Będą im się zwierzać, że mają ochotę na molestowanie dzieci.
Uznają to za objaw chorobowy.
Ale spokojnie.
Damy ich do ośrodków, na koszt podatników,
i będziemy odzwyczajać od dzieci.
Niby jak?
Heroiniści dostają metadon,
a pedofilom podsuniemy karły.
To może się udać.
Serio.
Niby jak?
Tego jeszcze nie przemyślałem.
Zawieziemy takiego do ośrodka z karłami.
W święta będzie zamknięte, bo wtedy trudno o personel.
Odwyk trwa od lutego do listopada.
Zatrudnimy masę karłów,
przebierzemy je za dzieci i będą tak latać po terenie.
Karły z wolnego wybiegu.
Właśnie tak.
Choć będą wyglądać na sześciolatki,
to dorośli, więc wszystko jest na legalu.
Za kasę zgodzą się na seks.
Pedofil upatrzy sobie jednego i pogmera mu w gaciach.
Pacjent może się oburzyć, że nie jest gejem.
Czy pedofil może być homofobem?
Wyobraźcie sobie hetero pedofila,
który ciągnie dziewczynkę do lasu.
Widzi taki innego pedofila z chłopcem i wyzywa go od pedziów.
W jednej dzielnicy Londynu chcieli eksmitować pedofilów
mieszkających kilometr od szkoły.
Mówcie, co chcecie, ale pedofile nie są leniami.
Wielu pracuje jako kierowcy autobusów.
Tak jest.
Opowiem prawdziwą historię o nauczycielu pedofilu.
Był 1976 rok, miałem 14 lat.
Teraz mi go trochę żal.
To był nerwowy facet przed 30.
Był gejem i miał romans z 16-latkiem.
Teraz to jest całkowicie legalne,
ale wtedy gościu został wykluczony i skazany.
Wybuchł wielki skandal.
Pamiętam, że po powrocie do domu
mama zapytała, czy mnie dotykał.
„Nie”.
„Jesteś pewien?”
„Tak”.
Powiedziała, że pewnie mu się nie podobałem.
Więc mama dokuczała mi,
że nie byłem dość atrakcyjny, by gość mnie wykorzystał.
Mogłem popaść w kompleksy i chcieć jej dopiec.
Mogłem spędzać wieczory
na obciąganiu kierowcom autobusów.
Moja mama już tak miała.
Była solą tej ziemi, ale gadała prosto z mostu.
Robiła dla nas wszystko, ale też dużo narzekała.
Pani Dawson, nasza sąsiadka, była 25 lat starsza od mojej mamy.
Gdy mama miała 60 lat, ta staruszka miała 85.
Świat o niej zapomniał, mieszkała sama.
Tylko moja mama o nią dbała.
Robiła jej zakupy, sprzątała,
gotowała obiady, rozmawiała, chodziła na podwieczorki.
Trwało to długo.
Kiedyś dzwonię do mojej 70-letniej mamy i pytam,
dokąd poszła, bo nikt nie odbierał.
Mama była u pani Dawson.
Na pytanie co u sąsiadki, mama mówi:
„Ona nie chce umrzeć”.
Dobrze wspominam dzieciństwo w Reading.
I dlatego nigdy tam nie jeżdżę.
Na całym świecie wpadam na kogoś z Reading.
No dobrze, wyluzujmy, ale ludzie nie odpuszczają.
Dopytują, czy znam Normana Taylora.
Mówię, że nie mam pojęcia, kto to.
Upierają się, że on mnie zna.
No tak, zna mnie z telewizji.
Pytają, czy chodziłem do podstawówki Ashmead
i czy znam Pete’a Shepherda, który uczęszczał tam w 1993.
Ludzie, miałem wtedy 31 lat.
Podobno on mnie zna.
Jeśli ma telewizor, to zagadka rozwiązana.
Lubię stare historie.
Nudzą mnie opowieści o show-biznesie, wolę prawdziwe historie.
Na spektaklach gadam o tym, co mi się przydarzyło.
Opowiem wam teraz jedną o przytulaniu.
Od kilku lat nikt się nie przytula.
Mnie to pasuje, bo nie lubię się przytulać.
W dzieciństwie nikogo nie przytulałem.
To się zmieniło w Londynie.
Dzieci z klasy robotniczej w Reading nie przytulają innych.
Nie przytulamy taty, dziadka ani brata.
Nakręcamy się i drażnimy, to są nasze przytulaski.
Na pogrzebie taty stałem obok mojego brata Boba.
Jarał fajeczkę i podszedł do nas wujek Mike.
Widzieliśmy się z nim 25 lat temu, gdy miał 50 lat.
Brzydko się zestarzał.
Wujek przywitał się z nami.
Bob rozpoznał go i mówi: „O kurwa”.
Popatrzał po cmentarzu i zapytał wujka,
czy jest dla niego sens wracać do domu.
Dobre, nie?
Wujek się roześmiał i powiedział, że miło go widzieć.
To był ich przytulasek. Oto inny przykład.
W liceum moim najlepszym kumplem był Mark.
Po szkole zrobiliśmy sobie rok przerwy, by pracować i balować.
To było najlepsze lato w historii.
Potem jego babcia zmarła.
On z nią mieszkał, więc to przeżywał.
Po jej pogrzebie przyszedł do mnie.
Siedział tak w garniaku,
a ja nie wiedziałem, co powiedzieć.
Żadnego przytulania. Spytałem, jak było.
Odparł, że było strasznie.
Podczas kremacji babci wyszli na zewnątrz obserwować dym.
Wiatr zawiał inaczej i dym poleciał im prosto w twarz.
Wpadł też do ust.
Zapytałem, jaki dym miał posmak.
Odpowiedział, że gorzki,
na co odparłem, że to była jej łechtaczka.
Widzicie?
Mark mnie opierdolił i się roześmiał.
To właśnie był nasz uścisk.
Opowiem wam ostatnią historię.
Gdy mówię, że opowieść jest prawdziwa,
to nie ściemniam.
To będzie moja ulubiona opowieść ze szkoły.
Był rok 1976, miałem 14 lat.
Chodził z nami Gary Masterman, który zachorował na zespół Tourette’a.
W każdym zdaniu było przekleństwo.
Dowiedzieliśmy się o tym na apelu.
Znali go wszyscy nauczyciele i dzieci.
Bardzo lubiliśmy Gary’ego.
Czasami jego tiki były trafne.
Mieliśmy lekcję z młodą nauczycielką panią Wilkie.
Stała przy tablicy i zapisywała nasze pomysły.
Pytała dzieciaki o opinie i chwaliła za odpowiedzi.
A Gary do niej krzyknął, że zrobi jej palcówę.
Babka zapytała: „Ktoś jeszcze?”.
Wskazała na Seana Dixona,
a on mówi, że zrobi jej palcówę.
Dziękuję wam i dobranoc.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre