Downloaded from YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎สวัสดีครับ ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‎โปรดให้การต้อนรับ
‎ชายผู้ที่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้จริงๆ เลยขึ้นเวที
‎ริคกี้ เจอร์เวส
‎สวัสดีครับ
‎สวัสดี ขอบคุณครับ
‎จุ๊ๆ ขอบคุณมากครับ จุ๊ๆ
‎ไม่เอาครับ จุ๊ๆ
‎ขอบคุณ แต่หุบปากสิวะ
‎หยุดโห่ร้องแม่งเหอะ หรือแค่หัวเราะก็เถอะ
‎ไม่เอา แต่ขอบคุณนะ… จุ๊ๆ ทุกคนใจเย็น
‎จุ๊ๆ
‎ผมถ่ายทำเจ้านี่อยู่ หุบปาก พวกเห้เอ๊ย
‎ขอบคุณมากครับ
‎ขอต้อนรับสู่โชว์ของผม
‎มันไม่ใช่โชว์หรอก ‎ไม่มีนักเต้นหรือนักกายกรรมโยนของ
‎หลักๆ แล้วมันก็แค่นายคนหนึ่งมาพูด ‎ซึ่งโดยเนื้อแท้ สแตนด์อัพคอมเมดี้ก็คือแบบนั้น
‎นายคนหนึ่งมาพูด
‎เหยียดเพศนะ
‎แล้วพวกตลกหญิงตลกๆ ทุกคนนั่นล่ะ
‎แบบ…
‎ไม่ๆๆ
‎ใช่แล้ว ไม่ๆๆ
‎ผมจะไม่เล่นแบบนั้น โอเค ใช่แล้ว ‎นั่นตลกประชดน่ะ โอเคมั้ย
‎จะมีอะไรแบบนั้นนิดหน่อยตลอดทั้งโชว์นี้ ‎ลองดูว่าคุณจะสังเกตเห็นมันมั้ย
‎นี่ไง นั่นคือเวลาที่ผมพูดอะไร ‎ที่ผมไม่ได้ตั้งใจให้ขำกันจริงๆ
‎แล้วพวกคุณในฐานะคนดูน่ะ คุณก็หัวเราะผิดเรื่อง
‎เพราะคุณรู้ว่าเรื่องที่ถูกคืออะไร ‎มันเป็นวิธีหนึ่งในการเสียดสีทัศนคติ
‎เหมือนมุกแรกนั่นไง
‎ผมใช้มุกเหยียดเพศแบบโบราณที่ใช้กันทั่วไป ‎ว่าพวกผู้หญิงไม่ตลก
‎ทีนี้ ในชีวิตจริงน่ะ ผมรู้ว่ามีผู้หญิงตลกๆ อยู่เพียบ
‎เช่น…
‎ผมทำมันอีกแล้ว สังเกตได้ดี ดีแล้ว
‎ไม่นะ แต่มีอยู่จริงๆ
‎เดมเอ็ดน่า เอเวอเรจไง เธอ…
‎เอ็ดดี้ อิซซาร์ด
‎เธอสุดยอดเลย ใช่มั้ยล่ะ
‎เธอไม่เพียงแต่เป็นตลกที่ยอดเยี่ยม ‎แต่ยังเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมด้วย จริงมั้ย
‎เธอสุดยอดมากในเรื่องนั้น ‎ในบทหมอนั่น ไม่ใช่เหรอ
‎ยินดีครับที่ได้กลับมา
‎ผมกลับมาตกหลุมรักสแตนด์อัพคอมเมดี้ ‎ในทัวร์ครั้งก่อนของผม "มนุษย์หนอมนุษย์"
‎ผมไปแสดงตามเวทีต่างๆ ทั่วโลก ‎เน็ตฟลิกซ์ซื้อมันไปเป็นจำนวนเงินทำสถิติ
‎มันเป็นสเปเชียลที่มีคนดูมากที่สุดของปี
‎ผมคิดว่า "ทุกคนรักผมแล้วตอนนี้"
‎แล้วผมก็ได้รับทวีตนี่
‎ทวีตของจริง โอเคมั้ย
‎"เรียกตัวเองว่าตลกด้วยเหรอ"
‎เขาก็รู้ว่าผมเรียก
‎ผมเขียนคำนั้นไว้โต้งๆ ในไบโอทวิตเตอร์ของผม
‎"เรียกตัวเองว่าตลกด้วยเหรอ
‎นายมันตลกพอๆ กับ…"
‎พอมาถึงนี่ผมก็คิดว่าเขาจะเชือดเลย
‎แล้วบอกว่า "มิแรนด้า" หรือว่า…
‎ไม่เอาน่า!
‎ไม่เอาน่า ทุกคน อย่า…
‎ผมล้อเล่น ใช่แล้ว
‎"เรียกตัวเองว่าตลกด้วยเหรอ
‎นายมันตลกพอๆ กับตดในงานศพทารกเลย"
‎เขาพยายามทำร้ายความรู้สึกผม
‎แต่ความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเขา ‎คือการเลือกอะไรที่จี้โคตรๆ
‎อย่างกับว่านั่นมัน… ตดในงานศพทารกเนี่ยนะ
‎โบสถ์ใหญ่เสียงสะท้อนก้อง
‎ทุกคนแค่สะอื้นอยู่เงียบๆ แบบนั้น
‎โลงศพเล็กกระจิ๋วหลิว
‎แล้วก็มีคนตดเนี่ยนะ
‎คุณจะหัวเราะ
‎ต่อให้เป็นลูกคุณก็เถอะ รู้มั้ย ไม่หรอก
‎ถ้าคุณอยู่ที่งานศพ ‎เด็กก็ตายไปเป็นสัปดาห์แล้ว เข้าใจที่ผมพูดเนอะ
‎คุณอาจพร้อมจะหัวเราะ
‎โดยเฉพาะถ้าคุณเป็นพ่อเด็ก
‎ถ้าคุณเป็นแม่ คุณอาจยังพบว่า ‎มันยากที่จะเห็น "ด้านที่น่าขันของอะไรๆ"
‎โอ๊ย พวกผู้หญิง
‎ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคน
‎ผมหมายถึงพวกที่หัวโบราณ ‎ผู้หญิงหัวโบราณ ให้ตายสิ
‎แบบว่าพวกที่มีมดลูกน่ะ
‎พวกเต่าล้านปีห่านั่น
‎ไม่หรอก ผมชอบผู้หญิงยุคใหม่ ‎พวกนั้นยอดเลย จริงมั้ย
‎ผู้หญิงยุคใหม่ที่เราเห็นกันพักหลังนี่
‎พวกที่มีเครากับไอ้จ้อน พวกนั้นดี…
‎พวกนั้นดีงามพระรามสี่ ผมปลื้มพวกนั้น
‎ทีนี้พวกผู้หญิงหัวโบราณน่ะ พวกนั้นแบบว่า ‎"อุ๊ย พวกนั้นอยากใช้ห้องน้ำเรา!"
‎"ทำไมพวกเขาไม่ควรใช้ห้องน้ำคุณล่ะ"
‎"มันของผู้หญิง!"
‎"พวกนั้นเป็นผู้หญิง ดูสรรพนามพวกเขาสิ"
‎"คนคนนี้มีอะไรไม่เป็นผู้หญิงบ้าง"
‎"เอ้อ จู๋เขาไง"
‎"จู๋ 'เธอ' นังขี้เหยียดเอ๊ย!"
‎"ถ้าเขาข่มขืนฉันล่ะ"
‎"ถ้า 'เธอ' ข่มขืนคุณต่างหาก"
‎"นังเทิร์ฟร่านเอ๊ย!"
‎แต่ทวีตนั่นสรุปให้เห็นว่าตลกเป็นยังไง ใช่มั้ยล่ะ
‎ว่ามันขึ้นกับมุมมองส่วนตัวแค่ไหน ‎ว่าคนคนหนึ่งน่ะ บางคนอาจจะคิดว่าเขาตลก
‎บางคนคิดว่าเขาเป็นคนที่ตลกน้อยที่สุดในโลก
‎และเวลาคนพูดกับผมเรื่องตลกอีกคน
‎พวกเขาก็บอกว่า "เขาไม่ตลกเลย"
‎ถึงแม้ผมจะเห็นด้วยกับพวกเขา ผมก็ยืนหยัด
‎ผมบอกว่า "คุณพูดแบบนั้นไม่ได้ ‎คุณต้องบอกว่าคุณคิดว่าพวกเขาไม่ตลก"
‎ผมเกลียดเวลาคนพูดกันว่า "มุกนี้มันล้ำเส้น"
‎ผมบอกว่า "ไม่ ‎คุณต้องบอกว่าคุณรู้สึกว่ามุกนี้มันล้ำเส้น"
‎มันเป็นเรื่องของความรู้สึก ‎และความรู้สึกเป็นเรื่องเฉพาะตัว
‎และมีตลกอยู่สารพัดแบบ ‎และตลกก็วิวัฒนาการมาเรื่อยๆ
‎ตอนนี้มีตลกแบบใหม่อยู่แบบหนึ่ง ‎เรียกว่าตลกตาสว่าง ถูกมั้ย
‎ไม่ มันหัวก้าวหน้ามากๆ รู้มั้ยครับ
‎มีคลับที่นักแสดงตลกต้องเซ็นข้อตกลง
‎บอกว่าจะไม่พูดอะไรที่สุ่มเสี่ยง ‎หรืออะไรที่อาจทำให้ใครขุ่นเคือง
‎มันเป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับผู้ฟัง ตลกตาสว่าง
‎และผมก็พยายามดูมันไปนิดหน่อย
‎และผมก็ตัดสินใจว่า ‎ผมดูหลุยส์ ซี. เค. ช่วยตัวเองยังดีกว่า
‎เราพูดถึงเขาต่อไปไม่ได้แล้ว เขาโดนแบน
‎แค่ขอโทษและเดินหน้าต่อไปไม่พอ คุณต้อง…
‎เหมือนเควิน ฮาร์ทที่น่าสงสารน่ะ ‎เขาได้งานเป็นพิธีกรงานแจกรางวัลออสการ์
‎มันเป็นวันที่ดีที่สุดของเขา ‎เขาทวีตว่า "ผมอยากทำงานนี้มาทั้งชีวิต"
‎แล้วก็มีคนเจอทวีตเมื่อสิบปีก่อนพวกนี้
‎ฟังนะ มันเป็นทวีตที่ออกจะไม่เป็นผู้ใหญ่ ‎ออกจะเกลียดกลัวคนรักเพศเดียวกัน
‎มันเป็นเรื่องลูกชายเขา เขาบอกว่า ‎"อ๊ะ ลูกชายผมทำแบบนี้ๆ
‎หวังว่าเขาจะไม่เป็นเกย์"
‎มีกระแสตีกลับหนักมาก เขาบอกว่า ‎"ผมไม่ได้เกลียดกลัวคนรักเพศเดียวกัน ขอโทษ"
‎เขาลบมันแล้วก็บอกว่า "ผมเสียใจจริงๆ"
‎สิบปีต่อมา มีคนไปเจอภาพแคปหน้าจอ
‎แล้วก็บอกว่า "ดูสิ เขาทำแบบนี้"
‎แล้วออสการ์ก็บอกว่า "คุณต้องขอโทษอีกรอบ"
‎เขาบอกว่า "ไม่ ผมขอโทษแล้ว ‎ผมจะขอโทษไปเรื่อยไม่ได้"
‎แล้วเขาก็พูดถูก ถ้าการขอโทษ ‎และพัฒนาตัวเองไม่มีค่าอะไร
‎เขาทวีตมันไปอีกรอบก็เหมือนกัน
‎นั่นคือวิธีที่ผมจัดการกับเรื่องสวะๆ อะนะ
‎แต่ถ้าคุณเป็นคนประเภทที่ ‎สนุกกับการเห็นคนอื่นถูกแบน
‎เพราะเรื่องที่พวกเขาพูดเมื่อสิบปีก่อน
‎คุณก็แค่กำลังทำให้แน่ใจได้ ‎ว่าวันหนึ่งคุณเองจะโดนแบน
‎เพราะเรื่องที่คุณพูดวันนี้
‎คุณคาดเดาไม่ได้หรอก ‎ว่าอะไรจะทำให้คนเคืองในอนาคต
‎คุณไม่รู้ว่ากลุ่มพวกมากลากไป ‎ที่ใหญ่ที่สุดจะเป็นใคร
‎แบบว่าเรื่องเลวร้ายที่สุดที่คุณอาจพูดได้วันนี้
‎ที่จะทำให้คุณโดนแบนในทวิตเตอร์ ถูกขู่ฆ่า
‎เรื่องเลวร้ายที่สุดที่คุณอาจพูดได้วันนี้คือ ‎"ผู้หญิงไม่มีจู๋หรอก" ถูกมั้ย
‎เนี่ย ไม่มีใครเห็นเรื่องนั้นล่วงหน้าแน่ๆ
‎ไม่มีทวีตเมื่อสิบปีก่อนที่คนพูดกันว่า…
‎คุณจะไม่เจอทวีตเมื่อสิบปีก่อน
‎ที่ใครสักคนพูดว่า "ผู้หญิงไม่มีจู๋หรอก"
‎คุณรู้มั้ยว่าทำไม ‎เราไม่เคยคิดว่าเราต้องพูดน่ะสิวะ
‎เลียม นีสัน
‎เขาเกือบโดนแบน ใช่มั้ยล่ะ
‎เลียม นีสัน ทีนี้น่ะ
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาเล่าเรื่องนี้
‎แต่เขาก็เล่าให้นักข่าวคนหนึ่งฟัง ‎ที่งานเลี้ยงสื่อโปรโมทหนัง ใช่แล้ว
‎และเขาก็เริ่มพูดว่า
‎"ตอนนั้นเมื่อ 30 ปีก่อน
‎เพื่อนผมกลับมาบ้าน ‎แล้วเธอก็ถูกข่มขืนมา" ใช่แล้ว
‎และนั่นไม่ใช่ท่อนที่ตลกนะ
‎เขาเล่าว่า "เธอถูกข่มขืน ‎ผมถามว่า 'หมอนั่นหน้าตาเป็นไง'
‎เธอบอกว่าเป็นชายผิวดำ ‎ผมเลยเอากระบองของผมมา
‎แล้วก็ออกไป มองหาชายผิวดำคนแรกที่เจอ
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมได้สติขึ้นมาน่ะ"
‎แต่สิ่งที่แปลกเกี่ยวกับเรื่องนั้นก็คือ ‎ใครกันที่มีกระบอง
‎แต่มันเจียนอยู่เจียนไปมาก
‎พวกเขายกเลิกงานปฐมทัศน์คืนนั้น ‎เพราะกระแสตีกลับ
‎ชาวบ้านอยากให้ลบหนังนั่นทิ้ง และผมก็เข้าใจ
‎บางคนแยกแยะงานศิลปะ ‎จากชีวิตส่วนตัวของศิลปินไม่ได้
‎ผมรู้จักเลียม ผมเคยทำงานกับเขา ‎เขาเป็นคนน่ารัก
‎เขาไม่ใช่พวกเหยียดผิวแน่ๆ ‎แต่พอเรื่องนั้นแพร่ออกไป
‎แม้แต่ผมก็แบบ "ผมจะมีวันรู้สึกว่า ‎เรื่องชินด์เลอร์สลิสต์ตลกได้อีกมั้ยนะ"
‎เห็นได้ชัดว่าผมยังรู้สึกว่ามันตลกอยู่
‎แต่ตอนนี้คนเกรี้ยวกราดกันเยอะจริงๆ
‎และเราก็ได้ยินเรื่องนั้น ‎และชาวบ้านก็จริงจังกับมัน รู้ใช่มั้ยครับ
‎มีนักแสดงตลกอ็อกซ์บริดจ์ ‎ที่เขียนบทความให้หนังสือพิมพ์ไฮโซ
‎เรื่องกฎของตลก พวกเขาวางกฎกัน
‎แล้วทั้งหมดก็เป็นอะไรแบบ
‎"ตลกควรจิกกัดคนเหนือกว่า ‎คุณไม่ควรเล่นคนต่ำกว่าเด็ดขาด"
‎บางทีเราก็ต้องเล่นคนต่ำกว่านะ
‎เหมือนซ้อมเด็กพิการวัยตั้งไข่น่ะ
‎เข้าใจที่ผมพูดใช่มั้ย
‎ถ้าคุณจิกกัดคนเหนือกว่า ‎คุณจะพลาดเป้าไอ้เวรเปี๊ยกนั่นไป เขาจะชนะ
‎ผมชอบมุกนั่นเพราะมันเน้นให้เห็น
‎ความแตกต่างระหว่าง ‎การเล่นคนต่ำกว่าในมุกตลก
‎กับการเล่นงานคนต่ำกว่าจริงๆ
‎แต่คนเดี๋ยวนี้อยากให้คุณเชื่อว่า ‎คำพูดเป็นความรุนแรงจริงๆ
‎ทีนี้พวกคุณหัวเราะมุก ‎เรื่องการซ้อมเด็กพิการวัยตั้งไข่
‎ไม่มีใครเจ็บตัว ‎แต่ถ้าผมลากเด็กพิการออกมาจริงๆ
‎แล้วเริ่มซ้อมเขา คุณจะไม่หัวเราะ ใช่มั้ยล่ะ
‎นั่นคือเหตุผลที่ผมตัดท่อนนั้นทิ้ง
‎แต่คนพวกนี้น่ะกำลังอวดตัวว่าเป็นคนดี
‎พวกเขาพยายามลากชาวบ้านลงมา ‎เพื่อยกระดับสถานะตัวเอง
‎แล้วพวกเขาก็บอกว่า ‎"ไม่นะ เรากำลังปกป้องชนกลุ่มน้อย"
‎หลักๆ แล้วพวกเขากำลังบอกว่า ‎ชนกลุ่มน้อยไม่มีอารมณ์ขัน
‎ซึ่งเป็นการยกตนข่มท่านเอามากๆ
‎และผมก็เข้าใจเรื่องนั้นเหมือนกัน ‎ว่ามันเป็นยังไงที่เรามีกันอยู่น้อยกว่า
‎ในประเทศนี้น่ะ ยังมีคนผิวดำ ‎แค่ห้าเปอร์เซ็นต์ คนเอเชียห้าเปอร์เซ็นต์
‎กลุ่มที่มีความหลากหลายทางเพศห้าเปอร์เซ็นต์ ‎รู้ใช่มั้ยครับ จำนวนนิดเดียว
‎ทีนี้ ผมเป็นเศรษฐีเงินล้านผิวขาว ‎ที่ชอบเพศตรงข้าม ถูกมั้ย
‎เรามีกันอยู่ไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เลยนะ
‎แต่… ผมคร่ำครวญมั้ย ก็ไม่!
‎ผมได้…
‎ผมไม่ว่าอะไร ผมแค่เดินหน้าไปกับมัน ‎"เอาน่า ริค!"
‎"สู้ต่อ…"
‎ผมเหมือนโรซ่า พาร์คส์ ‎เข้าใจที่ผมพูดใช่มั้ย ผมเหมือน…
‎เพียงแต่ว่าผมต่อสู้เพื่อสิทธิ
‎ที่จะไม่มีวันต้องนั่งบนรถบัส แต่…
‎ชาวบ้านโวยเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาไม่ต้องดู
‎มันไม่กระทบอะไรพวกเขาเลย รู้มั้ย
‎และก็อีกนั่นแหละ ทุกคนมีสิทธิ์ ‎ที่จะไม่พอใจและโวย
‎แต่พวกเขาต้องรู้ว่าเราไม่ได้ ‎พยายามทำให้ใครไม่พอใจ
‎นั่นไม่ใช่เป้าหมายของเรา รู้มั้ย ‎เราพยายามทำให้พวกคุณหัวเราะ
‎เราพยายามมอบช่วงเวลาดีๆ ให้คุณ
‎ตกลงกันแบบนี้นะ โอเคมั้ย
‎คือผมน่ะด้นมุกสด
‎ถ้าผมพูดอะไรคืนนี้ที่ชวนเคืองมากๆ
‎ที่คุณไม่เคยได้ยินอะไรโคตรล้ำเส้น ‎ไปมากกว่านี้ในชีวิต แบบนั้นน่ะ
‎ก็อย่าเอะอะโวยวาย
‎ไปที่ที่ขายตั๋วหลังโชว์จบ ‎พวกเขาคืนเงินคุณทันทีไม่ได้
‎แต่มีแบบฟอร์มให้คุณกรอกข้อร้องเรียน
‎และผมก็จะรับมันไป แล้วก็ขี้ใส่มัน
‎นั่นแหละครับคือกฎของตลก
‎"เหนือธรรมชาติ" ทำไมต้องเป็นเหนือธรรมชาติ
‎อืม มีเหตุผลสองข้อ
‎ข้อหนึ่งคือผมอยากหักล้าง ‎ความเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ
‎ผมไม่เชื่อเรื่องอะไรเหนือธรรมชาติ
‎ผมเชื่อว่าอะไรก็ตามที่มีอยู่ ‎ถือเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติโดยนิยาม
‎และมันก็อธิบายได้ ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็ในท้ายที่สุด
‎อีกอย่าง ที่ใช้ชื่อ "เหนือธรรมชาติ" ‎เพราะธรรมชาติน่ะอย่างเหนือ รู้มั้ยครับ
‎มันน่าทึ่งที่เราได้มาอยู่ที่นี่และถกกันเรื่องนี้
‎เราเป็นสปีชีส์เดียว ‎ที่เปิดโอกาสให้จักรวาลได้เข้าใจตัวเอง
‎โอกาสที่เราได้แม้แต่จะมาอยู่ที่นี่
‎โอกาสที่คุณซึ่งเป็นคุณมีตัวตนอยู่ตอนนี้
‎โอกาสที่อสุจิจะไปเจอกับไข่ใบนั้น ‎คือ 400 ล้านล้านต่อหนึ่ง
‎และผมก็คิดว่าชีวิตเหมือนวันหยุด
‎เราไม่มีตัวตนอยู่มา 13,500 ล้านปี
‎แล้วเราก็มีเวลา 80-90 ปีนี่ถ้าเราโชคดี
‎แล้วเราก็ตาย และจะไม่มีวันได้มีตัวตนอยู่อีก
‎บางคนเคืองที่ได้ยินแบบนั้นด้วยซ้ำ
‎พวกเขาบอกว่า "คุณพูดงั้นไม่ได้นะ ‎นี่ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญ
‎มันดีเกินไป ต้องมีใครสร้างทั้งหมดนี่ขึ้นมาแน่
‎ฉันพิเศษเกินไป ฉันจะไม่มีตัวตนอยู่ไม่ได้หรอก
‎ฉันจะได้มีชีวิตอีกครั้ง ฉันจะขึ้นสวรรค์
‎ฉันจะได้ไปอยู่กับเพื่อนๆ และครอบครัว ‎หรือเป็นวิญญาณกลับมา
‎และเดินอยู่ท่ามกลางพวกคุณ
‎หรือไม่ฉันก็จะกลับชาติมาเกิดใหม่ ‎ฉันจะกลับมาเป็นคนอื่น"
‎นั่นก็แค่คนอื่นน่ะ
‎นั่นคืออย่างเดียวที่เกิดขึ้น คุณไม่เกี่ยวเลย
‎นั่นก็แค่คนอื่น จริงมั้ย
‎แน่ละว่าคนจำนวนมากเชื่อเรื่องกลับชาติมาเกิด
‎บางคนอ้างว่าตัวเองจำได้ว่าชาติก่อนเป็นใคร
‎มีสมาคมหนึ่งอยู่ในอเมริกา ก็แน่ละนะ
‎ในแคลิฟอร์เนีย ก็แหงอยู่แล้ว จริงมั้ย
‎และพวกเขาก็จำได้ว่า ‎ตัวเองเป็นใครเมื่อชาติก่อน
‎พวกเขาเป็นคนพิเศษพอดูเสมอในชาติก่อน
‎ไม่ได้เป็นงั้นเท่าไรในชาติปัจจุบันนี้ จริงมั้ย
‎แต่ผมเคยดูสารคดีเกี่ยวกับมัน
‎และทุกปี พวกเขาก็จะมี ‎งานปาร์ตี้ "มาแบบที่คุณเคยเป็น"
‎ซึ่งพวกเขาจะแต่งตัว ‎เป็นคนที่พวกเคยเป็นในประวัติศาสตร์
‎นโปเลียนสองคน
‎เพราะงั้นอย่างน้อยคนหนึ่งก็โกหกแน่ๆ ละวะ
‎ไม่มีการกลับชาติมาเกิดหรอก ไม่มีผี
‎พวกคุณเคยเห็นรายการล่าผีทั้งหมดนั่นมั้ย
‎ให้ตายสิ รายการล่าผีเป็นร้อยๆ
‎ปีแล้วปีเล่า รายการนักล่าผีคนดัง
‎ทั่วโลกเลย
‎วิดีโอหลายต่อหลายพันชั่วโมง
‎แต่พวกเขาไม่เคยเห็นผีแม่งสักตัว ไม่เลยสักตัว
‎มีแต่อะไรแบบ "โอ๊ะ นั่นอะไร ‎อ๋อ มันแค่… ไม่ ไม่ใช่…"
‎"ได้ยินนั่นมั้ย มันใช่… อ้อ คุณเองเหรอ
‎ไม่นะ"
‎ลองนึกดูสิว่าจะเป็นยังไง ‎ถ้ารายการชีวิตสัตว์ป่าเป็นงั้น
‎นึกภาพการดูเดวิด แอทเทนเบอเรอห์ ‎มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แล้วเขาก็
‎"ที่นี่บนเขาคิลิมันจาโร เราได้เห็น…
‎อ้าว ไม่ ไม่ใช่…"
‎"และริมฝั่งแม่น้ำลิมโปโป สัตว์หายาก…
‎อ๊ะ ไม่ใช่…"
‎คุณคงเลิกดูไอ้เวรนั่น
‎พวกนั้นไม่เคยเห็นผีสักตัว
‎แต่ตรงข้ามกัน รายการล่าพวกใคร่เด็กน่ะ…
‎ปกติจะมีอยู่คู่หนึ่งในทีมงาน เผื่อๆ ไว้
‎โดยเฉพาะถ้าเป็นผลงานการผลิตของบีบีซี
‎โอ๊ย เงียบเถอะ
‎ไม่มีการกลับชาติมาเกิด ‎ไม่มีผี ไม่มีสวรรค์ ผมเชื่อว่างั้น
‎ชาวบ้านทำใจไม่ได้ มาซักถามผมในทวิตเตอร์ ‎พอรู้ว่าผมเป็นคนไม่มีศาสนา
‎พวกเขาว่า "คุณไม่เชื่อเรื่องพระเจ้าเลยเหรอ" ‎ผมก็ว่า "ไม่"
‎"คุณสวดภาวนาบ้างมั้ย" ผมก็ว่า "ไม่"
‎"ทำไมคุณไม่สวดภาวนา ‎เผื่อๆ ไว้ว่าพระเจ้ามีจริง"
‎ผมบอกว่า "ทำไมคุณ ‎ไม่แขวนกระเทียมไว้เหนือประตูล่ะ
‎เผื่อแดร็กคูล่ามีจริง"
‎ผมไม่มีปัญหากับการสวดภาวนาหรอก
‎ผมรู้จักชาวคริสต์ ชาวมุสลิม ‎แล้วก็ชาวยิวดีๆ เยอะแยะ
‎และถ้าคนในครอบครัวผมป่วยหนัก ‎พวกเขาบอกว่า "ฉันจะสวดภาวนาให้"
‎ผมก็จะว่า "ขอบคุณมาก" ‎เพราะนั่นเป็นการแสดงไมตรีจิต
‎ถ้าพวกเขาบอกว่า "เรายกเลิกเคมีบำบัดด้วย"
‎ผมก็จะบอกว่า "อย่าทำงั้น"
‎"สวดภาวนาเหรอ ตามใจ พวก
‎แต่มาสวดภาวนาด้วยทำเคมีบำบัดด้วย โอเคมั้ย
‎เพราะนั่นได้ผลเหมือนกัน ‎กับทำเคมีบำบัดอย่างเดียว
‎เพราะงั้นก็เก็บเรื่องนั้น ‎ไว้ชัวร์ๆ ดีกว่า โอเคนะ"
‎ผมเคยเจอปัญหาเพราะพูดถึงการสวดภาวนา ‎ในทวิตเตอร์ จำเมื่อสองสามปีก่อนได้มั้ย
‎หายนะภัยร้ายแรงในโอคลาโฮมา ‎พายุเฮอร์ริเคนนั่นน่ะ
‎ชาวบ้านเสียชีวิต เสียหนทางทำกิน ‎และผมก็บริจาคเงินให้กาชาด
‎ผมทวีตเรื่องนั้นไปพร้อมลิงค์ บอกว่า ‎"คุณบริจาคที่นี่ได้เหมือนกัน"
‎พยยามช่วยพวกเขาระดมทุน
‎และหนึ่งในนิตยสารบันเทิง ‎ไร้สาระที่สุดจากอเมริกานั่น
‎แอคเคาท์นั่นก็ทวีต ‎ข้อความนี้ที่ทำให้ผมหงุดหงิด
‎เขาทวีตว่า "บียอนเซ่กับริฮานน่า ‎ส่งคำภาวนาไปถึงโอคลาโฮมา"
‎และผมก็ทวีตกลับไปว่า ‎"ผมรู้สึกเหมือนไอ้เวรเลย ผมส่งไปแค่เงิน"
‎มีคนเคยทวีตมาหาผมทีหนึ่งว่า
‎"คุณจะมาข้างเตียงเด็กที่กำลังจะตาย
‎แล้วบอกว่าสวรรค์ไม่มีจริงมั้ย"
‎ผมทวีตกลับว่า "งานนี้ได้เงินมั้ยล่ะ"
‎ผมไม่สนว่าพวกคุณจะเชื่อมั้ย ‎พวกคุณเชื่ออะไร พวกคุณสวดภาวนาถึงใคร
‎มันไม่กระทบอะไรผม
‎ผมก็แค่คิดว่าธรรมชาติน่ะเหนือพออยู่แล้ว รู้มั้ย
‎ผมว่าเราไม่ต้องการเทวดาและยูนิคอร์นหรอก ‎เรามีปลาหมึกยักษ์โว้ย
‎นั่นน่ะมีอยู่จริงๆ
‎มีแปดขา สมองเก้าก้อน ‎หัวใจสามดวง และจะงอยปากหนึ่งอัน
‎ตัดสินใจสิวะ ทำอะไรอยู่เนี่ย
‎ตุ่นปากเป็ด ‎สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ออกลูกเป็นไข่
‎ตอนนักวิทยาศาสตร์ค้นพบมันครั้งแรก ‎พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องต้มตุ๋น
‎เพราะมันออกไข่และมีนมด้วย
‎มันอาจทำคัสตาร์ดของมันเองได้ ‎มันไม่ได้ทำ แต่มันทำได้
‎มันทำได้ มันทำได้แน่นอน
‎แต่ถึงแม้เราจะรู้ว่าโอกาส ‎ที่เราจะมีตัวตนอยู่ด้วยนั้นมหาศาล
‎และชีวิตก็สั้นมาก
‎เราก็ผลาญมันไปกับ ‎การกังวลเรื่องต่างๆ เยอะมาก
‎เรื่องสิ่งที่อาจไม่มีวันเกิดขึ้น
‎กังวลเรื่องสิ่งที่จะไม่สำคัญในอีกสัปดาห์ข้างหน้า ‎อย่าว่าแต่อีกปีหรือสิบปี
‎ผมน่ะแย่มาก ผมกังวล ผมเป็นจอมกังวล
‎ผมนอนไม่หลับตอนกลางคืน ‎คิดว่า "จะเป็นไงนะถ้า…" อะไรแบบนั้น
‎และผมก็เกลียดความเครียด
‎ผมเลยพยายามกำจัดความเครียดออกไปจากชีวิต ‎ซึ่งก็เครียดมากจริงๆ
‎เพราะผมต้องมีแผนหนึ่ง แผนสอง แล้วก็แผนสาม
‎และถ้าผมทำงานทั้งหมดของผม
‎ตอนอยู่บ้าน ผมก็จะแบบ ‎"ใช่แล้ว นักรบ ไม่ต้องทำงาน แค่พักผ่อน
‎แค่ดื่มไวน์สักแก้ว แค่ผ่อนคลาย ใช่แล้ว"
‎ถ้ามีอะไรผ่านประตูเข้ามา ‎ผมก็จะแบบ "นั่นมันห่าอะไรวะ"
‎ปกติมันเป็นเงินน่ะ
‎ใช่แล้ว
‎และเจน แฟนผมน่ะ ‎เธอก็แบบ "มาดูกันเถอะ ดีมั้ย"
‎เธอพยายามทำให้ผมใจเย็น ‎ตอนนี้ผมคบกับเจนมาเกือบสี่ปีแล้ว
‎และเราก็… ขอบคุณ
‎และเราก็เลี้ยงแมวมาตลอด
‎เพราะในช่วงแรกๆ เจนเคยอ่านมา ‎ว่าแมวจะทำให้เราอายุยืนขึ้น
‎คลายเครียด กันไม่ให้เราหัวใจวาย ‎และเส้นเลือดในสมองแตกถ้าเราตึงเครียด
‎หลักๆ แล้วเธอพยายามช่วยชีวิตผมอยู่
‎เราเลยเอาแมวมาเลี้ยง เราเลี้ยงแมวมาตลอด
‎ผมว่ามันได้ผลนะ แบบว่าถ้าผมเครียดจริงๆ
‎ผมก็จะถามว่า "แมวอยู่ไหน" ถูกมั้ย
‎หลับอยู่ก็ "ตื่นสิ ตื่น"
‎"อะไรล่ะ" คือไม่หรอก แล้วผมก็จะลูบแมว ‎แล้วก็คิดว่า "โอ๊ย ฉันเครียด
‎ดูสิ มันไม่เครียดเลยจริงๆ"
‎แล้วผมก็คิดว่า "ไม่ยุติธรรมเลย" ‎และนั่นก็ทำให้ผมเครียดขึ้นนิดหน่อย
‎เพราะผมแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า
‎มันไม่ต้องแบกอะไร ไร้จิตสำนึก ไร้ความรู้สึกผิด
‎คุณจะไม่มีวันเห็นแมวรู้สึกผิด ‎คุณจะไม่มีวันเข้าห้องไป
‎แล้วเห็นแมวแบบนั้น "นั่นมันบัดซบสิ้นดี"
‎คุณถามว่า "เป็นอะไร มีปัญหาอะไรเหรอ"
‎"อืม ไอ้ของห่าทั้งหมดที่อยู่ในนั้น ‎นั่นแหละที่เป็นปัญหา"
‎"เช่นอะไร" ‎"เช่นหนูเวรนั่นที่ฉันฆ่าไปไง
‎มันอาจจะมีครอบครัว ไม่ใช่เหรอ"
‎"ก็อาจใช่"
‎"ฉันไม่จำเป็นต้องทรมานมันก่อน"
‎มันไม่สนห่าอะไรหรอก
‎ถ้าแมวตัวโตพอ มันจะฆ่าคุณและกินคุณ ใช่มั้ยล่ะ
‎มันตรงข้ามกับหมาเลย โอเคนะ
‎นี่จะสรุปความแตกต่าง ‎ระหว่างแมวกับหมาให้จบๆ ไปเลย
‎แมวมีจู๋หนาม
‎เรื่องจริง ไปกูเกิลดูสิ
‎ระวังหน่อยล่ะ ใช่แล้ว แต่…
‎จู๋หนาม ใช่มั้ย มีเหตุผลสองข้อ
‎ข้อแรก มันตรึงตัวเมียไว้กับที่ระหว่างผสมพันธุ์
‎ดังนั้นมันก็สอดเข้าไปง่าย ‎จากนั้นก็ "อ๋อ จะหนีเหรอ โอ๊ย ไม่ได้หรอก"
‎และข้อสอง เมื่อมันถอนออก ‎ความเจ็บปวดจะทำให้ตัวเมียตกไข่
‎คิดถึงวิธีที่ต่างออกไปสิ
‎และนั่นก็ทำให้ผมคิดว่าพระเจ้าอาจมีจริง
‎เพราะแบบว่าเขาอาจสร้างแมวกับหมาขึ้นมา ‎เพราะมัน…
‎เขาแบบ "ตู้ม นี่เลย
‎แมวกับหมา ‎เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนฟู ประมาณนั้น
‎เจ้าจะอยู่บ้าน เป็นงานที่ดี จะมีคนเลี้ยงเจ้า
‎อยากได้จู๋แบบไหนล่ะ เจ้าหมา"
‎"ไม่สำคัญหรอกครับ ‎ท่านให้มาแบบไหน มันก็จะเป็นจู๋ที่ดีที่สุด"
‎แค่อะไรสักอย่าง ‎ที่เข้ากับชุดนอนชิ้นเดียวของผม แค่…
‎แค่เนินขนฟูเล็กๆ อะไรที่หมาผู้หญิงจะชอบ
‎เนินขนฟูเล็กๆ ‎ที่มีลิปสติกสีชมพูแท่งเล็กๆ อยู่ในนั้น"
‎"ลิปสติกขนฟู เลือกได้ดี
‎แมวล่ะ"
‎"ขอแท่งอึ๊บที่มีตะขอครับ"
‎แมวเป็นสัตว์ชนิดเดียว ‎ที่เลือกเป็นสัตว์เลี้ยงเอง นั่นเป็นความจริง
‎แค่เตร่เข้ามาในอารยธรรม ‎เมื่อประมาณหมื่นปีก่อน
‎แล้วก็แบบ "เมี้ยว ให้อาหารผม" ใช่มั้ยล่ะ
‎พวกมันประดิษฐ์เสียงเมี้ยวขึ้นมาเพื่อเรา ‎มันไม่ทำแบบนั้นตอนเป็นแมวป่า
‎"เมี้ยว" มันเรียนรู้ว่าเราจะ "อู๊ย"
‎และมันก็ได้ผล แมวผมร้อง "เมี้ยว" ผมก็ "อู๊ย"
‎ผมปล่อยให้แมวผมทำอะไรตามใจอยาก ‎มันนอนหรือไปที่ไหนก็ได้ที่อยาก
‎ถ้าเราได้รับพัสดุไปรษณีย์มา
‎ถ้าผมแกะมัน และถ้ามันลงไปในกล่อง
‎"อู๊ย" ผมโยนมันทิ้งไปไม่ได้
‎เรามีประมาณ 17 กล่องทั่วไปหมดทั้ง
‎คฤหาสน์
‎และถ้าเราดูทีวีกันอยู่ ผมกับเจนน่ะ ‎ถ้ามันมานอนตักเรา
‎เราก็ "นั่นเป็นสิทธิพิเศษ" เราไม่ขยับ ‎ต่อให้เราปวดฉี่ เราไม่อยากรบกวนมัน
‎อีกคนไปเอาเครื่องดื่มทั้งคืน แบบว่า "อู๊ย"
‎แล้วคนเขาก็บอกผมว่า "คุณสปอยล์แมวนั่น"
‎ผมก็ว่า "ใช่สิ ผมสปอยล์ มันเป็นแมวนี่"
‎มันไม่ใช่คน
‎เรื่องเลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นคืออะไรล่ะ ‎ถ้าเราสปอยล์แมว
‎มันไม่โตมาเป็นไอ้บอริส จอห์นสันหรอก มัน…
‎ไม่ ผมไม่พูดเรื่องการเมือง
‎ถึงแม้หมอนั่น ‎จะไม่มีปัญญาจัดการอะไรเลย โอเคนะ
‎คือเขาเริ่มต้นด้วยการพูดว่า ‎ผู้หญิงสวมบุรเกาะอ์ดูเหมือนตู้ไปรษณีย์
‎ทีนี้ มันไม่ได้ขึ้นกับบอริส จอห์นสัน ‎ว่าผู้หญิงมุสลิมจะสวมอะไรคลุมหน้า
‎มันขึ้นกับสามีเธอ
‎ไม่ใช่…
‎ไม่ใช่กฎของผม ไม่ใช่กฎผม
‎มุกนี้จะไม่อยู่ในสเปเชียล
‎ตัดต่อ
‎ใช่แล้ว แมว ใช่มั้ยล่ะ
‎ไม่นะ ผมรักแมวจริงๆ
‎ผมรักหมาจริงๆ เราไม่ได้เลี้ยงหมา ‎เพราะปกติแล้วเราเดินทางกันมากเกินไป
‎แต่ไม่ว่าเราไปที่ไหนในโลก ‎ไม่ว่านิวยอร์กหรือลอนดอน
‎เราก็ออกไปเดินเล่นทุกวัน แค่เพื่อไปเจอหมา
‎ในเซ็นทรัลปาร์คหรือแฮมพ์สเตดฮีท
‎ตอนนี้ผมรู้จักหมาแบบรู้ชื่อประมาณ 200 ตัว
‎และเราก็พบเพื่อนตัวน้อยๆ ‎ของเราสองสามตัวเสมอ
‎และมันก็ทำให้ผมอารมณ์ดีไปทั้งวัน ‎มันเหมือนเฮโรอีนของผมเลยว่ะ
‎และถ้าคุณพบหมาตัวใหม่ คุณก็แบบ "หวัดดี"
‎มันไม่เคยเจอคุณมาก่อน แต่ถ้าคุณดีกับมันน่ะนะ
‎มันเพิ่งเจอคุณ แล้วจู่ๆ ‎พวกคุณก็กลายเป็นเพื่อนรัก
‎มันยินดีทำทุกอย่างเพื่อคุณ ‎"อยากได้ไตเหรอ" มันน่าทึ่งมาก หมาน่ะ
‎มันทำให้ผมหัวเราะ ‎ป้ายที่คนเขาติดไว้ที่บ้านตัวเองนั่น
‎"ระวังหมา" ‎นั่นทำให้ผมอยากเข้าบ้านนั้นไปเจอมัน
‎ดังนั้นถ้าคุณอยากกันผมจากบ้านคุณ
‎ให้ติดป้ายที่เขียนว่า… ‎ไม่รู้สิ "ระวังเอดส์" มั้ง รู้มั้ย
‎ถึงแม้นั่นจะไม่ดีเท่าที่เคยเป็น ใช่มั้ยล่ะ เอดส์น่ะ
‎ไม่นะ พูดจริงๆ ‎มันเหมือนโรคทุกโรคทำให้เราผิดหวัง
‎แต่นั่นมัน… คือว่าในช่วงพีคๆ ของมัน ‎มันสุดยอดโคตรๆ เลย จริงมั้ย เอดส์น่ะ
‎โควิดเหรอ ไสหัวไปซะ ‎นั่นเทียบกับเอดส์ไม่ได้เลยสักนิด
‎ในยุค 80 น่ะ ผู้ชายสองคนคุยกัน
‎มันจะแบบ "นี่ นายจะบ๊วบให้ฉันมั้ย"
‎"ไสหัวไป นายเป็นเอดส์ ฉันจะตาย"
‎ตอนนี้มันแบบ "เอาเลย ‎ฉันจะกินยาไปตลอดชีวิตฉัน"
‎เข้าใจที่ผมพูดนะ มันไม่มี…
‎แต่พวกขี้เหยียดกระโจนใส่มันในยุค 80 ‎พวกคริสต์ฝ่ายขวา
‎ที่จริงก็พวกเคร่งคำสอนดั้งเดิมทั้งหมด ‎ด้วยการบอกว่า "นี่คือพระเจ้าพิโรธ"
‎"นี่คือบทลงโทษของพระเจ้า ‎สำหรับการรักร่วมเพศ"
‎ลองนึกภาพการคิดแบบนั้นสิ
‎คุณนึกภาพอะไรอยู่ในหัวน่ะ ‎ถึงได้คิดว่าเรื่องนั้นเป็นจริง
‎คุณคิดว่าพระเจ้าอยู่บนสวรรค์
‎แล้วก็มองลงมายังอารยธรรมมนุษย์
‎แล้วจู่ๆ เขาก็ว่า ‎"ข้าเบื่อการอัดตูดกันทั้งหมดนี่เต็มที
‎คือว่าอะไรกัน…
‎โอ๊ย ไม่เอาน่า พวก เกิดอะไร… อะไรเนี่ย
‎โอ๊ย ดูนั่น…
‎ข้าเตือนพวกเขาแล้ว มันอยู่ในไบเบิล
‎ห้ามอัดตูดกัน" ไม่ได้ใช้คำพวกนั้นหรอกนะ
‎เลวีนิติ 28:11
‎"ชายใดก็ตามที่หลับนอนกับชายด้วยกัน ‎เหมือนที่ทำกับผู้หญิง
‎ทั้งสองก็เป็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียน ‎และจะถูกประหารอย่างแน่นอน"
‎หลักๆ แล้วก็ห้ามอัดตูดกัน ถูกมั้ย
‎เขาเลยแบบ "พวกมันยั่วกันนี่ ‎ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง จะลงโทษยังไง
‎ข้ารู้แล้ว เอดส์" แบบนั้นน่ะ
‎แบบที่เขาทำกับแสงสว่าง แบบว่า ‎"อ๊ะ มันมืด ทำยังไงได้บ้างนะ แสงสว่าง"
‎ใช่มั้ย "จงให้มีความสว่าง"
‎แบบเดียวกับเรื่องนี้ "จงให้มีเอดส์
‎แล้วก็มีเอดส์"
‎ไม่ใช่บนโลก ‎แต่ในห้องทดลองของเขาบนนั้น ถูกมั้ย
‎เขาก็เลยสร้างเอดส์ขึ้นมา ทั้งหมดที่นั่น
‎แบบว่าสิ่งเล็กๆ ที่ร้ายกาจ ถูกมั้ย "นั่นไง"
‎คุณมองไม่เห็นมัน แต่เขาเห็นมันได้
‎แบบนั้น ถูกมั้ย
‎และเขาก็บอกว่า "เจ้าคือเอดส์" ‎พวกมันก็ว่า "เราคืออะไรนะ"
‎เขาว่า "เจ้าคือเอดส์" ‎มันก็ว่า "นั่นมันอะไรน่ะ"
‎"แบบว่าโรคที่เลวร้ายที่สุดที่เคยมีมา"
‎พวกมันก็ว่า "โอ๊ะ สุดยอด" และเขาก็ว่า…
‎เน็ตฟลิกซ์ซื้อโชว์นี้ไปแล้ว ช่างหัวพวกเขา เนอะ
‎"เจ้าคือเอดส์"
‎"ใช่สิ เราต้องทำอะไร" ‎"อ๋อ ข้าอยากให้เจ้าฆ่าพวกรักร่วมเพศ"
‎"ทำไมล่ะ"
‎"เพราะข้าไม่ชอบดูพวกนั้น"
‎"งั้นก็อย่าดูพวกนั้นสิ"
‎"ข้าไม่มีทางเลือก ข้าอยู่ทุกที่พร้อมกัน ดังนั้น…
‎ข้าก็กำลังดูคน 50 ล้านคนอัดตูดกันอยู่ตอนนี้
‎เพราะงั้นก็…"
‎"ใช่สิ งั้นเราต้องทำอะไร"
‎"ข้าจะส่งพวกเจ้าลงไปบนโลก" ‎"ที่ไหนนะ"
‎"แอฟริกา โอเคนะ"
‎"ทำไมเป็นแอฟริกาล่ะ"
‎"ยังไงพวกนั้นก็กำลังจะตายอยู่ดี"
‎ผมไม่ใช่คนพูดแบบนั้นนะ นั่นพระเจ้า ‎พระเจ้าเป็นคนพูดแบบนั้น
‎"ที่ไหนในแอฟริกาล่ะ"
‎"อ๋อ แค่ในตูดน่ะ โอเคมั้ย ‎ข้าจะส่งเจ้าเข้าไปใน…"
‎"ข้าจะ…" ‎"ในขี้พวกนั้นน่ะเหรอ"
‎"ใช่ๆ ข้าจะส่งเจ้าเข้าไปในตูด
‎นั่นคือที่ที่เจ้าจะทำงานที่ยอดที่สุดของเจ้า ‎เป็นส่วนมากตลอดยุค 1980
‎โอเคนะ งั้นข้าจะยัดเจ้าเข้าไปในตูด ตกลงนะ"
‎"แล้วไง" "อ๋อใช่
‎ถ้ามีจู๋เข้ามาที่ไม่ควรจะอยู่ที่นั่น
‎ก็เข้าไปในจู๋นั่นด้วย"
‎"อะไรนะ พวกเราทั้งหมดเลยเหรอ" ‎"ไม่ใช่
‎พวกเจ้าบางส่วนเข้าไปในจู๋ ‎บางส่วนอยู่ในตูดนั่นต่อ
‎เผื่อมีจู๋อีกอันผ่านมา
‎และถ้าข้ามองตูดนี่ไม่ผิด ก็จะมีจู๋มาอีกอัน"
‎"งั้นพวกเราบางส่วนก็ไปอยู่ในจู๋ ‎บางส่วนอยู่ในตูดต่อ"
‎"ใช่แล้ว" "แล้วไงต่อ"
‎"ฆ่ามันทั้งคู่เลย โอเคนะ"
‎"งั้นก็ฆ่าพวกรักร่วมเพศให้หมดเหรอ" "ใช่เลย"
‎"อะไรนะ เลสเบี้ยนด้วยเหรอ"
‎"ไม่ ไม่รวมเลสเบี้ยน โอเคนะ"
‎"ทำไมล่ะ"
‎"เพราะข้าชอบดูพวกนั้น"
‎แต่โรคทุกโรคทำให้เราผิดหวัง ‎ในท้ายที่สุด ไม่ใช่แค่เอดส์
‎หลังจากเอดส์ก็มีโรคซาร์ส ไม่ใช่เหรอ
‎จำซาร์สได้มั้ย ‎"โอ๊ย มันจะล้างเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ"
‎ไม่ได้เป็นงั้น แล้วก็อีโบล่า
‎เชื้อโรคกินเนื้อ "โอย อีโบล่ามาลอนดอน!"
‎พยาบาลบางคนตัวร้อนช่วงสุดสัปดาห์ ‎แล้วก็แค่นั้นแหละ ใช่มั้ย
‎แล้วก็ไวรัสซิก้า ‎จำทารกพวกนั้นที่เกิดมามีหัวครึ่งหัวได้มั้ย
‎"ไวรัสซิก้า!" "อย่าห่วงเรื่องนั้นเลย"
‎"โอ๊ย ฉันท้องอยู่!"
‎"เริ่มถักหมวกสิ"
‎คุณก็รู้ใช่มั้ย
‎พูดถึงการทำแท้ง…
‎นี่ ผมไม่อยากทำให้คนฟังแตกแยกนะ
‎แต่ผมสนับสนุนทางเลือก
‎ผมว่าผู้หญิงจะทำอะไรกับร่างกายตัวเอง ‎มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผมหรือผู้ชายหน้าไหน
‎แต่ในฝั่ง…
‎ขอบคุณ ในฝั่งตรงข้ามน่ะ ‎มีคนที่ต่อต้านการทำแท้งอยู่
‎นี่ไม่ได้พูดถึงแค่คนที่ไม่อยากทำแท้งเอง ‎นั่นคือทางเลือก
‎พวกเขาไม่อยากให้ใครทำเลย
‎มีส่วนน้อยอยู่ที่ท้าตีท้าต่อยมากๆ
‎ในบรรดาพวกนั้น ก็มีส่วนน้อยที่แม่ง…
‎มีอยู่กลุ่มหนึ่งในอเมริกาที่เหมือนผู้ก่อการร้าย
‎พวกนั้นวางระเบิดคลินิกทำแท้ง ‎เอาตัวอ่อนทารกสอดผ่านประตูบ้านคุณ
‎แล้วพวกเขาก็มีกลไก ‎โฆษณาชวนเชื่อไม่หยุดที่บอกว่า
‎"พวกเสรีนิยมน่ะ ‎พวกนั้นทำแท้งเด็กตอนอายุเก้าเดือน
‎ดึงเด็กผ่านช่องคลอดออกมา ทำให้เหลว"
‎คือเป็นทฤษฎีสมคบคิดที่บ้าชะมัด จริงมั้ย
‎แล้วตอนนี้พวกเขาก็มีอินเทอร์เน็ต ‎ก็เลยมีฟอนต์และมีม
‎มันเหมือนวิทยาศาสตร์สำหรับพวกนั้น
‎และเจ้าสิ่งนี้ก็ส่งไปทั่ว ‎คุณอาจเคยเห็นแล้ว แต่ผมจะเล่าให้ฟัง
‎มันว่างี้ ผมได้ยินฉบับที่ต่างออกไปหลายฉบับ
‎แบบว่า "นี่คือเลคเชอร์ของจริง" ‎หรือ "นี่คือแบบสอบถามของจริง"
‎ไร้สาระ มันเมคขึ้นมาทั้งนั้นแหละ มันว่างี้
‎"ผู้หญิงคนหนึ่งตั้งท้อง เธอมีลูกอยู่แล้วห้าคน
‎สองคนหูหนวก สองคนตาบอด
‎คนหนึ่งปัญญาอ่อน
‎เธอเป็นซิฟิลิส เธอควรมีลูกคนนี้มั้ย
‎ไม่เหรอ
‎ทำได้ดีนี่ คุณเพิ่งฆ่าบีโธเฟ่นไป"
‎คุณพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ แม่งไม่มีเหตุผลสักนิด
‎โอเค มาทำให้มันแฟร์ๆ มาทำแบบตรงข้ามกัน
‎งั้นก็โอเค มีผู้หญิงอีกคน เธอตั้งท้อง
‎ลูกสองคน หูได้ยินชัดมาก ‎สายตาดีมาก ฉลาดจริงๆ
‎เธอไม่เป็นซิฟิลิส เธอควรมีลูกคนนี้มั้ย
‎ควรเหรอ
‎ทำได้ดีนี่ คุณเพิ่งให้กำเนิดฮิตเลอร์
‎ทีนี้ ผมไม่อยากทำให้คนฟังแตกแยกนะ ‎แต่ผมไม่ปลื้มฮิตเลอร์
‎ฟังผมก่อน ผมมีเหตุผลของผม
‎ฟังนะๆๆ
‎และมันก็เป็นเรื่องไซไฟ ‎เมื่อไรก็ตามที่ผมเห็นซีรีส์ไซไฟ
‎ต้องมีอยู่ตอนหนึ่งที่พวกเขาคิดค้นไทม์แมชีนขึ้นมา ‎และกลับไปพยายามฆ่าฮิตเลอร์
‎และถ้าพวกเขาทำสำเร็จ ‎พวกเขาก็จะกลับมาปัจจุบัน
‎และมันก็แย่กว่าเดิม เพราะพวกเขา ‎ทำความต่อเนื่องของปริภูมิเวลาพัง
‎แน่ละว่าเป็นงั้น คุณเปลี่ยน ‎เรื่องเล็กน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์
‎มันก็เกิดผลหายนะใหญ่หลวง
‎ผมจะไม่เปลี่ยนอะไรหรอกต่อให้ทำได้
‎ชีวิตผมดีเกินไป
‎ผมยอมเสี่ยงแบบนั้นไม่ได้ คุณเข้าใจใช่มั้ย
‎ถ้านักวิทยาศาสตร์มาหาผม ‎แล้วบอกว่า "เราหาวิธีได้แล้ว
‎คุณไม่ต้องขึ้นไทม์แมชีนย้อนกลับไป แค่กดปุ่มนี้
‎มันจะฆ่าฮิตเลอร์ ‎ก่อนมีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิว ก่อนสงคราม
‎ปัจจุบันจะคงอยู่เหมือนเดิมเป๊ะ ‎เว้นแต่มันจะทำให้คุณผมแดงขึ้นหน่อย"
‎ผมก็จะบอกว่า "ไม่
‎ทำไมผมต้องยอมทนทุกข์ด้วย"
‎แต่เมื่อไรก็ตามที่คุณเห็นบทความไร้สาระพวกนั้น
‎เมื่อไรก็ตามที่มีการถามคำถามนั่น ‎ในแบบสอบถามงี่เง่าที่คนดังทำ
‎มีคำถามว่า "อะไรคือ ‎สิ่งแรกที่คุณจะทำถ้ามีไทม์แมชีน"
‎พวกเขาทุกคนตอบว่า ‎"จะกลับไปฆ่าฮิตเลอร์" เอาจริงดิ
‎คุณจะกลับไปซื้อหุ้นไมโครซอฟต์ ‎พวกตอแหลเอ๊ย จริงมั้ยล่ะ
‎ผมสัมภาษณ์ชาวบ้าน ‎ออกรายการวิทยุของผมในอเมริกา
‎และผมก็ถามคำถามนั้นเอาฮาเสมอ ‎และพวกเขาทุกคนก็ตอบว่า
‎"จะกลับไปฆ่าฮิตเลอร์"
‎ผมบอกว่า "คนเขาก็พยายามอยู่นะตอนนั้น"
‎ทีนี้พวกเขาก็บอกว่า ‎"อ๋อไม่ ฉันจะกลับไปฆ่าเขาตอนยังแบเบาะ"
‎งั้นคุณก็จะกลับไปหาตัว ‎ฮิตเลอร์ที่ยังแบเบาะ ถูกมั้ย
‎ที่ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
‎แล้วก็บีบคอเขาเฉยๆ เนี่ยนะ
‎อีกอย่าง คุณเคยเห็นฮิตเลอร์สมัยยังแบเบาะมั้ย
‎ให้ตายสิ น่ารักสุดๆ
‎ดูนั่นสิ
‎ดูหน้าน้อยๆ ของเขานั่นสิ
‎คุณจะกลับไป ‎แล้วก็คุณก็จะแบบ "นั่นฮิตเลอร์เหรอ"
‎"ใช่แล้ว" ‎คุณก็จะแบบ "อู๊ย เจ้านาซีน้อย เจ้าหนู!"
‎ผมรู้ว่าพวกคุณคิดอะไรอยู่ ทำไมผมถึงมีรูปของ…
‎ฮิตเลอร์น้อยในโทรศัพท์ผม
‎นั่นมันเรื่องของผม
‎ถ้าผมช่วยตัวเองกับภาพนี้จริงล่ะ แล้วไง
‎ถ้านั่นเป็นอย่างเดียวที่ผมใช้ช่วยตัวเองล่ะ
‎ไม่มีเหยื่อที่ไหนนี่ ไม่ใช่อาชญากรรม
‎คุณโทรแจ้งตำรวจตอนนี้เลยก็ได้ ‎ให้พวกเขามาบ้านผม
‎แล้วพวกเขาก็จะบอกว่า ‎"เราได้ยินว่าคุณยอมรับว่าเป็นพวกใคร่เด็ก"
‎ผมก็จะว่า "ใช่ แต่แค่กับ ‎รูปฮิตเลอร์ที่ตายไปแล้วสมัยแบเบาะ" ใช่มั้ย
‎ผมจะบอกว่า "ไปตรวจสอบกฎหมายดูสิ" ‎แล้วพวกเขาก็จะว่า "อืม ไม่มีปัญหาเลย"
‎"คุณอยากเห็นมั้ยว่าผมช่วยตัวเองที่ไหน" ‎"เอาสิ เอาเลย"
‎ผมเลยพาพวกเขาลงไปห้องชักว่าว ถูกมั้ย
‎หลักๆ แล้วมันก็เป็นห้องเก็บไวน์ที่ดัดแปลงมา
‎แต่มีรูปนั้นขยายขึ้น 100 เท่า โอเคนะ
‎ติดรอบผนัง แบบนั้นน่ะ ‎มีน้ำว่าวนาน 40 ปีหยดติ๋งลงมา
‎ผมเพิ่งอาศัยอยู่ที่นั่นมาแค่ห้าปี ผมเลยไม่รู้ว่า…
‎นั่นจะไม่อยู่ในเน็ตฟลิกซ์
‎ไม่หรอก แต่คนเขามีปัญหากับฮิตเลอร์กันจริงๆ
‎พวกเขาอยากกลับไปฆ่าหมอนั่น ‎และผมก็บอกว่า "ใจเย็น" ผมบอกว่า
‎"ฮิตเลอร์คือคนที่ฆ่าฮิตเลอร์เอง ไม่ใช่เหรอ"
‎ให้ตัว ย. เขาหน่อย
‎ย.ยุติธรรม ไม่ใช่ ย.ยิว
‎ผมไม่ห่วงเรื่องตายหรอก
‎หรือไม่ก็ผมก็ไม่ห่วงเรื่องการตาย ‎เพราะผมจะไม่รู้เรื่องนั้น
‎นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดเกี่ยวกับการตาย ‎คุณจะไม่รู้เรื่องนั้น
‎มันเหมือนการเป็นคนโง่แหละ ถูกมั้ย
‎มันเจ็บปวดสำหรับคนอื่นเท่านั้น
‎ผมห่วงเรื่องที่ว่าผมจะตายยังไง ‎ผมไม่อยากตายตามลำพังอย่างทรมาน
‎หรือไม่ผมก็ไม่อยากถูกพบในตู้เสื้อผ้า ‎ว่าใช้เข็มขัดแขวนคอ
‎สวมถุงน่องผู้หญิง
‎มีเอมิลไนเตรทเลอะทั้งตัว เข้าใจที่ผมพูดนะ
‎ผมไม่ชอบอะไรพรรค์นั้น ‎เพราะงั้นถ้ามีคนพบผมแบบนั้น
‎ให้รู้ไว้ว่าเพื่อนผมคนใดคนหนึ่งจัดฉากใส่ความผม
‎ไม่ ผมไม่ห่วงเรื่องตาย ผมไม่ได้ทำอะไร ‎เพื่อให้ไม่ตาย ถ้าคุณเข้าใจที่ผมพูด
‎ผมดื่มและกินมากเกินไปทุกวัน ‎ทำงั้นมา 40 ปีแล้ว
‎ทั้งกลางวันกลางคืน ผมดื่มและกินมากไป
‎คนเขาพูดกับผมว่า "ริค ถ้าคุณเลิกเหล้า
‎คุณจะอายุยืนไปอีกสิบปี"
‎ผมบอกว่า "แต่มันเป็นสิบปีสุดท้าย สิบปีเห่ยๆ"
‎ผมไม่อยากได้มัน โอเคมั้ย
‎ถ้าผมเลิกเหล้าตอนนี้และอยู่ไปจนถึง 80
‎และมีคนบอกว่า "คุณจะอายุยืนขึ้นได้อีกสิบปี"
‎ถ้าผมพูดได้ว่า "ยอดเลย ‎ผมจะได้ช่วงอายุ 20 ถึง 30 มาอีกรอบ"
‎นั่นก็จะเหมาะเหม็ง แต่ไม่เลย ‎คุณจะได้ช่วงอายุ 80 ถึง 90 มา
‎คุณพอรู้บ้างมั้ยว่าการอายุ 90 มันเลวร้ายแค่ไหน
‎ผมเคยเห็นคนอายุ 90 นั่งเก้าอี้นวม
‎และพวกเขาก็ร้อง "โอ๊ย" ‎และคุณก็ถามว่า "เกิดอะไร"
‎พวกเขาบอกว่า "ฉันทำกระดูกในตัวหักทุกชิ้น!"
‎เพราะพวกเขาเปราะบาง ‎เลือดจะกลายเป็นเถ้าธุลีอยู่แล้ว
‎พวกเขามีรอยช้ำ มีลิ่มเลือด
‎มีไส้เลื่อนปูดมาทุกที่ ใช่มั้ยล่ะ
‎ถ้าคุณอายุ 90 ปีและคุณเข้าไปในครัวเอง
‎เพื่อชงชาสักถ้วย ‎ถ้าคุณยกกาขึ้นมาและมันเต็มเกินไป
‎ก็มีโอกาสอยู่มากเลยที่ท้องไส้คุณ ‎จะหลุดออกมาจากรูก้น
‎เพราะงั้นก็กินและดื่มให้มากเท่าที่คุณอยาก ‎แล้วก็ตายๆ ห่าไป ผมขอแนะนำว่างั้น โอเคนะ
‎ขอบคุณครับ
‎ผมควรบอกว่าผมไม่ใช่หมอ
‎แต่ผมไปเจอหมอปีละครั้งหรือสองปีครั้ง
‎ผมต้องตรวจร่างกาย ‎สำหรับอะไรๆ แบบโชว์นี้กับทีวีโชว์
‎และผมก็เข้าเอกชน โอเคมั้ย
‎จ่ายไป 600 ปอนด์ ใช้เวลาสามชั่วโมง ‎แต่พวกเขาทำทุกอย่าง
‎ตรวจตัวอย่างเลือด ‎ตัวอย่างอุจจาระ ตัวอย่างปัสสาวะ
‎คลื่นไฟฟ้าหัวใจ หู จมูก คอ
‎ก้น นิ้ว ทุกอย่าง โอเคมั้ย
‎และคุณก็ต้องกรอกแบบฟอร์มยาวเหยียดนี่ ‎เขียนสไตล์การใช้ชีวิตลงไป
‎นั่นใช้เวลาแม่งเป็นชาติเลย
‎ผมกรอกไปตามจริง ยกเว้นปริมาณแอลกอฮอล์
‎ผมคิดมันออกมา แล้วผมก็ลดลงครึ่งหนึ่ง โอเคนะ
‎และพอเขามาถึงช่องนั้น ‎เขาก็ยังบอกว่า "นั่นมันเยอะมากเลย"
‎และผมก็คิดว่าผมชนะ ผมบอกว่า "งั้นเหรอครับ"
‎และเมื่อสามชั่วโมงนั่นจบลง
‎พวกเขาก็ได้ผลทั้งหมดกลับมาจากแล็บ
‎และเขาก็มีคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่นี่ ‎มันเหมือนองค์ประกอบร่างกาย
‎และจากตรงนั้น พวกเขาก็คิดหาเปอร์เซ็นต์ ‎ของโอกาสที่คุณจะเป็นโรคหลอดเลือดสมอง
‎หัวใจวายในหนึ่งปี ห้าปี สิบปี
‎และผลของผมก็ราวๆ เดียวกันตลอด
‎มันแย่ลงตลอดตามอายุ ‎เราทำอะไรไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนั้น
‎แต่ผมน่ะแบบ… ‎ผมอยู่สุดขอบน้ำหนักที่ดีต่อสุขภาพตลอด
‎ผมแค่เกือบเป็นโรคอ้วน ‎ผมก็แค่อยู่ตรงนั้นเลย แบบนั้นน่ะ
‎ผมเคยมีภาวะก่อนเบาหวานครั้งหนึ่ง ‎ผมต้องจัดการเรื่องนั้น
‎และตอนนี้ผมก็เป็นภาวะก่อนเกาต์ โอเคนะ
‎ภาวะก่อนโรคเกาต์ โอเคมั้ย
‎สรุปว่าเขาก็บอกทั้งหมดนั่นกับคุณและพูดว่า ‎"ตกลงเราจะทำยังไงกันกับเรื่องนี้"
‎และผมก็ว่า "หมายความว่าไงที่ว่า 'เรา'
‎ผมเพิ่งทำเงินให้คุณ 600 ปอนด์นะ พวก จริงมั้ย
‎คุณจะแก้ไขมัน และผมก็จะใช้ชีวิตต่อไป
‎คุณไม่เอารถไปเข้าอู่ ‎แล้วเขาก็บอกว่า 'ดอกยางสึกหมดแล้ว
‎แบริ่งปลายเพลาหมดสภาพ เราทำไงดี'
‎คุณจะแก้ไขมัน พวก และผมก็จะจ่ายเงินให้คุณ"
‎เขาบอกว่า "คุณต้องกินอาหาร ‎ที่มีไฟเบอร์มากขึ้น"
‎ผมอยากตอบไปว่า ‎"งั้นก็หาไวน์ที่มีไฟเบอร์ให้ผมสิ
‎ผมมีเงินซื้อทุกอย่างแหละ ‎คุณต้องคิดค้นของแบบนั้นได้แน่"
‎เขาบอกว่า "คุณท้องผูกหนักมาก"
‎ผมอยากบอกว่า ‎"เอาช้อนเข้าไปควักก็แล้วกัน พวก"
‎แล้วพวกเขาก็ปล่อยมันไว้ท้ายสุดเสมอ ‎พวกเขาไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ
‎พวกเขาบอกว่า ‎"และขอผมตรวจทวารหนักคุณได้มั้ย"
‎ซึ่งแปลว่าผมต้องบอกว่า "ได้ครับ ยินดี"
‎ผมก็แค่… ผมอยากให้ ‎พวกเขาเซอร์ไพรส์ผมระหว่างทางออกไป
‎"บาย" "บาย"
‎"แล้วนั่นก็เรียบร้อยดี" "ขอบคุณครับ"
‎แต่มีการเตรียมการเป็นการใหญ่ ‎และระหว่างที่พวกเขาล้างมืออยู่
‎พวกเขาก็ต้องบอกว่า ‎"คุณอยากให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อนมั้ย"
‎ตกลงว่าคุณจะเอานิ้วล้วงก้นผม
‎แล้วตอนนี้คุณก็จะให้เพื่อนมาดูเนี่ยนะ ‎ไม่ละ ทำไปเลย
‎และพวกเขาก็ให้คุณนอนบนม้ายาวนี่ ‎เริ่มจากนอนหงายก่อน
‎กางเกงในกับกางเกงลงไปกองที่ข้อเท้า ‎แยกเข่าเหมือนกบตัวเล็กๆ ใช่มั้ยล่ะ
‎และพวกเขาก็ตรวจไข่ก่อน ใช่แล้ว
‎และผมก็วิตกเวลาไปหาหมอ ผมวิตกจริงๆ
‎ผมเลยไข่หดหมด โอเคนะ
‎เขาต้องขุดคุ้ยมันออกมา ‎เหมือนหัวเต่า เข้าใจที่ผมพูดเนอะ
‎มันเหมือนกำปั้นน้อยๆ ‎แห่งความกลัวข้างล่างนั่น มัน…
‎และผมก็โคตรเกลียดมันเลย ผมแบบ…
‎แบบนั้นน่ะ โอเคนะ
‎ผมยัง… มันเลวร้ายมาก ใช่มั้ยล่ะ
‎จากนั้นพวกเขาก็พลิกคุณนอนตะแคง แล้วก็หล่อลื่น
‎แล้วก็… เอานิ้วล้วงก้น นั่นมันยอดมาก
‎ไม่ยอดหรอก นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ผมไป แต่…
‎"ผมอีกแล้ว" ‎"คุณมาแล้วเมื่อวานนี่" "ไม่เอาน่า"
‎แต่คราวนี้น่ะ มันเป็นคนแก่ และ…
‎ก็ยังเป็นหมออยู่แหละ ไม่ใช่แค่คนแก่ธรรมดา
‎"คุณหมอบอกว่าเขามาไม่ได้ ‎ผมเลยคิดว่าผมจะทำแทน"
‎มีอะไรแบบหมอเวชปฏิบัติทั่วไปสมัยก่อนน่ะนะ
‎เขาอายุประมาณ 75 ‎ใส่เสื้อเชิ้ต ผูกไท เสื้อนอกผ้าทวีด
‎เขานั่งอยู่บนเก้าอี้นวม ‎และเขาก็ไม่ได้ให้ผมนอนบนม้ายาว
‎ผมก็แค่ยืนอยู่ และเขาก็บอกว่า ‎"ปลดกางเกงกับกางเกงในคุณลงเลย"
‎ผมเลยแค่…
‎เขาก็เลยแบบ… ‎เขาก็เลยหัวอยู่ระดับไข่ผม โอเคนะ
‎และก็อย่างที่ผมบอก ผมวิตกเวลาไปหาหมอ
‎ผมเลยพล่ามเรื่อยเปื่อย ผมคุย
‎ผมคิดว่าถ้าผมเบี่ยงเบนความสนใจพวกเขา ‎พวกเขาจะไม่เจอมะเร็ง
‎เขาเลยเริ่มตรวจไข่
‎และผมก็ว่า "คุณหาอะไรอยู่ตรงนั้นกันแน่ครับ"
‎และปกติพวกเขาก็จะบอกว่า "จุ๊ๆ" และก็…
‎แต่เขาไม่ทำงั้น เขาตอบว่า "นั่นเป็นคำถามที่ดี"
‎แล้วเขาก็เอนหลังพิงพนัก ‎และเขาก็เริ่มบอกผมทุกอย่างเกี่ยวกับมะเร็ง
‎คือนี่ผมแค่ชวนคุยอยู่ ถูกมั้ย
‎และเขาก็พูดไปเป็นชาติ ‎เขาดูเหมือนจะปลื้มมัน ใช่มั้ยล่ะ
‎และผมก็จำได้ว่ามันดูไม่มีมารยาทที่จะทำแบบนั้น
‎ผมก็เลยบอกว่า "อ้อ ใช่ครับ ใช่"
‎ผมออกกำลังบ้างนิดหน่อยนะ
‎ผมไปเป็นสมาชิกฟิตเนสด้วย ‎ซึ่งผมพบว่าอยู่ถนนเดียวกับบ้านผมเลย
‎ผมมีห้องออกกำลังในบ้านผม ‎ผมเบื่อเรื่องนั้น ผม…
‎แต่ผมคิดว่าถ้าผมไปเป็นสมาชิกฟิตเนส ‎ถ้าผมจ่ายเงินล่วงหน้าไปหนึ่งปี
‎ผมจะพยายามให้คุ้มค่าเงิน นั่นจะทำให้ผมไป
‎แล้วผมก็จำได้ว่า ‎โอ๊ย ผมโคตรรวยเลยว่ะ มันไม่…
‎ผมไปสมัครสมาชิกฟิตเนสอื่นทุกวันขำๆ ก็ยังได้
‎แค่ไปแล้วก็บอกว่า ‎"เงิน 2,000 ปอนด์ครับ" "เจอกันพรุ่งนี้"
‎"คุณจะไม่ได้เจอผมอีกหรอก"
‎และผมก็ไปประมาณเดือนละครั้ง
‎และแบบว่าใช้เครื่องพวกนั้นสิบนาที
‎และก็แบบว่าวิ่งกลับบ้าน แบบนั้นน่ะ
‎ผมไม่ได้ใช้ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
‎ผมมีปัญหากับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสาธารณะ
‎ผมมีมาตลอด และผมก็จะบอกคุณว่าเพราะอะไร
‎ผมไม่รู้ว่าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าผู้หญิงมันเหมือนกันมั้ย
‎แต่ผู้ชายน่ะภูมิใจ ‎กับของดีของตัวเองมาก ใช่มั้ยล่ะ
‎ถ้าผมอยู่ในที่สาธารณะ ผมอาบน้ำ หนึ่งนาที
‎ผ้าขนหนู เข้ามุมห้อง นุ่งกางเกง ถูกมั้ย
‎มีคนที่เดินแก้ผ้าไปรอบๆ ก่อนอาบน้ำ คุยกัน
‎"เป็นไงบ้าง" หลังอาบน้ำ
‎มีคนหนึ่งที่อยู่ในห้องอาบน้ำนานเกินไปมาก
‎เขาใช้เวลาเป็นชาติ โอเคนะ
‎แล้วเขาก็ออกมา ไม่นุ่งผ้าเช็ดตัว ‎ตัวเปียกจนน้ำหยด
‎แค่เดินไปที่กระจกแล้วก็เริ่มแต่งผมก่อน
‎ครั้งหนึ่งเคยมีผม ‎กับตาอ้วนมากๆ นี่อยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
‎ผมเปลี่ยนชุดอยู่ และเขาก็ตัวใหญ่จริงๆ
‎แบบ 160 กิโลน่ะ โอเคนะ
‎และเขาก็แก้ผ้าอยู่บน ‎เครื่องชั่งน้ำหนักความเที่ยงตรงสูงนั่น
‎และเขาก็อยู่ที่นั่นแม่งเป็นชาติแบบนั้น และผมก็…
‎เขาอยู่แบบนั้นเป็นชาติเลย
‎ผมอยากวิ่งไปบอกว่า ‎"พวก นายจะไม่มีวันได้เป็นนักบินอวกาศหรอก
‎มันไม่ต้องแม่นยำขนาดนี้ก็ได้
‎แค่นุ่งกางเกงซะ ‎แล้วก็เอาน้ำหนักออกแม่งสักกรัม"
‎ผมไม่ได้โจมตีคนอ้วนอยู่นะ ‎แบบที่ผมบอก ผมก็อ้วน
‎ผมน้ำหนักเกิน รู้มั้ยว่าทำไม ‎เพราะผมกินกับดื่มมากเกินไป
‎นั่นแหละที่ทำให้เป็นงั้น ผมไม่ตัดสินคนอ้วนหรอก
‎ผมก็แค่รู้ว่าพวกเขาอ้วนได้ยังไง ‎ถ้าผมเห็นคนอ้วนน่ะ
‎ผมก็จะบอกว่า "ทำได้ดี" รู้มั้ย
‎"คุณกินมากกว่าที่จะมีวันต้องการเยอะ ‎เหมือนผมเลย" ถูกมั้ย
‎ถ้าผมเห็นคู่รักอ้วนๆ ‎ผมก็จะว่า "ใช่ นั่นมันลงตัว" โอเคนะ
‎แต่แล้วตอนพวกเขาเดินไป และคุณเห็น ‎ลูกๆ วัยตั้งไข่อ้วนพีตัวน้อยของพวกเขา
‎คุณก็ว่า "โอ๊ย นั่นไม่ยุติธรรมเลย"
‎และคนเป็นแม่ก็พูดตลอดว่า "พวกเขาชอบเค้ก"
‎แน่ละว่าพวกเขาชอบเค้ก
‎พวกเขาเป็นลูกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
‎เราเป็นสปีชีส์เดียวกับที่เป็นเมื่อสองแสนปีก่อน
‎เรามีสมองแบบคนเก็บของป่าล่าสัตว์ ถูกมั้ยล่ะ
‎ความอุดมสมบูรณ์ทั้งหมดนี่น่ะ ‎มันไปเร็วเกินกว่าชีววิทยามนุษย์ของเรา
‎ดังนั้นพอคุณได้เค้กพวกนั้น ‎มาก้อนหนึ่งจากซูเปอร์มาร์เก็ต
‎ซึ่งอุดมไปด้วยไขมันและน้ำตาล
‎สมองคุณก็แบบ "ให้ตายสิวะ นั่นมันสุดยอดเลย
‎กินเจ้านั่นต่อไป พรุ่งนี้อาจไม่มีอาหารก็ได้"
‎แต่พรุ่งนี้จะมีอาหาร
‎ตู้เย็นเต็ม และแม่คุณ ‎ก็กำลังโทรไปร้านของชำออนไลน์
‎ตอนนี้มีตราบาปซะด้วยซ้ำ
‎หมอเจอปัญหา ‎เพราะบอกชาวบ้านว่า "คุณน้ำหนักเกิน"
‎ไม่ นั่นเป็นเรื่องความถูกต้องทาง…
‎ไม่ แบบว่าการเหยียดคนอ้วนน่ะ มันไม่ใช่ ‎คุณไม่โดนเหยียดมะเร็งหรอก
‎เขาพยายามช่วยชีวิตคุณอยู่ ใช่มั้ยล่ะ
‎มีโรงเรียนที่พยายามแบนคำว่า "อ้วนปี๋" ด้วย
‎เพราะพวกเขาบอกว่ามันเป็นคำดูถูก… ‎ผมไม่รู้ว่าจะเรียกพวกเขาว่าไง
‎เด็กตัวกลม ใช่มั้ย
‎แต่นั่นเป็นคำสุภาพ
‎นั่นเป็นคำที่เราคิดค้นขึ้นมา ‎เพื่อเราจะได้ไม่พูดว่า "ไอ้อ้วนเปี๊ยกเวร"
‎อย่าเชียว อย่าเปลี่ยนคำไปเรื่อยๆ ‎เพราะคนคนหนึ่งไม่พอใจ
‎อีกอย่างนะ คนอ้วนไม่ได้เคืองกับคำว่า "อ้วนปี๋"
‎พวกเขาทำมาทุกอย่าง พอใจกับมัน ‎พวกเขาร่าเริง ไม่ใช่เหรอ
‎พวกเขาร่าเริง คุณเห็นเด็กผู้ชายอ้วน ‎คุณก็ทัก "โอเคนะ ไอ้อ้วน"
‎"อืมๆๆ"
‎"อืม!"
‎"อืมๆๆ"
‎แล้วพวกเขาก็ไปหาหมอ "เข้ามาสิ"
‎หมอว่า "แม่งเอ๊ย"
‎"ผมเป็นโรคอ้วนมั้ย"
‎"ไม่ คุณเป็นโรคอ้วนรุนแรง"
‎"นั่นแปลว่าไง"
‎"แปลว่าคุณจะตายเพราะมัน"
‎"อ้อ งั้นเหรอ โอเค
‎อะไรนะ ตายทันที หรือว่า…"
‎"ไม่ๆๆ คุณเป็นโรคเบาหวาน ‎เพราะงั้นอีกไม่นานคุณจะถูกตัดขา
‎และถ้าคุณเป็นงี้ต่อไป คุณจะตายทีหลัง ‎ด้วยโรคหลอดเลือดสมองและทางเดินหายใจ
‎หัวใจล้มเหลว"
‎"อ้อ โอเค
‎มีอะไรที่ผมทำได้มั้ย"
‎"อ๋อ มี มีอยู่แล้ว คุณอาจเริ่มออกกำลัง ‎และกินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ คุณจะโอเคเลย"
‎"อ๊ะ ใช่สิ"
‎"แต่คุณจะไม่ทำ ใช่มั้ยล่ะ"
‎"ไม่หรอก ไม่"
‎ผมเสียใจกับพวกเขานะ ‎ถึงมันจะเป็นความผิดพวกเขา
‎เวลาคุณเห็นสารคดีในทีวีพวกนั้น
‎แบบ "ชายหนัก 300 กิโล" หรืออะไรงั้น
‎และคนก็ต้องชักรอกเขาออกมาจากบ้าน ‎เพื่อไปโรงพยาบาล ใช่มั้ยล่ะ
‎ถ้าคุณห้อยต่องแต่งลงมาจากเครน ใช่แล้ว…
‎ใช่มั้ยล่ะ
‎แล้วคุณก็เห็นทีมงานถ่ายทำ ใช่เลย
‎คุณก็รู้ว่าคุณทำพังแล้ว
‎จากนั้นก็แบบที่ผมพูด
‎พวกเขาจะตื่นมาวันถัดไป พวกเขาถูกตัดขา
‎มันน่าเศร้าจริงๆ ‎และพวกเขาก็ร้องไห้ และผมก็ร้องไห้
‎พวกเขาบอกว่า ‎"ทำไมฉันปล่อยมันมาไกลขนาดนี้ ฉันโง่มาก"
‎แล้วพวกเขาก็ปรัชญาขึ้นมาเลยเรื่องนั้น
‎แล้วพวกเขาก็แบบ ‎"ฉันไม่เคยใช้ขานั่นจริงๆ หรอก เพราะงั้น…"
‎จากนั้นก็ได้เวลามื้อกลางวัน แล้วก็…
‎แล้วพวกเขาก็ไปหาพยาบาล ‎"คุณไม่ได้โยนขานั่นทิ้งไปใช่มั้ย"
‎พวกคุณ คุณเคยทำตัวเป็นชนชั้นแรงงานมากขึ้น ‎กับกรรมกรก่อสร้างหรือเปล่า
‎ผมทำ ผมอาจกำลังเดินไป ‎รอบแฮมพ์สเตดที่มีใบไม้เขียว แบบนั้นน่ะ
‎ถือหนังสือบทกวี โอเคนะ
‎พันผ้าพันคอ ใช่แล้ว
‎ฮัมเพลงของบราห์มส์ โอเคนะ
‎แล้วคนสร้างนั่งร้านที่ไหนไม่รู้ก็เรียก "ริคกี้!" ‎ผมก็แบบ "โอเค ไอ้หอก ไงวะ พวก"
‎และผมก็ไม่รู้ว่าผมทำไปทำไม
‎ผมไม่รู้ว่าทำไม ‎ผมพยายามทำให้พวกเขาประทับใจ
‎ผมสนใจพฤติกรรมมนุษย์มากๆ มาตลอด โอเคนะ
‎แต่ก็แบบที่ผมพูดในตอนต้น
‎เราเป็นสปีชีส์เดียว ‎ที่เปิดโอกาสให้จักรวาลเข้าใจตัวเอง
‎แต่เรามองเห็นธรรมชาติทั้งหมดผ่านสายตาเรา ‎ดังนั้นทั้งหมดก็หวนกลับมาหาเรา
‎ทำไมเรามาอยู่ที่นี่ อะไรทำให้เราเป็นเรา ‎พันธุกรรมของเราหรือสภาพแวดล้อม
‎ข้อถกเถียงเก่าแก่เรื่องธรรมชาติกับการเลี้ยงดู
‎เพียเจต์ นักจิตวิทยาเคยถามครั้งหนึ่งว่า
‎"อะไรสำคัญกว่ากันสำหรับสติปัญญาของคนคนหนึ่ง ‎ธรรมชาติหรือการเลี้ยงดู"
‎และเขาก็ตอบอย่างลือลั่นว่า ‎"อะไรสำคัญกว่ากันล่ะสำหรับพื้นที่ทุ่ง
‎ความกว้างหรือความยาว"
‎เอาละ ถ้าคุณไม่รู้คำตอบ ก็แค่…
‎แต่จิตวิทยา จิตเวชศาสตร์ ‎ประสาทวิทยาศาสตร์น่ะ มันยังอยู่ในช่วงตั้งไข่
‎และเราก็ยังรู้อะไรน้อยมากๆ เกี่ยวกับสมอง
‎และเมื่อ 150 ปีก่อนเราก็ไม่รู้อะไรเลย ‎ทั้งหมดเป็นแค่การคาดเดา ถูกมั้ย
‎และทุกอย่างมันก็บ้ามาก
‎ถ้าคุณไม่ใช่ชายผิวขาว รักเพศตรงข้าม ‎ที่แต่งงานแล้วและนับถือศาสนาคริสต์
‎ถ้าคุณเบี่ยงเบนไปไกลเกินไปก็ "บ้า" ‎พวกเขาจะบอกว่า "บ้า" เฉยๆ เลยแบบนั้น
‎รักร่วมเพศเหรอ "บ้า ป่วยทางจิต"
‎คุณจะถูกจับเข้าโรงพยาบาลบ้าตลอดชีวิต ‎หรือแย่กว่านั้นก็ถูกทรมาน
‎ผู้หญิงที่ท้องนอกสมรส
‎"บ้า" เข้าโรงพยาบาลบ้าตลอดชีวิต ถูกมั้ย
‎และตอนนี้เราก็เข้าใจสิ่งต่างๆ มากขึ้น ‎เรายอมรับความต่างมากขึ้น เรา…
‎แต่ผมว่ามันเหวี่ยงไปอีกฝั่งไกลเกินไปนะ
‎เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรบ้าเลย ‎คุณไม่มีทางเจออะไรในใคร…
‎ไม่มีอะไรที่ถือว่าบ้า
‎ทุกอย่างเป็นกลุ่มอาการ หรือการเสพติด ‎หรือความชอบ ใช่มั้ยล่ะ
‎ผมอาจตัดขาตัวเอง ติดล้อ
‎ถือว่าตัวเองเป็นรถเข็นเด็ก ใช่แล้ว
‎และถ้าคุณบอกว่าผมบ้า ‎คุณก็เป็นพวกขี้เหยียด จริงมั้ย ทีนี้น่ะ…
‎นั่นมันเฝือไปหน่อย มุกนั้นในตอนนี้น่ะ ไม่ใช่เหรอ
‎"ถือว่าตัวเองเป็นของสักอย่างแล้วกัน" ‎นั่นมันโบราณไปหน่อย
‎แต่ผมจะทิ้งมันไว้เพื่อให้คนหงุดหงิดเล่น โอเคนะ
‎เพราะนั่นคือท่อนที่จะทำให้คนเคือง
‎เหมือนกับมนุษยชาติ
‎ผมพูดเรื่องเอดส์ ความอดอยาก ‎มะเร็ง การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิว
‎การข่มขืน โรคใคร่เด็ก
‎แต่อย่างหนึ่งที่คุณห้ามเล่นมุก ‎คือการเมืองเกี่ยวกับอัตลักษณ์
‎อย่างหนึ่งที่คุณไม่ควรเล่นมุกเด็ดขาด ‎คือประเด็นเรื่องคนข้ามเพศ
‎"พวกเขาแค่อยาก ‎ได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม"
‎ผมเห็นด้วย นั่นแหละผมถึงใส่พวกเขาเข้ามา
‎รู้มั้ย
‎แต่พวกเขารู้ว่าผมเล่นมุกเรื่องอื่นๆ ทุกอย่าง
‎แต่พวกเขาก็แบบ ‎"ไม่ๆ เขาต้องหมายความแบบนั้นแน่" ถูกมั้ยล่ะ
‎เหมือนมุกตลกน่ะคือหน้าต่าง ‎สู่จิตวิญญาณอันแท้จริงของนักแสดงตลก
‎มันไม่ใช่แบบนั้นเลย
‎ผมจะใช้มุมมองอะไรก็ได้ที่จะทำให้มุกตลกที่สุด
‎ผมจะแกล้งทำเป็นฝ่ายขวา ‎ผมจะแกล้งทำเป็นฝ่ายซ้าย
‎ผมจะแกล้งทำเป็นฉลาด ผมจะแกล้งทำเป็นโง่
‎อะไรก็ตามที่ทำให้มุกตลกขึ้น โดยไม่มีอคติ
‎โอเค เปิดเผยเต็มร้อยเลยนะ
‎ในชีวิตจริงน่ะ ‎ผมสนับสนุนสิทธิคนข้ามเพศแน่อยู่แล้ว
‎ผมสนับสนุนสิทธิมนุษยชนทั้งหมด ‎และสิทธิคนข้ามเพศก็คือสิทธิมนุษยชน
‎ใช้ชีวิตคุณให้ดีที่สุด ใช้สรรพนามที่คุณอยากใช้
‎เป็นเพศที่คุณรู้สึกว่าคุณเป็น
‎แต่มาพบกันกับผมครึ่งทางนะ คุณผู้หญิง ‎เอาจู๋ออกซะ ผมขอบอกแค่นั้น
‎แค่นั้นแหละ
‎และมันก็บ้าที่จะคิดว่าการเล่นมุก ‎เรื่องอะไรสักอย่างแปลว่าคุณต่อต้านมัน
‎ผมเล่นมุกเรื่องการระบุอัตลักษณ์ตัวเอง
‎ที่จริงผมหวังว่าการระบุอัตลักษณ์ตัวเอง ‎จะมีอยู่สมัยผมยังเด็ก
‎ผมคงจะใช้มันให้ได้อะไรต่ออะไร
‎ผมคงจะไปหาแม่ผม
‎"แม่ครับ ผมเป็นคนข้ามเพศ" ‎แม่คงแบบ "อะไรนะ"
‎ผมจะบอกว่า "ผมเป็นคนข้ามเพศ ‎หรือไม่ผมก็ต้องได้จักรยานใหม่"
‎แม่คงบอกว่า "ลูกต้องได้จักรยานใหม่"
‎ผมคงบอกว่า "แล้วแต่แม่เลยครับ"
‎แต่ผมโตขึ้นมาในยุค 60 ให้ตายสิ
‎ผมแบบว่ามีพ่อแม่ยุควิคตอเรีย ‎เราไม่เคยได้ยินอะไรพวกนี้
‎แต่ถ้าผมเป็นวัยรุ่นตอนนี้นะ ‎ในยุคก้าวหน้าที่ตาสว่างจริงๆ นี่
‎และผมก็มีพ่อแม่ฮิปปี้ที่เจ๋งจริงๆ
‎และผมบอกว่า ‎"แม่ครับ พ่อครับ ผมเป็นคนข้ามเพศ"
‎พวกเขาจะบอกว่า "โอ้โฮ นั่นมันทันสมัยโคตรๆ"
‎และพ่อผมก็จะบอกว่า ‎"ขอจองก่อน พ่อเป็นคนเลือกจิ๋มนะ"
‎ผมจะบอกว่า "ขอบคุณครับพ่อ" ถูกมั้ย
‎ถูกมั้ยล่ะ
‎แล้วก็จะมีฉากเรียงต่อกัน ‎และผมก็จะไปโรงพยาบาล
‎ผมจะจี้ไฟฟ้ากำจัดขน ผมจะไว้ผมยาว
‎ผมคงจะมีจิ๋มใหญ่ ผมว่างั้น
‎ไม่ๆ ถ้าคนอื่นเป็นคนจ่าย ‎ผมจะเอาจิ๋มใหญ่นั่น รู้เนอะว่าผมหมายถึงอะไร
‎"พ่อพยายามเอาหอยมาซื้อฉัน ‎ไปตายซะเถอะพ่อ"
‎จิ๋มใหญ่ นม ใช่แล้ว แล้วก็…
‎ใช่มั้ยล่ะ
‎ไม่ ผมจะเปิดตัว และผมก็จะมีตัวตนขึ้นมา
‎ผมจะเป็นผู้หญิงที่แท้จริง ‎ผมจะเป็นวิคกี้ เจอร์เวส โอเคนะ
‎ใช่แล้ว ไม่ ผมจะเป็นผู้หญิงที่แท้จริง ถูกมั้ย
‎และคุณก็เปลี่ยนเพศวิถีของคุณไม่ได้ ‎ผมเห็นว่าผู้หญิงดึงดูดใจ ผมก็เลยจะเป็น…
‎ผมจะเป็นเลสเบี้ยน
‎ผมจะเป็นเจ้าเลสเบี้ยนตัวน้อย ‎ชื่อวิคกี้ เจอร์เวส โอเคนะ
‎ใช่ และผมก็อาจเป็นเลสเบี้ยนที่เป็นทอม ‎เพราะเทสทอสเตอโรนทั้งหมดจนถึงตอนนั้น
‎ผมยังชอบแฟชั่นนั่นด้วย
‎กางเกงยีน เสื้อยืดสีดำ
‎ไว้ผมสั้น
‎ไว้เครา ไม่
‎ผมจะเป็นเลสเบี้ยนแท้ๆ ที่ชื่อวิคกี้ เจอร์เวส
‎เลสเบี้ยนช่างสังคม
‎ผมจะลงไปไบรท์ตัน ใช่แล้ว
‎และผมก็จะเข้าไปในบาร์เลสเบี้ยน ใช่
‎และผมก็จะทัก "หวัดดี"
‎โต๊ะพูล ผู้ชนะได้เล่นต่อ ผมจะอยู่ที่นั่นแม่งทั้งคืน
‎ใช่มั้ย
‎เอาละ
‎มุกนี้ไม่คุ้มกับท่อนตบมุก ‎ท่อนตบมุกมันห่วยแตก จริงๆ นะ
‎เพราะงั้นก็แค่สนุกกับที่ผ่านมา ตกลงนะ
‎ยังไงก็เถอะ ผมมองไปรอบๆ ‎และผมก็เจอเลสเบี้ยนสุดสวยพวกนั้นคนหนึ่ง
‎นี่มันงี่เง่าเป็นเด็กๆ ‎และไม่รู้เรื่องรู้ราวเอามากๆ จนเจ็บปวดเลย
‎แต่ผมจะทิ้งมันไว้งั้น ใช่แล้ว คือว่า…
‎ไม่ ผมจะเจอเลสเบี้ยนสุดสวยคนหนึ่ง ผมจะ…
‎นี่มันน่าสมเพชสิ้นดี ใช่มั้ย
‎แม้แต่สำหรับผม
‎ผมตีหน้าตายเล่นมุกนี้ไม่ได้ว่ะ
‎ใช่แล้ว ใช่ๆ
‎และผมก็จะเดินไปหาแบบนั้น
‎ผมจะบอกว่า "ไง คุณเป็นเลสเบี้ยนเหรอ" ‎เธอจะว่า "ใช่ๆ คุณก็เลสเบี้ยนเหรอ"
‎ผมจะบอกว่า "ใช่ แค่นิดหน่อยน่ะ ดูนั่นสิ"
‎เธอจะว่า "นั่นเป็นจิ๋มที่น่ารักนะ" ‎ผมก็จะว่า "แม่งแพงน่าดู"
‎เธอจะว่า "อะไรนะ" "ไม่มีอะไร"
‎แล้วผมก็จะจีบเธอ โอเคมั้ย
‎ผมจะทำทุกอย่าง…
‎ผมจะชมเธอกับวิถีทางแบบเลสๆ ของเธอ
‎ผมจะแบบ "อ๊ะ ผมชอบรองเท้า ‎ดร.มาร์ตินส์ของคุณ" ใช่มั้ยล่ะ
‎เธอจะว่า "อ๊ะ ขอบคุณ" ถูกมั้ย
‎ถูกมั้ย
‎ผมจะบอกว่า "ตุ้มหูนั่นใหญ่จัง" ‎"ใช่แล้ว" โอเคนะ
‎แล้วเธอก็จะแบบ ‎"อยากกลับไปบ้านฉันแล้วไปตีฉิ่งกันมั้ย"
‎ผมก็ "ได้ แค่นิดหน่อยนะ"
‎ตกลงเราก็จะกลับไป เราแก้ผ้า
‎ผมหน่มน้มเธอ ผมไม่รู้ว่าเรียกอะไร
‎ติ้วหอยเธอ ผมจะทำท่านั้น
‎ทำท่านั้นแน่นอน โอเคนะ
‎ผมจะกูเกิลมัน ผมจะกูเกิลแม่งมัน โอเคนะ
‎แล้วผมก็จะ… ใช่แล้ว
‎เธอจะบอกว่า "คุณอยากใส่ ‎จู๋ปลอมแบบมีสายคาด แล้วอึ๊บฉันดีๆ มั้ย"
‎ผมจะบอกว่า "เอาสิ" ‎แล้วผมก็จะใส่จู๋แบบมีสายคาด
‎ผมจะเอาจู๋ปลอมอันใหญ่ใส่ตรงนั้น ‎บนจิ๋มใหม่ของผมแบบนั้น
‎แล้วผูกมันข้างหลัง
‎และนั่นก็คือตอนที่ผมจะเตะก้นตัวเอง
‎ผมบอกคุณแล้วว่ามันห่วยแตก บอกแล้วไม่ใช่เหรอ
‎ให้ตายสิ
‎แต่เรื่องหนึ่งที่ไม่กำกวมเลย ไม่ว่าจะเป็น ‎ธรรมชาติหรือการเลี้ยงดูก็คือการเหยียดเชื้อชาติ
‎ไม่มีใครเกิดมาเหยียดเชื้อชาติ ‎เราต้องเรียนรู้เรื่องเวรนั่น โอเคนะ
‎และโอเค ผมก็ไม่อยากให้คนฟังแตกแยก ‎แต่ผมไม่ปลื้มการเหยียดเชื้อชาติ
‎ไม่ ฟังผมก่อน โอเคนะ
‎ผมไม่สนว่าคุณจะผิวดำ ผิวขาว ผิวสีน้ำตาล ‎เป็นชาวยุโรป แอฟริกัน…
‎คุณกำลังว่า "นั่นโอเค ‎ผิวดำ ผิวขาว ผิวสีน้ำตาล ชาวยุโรป แอฟริกัน"
‎"แล้วชาวเอสกิโมล่ะวะ" ‎เหยียดเชื้อชาติ จริงมั้ย
‎"พวกนั้นประหลาดโคตรๆ ริค" ‎พวกเขาไม่ได้ประหลาด แค่แตกต่าง
‎"พวกเขาใช้ชีวิตกลางหิมะ" ใช่สิ ‎นั่นคือบ้านหลังน้อยของเขา หิมะ แล้วไง
‎"พวกเขาใส่เสื้อผ้าหนังสิงโตทะเลที่ตาย…"
‎ใช่ นั่นเสื้อผ้าพวกเขา สิงโตทะเลที่ตายแล้ว
‎แต่ประเด็นการเหยียดเชื้อชาติน่ะคืองี้
‎คุณลากคนหนึ่งออกมาจากรูของเขาในหิมะนั่น ‎แล้วก็ลอกชุดหนังสิงโตทะเลออกมา
‎และเขาก็ยืนเปลือยอยู่ตรงนั้น คุณดูใกล้ๆ
‎เขาก็คือเจ๊กที่กำลังหนาวดีๆ นี่เอง
‎เพราะงั้น…
‎ผมรู้ว่าเราพูดว่า "เจ๊ก" ‎ต่อไปไม่ได้แล้ว ใช่มั้ยล่ะ
‎ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าเราเคยพูดได้
‎เพราะนั่นเป็นการตั้งชื่อกลุ่มประชากร ‎ที่ขี้เกียจที่สุดที่ผมเคยได้ยินมา
‎คือว่าคนแรกมาขึ้นฝั่งเรา
‎และเราก็ไปล้อมวง ‎ถามว่า "อะไรวะ คุณเป็นใคร"
‎แล้วเขาก็บอกว่า "เจ็ก" ‎แล้วเราก็ "อ้อ คุณเป็นเจ๊ก"
‎แล้วเขาก็ว่า "ผมเป็นอะไรนะ"
‎"คุณเป็นเจ๊ก"
‎"เจ๊กเหรอ" "ใช่"
‎"แล้วเมียผมเป็นอะไรล่ะ"
‎"โอ๊ย เจ๊กหญิงไง"
‎"ทำไมคุณไม่เรียกชื่อผมล่ะ"
‎"ก็ผมไม่รู้ชื่อคุณ ใช่มั้ยล่ะ"
‎"ผมชื่อหลิง"
‎"หลิงเหรอ" "ใช่"
‎"นั่นขื่อหรือนามสกุลคุณ"
‎"ทั้งสองอย่าง"
‎"หลิงหลิง"
‎"ฮัลโหล"
‎ใช่แล้ว ไม่เอา ใช่แล้ว
‎ใช่เลย
‎จำได้มั้ยว่ามุกเสียดสี โอเคนะ
‎อีกอย่าง ไม่ใช่ผมที่พูดแบบนั้น ใช่มั้ยล่ะ
‎เจ้าเจ๊กตัวเล็กนั่นต่างหาก ‎ไม่ใช่เหรอ เพราะงั้น…
‎ถ้าเขาโอเคกับมัน งั้นก็…
‎นั่นจะถูกตัดออก ใช่แล้ว โอเค
‎ให้ตายสิวะ ผมมีอะไร ‎เหลือใส่สเปเชียลนี้แม่งบ้างเนี่ย
‎อ้อ อันนี้ใช้ได้ ใช่แล้ว
‎มีใครเคยมีครูใคร่เด็กตอนยังอยู่โรงเรียนมั้ย
‎ใช่สิ ใช่ๆ
‎ขอเสียงปรบมือให้ครูใคร่เด็กด้วย ใช่แล้ว
‎แม่งเอ๊ย
‎เหลือเชื่อเลย
‎มีอีกเรื่อง
‎ผมคิดว่าขณะที่คนเราตอนนี้ ‎พยายามทำตัวให้พีซีกันเหลือเกิน
‎พยายามแข่งกันว่าใครตาสว่างกว่า
‎ไม่ช้าก็จะมีคนบอกว่า ‎"คุณพูดว่า 'ใคร่เด็ก' ไม่ได้แล้ว
‎มันเป็นคำดูถูก ‎มันทำให้คนที่เสพติดเด็กไม่พอใจ" ถูกมั้ย
‎เพราะงั้นคุณก็จะมีคนที่ไปหาหมอ บอกว่า
‎"หมอครับ ผมว่าผมเสพติดเด็ก"
‎หมอจะบอกว่า ‎"โอ๊ย น่าสงสารจัง คุณรู้สึกยังไง"
‎"ผมรู้สึกอยากจึ๊กกะดึ๋ยเด็ก"
‎"นั่นเป็นอาการอย่างหนึ่ง
‎ไม่ต้องกังวล นั่งลงสิ
‎เราจะเอาคุณเข้าสถานบำบัดด้วยภาษีประชาชน
‎และเราก็จะค่อยๆ ทำให้คุณเลิกติดเด็ก"
‎"นั่นมันทำได้ยังไง หมอ"
‎"คุณรู้ใช่มั้ยที่เขาให้เมทาโดน ‎กับคนติดเฮโรอีน" "รู้"
‎"อืม เราจะเริ่มให้คนแคระคุณก่อน โอเคนะ
‎มันอาจได้ผล
‎มันอาจได้ผล"
‎"เรื่องนั้นจะได้ผลได้ไง หมอ"
‎"ขอคิดก่อนนะ ผมยังไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วน"
‎ใช่แล้ว โอเค ไม่ละ
‎"สิ่งที่คุณจะทำก็คือเข้ามาในสถานบำบัด
‎เราจ้างคนแคระมาเพียบ
‎และเราก็ไม่เปิดในช่วงฤดูกาลละครใบ้
‎เราหาคนทำงานไม่ได้
‎เพราะงั้นคุณก็เข้ามาเดือนกุมภา…"
‎จุ๊ๆ "คุณเข้ามาเดือนกุมภาถึงพฤศจิกา โอเคนะ
‎แล้วเราก็จ้างคนแคระมาเพียบ ใช่แล้ว
‎และเราก็จะให้พวกเขาแต่งชุดเด็กนักเรียน
‎และพวกเขาก็จะวิ่งไปทั่วบริเวณแบบนั้น
‎พวกเขาเป็นคนแคระฟรีเรนจ์"
‎"พวกเขาเป็นคนแคระฟรีเรนจ์
‎และพวกเขาก็ดูเหมือนอายุประมาณหกขวบ
‎แต่พวกเขาอายุเกินเกณฑ์ตามกฎหมาย ‎คุณไม่ได้ผิดกฎหมายอยู่
‎พวกเขาได้ค่าจ้าง มันเป็นการสมยอม
‎คุณก็แค่ไปหาคนที่คุณชอบ ‎ดึงกางเกงตัวเล็กของเขาลงมา จึ๊กกะดึ๋ย…"
‎"นี่ หมอ ผมบอกว่าผมใคร่เด็ก ‎ผมไม่ได้บอกว่าผมเป็นเกย์"
‎คุณคิดว่ามีพวกเกลียดกลัวคนรักร่วมเพศ ‎ในสังคมพวกใคร่เด็กหรือเปล่า
‎แบบว่าพวกใคร่เด็กคนหนึ่ง ‎เขากระหยิ่มยโสสุดๆ เขาชอบคนต่างเพศ
‎เขาลักพาเด็กผู้หญิงเล็กๆ คนหนึ่งอยู่
‎เขาพาเด็กผู้หญิงเข้าป่า ‎เขาเห็นพวกใคร่เด็กอีกคนกับเด็กผู้ชาย
‎แล้วเขาก็แบบ "ไอ้เบี่ยงเบนเอ๊ย"
‎มีเขตหนึ่งในลอนดอน ‎ที่พยายามแบนคนมีประวัติใคร่เด็ก
‎ไม่ให้อาศัยอยู่ในระยะหนึ่งไมล์จากโรงเรียน
‎ทีนี้ คุณจะพูดอะไรก็แล้วแต่เรื่องพวกใคร่เด็ก
‎แต่พวกเขาไม่ขี้เกียจ เข้าใจที่ผมพูดนะ
‎พวกนั้นจำนวนมากเป็นคนขับรถบัส ‎ระยะเท่านั้นไม่มีความหมาย
‎รู้มั้ย
‎สรุปว่าครูใคร่เด็กคนนี้น่ะ ใช่แล้ว
‎เรื่องจริง เรื่องนี้น่ะ
‎มันเป็นเรื่องเมื่อปี 1976 ‎ตอนนั้นผมอายุประมาณ 14
‎และพอมองย้อนกลับไป ผมก็สงสารเขานิดหน่อย
‎เพราะเขาอาจอายุ 20 ปลายๆ ‎และเขาก็เป็นคนประเภทหวั่นวิตก
‎และเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเกย์ ‎และเขาก็กิ๊กกับเด็กผู้ชายที่โตกว่าคนหนึ่ง
‎ซึ่งอาจจะอายุสัก 16-17
‎เพราะงั้นตอนนี้ก็จะถูกกฎหมายทุกอย่าง ‎แต่สมัยนั้นน่ะ เป็นพวกใคร่เด็กในทางเทคนิค
‎ถูกขับไล่ไสส่งไป ถูกตัดสินว่ามีความผิด ‎ไม่เคยได้ยินข่าวอีก
‎อื้อฉาวใหญ่โต ถูกมั้ย
‎และตอนที่คนรู้เข้า ผมกลับบ้านวันนั้น
‎แม่ผมก็อยู่ตรงนั้น แล้วแม่ก็ถามว่า ‎"เขาแตะต้องลูกหรือเปล่า"
‎แล้วผมก็บอกว่า "ไม่ครับ"
‎แม่ถามว่า "แน่ใจเหรอ"
‎ผมบอกว่า "ครับ"
‎แม่บอกว่า ‎"งั้นเขาก็ไม่มีทางปิ๊งลูกได้สินะ"
‎สรุปว่าตอนนี้แม่กำลังยั่วผมเล่น
‎เรื่องที่ผมไม่มีเสน่ห์พอ ‎ที่จะถูกทารุณกรรมทางเพศ ใช่มั้ย
‎ถ้าเกิดผมมีปมล่ะ ‎ถ้าเกิดผมคิดว่า "เดี๋ยวจะได้เห็นกัน" ล่ะ
‎ผมจะเข้าบ้านตอนเที่ยงคืน "ลูกไปไหนมา"
‎"ไปโม้กให้คนขับรถบัส แม่ต้องเจองั้นแหละ"
‎แต่นั่นเป็นเรื่องปกติของแม่ผม
‎แม่ผมน่ะ แม่เป็นคนดีมีความซื่อสัตย์
‎แต่แม่ก็แค่พูดอะไรๆ ตามใจอยาก โอเคนะ ‎และแม่ก็พร้อมจะทำอะไรก็ได้เพื่อคุณ
‎แต่แม่ขอสงวนสิทธิ์ที่จะโอดโอยเรื่องนั้น
‎คือตอนผมโตขึ้นมา ‎เพื่อนบ้านหลังข้างๆ เรา คุณนายดอว์สันน่ะ
‎เธอแก่กว่าแม่ผมราวๆ 25 ปี
‎ดังนั้นตอนแม่ผมอายุ 60 ‎สุภาพสตรีสูงอายุคนนี้ก็ราว 85-86 แล้ว
‎และแม่ผมก็เป็นพยานการมีตัวตนของเธอ ‎ที่ยังมีชีวิตอยู่คนสุดท้าย
‎เธออาศัยอยู่ตามลำพัง แม่ผมทำทุกอย่างให้เธอ
‎ไปซื้อของให้ ทำงานบ้านให้
‎ทำอาหารกลางวัน นั่งเป็นเพื่อนเธอสักพัก ‎กลับไป ทำอาหารค่ำ
‎เรื่องนี้ดำเนินไปเรื่อยๆ
‎ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งโทรกลับบ้าน ‎ตอนนั้นแม่ผมอายุราวๆ 70
‎และผมก็บอกว่า "ผมโทรมาก่อนนี้ แม่ไม่อยู่"
‎แม่ก็ว่า "แม่อยู่ที่บ้านดอว์สัน"
‎ผมถามว่า "อ้อ เธอเป็นไงบ้างครับ"
‎แม่ผมก็ว่า
‎"เธอไม่ยอมตายสักที ริค"
‎ผมมีความทรงจำที่ปลื้มมากๆ ‎กับการโตขึ้นมาในเรดดิ้ง
‎ซึ่งคือเหตุผลที่…
‎ใช่แล้ว เหตุผลที่ผมไม่เคยกลับไปเลย
‎ไม่ว่าผมอยู่ที่ไหนในโลก ‎ผมก็บังเอิญเจอคนที่มาจากเรดดิ้ง
‎"ผมเป็นคนเรดดิ้ง" "อ้อ ดีนี่" นั่นก็ควรพอแล้ว
‎แต่ไม่เคยพอ พวกนั้นอยากได้มากกว่านั้นตลอด
‎พวกเขาพูดอะไรแบบ ‎"อ๋อใช่ คุณรู้จักนอร์แมน เทย์เลอร์ไม่ใช่เหรอ"
‎ผมไม่เคยรู้จักคนคนนี้เลย
‎ผมว่า "โอ๊ย ไม่"
‎พวกเขาก็ว่า "ใช่ เขารู้จักคุณ"
‎"ใช่สิ ผมออกทีวีนี่ พวก"
‎"คุณเคยเรียนโรงเรียนแอชมีด" "ใช่ๆๆ"
‎"คุณรู้จักพีท เชพเพิร์ด" ‎"เขาเรียนที่นั่นตอนไหน"
‎"ปี 1993"
‎"ใช่สิ ตอนนั้นผมอายุ 31 พวก ผม…"
‎"เขารู้จักคุณ"
‎"งั้นเหรอ เขามีทีวีมั้ยล่ะ" "มีสิ"
‎"นั่นแหละเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่"
‎แต่ผมชอบเรื่องเก่าๆ นะ
‎ผมไม่เล่าเรื่องธุรกิจบันเทิง มันน่าเบื่อสำหรับผม
‎ผมชอบเรื่องจริง ‎เมื่อไรก็ตามที่ผมเตรียมออกทัวร์
‎ผมก็พยายามคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับผม ‎และวิธีที่ชีวิตผมเปลี่ยนไป
‎และผมก็คิดถึงเรื่องหนึ่งสำหรับทัวร์ครั้งนี้
‎และมันก็คือการกอด โอเคนะ
‎ไม่มีใครกอดกันในช่วงสองปีหลัง จริงมั้ย
‎ซึ่งผมชอบมากกว่า ผมชอบแบบนั้น
‎ผมไม่เคยชอบการกอด ‎ผมชอบเมื่อเรากอดกันไม่ได้
‎มันรู้สึกกระอักกระอ่วนตลอด ‎ไม่รู้จะกอดตอนไหน ไม่ได้กอดใครตอนโตขึ้นมา
‎ผมไม่ได้กอดใครจนกระทั่งมาลอนดอน
‎เด็กชนชั้นแรงงานคนหนึ่ง ‎ที่อยู่บ้านจัดสรรในเรดดิ้ง
‎เราไม่กอดชาวบ้านหรอก
‎เราไม่กอดพ่อ ปู่ หรือพี่น้องผู้ชายของตัวเองโว้ย
‎เรายั่วโมโหพวกเขาเล่น ‎เราแกล้งล้อ นั่นคืออ้อมกอดของเรา โอเคนะ
‎ผมจะให้ตัวอย่างคุณ เราอยู่ที่งานศพพ่อเรา
‎และผมก็ออกไปอยู่ในสุสานกับบ็อบ น้องชายผม
‎บ็อบสูบบุหรี่อยู่ และลุงไมค์ของเราก็ผ่านมา
‎เราไม่ได้เจอไมค์มา 25 ปีได้
‎ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นเขา เขาอายุราว 50 ‎และตอนนี้เขาก็ราวๆ 75
‎เขาอายุมากแล้วดูไม่ได้เลย เขาเป็นคนแก่
‎และเขาก็เข้ามาหาเราและทักว่า "ไง เด็กๆ"
‎และบ็อบก็แบบว่ามองเขาและจำเขาได้
‎แล้วก็สบถว่า "แม่งเอ๊ย" อะไรแบบนั้น
‎แล้วบ็อบก็มองไปรอบๆ สุสานนั่นแล้วพูดว่า
‎"จะกลับบ้านไปนี่ได้ประโยชน์อะไรเหรอ"
‎ใช่มั้ยล่ะ
‎และลุงไมค์ก็หัวเราะแล้วก็ว่า ‎"เป็นเรื่องดีเสมอที่ได้เจอหลาน บ็อบบี้"
‎และนั่นก็คืออ้อมกอดของพวกเขา ‎เข้าใจที่ผมพูดใช่มั้ย ผมจะยกตัวอย่างอีกเรื่อง
‎ตอนผมออกจากโรงเรียน ‎เพื่อนสนิทผมคือคนชื่อมาร์ค
‎เราทำทุกอย่างด้วยกัน เราหยุดพักหนึ่งปี ‎ก่อนเข้ามหา'ลัยเพื่อหาเงินไปเมา จริงๆ นะ
‎และเราก็ทำงั้น ‎มันเป็นฤดูร้อนที่ยอดที่สุดที่เคยมีมา
‎แต่แล้วก็เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น
‎ย่าเขาตาย และเขาก็อาศัยอยู่กับย่า
‎มันเลยเป็นเรื่องใหญ่
‎และเขาก็ไปงานศพนั่น
‎และที่แรกที่เขามาหลังงานศพก็คือบ้านผม
‎เขานั่งลงในชุดสูทสีดำ
‎และเขาก็เงียบอยู่เฉยๆ ผมไม่รู้จะพูดอะไร
‎ไม่มีการกอดกัน ถูกมั้ย ‎ผมเลยแค่ถามว่า "เป็นไงบ้าง"
‎เขาบอกว่า "มันแย่มาก เราเผาศพย่า
‎แล้วเราทุกคนก็ออกไปข้างนอก ‎เพื่อดูควันลอยขึ้นไป
‎และลมก็เปลี่ยนทิศ
‎แล้วทั้งหมดนั่นก็ปลิวมาใส่หน้าเรา"
‎ผมถามว่า "เข้าปากนายเหรอ"
‎เขาก็ว่า "ใช่" ผมก็แบบ… ผมลองเสี่ยงดู
‎ผมถามว่า "รสชาติมันขมมั้ย"
‎แล้วเขาก็ว่า "ใช่"
‎ผมก็บอกว่า "นั่นคลิตอริสเธอ"
‎ใช่มั้ยล่ะ
‎มาร์คแค่บอกว่า "ห่าเอ๊ย ริค" แบบนั้น โอเคนะ
‎จากนั้นเขาก็เริ่มหัวเราะ
‎และนั่นก็คือกอดของเรา เข้าใจที่ผมพูดใช่มั้ย
‎ผมจะทิ้งคุณไว้กับเรื่องเล่าเรื่องสุดท้าย ตกลงนะ
‎เป็นเรื่องจริงอีกเรื่อง ‎ถ้าผมบอกว่ามันเป็นจริง มันก็จริง
‎ผมสัญญา มันเป็นจริงหมดแหละ และ…
‎เรื่องโปรดของผมคือเรื่องที่โรงเรียน
‎และนี่ก็อาจเป็น ‎เรื่องในโรงเรียนที่ผมชอบที่สุดตลอดกาล
‎เป็นเรื่องปี 1976 อีกแล้ว
‎ดังนั้นผมก็อายุราวๆ 14
‎และเราก็มีเด็กคนหนึ่งในชั้น ‎ชื่อแกรี่ มาสเตอร์แมน
‎และแกรี่ก็มีกลุ่มอาการทูเร็ตต์
‎แบบว่าทุกประโยคมีคำสบถในนั้น
‎เขามีอาการส่งเสียง ‎เรารู้เรื่องทั้งหมดนั่นในงานประชุม
‎แกรี่เป็นคนเด่นดัง ‎พวกครูกับเด็กๆ ทุกคนรู้จักเขา
‎เขาเป็นคนป็อป ใช่แล้ว ‎ใช่ เป็นคนดี แกรี่ มาสเตอร์แมนน่ะ
‎แต่บางทีอาการส่งเสียงของเขา ‎ก็ดูมีความหมาย
‎ผมจะไม่มีวันลืมเลย ‎ตอนนั้นเรากำลังเรียนกันอยู่
‎กับครูผู้หญิงที่ยังสาวชื่อครูวิลกี้
‎และครูก็อยู่ตรงกระดานดำ ‎กำลังเรียกให้ออกความเห็น
‎ผมจำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร ‎แต่ครูถามว่า "ไซมอน คิดว่าไง"
‎ใช่แล้ว นั่นดี ใช่ นั่นใช้ได้ ไบรอัน คิดว่า…
‎ใช่แล้ว ดีจ้ะ ใช่"
‎แล้วเธอก็เรียก "แกรี่" ‎แล้วเขาก็บอกว่า "ผมจะใช้นิ้วกับครู"
‎และครูก็แค่ถามว่า "มีใครอีกมั้ย"
‎และครูก็ชี้ไปที่ฌอน ดิกซัน
‎และฌอนก็บอกว่า "ครับ ผมจะใช้นิ้วกับครู"
‎พวกคุณสุดยอดมาก ราตรีสวัสดิ์ครับ
‎คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร