Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PARA CAMBIAR O MUNDO
CÓMPRE
UNHA PEQUENA XENIO
Miña nai di que son un milagre.
Meu pai di que son un pequecho especial.
Eu son unha princesa.
Eu son un príncipe.
Mamá di que son un anxo enviado desde o ceo.
Meu pai di que son o seu soldadiño especial.
Ninguén é tan valente ou duro coma min.
Xa cho dixo meu pai?
Cando sexa maior,
podo ser un soldado
e darche unha puñada.
Sácalle outra foto do noso pequerrecho.
Non está ben dicilo, mais é a máis bonita.
- Cousiña. - Mira a mamá.
Intenta non vomitar.
- Sorrí. - Un sorriso.
- Pestanexou. - Repítea.
Viches que fai?
E con dous días.
Sorrir tan pronto é sinal de intelixencia.
Que feitiña.
- Sutil. - Un lince.
É máis listo do normal?
Está mal que o digamos nós.
Miña nai di que son un milagre. Só hai que verme.
Desde o día que cortaron o cordón umbilical,
está claro que non hai un milagre igual.
Miña nai di que son un milagre.
Diminuto e co brillo dunha bola de espellos.
Sé cínica, mais é unha verdade empírica.
Nunca houbo un milagre tan espectacular.
Tan milagrosamente fabuloso coma min.
Un bebé?
De onde raio sacou esa idea?
Iso é charlatanería.
Vai dar a luz.
Perdeu o xuízo?
Iso é unha contracción.
Que va. Iso é para mulleres embarazadas
que van ter un bebé!
Vou ter un bebé cheirento!
Cada vida que traio a este mundo
devólveme a fe na humanidade.
Cada nova vida é un lenzo aínda en branco.
A súa pel aínda intacta.
A súa mente incorrupta.
Cada vida é incriblemente improbable.
As súas posibilidades de existir son case infinitamente pequenas.
O máis común na vida
é a vida.
E, aínda así, cada vida,
cada nova vida,
é un milagre.
Un milagre.
Que?
Unha nena.
Ou sexa, o meu fillo é unha nena?
A súa filla é unha nena.
Entón os globos?
Os globos din "neno".
A súa esposa acaba de ter unha neniña preciosa e sa.
É perfecta.
Son moi boas novas.
Por que sempre lles pasan cousas malas á xente boa.
Cidadáns honrados
coma ti e mais eu.
Se non fixemos nada malo,
por que este desastre?
- Este horrible… - Milagre.
- Con pinta… - Rara.
Peluda, pegañenta.
Sen rastro de pitilín.
Cada vida é un milagre.
Miña nai di que son un milagre. Só hai que verme.
Desde o día que cortaron o cordón umbilical,
está claro que non hai un milagre igual.
Miña nai di que son un milagre.
Diminuto e co brillo dunha bola de espellos.
Sé cínica, mais é unha verdade empírica.
Nunca houbo un milagre tan milagroso coma…
Mamá di que son un pequeno verme piolloso.
Papá di que son unha aburrida.
Mamá di que son un pequeno xerme presumido.
Que os nenos coma min deberían ser ilegais.
Papá di que debería aprender a calar a boca
porque a ninguén lle gustan as sabichonas.
Para mamá son unha razón para o control demográfico.
Papá di que debería ver máis a tele.
Todo ben, Matilda?
Si, grazas, Sra. Phelps.
- É máis ou menos hora de cerrar. - Ah, claro.
Quedarei mentres recolle.
"Máis ou menos" quere dicir hai unha hora. Xa recollín.
Non te quixen molestar.
Teus pais quererán que volvas a casa.
Si, seguro.
E que quede alí.
Que desastre, Harry!
Non enviamos iso á escola!
O rapaz vai á escola.
Son unha nena, e non, nunca fun.
- Tes libros. - Da biblioteca.
Agora teñen diso?
Que parvo es!
Eu? Teño un negocio. Non coido de mocosos.
Teño estrés abondo coas túas débedas.
Miñas?
Si. Non te dás conta?
Estamos atrapados nas cadeas da débeda.
E ti esperas que escape como se fose
un escapista en chamas!
Eu levo unha casa. A cea non se quenta soa no microondas.
Ola?
- E ese quen é? - Íacho dicir.
Veu o inspector da escola cunha fulana.
Que facemos?
O Dr. Martin Luther King dixo: "Ningunha mentira vive para sempre."
Iso, mentiremos. Como dixo o doutor ese.
Educación en casa, si.
Educamos a esa.
É a moda agora.
Son un home de negocios, un empresario.
Entendo de modas.
Vale.
Que tipo de educación recibe aquí?
Eu ensino maquillaxe e Harry, soldadura.
Ti debes ser Matilda.
Son a señorita Honey.
Edúcante en casa, non si?
Queriamos saber se che gustaría ir á escola.
O curso xa comezou,
mais outra nena tamén perdeu o inicio do curso.
Poderías unirte a ela.
Como é?
Ir á escola.
Ás veces pode ser intenso.
Mais a miña clase é pura diversión.
Ensinareiche historia, música, literatura…
Literatura! Libros?
Na escola temos moitísimos. Cheos de historias.
Ata aprenderás a escribir a túa.
Que che parece?
Vale. Mire, solucionareino.
Mellor marcho.
Era unha vez
unha nena
que estaba atrapada.
É incrible!
Como se atreven a falarme así!
Multáronme por ti!
Non teño a culpa!
Esqueciches a escola.
Pois agora irás e coñecerás a Trunchbull.
Trunchbull?
Agatha Trunchbull. A directora.
Unha muller grande e aterradora.
Lanzadora de martelo olímpica.
E sabes que fixen?
Chameina e díxenlle
que es un trasno repugnante e alborotador.
Non.
Está desexando coñecerte!
Non hai dereito!
Non é xusto!
Por arruinarnos a vida!
Iso, gárgola noxenta.
Jack e Jill subiron ao outeiro
a por un suposto caldeiro de auga.
A subsecuente caída foi inevitable.
Non tiñan posibilidades. Era o que estaba escrito.
Foron vítimas inocentes da súa historia.
Como Romeo e Xulieta.
Antes de se coñecer xa estaba escrito
que o amor, o destino e un toque de estupidez
os privaría da esperanza de vivir felices.
Os finais adoitan ser un pouco cruentos.
Por que non cambiarían a súa historia?
Dinnos que debemos facer o que nos din,
mais ás veces hai que ser un pouco traste.
Se a vida non che parece xusta,
non tes que sorrir e aguantar.
Se sempre o aceptas sen te queixar,
nada cambiará.
Ata un neno pequeno pode facer moito.
Que non te pare algo tan pequeno como "pequeno".
Se deixas que teñan o control,
é como se dixeses
DESCOLORANTE
que che parece ben,
e non está ben.
E se non está ben,
tes que arranxalo.
TÓNICO CAPILAR
Nun ferrollo hai unha pequena revolta.
A semente dunha guerra no chío do sollado.
Unha tormenta pode comezar cun bater de ás.
O ácaro máis pequeno pica máis.
Cada día comeza
co tictac do reloxo.
Todas as fugas comezan co tictac to reloxo.
Se estás atrapado na túa historia e queres escapar,
non tes que chorar nin gritar.
Malia ser pequeno, ti podes.
Que non te pare algo tan pequeno como "pequeno".
Se deixas que teñan o control,
non cambiarás nada.
Se a vida non che parece xusta,
non tes que sorrir e aguantar.
Se sempre o aceptas sen te queixar,
é como se dixeses que che parece ben,
e non está ben.
E se non está ben,
tes que arranxalo.
Mais ninguén o arranxará por min.
Só eu cambiarei a miña historia.
Ás veces hai que ser un pouco traste.
Que lle fixeches ao meu pelo?
Por que verde? É polo do circo ou…?
Que circo?
O escapista do que tanto falas.
Ten o pelo verde?
Non hai ningún escapista, e non o fixen eu.
Escapista… Escapista…
Era unha vez un grande escapista.
Era moi amable.
A calquera neno lle gustaría como pai.
E un día namorouse
dunha acróbata.
ESCOLA CRUNCHEM
PROHIBIDO CHOROMICAR
Matilda?
Ola, Sra. Phelps!
A escola empeza dentro dunha hora.
Cheguei cedo… pola emoción.
Ensinaranme a contar historias.
Mais creo que xa teño unha.
Sinto como se move dentro de min.
- Como se desexase saír. - Pois se o está desexando,
deberías contala o antes posible.
Iremos por limoadas.
Talvez sexa un pouco intensa.
Matilda Wormwood, dedícome ás historias. Non te preocupes.
Eran unha vez
os dous mellores artistas de circo do mundo.
Un escapista, que podía escapar de calquera cerradura inventada,
e unha acróbata tan hábil
que parecía voar.
Namoraron e casaron.
Xuntos realizaron as proezas máis incribles xamais vistas.
Viñan de lonxe para velos.
Reis, raíñas, famosos e astronautas.
Mais a pesar do seu amor
e da súa fama, estaban tristes.
"Temos todo o que o mundo ofrece," dixo a muller.
"Mais non o que máis ansiamos.
Un fillo."
"Paciencia, meu amor,"
dixo o marido. "O tempo está do noso lado.
Ata o tempo nos ama."
Mais ninguén pode controlar o tempo.
O tempo pasou, e envelleceron e enmudeceron,
sen fillo.
Vivían sós nunha casa grande e baleira.
Preparaban funcións máis perigosas,
unha forma de escapar da pena ineludible das súas vidas.
E decidiron realizar
a función máis perigosa de todos os tempos!
Chámase…
Dixo ela cando anunciaron o evento á prensa,
que acudira con grande expectación.
A muller en chamas lanzada polo aire
con dinamita no pelo,
sobre tiburóns e obxectos punzantes…
Collida polo home encerrado na gaiola e…
É o reto máis perigoso de todos os tempos!
É o noso destino.
Onde nos conduciu a soidade.
Que pasou despois?
Non o sei.
Aínda non.
Teño que ir á escola.
E a historia?
O resto, mañá.
Mañá? Estarei no lago.
O lago, vale.
Pásao ben na escola.
E ten coidado aí dentro.
Estou tranquila.
Se te asustan, podes devolverlles o susto.
Matilda, recorda que un erro non resolve outro.
Mais se o fai, de dous erros sairía algo bo.
Iso non poder ser malo!
PROHIBIDO CHOROMICAR
Tamén é o teu primeiro día?
Si. Non estou preocupada, mais talvez Isaac si.
Entramos xuntas?
Si, así Isaac e mais eu coidaremos de ti se…
Xa sabes.
Vós, as novas!
Credes poder sobrevivir a este caos
por ser príncipes ou princesas, mais xa veredes.
Non vos libraredes da traxedia.
E aínda que vos esforcedes,
malgastades enerxía.
A vida que coñeciades é historia antiga.
Sufrín nesta prisión.
Levo anos atrapado nesta rateira.
Un inferno en vida.
Mais recordo algo
de antes do final da miña vida
e dos meus días felices.
De antes de oír por primeira vez o son da campá.
Eu tamén era curioso.
E inocente. Facía mil preguntas.
Se non queredes sufrir,
escoitade e ensinareivos algunha cousa.
Escoitade ben.
Pasádevos e castigaranvos.
Peor se chorades. Non a armedes.
E tede moito coidado.
Por que?
Oíches o que dixemos?
Xa o veredes en EF.
- Que é EF? - Educación física.
A clase de Trunchbull.
Quen sodes vós?
As delegadas. Levarémosvos a clase.
Comezaremos a aprender?
Si, xa o creo.
Xenial. Xa me sei o alfabeto.
Non o sabedes ata que volo ensinemos.
Credes poder sobrevivir a este caos
por ser príncipes ou princesas.
Xa veredes. Non vos libraredes da traxedia.
Aínda que vos esforcedes,
malgastades enerxía.
A vida que coñeciades é historia antiga.
Sufrín nesta prisión.
Levo anos atrapado nesta rateira.
Un inferno en vida.
Mais recordo algo
de antes do final da miña vida
e dos meus días felices.
De antes de oír por primeira vez o son da campá.
Tamén era curioso.
E inocente. Facía mil preguntas.
Se non queredes sufrir,
escoitade e ensinareivos algunha cousa.
Pasádevos e castigaranvos.
Se chorades, será moito peor.
Non a armedes.
E tede moito coidado.
Por que?
Non nos oíches?
Vexo que algúns aínda non estades en clase.
Corrixide iso.
Cinco segundos para obedecer.
A-B-C-D-E-F-G
- H-I-J - Cinco.
K-L-M-N
- Ñ-O-P - Catro.
- Que, que, que? - Tres.
- Dous. - Entrade, rápido!
- Un. - Xa veredes en EF.
Á señorita Trunchbull gústalle a puntualidade.
Entrade a coñecer os vosos novos amigos.
Son Lavender e Matilda.
Se tedes dificultades, preguntade a un compañeiro.
Axudaranvos. Vale?
Señorita!
Faime doer a cabeza.
Non é para vós, Nigel.
Nesta aula dan unha clase para adultos.
Debérono deixar aí.
Nigel.
Reláxate.
Moi ben.
A ver, quen quere puír o encerado?
- Eu, por favor. - Eu!
Matilda.
Falo ti?
Hoxe toca ler.
- Si! - Si!
Este libro é para nenos de nove anos,
mais ides tan ben
que quería intentalo.
Quero que leades o primeiro capítulo.
- Eric, que é iso? - Un anaco dunha historia.
Perfecto, Eric.
Espero que podades ler o primeiro anaco
para logo discutir como…
Matilda, que estás a facer?
Pois puílo.
Como dixo.
Quería dicir limpalo.
Iso é… correcto?
É.
E comecei a facer o resto.
O resto?
Os números primos.
Onde X é o cadrado de AB.
Saberían que é parte dunha secuencia.
Gústanche as matemáticas?
Están ben, mais prefiro ler.
É coma unha viaxe na cabeza.
E falo a miúdo?
Evadirte de todo cun libro?
Si, lin moito esta semana.
Moito? Nunha semana?
Que libros liches esta semana?
Nicholas Nickleby, Jane Eyre,
Tess of the D'Urbervilles, De ratos e homes,
O Señor dos Aneis,
Moby Dick, Crime e castigo
e…
The Cat in the Hat.
VERMES NON!
DIRECTORA
Non sexas patética.
Adiante.
Non quedes aí parada. Fala.
Si. Síntoo.
Señorita Trunchbull, verá…
Unha alumna chamada Matilda Wormwood…
A filla do Sr. Harry Wormwood. Un home excelente.
Mais xa me avisou.
Dixo que era un gran no cu.
Non. Non penso…
Non, non o fas.
Cal é o lema da escola?
Bambinatum est Maggitum.
"Os nenos son vermes."
Grazas por informarme.
Destruireina ao seu debido tempo.
Penso que Matilda Wormwood é un xenio.
Que? Non.
Acábocho de dicir. É un gánster.
Calcula coa cabeza mellor ca eu coa calculadora.
E vaia libros leu.
Deberiamos colocala cos de 11 anos.
Inmediatamente.
E que pasa coas regras, Honey?
Penso que Matilda Wormwood é
unha excepción ás regras.
Unha excepción?
Ás regras?
Na miña escola?
Observa os meus trofeos
e como brillan baixo a luz do sol.
Mira como brillan.
Como cres que logrei ser campioa inglesa en lanzamento de martelo
en 1959?
Cres que cando chegou o gran momento
tratei as regras con desdén?
De ningún xeito!
Cando pasei ao círculo, cambiei o meu plan?
Que?
Cando puxen xiz nas mans, axiteinas?
Non.
Cando xiraba, contemplei as vistas?
Durmín ou soñei un minuto ou dous?
Cambaleei ou alterei a rotación?
Alterei a prevista elevación?
Cambiei o gruñido
que practicara moitos meses seguidos?
Seguín o meu plan ao pé da letra.
Non cambiei nin esquecín ningún detalle.
Mesmo cando soltei o martelo
e voaba sobre as bancadas.
Deixeime levar?
Non.
Non, non, non.
Logrouno! É a mellor!
Se queres lanzar o martelo polo teu país,
permanece dentro do círculo todo o tempo.
Para entrar no equipo, non necesitas felicidade ou amor propio.
Só tes que manter os pés dentro da liña.
Cantade.
Dous, tres, catro.
Se queres lanzar o martelo
- polo teu país… - Bambinatum est Maggitum.
…permanece dentro do círculo
todo o tempo.
Maggitum, Maggitum.
Se queres ensinar a triunfar,
non sexas compasiva ou tenra.
Tenra.
Obriga os pequenos caguiñas a seguir as regras.
Canta, Jenny!
Se queres lanzar o martelo
- polo teu país… Bambinatum est Maggitum.
…permanece dentro do círculo
todo o tempo.
Maggitum, Maggitum.
Circulum est.
Deus, Deus.
Gloria.
Só hai unha regra válida.
Para lanzar o martelo, para a vida e a escola.
A vida é unha bola. Aprendede a tirala.
Atopade a maldita liña e rozádea.
E mantede sempre os pés dentro la liña.
Lisque xa.
Wormwood.
Onde estás?
Queres saber como me foi?
Preferiría comer verduras.
É oficial, son un xenio!
Volvo ter a sorte de cara.
Isto vén comigo. Era enorme.
Grande coma un oso.
E ese oso enorme quere un coche de luxo.
Estupendo. E os osos conducen?
Non é un oso de verdade.
Tes un coche de luxo?
- Dous, neno. - Nena.
Un desfeito por diante. Outro, por detrás.
Cortareinos pola metade
e pegareinos. Coser e cantar.
Papá volveu.
Iso é ilegal.
E está mal.
Que dixo o rapaz? Mal?
Mal?
Dáme iso.
As uvas da… Idiota!
As uvas non se enfadan.
Vaia bazofia!
Non trata de uvas.
Fáltaslle ao respecto?
Non o fago!
Non me faltes ao respecto! Esnaquizarei o libro.
- É da biblioteca! - Faino.
Veña.
Iso é!
Aí o tes!
Á cama, rata de biblioteca.
Se a vida non che parece xusta,
non tes que sorrir e aguantar.
Se sempre o aceptas sen te queixar,
nada cambiará.
Ata un neno pequeno pode facer moito.
Que non te pare algo tan pequeno como "pequeno".
Se deixas que teñan o control,
é como se dixeses que che parece ben.
E non está ben.
Matilda, recorda que un erro non resolve outro.
Serás boba.
"É da biblioteca."
Trasno choricas.
E o sombreiro?
Aquí, papá.
Parva.
Como lle cabe? Temos a cabeza igual de grande.
Doe, Matilda?
Ter todos eses cerebros aí dentro?
Non. Parece que… caben ben.
Fas "telecenisia"?
É cando tes moitos cerebros.
Sáenche polos ollos,
e podes mover cousas coa mente.
Mira isto.
Aquí non é bo intentar ser listo.
A Trunchbull odia que sexamos listos.
A escola é para aprender.
Escola? Isto é unha prisión.
Non queres chamar a atención de Agatha.
Din que volveu un rapaz do revés.
. Ía con filme para conservar os órganos. - Que va.
Sentou sobre un neno ata que foi marmelada.
Pillou a Julius Rottwinkle cun caramelo en clase.
Colleuno, xirou e tirouno pola ventá.
Escoita.
Os profesores non tiran nenos.
So che queren meter medo.
Medo?
Xa veredes o que é medo no buraco.
Que é o buraco?
Hai un lugar onde te mandan se non fuches bo.
Está feito de picos e madeira,
e é moi pequeno para sentar.
Inda que puideses,
hai cravos no chan. Arrepentiríaste.
Cando as bisagras chían e a porta se cerra,
non se ve nada, nin onde acaba o teu nariz.
Cando gritas, non sabes se saíu o son
ou se o grito chegou a túa boca.
BURACO
Escondédeme!
Había melaza na cadeira de Trunchbull e cre que fun eu!
Pegáronselle as bragas.
Silencio!
Irás ao buraco.
Iso non está ben! El non fixo nada.
Creme. Está perdido.
Matilda, axúdame.
Por que non lle dis…?
Vale.
Cando pasou?
Hai 20 minutos.
Por que?
Debes esconderte. Chaquetas!
Non lle digades onde estou!
Bulide!
Rápido!
Apurade!
Xa ven.
Bule!
Quieta, rapaza!
Vaia desfile noxento de moinantes e trasnos,
leriando sen parar.
E a verme coñecida como Nigel?
Debaixo das chaquetas.
Leva aí unha hora!
O que?
Si.
Nigel padece un trastorno do sono chamado narcolepsia.
A persoa que o padece
sufre episodios de fatiga
e adormenta sen previo aviso.
Puxemos as chaquetas por seguridade.
Non si?
Que soño tan raro, mamá.
Cría que estaba…
Ola, señorita.
Amanda Thripp.
Si, señorita?
Que dixen sobre… as trenzas?
Odio as trenzas.
Miña nai di que me quedan ben.
Túa nai é parva!
Aí vai!
Mirade ese xiro!
Mi madriña!
Iso é lonxe! Iso é moi…
E logrouno!
Si! Aínda son boa.
Ide mirar se segue viva.
E ti como te chamas?
Matilda.
Matilda Wormwood.
Así que ti es Wormwood?
Gústanme as alborotadoras, Wormwood.
Fan un son adorable
cando parten.
Está viva!
- Hip, hip! - Hurra!
Recorda, Wormwood. Nunca gañarás.
Prométocho. E unha promesa é unha promesa.
E chegou o gran día.
A muller en chamas lanzada polo aire
con dinamita no pelo,
sobre tiburóns e obxectos punzantes,
collida polo home encerrado na gaiola.
Parecía que todo o mundo acudira ver
esta incrible función que desafiaba a morte.
Organizouno todo
a malvada medio irmá da acróbata.
Fora lanzadora de martelo olímpica.
Dicían que no seu corazón melancólico,
envexaba o éxito e o amor da súa medio irmá.
De súpeto,
saíu o escapista,
mais non había rastro dela
nin do chal brillante que adoitaba levar.
Señoras e señores,
nenos e nenas,
a función coa muller en chamas lanzada polo aire
con dinamita no pelo,
sobre tiburóns e obxectos punzantes,
collida polo home encerrado na gaiola
foi cancelada!
Foi cancelada porque a miña muller está
embarazada!
Ala, Matilda!
Silencio… absoluto.
Oiríase o arroto dunha mosca.
- De súpeto… - Hip, hip!
…o público, en pé, estalou de alegría.
Todos esqueceran a función.
O aplauso durou máis dunha hora!
Que marabilla, Matilda!
Encántanme os finais felices.
Esquecérana todos menos a medio irmá malvada da acróbata.
Cando todo se calmara, presentou un contrato!
Un contrato?
Firmastes un contrato para facer a función.
- E a función farase. - Non.
Paguei os pósters, a publicidade,
a comida e os baños.
Se lle devolvo os cartos ao público, que gaño?
Un contrato é un contrato.
Teño as mans atadas.
A muller en chamas lanzada polo aire
con dinamita no pelo,
sobre tiburóns e obxectos punzantes,
collida polo home encerrado na gaiola
realizarase hoxe!
Ou iredes os dous ao cárcere!
Que pasou despois?
Non o sei.
Como podes non sabelo?
Vénme á cabeza en… burbullas.
Pois burbulla un pouco máis. Agora.
Non funciona así.
Claro que non.
- De onde sae todo isto? - Que queres dicir?
É incrible,
mais está a dar un xiro sinistro.
- Talvez non debería contarche máis. - Non.
Descubramos o final.
Mais vai todo ben? Podes dicirmo.
Debo marchar. Mamá está esperando.
Non lle gusta separarse de min.
Di que cada minuto é como unha eternidade.
Virá por aquí? Podo coñecela?
Adeus, Sra. Phelps!
Mañá estarei no muíño.
Vale, encontrareina.
A MELLOR ACRÓBATA O MELLOR ESCAPISTA
Xa o teño.
Deixa que cho quite!
Espera.
- Fasme dano! - Xa. Espera.
Déixame tirar, Harry.
Pois tira!
Matilda.
Creo que tes unha mente extraordinaria.
Así que encargareime eu mesma.
A partir de mañá,
traerei libros moi intelixentes.
Podes ler mentres dou a clase,
e se tes preguntas,
intentarei respondelas.
Que che parece?
Matilda…
É o maior abrazo do mundo.
Deixarasme sen aire.
Que escena tan conmovedora.
Apartade!
Creo ter dito que este verme non recibiría un trato especial.
De feito, recordo tela informado
de que esta bola de moco era a encarnación do mal, non si?
Non, señorita. Non é…
Dixo que "non"?
A min?
Matilda Wormwood é unha delincuente.
Esta mañá,
roubáronme un anaco da miña torta de chocolate.
Creo que a culpable desa vileza fuches ti.
Podes admitilo e ser castigada
ou chamarme mentireira e ser castigada.
Pensa moi ben
o que vas dicir, Wormwood.
Eu non rou…
Chocolate.
Bruce Bogtrotter.
Si, señorita Trunchbull?
Grazas, Maurice, iso é todo.
Poden retirarse. Vamos. Saian, veña.
Abride paso!
Gustouche a torta,
non si, Bruce?
Estaba deliciosa, señorita Trunchbull.
Moi achocolatada.
Síntoo moitísimo, eu…
Non…
O que importa é que a desfrutases.
Si?
Cociñeiro.
Silencio!
Que pasa? Perdiches o apetito?
Tranquilo, só tes que comer ata a última migalla.
Se realizas esta incrible fazaña,
prométoche que quedarás perdoado.
Ata a última migalla?
- Estou cheo. - Direiche eu cando estás cheo.
E os delincuentes coma ti están cheos ao acabaren a torta.
- Mais… - Non hai tempo. Come.
Non podo comela toda.
Sentaralle mal.
Habelo pensado antes de pactar co demo e roubar a torta.
- Come. - Non podo!
- Come. - Non pode!
- Come! - Explotará!
Come!
Un anaco ou dous, Bruce,
estaría ben, mais mesmo ti, Bruce,
debes admitir que entre a torta e ti
non hai moita diferencia de tamaño.
Non pode. Pode! Claro que non!
Ti podes, Bruce! Vai explotar!
É bastante elástico.
Vai estalar! Faceino parar!
É fantástico, mirádeo! Non podo mirar!
Creo que isto vai confirmar
o que todos sospeitabamos. Tes a solitaria.
Ou talvez sexas coma o Tardis.
Considerablemente espazoso por dentro.
Non pode! Pode!
Claro que non!
Ti podes, Bruce! B-R-O-O-C-E!
Bruce!
Non se volverá meter co teu inmenso traseiro.
Fará unha tregua, Bruce.
Con cada bocado apertas o nariz.
Nunca pensamos que sería posible,
mais estase a facer realidade.
Nós tamén podemos comer unha torta.
É hora de usar ese bandullo.
Sen escusas, Bruce.
Solta o cinto. Quererás o pantalón frouxo.
Veña, traga!
Xa case está.
Caberache todo. Non tires a toalla.
Non deixes que gañe!
Veña, Bruce, sé o noso heroe.
Cúbrete de gloria de chocolate.
Bruce!
Non se volverá meter co teu inmenso traseiro.
Fará unha tregua, Bruce!
Un anaco máis e fracasará por completo.
Parecíanos imposible.
Mais estase a facer realidade.
Nós tamén podemos comer unha torta.
Así se fai, Bruce!
Síntoo, señorita Trunchbull. Deixeime levar.
Tranquila, Jenny.
Todos nos deixamos levar ás veces.
Ata eu.
Veña, acompáñame, Bogtrotter.
- Que? - Non o dixen?
Iso foi o primeiro castigo.
O segundo é o buraco.
Por favor! É moi pequeno.
Comino todo. Por favor!
Iso non. Por favor!
Non!
Dixo que o perdoaría se comía todo.
Comeuno todo. Vímolo!
Fíxoo diante de todos! Non pode cambiar as regras.
Iso non está ben. É facer trampas!
Acabas de dicirme…
"non."
A min.
- Vamos. - Por favor!
- Veña! - Non!
Xa me encargarei de Wormwood e do resto destes vermes.
Comino todo. Por favor, señorita Trunchbull!
O buraco non!
Comino todo.
Por favor!
O buraco non! Por favor, iso non!
Veredes, nenos, eu sempre gañarei,
e vós sempre perderedes.
Porque sodes débiles, diminutos, minúsculos
e insignificantes.
Cando sexa maior…
serei tan alta que alcanzarei as pólas
que necesitas para gabear polas árbores.
Podes gabear cando es maior.
E cando eu sexa maior…
serei tan listo que poderei responder
as preguntas das que necesitas coñecer
as respostas antes de ser maior.
E cando eu sexa maior, comerei lambonadas todos os días
de camiño ao traballo e deitareime tarde todas as noites.
Eu levantareime cando saia o sol
e verei debuxos ata ter os ollos cadrados.
Darame igual porque serei maior.
Cando sexa maior.
Serei tan forte que poderei levar
as cousas pesadas
que debes levar contigo cando es maior.
E cando eu sexa maior.
Cando sexa maior.
Terei valor para loitar coas criaturas
que se agachan baixo a cama
cada noite para ser maior.
E cando eu sexa maior,
terei regalos cada día.
Xogarei con cousas que segundo a miña nai non divirten as nais.
E espertarei
cando saia o sol
e pasarei o día tomando o sol.
E non me queimarei porque serei maior.
Cando sexa maior.
Cando sexa maior…
terei valor para loitar coas criaturas
que se agachan baixo a cama
cada noite para ser maior.
Cando sexa maior…
Se a vida non che parece xusta,
non tes que sorrir e aguantar.
Se sempre o aceptas sen te queixar,
nada cambiará.
Cando sexa maior…
Aínda que me encontre nesta historia,
non significa que todo estea escrito para min.
Se creo que o final é inalterable,
é como se pensase que me parece ben.
Onde está a sección de vinganzas?
Non hai sección de vinganzas. É por un abusón?
Porque iso o mellor é contarllo a alguén.
De contado. Fanse fortes co silencio.
Dillo a un profesor. Ou mellor, á directora.
Teño a continuación da historia.
Mais advírtollo,
a cousa vaise pór seria.
A acróbata atou o seu chal branco brillante
no pulso do seu home.
Darache sorte.
Despois deulle o abrazo máis grande do mundo.
Abrazouno tanto que el creu que o ía deixar sen aire.
E preparáronse
para a función máis perigosa do mundo.
O gran escapista debía liberarse dos cadeados,
saír da gaiola
e intentar rescatar a súa esposa en 12 segundos.
Ou voaría polos aires!
Cando prendeu a mecha, a acróbata lanzouse.
Un segundo, dous… O público contivo a respiración
mentres se balanceaba sobre os tiburóns e os obxectos punzantes!
Tres segundos, catro.
A medio irmá miraba con deleite.
Cinco segundos, seis segundos.
O escapista non lle quitaba ollo e loitaba coas cadeas.
Se cometía o máis mínimo erro,
perdería a súa muller e o seu fillo.
Sete segundos, e de súpeto…
Ela sóltase!
O escapista estende o seu brazo enorme
para coller a súa muller.
- Oito! - Non podo mirar.
Nove! Dez! E…
E…
E once segundos!
Colleu a dinamita e lanzouna moi lonxe!
Hurra! Entón a historia si que ten un final feliz.
Non.
Non o ten.
Non! Ela está ben? Sobreviviu?
Rompeu todos os ósos do corpo.
Menos os das puntas dos dedos.
Viviu abondo para ter a súa filla.
Mais o esforzo foi demasiado.
Quere a nosa nena.
Quere a nosa filla de todo corazón.
É todo o que queriamos.
E morreu.
E despois
todo foi a peor.
Como? A peor?
Temo que si.
O escapista era tan amable
que nunca culpou a medio irmá malvada.
Pediulle que se mudase con el e o axudase a coidar da filla.
Non, non llo pidas.
Era cruel coa nena.
Facíaa lavar e limpar todo o día.
"Limpa o chan e serei boa!"
Se a nena limpaba, era aínda máis cruel
- porque era unha mentireira! - Odio as mentireiras!
En segredo, para que o escapista non sospeitase.
A pobre nena creceu coa tía máis cruel
e horrible que poidas imaxinar.
Chamemos a policía!
Sra. Phelps.
Só é unha historia.
Que?
Si, claro.
Unha historia.
Fas que pareza moi real.
A túa mente, Matilda.
Teus pais pensarán que gañaron a lotería contigo.
Pensan.
Sempre o din.
De feito, din:
"Estamos moi orgullosos. Es como gañar a…"
Será mellor que marche.
É como gañar a lotería!
O que?
Eu?
Ti es como comer mocos doutro.
- Como gañar a "mocotería", rapaz. - Rapaza.
Mais como, Harry?
O idiota musculoso
tiña moitos amigos musculosos.
Cartos a moreas.
Todos querían un coche de luxo.
Eu só tiña cacharros vellos, todos cuns 150 000 km.
Así que fun un bo líder de negocios.
Como?
Cun trade,
fixen que o contaquilómetros fora cara atrás.
Diminuínlles a quilometraxe
e vendinllos a eses mangallóns por moitos…
Cartos!
Enganáchelos!
Perdoa?
Enganáchelos. Non está ben o que fixeches.
Es un estafador!
Que lercha!
Son os libros, Harry. Os libros e as historias.
É iso?
Os libros?
Sabes que vou facer mañá?
Vou ir á biblioteca
e voulle dicir a esa bruxa que non che deixe entrar máis.
Que?
Sempre te metes onde non te chaman.
Malandrina repugnante!
Esa noite, a filla do escapista chorou ata adormecer.
Nunca mencionou os abusos da súa tía malvada
para evitarlle máis dor a seu pai.
Iso animou a tía a ser cada vez máis cruel,
ata que un día explotou.
Sempre te metes onde non te chaman!
Malandrina repugnante!
E arroxouna a un soto poeirento,
húmido e escuro, pechouno con chave e marchou.
Mais esa noite, o escapista volveu cedo a casa.
E cando oíu chorar a súa filla,
abriu a porta dun golpe.
Non chores.
Estou aquí, pequecha.
Por favor, non chores.
Seca as lágrimas.
Seca as lágrimas, pequecha.
Perdóame.
Non pretendía abandonarte.
Non chores, pequecha.
Nada che pode facer dano.
Non tes nada que temer.
Estou aquí.
Estaba tan triste que esquecín o máis importante?
Quérote moito, miña filla.
Pasarei o resto da vida compensándocho.
Non chores, papá.
Estou ben, papá.
Por favor, non chores.
Deixa que che limpe as lágrimas.
Perdóame.
Papá, perdóame.
Non pretendía abandonarte.
Non quería entristecerte.
- Non chores. - Non chores, pequecha.
- Estarei ben contigo. - Non che farán dano.
- Non hai nada que temer. - Non temas.
- Estás aquí. - Estou aquí.
Cando a nena adormeceu,
o escapista comezou a pensar na malvada medio irmá,
e a rabia apoderouse do seu gran corazón!
É un demo, un monstro!
Atemoriza os nenos.
A inxustiza da crueldade da tía corroíao por dentro
e provocou unha gran tormenta de furia
que non foi quen de deter.
Foi a última vez que a nena o viu.
Non volveu a casa. Nunca xamais.
Fas "telecenisia"?
É cando tes moitos cerebros.
Sáenche polos ollos,
e podes mover cousas coa mente.
GAÑADORA
Matilda. Isto é para ti.
Grazas.
Matilda, toma.
NON!
Un día marabilloso, non cres?
- Lavender, que ocorre? - Es unha heroína.
Toma, Matilda.
Ovo e agrón? En serio?
Unha heroína?
Causaches unha revolución.
- Como? - Co teu "non" a Trunchbull.
Nunca o fixera ninguén.
Causaches unha revolución.
Co teu "non" a Trunchbull.
Nunca o fixera ninguén.
- Facemos algo divertido? - Si!
Divertido?
Dixo "divertido"?
Non nos dedicamos a facer cousas divertidas.
Non estamos aquí para alentar ou coidar.
Estamos aquí para machucalos
ata que deixen de retorcerse.
Pois… eu non creo que… que…
Que… que, Jenny? Cres que a alguén lle importa?
Esta clase está chea de rebeldes.
Necesitan unha lección de verdade.
Poñede a roupa de ximnasia de camiño.
Verá, Jenny,
para que aprendan, antes hai que romper
os nenos.
Esta escola empeza a apestar.
Verme, cala cando falo!
É o cheiro máis molesto.
Hai que ter bo olfacto, mais eu coñézoo moi ben.
É o fedor da rebelión, o aroma da disensión.
E podedes apostar os pantalóns
a que este cheiro nauseabundo me parece olfactivamente insultante.
E para evitar que se estenda,
creo que unha clase de educación física
separa o meramente rancio do repugnante.
Veña, impresentables.
Xa sigo eu, Jenny!
O cheiro da rebelión vaise coa suor,
e educación física faravos suar.
E non tardarei en cheirar o tufo
da axuda e a incitación.
Antes de que a mala herba creza,
hai que cortala de raíz.
Antes de que o verme cambie,
hai que raspar a cotra
e sacalo do barro.
O olor da insurrección, o fedor da intención,
a peste da protesta preadolescente.
O tufo da rebeldía, o fedor dun golpe,
a brisa da anarquía en marcha.
Trataremos eses demos.
Acabarán rebentados para confabular.
Un pouco de disciplina rápida
evitará que calle a podremia.
AGATHA 0 VERMES 0
Disciplina para os que non escoitan e os que bisban en clase.
A súa charlatanería modérase
cunha chisca de disciplina.
Hai que insistir no rigor.
Resistir constantemente as trasnadas.
Non perdas tempo en ser compasiva.
Só necesitan disciplina!
Os sorrisos e as choromicadas,
os "necesito un pano da man".
Dirixir unha clase non ten misterio.
Disciplina, disciplina!
O fedor da rebelión.
O tufo a complot preadolesdente.
O olor da resistencia, a peste da disensión,
o fedor da forza moral en descomposición.
Vaia campioa!
Trunchbull logrouno de novo!
Que atleta, que gañadora!
Imaxina un mundo sen nenos.
Pecha os ollos e simplemente soña.
Imaxínao, inténtao. Paz e tranquilidade.
Un regato a burbullar.
Agora imaxina un bosque cunha cabana.
E dentro da cabana atopamos
un papagaio chamado Zeek, friqui do carnaval,
que coa mente sombreiros de papel fai,
e diche: "Que non che rouben os cabalos.
Que non chos quiten.
Se te abres camiño, estarán a esperar por ti
rinchando.
Rinchando…
Está tola.
Aí está, como dixen.
O verme fedorento asoma a cabeza.
Vistes algo máis repelente?
Ulistes algo peor
có cheiro da rebelión?
O olor da revolta.
A peste da insubordinación.
O fedor da resistencia,
o tufo da disensión.
E non pararei ata vos esmagar.
Ata que esta rebelión sexa sufocada.
Ata que a magnífica disciplina acabe
con esta pestilencia nauseabunda
por completo!
Veña. Axudareite.
Isto non é educar!
É maltrato.
Maltrato? Pois si, claro.
Veña, pequeno.
Querías diversión.
Isto non é divertido!
Señorita Honey, é patética!
É… débil.
E… triste.
De feito, é…
un pequeno…
tritón.
Ti!
Non. Que? Eu?
Non. Non fun eu. Non!
Non faga iso.
Señorita Honey, aprendín,
tras anos de estudos,
que as orellas dos nenos non se desprenden.
Estiran.
Por favor!
Déixeo en paz!
Abusona horrible e estúpida.
Como te atreves?
Non es digna de estar nesta escola.
Es malvada.
Esmagareite. Machucareite.
Disecareite, mocosa.
Algunha vez volo preguntastes?
Cando digo "vermello", por exemplo.
Non se sabe se significa o mesmo para ti
que para min cando alguén di "vermello".
E se viaxamos a case a velocidade da luz
e sostemos unha luz, aínda así,
esa luz afastaríase de nós á velocidade da luz.
Ten sentido, mais intento dicir que,
non sei, dentro da miña cabeza,
non son só un pouco diferente.
Respostas espontáneas,
historias que parecen xa escritas.
E cando todos gritan como se lles gustase,
hai moito ruído na miña cabeza.
Encantaríame que parasen. Papá e mamá,
a tele e as historias. Oxalá parasen.
E síntoo. Non o estou a explicar ben.
O ruído vólvese furia. A furia, luz.
Este ardor adoita desaparecer,
mais hoxe non. Calor e gritos.
O meu corazón latexa,
os meus ollos queiman.
E de repente todo está…
en calma.
En silencio, mais non é silencio en realidade.
Unha especie de tranquilidade.
Coma o son dunha páxina que pasas nun libro.
Ou unha pausa nun paseo polo bosque.
En calma.
En silencio, mais non é silencio en realidade.
É só esa tranquilidade agradable.
Coma o son cando te tombas boca abaixo na túa cama.
O son do corazón na cabeza.
E aínda que a xente ao meu redor…
- Estás escoitando, mocosa? - …segue a mover a boca…
- Idiota! Repugnante… - …as palabras que pronuncian
xa non me alcanzan.
E todo está en calma.
E sinto calor.
É como se voase…
…lombriga repugnante.
…cara o ollo da tormenta.
O teu motín remata aquí.
Entraches polas portas de Hades.
Óesme? Voute esnaquizar.
…horrible, repelente, noxento, nauseabundo…
Quen fixo iso?
Está ben, directora?
Maldita sexa, o tritón!
Metéuseme nas bragas!
Nas bragas!
Teño un tritón nas bragas!
Vale. Iso foi raro.
Veña. Volvemos a clase.
E procurade pasar inadvertidos o resto do día.
Matilda.
Debo ensinarlle algo.
Mire.
Matilda, se a directora ve…
Mire, por favor.
- Será mellor… - Espere.
Movino cos ollos.
Son rara?
Apetéceche tomar un té?
Por aí non. Por aquí.
Que cre que é? O que fago cos ollos.
Que sentiches?
Coma un burbullar.
Un burbullar.
Mais un burbullar bo.
Un burbullar bo.
Un bo.
Ben, a ver.
Non son unha experta. Non sei se os haberá,
mais creo que ten que ver coa túa incrible mente.
Con que teño tantos cerebros
que me saen polos ollos?
Si, exactamente iso.
Xa chegamos.
Onde estamos?
Vaia.
Pagan moi mal aos profesores.
Pois a verdade é que si.
Mais eu son aínda máis pobre có resto.
Meu pai morreu cando era pequena.
Chamábase Magnus. Era moi bo.
Mais… cando morreu,
quedei a cargo da miña tía.
Non podes nin imaxinar o cruel e mesquiña que era.
Cando me fixen mestra, entregoume unha factura.
Anotárao todo.
As bolsiñas de té, as facturas do gas, os botes de feixóns…
Fíxome asinar un contrato para devolverllo todo.
En serio?
E presentou un escrito para herdar a casa de meu pai.
Mais Magnus fixo iso?
Deixoulle a casa?
Sempre me pareceu sospeitoso.
Dixo que a súa morte fora un accidente.
Cres que foi ela!
Non o podo dicir con seguridade.
O único que podo dicir é que tantos anos de maltrato me volveron…
patética.
Un día, atopei esta vella cabana.
Namoreime dela.
Rogueille ao dono que me deixase vivir aquí.
Pensou que estaba tola,
mais dixo que si, e…
E por iso vives aquí.
Este teito resgárdame da chuvia.
Esta porta mantén o frío á raia.
Neste chan podo estar en pé cos meus dous pés.
Nesta cadeira podo preparar as clases.
Sobre este coxín podo soñar polas noites.
E esta mesa, como ves,
é perfecta para o té.
Non é moito, mais é suficiente para min.
Non é moito, mais é suficiente.
Mais ten a casa de teu pai. Ten todo o que é teu.
Nestas paredes colgo debuxos preciosos.
Por esta xanela vexo o cambio das estacións.
Esta lámpada permíteme ler.
E son libre.
E cando vai frío, non teño medo.
Nin durante unha tormenta de inverno.
Quéntame un fornelo pequeno mais tenaz.
Non preferiría estar en ningún outro sitio.
Non é moito, mais é suficiente para min.
Porque é o meu fogar.
Este é o meu fogar.
Non é moito, mais é suficiente para min.
Este é o meu fogar.
Non é moito, mais é suficiente.
- Non chores. - E cando vai frío…
- Por favor, - …non temo.
Nin durante fortes tormentas.
- Non chores. - Quéntame…
- Deixa que che seque as lágrimas. - …un fornelo pequeno mais tenaz.
- Perdóame, non pretendía… - Ata cando vai moito frío…
- …abandonarte. - …non fago caso.
- Sei que che fixen dano. - Todo o que necesito
está aquí.
Non é moito, mais é suficiente para min.
Non é moito, mais é suficiente
para min.
E este chal?
Era de meu pai.
Deullo miña nai antes de morrer.
- Era… - Acróbata.
Pois si, era. Ela…
Como o…?
- E meu pai era esca… - Escapista.
Matilda, como o sabes?
Entón eran os teus pais.
- Quen? - Os personaxes da miña historia.
Non a inventei, é real! É vostede, é a súa vida.
Quen é a súa tía?
En realidade é a miña tía adoptiva.
Trunchbull!
Un contrato é un contrato!
Matilda.
Escóitame!
Debes esquecer todo isto! E ten moito coidado!
Cando a humillan, é capaz de facer cousas horribles.
Non lle teño medo.
Deberías. É perigosa.
Eu tamén.
"Ricos," dixo.
"Osos," dixo.
- "Son un xenio," dixo. - Que ocorre?
Mudámonos a España.
España? Por que?
Recordas os mangallóns idiotas
- aos que lles vendeu os cacharros? - Rula…
Pois eran mafiosos!
E non tan idiotas ao cabo.
E déronme 24 horas
para devolverlles os cartos que alguén xa gastou.
Mañá recollereite na escola.
E a señora Phelps, Lavelder,
Nigel e Amanda? E a señorita Honey?
Despois de mañá, non os volverás ver!
FUN Á FEIRA DO LIBRO. QUE PASOU DESPOIS?
SÍNTOO, SEÑORA PHELPS
PODE QUE NON SEMPRE HAXA UN FINAL FELIZ
Onte tivo lugar un acto de vandalismo.
Esas son as consecuencias.
Rompedes o meu. Eu, o voso.
A clase da señorita Honey, á cantina.
Vamos. Tranquilos.
Nenos…
Como podo ser a vosa directora
se non vos produzo arrepío?
Se os pequenos non se mexan un pouco
cando me ven… Iso sería
fracasar como educadora.
En fin…
Hoxe faremos un test de soletrear.
E cada neno que se equivoque unha vez
irá ao buraco.
Non pode facer iso!
En serio? Por que?
Polo pequeno…
incidente de onte?
Aquí teño un buraco sorpresa.
Ti!
Soletrea, a ver,
"tritón".
T-R-I-T-Ó-N. Tritón.
Que?
Como o sabes?
A señorita Honey é moi boa mestra.
Bobadas!
É demasiado branda e apoucada
para ser boa en algo!
Ti!
Soletrea o que todos vós sodes.
Soletrea "noxentos".
Noxentos. N-O-X-E-N-T…
O-S. Noxentos.
Fas trampa, trenzas!
Non fai! Só soletrea a palabra.
Ensino con cariño e respecto.
Como dis iso na miña clase!
Ti. Sabichona.
Soletrea…
"amchellakamanialseptricolistimosis".
Esa palabra non existe.
Ou ao buraco. E avísote, ten letras mudas.
A
M
C
H
E
L
A
Vaia…
K
Síntoo, era un "v" mudo.
Vas ao buraco!
Gato!
G-A-T-U. Gato.
Enganeime, señorita. Debería meterme a min tamén.
- Que? - Can. C-P-M. Can.
E a min.
Mesa. X-E-S-F.
E a min.
Non nos pode meter a todos.
Plátano. G-T-A-A-B-L…
Basta!
Estiven ocupada!
Un buraco para cada un de vós!
Agachádevos!
E agora que acabou o noso pequeno test,
podo dicirvos
que todos suspendestes.
Veredes, hai gañadores e perdedores
neste mundo, nenos.
E eu son unha…
O xiz!
Mirade, o xiz!
"Agatha,
son Magnus.
Devólvelle á miña Jenny
a súa casa."
Quen está a facer isto? Dicídemo.
Ninguén. É un fantasma!
"E despois marcha."
Non.
"Se non,
irei a por ti
como ti
viñeches a por min!"
Non son idiota!
É un truco barato como os que facía Magnus!
Non me podedes facer dano.
Eu fágovos dano!
Non!
Non.
Non pode ser Magnus.
Mirade! Matilda.
Ves? Non vou a ningures!
Non. Para.
Que lle fas ao meu pelo?
Trenzas! Non!
Non!
Odio as trenzas!
Para dunha vez! Ordénocho!
Sóltame!
Acabouse.
Agora a escola é miña.
Corre.
Nunca máis poderá comigo.
Non me volverá arrebatar a liberdade,
e non esqueceremos o día que loitamos
polo dereito a ser un pouco trastes.
Nunca máis se pechará a porta do buraco.
Nunca máis me intimidarán
e nunca máis dubidarei cando mamá diga
- que son un milagre. - Si!
Non volveremos vivir encarcerados.
Agora sabemos que somos
nenos rebeldes en tempos rebeldes.
Cantamos cancións rebeldes con versos perversos.
Rebelarémonos ata lograr
que a Trunchbull saia correndo. Revolta!
Somos nenos rebeldes en tempos rebeldes.
Cantamos cancións rebeldes con versos perversos.
Rebelarémonos ata lograr
que a Trunchbull saia correndo. Revolta!
Seremos unha horda que grita!
Usade o pau de hóckey coma unha espada!
Non nos volverán ignorar.
Atoparemos o xiz e faremos debuxos groseiros no encerado.
Non é ofensivo.
Revolta!
Soletrea como queiras. Se moitos o fan mal, mal é ben!
Todos! T-R-A-S-T-S!
Somos un pouco trastes!
Hai regras, mais se desobedecemos á vez,
Trunchbull nada pode facer.
Pode coller o martelo.
Mais somos fortes.
Non podes acabar connosco.
Porque te pasaches
e non hai volta atrás.
- R-E-B-E-L-D-E-S - Tempos rebeldes!
- Cantaremos. - Unha canción!
- U-S-A-N-D-O - Rimas!
R-E-V-O-L-T-A
É demasiado T-R-D. Revolta!
Somos nenos rebeldes en tempos rebeldes.
Cantamos cancións rebeldes con versos perversos.
Rebelarémonos ata que o logremos.
É demasiado T-R-D para ti.
Para ti.
Somos nenos rebeldes en tempos rebeldes.
Cantamos cancións rebeldes con versos perversos.
Rebelarémonos ata que o logremos.
É demasiado T-R-D para ti. Revolta!
TALLER WORMWOOD
Vamos!
Marchamos, neno.
É unha… Marchan?
Mudámonos a España.
O avión sae en 40 minutos. Ei!
Despídete dunha vez!
Non podes marchar.
Non te vaias.
Matilda, por favor.
Non depende de min.
REVOLUCIÓN
Grazas.
Bule.
Fociño provocador.
Veña. Entra.
Onde vou eu?
Atrás. Ten dedos pegañosos.
Non o podemos meter atrás.
Que quede comigo.
Encantaríame que quedase comigo.
Perdoe?
Se ela quere, claro.
Coidarei dela con respecto e cariño.
E pagarei por todo.
Gustaríache, Matilda?
- Espere! - Harry!
Quere que lle deixemos a nosa filla?
Que me chamaches?
Imos perder o avión!
Chamáchesme… a túa filla?
Se ela quere.
É iso o que queres?
Quedar coa señorita Honey?
Si.
Si, quero.
E vostede quere coidar dela?
Quero. Si.
Imos escasos de espazo.
Si.
Si, vale.
Si.
Grazas.
Harry!
Por favor!
Conseguiuno.
Estupendo.
- Hip, hip! - Hurra!
Estaba segura
de que nunca escaparía da historia
que escribira para min.
Non era quen de atopar unha saída.
Non era quen de ver máis alá das nubes ao meu redor.
Un día abrín os ollos,
mirei cara arriba e descubrín que o ceo
tornara dun azul intenso.
E ao meu lado estabas ti,
loitando en silencio.
E collíasme da man.
Eu cría…
- Eu cría… - …que non sería capaz de confiar…
- …que non atoparía a ninguén. - …en ninguén.
E estaba segura…
- Estaba segura… - …de que tería que aprender a sobrevivir…
- …de que sempre estaría soa. - …soa.
- E un día abrín os ollos. - E un día abrín os ollos.
Mirei cara arriba e descubrín que o ceo
- tornara dun azul intenso. - Azul intenso.
E ao meu lado estabas ti,
loitando en silencio.
E collíasme da man.
Collíasme da man.
ESCOLA CRUNCHEM
- Estabas ao meu lado… - Á esquerda.
A ESCOLA XENTIL
- Perfecto! - …loitando en silencio.
Cambiando o final da miña historia por min.
Axudáchesme a combater os meus temores.
Caín e axudáchesme a levantarme.
DIRECTORA
Cando despexou a tormenta, estabas alí.
Aínda me tiñas collida da man.
- Derrubaches portas por min. - Derrubaches portas por min.
Axudáchesme a entender
que había outra versión de min.
Aínda me tiñas collida da man.
- Estabas ao meu lado… - Só desexo…
…loitando en silencio.
Cambiando o final da miña historia por min.
Aínda me tiñas collida da man.
Estabas ao meu lado,
loitando en silencio.
Cambiando o final da miña historia por min.
Aínda me tiñas collida
da man.
Subtítulos: Lorena Pereiras