Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
ΑΡΚΕΙ
ΜΙΑ ΣΤΑΛΙΑ ΙΔΙΟΦΥΪΑ
Κοίτα με, είμαι ο καλύτερος!
Δες με, εγώ είμαι ο πιο ξεχωριστός!
Είμαι νεράιδα!
Είμ' αρχηγός!
Η μαμά μου λέει Πως είμαι θησαυρός!
Λέει ο μπαμπάς μου Πως είμαι ο πιο γενναίος
Έχω χάρη κι είμαι ο πιο σωστός
Άνετος κι ωραίος
Δεν είμαι τυχαίος
Κι αν δεν με πιστεύεις
Σου ρίχνω στο ψαχνό!
Μια φωτογραφία απ' το καμάρι μας Να κλέψω τη στιγμή
Ναι είναι απ' όλα η πιο ευαίσθητη Κι η πιο ξεχωριστή!
-Τι παιδί! -Είμαι η μανούλα!
Αχ, κοίτα τι ωραία μυτούλα!
-Δες, με κοιτάει -Μου μιλάει
-Μα τι καλή! -Τόσο γλυκούλα!
Είναι διαφορετικό
Είναι το πιο ξεχωριστό
Κοίτα το φαίνετ’ από τώρα Είναι σπάνιο μωρό
Δες εξυπνάδα
-Πόσο ιδιαίτερο! -Τι σπιρτάδα!
Το παιδί μας θα’ ναι πάντα πιο μπροστά
Απ' όλα τ' άλλα τα παιδιά
Κοίτα με, είμαι φαινόμενο Κι η μαμά μου λέει να μη μ' αγνοείς!
Απ' την ώρα που ο γιατρός Μ' έβγαλε έξω στο φως
Τέτοιο θαύμα σαν κι εμένα Όπου κι αν ψάξεις δεν θα βρεις!
Ξέρω πως είμαι φαινόμενο!
Τόσο καλό, τόσο γλυκό, τόσο σκεπτόμενο!
Με μυαλό αυξανόμενο Σαφώς είναι ελεγχόμενο
Να λέμε για φαινόμενο Και θαύμα είμαι θαύμα είμαι θαύμα
Ναι το θαύμα της ζωής Αυτό είμαι εγώ!
Μωρό;
Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα κάνω μωρό;
Αηδίες. Είστε κομπογιαννίτες.
Μα είστε ετοιμόγεννη.
Πάτε καλά;
Κυρία Γουόρμγουντ, αυτό είναι σύσπαση.
Σύσπαση; Αυτά είναι για εγκύους
που γεννάνε μωρά!
Θα γεννήσω ένα βρομερό μωρό!
Κάθε νέα ζωή που φέρνω εγώ
Να ζήσει μες στον κόσμο αυτό
Σαν άγραφη σελίδα περιμένει
Το δέρμα απαλό
Το πνεύμα καθαρό
Δεν γνωρίζει ποιο είναι το παρόν του Και το μέλλον
Μα απ' το παρελθόν Στατιστικά είναι τυχερό
Απ' τη σύλληψη
Ως τον τοκετό
Και το θαύμα της ζωής
Το θαύμα της ζωής
Ξεκινάει
Τι;
Κοριτσάκι.
Δηλαδή, ο γιος μου είναι κορίτσι;
Η κόρη σας είναι κορίτσι.
Μα τα μπαλόνια, γιατρέ…
ΑΓΟΡΑΚΙ
Τα μπαλόνια λένε "αγοράκι".
Κε Γουόρμγουντ, η γυναίκα σας γέννησε ένα όμορφο, υγιές,
χαρούμενο κοριτσάκι. Είναι τέλεια.
Είναι υπέροχο νέο!
Τι θα κάνουμε με το μωρό που ήρθε
Τι κακό πληρώνουμε
Εγώ κι εσύ
Τόσα χρόνια συνεπείς
Πολύ σωστοί, νομοταγείς
-Και ήρθε αυτό -Μαγικό
-Άθλιο -Καθαρό
Άσχημο, σιχαμερό
Και δεν μου μοιάζει καν Γι' αρσενικό
Είναι μαγικό Τόσο όμορφο
Είναι μαγικό Τόσο σπάνιο
Είναι μαγικό Μες στον κόσμο αυτό
Κοίτα με, είμαι φαινόμενο Κι η μαμά μου λέει να μη μ' αγνοείς!
Απ' την ώρα που ο γιατρός Μ' έβγαλε έξω στο φως
Τέτοιο θαύμα σαν κι εμένα Όπου κι αν ψάξεις δεν θα βρεις!
Ξέρω πως είμαι φαινόμενο!
Τόσο καλό, τόσο γλυκό, τόσο σκεπτόμενο!
Με μυαλό αυξανόμενο Σαφώς είναι ελεγχόμενο
Να λέμε για φαινόμενο Και θαύμα της ζωής, αυτό είναι…
Ματίλντα: Το Μιούζικαλ
Λέει ο μπαμπάς μου πως είμαι βαρετή
Με προτιμάει λέει, βουβή
Λέει η μαμά, ότι ζω για να ενοχλώ
Και θα 'πρεπε να καταδικαστώ
Λέει ο μπαμπάς μου Πως είμαι ένα λάθος
Και κανείς δεν θα με συμπαθεί
Λέει η μαμά Πως ένα μικρόβιο σαν κι εμένα
Μάστιγα είναι πάνω στη Γη
Όλα καλά, Ματίλντα;
Ναι, ευχαριστώ, κυρία Φελπς.
Ξέρεις, κλείνουμε σιγά-σιγά.
Κατάλαβα.
Να μείνω όσο μαζεύετε;
Το "σιγά-σιγά" σημαίνει πριν μια ώρα.
Μάζεψα ήδη.
Ήσουν τόσο γαλήνια. Δεν ήθελα να ενοχλήσω.
Αλλά σίγουρα οι γονείς σου ανυπομονούν να γυρίσεις σπίτι.
Φυσικά, στο σπίτι με λατρεύουν.
Απλά με λατρεύουν.
Καταστροφή, Χάρυ!
Ξεχάσαμε να το στείλουμε σχολείο!
Συνέχεια εκεί είναι. Σωστά, μικρέ;
Είμαι κορίτσι, και όχι. Δεν έχω πάει ποτέ σχολείο.
-Πού βρίσκεις τα βιβλία; -Στη βιβλιοθήκη.
Δίνουν και βιβλία τώρα;
Είσαι τόσο βλάκας!
Εγώ; Διοικώ μια επιχείρηση.
Δεν μπορώ να φροντίζω μόμολα.
Δεν μου φτάνει τόσο άγχος, με το χρέος που μας φόρτωσες;
Εγώ μας φόρτωσα;
Ναι, εσύ. Δεν καταλαβαίνεις;
Μας πνίγουν τα δεσμά του χρέους.
Και περιμένεις να ξεφύγω απ' αυτά σαν να 'μαι κανένας
αναθεματισμένος ταχυδακτυλουργός!
Μάλιστα! Κι εγώ φροντίζω ολόκληρο σπίτι.
Πώς μπαίνει το φαΐ στα μικροκύματα;
Μ' ακούτε;
-Ποιος στ' ανάθεμα είναι; -Αυτό έλεγα.
Στο σαλόνι είναι ο σχολικός επιθεωρητής με μια εξώλης.
Τι θα κάνουμε;
Λοιπόν…
Ο δρ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είπε "Ένα ψέμα δεν μπορεί να ζήσει για πολύ".
Σωστά, θα τη σκαπουλάρουμε με ψέματα.
Όπως είπε ο γιατρός.
Είναι κατ' οίκον διδαχθείσα, ναι.
Τη διδάσκουμε εδώ.
Γίνεται πανικός μ' αυτό.
Άλλωστε, είμαστε επιχειρηματίες άνθρωποι.
Εγώ ξέρω καλά τι θα πει πανικός.
Μάλιστα.
Και τι είδους εκπαίδευση λαμβάνει εδώ;
Από μένα μέικαπ κι απ' τον Χάρυ οξυγονοκόλληση.
Ματίλντα, σωστά;
Με λένε δις Χάνεϊ.
Είσαι κατ' οίκον διδαχθείσα, λοιπόν.
Αναρωτιόμασταν αν θα ήθελες να πας στο κανονικό σχολείο.
Έχει λίγο καιρό που αρχίσαμε,
μα υπάρχει κι άλλο κορίτσι που έχασε την αρχή του τριμήνου.
Μπορείτε να ξεκινήσετε μαζί.
Πώς είναι;
Το κανονικό σχολείο.
Μερικές φορές είναι λίγο ζόρικο.
Το δικό μου μάθημα, όμως, είναι διασκεδαστικό.
Θα μάθουμε Ιστορία, Μουσική, Λογοτεχνία…
Λογοτεχνία! Βιβλία, δηλαδή;
Στο σχολείο, έχουμε πολλά βιβλία. Γεμάτα ιστορίες.
Θα μάθεις να γράφεις και δικές σου.
Πώς σου φαίνεται;
Εντάξει, κοιτάξτε, θα το τακτοποιήσω.
Πρέπει να φύγω.
Μια φορά κι έναν καιρό
ζούσε ένα κοριτσάκι
που ήταν παγιδευμένο.
Δεν το πιστεύω!
Πώς τόλμησαν να μου μιλήσουν έτσι!
Εσύ φταις για το πρόστιμο!
Δεν φταίω εγώ! Εσύ ξέχασες να με στείλεις σχολείο.
Τώρα, όμως, θα πας και θα γνωρίσεις την Τράντσμπουλ.
Ποια είναι αυτή;
Η Άγκαθα Τράντσμπουλ, διευθύντρια του Κράντσεμ Χωλ.
Μια μεγαλόσωμη, δυνατή, τρομακτική γυναίκα.
Αγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς. Σφυροβόλος.
Και μάντεψε τι έκανα μόλις.
Την πήρα τηλέφωνο και της είπα
τι άθλιο, ταραχοποιό τερατάκι που είσαι.
Όχι.
Ανυπομονεί να σε γνωρίσει!
Δεν είναι δίκαιο!
Είναι άδικο!
Καλά να πάθεις, που καταστρέφεις τη ζωή μας!
Μικρέ αηδιαστικέ καλικάντζαρε.
Λίγο φως και λογική
Ζητάω στα παραμύθια Που η πλοκή
Γραμμένη αυστηρά, φέρνει καταστροφή
Κι οι ήρωες μες στις λέξεις Προχωρούν σιωπηλοί
Θύματα αθώα της συγγραφής τους
Εδώ ο Ρωμαίος αγάπησε
Την όμορφη Ιουλιέτα Που του δάνεισε
Για λίγο ο Σαίξπηρ Πριν φύγουν κι οι δυο απ' τη Γη
Στον ουρανό Τους πήγε η μοίρα κι η ζωή
Τους κλέψαν το μέλλον κι αυτό είναι αδικία
Ας άλλαζαν οι δυο τους την ιστορία
Το ξέρω, οι κανόνες Θέλουν πειθαρχία
Μα κάποιες φορές Η τάξη θέλει αταξία!
Όταν σ' αδικούν να μην τρομάζεις
Μην κοιτάς το πάτωμα και μην γκρινιάζεις
Δεν αλλάζει τίποτα αν δεν το αναγκάζεις
Κοίτα ψηλά!
Είναι άδικη η ζωή αν δεν την αρπάζεις
Κι αν είσαι μικρός και μόνος Μη δειλιάζεις
Βρες τη δύναμή σου αντί να ησυχάζεις
Κι αν όλα μοιάζουν λάθος
ΟΞΥΖΕΝΕ
Κι εσύ δεν προσπαθείς
Δεν πας σωστά
Βάλ' τα στη σειρά
Και φτιάχ' τα εσύ σωστά
ΤΟΝΩΤΙΚΗ ΛΟΣΙΟΝ ΚΕΦΑΛΗΣ
Είναι η κάθε στιγμή Μια μικρή αφορμή
Μια ανάσα βαθιά Κάν' την εσύ καταιγίδα!
Σε πόρτα κλειστή Βρες απλά το κλειδί
Μια μάχη γεννιέται Με μια μόνο ευχή!
Κάθε αρχή
Ζει αν της δώσεις ζωή!
Δες το φως Που έχεις κι ας είσαι μικρός!
Τη ζωή σου τη φτιάχνεις Μην την προσπερνάς
Καλά αν δεν περνάς Μην κλαις μην πονάς
Κι όταν σ' αδικούν να μην τρομάζεις
Μην κοιτάς το πάτωμα και μην γκρινιάζεις
Δεν αλλάζει τίποτα αν δεν το αναγκάζεις
Κοίτα ψηλά!
Δεν σε ζει η ζωή Αν εσύ δεν ζεις
Κι αν είσαι και μικρός και μόνος Μη λυγίσεις
Βρες τη δύναμη Στη μάχη να κερδίσεις
Κι αν όλα μοιάζουν λάθος Κι εσύ δεν προσπαθείς
Δεν πας σωστά
Βάλ' τα στη σειρά
Και φτιάχ' τα εσύ σωστά
Ξέρω, κανείς δεν θα μου δώσει αξία
Μόνη μου θ' αλλάξω αυτήν την ιστορία
Κάποιες φορές Η τάξη θέλει αταξία!
Τι έκανες στα μαλλιά μου;
Μα γιατί τα θες πράσινα; Με το τσίρκο έχει να κάνει;
Ποιο τσίρκο;
Όλο λες γι' αυτόν τον ταχυδακτυλουργό.
Έχει πράσινα μαλλιά;
Δεν υπάρχει τέτοιος και λέω διαρκώς πως δεν το έκανα εγώ.
Ταχυδακτυλουργός…
Κάποτε, ζούσε ένας τρομερός ταχυδακτυλουργός.
Ήταν πολύ καλόκαρδος.
Το είδος του άντρα που κάθε παιδί θα ήθελε για πατέρα.
Και μια μέρα ερωτεύτηκε
μια ακροβάτισσα.
ΚΡΑΝΤΣΕΜ ΧΩΛ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑ
Ματίλντα;
Γεια σας, κυρία Φελπς!
Το σχολείο αρχίζει σε καμιά ώρα, σωστά;
Από τον ενθουσιασμό μου ήρθα νωρίς.
Η δις Χάνεϊ θα μας μάθει να λέμε ιστορίες.
Μα εγώ έχω ήδη μία.
Τη νιώθω να στριφογυρνάει μέσα μου.
-Κοντεύω να σκάσω. -Ε, όχι και να σκάσεις!
Καλύτερα να μου την πεις όσο είναι καιρός.
Πάω να φέρω λεμονάδα.
Ίσως είναι κάπως έντονη.
Ματίλντα Γουόρμγουντ, οι ιστορίες είναι ειδικότητά μου.
Θα αντέξω.
Μια φορά κι έναν καιρό,
οι δυο μεγαλύτεροι καλλιτέχνες του τσίρκου στον κόσμο,
ένας ταχυδακτυλουργός,
που μπορούσε να αποδρά από κάθε είδους κλειδαριά,
και μία ακροβάτισσα, τόσο επιδέξια,
που έμοιαζε πραγματικά λες και πετούσε,
ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν.
Μαζί εκτελούσαν τα πιο απίθανα νούμερα που είδε ποτέ άνθρωπος.
Ο κόσμος ερχόταν από πολύ μακριά.
Βασιλιάδες, βασίλισσες, διασημότητες κι αστροναύτες.
Μα παρά τον έρωτά τους,
παρά τη φήμη τους, ήταν θλιμμένοι.
"Έχουμε όλα όσα μπορεί να προσφέρει η ζωή"
είπε η γυναίκα.
"Εκτός από το μοναδικό που επιθυμούμε περισσότερο.
Ένα παιδί".
"Υπομονή, αγάπη μου"
απάντησε ο άντρας της. "Ο χρόνος είναι με το μέρος μας.
Ακόμα κι εκείνος μας αγαπά".
Μα ο χρόνος είναι το μοναδικό πράγμα που κανείς δεν ορίζει.
Τα χρόνια περνούσαν κι εκείνοι γερνούσαν, μα ακόμα
δεν έβλεπαν παιδί.
Η θλίψη της μοναχικής τους ζωής στο μεγάλο, άδειο σπίτι τους
τους εξωθούσε σε ολοένα πιο επικίνδυνα νούμερα,
καθώς μόνο στη δουλειά τους μπορούσαν να δραπετεύσουν απ' τον καημό της ζωής.
Κι έτσι, αποφάσισαν να εκτελέσουν
το πιο επικίνδυνο νούμερο που είδε ποτέ ο κόσμος, ποτέ!
Λέγεται…
Είπε η Ακροβάτισσα, ανακοινώνοντάς το στον παγκόσμιο Τύπο,
που είχε μαζευτεί να ακούσει με κομμένη την ανάσα.
Η Φλεγόμενη Γυναίκα που Σκίζει τον Αέρα
Με Δυναμίτη στα Μαλλιά Της
Περνώντας Πάνω από Καρχαρίες και Μυτερά Αντικείμενα
Και Σώζεται απ' τον Άντρα που Είναι Κλειδωμένος Μέσα στο Κλουβί.
Το πιο επικίνδυνο νούμερο που είδε ποτέ ο κόσμος, ποτέ!
Είναι το πεπρωμένο μας.
Εδώ μας οδήγησε η μοναξιά της ζωής.
Και μετά;
Δεν ξέρω.
Όχι ακόμα, τουλάχιστον.
Άνοιξε το σχολείο. Φεύγω.
Κι η υπόλοιπη ιστορία;
Θα σας την πω αύριο.
Αύριο; Θα 'μαι στη λίμνη.
Τα λέμε εκεί.
Καλά να περάσεις στο σχολείο.
Και να προσέχεις.
Δεν ανησυχώ.
Αν κάποιος σου κάνει κακό, του κάνεις κι εσύ.
Μα να θυμάσαι, Ματίλντα.
Το άδικο δεν διορθώνεται με άδικο.
Ή και όχι.
Καμιά φορά δύο αδικίες κάνουν ένα δίκαιο.
Πράγμα καλό!
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑ
Κι εσένα πρώτη σου μέρα είναι;
Ναι. Δεν ανησυχώ, αλλά δεν ξέρω για τον Άιζακ.
Να μπούμε μαζί;
Ναι! Έτσι ο Άιζακ κι εγώ θα σε προστατεύσουμε αν κάτι…
Ξέρεις.
Ε, καινούργιες!
Για πες τώρα στ' αλήθεια Να σταθείς μπορείς, πιστεύεις
Σ' αυτήν την αυλή που σαν φυλακή
Θα σου ρουφήξει τη ζωή!
Κι ας θέλεις Κι ας μπορείς, κι ας προσπαθήσεις
Η προσπάθεια θα χαθεί
Γιατί εδώ δεν περνάει καλά Όποιος προσπαθεί!
Τα όνειρά μου έχω χάσει
Στο κλουβί αυτό Μ' έχουν ξεχάσει
Τόσον καιρό
Και προσπαθώ, μα δεν θυμάμαι
Έχω μάθει να φοβάμαι
Πώς ήταν κάποτε η ζωή μου
Πριν γίνει ένα κουδούνι που χτυπάει
Κι εγώ είχα περιέργεια
Και σαν εσένα κοίταζα Με τόση απορία
Μα ήρθε η ώρα κι η στιγμή
Για να μ' ακούσεις Προσπάθησε
Θα 'χεις πολύ σκληρή τιμωρία
Αν βγεις λιγάκι απ' τη γραμμή
Κι άμα κλάψεις θα σε λιώσει Κοίτα να 'σαι μακριά
Από κάθε φασαρία Θέλει πάντα προσοχή
Τι;
Τι; Δεν ακούς καλά;
Θα έχεις γυμναστική!
Τι είναι αυτό;
Μάθημα πειθαρχίας.
Ειδικότητα της Τράντσμπουλ.
Εσείς ποιοι είστε;
Οι επιμελητές. Θα σας πάμε στην τάξη σας.
Για να αρχίσουμε να μαθαίνουμε;
Αυτό είναι σίγουρο.
Τέλεια, ξέρω ήδη την αλφαβήτα.
Θα τη μάθεις όταν σου τη μάθουμε εμείς.
Αργά αρχίζεις με άλφα
Και βουβά βάζεις το βήτα Και γράφεις το γάμα
Να γνωριστεί Και με το δέλτα να δεθεί
Και απ' έξω Ένα έψιλον ελπίζει
Και το ζήτα δεν ζητά
Ήδη το ήτα ήρθε ήσυχα Και ηρωικά!
Θέλω να 'ρθει ευθύς το θήτα
Μες στο γιώτα ίσως ίχνη να είδε
Από ιλαρά
Και κάπου κάποτε το κάπα
Κλαίει που λέρωσε το λάμδα
Μα μι και νι μαζί μαθαίνουν
Μια νότα στο κουδούνι να χτυπά!
Ξανά το ξι ξύπνησε
Το όμικρον που όλο ορμάει στο πι
Που πάει στο ρο μια ρόμπα
Που έραψε με σεβασμό το σίγμα Που σώπασε
Ταυ και τρομάζει η τάξη στο ύψιλον Που υπάρχει
Κι υπακούει Μα το φι φεύγει σαν φως
Και το χι χαμένο πάει να χαρεί
Ψηλά στο ψι που στο ωμέγα το ωθεί
Τι;
Δεν ξέρεις πού έχεις βρεθεί;
Υπέπεσε στην προσοχή μου πως ορισμένοι βρίσκεστε εκτός τάξεως.
Να διορθωθεί.
Έχετε πέντε δεύτερα για να συμμορφωθείτε.
Αλφαβήτα και γυμναστική
-Με κάνουν να φοβάμαι -Πέντε
Κι η πόρτα αυτή
-Σκοτεινή φυλακή -Τέσσερα
-Πού θα πάω; Τι θα κάνω; -Τρία.
-Δύο. -Λάβεντερ, Ματίλντα, σβέλτα.
-Ένα. -Είσαι στη φυλακή!
Η δις Τράντσμπουλ αγαπά ιδιαίτερα τη συνέπεια.
Να μην αργείτε. Ελάτε να γνωρίσετε τους νέους φίλους σας.
Η Λάβεντερ και η Ματίλντα.
Αν κάτι σας δυσκολέψει, ρωτήστε τους συμμαθητές σας.
Θα βοηθήσουν. Εντάξει;
Δεσποινίς!
Μου φέρνει πονοκέφαλο.
Όχι, Νάιτζελ, δεν είναι για σας.
Τα βράδια γίνονται μαθήματα για μεγάλους εδώ.
Μάλλον τα ξέχασαν εκεί.
Νάιτζελ.
Ηρέμησε.
Μπράβο.
Ποιος θέλει να καθαρίσει αυτό που είναι στον πίνακα;
-Σας παρακαλώ! -Εγώ!
Ματίλντα.
Ίσως εσύ;
Σήμερα θα διαβάσουμε.
Ναι!
Αυτό το βιβλίο είναι για εννιάχρονους,
αλλά τα πάτε όλοι τόσο καλά
που σκέφτηκα να το δοκιμάσουμε.
Θέλω να διαβάσετε όλοι το πρώτο κεφάλαιο.
-Τι είναι κεφάλαιο, Έρικ; -Ένα κομμάτι μιας ιστορίας.
Απόλυτα σωστά, Έρικ.
Θα ήθελα, αφού διαβάσετε το πρώτο κομμάτι,
να συζητήσουμε το πώς…
Ματίλντα, τι κάνεις;
Το καθαρίζω.
Όπως είπατε.
Κυριολεκτικά το είπα.
Σωστό είναι αυτό;
Ναι.
Οπότε είπα να κάνω και τα υπόλοιπα.
Τα υπόλοιπα;
Ναι, τους πρώτους αριθμούς.
Όπου το Χ είναι το τετράγωνο του ΑΒ. Επαναλαμβάνονται.
Άρα το έκαναν γνωρίζοντας πως ανήκει στην ακολουθία.
Αγαπάς πολύ τα μαθηματικά;
Έτσι κι έτσι. Μα λατρεύω το διάβασμα.
Είναι σαν να πηγαίνεις διακοπές.
Το κάνεις συχνά;
Να ξεφεύγεις από όλα διαβάζοντας βιβλία;
Ναι, διάβασα πολλά αυτήν τη βδομάδα.
Πολλά; Σε μία εβδομάδα;
Ποια βιβλία διάβασες, λοιπόν;
Τον Νίκολας Νίκλεμπι, την Τζέιν Έιρ,
την Τες των Ντ' Υρμπεβίλ, το Άνθρωποι και Ποντίκια,
τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών,
το Μόμπι Ντικ, το Έγκλημα και Τιμωρία,
και…
το Ένας Γάτος με Καπέλο.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ!
ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ
Μην είσαι αξιοθρήνητη.
Πέρασε.
Μη στέκεσαι σαν σκουπόξυλο, τελείωνε.
Ναι, συγγνώμη.
Δις Τράντσμπουλ, υπάρχει
ένα κορίτσι στην τάξη μου, η Ματίλντα, και…
Η Ματίλντα Γουόρμγουντ, κόρη του Χάρυ;
Εξαίρετος κύριος.
Με προειδοποίησε για το μούλικο.
Είναι σκέτο παράσιτο.
Κυρία διευθύντρια, δεν θα έλεγα…
Να μην πεις.
Ποιο είναι το μότο του σχολείου;
Bambinatum est Maggitum.
"Τα παιδιά είναι σκουλήκια".
Σ' ευχαριστώ που υπέδειξες το συγκεκριμένο.
Θα το συνθλίψω εν καιρώ. Καλή σου μέρα.
Δις Τράντσμπουλ, πιστεύω πως η Ματίλντα είναι ιδιοφυΐα.
Πώς; Όχι.
Δεν με άκουσες; Είναι ταραχοποιός.
Κάνει πράξεις στο μυαλό της που εγώ δεν κάνω με αριθμομηχανή.
Κι έχει διαβάσει τόσο.
Πιστεύω πως πρέπει να μπει στο τελευταίο έτος, της ηλικίας των 11.
Αμέσως.
Κι οι κανόνες, Χάνεϊ;
Πιστεύω πως η Ματίλντα αποτελεί…
εξαίρεση.
Εξαίρεση;
Στους κανόνες;
Στο σχολείο μου;
Δες τα έπαθλά μου
Τα κύπελλά μου Κοίτα πώς λάμπουν
Στου ήλιου το φως
Πόσο είχα κουραστεί για να βγω Πρωταθλήτρια σφύρας κόσμου
Το '59;
Πώς, νομίζεις, κερδίζεις Τη μεγάλη στιγμή
Αν δεν συγκεντρωθείς Στην υπακοή;
Πειθαρχείς!
Όταν μπήκα μες στον κύκλο Ήταν όλα απλά;
Μπα!
Ή του πλήθους οι ιαχές Μου έδωσαν χαρά;
Όχι, σαφώς!
Κι όταν πήρα τη σφύρα Μπροστά στο κοινό
Με μυαλό και ψυχή Μπήκα ν' αγωνιστώ
Όπως πρέπει ήρθε η περιστροφή μου
Και με άρτια τεχνική Σωστά η ανύψωσή μου
Και η σφύρα μετά πέταξε ψηλά
Κι η κραυγή μου όπως πάντα Σφιγμένη, τραχιά
Ούτε πόντο πιο κει Πάντα πίσω απ' τη γραμμή
Η βολή μου ήταν χρυσή Επειδή είχα πειθαρχήσει!
Η σφύρα πια πετάει στον ουρανό
Ελεύθερη! Πάνω απ' το κοινό
Λες νωρίς να χαρώ;
Όχι εγώ, όχι εγώ
Όχι εγώ
Τα κατάφερε! Είναι η καλύτερη!
Αν θες να πετάς τη σφύρα Να θυμάσαι
Θα πρέπει να 'σαι πάντα Πίσω απ' τη γραμμή!
Θέλεις να 'σαι νικητής; Στο άθλημα να πειθαρχείς
Μες στον κύκλο πάντα Πίσω απ' τη γραμμή
Τραγουδήστε.
Δύο, τρία, τέσσερα.
Αν θες να πετάς τη σφύρα
-Να θυμάσαι -Bambinatum est Maggitum
Θα πρέπει να 'σαι πάντα
Πίσω απ' τη γραμμή
Maggitum
Αν θες να φτιάξεις νικητές
Μακριά από χάδια κι από αγκαλιές!
Αγκαλιές
Να σε φοβούνται πρέπει Όλοι οι μαθητές!
Τραγούδα!
Αν θες να πετάς τη σφύρα
-Να θυμάσαι -Bambinatum est Maggitum
Πρέπει να 'σαι πάντα
Πίσω απ' τη γραμμή
Maggitum
Circulum est
Deus, Deus
Gloria
Άκου μια μικρή συμβουλή
Να μάθεις να 'σαι αυστηρή
Τη ζωή να δεις σαν σφύρα!
Πάψε να 'σαι κακομοίρα
Και μείνε πάντα πίσω απ' τη γραμμή!
Και τώρα, έξω.
Γουόρμγουντ.
Πού είσαι;
Να σου πω για την πρώτη μέρα στο σχολείο;
Μπλιαξ. Ας φάω λαχανικά, καλύτερα.
Είμαι επίσημα ιδιοφυΐα!
Η γκίνια μου έλαβε τέλος.
Ήρθε στην έκθεση ένας τύπος, πελώριος.
Μεγάλος σαν αρκούδα.
Κι η αρκούδα θέλει πολυτελές αμάξι.
Υπέροχα. Μα οδηγούν οι αρκούδες;
Δεν είναι αληθινή αρκούδα.
Έχεις πολυτελή αμάξια;
-Δύο, μικρέ. -Κορίτσι είμαι.
Ένα σμπαράλια από μπροστά κι ένα από πίσω.
Μένει μόνο να τα κόψω στη μέση,
να τα κολλήσω μεταξύ τους, και συγύρισα!
Θρίαμβος.
Δεν είναι παράνομο;
Κι επίσης κάπως άδικο;
Τι είπε αυτός; Άδικο;
Άδικο;
Δώσ' το μου αυτό.
Τα Σταφύλια της… Βλάκα!
Πώς να θυμώσουν τα σταφύλια;
Τι σκουπιδαριό!
Δεν μιλάει για σταφύλια.
Βγάζει γλώσσα η κυρία!
Δεν βγάζω γλώσσα!
Όχι σε μένα αυτά!
Θα το κάνω κομματάκια μπροστά σου.
-Είναι της βιβλιοθήκης! -Κάν' το.
Άντε.
Ορίστε!
Να!
Τράβα για ύπνο τώρα, μικρέ βιβλιοφάγε!
Όταν σ' αδικούν να μην τρομάζεις
ΚΟΛΛΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ
Μην κοιτάς το πάτωμα και μην γκρινιάζεις
Δεν αλλάζει τίποτα αν δεν το αναγκάζεις
Κοίτα ψηλά!
Είναι άδικη η ζωή αν δεν την αρπάζεις
Κι αν είσαι μικρός και μόνος Μη δειλιάζεις
Βρες τη δύναμή σου Αντί να ησυχάζεις
Κι αν όλα μοιάζουν λάθος Κι εσύ δεν προσπαθείς
Δεν πας σωστά
Να θυμάσαι, Ματίλντα. Το άδικο δεν διορθώνεται με άδικο.
Ζωντόβολο.
"Είναι της βιβλιοθήκης".
Κλαψιάρικο τερατάκι.
Πού πήγε το καπέλο;
Ορίστε, μπαμπά.
Βλαμμενάκι.
Μα πώς χωράει όλο εκεί μέσα; Ίδια δεν είναι τα κεφάλια μας;
Πονάει, Ματίλντα;
Να 'χεις τόσο μυαλό στριμωγμένο εκεί μέσα;
Όχι. Απλώς…
χωράει.
Ξέρεις από τηλεκένεση;
Είναι όταν έχεις πολύ μυαλό.
Πετάγεται μέσα απ' τα μάτια σου
και μπορείς να κινείς πράγματα με τη σκέψη.
Να, κοιτάξτε.
Μην κάνεις εξυπνάδες εδώ.
Η Τράντσμπουλ μισεί τα έξυπνα παιδιά.
Μα για αυτό δεν είναι το σχολείο;
Αυτό είναι φυλακή, όχι σχολείο.
Δεν θες να σε προσέξουν.
Ειδικά η Άγκαθα.
Λένε πως γύρισε ένα παιδί το μέσα-έξω.
Κρατούσε τα σωθικά του με σελοφάν.
Δεν συνέβη κάτι τέτοιο, Μπρους.
Πάντως, πλάκωσε έναν της Α' Γυμνασίου μέχρι που τον έλιωσε.
Έπιασε τον Τζούλιους Ρότγουινκλ να τρώει καραμέλα γλυκόριζα στην τάξη.
Τον σήκωσε, τον στριφογύρισε και τον πέταξε από το παράθυρο.
Κοίτα.
Οι δάσκαλοι δεν πετάνε παιδιά.
Οι μεγάλοι θέλουν να σε τρομάξουν.
Έτσι, ε;
Θα τρομάξεις αν πας στο Μπουντρούμι.
Ποιο Μπουντρούμι;
Στο Μπουντρούμι θα μπει Όποιος δεν πειθαρχεί
Κι άμα μπει, αλλιώς θα βγει
Εκεί μόνο όρθιος θα σταθεί
Τριγύρω όλο καρφιά
Και γυαλιά που θα τον κόψουν Είναι σκοτεινά
Και τρομακτικά Σωτηρία καμιά
Είναι ασφυκτικό Κι είσαι στο πουθενά
Δεν θ' ακουστείς Κι ας φωνάξεις, κι ας τρελαθείς
Βασανισμένος θα ζεις Και θα ξεχαστείς!
ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙ
Κρύψτε με!
Έριξαν μελάσα στην καρέκλα της Τράντσμπουλ.
Νομίζει πως έφταιγα εγώ, μα όχι!
Το βρακί της κόλλησε.
Σιωπή!
Θα πας στο Μπουντρούμι, μικρέ.
Μα δεν είναι δίκαιο! Δεν έκανε τίποτα.
Άκου τι σου λέω. Είναι καταδικασμένος.
Ματίλντα, βοήθησέ με, σε παρακαλώ.
Γιατί δεν λες απλά…
Εντάξει.
Πότε έγινε αυτό;
Πριν 20 λεπτά.
Γιατί;
Κρύψου. Γρήγορα, τα σακάκια!
Μην της πείτε πού είμαι!
Τρέξτε!
Κουνηθείτε!
Γρήγορα!
Έρχεται.
Ησυχία!
Τρέξτε!
Ακίνητη, μικρή!
Τι αηδιαστική συνάθροιση καλικάντζαρων και τελωνίων
σε κρίση γλωσσοδιάρροιας.
Πού είναι το σκουλήκι που λέγεται Νάιτζελ;
Εκεί, κάτω από τα σακάκια.
Όπου εδώ και μία ώρα, δηλαδή!
Πώς;
Ναι.
Ο Νάιτζελ πάσχει από μια σπάνια μα χρόνια διαταραχή ύπνου, τη ναρκοληψία.
Η πάθηση χαρακτηρίζεται
από κρίσεις κόπωσης
και αιφνίδιου ύπνου.
Αποκοιμήθηκε και τον σκεπάσαμε για ασφάλεια.
Σωστά;
Είδα πολύ παράξενα όνειρα, μαμά.
Νόμιζα πως ήμουν…
Γεια σας, δις Τράντσμπουλ.
Αμάντα Θριπ.
Ναι, δις Τράντσμπουλ;
Τι είπαμε για τις κοτσίδες;
Τις μισώ τις κοτσίδες.
Μα στη μαμά μου αρέσουν. Λέει πως μου πάνε.
Η μαμά σου είναι βλακέντια!
Έφυγε!
Κοιτάξτε στροφή!
Που να με πάρει!
Είναι πολύ μακρινή! Πολύ…
…προσγειώθηκε!
Ναι! Το 'χω ακόμα.
Πάτε να δείτε αν ζει ακόμα.
Κι εσένα πώς σε λένε;
Ματίλντα.
Γουόρμγουντ.
Εσύ είσαι η Γουόρμγουντ;
Μ' αρέσουν οι ταραξίες, Γουόρμγουντ.
Κάνουν υπέροχο θόρυβο
όταν σπάνε στα δύο.
Είναι ζωντανή!
Τρία ζήτω!
Να θυμάσαι, Γουόρμγουντ, ποτέ δεν θα με κερδίσεις.
Σου το υπόσχομαι. Εγώ τηρώ τις υποσχέσεις μου.
Κι η μεγάλη μέρα έφτασε.
Η Φλεγόμενη Γυναίκα που Σκίζει τον Αέρα
Με Δυναμίτη στα Μαλλιά Της
Περνώντας Πάνω από Καρχαρίες και Μυτερά Αντικείμενα
και Σώζεται απ' τον Άντρα που Είναι Κλειδωμένος Μέσα στο Κλουβί.
Ήταν λες κι όλος ο κόσμος είχε έρθει να δει το ριψοκίνδυνο νούμερο
του Ταχυδακτυλουργού και της Ακροβάτισσας.
Όλα τα είχε κανονίσει
η κακιά Αδερφή της Ακροβάτισσας.
Μια τρομακτική γυναίκα, πρώην ολυμπιακή σφυροβόλος.
Ο κόσμος ψιθύριζε πως στη σκοτεινή και ζοφερή καρδιά της
φθονούσε την επιτυχία και την αγάπη της ετεροθαλούς αδερφής της.
Ξαφνικά…
εμφανίζεται ο Ταχυδακτυλουργός
μα η Ακροβάτισσα, άφαντη,
όπως και το αστραφτερό λευκό μαντίλι που πάντα φορούσε.
Κυρίες και κύριοι,
αγόρια και κορίτσια,
Η Φλεγόμενη Γυναίκα που Σκίζει τον Αέρα
Με Δυναμίτη στα Μαλλιά Της
Περνώντας Πάνω από Καρχαρίες και Μυτερά Αντικείμενα
και Σώζεται απ' τον Άντρα που Είναι Κλειδωμένος Μέσα στο Κλουβί
ακυρώνεται!
Διότι η γυναίκα μου είναι
έγκυος!
Αχ, Ματίλντα!
Απόλυτη σιγή.
Θα ακουγόταν και μύγα να ρεύεται.
Ξαφνικά, το κοινό
πετάχτηκε όρθιο και βρυχήθηκε δείχνοντας την εκτίμησή του!
Ο τρομερός άθλος ξεχάστηκε μονομιάς.
Και το χειροκρότημα κράτησε μια ώρα!
Υπέροχο, Ματίλντα!
Λατρεύω τις ιστορίες με καλό τέλος.
Η μόνη που δεν ξέχασε τον άθλο, ήταν η κακιά Αδερφή της Ακροβάτισσας.
Όταν ο κόσμος ηρέμησε, έφερε στο φως ένα συμβόλαιο!
Συμβόλαιο;
Το συμβόλαιο που υπογράψατε πως θα εκτελέσετε το νούμερο.
-Κι αυτό θα κάνετε! -Όχι.
Πλήρωσα για τις αφίσες, τη διαφήμιση,
το φαγητό, τα αποχωρητήρια.
Αν επιστρέψω τα χρήματα,
πώς θα βγάλω κέρδος;
Εγώ τηρώ τα συμβόλαιά μου.
Έχω δεσμευτεί.
Η Φλεγόμενη Γυναίκα που Σκίζει τον Αέρα
Με Δυναμίτη στα Μαλλιά Της
Περνώντας Πάνω από Καρχαρίες και Μυτερά Αντικείμενα
και Σώζεται απ' τον Άντρα που Είναι Κλειδωμένος Μέσα στο Κλουβί
θα λάβει χώρα σήμερα!
Αλλιώς θα βρεθείτε κι οι δυο στη φυλακή!
Και μετά τι έγινε;
Δεν ξέρω.
Τι; Πώς γίνεται να μην ξέρεις;
Μου 'ρχεται στο μυαλό και μετά χάνεται σαν κύμα.
Δεν μπορείς να φέρεις ένα κυματάκι ακόμη για μένα;
Δεν πάει έτσι.
Φυσικά.
-Πού τα βρίσκεις αυτά, Ματίλντα; -Τι εννοείτε;
Η ιστορία είναι απίστευτη.
Μα έχει καταντήσει μάλλον σκοτεινή.
Ίσως καλύτερα να σταματήσω.
Όχι.
Πρέπει να μάθουμε το τέλος.
Εννοώ, είσαι καλά;
Μίλησέ μου.
Πρέπει να φύγω, κυρία Φελπς. Η μαμά μου περιμένει.
Στεναχωριέται τόσο μακριά μου.
Λέει πως κάθε λεπτό είναι σαν αιωνιότητα.
Θα έρθει εδώ; Να τη γνωρίσω;
Γεια σας, κυρία Φελπς!
Ματίλντα, αύριο θα 'μαι στον ανεμόμυλο.
Εντάξει, θα σας βρω.
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣΣΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ
Το 'πιασα.
Χάρυ, άσε με να το τραβήξω!
Κρατήσου.
-Με πονάς! -Ναι. Περίμενε.
Άσε με να τραβήξω, Χάρυ.
Τράβα!
Ματίλντα.
Θεωρώ πως έχεις εξαιρετική ευφυΐα.
Οπότε, θα πάρω τα πράγματα στα χέρια μου.
Από αύριο,
θα φέρνω μια σειρά από πολύ έξυπνα βιβλία.
Όσο διδάσκω τους άλλους, εσύ θα τα διαβάζεις
κι αν έχεις ερωτήσεις,
θα προσπαθώ να τις απαντήσω.
Πώς σου φαίνεται;
Ματίλντα…
Τι σφιχτή αγκαλιά!
Θα πάθω ασφυξία από το σφίξιμο.
Τι συγκινητική σκηνή!
Κουνηθείτε!
Θυμάμαι να λέω πως αυτό το σκουλήκι δεν θα λάβει ειδική μεταχείριση.
Μάλιστα, θυμάμαι να σε ενημερώνω
πως αυτό το μυξιάρικο είναι η ενσάρκωση του κακού, σωστά;
Όχι, η Ματίλντα δεν είναι…
Είπες "όχι", Τζένυ;
Σε μένα;
Η Ματίλντα Γουόρμγουντ είναι εγκληματίας.
Σήμερα το πρωί
εκλάπη ένα κομμάτι της προσωπικής μου τούρτας σοκολάτας.
Πιστεύω ακράδαντα πως το κακούργημα διέπραξες εσύ, Γουόρμγουντ.
Έχεις δύο επιλογές. Ομολογία και τιμωρία
ή άρνηση και τιμωρία.
Σκέψου καλά
τι θα ξεστομίσεις, Γουόρμγουντ.
Δεν έκλεψ…
Σοκολάτα.
Μπρους Μπογκτρότερ.
Ναι, δις Τράντσμπουλ;
Ευχαριστώ, Μόρις. Δεν σας χρειάζομαι.
Το προσωπικό ελεύθερο. Άντε. Όλοι έξω.
Κουνηθείτε!
Σου άρεσε η τούρτα μου,
έτσι, Μπρους;
Ναι, δις Τράντσμπουλ, ήταν πεντανόστιμη.
Πολύ σοκολατένια.
Και λυπάμαι πάρα πάρα πολύ. Εγώ…
Όχι.
Μου αρκεί που την απόλαυσες. Αυτό έχει σημασία.
Αλήθεια;
Μαγείρισσα!
Ησυχία!
Τι έγινε, Μπογκτρότερ; Σου κόπηκε η όρεξη;
Μην ανησυχείς. Πρέπει απλώς να φας και το τελευταίο ψίχουλο.
Αν εκτελέσεις τον απίστευτο αυτόν άθλο, σου υπόσχομαι
πως θα σε συγχωρέσω για όλα.
Μέχρι και τα ψίχουλα;
-Μα χόρτασα. -Όχι, δεν χόρτασες.
Εγώ θα σου πω πότε χόρτασες. Κι επίσης πως εγκληματίες σαν εσένα
δεν χορταίνουν μέχρι να φάνε όλη την τούρτα.
-Μα… -Δεν έχεις χρόνο για "μα". Τρώγε.
Μα δεν μπορώ να τη φάω όλη.
Θα κάνει εμετό!
Αυτό να το σκεφτόταν πριν κάνει συμφωνία με τον Διάβολο
και μου κλέψει την τούρτα.
-Τρώγε. -Μα πώς;
-Τρώγε. -Μα δεν μπορεί!
-Τρώγε! -Θα εκραγεί!
Τρώγε!
Για μια μπουκιά Ή πιο πολύ, Μπρους
Θα 'ταν καλά Πρέπει κι εσύ, Μπρους
Να το δεχτείς Γιατί δεν μπορείς
Την τούρτα ολόκληρη να καταπιείς
Μα πώς; Μπορείς! Μα δεν μπορεί… Μα δεν μπορεί…
Εσύ μπορείς! Μπρους! Θα εκραγεί!
Το ξέρω, αντέχει
Θα εκραγεί, δεν μπορώ!
Υπερέχει! Θέλω να δω! Δεν θα δω!
Θα παραδεχτώ Και θα δεχτώ, Μπρους
Πως έχεις σκουλήκι Μες στην κοιλιά, Μπρους
Για πες μου πώς μπαίνουν Και πώς κατεβαίνουν
Και πού τα βάζεις όλα αυτά που τρως;
Μα πώς; Μπορείς!
Μα δεν μπορεί… Εσύ μπορείς!
Θα εκραγεί! Μπρους! Πώς τα καταφέρνει;
Μπρους!
Δεν θα φοβηθείς ποτέ πια τους κακούς Μεγάλους και μικρούς
Με μια μπουκιά, Μπρους
Σ' αυτούς που σε χλευάζουν Σφίγγεις τη θηλιά
Κάνεις αλήθεια το όνειρο
Δεν θα κερδίσει ξανά
Όσο τρως μ' ανεβάζεις ψηλά!
Θα γίνεις ήρωας γι' αδύναμους και δειλούς
Να μ' ακούς, Μπρους
Χαλάρωσέ τους όλους τους κοιλιακούς!
Ω, μια μπουκιά!
-Μπρους! -Λιγάκι ακόμα
-Μπρους! -Μην τρως αργά
Και μην αγχωθείς, είσαι κοντά
-Μπρους! -Θα πας μπροστά
Θα πας μπροστά Να φοβάσαι σταμάτα
Κάνε βουτιά στη σοκολάτα
Μπρους!
Δεν θα φοβηθείς ποτέ πια τους κακούς Μεγάλους και μικρούς
Με μια μπουκιά, Μπρους
Σ' αυτούς που σε χλευάζουν Σφίγγεις τη θηλιά
Κάνεις αλήθεια το όνειρο
Δεν θα κερδίσει ξανά
Είσαι ο ήρωας που ήθελα!
Μπράβο, Μπρους!
Συγγνώμη, δις Τράντσμπουλ.
Παρεκτράπηκα.
Δεν πειράζει, Τζένυ.
Όλοι το παθαίνουμε κατά καιρούς.
Ακόμα κι εγώ.
Πάμε, λοιπόν, Μπογκτρότερ.
-Τι; -Ξέχασα να το αναφέρω;
Η τιμωρία δεν τελείωσε.
Έχει και δεύτερο μέρος, το Μπουντρούμι.
Σας παρακαλώ! Είναι πολύ μικρός.
Μα το έφαγα όλο. Σας παρακαλώ!
Όχι αυτό, σας παρακαλώ!
Όχι!
Είπατε πως αν την έτρωγε όλη θα τον συγχωρούσατε.
Έφαγε και τα ψίχουλα ακόμα. Το είδαμε όλοι!
Το έκανε μπροστά μας!
Δεν αλλάζουν έτσι οι κανόνες.
Δεν είναι δίκαιο. Είναι ζαβολιά!
Μόλις είπες…
"Όχι".
Σε μένα.
-Πάμε. -Σας παρακαλώ!
-Πάμε! -Όχι!
Θα κανονίσω τη Γουόρμγουντ εν καιρώ.
Όπως και τα υπόλοιπα σκουλήκια.
Μα την έφαγα όλη!
Σας παρακαλώ, δις Τράντσμπουλ!
Όχι στο Μπουντρούμι!
Έφαγα και τα ψίχουλα.
Σας παρακαλώ!
Όχι στο Μπουντρούμι, σας παρακαλώ!
Βλέπετε, παιδιά, πάντα κερδίζω.
Κι εσείς πάντα χάνετε.
Γιατί είστε αδύναμα, μικρά, τοσοδούλικα
κι ασήμαντα.
Ο χρόνος περνάει
Κι εγώ θα μεγαλώσω Και στα δέντρα
Όλα τα κλαδιά θα φτάνω
Σαν μεγάλος που όλα τα τολμάει
Ο χρόνος κυλάει
Κι εγώ θα μάθω ν' απαντάω σ' αυτά
Που μόνο ένας μεγάλος ξέρει πάντα
Και παντού ν' απαντάει
Ο χρόνος πετάει Μα όσο κι αν σοβαρευτώ
Στο γραφείο μου θα 'χω τσίχλες Και θ' αργώ να κοιμηθώ
Και δεν θα ξυπνάω Παρά μόνο για να φάω
Και να χαζέψω ως τ' απόγευμα
Γιατί θ' αποφασίζω μόνο εγώ
Πώς θα περνάω
Ο χρόνος ζητάει
-Και προχωράει -Δεν με ρωτάει
Κι εγώ θα βρω τη δύναμή μου
Να σηκώσω όλα τα βάρη
Που ο μεγάλος κουβαλάει όπου πάει
Ο χρόνος περνάει
-Δεν μου μιλάει -Φεύγει, μετράει
Θα 'μαι γενναίος Και θα παλέψω
Μ' όποιο τέρας ζει από κάτω
Απ' το κρεβάτι και τις νύχτες μού ορμάει
Ο χρόνος γελάει
Κι ως μεγάλος θα μπορώ
Να τσιμπάω γλυκά Και να ζητάω
Το λάθος στο σωστό
Και δεν θα ξυπνάω
Απ' τον ήλιο κι ας πονάω
Όταν με καίει στην αμμουδιά
Που θα ξαπλώνω Με τις ώρες, χαλαρά
Χωρίς σκιά
Ο χρόνος περνάει
Θα 'μαι γενναία και θα παλέψω
Μ' όποιο τέρας ζει από κάτω
Απ' το κρεβάτι και τις νύχτες μού ορμάει
Ο χρόνος περνάει
Όταν σ' αδικούν να μην τρομάζεις
Μην κοιτάς το πάτωμα και μην γκρινιάζεις
Δεν αλλάζει τίποτα αν δεν το αναγκάζεις
Κοίτα ψηλά
Με ξεπερνάει
Κι αν τυχαία εγώ ζω μια ιστορία
Αυτό δεν μ' εμποδίζει να έχω μια ευκαιρία
Είναι ακόμα αρχή Μ' αν δεν της δώσω αξία
Κι αν όλα πάνε λάθος Και δεν αντισταθώ
Κυρία Φελπς! Έχουμε βιβλία για την εκδίκηση;
Δεν θα το έλεγα. Σε πειράζει κανένας νταής στο σχολείο;
Ο καλύτερος τρόπος να τους πολεμήσεις είναι να μιλήσεις.
Αμέσως. Η σιωπή τούς θρέφει.
Μίλα σε μια δασκάλα. Καλύτερα, μίλα στη διευθύντρια.
Νομίζω ξέρω τι έγινε μετά στην ιστορία μου.
Μα σας προειδοποιώ,
τα πράγματα σοβαρεύουν.
Η Ακροβάτισσα έδεσε αργά το αστραφτερό λευκό μαντίλι της
στον καρπό του άντρα της.
Να σου φέρει τύχη, καλέ μου.
Μετά τον αγκάλιασε πολύ πολύ σφιχτά.
Τόσο που κόντεψε να του τελειώσει ο αέρας.
Κι έτσι προετοιμάστηκαν
για το πιο ριψοκίνδυνο νούμερο στην ιστορία.
Ο Ταχυδακτυλουργός έπρεπε κάπως να ανοίξει τα λουκέτα,
να αποδράσει απ' το κλουβί
και να προσπαθήσει να σώσει τη γυναίκα του σε 12 δευτερόλεπτα.
Αλλιώς η έκρηξη θα την έκανε κομματάκια!
Μόλις άναψε το φιτίλι, η Ακροβάτισσα πετάχτηκε στον αέρα.
Ένα δευτερόλεπτο, δύο… το κοινό κρατούσε την αναπνοή του
ενώ εκείνη πεταγόταν ολοένα και πιο ψηλά πάνω από καρχαρίες και μυτερά αντικείμενα.
Τρία, τέσσερα…
Η κακιά αδερφή της κοιτούσε περιχαρής.
Πέντε δευτερόλεπτα, έξι δευτερόλεπτα.
Ο Ταχυδακτυλουργός κοιτούσε τη γυναίκα του
παλεύοντας με τα δεσμά του,
ξέροντας πως το παραμικρό, τοσοδούλι λάθος
θα του κόστιζε εκείνη και το παιδί τους για πάντα.
Επτά δευτερόλεπτα και ξαφνικά…
Άφησε το στεφάνι!
Ο Ταχυδακτυλουργός άπλωσε το τεράστιο χέρι του
για να πιάσει τη γυναίκα και το παιδί του.
-Οκτώ! -Δεν μπορώ να βλέπω!
Εννιά! Δέκα! Και…
Και…
Και… Έντεκα δευτερόλεπτα!
Άρπαξε τον δυναμίτη και τον πέταξε πολύ μακριά!
Ζήτω! Τελικά όντως έχει καλό τέλος.
Όχι.
Δεν έχει.
Όχι! Έπαθε τίποτα; Επέζησε;
Έσπασε όλα της τα κόκαλα.
Εκτός από αυτά των μικρών δαχτύλων της.
Κατάφερε να ζήσει μέχρι να γεννήσει.
Μα η προσπάθεια ήταν τρομερή.
Να αγαπάς το κορίτσι μας.
Να αγαπάς την κόρη μας με όλη σου την καρδιά.
Είναι όλα όσα ποθήσαμε.
Και μετά πέθανε.
Και μετά…
τα πράγματα χειροτέρεψαν.
Τι; Χειροτέρεψαν;
Δυστυχώς ναι.
Γιατί ο Ταχυδακτυλουργός ήταν τόσο καλός
που δεν κατηγόρησε στιγμή την κακιά αδερφή για όσα έγιναν.
Της ζήτησε μάλιστα να ζήσει μαζί του και να προσέχει την κόρη του.
Όχι, μην της ζητήσεις να ζήσει μαζί σου!
Ήταν πολύ σκληρή με το κοριτσάκι.
Την ανάγκαζε να πλένει και να καθαρίζει όλη μέρα.
Σφουγγάρισε και θα 'μαι καλή μαζί σου!
Όταν η μικρή καθάριζε, γινόταν ακόμα πιο κακιά,
γιατί ήταν τρομερά ζαβολιάρα!
Μισώ τους ζαβολιάρηδες!
Όλα γίνονταν κρυφά, κι ο Ταχυδακτυλουργός δεν υποψιαζόταν τίποτα.
Κι έτσι το κορίτσι μεγάλωσε με την πιο κακιά, σκληρή
κι απαισιότατη θεία που μπορείτε να φανταστείτε!
Να καλέσουμε την αστυνομία!
Κυρία Φελπς.
Μια ιστορία είναι μόνο.
Τι;
Φυσικά.
Ιστορία.
Απλά… Την κάνεις τόσο ρεαλιστική.
Το μυαλό σου, Ματίλντα.
Οι γονείς σου θα νιώθουν σαν να κέρδισαν το λαχείο που σε έχουν.
Μα φυσικά.
Το λένε διαρκώς.
Μάλιστα, λένε
"Είμαστε τόσο περήφανοι, Ματίλντα. Είναι σαν να κερδίσαμε…"
Ναι. Καλύτερα να φεύγω.
Είναι λες και κερδίσαμε το λαχείο!
Τι;
Εγώ;
Εσύ; Όχι, εσύ είσαι σαν να τρως μύξες άλλου.
Ναι, μικρέ, σαν να κερδίσαμε το μυξείο.
Κορίτσι είμαι.
Μα πώς, Χάρυ;
Θυμάσαι τον μπρατσαρά βλάκα;
Είχε κι άλλους μπρατσαράδες φίλους.
Κουβάδες φράγκα.
Όλοι ήθελαν πολυτελές αυτοκίνητο.
Είχα μόνο κάτι σακαράκες που είχαν κάνει 160.000 χιλιόμετρα.
Έτσι έκανα ό,τι θα έκανε κάθε σωστός επιχειρηματίας.
Τι;
Αγόρασα ένα τρυπάνι.
Το σύνδεσα στο ταχύμετρο κι έβαλα όπισθεν.
Έριξα τα χιλιόμετρα σε όλα τα αμάξια
και τα πούλησα στους φουσκωτούς βλάκες, με αποτέλεσμα…
Λεφτά!
Μα τους εξαπάτησες!
Ορίστε;
Τους εξαπάτησες. Δεν ήταν δίκαιο αυτό που έκανες.
Είσαι ζαβολιάρης!
Βρε, το διαβολάκι!
Τα βιβλία κι οι ιστορίες φταίνε, Χάρυ.
Αλήθεια;
Βιβλία, ε;
Ξέρεις τι θα κάνω αύριο;
Θα πάω στη βιβλιοθήκη
και θα πω σ' εκείνη την παλιόγρια να μη σε ξαναβάλει μέσα.
Τι;
Μια ζωή χώνεις τη μύτη σου παντού.
Παλιοτερατάκι!
Εκείνο το βράδυ, το κοριτσάκι αποκοιμήθηκε κλαίγοντας.
Δεν μιλούσε ποτέ για την κακομεταχείριση της κακιάς θείας της.
Δεν ήθελε να πληγωθεί κι άλλο ο πατέρας της.
Έτσι, η θεία γινόταν όλο και πιο κακιά,
μέχρι που μια μέρα έκανε μπαμ.
Χώνεις τη μύτη σου παντού!
Παλιοτερατάκι!
Και την πέταξε σε ένα υγρό,
σκοτεινό, σκονισμένο κελάρι, κλείδωσε την πόρτα κι έφυγε.
Μα εκείνο το βράδυ, ο Ταχυδακτυλουργός έτυχε να γυρίσει νωρίς.
Κι όταν άκουσε την κόρη του να κλαίει,
έσπασε την πόρτα και την άνοιξε.
Μην κλαις
Μη φοβάσαι, είμαι εδώ
Μην κλαις
Θα 'μαι δίπλα σου πια
Πάντα και παντού Σ' αγαπώ
Συγγνώμη
Που σ' εγκατέλειψα μόνη
Μην κλαις, είμαι εδώ
Ο πόνος τελειώνει
Μαζί μου ασφαλής
Θα ζεις
Τόσο με πλημμύρισε η θλίψη μου που ξέχασα τι αξίζει περισσότερο;
Σ' αγαπώ τόσο πολύ, κόρη μου.
Θα περάσω τη ζωή μου προσπαθώντας να επανορθώσω.
Δεν θα κλάψω
Το χθες θα κάψω
Δεν πονάω πια
Τώρα, αφού είσαι εδώ
Συγγνώμη
Μη λες συγγνώμη
Που σ' εγκατέλειψα μόνη
Ο πόνος θα μας ενώνει
-Μπαμπά μου, μην κλαις -Θα σ' έχω αγκαλιά
-Είμαι καλά, μ' εσένα κοντά -Δεν θα σ' αφήσω
-Δεν φοβάμαι το χθες -Μη φοβάσαι το χθες
Μην κλαις
Μα όταν η μικρή κοιμήθηκε,
ο Ταχυδακτυλουργός άρχισε να σκέφτεται την κακιά αδερφή
και η μεγάλη καρδιά του πλημμύρισε από τρομερή οργή!
Αυτός ο δαίμονας, αυτό το τέρας!
Ώστε της αρέσει να τρομάζει παιδιά!
Και καθώς η αδικία της κακίας της στριφογύριζε μέσα του,
πήρε τη μορφή ενός μεγάλου χειμάρρου οργής
που δεν είχε πια σταματημό.
Ήταν η τελευταία φορά που τον είδε το κοριτσάκι.
Δεν ξαναγύρισε ποτέ στο σπίτι.
Ξέρεις από τηλεκένεση;
Είναι όταν έχεις πολύ μυαλό.
Πετάγεται μέσα απ' τα μάτια σου
και μπορείς να κινείς πράγματα με τη σκέψη.
ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ
Ματίλντα.
Αυτό για σένα.
Ευχαριστώ.
Ματίλντα, ορίστε.
ΟΧΙ!
Υπέροχη μέρα, παλιόφιλε!
-Τι συμβαίνει, Λάβεντερ; -Είσαι ηρωίδα!
Ορίστε, Ματίλντα.
Αυγό και νεροκάρδαμο; Είσαι σοβαρή;
Ηρωίδα;
Ναι. Ηγείσαι μιας επανάστασης.
-Ποιας επανάστασης; -Είπες "όχι" στην Τράντσμπουλ.
Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό.
Ηγείσαι μιας επανάστασης.
Είπες "όχι" στην Τράντσμπουλ.
Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό.
Έτοιμοι να διασκεδάσουμε;
Ναι!
Να "διασκεδάσετε";
Αυτό είπες;
Δεν είμαστε εδώ για διασκέδαση.
Ούτε για να ενθαρρύνουμε και να διαπαιδαγωγήσουμε.
Είμαστε εδώ για να τα συνθλίψουμε μέχρι
να πάψουν να στριφογυρνάνε.
Εγώ… Δεν πιστεύω πως… Πως το…
Αλήθεια, Τζένυ; Αλήθεια πιστεύεις πως νοιάζεται κανείς;
Έχεις μια τάξη γεμάτη αντάρτες
που πρέπει να πάρουν ένα καλό μάθημα.
Πάρτε τα ρούχα της γυμναστικής κι αλλάξτε καθ' οδόν.
Βλέπεις, Τζένυ,
για να διδάξεις ένα παιδί, πρέπει πρώτα…
να το σπάσεις.
Βρομάει ο αέρας που ρουφάω
Βουλώστε το, σκουλήκια, όταν μιλάω!
Όπου κι αν σταθώ μια μυρωδιά
Μόνο εγώ την εντοπίζω
Μόνο εγώ δεν την ξεχνάω
Γιατί επωάζει ανταρσία Κι επανάσταση γεννά
Μα εγώ όταν νιώθω απόκλιση Απ' την τάξη
Πριν η πειθαρχία βουλιάξει
Κι όλους τους κανόνες διαταράξει
Αρχίζω τη γυμναστική
Εκεί προδίδονται οι εχθροί
Η άθληση μπορεί να τους πατάξει
Εμπρός, κουραδόπαιδα.
Αναλαμβάνω εγώ, Τζένυ!
Μυρίζει αναρχία Αν δεν πειθαρχείς
Κι αν δεν ξέρεις να αθλείσαι
Δεν θα μου κρυφτείς Σαφώς θα εντοπιστείς
Και δεν θα συγχωρείσαι!
Σαν τα φυτά που πνίγουνε τα δέντρα
Και πρέπει αμέσως να ξεριζωθούν
Ή σαν γρίπη που τα παιδιά
Δεν θα τη φοβηθούν
Αν εμβολιασθούν
Μυρίζει απληστία Ο αέρας βρομάει
Μα εγώ τον όχλο θα πατάξω
Πριν καν γεννηθεί Πριν διαμορφωθεί
Την αναρχία θα βουλιάξω
Ήρθε η ώρα να διδάξω
Κι ό,τι πρέπει θα το πράξω
Θα διπλασιάσω τον ρυθμό
Να δούνε ποιος διατάζει εδώ!
ΑΓΚΑΘΑ 0 ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ 0
Πειθαρχώ στον ρυθμό Είστε όλα απροσάρμοστα
Και φέρεστε ανάρμοστα Μιλάτε ακατάπαυστα
Είστε άπληστα και άξεστα Αγύμναστα και δύσχρηστα
Αδιάβαστα, ασπούδαστα Και άχρηστα!
Και κάποια σαν εμένα Που ακούραστα κι αγέλαστα
Παλεύω ανδρειωμένα Τα λάθη να 'ναι αλάνθαστα
Τα όνειρα ανερμάτιστα Αχρείαστα, κατάπτυστα
Για τα σκουλήκια αυτά Τ' αχάριστα!
Είστε άπιστα κι αδάμαστα Κλαίτε κι είστε άρρωστα
Ακούτε πάντα ανέκφραστα Και δεν λέτε "μάλιστα"
Τα ρούχα σας αφρόντιστα Και τα παπούτσια αγυάλιστα
Απείθαρχα, άχρηστα, άπληστα!
Μυρίζει ανταρσία κι ανυπακοή
Βρομάει διατάραξη της τάξης
Μα εγώ είμαι εξουσία Και θα παταχθούν
Σκληρά με βία οι αναταράξεις
Τι πρωταθλήτρια!
Η Τράντσμπουλ τα κατάφερε και πάλι!
Τι αθλήτρια, τι νικήτρια!
Φαντάσου πώς θα 'ταν η Γη μας
Κλείσ' τα μάτια να δεις
Αν φύγουν τα παιδάκια Για πάντα μακριά μας
Και μείνουμ' εμείς
Όλοι οι άνθρωποι αγαπημένοι
Με άλογα, δέντρα, πουλιά
Καθόλου φωνές λεπτές, παιδικές
Δίχως δώρα, παιχνίδια, αγκαλιές
Νομίζω, ναι! Τα παιδιά στη Σελήνη
Πρέπει να μεταφερθούν
Όλα εκεί να κρυφτούν Μακριά να χαθούν
Μόνα
Είναι θεότρελη.
Και μια λεπτή φωνή
Μου θύμισε πως ζει στη γη
Μες στα πόδια μου με καταδιώκει
Γιγαντώνεται και μ' απειλεί
Μυρωδιά ανταρσίας
Κι ανυπακοή!
Βρομάει διατάραξη της τάξης
Μα εγώ είμαι εξουσία
Και θα παταχθεί
ΑΓΚΑΘΑ 1000 ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ 0000
Όποιος δεν ακούει, δεν θ' ακουστεί
Και θα δηλώσει υποταγή
Η πειθαρχία θα επιβληθεί
Και θα γεννηθεί
Ξανά!
Έλα να σε βγάλουμε.
Αυτό δεν είναι διδασκαλία!
Είναι βασανιστήριο.
Φυσικά και είναι βασανιστήριο.
Άντε, μικρέ.
Είπες ότι θα διασκεδάζατε.
Μα δεν διασκεδάσαμε!
Δις Χάνεϊ, είσαι αξιοθρήνητη!
Και αδύναμη.
Είσαι κατουρλιάρα.
Είσαι, βασικά…
μια μικρή, κλαψιάρα…
σαύρα.
Εσύ!
Όχι. Τι; Εγώ;
Δεν ήμουν εγώ, όχι!
Θα του βγάλετε τα αυτιά!
Ανακάλυψα, δις Χάνεϊ,
χάρη σε πειραματισμό χρόνων,
πως τα αυτιά των μικρών αγοριών δεν βγαίνουν!
Τεντώνονται.
Σας παρακαλώ!
Άσ' τον ήσυχο!
Είσαι χαζή, απαίσια…
Είσαι νταής!
Πώς τολμάς.
Δεν ανήκεις σ' αυτό το σχολείο.
Είσαι σατανική.
Θα σε λιώσω. Θα σε συνθλίψω.
Θα σε κάνω κομμάτια, κυρία μου.
Σκέφτηκες ποτέ σου Ας πούμε το κόκκινο
Που έχω εγώ στο μυαλό μου Αν μοιάζει
Καθόλου μ' αυτό Που έχεις δίπλα μου εσύ
Στο μυαλό σου Και βλέπεις σαν κόκκινο εσύ
Κι αν εμείς ταξιδεύουμε Και τρέχουμε σαν το φως
Και κρατάμε ένα φως Αν φύγει το φως μας
Μακριά από μας Θα ταξιδέψει σαν φως;
Μοιάζει αλήθεια όλο αυτό Μα εγώ θέλω να πω
Στο μυαλό πάντα οι σκέψεις μου Με προσπερνούν
Νιώθω αλλιώς απ' τους φίλους μου Που όλο γελούν
Αλήθειες που μου έρχονται Σαν να τις ξέρω
Εικόνες και λέξεις Που απλά τις προφέρω
Κι όταν όλοι φωνάζουν Τότε όλοι αλλάζουν
Κι ο θόρυβος σπάει το κεφάλι μου πια
Μου τρυπάει το μυαλό Ο μπαμπάς, η μαμά
Εκπομπές, ιστορίες Ας μείνουν μακριά
Από μένα, δεν ξέρω Πώς νιώθω ακριβώς
Μα με πνίγει ο θυμός μου Κι ο θυμός είναι φως
Σαν να καίει την καρδιά μου Και με ξεπερνάει
Μα δεν με σταματάει Οι φωνές τους με αγχώνουν
Το σώμα παγώνουν
Τα μάτια τυφλώνουν
Και γύρω μου απλώνεται τώρα σιωπή
Μόνη
Χωρίς ήχο να με πληγώνει
Στο μυαλό μου είμαι μόνη
Σαν χαρτί στον αέρα Πριν πέσει στη γη
Σαν το φως που ξυπνάει το πρωί
Μόνη
Ο κόσμος τριγύρω παγώνει
Στην ψυχή μου είμαι μόνη
Σαν να βλέπω τ' αστέρια Κρυφά μια βραδιά
Σαν το κύμα πριν πάει στη στεριά
Κι αν είναι γύρω μου όλοι
-Ακούς, παλιό… -Μπορούν να φωνάζουν
-Ηλίθιο! Αηδιαστικό… -Οι ήχοι που βγάζουν
Δεν μ' αγγίζουν πια εδώ
Γιατί είμαι μόνη
Στην ομορφιά
Ξαφνικά όλα
…αηδιαστικέ μικρέ γαιοσκώληκα.
Μου μοιάζουν μικρά
Ήρθε το τέλος της επανάστασης.
Έχεις περάσει τις πύλες του Άδη.
Ακούς; Θα σε ξεσκίσω.
…άθλιο, απωθητικό, αηδιαστικό, εμετικό…
Ποιος το έκανε αυτό;
Είστε καλά, δις Τράντσμπουλ;
Θεέ μου, η σαύρα!
Μπήκε μέσα στα βρακιά μου!
Στα βρακιά μου είναι!
Έχω μια σαύρα στα βρακιά μου!
Μάλιστα. Πολύ παράξενο αυτό.
Πίσω στην τάξη, παιδιά.
Και να είστε φρόνιμοι για την υπόλοιπη μέρα, παρακαλώ.
Ματίλντα.
Πρέπει να σας δείξω κάτι.
Κοιτάξτε, δις Χάνεϊ.
Ματίλντα, αν η δις Τράντσμπουλ σε δει…
Κοιτάξτε, σας παρακαλώ.
-Πάμε τώρα, πριν… -Περιμένετε.
Το κούνησα με τα μάτια.
Είμαι περίεργη;
Θα ήθελες λίγο ωραίο τσάι;
Όχι. Από δω.
Τι λέτε να είναι; Αυτό με τα μάτια μου.
Πώς ένιωσες;
Ήταν κάπως σαν κύμα.
Κύμα;
Με την καλή έννοια.
Για να δούμε.
Δεν είμαι ειδική στα κύματα, δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοιοι ειδικοί,
αλλά πιστεύω πως σχετίζεται μ' αυτό το απίθανο μυαλό σου.
Λέτε πως το μυαλό μου δεν χωράει στο κεφάλι μου;
Άρα θα πεταχτεί απ' τα μάτια μου;
Ναι, αυτό ακριβώς λέω.
Φτάσαμε.
Πού;
Πόπο.
Οι δάσκαλοι δεν πληρώνονται καλά.
Αλήθεια είναι αυτό.
Μα εγώ είμαι γενικά πιο φτωχή.
Ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν μικρή.
Τον έλεγαν Μάγκνους. Ήταν πολύ καλόκαρδος.
Αφού τον έχασα,
κηδεμόνας μου έγινε η θεία μου.
Ήταν σκληρή και κακιά όσο δεν φαντάζεσαι.
Όταν έγινα δασκάλα, μου έδωσε έναν λογαριασμό.
Είχε σημειώσει τα πάντα.
Κάθε φακελάκι τσάι, λογαριασμό αερίου, κονσέρβα με φασόλια.
Με έβαλε να υπογράψω ένα συμβόλαιο ότι θα της ξεπλήρωνα τα πάντα.
Αλήθεια;
Είχε ακόμα κι ένα έγγραφο που έλεγε πως ο μπαμπάς τής άφησε το σπίτι.
Όντως το έκανε αυτό ο Μάγκνους;
Της έδωσε το σπίτι του;
Πάντα το έβρισκα κάπως ύποπτο.
Είπε πως ο θάνατός του ήταν ατύχημα, μα…
Πιστεύετε πως τον καθάρισε!
Δεν μπορώ να είμαι σίγουρη.
Ξέρω μόνο πως με βασάνιζε για τόσα πολλά χρόνια, που έγινα
αξιοθρήνητη.
Μια μέρα, βρήκα αυτήν την παλιά καλύβα.
Την ερωτεύτηκα.
Ικέτεψα τον αγρότη που την είχε να με αφήσει να μείνω εδώ.
Με είπε τρελή,
μα δέχτηκε και…
Και γι' αυτό ζείτε εδώ.
Το σπίτι αυτό με προσέχει
Και είναι ζεστό στην παγωνιά
Κι η βροχή τη σκεπή του Δεν διαπερνά
Στην καρέκλα μου η κούραση φεύγει
Στο τραπέζι αυτό θα φάω πριν κοιμηθώ
Στο κρεβάτι, κάθε βραδιά
Μόνη θα ονειρευτώ
Είναι μικρό Μα μένω και τ' αγαπώ
Κι όταν σχολάω Εδώ θα κρυφτώ
Μα το σπίτι του πατέρα σας;
Σας πήρε καθετί δικό σας.
Μες στης λάμπας το φως μελετάω
Στο παράθυρο οι εποχές Παίζουν κρυφτό
Και στους τοίχους κολλάω
Τις ζωγραφιές σας
Κι αν φυσάει κι οι αστραπές σαν πυρκαγιά
Καίνε όλον τον ουρανό
Είμαι εδώ και το τζάκι μου κοιτάω
Μέσα στο σπιτάκι που αγαπάω
Είναι μικρό, μα εγώ εδώ μπορώ να ζω
Εγώ εδώ μένω
Εδώ μένω
Είναι μικρό, μα εγώ εδώ μπορώ και ζω
Περιμένω
Στο κρυμμένο
Το παρελθόν να βρω γυρισμό
-Μην κλαις -Κι όταν το φως χαθεί
-Μη φοβάσαι, ακόμα είμαι εδώ -Στα σκοτεινά δεν κλαίω
Δεν φοβάμαι πια
-Σ' αγαπώ -Τ' αγαπώ
-Να μην κλαις, πάντα θα 'μαι εδώ -Κι είμαι εδώ, όπου κι αν πάω
-Συγγνώμη -Κι ας μην έχω πια κανέναν
-Που σ' εγκατέλειψα μόνη -Μόνη μου έχω μάθει να 'μαι πια
-Ο πόνος τελειώνει -Και να παλεύω
Όπως μπορώ
Είναι μικρό, μα εγώ εδώ μπορώ να ζω
Είναι μικρό, μα εγώ εδώ
Μπορώ να ζω
Πού το βρήκατε αυτό το μαντίλι;
Ήταν του πατέρα μου.
Του το έδωσε η μαμά μου πριν πεθάνει.
-Ήταν ακρο… -Ακροβάτισσα.
Ναι, ήταν.
Πού το…
-Κι ο πατέρας μου… -Ταχυδακτυλουργός.
Ματίλντα, πού το ξέρεις αυτό;
Ήταν οι γονείς σας, λοιπόν.
Πώς; Ποιοι;
Αυτοί στην ιστορία μου.
Δεν το φαντάστηκα. Είναι αλήθεια!
Είναι η ζωή σας.
Δις Χάνεϊ, ποια είναι η θεία σας;
Στην πραγματικότητα, ήταν ετεροθαλής αδερφή της μητέρας μου.
Η δις Τράντσμπουλ!
Εγώ τηρώ τα συμβόλαιά μου!
Ματίλντα.
Άκουσέ με!
Πρέπει να τα ξεχάσεις όλα. Πρέπει να προσέχεις πολύ.
Η δις Τράντσμπουλ εξευτελίστηκε κι είναι ικανή για τρομερά πράγματα.
Δεν τη φοβάμαι.
Θα έπρεπε. Είναι επικίνδυνη.
Κι εγώ το ίδιο.
"Πλούσιοι" είπε.
"Αρκούδες" είπε.
-"Είμαι ιδιοφυΐα" είπε. -Τι συμβαίνει;
Φτιάξε βαλίτσα. Πάμε Ισπανία.
Ισπανία; Γιατί;
Θυμάσαι τους μεγάλους, βλάκες μπρατσαράδες
που ο πατέρας σου τους πούλησε σακαράκες;
Έλα, βρε αγάπη μου…
Ήταν αναθεματισμένοι μαφιόζοι!
Κι όχι και τόσο βλάκες!
Μου έδωσαν 24 ώρες να τους επιστρέψω τα λεφτά τους.
Αλλά κάποια τα είχε ήδη ξοδέψει.
Θα πάρω διαβατήρια αύριο και θα έρθω απ' το σχολείο.
Κι η κυρία Φελπς, η Λάβεντερ, ο Νάιτζελ, η Αμάντα;
-Η δις Χάνεϊ; -Ξέχνα τους!
Δεν θα τους ξαναδείς ποτέ μετά από αύριο.
ΜΑΤΙΛΝΤΑ - ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕΤΑ;
ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΚΥΡΙΑ ΦΕΛΠΣ
ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΛΟ ΤΕΛΟΣ
Χθες στο δάσος σημειώθηκε μια πράξη βανδαλισμού.
Έχετε δει τις συνέπειες.
Όταν μου χαλάτε τα παιχνίδια, θα χαλάω τα δικά σας.
Η τάξη της δις Χάνεϊ στο εστιατόριο. Αμέσως.
Πάμε, παιδιά. Όλα θα πάνε καλά.
Παιδιά…
Πώς μπορώ να ονομάζομαι διευθύντριά σας
αν δεν σας προκαλώ απόλυτο τρόμο;
Αν τα μικρά δεν κατουριούνται λίγο πάνω τους
όταν μπαίνω στο δωμάτιο, τότε…
έχω αποτύχει σαν εκπαιδευτικός.
Οπότε…
Σήμερα θα κάνουμε τεστ ορθογραφίας.
Όποιο παιδί κάνει έστω και μία λέξη λάθος…
θα πάει στο Μπουντρούμι.
Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό!
Αλήθεια; Γιατί;
Αναφέρεσαι στο χθεσινό μικρό…
περιστατικό;
Να ένα Μπουντρούμι-έκπληξη, λοιπόν.
Εσύ!
Πώς γράφεται η λέξη… για να δω…
"σαύρα".
Σ-Α-Υ-Ρ-Α. Σαύρα.
Πώς;
Πού το ξέρεις;
Μας το έμαθε η δις Χάνεϊ. Είναι πολύ καλή δασκάλα.
Αηδίες!
Η δις Χάνεϊ παραείναι μαλακή και γλυκερή
για να 'ναι καλή σε οτιδήποτε!
Εσύ!
Πώς γράφεται αυτό που είστε όλοι σας;
"Αηδιαστικοί".
Αηδιαστικοί. Α-Η-Δ-Ι-Α
Σ-Τ-Ι-Κ-Ο-Ι.
Κλέβεις, κοτσιδού!
Φυσικά και όχι. Λέει απλά τα γράμματα.
Τους δίδαξα με καλοσύνη, υπομονή και σεβασμό.
Πώς τολμάς να λες τέτοιες λέξεις στην τάξη μου!
Εσύ. Μυξιάρα.
Σήκω και πες μας το…
"αντικλαμανιασεπτοτρικολιθίαση".
Δεν υπάρχει καν τέτοια λέξη!
Προτιμάς το Μπουντρούμι;
Σε προειδοποιώ, έχει διφθόγγους.
Α…
Ν…
Τ…
Ι…
Κ…
Λ…
Α…
Μ…
Θεέ μου…
Α…
Λυπάμαι πολύ, είχε δύο μι.
Θα πας στο Μπουντρούμι!
Γάτα!
Γ-Α-Δ-Α. Γάτα.
Έκανα λάθος. Πρέπει κι εγώ να πάω στο Μπουντρούμι.
-Πώς; -Σκύλος. Σ-Κ-Ι-Λ-Ο-Σ-. Σκύλος.
Κι εγώ.
Τραπέζι. Τ-Ρ-Α-Φ-Ι-Δ-Ο.
Κι εγώ.
Δεν χωράμε όλοι μέσα. Μπανάνα.
Β-Ε-Μ-Μ-Ο-Σ
Σταματήστε!
Είμαι προετοιμασμένη!
Έχω ένα Μπουντρούμι για τον καθένα σας.
Πέστε κάτω!
Τώρα που τελειώσαμε το τεστάκι,
να σας ενημερώσω
πως αποτύχατε όλοι ανεξαιρέτως.
Βλέπετε, στον κόσμο υπάρχουν νικητές και χαμένοι,
παιδιά.
Κι εγώ είμαι…
Η κιμωλία!
Κοιτάξτε, η κιμωλία!
"Άγκαθα…
Ο Μάγκνους είμαι.
Δώσε στην Τζένυ μου…
πίσω το σπίτι της".
Ποιος το κάνει αυτό; Μιλήστε!
Κανείς. Είναι φάντασμα!
"Και μετά φύγε".
Όχι.
"Αλλιώς θα…
σε ξεκάνω…
όπως με ξέκανες…
κι εσύ!"
Με θεωρείτε χαζή!
Είναι ένα απ' τα κλασικά φθηνά κόλπα του Μάγκνους!
Δεν μπορείτε να με βλάψετε.
Μόνο εγώ εσάς!
Όχι!
Όχι.
Δεν μπορεί να 'ναι ο Μάγκνους.
Κοιτάξτε! Η Ματίλντα.
Βλέπετε; Δεν πάω πουθενά!
Όχι. Σταμάτα.
Τι κάνεις στα μαλλιά μου;
Όχι κοτσίδες!
Όχι!
Τις μισώ τις κοτσίδες!
Σταμάτα αμέσως! Σε διατάζω!
Άσε με κάτω!
Τελείωσε.
Το σχολείο θα το αναλάβω εγώ.
Τρέχα.
Ήρθε η στιγμή που το δίκιο θ' ακουστεί
Ποτέ ξανά δεν θα κλέψει τη χαρά μου
Είναι η στιγμή που όλοι μαζί
Αγνοήσαμε κανόνες και τάξη
Ποτέ ξανά δεν θα τη φοβηθώ
Ποτέ ξανά δεν θα φταίω για όλα εγώ
Και ξανά θα πιστέψω πως έχω μια θέση
Στον κόσμο αυτό
Ναι!
Ποτέ ξανά τρόμος και φυλακή
Είναι η στιγμή η τάξη να διαλυθεί
Μόνο αταξία Και στο άδικο φωτιά
Σε λάθος εποχή Ζητάμε εμείς πολλά
Με ασπίδα την ελπίδα Και μ' όνειρα κρυφά
Ξεκινάμε όλοι μαζί Και δεν μασάμε
Στην τάξη αταξία Και στο άδικο φωτιά
Σε λάθος εποχή Ζητάμε εμείς πολλά
Με ασπίδα την ελπίδα Και μ' όνειρα κρυφά
Την αρρώστια και τη βία πολεμάμε!
Κλωτσάω μακριά μου τη σιωπή!
Έχω θυμώσει κι ο θυμός μου Είναι απειλή!
Εμάς κανείς πια δεν θα αγνοεί
Στους τοίχους γράψτε με μπογιές
Πως το αύριο σκότωσε το χθες!
Χώρο ζητάμε
Και τα σπάμε!
Θέλω να γελάω και να ζω
Κι αν για μένα Λάθος είν' το σωστό
Τώρα εδώ θα δικαιωθώ
Γιατί θέλω αταξία!
Δεν θα στέκομαι πια προσοχή
Πάντα θα χαλάω εγώ τη γραμμή
Τώρα δεν φοβάμαι Φοβάται αυτή!
Μακριά να τρέξει για να σωθεί!
Φως στο σκοτάδι της μόνο ζητάς
Την ντροπή και τον φόβο κλωτσάς
Είναι μονόδρομος τώρα για μας
Αν ξυπνήσεις, πια πίσω δεν πας
-Όλοι μαζί, δυνατά! -Ναι, δυνατά!
Στον μαύρο ουρανό
Σαν άστρο θα βγω
Θ' ανάψω, θα κάψω Θα γίνω φωτιά
Θα ξυπνήσω αυτούς Που θέλουν να κοιμάμαι!
Στην τάξη αταξία Και στο άδικο φωτιά
Σε λάθος εποχή Ζητάμε εμείς πολλά
Με ασπίδα την ελπίδα Και μ' όνειρα κρυφά
Μες στου κόσμου τη σιωπή
Το άδικο θα γκρεμιστεί!
Στην τάξη αταξία Και στο άδικο φωτιά
Σε λάθος εποχή Ζητάμε εμείς πολλά
Με ασπίδα την ελπίδα Και μ' όνειρα πολλά
Τώρα που έγινε η αρχή Δεν σταματάμε!
ΟΧΗΜΑΤΑ ΓΟΥΟΡΜΓΟΥΝΤ
Έλα!
Θα αργήσουμε, μικρέ!
Είναι… Πού πάτε;
Μετακομίζουμε στην Ισπανία.
Η πτήση φεύγει σε 40 λεπτά.
Άντε!
Χαιρέτα όποιον θες, λοιπόν!
Όχι, Ματίλντα. Μην πας!
-Όχι! -Μη μας αφήνεις.
-Σε παρακαλούμε. -Μη, Ματίλντα.
Δεν εξαρτάται από μένα.
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Σας ευχαριστώ.
Άντε.
Τάκα-τάκα, ανάθεμα πια!
Μπες μέσα.
Εγώ πού θα κάτσω;
Βάλ' το πίσω. Ας γραπωθεί από εκεί η κολλιτσίδα.
Δεν μπορούμε να τον χώσουμε πίσω!
Ας μείνει μαζί μου.
Κε Γουόρμγουντ, ευχαρίστως να την πάρω.
Ορίστε;
Αν θέλει κι η ίδια, φυσικά.
Θα την φροντίζω με αγάπη και σεβασμό και…
Όλα τα έξοδα δικά μου.
Θα το ήθελες, Ματίλντα;
-Για κάτσε! -Χάρυ!
Θες να σου αφήσουμε την κόρη μας;
Πώς με είπες;
Θα χάσουμε την πτήση!
Με είπες…
κόρη σας;
Αν το θέλει εκείνη.
Λοιπόν; Αυτό θες;
Θες να μείνεις με τη διδα Χάνεϊ;
Ναι.
Ναι. Θέλω.
Κι εσύ θες να τη φροντίζεις;
Θέλω, ναι.
Δεν έχουμε και πολύ χώρο.
Ναι.
Εντάξει.
Ναι.
Ευχαριστώ.
Χάρυ!
Σε παρακαλώ!
Το ξεκόλλησε.
Υπέροχα.
Τρία ζήτω!
Τόση μοναξιά
Ποτέ μου δεν ζούσα αληθινά
Και δεν είχα βρει
Το θάρρος να ξεφύγω
Με τόση ομίχλη στην καρδιά Πάντα ήμουνα δειλή
Μα ήρθες σαν φως στη σκιά
Και μπήκες κρυφά στης ζωής μου
Την άδεια αγκαλιά
Η αγάπη με βρήκε ξανά
Κι όπου κι αν πάει η ζωή
Θα 'μαστε πάντα μαζί
Τόση μοναξιά
-Τόση μοναξιά -Στο σπίτι μου αγάπη πουθενά
-Στο σπίτι η ελπίδα είχε χαθεί -Κι η ελπίδα είχε χαθεί
Μα έπρεπε να βρω
-Έπρεπε να βρω -Τον τρόπο για να επιζώ
-Τη δύναμη μόνη μου πια -Μόνη μου πια
Μα ήρθες σαν φως στη σκιά
Και μπήκες κρυφά στης ζωής μου
Την άδεια αγκαλιά
Η αγάπη με βρήκε ξανά
Κι όπου κι αν πάει η ζωή
Θα 'μαστε πάντα μαζί
ΚΡΑΝΤΣΕΜ ΧΩΛ
-Μόνο εγώ κι εσύ -Προσεκτικά. Λίγο αριστερά.
ΤΟ ΚΑΛΟΣΥΝΑΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
-Τέλεια! -Νέα ζωή ξεκινάει
Ήρθε για μας πια η ώρα τώρα
Στον φόβο και στη μοναξιά
Εσύ ήσουνα πάντα εκεί
ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ
Μέχρι ο ήλιος να βγει, να φανεί
Θα 'μαστε πάντα μαζί
Όπου μας πάει η ζωή
Κι αν κάτι δεν πάει σωστά
Θα μπεις μπροστά εσύ
Να ζήσω ήρθε η ώρα τώρα
Θα 'μαστε πάντα μαζί
Μόνο εγώ κι εσύ
Νέα ζωή ξεκινάει
Ήρθε για μας πια η ώρα τώρα
Θα 'μαστε πάντα μαζί
Νέα ζωή ξεκινάει
Ήρθε για μας πια η ώρα τώρα
Θα 'μαστε πάντα
Μαζί
Ματίλντα: Το Μιούζικαλ
Υποτιτλισμός: Άλκηστη Μόνα