Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
MEDIOLAN, 1945 ROK
OSTATNIE DNI WOJNY
TO PRAWDZIWA HISTORIA.
I PRAWIE PRAWDZIWA OPOWIEŚĆ.
Wychodzić!
Wyłazić! Ale już!
Zaraz, to nasze rzeczy!
- Mamo! - Zaczekajcie!
WÓDZ
SZEPTY PAMIĘCI
Ktoś cię śledził?
Jestem zawodowcem.
Skoro tak, sam umawiaj się na spotkania. Nie jestem twoją sekretarką.
- A partyzanci? - Wszystko aktualne.
Co to za mina?
To niebezpieczne.
Za dużo ryzykujesz.
- I po co? - Po co?
Dla ciebie.
Dla nas.
Niedługo będzie nas stać na wyjazd.
Z dala od Borsalina i jego szefa.
Chwała Duce!
Ufasz mi?
Bojownicy…
Ufam ci.
…na lądzie,
morzu…
Idę.
Już późno.
Słuchajcie.
- Wpadnę do Cabirii. - Nie.
Borsalino cię powiesi.
Jestem zawodowcem.
Macie tylko jeden rozkaz.
Podbijać!
- Duce! - Duce!
Zadowoleni?
- A reszta? - Chodźcie.
- Czemu zwą cię Isola? - Bo pracuję sam.
Jesteś jednym z niewielu kupców na czarnym rynku.
Jedynym.
To cud, że faszyści jeszcze cię nie zamknęli.
Jestem złodziejem, nie szpiegiem.
Szpiedzy za mało zarabiają.
Mógłbyś nam się przydać.
- Tak? - A ty potrzebujesz przyjaciół.
Sto kilogramów trotylu.
Pięć stenów, cztery beretty, cztery mauzery.
I dwie skrzynie amunicji.
Konfiskuję tę broń w imieniu włoskiego ruchu oporu.
Nie bierz tego do siebie.
Tworzymy tu historię.
Nikt nie przechytrzy historii.
Nawet ty.
- Jak chcesz. - Co robisz?
- Nie pracujesz sam? - Mówiłeś, że potrzebuję przyjaciół.
Bez nerwów.
- Nie policzysz? - Ufam ci.
Ktoś jedzie.
Faszyści! Kryć się!
W nogi!
Nie!
- Jadą tu, spadamy! - Uwaga!
Szlag.
Ognia!
Śmierć faszystom!
Nie!
Jedź!
- A pieniądze? - O tym teraz myślisz?
Leż! Nie wstawaj!
Nie wstawaj!
TEATR CABIRIA
- Na razie. - „Wybacz, Marcello”.
„Straciłem forsę. Ocaliłeś mnie”.
Hej!
Nie zaczynaj.
- Isola! - Co?
Nie chcę zawisnąć za numerek.
Niczego nie obiecuję.
Yvonne?
Nie nazywaj mnie tak.
Chociaż ty.
I jak poszło?
Dobrze.
Buziaka?
- Pietro. Nie. - Posłuchaj.
Pietro.
Zdejmij to.
- Posłuchaj. - Ciszej.
- Panno Yvonne? - Chryste!
Panno Yvonne?
Chwileczkę.
Przebierałam się.
Rusz się, Borsalino czeka.
Wiedział pan, profesorze,
że rozżarzona igła w wątrobie wywołuje ból, ale nie powoduje śmierci?
Cóż, nie od razu.
Żar błyskawicznie przyżega ranę,
nie powodując krwotoku wewnętrznego ani zewnętrznego.
Niektórzy przeżywali trzy dni i ani razu nie zemdleli.
Minimalna wiedza o anatomii
i odrobina praktyki wystarczą, by znaleźć właściwe miejsce.
Kto pomógł panu drukować radzieckie broszury?
Sekretarzu Borsalino.
Przyjechała.
Dokończymy to jutro.
NAZWISKO: SCARANTINO IMIĘ: EDOARDO
Jak zadanie?
Prawie gotowe.
Masz nowe komiksy?
Tylko to.
- Corriere dei Piccoli. - Coś dla ciebie.
Co za farsa. Nie dogodzisz.
Co z nim?
Pewnie Yvonne go wystawiła.
Halo?
Achille.
Nie mogę bez ciebie spać.
Mam robotę w prefekturze. Weź tabletki nasenne.
Widzimy się jutro.
Nie skończyłeś z tą dziwką?
Dobranoc, Nora.
KONIEC
- Dobranoc. - Czekaj.
Może ty coś wymyślisz.
Kolejna dostawa broni?
To coś innego. Jakiś kod.
Rzuć na to okiem.
Dobranoc, Marcello.
Dobranoc.
Słuchaj, Pietro. Nie mamy ani grosza na jedzenie.
Dzięki za informację.
Zawołaj Amedea.
Amedeo.
Amedeo!
- Chodź jeść. - Idę.
Co robisz?
Marcello chciał, żebym coś sprawdził.
Ładna.
Robiłeś z nią już coś?
Przepraszam za wczoraj. Byłem dupkiem.
Przyzwyczaiłem się.
Nie jesteśmy tylko zespołem.
Jesteśmy rodziną.
Ja, ty, Marcello.
Prawda?
Chodź.
Isola?
Dzięki.
Corriere dei Piccoli.
Corriere dei Piccoli!
„CDP”. Corriere dei Piccoli.
„P6”. Strona szósta.
Czterdzieści dziewięć. Trzy, cztery, pięć…
„Przynieś wkrótce”.
Dwadzieścia siedem.
„Złoto”?
Złoto. Nie do wiary.
Udało mi się!
I co?
Marcello…
przechwycił wczoraj zakodowaną wiadomość z prefektury.
I co?
Mają plan ucieczki.
- Chcą uciec. - Kto?
Mussolini.
Mussolini i przywódcy Republiki Salò.
Ze złotem, które ukradli przez 20 lat.
Wyobrażasz sobie? Cały skarb Włoch.
Jest w Czarnej Strefie.
- Wywiozą go do Szwajcarii. - Oszalałeś.
Nie możesz wejść do Czarnej Strefy.
- Znajdziemy sposób. - Zastrzelą cię.
Borsalino o wszystkim się dowie.
- Dlatego tu jesteś. - Nie! Wciąż trwa wojna.
Właśnie. Kto zrobiłby coś tak szalonego?
- Ty. - My.
To nasza szansa, Yvonne.
Ta, na którą czekaliśmy.
Nie widzisz tego?
Wybacz, głuptasie.
To…
Niemożliwe. O czym ty w ogóle gadasz?
To najbardziej strzeżone miejsce we Włoszech.
Jest tam całe dowództwo. To pułapka na myszy.
Setki uzbrojonych faszystów.
Strażnicy na każdym rogu.
Wieżyczki z karabinami. Cudownie!
Tam trzymają łupy.
Pokaż.
- Co to? - Co?
Tam.
Torre delle Sirene.
To stamtąd rozlega się alarm podczas nalotów.
Nie.
Mówiłem ci, Isola. Niemożliwe.
- Nie bądź dupkiem. - Mogę?
To nic trudnego.
- Musimy pomyśleć. - To pomyśl!
Zakładając, że w ogóle tam wejdziemy, co chcesz im powiedzieć?
„Przyszliśmy po towar”?
Potrzebujemy planu.
I więcej ludzi.
Ile czasu?
- Siedem dni. - Siedem?!
Pierdol się.
Było miło. Możemy iść? Jestem na to za stary.
Isola!
- Isola! - Spadamy.
- Karabin. Idziemy! - Pospiesz się!
Wiem, jak to zrobić!
To wciąż szaleństwo.
To plan.
- Może się udać. - Uda się.
- Wystarczą trzy osoby. - Zawodowcy.
Tak. Kierowca, gość od bomb i ktoś zwinny.
Znam kogoś od wybuchów.
- Też go znam? - Dawno nie gadaliśmy.
Można mu ufać?
Jest najlepszy.
Dobra, jeszcze dwóch. Sugestie?
To muszą być mężczyźni?
Masz kogoś na myśli?
Znów ona?
Wracaj tu! Zatrzymajcie ją!
Stać!
Ręce do góry!
Masz minutę?
Kierowca?
- Może Fabbri? - Fabbri?
- Nie Fabbri. - Tak.
- Nie ma mowy. - Fabbri, mistrz Mille Miglia?
Bohater Nürburgringu?
Ten Fabbri?
A znasz innych?
To on żyje?
Ukrywa się.
Fabbriemu nie można ufać.
Można. Odnalazł Boga i uczciwość.
Zmienił się.
Masz towar?
Zgadnij.
Nie ma mowy.
Słuchaj, ukrywasz się przed poborem w klasztorze własnego wuja.
Jeśli nie wiesz, jestem bohaterem Nürburgringu.
Jeśli cię znajdą, zastrzelą cię.
Dobra. To co kradniemy?
Okradamy Duce.
Pracował tu prawnik faszystów.
To jego biuro.
Zaszczepić się na tężec?
Przestań. Nie musisz tu mieszkać.
To nasza kryjówka.
Zwolnili sprzątaczkę?
Gdzie spec od wybuchów?
Mamy problem.
Niech was diabli, sukinsyny.
Szlag!
Nie boję się nieznanego,
póki moja dusza mnie nie zdradzi!
Wciąż masz czas, synu.
Okaż skruchę.
Kim jesteś?
Przyjacielem Marcella.
Piraci!
Przestępcy! Tchórze!
Niech żyje anarchia!
Odmówił sakramentów.
Żegnaj, Lugano Bella
Słodka, pobożna ziemio!
Ognia! Ognia, na litość boską!
Anarchiści odchodzą
Ale ty opowiadasz o nas
Podłe kłamstwa…
Chcesz?
Nie.
Patrz, kto idzie.
- Pietro. - Woli „Isola”.
„Isola”. To pseudonim sceniczny?
- Jesteś Mołotow? - Tak.
Też pseudonim?
- Mój jest wojenny. To co innego. - Ach tak?
Wyrosłeś, odkąd cię widziałem.
Znałeś mojego ojca.
Michelego? Żartujesz sobie? Byliśmy jak bracia.
Też byłeś w Fiume?
Byliśmy gotowi na śmierć. Wierzyliśmy w coś.
Ja, twój ojciec, nawet on.
Tak. Prawie straciłem nogę.
Straciłem kumpla.
Złodziej przeżyje bohatera.
Zaczynajmy.
To nasz plan.
Każdy ma swoją rolę, więc słuchajcie i bez gadania.
Mamy pięć dni.
ŚMIERĆ BANDYTOM
Aby wejść do Czarnej Strefy,
potrzebne będą przepustki z Salò.
Hessa jakąś zdobędzie, a Amadeo zrobi kopie.
A pieczątka RSI?
Nie mam formy, a oryginalna…
Mam kogoś, kto ukradnie ją dla nas z prefektury.
- Zgodziła się? - Yvonne mi ufa.
Weźmiemy wojskowe auto.
Jedno z tych, którymi przewożą żołnierzy i więźniów.
Fabbri nas zawiezie.
Mołotow i ja będziemy z tyłu, w mundurach.
Reszta schowa się pod siedzeniami.
Jak załatwimy strażników w środku?
Zwabimy ich do bunkra i zamkniemy.
Jak?
Magiczną sztuczką?
Prawie.
Sfingujemy amerykański nalot.
Dranie zabarykadują się jak karaluchy.
Wtedy twoja kolej.
Wespniesz się na Torre delle Sirene,
które jest centrum alarmowym miasta.
I tyle?
Kto dopilnuje, by zeszli do schronu?
Damy im coś na zachętę.
Mołotow i Amedeo.
Umieszczą materiały wybuchowe na całym terenie.
Wybuchy rozpętają piekło.
A my zdążymy ukraść złoto.
Wojna wygrana.
Zaraz.
Daj mi tę kartkę.
Ten brzydal to niby ja?
Daj spokój.
Wiesz, że zdobyłem medal w Monte Carlo?
- Że jestem bohaterem… - Nürburgringu. Wiemy.
Dostałem odznaczenie od samego Duce.
Mówcie, co chcecie o Benicie, ale zna się na autach.
- W takim razie… - Dość!
To, co słyszycie, to nie wojna.
To historia.
A historia nas wydyma. Wiecie czemu?
Bo ludzie widzą w nas oszustów.
I tyle.
Zera.
Dzięki, szefie.
Nie ja, Fabbri.
Ja widzę ekspertów.
Prawych ludzi.
I macie szansę to udowodnić.
I odebrać, z małą nawiązką,
to, co nam ukradli.
Ponoć nie można przechytrzyć historii.
Może to prawda.
Może nie.
Sami się o tym przekonamy.
Pieprzyć historię.
No dobra, ale jak mam przygotować materiały wybuchowe?
Twój plan wymaga stu kilogramów trotylu.
Nie okradniemy faszystów, a Amerykanie nas spławią.
Musimy odzyskać to, co sprzedałem Ahabowi.
Ładunek jest w willi w Brianzie.
Właściciel wspiera ruch oporu.
- Świetnie. - Co to za jeden?
Serbelloni.
Kto?
Mój reżyser.
Markiz Serbelloni.
Jutro urządza przyjęcie w swojej willi w Brianzie.
A ja nie mam się w co ubrać.
Sekretarzu?
Idę.
Chodźmy.
Leonida!
Yvonne?
Hej.
Wszystko gra?
Tak.
Co jest?
Nic.
Za dużo wypiłam.
Za dużo wypiłaś?
Co tu robisz?
Mam prośbę.
Potrzebujemy pieczątki z prefektury RSI.
- Pieczątki? - Tak.
- Poznasz ją po tym… - Wiem, jak wygląda ich pieczątka.
- Proszę. - Nie rozumiesz.
Prefektura to rzeźnia. Wszędzie są strażnicy.
Codziennie przywożą więźniów.
Borsalino to potwór. Nie wiesz, na co go stać.
Nie domyśli się.
Proszę, Yvonne.
Ufasz mi?
Pa.
Co mam z tobą zrobić, Lamberti?
Ostrzegałem cię.
Możesz sobie kłaść łapy na kontrabandzie, ale nie na mojej kobiecie.
Zakochałeś się?
Lamberti.
Prawdziwy biznesmen…
powinien myśleć tym.
Nie tym.
Ani…
tym.
Lamberti?
Zostaw Yvonne, jeśli nie chcesz wisieć.
Ty…
i twoi żałośni kumple.
CZTERY DNI DO SKOKU
Dobry wieczór.
Bierze pan?
Na pewno jest tu broń?
Na pewno. Musimy przycisnąć Serbelloniego.
Widziałaś kiedyś coś takiego?
Ja tak.
Te, Anarchista.
Ocaliłem cię, żebyś pomógł, jasne?
- Co za ważniacka gadka. - Co, proszę?
Gdyby Michele cię słyszał…
Hej.
Dobrze wyszkoliłeś młodego. Wie, co robi.
Michele byłby z was dumny.
Wątpię. Pietro jest złodziejem, jak ja.
Prawda? To była tylko fantazja.
Kino w stylu art déco to przeszłość.
Foie gras dla pani?
Bo my, artyści…
mamy polityczny i moralny obowiązek,
by zerwać zasłonę Mai pomiędzy burżuazją a proletariatem.
Bo, wybacz, Carlo, twoje ostatnie dzieło było okropne.
Ale to nie twoja wina. Jestem reżyserem.
Dość granic.
Dość nadbudówek.
Dlatego postanowiłem,
że nakręcę moją adaptację Pani Bovary
wśród biednych rybaków, les pecheurs, z Pantellerii.
Drogi Camillo.
Powiedz, że będę Emmą Bovary.
Powiedz!
Moja droga,
moje wieczne źródło piękna, nie będziesz byle panią Bovary.
Panie i panowie,
będziesz moją jedyną
panią Bovary.
- To będzie sukces. Czuję to. - To nieuniknione.
Prawda?
Co jest?
Mamy kłopoty.
Dobry wieczór.
Czerwony dywan. Premiera.
Powiedziałem jej w pokoju: „Nora, nie wkładaj trenu”.
Więc co zrobiła? Włożyła tren.
- Szampana? - Nie.
- Pani? - Obcasy…
Boże, przepraszam.
- No masz. - Przepraszam.
Zdarza się, kochany.
- Tak mi przykro. - To nic.
Załóżmy, że go chciałem.
To nic. C'est la jeunesse.
Ale to jedwab. Przepraszam.
Pójdę do siebie i zaraz wracam.
Do cholery!
Co mam powiedzieć?
Obdarzasz ich zaufaniem,
a potem dzieje się to.
Broń.
Marcellino.
Przygotuj samochody.
Bohater narodu stanie na czatach.
Do roboty, kochani. No już!
Serbelloni?
Tu jestem! Ale co was to obchodzi?
Stoję na czatach.
Szampan!
- Dalej. - Szybko!
Pocałuj mnie.
Hej, Casanova! Dalej!
Musimy jechać.
Wujku!
- Fiorenzo! - Kto to zrobił?
Nie wiem. Kelner z bronią!
- Czego chciał? - Co?
Czego chciał?
Broni!
Fiorenzo?
Fiorenzo! Rozwiąż mnie!
Nie do wiary!
To jakiś żart.
Do cholery!
Dalej!
Nie ruszaj się.
Ręce do góry.
Coś ty za jeden? Skąd wiedziałeś o broni?
Odwróć się!
Ty?
- Gdzie byłeś? - Ważne, że jestem.
Wsiadaj. Możesz prowadzić?
Pewnie!
Pora na Yvonne.
Obywatele.
Robotnicy.
To strajk przeciwko niemieckiej okupacji
i faszystowskiej wojnie o zbawienie naszych ziem,
domów i warsztatów.
Tak jak w Genui i Turynie, dajmy Niemcom wybór.
Poddać się albo zginąć.
Przyszłaś.
Mój drogi.
Wejdziemy tam?
Chcę ci coś pokazać.
Chodź.
Nie ma się czego bać.
Baczność!
Oddział, baczność!
Czołem!
Chodźmy.
Dwadzieścia lat chwały tego narodu.
Niesamowite, co?
Podoba ci się?
Czyje to?
Mogą być twoje.
Nie żartuj.
Nie żartuję.
Wyjedź ze mną.
Wszystkim się zajmę.
Mamy układ ze Szwajcarią.
Pojedziemy z Mussolinim, Clarettą i ich eskortą.
A potem, gdy opadnie kurz,
będziemy mogli kupić gospodarstwo w Argentynie lub Brazylii.
W słońcu.
Daleko stąd.
Chciałabyś?
Nie wiem.
Nora nie chciała dzieci.
Ale ty i ja…
możemy być szczęśliwi.
Możemy być rodziną.
Nie byłabym dobrą matką.
Będziesz wspaniałą matką.
A ja zawsze będę się tobą opiekować.
Jak ma na imię?
- Yvonne. - Yvonne?
Yvonne.
- To też pseudonim sceniczny? - Nie. Wojenny.
Idź do niej, kretynie.
- Co? - Co?
Nie chcesz odpocząć? Zasłużyłeś.
Ale wy też.
Jesteśmy starzy. Odpoczniemy po śmierci.
Widzimy się w kryjówce.
Wiedziałem, że go zdeprawujesz.
Wal się.
Achille.
Nie masz dość pracy?
Jesteś żałosna.
Twoja mała dziwka ma cię gdzieś.
I ty to wiesz.
Daj mi spokój, Nora.
Która włoska aktorka pierwsza wystąpiła topless?
- Co? - Odpowiedz.
Clara Calamai, Wieczerza Błazna.
Vittoria Carpi.
- Kto to? - Żona Artala.
W Żelaznej Koronie Blasettiego.
To kilkusekundowa rola.
Meteor.
Trzepot kolibra. Nikt jej nie pamięta.
I co?
Jesteś Vittorią Carpi.
Ja urodziłam się, by być sławna.
W życiu zawsze grałam główną rolę.
Ty jesteś tylko dublerem.
Statystą we własnym gównianym filmie.
A ty jesteś córką woźnicy z Cremony.
Eleonoro Masciocchi.
Milcz.
W swojej karierze zaliczyłaś więcej łóżek niż filmów.
Zamknij się!
To koniec, Nora.
Mogę ci coś doradzić?
Znajdź sobie nowego sponsora.
Takie jak ty nie kończą dziś dobrze.
Idź.
No już!
Idź do swojej dziwki!
Czeka na ciebie!
TRZY DNI DO SKOKU
Syrena Cabirii, Yvonne!
Brawo!
Jaka piękna!
Yvonne!
Nie dotykaj jej.
Mówiłem ci, żebyś dał jej spokój. Nie posłuchałeś.
Nie zasługujesz na nią.
Yvonne!
Yvonne, musimy iść.
Proszę pana!
Sprowadź mi tego sukinsyna
i jego przyjaciół.
Mają być martwi!
Mogę papierosa?
To mojego ojca.
Dla ciebie.
Na ziemię!
W nogi! Dalej!
- A auto? - Gotowe. Idźcie!
No już!
Kurwa, moja strzelba!
Marcello!
Isola?
Hej.
- Co się stało? - Faszyści nas napadli.
Cała armia.
- Wszystko gra? - Tak jakby.
Już nie krwawi, ale grozi mu zakażenie.
Marcello.
Nic cię nie zabije.
Co z nią?
- Nic mi nie jest. - No jasne.
Borsalino. Próbował nas zabić.
- Przejrzeli nas? - Co?
- Przejrzeli nas? - Nie.
Nie wie o skoku.
Słuchajcie.
Wezwijmy lekarza i skończmy to tu i teraz.
Co ty gadasz? Chcesz się poddać?
Isola, ona potrzebuje lekarza.
On tym bardziej.
Sam potrzebuję lekarza!
Nie, to zbyt ryzykowne. Borsalino nas ściga.
Czym go tak wkurzyłeś?
- Znaleźliście ich? - Nie.
Szukaliśmy wszędzie.
A Yvonne?
Który to tydzień?
Nie wiem.
- Więc to może być… - Nie.
Jest twoje. Przepraszam.
Za co?
To coś dobrego.
Tak?
Rozpieścimy je jak nikt.
Damy mu wszystko, czego nie mieliśmy.
Czyli co?
To znak.
Jaki znak?
- Musimy zrobić ten skok. - Serio?
- Nie uda wam się. - Uda się.
- Nie. - Tak.
Byłam w Czarnej Strefie. Nie wiecie, jak tam jest.
To samobójstwo.
Widziałaś skarb?
I jak?
Jest taki, jak marzyliśmy.
Kto cię tam zabrał?
Borsalino.
Czemu?
Isola!
I siedem.
Wszyscy są.
Dobrze, że nie daliście się zabić.
Myślałam, że przybędę za późno.
Gianna Ascari, co za przyjemność.
- Czego chcesz? - Chcę robić z wami interesy.
Interesy?
Podzielimy się po połowie.
Połowa dla mnie, połowa dla was. To aż nadto.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Ale ja tak.
Szpiegowała nas.
Byłam parę dni temu w Cabirii, by porozmawiać o Achillem.
Chciałam, żebyś go zostawiła.
Oczekiwałam przeprosin.
Odrobiny szacunku.
Zrozumienia drugiej kobiety.
Ale odkryłam coś lepszego.
Pomysł.
Zastrzelą cię.
- Borsalino o wszystkim się dowie. - Dlatego tu jesteś.
Leonida i ja nie zrobilibyśmy tego tak szybko.
Więc pozwoliłam wam wykonać wasz plan.
Nie boję się nieznanego,
póki moja dusza mnie nie zdradzi!
Mogłam was wydać w każdej chwili.
A nie wydałam.
To nasz plan.
Każdy ma swoją rolę, więc słuchajcie i bez gadania.
Jeśli się zgodzicie,
wy wykonacie skok, a ja was ochronię.
Na koniec podzielimy się łupem.
Nie tak się u was mówi? „Łup”?
- Aż tak nienawidzisz męża? - Przestałam go obchodzić.
W przeciwieństwie do niej.
Poprosił, by z nim wyjechała. Nie wiedziałeś?
A jeśli cię zabiję?
Leonida wyśle za tobą mojego męża, milicję i wszystkich Niemców.
Skarb i Duce wyjadą o świcie, podczas godziny policyjnej.
Nie wiedzieliście?
Zmiana planów.
Szwajcarzy przewidzieli nasze zamiary.
Wydaj rozkaz wyjścia.
Wszystkie siły mają bronić Czarnej Strefy.
A co z więźniami?
Nie zostawcie śladów.
Ognia!
Macie… Mamy jakieś 24 godziny. Mniej więcej.
TRZY DNI
24 GODZINY DO SKOKU
Serio o tym myślisz?
Nie ma o czym myśleć. To sensowna oferta.
No już. Kto tu rządzi, ty czy ta dziwka?
- Umowa stoi. - Isola!
Jaka umowa?
My załatwimy złoto, a ona męża.
Jednak jesteś bystry.
- Co robisz? Ufasz jej? - Co ci do tego?
Ryzykujesz życie dziecka?
- Chciałaś wyjechać. - Co?
Z dzieckiem. Głupia!
Żal mi cię. Co się z tobą stało?
A może to jego dziecko?
- Chcesz mnie chronić? - Nie robię tego dla ciebie.
Muszę chronić kogoś innego.
Koniec przedstawienia.
Mamy czas do jutra.
Nie zdążymy do jutra!
To odejdź.
Ale ci, którzy zostaną, grają do końca.
Wchodzę w to.
Ja też.
Pieprzyć Duce!
To kto prowadzi?
Co robisz?
Przepraszam.
Więzień Pietro Lamberti, z rozkazu sekretarza Achillego.
Więzień Pietro Lamberti.
Więzień Pietro Lamberti… Nie.
Pietro Lamberti, z rozkazu sekretarza…
Czołem! Dokumenty!
Więzień Pietro Lamberti!
Z rozkazu sekretarza federalnego Achi…
Czołem! Dokumenty! Więzień Pietro Lamberti!
Z rozkazu… Heil!
Czołem! Dokumenty! Więzień Pietro Lamberti!
Z rozkazu sekretarza Achillego Borsalina.
Wybaczcie, spieszymy się.
Za pięć druga.
Syreny o trzeciej, a pięć minut później fajerwerki.
- Na pewno? - Uderz mnie.
- Mocniej. - Na pewno?
Mocniej!
Jeszcze raz?
Wystarczy, dzięki.
Idziemy!
ZERO GODZIN DO SKOKU
Co wieziecie?
Więźnia. Lamberti Pietro.
GWARDIA NARODOWA
Zgłoś się do porucznika.
- Otworzyć bramę! - Otwieraj.
Musicie ją zamknąć. No dalej!
Hej, skarb jest tam.
Torre delle Sirene. Idź.
Dalej, kolego. Idziemy.
Proszę wysiąść, brygadierze.
Wychodzić.
Kto to?
Pietro Lamberti. Więzień.
Nic mi nie wiadomo.
Z rozkazu sekretarza Achillego Borsalina.
Sekretarz nic mi nie mówił.
Za mną.
Lepiej idź. Już prawie czas.
- Rusz się. Biegnij. - Dzięki.
Milcz, a nic ci nie będzie.
Nie dałaś mi wyboru.
Czego chcesz?
Spokojnie.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nora może nie jest łatwa w obyciu, ale…
ma jedną zaletę.
Zawsze była sprytna.
Wybrała dobrego mężczyznę. Dobre życie.
A co ty wybrałaś?
Pasożyta i złodzieja.
Może jestem zwykłą dziwką.
Może jesteśmy sobie pisani.
Za kilka godzin będziemy za granicą.
Kiedyś zrozumiesz, że to był dobry wybór.
Kocham cię.
Co jest?
Przepraszam, sekretarzu. Przywieźli tu panu więźnia.
Więźnia?
Lamberti Pietro.
Halo?
Już jadę. Nie spuszczaj go z oczu.
TROTYL
- Cel. - Alarm!
Stać!
Co robisz?
Spokojnie, też jestem na patrolu.
Dokumenty.
Pokaż mi je.
Pewnie.
Jasne.
Proszę.
Związać go!
Stać!
Niech żyje anarchia!
Szlag!
Stać!
Dalej!
Ruszać się!
Nie możesz mnie opuścić.
Dalej! Pospieszcie się!
Fabbri!
Musimy iść! Właź!
No dalej!
Pierdol się, Fabbri! Pierdol się!
- Dalej! - Idziemy!
Dalej! Szybko!
Dalej!
O cholera!
Ale ciężka ta sztabka.
Spójrz tylko.
Chyba oszaleję.
Podoba wam się?
Spójrz na to.
Te wszystkie sztabki!
Kto by się spodziewał?
Gdzie Mołotow?
Powinien to zobaczyć.
Nie robił tego dla pieniędzy.
Ciesz się zwycięstwem.
Tego chciałeś.
Jestem złodziejem.
Dobra, ruszać się!
Musimy jeszcze się stąd wydostać!
Co to jest?
Obrączki.
To dar…
od włoskich żon na sfinansowanie wojny.
Moja matka oddała swoją.
Jedyną pamiątkę po tacie.
Jak mąż?
Rozeszliśmy się w pokoju.
Niezgodność charakterów.
Dzielimy się po połowie.
Cóż…
Nie wiem, jak ci to powiedzieć.
Nigdzie nie idziecie.
Nie tak miało być.
Tylko bez kazań. Zrobiłbyś mi to samo.
Masz rację.
Opuścić broń! Nie żartuję!
Opuścić broń!
Leonida!
Nie masz wyboru. Będziesz musiał nas wypuścić.
Pietro.
Wypuść ją.
Twoi przyjaciele nie zrozumieli.
- Puść ją. - Nie.
- Puść ją. - Nie krzywdź go!
- Puść ją! - Nie dotykaj go! Pietro!
Taka miła dziewczyna. Trzeba było jej posłuchać.
Ty suko!
Yvonne!
Miło było robić z wami interesy.
- Na kolana! - Nie! Pietro!
Proszę!
Pietro!
Jestem bohaterem.
Uciekać!
- Tędy! - Dalej!
- Marcello!
Isola!
- Kryć się! - Ahab…
Potrzebowałeś przyjaciela!
- Uciekać! - No już!
Bomba!
- Yvonne! - Pietro!
Pietro!
Nie żartowała.
Ostrzegła cię, co?
Może wiedziała, że wszystko spieprzysz.
Wiem, dokąd jadą, Ahab!
- Możemy ich dogonić. - Niby jak?
Nie możemy jej zostawić.
Wszystkie auta są uszkodzone.
- Proszę… - Isola.
To na nic. Zrobiliśmy, co się dało.
- Dbasz tylko o złoto! - A ty?
- Ja nie! - Opuścić broń.
- Nie! Zabij mnie! - Nie.
- Pietro? - Co?
Tam są!
Pietro!
Kurwa!
Isola!
Tak!
Żyjesz!
- Kocham cię… - Pietro.
Kocham cię.
Mogę? Udawajcie, że mnie tu nie ma.
Ciekawi mnie…
Jak tu jest głęboko?
Co?
Głębokie to jezioro?
Niezbyt.
To możemy odzyskać skarb.
Sztabka po sztabce.
- Mam kuzyna w marynarce. - Co jest?
Nic.
Wy to załatwcie, ja nie umiem pływać.
Ufasz mi?
Nie lubię wody.
Gdy byłem dzieckiem, poszedłem za psem i wpadłem do jeziora.
- Nie. - Psów też się boję.
Ale nikomu nie mówcie. Bohater Nürburgringu boi się psów i wody…
To by źle wyglądało.
Przerywamy transmisję,
żeby przekazać niezwykłe wieści.
Niemieckie siły zbrojne poddały się Anglikom i Amerykanom.
Wojna się skończyła.
Powtarzam, wojna się skończyła.
Napisy: Marta Racka