Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΚΙΝΔΥΝΟΣ
Ρο Μι!
-Δεν θα έπινα σήμερα, εντάξει; -Είσαι σέξι!
Χαίρομαι που το πρόσεξες.
Χαίρομαι που σας βλέπω εδώ.
Στην υγειά σας. Ευχαριστώ για την αγάπη σας. Θα περάσουμε καλά.
Ο τίτλος του σόου
είναι Ο Άξεστος, οπότε
ενθουσιάστηκα και εξεπλάγην επίσης
που το Netflix αγόρασε την ιδέα.
Μου φάνηκε παράξενο…
αλλά είναι μια εταιρεία με πίστη.
Οπότε, θα ξεκινήσω εξηγώντας
γιατί ο τίτλος του σόου είναι Ο Άξεστος.
Αλλά πρώτα θέλω να ρωτήσω αν έχουμε ανηλίκους εδώ σήμερα.
Εδώ; Πώς σε λένε;
Μαριάννα. Πρέπει να σου ζητήσω να φύγεις.
Θα σου επιστρέψω τα λεφτά.
Κι έχουμε γάλα σοκολάτα έξω.
Πλάκα κάνω, Μαριάννα. Όλα εντάξει. Αλλά το βρίσκω παράξενο, ξέρεις.
Γιατί ο τίτλος του σόου είναι Ο Άξεστος,
όχι Ο Αγκαλίτσας, οπότε…
Γύρισα τη Βραζιλία με αυτό το σόου,
και πρόσφατα υπήρχε ένα εννιάχρονο στο κοινό.
Ένα εννιάχρονο δεν μπορεί καν να τελειώσει.
Γίνεσαι λίγο ασταθής σ' αυτήν την ηλικία.
Κάνεις μπαμ, μπαμ. "Τελειώνω. Μπα, τζίφος". Απλώς…
Παλιά το έλεγα "καθαρή μαλακία".
Έχεις παρατσούκλι;
-Ψύλλος. -Ψύλλος;
Θα σε λέμε Ψύλλο, τότε.
Είσαι με τη μαμά σου;
Τη θεία σου;
Τουλάχιστον την ξέρεις την κυρία;
Βλεφάρισε αν κινδυνεύεις, Ψύλλε.
Επειδή η θείτσα σού πήρε Coke, δεν σημαίνει ότι μπορεί να σε πάει βόλτα.
Έγινα γνωστός ως "Ο Άξεστος"
λόγω ενός σόου με τίτλο
Φταίει ο Καμπράλ.
Χαίρομαι που γουστάρετε.
Εκεί έλεγα για το πουλί μου. Ότι μου έπαιρναν πίπες, το έτριβα πάνω τους,
στα πρόσωπα, στα μάγουλα, στον λαιμό τους,
κάθονταν πάνω του. Έλεγα για το πουλί μου και τον κόσμο.
Και ποτέ δεν είχα πρόβλημα.
Στην έκτη σεζόν, είπα ότι έγλειψα μουνάκι.
Ορίστε το αποτέλεσμα.
Είχα αντιδράσεις σε όλα τα σόσιαλ μίντια.
Ο κόσμος με κατηγορούσε ασταμάτητα, μου έλεγαν στο Instagram
"Ροντρίγκο, είναι εξωφρενικό! Βλέπω το σόου με τα παιδιά μου!"
"Δεν φταίω εγώ που έχεις τόσο κακή παρέα.
Δες το με άτομα που γουστάρουν".
Στον Ψύλλο αρέσει, ήρθε και στο σόου.
Δεν το καταλαβαίνω.
"Ροντρίγκο, πρέπει να καταλάβεις ότι βάζουν επανάληψη στις 11 το πρωί".
Είπα "Το ξέρω.
Ξέρω επίσης ότι μπορείς να γλείφεις μουνί τις εργάσιμες ώρες".
Βασικά, το προτείνω. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο το πρωί
από έναν μπάφο, λίγη ταπιόκα κι ένα μουνί.
Μπορείς να πασπαλίσεις λίγη καρύδα από πάνω,
όπου τραβάει η όρεξή σου.
Αλλά στον μπάφο είναι κάπως.
Ονόμασα το σόου μου Ο Άξεστος, αλλά, βασικά, δεν έχει καμία σχέση.
Η παραγωγή μού είπε "Ροντρίγκο, άκου.
Θα ξεκινήσουμε την περιοδεία σου τον Ιανουάριο του 2020".
Δεν ξέραμε για το τέλος του κόσμου.
Αυτό έγινε τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 2019.
Είπα "Τον Ιανουάριο; Δεν είναι αρκετός ο χρόνος.
Μου πήρε μια δεκαετία να γράψω το πρώτο σόου.
Πώς να ετοιμάσω νέο σε πέντε μήνες; Τρελαθήκατε;"
"Καλή τύχη, Ροντρίγκο. Το πουλάμε ήδη".
Οπότε, απελπίστηκα.
Νόμιζα ότι δεν θα τα κατάφερνα.
Και πάντα είχα ένα καλλιτεχνικό όνειρο για ένα σόου
όπου θα έλεγα μόνο μία ιστορία.
Αλλά τι κάνει μια ιστορία τόσο ενδιαφέρουσα,
ώστε να καλύψει ένα ολόκληρο σόου;
Έτσι, ξεκίνησα.
Έκανα ένα ταξίδι στη μνήμη,
ψάχνοντας μια φοβερή ιστορία
που μπορούσα να πω.
Και δεν υπήρχε τίποτα.
Απελπίστηκα ακόμα πιο πολύ.
Ωστόσο, η θεά Τύχη μού χαμογέλασε.
Με κάλεσαν να κάνω σόου στο Φερνάντο ντε Νορόνια.
Αρπάχτε την!
Έχει πάει κανείς στη Νορόνια;
Εσύ; Τι δουλειά κάνεις;
Γιατρός; Κατάλαβα.
Αναμενόμενο.
Εκεί πίσω; Σήκωσε κάποιος το χέρι;
Τι δουλειά κάνεις;
Είσαι διαφημίστρια; Ωραία.
Έχει πάει κανείς από δω; Καλά, εδώ κάθονται οι χασομέρηδες.
Πού είναι η άλλη; Εδώ.
Τι δουλειά κάνεις;
Δικηγόρος; Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω.
Σ' ευχαριστώ που ήρθες.
Καταλαβαίνω γιατί οι πιο πολλοί δεν έχετε πάει.
Εσείς ζείτε εδώ, στο Σάο Πάολο, εγώ ζούσα στη Ρεσίφε.
Πολύ πιο κοντά.
Όχι και τόσο, ήταν 500 χιλιόμετρα.
Δεν πας και κολυμπώντας.
Και υπάρχουν και καρχαρίες στον δρόμο.
Πήγα στη Νορόνια μόνο αφού είχα ζήσει εδώ, στο Σάο Πάολο.
Με κάλεσαν να κάνω σόου εκεί.
Και στη Νορόνια, έκοψα το δάχτυλο του ποδιού μου.
Μου φάνηκε κυριλέ το να κόψω δάχτυλο στη Νορόνια.
Τώρα έχω ουλή και με ρωτάνε "Ροντρίγκο, τι είναι αυτό;"
Λέω "Νορόνια. Κι εσύ; Πώς τα πας;"
Οπότε, αποφάσισα να κάνω σόου για να πω ότι πήγα Νορόνια κι έκοψα το δάχτυλό μου.
Αλλά ο τίτλος Πήγα Νόρονια και Έκοψα το Δάχτυλο
δεν ήταν πιασάρικος.
Οπότε, ως δόλωμα,
ονόμασα το σόου μου Ο Άξεστος,
με σκοπό να προσελκύσω τον κόσμο εδώ.
Κι όταν έρθουν, να τους ενημερώσω ότι,
βασικά, αγόρασαν εισιτήρια για το σόου
Πήγα στη Νορόνια…
και Έκοψα το Δάχτυλό μου.
Που ξεκινάει τώρα!
Ελπίζω να περάσετε καλά.
Ο ΡΟΝΤΡΙΓΚΟ ΜΑΡΚΕΣ ΣΤΟ
ΠΗΓΑ ΣΤΗ ΝΟΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΚΟΨΑ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΜΟΥ
Το πιστεύετε ότι πήγα Νορόνια κι έκοψα το δάχτυλό μου;
"Πώς θα είναι το σόου;" "Είναι τετραήμερο φεστιβάλ.
Θα μείνεις τέσσερις μέρες για ένα 30λεπτο σόου".
Λέω "Τέλεια. Αυτό θέλω μόνο, τέσσερις μέρες στο νησί".
Λένε "Θα είσαι εσύ και ο Παουλίνιο Σέρα".
"Φοβερό. Η καλύτερη μέρα της ζωής μου".
Γιατί αγαπώ τον Παουλίνιο. Είναι αγαπητός μου φίλος
κι από τους καλύτερους κωμικούς.
Λέω "Τέσσερις μέρες με τον Παουλίνιο; Στη Νορόνια;"
Λένε "Έχει κι άλλο". Ρωτάω "Τι;"
"Είναι κι ο Τάτο από τους Falamansa".
Λέω "Όχι, έγινε ακόμα καλύτερο".
Γιατί είναι απίστευτο. Ακόμα κι αν δεν σ' αρέσει η χέβι μέταλ,
όταν ακούς "Έγραψα το όνομά σου στην άμμο",
αρχίζεις να κουνιέσαι αυτόματα.
Δεν γίνεται αλλιώς.
Είπα "Θα είναι γαμάτο.
Φίλε, θα πάω στη Νορόνια. Δεν θα βάλω παντελόνι, μόνο σορτς".
Έβαλα σορτσάκι και πήγα αεροδρόμιο.
Είδα να στραβομουτσουνιάζουν.
Λέω "Δεν με νοιάζει. Πάω στη Νορόνια. Είμαι υπεράνω".
Νιώθω σαν δικηγόρος.
Μπαίνω στο αεροπλάνο, ήταν γεμάτο γιατρούς.
Οι δύο τύποι που κάθονταν πίσω μου είχαν μια πολύ ουσιαστική συζήτηση,
την οποία θα επαναλάβω για σας τώρα.
Ο ένας γυρίζει και λέει "Γεια!"
Ο άλλος απαντάει "Γεια!"
Έτσι ξεκινά η συζήτηση.
"Ήξερες ότι αν κάνεις κατάδυση στη Νορόνια
και επιβιβαστείς σε αεροπλάνο την ίδια μέρα,
λόγω της υποβρύχιας πίεσης και του υψόμετρου,
το κεφάλι σου θα εκραγεί;"
Λέω "Για ξαναπές το αυτό.
Θα το κρατήσετε κρυφό με τον φίλο σου;
Αεροσυνοδέ, ο τύπος εδώ έχει ένα μήνυμα!
Αν κάνεις κατάδυση και πετάξεις, τη γάμησες!
Το κεφάλι σου θα κάνει 'μπαμ'!
Και το Tylenol δεν πιάνει".
Προσγειωνόμαστε.
Στη Νορόνια σε υποδέχονται ομοσπονδιακοί αστυνομικοί.
Οι ομοσπονδιακοί φορούν σορτς στη δουλειά.
Το λάτρεψα. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ γάμπες ομοσπονδιακών.
Ήταν κάτι νέο. Γάμπες ομοσπονδιακών σε κοινή θέα.
Ένιωσα οικεία.
Περάσαμε, δεν βρήκαν το χόρτο, ο Παουλίνιο το κρύβει καλά.
Ίσως έκανα τη ζωή του πιο δύσκολη τώρα.
Μετά συναντήσαμε τον ξεναγό,
που είπε κάτι πολύ κουλό. Μας κοιτάζει και λέει
"Ο Μπρούνο Γκαγκλιάσο δεν είναι στο νησί".
"Ποιος σε ρώτησε, γαμώτο;"
"Για να ξέρετε. Ο κόσμος πάντα ρωτάει.
Νομίζουν ότι χτυπάνε σειρήνες όταν έρχεται.
'Όργιο!'"
Του λέω "Κοίτα.
Θέλω να μάθω κι άλλα για το όργιο".
"Δεν έχει τέτοια εδώ". "Μη λες μαλακίες.
Νησί είναι, φυσικά και έχει.
Δεν θέλω να συμμετέχω, μόνο να βλέπω. Ηδονοβλεψίας".
Θα είναι ωραίο να δεις την Τζοβάνα Έουμπανκ
να πηδάει τον Μπρούνο
και να μπαίνει η Μπρούνα Μαρκεζίν. Υπέροχη μέρα γαμησιού!
Αν μου πουν "Έλα, Ροντρίγκο",
θα πω "Δεν είμαι άξιος. Ευχαριστώ πολύ".
Δεν θα ήθελα…
Δεν θα ήθελα να καταστρέψω τον μέσο όρο του ΔΜΣ του οργίου.
Αφήσαμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο
και πήγαμε παραλία, σε έναν απομονωμένο κόλπο.
Ο ξεναγός μάς την πρότεινε γιατί η από θαλάσσης πρόσβαση
εμποδιζόταν από βράχια και υφάλους. Μόνο μικρά ζώα έμπαιναν.
Λέω "Τέλεια".
Οπότε, πάμε στην παραλία,
και η Νορόνια είναι πολύ όμορφη και εντυπωσιακή.
Είμαστε εγώ, ο Παουλίνιο, ο ξεναγός και το κρυστάλλινο νερό.
Εσείς οι διαφημιστές ξέρετε τι λέω.
Είναι το κάτι άλλο.
Έχω ενθουσιαστεί.
Και ήταν σαν να το έστησε ο ξεναγός. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Μέσα στο νερό, ένα κάρο μικροί καρχαρίες, του-του του-ρου, που λέει και το τραγούδι.
Εντυπωσιακή ποσότητα μικρών καρχαριών, του-του του-ρου.
Υπήρχαν του-του του-ρου παντού.
Πολλοί.
Χαρούμενος, ποστάρω στο Stories.
Ο Παουλίνιο είναι μεγαλύτερος, δεν τα ξέρει αυτά.
Οπότε, ο ξεναγός λέει "Ροντρίγκο!" "Τι τρέχει;"
Λέει "Μπαίνουμε;" "Στο μπάγκι να φύγουμε;"
Λέει "Όχι. Στο νερό". Λέω "Τι;
Και τα του-του του-ρου;"
Λέει "Όλα καλά". Λέω "Καθόλου καλά!"
"Είναι μικροί". "Μικροί καρχαρίες. Τελείωσε την πρόταση.
Ολοκλήρωσέ την, εντάξει;"
"Μα είναι μωρά". Λέω "Δεν είναι μωρά, φίλε.
Λέει κανείς 'Πού είναι το μωρούλι του μπαμπά;' Λάλησες;
Είναι κυνηγοί!
Είμαι από τη Ρεσίφε. Ξέρω από καρχαρίες".
Μετά έκανε ένα αστείο, γιατί κάνουν αστεία
σε βάρος των κωμικών, είναι μέρος του όλου πακέτου μας.
Πρέπει να τα ανεχόμαστε.
"Ροντρίγκο, κατάλαβε ότι εδώ στη Νορόνια,
τα ζώα είναι στο φυσικό τους περιβάλλον.
Επομένως, το οικοσύστημα λειτουργεί τέλεια.
Ένας καρχαρίας δεν θα ενδιαφερόταν για κρέας χαμηλής ποιότητας".
Λέω "Δεν αρκούν οι προσβολές για να πειστώ να μπω εκεί μέσα, φίλε μου.
Εκτός αυτού,
αν είναι σήμερα η μέρα τζανκ φουντ του καρχαρία;
Και δουν εμένα; Όχι".
Αν ο καρχαρίας αφήσει τα πρωτεϊνούχα,
δεν θα χτυπήσει πατάτα.
Ο Παουλίνιο Σέρα μπήκε, παρά τις προειδοποιήσεις μου.
"Παουλίνιο.
Θα χάσεις το χέρι σου".
Όποιος ρωτάει από τι έχασε το χέρι του, θα λέω "Από ηλιθιότητα!"
Αρχίζω να βιντεοσκοπώ,
και περίπου 25 μέτρα από εμάς, βλέπω ένα απίστευτα λευκό κορίτσι.
Απίστευτα λευκό.
Εξαιρετικά λευκό.
Αν ήταν πιο λευκή, θα ήταν μαύρη.
Θα αντέστρεφε τη χρωματική παλέτα.
Παράλογα λευκή.
Ωραίο αστείο. Θα το πουλήσω σε εταιρεία χρωμάτων.
Ένας καρχαρίας την πλησίαζε.
Όχι μωρό, ήταν λίγο μεγαλύτερος, ήταν…
Ήταν Ψύλλος!
Ένας έφηβος καρχαρίας εθισμένος στο Free Fire.
Βλέποντάς τον, ο Παουλίνιο πήγε να την προειδοποιήσει.
Τέντωσε το σώμα του και φώναξε
"Καρχαρίας!
Καρχαρίας έρχεται!
Καρχαρίας! Κουνήσου!
Έρχεται!"
Το κορίτσι σηκώνει το κεφάλι φοβισμένο
και φωνάζει
"Τι είπες, φίλε;"
Ήταν από την Τερεζίνα.
Νόμιζε
ότι "καρχαρίας"…
σήμαινε "παστό κρέας".
"Τι πλανόδιος πωλητής είναι αυτός;
Πουλάει παστό κρέας με γαρνιτούρα
που δεν έχω ξανακούσει.
Θα είναι είδος φαρόφα από τη Νορόνια, δεν ξέρω".
Φύγαμε, ρεζίλι γίναμε.
Το βράδυ πήγαμε σε ένα μπαρ.
Ο ξεναγός μάς πήγε σε ένα μπαρ και είπε "Ακούστε.
Μην πιείτε πολύ, αύριο ξεκινάμε νωρίς το πρωί.
Κι αν έχετε χανγκόβερ, θα πάθετε ναυτία αμέσως".
Λέω "Δεν ξέρω αν θέλω να πάω".
Λέει "Θα είναι τέλεια". "Μπα".
Λέει "Όλοι θα πάνε". "Ποιοι όλοι;"
"Ο Τάτο, η οικογένεια του Τάτο, τα παιδιά του Τάτο,
ένα τσούρμο ντόπιοι, ξεχνάω τα ονόματα.
Θα πάει η Ταλίτα Ρεμπούσας, μια φίλη της Ταλίτα Ρεμπούσας…"
Ξέρετε την Ταλίτα Ρεμπούσας;
-Ναι. -Όχι.
"Ναι, όχι…"
Αν δεν την ξέρετε, δεν πειράζει.
Είναι φοβερή. Αγαπούσα την Ταλίτα.
Αλλά η καμέο εμφάνισή της στο σόου είναι πολύ σύντομη.
Ορίστε, τελείωσε.
"Θα υπάρχει μουσική, μπίρα, μπάρμπεκιου, αυτόνομες καταδύσεις".
Λέω "Θα παραλείψω την κατάδυση".
Λέει "Μόνο αν το θες". "Δεν θέλω".
Λέει "Αποφασίζεις αύριο". Λέω "Γιατί όχι τώρα;"
Νωρίς το πρωί, ανεβαίνουμε στο ταχύπλοο και πηγαίνουμε ευθεία.
Φτάνουμε στα ανοιχτά. Υπάρχουν πολλά ταχύπλοα,
και είδα ότι κάθε ταχύπλοο είχε ψησταριά. Δεν το ήξερα.
Κι ο καπετάνιος είναι υπεύθυνος για το μπάρμπεκιου.
Μάλλον έξτρα αρμοδιότητα.
Αλλά ήταν κυριλέ.
Ο τύπος, με ναυτικό καπέλο, να στρίβει την μπριζόλα προς το λιμάνι.
Πολύ κάπτεν Κουκ στιλ.
Ο δικός μου ήταν μεγαλούτσικος.
Μίλαγε για συναρπαστικά, θαλασσινά θέματα.
Τον ρώτησα "Αν συνεχίσουμε ευθεία,
θα φτάσουμε στην Αφρική;"
Είπε "Δεν έχουμε αρκετά καύσιμα".
Ο ξεναγός ήρθε. "Ροντρίγκο". "Τι έγινε, φίλε;"
Λέει "Θα κάνεις κατάδυση;" "Τα είπαμε αυτά.
Δεν μπήκα χθες με τους μικρούς καρχαρίες.
Και θα μπω σήμερα με τους μεγάλους; Σου 'στριψε;"
Λέει "Εδώ είναι πιο καλά από εκεί που ήμασταν χθες".
Λέω "Βλέπεις; Χθες δεν ήταν τόσο καλά.
Σε διαβάζω σαν ανοιχτό βιβλίο, καλέ μου άνθρωπε".
Λέει "Μα εδώ δεν θα δεις καν τους καρχαρίες".
Λέω "Και είναι καθησυχαστικό αυτό;"
"Εδώ έχει μόνο λεμονοκαρχαρίες". "Δεν είμαι υδροβιολόγος.
Αυτή η πληροφορία δεν σημαίνει τίποτα για μένα.
Πώς θες να αντιδράσω; 'Και γιατί δεν το λες τόση ώρα;
Οι λεμονοκαρχαρίες δεν δαγκώνουν,
απλώς σε τσούζουν στα μάτια'.
Δεν έχω δοκιμάσει καϊπιρίνια Ατλαντικού!"
Ο Παουλίνιο έχει έξτρα αρχίδια.
Δεν φοβάται τίποτα.
Δεν έχω ξαναδεί τέτοια περιφρόνηση για την ίδια σου τη ζωή.
Κολυμπάει παντού.
Βλέπει ένα σαλάχι και επιστρέφει φωνάζοντας
"Ένα σαλάχι!"
Και του φωνάζω "Τρέξε!"
Λέει "Βγάλε την GoPro μου, θέλω να τραβήξω βίντεο".
Λέω "Τι, Παουλίνιο;"
"Θέλω να τραβήξω βίντεο". "Γιατί;"
"Θέλω εικόνες του σαλαχιού". "Τότε, γκούγκλαρε 'σαλάχι'.
Υπάρχουν άπειρες σελίδες, Παουλίνιο.
Ακόμα και σε ανάλυση 4Κ.
Να στείλω μια αφίσα στο σπίτι σου;
Θα σου στείλω μία, Παουλίνιο".
"Όχι, η κόρη μου μου ζήτησε μερικά βίντεο".
Λέω "Μα γιατί το σαλάχι; Τράβα το μπάρμπεκιου.
Την παραλία.
Ζουμάρει αυτό το πράγμα; Η Αφρική είναι εκεί".
"Ροντρίγκο, τα σαλάχια είναι γαλήνια". Λέω "Παουλίνιο,
δεν είσαι εικονολήπτης του Animal Planet.
Τα σαλάχια είναι πολύ επικίνδυνα.
Ξέρεις κάποιον που δέχτηκε επίθεση από σαλάχι;"
Λέει "Όχι, δεν ξέρω". Λέω "Τα βλέπεις; Κανείς δεν επιβιώνει.
Θέλεις να μπλέξεις; Τότε, εμπρός.
Πήγαινε!"
Και ξεκίνησε.
Το σαλάχι, ανίδεο, κοιτάζει και κάνει…
Δεν ήταν ντόπιο.
Ο Παουλίνιο γυρίζει εξαντλημένος.
Μου δίνει την GoPro και λέει "Δες αυτό. Ιδού η φύση".
Είδα ολόκληρο το βίντεο, σχεδόν οκτώ λεπτά. Εντυπωσιακό.
Ο Παουλίνιο Σέρα είχε την GoPro στραμμένη προς το μέρος του.
Το βίντεο δείχνει την αντίδραση…
του Παουλίνιο βλέποντας το σαλάχι.
Το σαλάχι δεν φαίνεται πουθενά.
Μέχρι σήμερα, δεν ξέρω αν υπήρχε καν σαλάχι.
Ισχυρίζεται ότι βλέπεις το σαλάχι να αντανακλάται τα μάτια του.
Αλλά πρέπει να έχεις πίστη.
Ο ξεναγός δεν παραιτήθηκε. "Ροντρίγκο;" Λέω "Ναι, φίλε".
"Δεν θα μπεις λοιπόν;" "Το έχω ήδη πει αρκετές φορές".
Λέει "Θα είναι μια χαρά". Λέω "Όχι".
Λέει "Δεν ξέρεις κολύμπι, έτσι;" "Σε παρακαλώ, είμαι κολυμβητής".
Ρωτάει "Τι είναι, τότε;" Λέω "Φίλε, το θέμα είναι
ότι έχω τραύματα". Ρωτάει "Δηλαδή;"
"Έχεις χρόνο;" Λέει "Έχω". "Τότε, άκου.
Όταν ήμουν νεότερος…"
Όχι σαν τον Ψύλλο.
Επηρέαζα ήδη το ΑΕΠ, δούλευα.
Άρχισα να μαζεύω χρήματα, ήθελα
να πάω στην Αφρική,
και συγκεκριμένα στη Νότια Αφρική.
Ονειρευόμουν να βουτήξω με λευκούς καρχαρίες εκεί.
Μπορεί να ακούγεται τρελό,
αλλά είχα δει ένα ντοκιμαντέρ
που έλεγε ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε στην κορυφή
της τροφικής αλυσίδας όλων των ζωικών ειδών στον πλανήτη Γη.
Εμείς είμαστε οι κορυφαίοι.
Κάποιος ζητωκραύγασε εδώ.
Περίεργο, αλλά εμείς είμαστε.
Είμαστε νούμερο ένα.
Επειδή εφεύραμε όπλα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα.
Όχι εμείς εδώ, έτσι; Είμαστε σε μια ψεύτικη παραλία. Ναι.
Κάποιοι τύποι…
Κάποιοι τα δημιούργησαν όλα αυτά και είπαμε "Ωραία!"
Ο λευκός καρχαρίας είναι δεύτερος.
Άοπλος.
Έτσι και μάθει να κρατάει κουζινομάχαιρο,
τη γαμήσαμε για τα καλά.
Ήθελα να εκμεταλλευτώ την πρωτιά μας όσο διαρκεί,
να κοιτάξω έναν λευκό καρχαρία στα μάτια και να πω "Τι έγινε, επιλαχόντα;"
Αυτό ήταν το μικρό μου Έβερεστ. Προφανώς, με ελεγχόμενη κατάδυση.
Βουτάς μέσα σε ένα κλουβί,
ρίχνουν λίγο κρέας,
οι καρχαρίες έλκονται από τη μυρωδιά του αίματος,
βγάζεις μια φωτό, την ποστάρεις στο Insta.
Ωστόσο, δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα εμφανιστούν λευκοί καρχαρίες,
αφού δεν είναι στη μισθοδοσία του πρακτορείου ταξιδιών.
Δηλαδή, υπάρχει ένα δίλημμα στην ατμόσφαιρα.
Κι αν δεν εμφανιστούν, δεν έχει επιστροφή χρημάτων.
Δεν έχει.
Γιατί το σκάφος πήγε, το κρέας πετάχτηκε.
Τότε, απλώς κάνεις μια σκατένια βόλτα,
υποβρύχια, με κομμάτια κρέας πίσω σου.
Καμιά λεζάντα δεν θα την κάνει ωραία στο Instagram.
Ούτε του Κάιο Φερνάντο Αμπρέου.
Ο Μικρός Πρίγκιπας.
"Είσαι για πάντα υπεύθυνος για το μοσχάρι που εξημέρωσες".
Είναι μάταιο.
Γιατί δεν μπήκα; Γιατί είδα ένα βίντεο.
Ένας τύπος που θα μπορούσε
να είναι ο καθένας μας, ένας τουρίστας.
Βάζει στολή κατάδυσης…
Δεν ξέρω καν γιατί το βίντεο είναι ονλάιν.
Φορώντας τη στολή, περιμένει με κάποιους φίλους.
Πριν μπουν οι φίλοι του, πηδάει μέσα μόνος του.
Μπαμ!
Πριν μπουν οι άλλοι,
έρχεται ένας λευκός καρχαρίας,
και είναι θυμωμένος.
"Από ό,τι φαίνεται", σκέφτηκα, "ο καρχαρίας δουλεύει στο ταχυδρομείο.
Έχει πακέτο να παραδώσει".
Ο καρχαρίας πηδάει.
Δεν ήξερα ότι μπορούν. Ναι, μπορούν.
Χτυπάει το σκάφος
και πέφτει κατευθείαν μέσα στο κλουβί.
Κάποιοι λένε "Αμάν".
Και είμαστε 800 άτομα εδώ. Φανταστείτε να το βλέπω μόνος στο δωμάτιό μου.
Η αλυσίδα λασκάρει
και βυθίζει το κλουβί εντελώς,
με τον τύπο και τον επιλαχόντα μέσα.
Κι ο τύπος ήταν άοπλος.
Δεν ξέρω για σας, αλλά άοπλος, εγώ δεν είμαι πια πρωταθλητής.
Βασικά, ούτε καν οπλισμένος. Γιατί δεν ξέρω να το χρησιμοποιώ.
Νομίζω ότι δεν είμαι ούτε στο τοπ 100.
Μια φορά ξέφυγα από ένα καπιμπάρα, οπότε…
Τι θα μπορούσα…
να προσφέρω στη ζούγκλα, από πλευράς κινδύνου;
Έκανα σόου στο Ρίο Μπράνκο.
Μετά το σόου χαλάρωνα στο καμαρίνι,
όταν ξεπρόβαλε ένα καπιμπάρα από έναν θάμνο.
Με κοίταξε κι έκανε…
Και όρμησε καταπάνω μου.
Δεν νομίζω ότι με αναγνώρισε.
Γι' αυτό κι εγώ επέλεξα
να την κάνω.
Σκέφτηκα ότι ήταν η πιο σωστή απόφαση
τη δεδομένη στιγμή.
Δεν ξέρω καν πώς επιτίθενται.
Αν καλύψω την κοιλιά μου και με κλοτσήσει στα μούτρα;
Με ανησυχεί πολύ, ξέρετε.
Γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να μας επιτεθούν ζώα,
και δεν ξέρω αν είμαστε έτοιμοι.
Το είδος μας είναι πιο εύθραυστο από όσο νομίζετε.
Από όσο νομίζουμε. Πραγματικά.
Ποιο είναι το πιο θανατηφόρο είδος;
Όλοι νομίζουν το λιοντάρι,
ο καρχαρίας, ο ιπποπόταμος. Όχι. Το κουνούπι.
Τόσο μικροσκοπικό.
Σαν παρθένα κωλοτρυπίδα. Αυτό είναι.
Δεν μπορείς να οργανώσεις με φίλους ομαδική επίθεση σε κουνούπι.
Το κουνούπι έρχεται, σε δαγκώνει και φεύγει. Ελονοσία!
Έτσι απλά.
Ξεχνάω αν είναι το τέταρτο ή πέμπτο πιο θανάσιμο ζώο για μας
ο θαλάσσιος κροκόδειλος.
Ένας κροκόδειλος του θαλασσινού νερού.
Ούτε εγώ το ήξερα,
και γι' αυτό το θεωρώ ζόρικο ζώο.
Όταν εμφανιστεί, ο κόσμος λέει "Τι;
Γιατί δεν είσαι σε ποτάμι;" Χρατς!
Πεθαίνεις πριν τελειώσεις την ερώτηση.
Λες "Ήμουν στην παραλία.
Από πού ήρθε αυτό το γαμημένο κύμα;"
Και πάντα αναρωτιόμουν. Ποιο είδος
θα μπορούσα να νικήσω σε μάχη σώμα με σώμα;
Μπορώ να νικήσω μια φώκια.
Γιατί οι φώκιες
δεν έχουν χέρια.
Οπότε, άντε γαμήσου, φώκια.
Φάε τα φύκια μου.
Το κλείδωμα χεριού αποκλείεται.
Θα ήταν σαν χορός σε στύλο.
Γλιστράει αργά στο έδαφος.
Σεβαστείτε το βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου.
Οι Γκρέισι κυριαρχούν.
Ούτε με οπίσθιο στραγγαλισμό, γλιστράει
σαν πλάκα σαπουνιού.
Νομίζω ότι μπορώ να νικήσω ένα περιστέρι.
Τα περιστέρια με τσαντίζουν λίγο. Είναι προσωπικό.
Γιατί κάθε άνθρωπος ονειρεύεται να μπορούσε να πετάξει.
Τα περιστέρια μπορούν, αλλά δεν πετάνε.
Προτιμούν να βολτάρουν.
Να κάνουν τζόγκινγκ.
Είναι σαν να βλέπεις Airbus στην εθνική.
Λες "Τι νέα, Airbus;" Λέει "Πάω στο Ρίο".
"Οδικώς;" "Ναι, θα σταματήσω στο Ψητό Κοτόπουλο".
Το Ψητό Κοτόπουλο είναι παράξενο μέρος.
Το Ψητό Κοτόπουλο δεν πουλάει ψητό κοτόπουλο. Τι είναι πάλι αυτό;
Πήγα και παρήγγειλα ψητό κοτόπουλο.
Μου λέει "Δεν έχουμε". Λέω "Μα είναι στο όνομα".
"Έχει τηγανητό". "Άλλαξε ταμπέλα, τότε".
Και τα περιστέρια πετούν μόνο σε δύο περιπτώσεις.
Ή για να χέσουν στα κεφάλια μας…
Τα περιστέρια ντρέπονται για τον κώλο τους.
Αράζουν με τους φίλους τους και λένε "Παιδιά, πάω να χέσω".
Πετάει, ξεφορτώνει και καθαρίζει τον κώλο του στην επιστροφή.
Ή πετάνε όταν χτυπάς κάτω το πόδι σου.
Τότε το θυμούνται. "Σωστά, μπορώ να πετάξω!"
Τρεις!
Χτυπάνε τα φτερά τους τρεις φορές, ως το πλησιέστερο πεζοδρόμιο.
"Δες τον κόσμο, γαμώτο. Πέταξε στην Ευρώπη, στην Ωκεανία".
Προτιμούν να το παίζουν άστεγοι στο κέντρο.
Γαμημένα κουτορνίθια.
Δεν λέω ότι θέλω να χτυπήσω περιστέρι.
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ από κανέναν.
Είμαι φιλικός προς τα κατοικίδια.
Είχα κατοικίδια ως παιδί.
Το όνειρό μου ήταν να έχω
ένα χάσκι Σιβηρίας, αλλά η μαμά μου το απαγόρευσε…
δήθεν επειδή ζούσαμε στη Ρεσίφε,
ενώ το χάσκι ήταν από τη Σιβηρία.
Οπότε…
τελικά συμφωνήσαμε
ότι θα ήταν μεγάλη αλλαγή γι' αυτό.
Επομένως, αν κάποιος που είναι εδώ σήμερα ή μας βλέπει
είναι φανατικός οπαδός της Λουίζα Μελ
ή του Τζον Γουίκ…
ξεκαθαρίζω ότι είμαι ενάντια στην κακομεταχείριση των ζώων.
Απλώς λέω ότι αν έπρεπε να πολεμήσω ένα περιστέρι
για να ανέβει η ανθρωπότητα μερικές θέσεις
στην κατάταξη στην τροφική αλυσίδα, θα έλεγα ναι.
Είμαι έτοιμος γι' αυτήν τη μάχη.
Αλλά δεν προκαλώ το περιστέρι.
Ωστόσο, για χάρη της ανθρωπότητας, και αν επιτεθεί πρώτο,
θα του αλλάξω τα φώτα.
Είμαι μέσα, ρε γαμώτο.
Όλοι φρικάρουν στο σκάφος. Ο τύπος είναι με τον καρχαρία.
Όλοι ουρλιάζουν.
Ήταν μια συλλογή γλωσσών που ετοίμασα για σας.
Ησυχία.
Αίμα αρχίζει να εμφανίζεται. Πολύ αίμα.
Πολύ αίμα.
Ο κόσμος φρικάρει κι άλλο.
Ο καρχαρίας φεύγει. Το αίμα ήταν δικό του.
Κόπηκε βγαίνοντας.
Δεν πειράζει, είναι λευκός. Θα επιδεικνύει την ουλή
και θα λέει "Αυτό είναι από τη μάχη μου με τον παγκόσμιο πρωταθλητή".
Το νερό ηρεμεί, το αίμα φεύγει, κι ένα κεφάλι ξεπροβάλλει
κολλημένο στο σώμα.
Κάποιοι ψαρεύουν τον τύπο. Περπατάει με πολύ περίεργο τρόπο.
Αλλά δεν ξέρω πώς περπατούσε πριν.
Πάντως, φαινόταν επηρεασμένος.
Φίλε, ήταν κάπως… Όχι.
Βγάζουν τα γυαλάκια του, αρχίζουν να τον ρωτάνε.
Σωπαίνει. Τον καθίζουν, η κάμερα ζουμάρει στη φάτσα του.
Ουρλιάζουν, η κάμερα ζουμάρει στα μάτια του.
Η κάμερα ζουμάρει στο ένα του μάτι.
Ουρλιάζουν, η κάμερα ζουμάρει στην κόρη του.
Ουρλιάζουν, σωπαίνει, και το βίντεο τελειώνει.
Τότε ήταν που είπα "Δεν πάω, ρε γαμώτο".
Μπορούσες να δεις ότι σωματικά ήταν εντάξει,
αλλά στο βλέμμα του διάβαζες
ότι θα έκανε τουλάχιστον δέκα χρόνια ψυχοθεραπεία κάθε Τρίτη και Πέμπτη.
Και η ασφάλειά μου δεν το καλύπτει.
Για να μην πω ότι μάλλον χέστηκε,
και η στολή βγαίνει μόνο τραβώντας την προς τα πάνω.
Οπότε, αφήνει πίσω της ίχνη από σκατά και ντροπή.
Από τον κώλο ως τον λαιμό σας, και ο κόσμος ρωτάει
"Εσύ δεν ήσουν ο τύπος με τον καρχαρία; Χέστηκες;"
Κι ο τύπος "Όχι, έχεσα για να τα τρίψω στο μάτι του καρχαρία.
Ο καρχαρίας τώρα έχει επιπεφυκίτιδα".
Ο καρχαρίας λέει "Μπορεί κανείς να φυσήξει λίγο;
Δεν ξέρω τι έγινε. Έριξαν κρέας,
νόμιζα ότι ήταν για μένα. Έτρεξα, πήδηξα από χαρά,
χτύπησα κάτι, έπεσα σε ένα κλουβί, ένας τύπος ήταν εκεί, φώναξα.
Ο τύπος έβαλε δάχτυλο στον κώλο του και μετά στο μάτι μου!
Δύο φορές!
Τι είδους χτύπημα ήταν αυτό, φίλε; Τι χτύπημα ήταν αυτό;
Κόπηκα κιόλας βγαίνοντας.
Αν βρω άκρη με το κουζινομάχαιρο, τη γάμησε".
Την άλλη φορά ήταν στη Μανάους. Να πάτε.
Όλοι εσείς οι γιατροί.
Η Μανάους είναι εντυπωσιακή.
Τι υπέροχη πόλη, πανέμορφη! Κι όταν πας στο δάσος,
όπου κι αν κοιτάξεις, μοιάζει με ταπετσαρία Windows.
Εντυπωσιακό.
Είδα ένα δέντρο και σκέφτηκα "Νομίζω ότι το είχα στο λάπτοπ".
Το ίδιο ακριβώς δέντρο.
Έπιασα φιλίες με έναν τοπικό ξεναγό και είπα
"Κάνε μου ξενάγηση, αύριο φεύγω.
Θέλω να δω τα πάντα, δάση, ποτάμια, Ινδιάνους, όλο το πακέτο".
Τρελαίνομαι για Ινδιάνους.
Σοβαρά. Ήρθαν πριν από εμάς, ξέρουν πράγματα. Είναι αυθεντικοί.
Και είχα δει Ινδιάνους μόνο στο σχολείο, την Ημέρα των Ινδιάνων.
Αλλά ήταν οι φίλοι μου ντυμένοι Ινδιάνοι,
οπότε δεν νομίζω ότι μετράει.
Ινδιάνοι με σγουρά μαλλιά.
Χοντροί Ινδιάνοι.
Οι χοντροί Ινδιάνοι απαγορεύονται.
Οπότε, φύγαμε.
Ο τύπος λέει "Θα πάμε σε μια ινδιάνικη φυλή
στη μέση του δάσους".
Και λέω "Και στην άκρη μια χαρά θα ήταν".
Περπατούσαμε και περπατούσαμε, ήταν απίστευτα μακριά,
αλλά η θέα ήταν άπαιχτη. Και ξαφνικά, ανοίγει.
Το δάσος ανοίγει, ήταν εκπληκτικό.
Μια τεράστια ινδική φυλή, πελώρια.
Πολύ πιο ζόρικοι από το σχολείο.
Σίγουρα οι τύποι θα έπαιρναν καλούς βαθμούς.
Έπιασα φιλίες με έναν Ινδιάνο που λέγεται Κουγιαγιά.
Υπέροχος άνθρωπος. Υπέροχος Ινδιάνος.
Το "Κουγιαγιά" είναι το "Ένζο" των Ινδιάνων.
Πιάσαμε την κουβέντα.
Και λέει "Ροντρίγκο, αν συνεχίσεις να περπατάς έτσι,
προς το βάθος του δάσους…" Λέω "Μπα, δεν πάω".
"Αλλά αν πήγαινες…" "Όχι, ξέρω τον εαυτό μου.
Εγώ συνήθως μένω πίσω.
Είσαι Ινδιάνος, αλλά είσαι εδώ. Γιατί να πάω εγώ;
Εσύ έχεις πάει;"
Λέει "Ποτέ". "Τι εννοείς, Κουγιαγιά;"
"Αν περπατήσεις δέκα μέρες και δέκα νύχτες στο δάσος,
θα δεις μια φυλή που δεν έχει δει κανείς".
Λέω "Και πώς το ξέρεις αυτό;"
Λέει "Μου το είπε ο σαμάνος".
"Κι εσύ έχαψες όσα είπε ο σαμάνος;"
Σκάλιζε κάτι καθώς μιλούσαμε.
Όταν τελείωσε, μου το έδειξε.
Ήταν ένας ξύλινος βραδύποδας πιασμένος από ένα σχοινί. Υπέροχο.
Του λέω "Είναι φοβερό. Συγχαρητήρια". Λέει "Σου αρέσει;"
Λέω "Το λατρεύω". "Αλήθεια;" "Αλήθεια. Είσαι καλλιτέχνης".
Ρωτάει "Το θέλεις;" Λέω "Θα μου το δώσεις;
Φυσικά και το θέλω, Κουγιαγιά".
Λέει "Το πουλάω".
"Ο καπιταλισμός έφτασε κι εδώ. Σωστά, Κουγιαγιά;"
Λέει "Το θέλεις;" "Όχι. Δεν το θέλω πια".
Ρωτάει "Γιατί όχι;" Λέω "Νόμιζα ότι ήταν δώρο.
Το σπίτι μου δεν χρειάζεται
κι άλλη διακόσμηση σαλονιού".
Λέει "Πάρ' το για να με θυμάσαι". "Έχω καλή μνήμη, Κουγιαγιά.
Τράβηξα φωτογραφίες, βίντεο".
Λέει "Σοβαρά, αυτό είναι ξεχωριστό".
"Κουγιαγιά, βλέπω άλλα 80 εκεί πίσω".
Λέει "Αλλά με είδες να φτιάχνω αυτό". "Αυτά είναι ινδιάνικες μαλακίες.
Πόσο κάνει;"
Λέει "Πενήντα". Ρωτάω "Ρεάλ;"
Δεν ξέρω αν υπάρχει ινδιάνικο κρυπτονόμισμα.
Αλλά ήταν εξωφρενική τιμή.
Λέω "Πενήντα; Σοβαρά; Γαμώτο, Κουγιαγιά.
Σου είπα ότι μένω στο Σάο Πάολο τώρα, έτσι;
Υπάρχει ένα μέρος εκεί που λέγεται οδός 25 ντε Μάρσο.
Είναι προς τα κει, 35 μέρες βαθιά στο δάσος.
Όλο ευθεία.
Θα βρεις…
Θα βρεις κάποια φυλή,
όπου με 15 ρεάλ, Κουγιαγιά,
παίρνεις τον Σπάιντερμαν
με πολυβόλο.
Καταλαβαίνεις ότι ο Σπάιντερμαν δεν έχει καν πολυβόλο;
Είναι κάτι έξτρα
που σου δίνουν στην 25 ντε Μάρσο, που δεν σου δίνει η Marvel.
Και θες να μου πουλήσεις έναν άοπλο,
ξύλινο βραδύποδα για 50 ρεάλ;"
Λέει "Μα είναι χειροποίητος". Λέω "Φυσικά, Κουγιαγιά!
Ποιος θα χάσει χρόνο να σχεδιάσει μηχανή που φτιάχνει βραδύποδες;
Ο πλανήτης δεν τους χρειάζεται σε τέτοιο βαθμό
ώστε να στήσει γραμμή μαζικής παραγωγής
για να καλύψει τη ζήτηση για ξύλινους βραδύποδες".
"Πόσα πληρώνεις;" "Δεν θέλω να σε προσβάλω, Κουγιαγιά".
Λέει "Δώσε μου ένα νούμερο". Λέω "Κουγιαγιά…
Σου δίνω δύο Σπάιντερμαν".
Θεώρησα ότι ήταν δίκαιο.
Κι ο Κουγιαγιά το ίδιο.
Είχα ανοίξει το πορτοφόλι μου. Υπήρχε μόνο ένα χαρτονόμισμα.
Των πενήντα.
Σαν να ήσασταν εκεί, παιδιά.
Ήταν των 50 ρεάλ.
Τη στιγμή που το είδε ο Κουγιαγιά…
διέκρινα στα μάτια του για πρώτη φορά την ινδιάνικη οργή.
Σκέφτηκα "Θα μου ρίξει κάνα βέλος.
Δεν ξέρω αν το τρέξιμο θα ωφελήσει.
Κι αν ο Κουγιαγιά είναι Ινδιάνος ελεύθερος σκοπευτής;
Δεν έχω όρεξη να πάω από ξύλινο βέλος".
Ο Κουγιαγιά έμεινε σιωπηλός για τρία δεύτερα,
που είναι πολύς άβολος χρόνος μεταξύ δυο ανθρώπων.
Πόσο μάλλον στη μέση ενός δάσους.
Τελικά, σπάει τη σιωπή λέγοντας
"Αυτό δεν λέει, Ροντρίγκο".
Λέω "Δεν το ήξερα, Κουγιαγιά! Δεν θα έκανα παζάρια,
αν ήξερα ότι είχα 50. Έχεις 20 ρέστα;"
Λέει "Δεν έχω".
Λέω "Πώς θα γίνεις επιχειρηματίας του δάσους χωρίς ρέστα;"
Όλα όσα λέω στο σόου είναι αλήθεια, αλλά γι' αυτό που θα πω τώρα,
στη θέση σας θα ήμουν καχύποπτος.
Πάντως, θα σας το πω εκ των προτέρων,
μπορείτε να ελέγξετε τα γεγονότα που ακολουθούν.
Ο Κουγιαγιά γέρνει το σώμα του δεξιά
και βγάζει από το ταγάρι του σε στιλ Γκουαρανί
ένα τερματικό POS.
Είπα "Άντε γαμήσου, Κουγιαγιά!
Δεν υπάρχει καν σύνδεση εδώ.
Τις παλιές εποχές, θα έπαιρνες καθρεφτάκια.
Κι από μένα παίρνεις κάρτα;"
Η σύνδεση δούλευε.
Μέχρι σήμερα, δεν ξέρω πώς. Στη μέση του δάσους, σύνδεση.
Δεν ξέρω πώς.
Μάλλον μαϊμούδες τρέχουν με ρούτερ στα κεφάλια τους.
Μέχρι σήμερα, απορώ πώς γίνεται να υπάρχει σύνδεση σε μέρος
όπου ένας ιαγουάρος μπορεί να σου την πέσει
ενώ το 4G σου πάει στον διάολο.
Ένας Ινδιάνος έβλεπε βίντεο ροής
ενώ ψάρευε στο Twitch TV.
Τελικά, πλήρωσα με κάρτα.
Της Nubank.
Πιστωτική.
Έλαβα ειδοποίηση στο κινητό μου
"Χειροτεχνήματα Κουγιαγιά ΑΕ".
Λέω "Άντε γαμήσου, Κουγιαγιά".
Το αγόρασα στ' αλήθεια.
Κρέμεται στο πόμολο της ντουλάπας μου.
Κάθε βράδυ, κοιτάζω τον βραδύποδα και λέω "Κουγιαγιά…"
Και αποκοιμιέμαι.
Είναι το Lexotanil μου.
Πάμε στα ποτάμια.
Υπάρχουν δύο ποταμοί στη Βραζιλία, ο Ρίο Νέγκρο κι ο Σολιμόες,
που τα νερά τους ρέουν παράλληλα. Συναντιούνται και απωθούνται.
Τρελό. Παλιά διαμάχη. Δεν ξέρω, εγώ δεν εμπλέκομαι.
Ο τύπος λέει "Βάλε το χέρι στο νερό". Στον Ρίο Νέγκρο, είναι κρύο.
Όταν πας στον Σολιμόες, είναι ζεστό. Λες και ο Θεός κατούρησε στο νερό.
Και μετά λέει "Ροντρίγκο, είναι καλό μέρος για βουτιές. Βουτάς;
Έρχονται από όλο τον κόσμο εδώ,
γιατί φεύγουν με ανανεωμένο πνεύμα".
Λέω "Το πνεύμα μου είναι εντάξει, ευχαριστώ".
Ρωτάει "Δεν βουτάς;" "Όχι". Ρωτάει "Γιατί;"
"Γύρισαν το Ανακόντα εδώ, και το έχω δει".
Λέει "Και;" "Δεν έχεις δει την ταινία".
Λέει "Είναι εντάξει. Μόνο μην κατουρήσεις".
Λέω "Δεν μου 'ρχεται τώρα, αλλά γιατί όχι;"
Δεν κατούρησαν στην ταινία.
"Είναι ένα ψάρι που λέγεται καντιρού,
κι αν κατουρήσεις, μπαίνει στο πουλί σου
και σε τρώει από μέσα".
"Γιατί να βουτήξω σε ένα μέρος όπου υπάρχει ένας τόσο ύπουλος εχθρός;
Στη Ρεσίφε, η μητέρα μου έλεγε
ότι αν κατούραγες, το χλώριο της πισίνας θα άλλαζε χρώμα.
Εδώ στη Μανάους, βρίσκω αυτήν την τιμωρία
κομματάκι πιο σκληρή".
Λέει "Μην κατουρήσεις. Μπορείς;"
Λέω "Φυσικά και μπορώ.
Το πρόβλημα είναι ότι αν είμαι στο νερό κι εμφανιστεί κόμπρα, θα φοβηθώ.
Θα μου φύγουν δυο τρεις σταγόνες.
Και δεν ξέρω αν το καντιρού ξέρει να ξεχωρίζει μια διαρροή λόγω φόβου
από ένα κατούρημα απόλυτης ασέβειας προς το σπίτι του.
Και αν δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει,
μπορεί κάλλιστα να μπει στο πουλί μου και να με φάει.
Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα γίνει αν χεστώ πάνω μου.
Θα έρθουν δελφίνια με όπλα να με γαμήσουν; Μπα.
Δεν θα το ρισκάρω.
Κατάλαβες γιατί δεν μπαίνω;"
"Εδώ είναι Νορόνια, όχι Νότιος Αφρική ή Μανάους".
Λέω "Νερό είναι, φίλε.
Το μεγαλύτερο ρίσκο που θα πάρω είναι το χλώριο".
"Ροντρίγκο, είναι εντάξει". "Δεν πάω. Με άκουσες".
Όλη αυτήν τη συζήτηση την άκουσε
και ο Τάτο
των Falamansa.
Έρχεται και μας λέει
"Το άκουσα όλο αυτό".
Βασικά, έτσι έμαθα
ότι το άκουσε όλο αυτό.
Ρωτάει "Δεν θα μπεις;"
Λέω "Δεν είπες ότι το άκουσες όλο αυτό;"
Ο Τάτο είναι ποιητής, μουσικός, τραγουδοποιός, καλλιτέχνης, μακρυμάλλης.
Λέει ωραία πράγματα,
αόριστα λόγια σοφίας και μετά σε αφήνει να τα σκεφτείς.
Λέει "Ροντρίγκο,
τα παιδιά μου είναι στο νερό".
Λέω "Δεν φταίω εγώ, Τάτο, αν δεν τα εκτιμάς".
Λέει "Ροντρίγκο, εσύ και η θάλασσα, αμοιβαιότητα".
Λέω "Τάτο, δεν ξέρω καν τι σημαίνει αυτό".
Λέει "Η φύση είναι αφηρημένη.
Δεν μπορείς να εφάπτεσαι με αυτήν".
Λέω "Τάτο, άντε γαμήσου.
Με κοροϊδεύεις; Τι σκατά εννοείς, Τάτο;"
Ο Τάτο είναι εδώ να το επιβεβαιώσει.
Λέω "Είναι λεμονοκαρχαρίες. Η φονική εκδοχή της Pepsi Twist.
Τρελάθηκες;"
Όλοι βούτηξαν. Όλοι.
Μόνο ο κάπτεν Κουκ κι εγώ μείναμε στο σκάφος.
Έπινα, και όταν πίνω γίνομαι τολμηρός. Του λέω "Κάπτεν Κουκ!
Αν θες να μπεις, θα προσέχω εγώ".
Αλλά δεν τον ενδιέφερε.
Όμως, είδε ότι έπινα και μου φερόταν σαν παιδί.
Μου έδωσε μια φοβερή ιδέα,
αλλά όταν ξύπνησα την επομένη, είπα "Κάπτεν Κουκ…"
Με ρώτησε "Φοβάσαι τους καρχαρίες;
Ανοησίες. Μείνε κοντά στο σκάφος.
Αν έρθουν οι καρχαρίες, θα φτάσουν πρώτα τους άλλους".
Λέω "Είναι αλήθεια, κάπτεν Κουκ.
Μέχρι να τελειώσουν με τα μεζεδάκια,
εγώ θα έχω ανέβει στο σκάφος.
Κι αν έρθουν εδώ πάνω, θα παραδοθώ. Γιατί θα το αξίζουν.
Δεν θα τολμούσα να εμποδίσω τη θεωρία της εξέλιξης να γίνει πράξη".
Βουτάω.
Μπαίνει νερό στα γυαλάκια μου.
Ανέβηκα στο σκάφος απογοητευμένος,
βλέποντας τα γυαλιά να αποτυγχάνουν στον μοναδικό σκοπό τους.
Φωνάζω στον ξεναγό "Φίλε, μπαίνει νερό στα γυαλιά μου!"
Λέει "Φτύσε και βάλ' τα ξανά".
"Παρακαλώ, επανάλαβε πιο δυνατά, γιατί μόλις άκουσα κάτι παράλογο".
Λέει "Φτύσε και βάλ' τα ξανά".
Λέω "Αυτό είναι δικό σου φετίχ!"
Λέει "Έτσι λειτουργούν". "Αποκλείεται. Ας καλέσουμε την εξυπηρέτηση πελατών.
Να βάλουμε ανοιχτή ακρόαση".
"Άκου που σου λέω, φτύσε και βάλ' τα". Λέω "Δεν φτύνω και δεν τα βάζω".
Λέει "Θέλεις να φτύσω εγώ;"
Λέω "Δεν είμαι η γκόμενά σου".
Το έλυσα με τον δικό μου τρόπο.
Που ήταν να βουτήξω…
"Ο βυθός στη Νορόνια είναι εντυπωσιακός".
Και φοβόμουν ότι κάποιο πλάσμα θα πηδούσε πάνω μου.
Και μετά συνέβη. Μια θαλάσσια χελώνα.
Στο νερό είναι απίστευτα ευκίνητες. Δεν το ήξερα.
Δεν ξέρω αν είναι όλες έτσι, αλλά η δική μου ήταν πύραυλος.
Ίσως μπήκε στα απόνερα μιας φάλαινας
ή πήγαινε σε κατηφόρα ή κάτι τέτοιο.
Κάποιος θα την πέταξε μέσα και είπε "Κουνήσου!"
Ήταν τεράστια. Ένας μεγάλος, χοντρός Μικελάντζελο.
Περνάει δίπλα μου σφαίρα, κι εγώ τα έχασα και φώναξα "Χελώνα!"
Αλλά κάτω από το νερό ακούγεται…
Με κοιτάζει οργισμένα.
Η χελώνα ήταν ακτιβίστρια.
Μου πέταξε ένα καλαμάκι στα μούτρα.
Είχε τατουάζ της Greenpeace στο καβούκι,
μια κονκάρδα ΙΒΑΜΑ, ένα καπέλο Speedo,
φυλλάδια του TAMAR Project.
Πατάει γκάζια και φεύγει έξαλλη.
Ατάραχος, την κοίταζα και σκεφτόμουν "Απίστευτα όμορφο πλάσμα".
Μπαίνει νερό στα γυαλιά μου.
Βγαίνω στην επιφάνεια, στραγγίζω τα γυαλιά, καθαρίζουν τα μάτια μου
και βλέπω ένα πτερύγιο μακριά.
Λέω "Ωραία. Έρχεται ο θάνατος". Οπότε…
Πηδάω πάλι στο σκάφος…
με μια γλυκιά ταχυκαρδία…
κάθομαι στην καρέκλα, λέω "Είμαι ζωντανός".
Το ρολόι μου δονείται. Κοιτάζω, και λέει
"Συγχαρητήρια, ξεκίνησες νέο γύρο".
Το ρολόι δεν ξέρει την τύφλα του.
Ο ξεναγός πλησιάζει το σκάφος και λέει "Τι έγινε, φίλε; Μπες πάλι στο νερό".
Λέω "Όχι". Ρωτάει "Γιατί όχι;" Λέω "Είναι εκεί".
Ρωτάει "Ποιος;" Λέω "Εκεί, το τέρας".
Ρωτάει "Ποιο;" Λέω "Ο καρχαρίας. Ο λεμονοφονιάς".
Ρωτάει "Εκεί;" Λέω "Με σάρκα και οστά".
Λέει "Περίμενε, πάω να δω". "Ορίστε;"
Πόσα πληρώνει το πρακτορείο αυτά τα άτομα;
Δηλαδή, τους δείχνεις τον θάνατο,
και πάνε καταπάνω του;
"Ανυπομονώ!"
Και ξεκίνησε.
Λέω "Τόσο μεγάλο επίδομα κινδύνου παίρνει;
Παουλίνιο, γύρνα στο σκάφος, ο ξεναγός έχει ήδη χαθεί.
Καλό παιδί. Δεν του άξιζε να πεθάνει εξαιτίας ενός φετίχ".
Ο ξεναγός επιστρέφει σε ελάχιστα λεπτά.
Λέει "Ροντρίγκο, μπες στο νερό!"
"Είμαι καλά". "Μπες μέσα".
"Είμαι καλά. Ευχαριστώ".
Λέει "Δεν είναι καρχαρίας". Ρωτάω "Τι είναι;"
Λέει "Είναι δελφίνι".
Λέω "Κι αυτά τα φοβάμαι".
-Εσείς φοβάστε τα δελφίνια; -Όχι!
Τότε, εσείς είστε οι ζόρικοι.
Κάποιος απάντησε "Δεν έχω δει ποτέ".
Τέλειο, πολύ χαριτωμένο.
Αλλά δεν βγάζει νόημα.
Ούτε εγώ έχω δει απασφαλισμένη χειροβομβίδα,
αλλά ξέρω ότι τη φοβάμαι.
Αλλά μπράβο που δεν φοβάστε. Για να βρω ένα ζευγάρι εδώ. Είστε ζευγάρι;
Πόσο καιρό;
Τρία χρόνια μαζί; Πολύ ωραία.
Τρία χρόνια μαζί, κι ένα μωρό οκτώ μηνών.
Αυτό ήταν.
Γκέιμ όβερ, έτσι;
Και δεν φοβάστε τα δελφίνια. Τέλεια. Πώς σε λένε;
Λουάνα. Τι δουλειά κάνεις, Λουάνα;
Δασκάλα; Τι διδάσκεις;
Σε νηπιαγωγείο; Τέλεια, Λουάνα.
Δεν θα πλουτίσεις. Αλλά είναι ωραίο, Λουάνα.
Έπρεπε να σε πληρώνουν καλύτερα. Αλλά μπράβο σου.
Θα σου δίνει μεγάλη ικανοποίηση.
-Πώς σε λένε; -Σαμουέλ.
Εσύ τι δουλειά κάνεις; Ο Σαμουέλ και η Λουάνα.
Μηχανικός σκηνής.
Αλήθεια; Αυτό είναι, ο τύπος της αλλαγής.
Ήρθε να κάνει αλλαγή σκηνικού.
Σε όλο τον κόσμο.
Τρία χρόνια μαζί, πάτε να γιορτάσετε στη Νορόνια.
Ας το κάνουμε κάθε τέσσερα χρόνια, σαν το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Μπαίνετε σε αεροπλάνο, φτάνετε Νορόνια,
παίρνετε σκάφος, βγαίνετε στα ανοιχτά για να κάνετε βουτιές.
Ο Σαμουέλ θα μπει πρώτος, βάζει μαγιό,
ωραία αλλαγή σκηνικού.
Η Λουάνα είναι ακόμα στο σκάφος και κάνει μάθημα μέσω Zoom.
Οι γονείς επεμβαίνουν. "Τη δασκάλα να κοιτάτε!"
Ο Σαμουέλ κολυμπάει και βλέπει ένα δελφίνι.
Χαίρεται. Έτσι, Σαμουέλ; Γαμώτο, φίλε. Ένα δελφίνι.
Φωνάζει στο δελφίνι…
Και το δελφίνι απαντάει…
Λέει "Φίλε, το δελφίνι έρχεται προς το μέρος μου".
Ο Σαμουέλ ενθουσιάζεται. "Θα αγγίξω δελφίνι;"
Ναι, ρε γαμώτο. Δελφίνι; Τι αγγίζεις συνήθως;
Τι αγγίζει ένας μηχανικός σκηνής;
Αγγίζει κάθε γαμημένο σκηνικό, όλη τη σκηνή.
Φανταστείτε το δελφίνι, το δέρμα του. Είναι τρελό.
Ο Σαμουέλ ενθουσιάζεται καθώς πλησιάζει και φωνάζει
"Λουάνα! Βούτηξε, αγάπη μου!
Σου έχω μια έκπληξη!" Και δεν της λέει τι είναι.
Το δελφίνι πλησιάζει με μεγάλη άνεση.
Σχεδόν σαν σκηνικό δελφίνι. Σαν φίλος σου.
Κουρνιάζει στο στήθος σου, χώνεται.
Αρχίζεις να το χαϊδεύεις, Σαμούκα.
Αυτή είναι η στιγμή σου, Σαμούκα. Η στιγμή σου.
Πας από την ουρά στον λαιμό του, Σαμούκα.
Τι χαρά!
Η Τζουλιάνα κολυμπάει γρήγορα.
Είπα "Τζουλιάνα", έτσι;
Λουάνα! Η Λουάνα κολυμπάει, με μια GoPro στο κεφάλι της.
Η Λουάνα κολυμπάει γρήγορα.
Θα διακόψω την ιστορία και θα μιλήσω στο κοινό. Επιστρέφω.
Σας παρακαλώ, μη φύγετε.
Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο που λέει ότι, μετά το ανθρώπινο είδος,
το είδος που ενδιαφέρεται περισσότερο να βιάζει ανθρώπους
είναι το δελφίνι.
Συνεχίζουμε την ιστορία;
Η Λουάνα κολυμπούσε. Σωστά, Λουάνα;
Και ο Σαμούκα ήταν εδώ. Σωστά, Σαμούκα; Εδώ;
Χαϊδεύεις απαλά. Σκέφτεσαι "Τι μέρα κι αυτή!
Σ' ευχαριστώ, πρακτορείο".
Και το δελφίνι κάνει…
Ο Σαμούκα συνεχίζει τα χάδια και μετά…
Εκείνη τη στιγμή…
το δελφίνι βουτάει.
Και βουτάει καλύτερα από σένα. Σωστά, Σαμούκα; Είναι δελφίνι.
Αρχίζει να κατεβάζει
το μαγιό σου με το ρύγχος του.
Το ρύγχος του κάνει… Τα δελφίνια είναι πανέξυπνα.
Είναι το τρίτο εξυπνότερο είδος στον πλανήτη.
Είναι μόνο πίσω από μας και τις μαϊμούδες. Κι οι μαϊμούδες μεταφέρουν Wi-Fi.
Οπότε, φαντάσου τι μπορεί να κάνει ένα δελφίνι.
Με το μαγιό κατεβασμένο…
Δεν ήθελα να το πω, φαίνεσαι καλό παιδί.
Ας συνεχίσουμε με αγάπη.
Αυτό που νόμιζες, Σαμουέλ,
ότι ήταν το χάδι ενός τουρίστα,
ήταν ένα πολύ ωραίο προκαταρκτικό.
Το δελφίνι, με το πουλί του σκληρό σαν πέτρα…
και με απίστευτη δεξιοτεχνία,
με το νερό να δρα σαν λιπαντικό…
αρχίζει να γαμάει τον Σαμουέλ στον κώλο.
Με τρομακτικό ρυθμό.
Έτσι κάνει το δελφίνι που οργώνει τον κώλο σου.
Σε πιέζει τόσο, που αναρωτιέσαι αν έχεις μήτρα,
γιατί σίγουρα κάπου βρίσκει εκεί μέσα.
Κάθε φορά βγαίνεις στην επιφάνεια, φωνάζεις
"Λουάνα, μην έρθεις εδώ!"
Η φωνή σου ακούγεται στριγκή καθώς σε γαμάει το δελφίνι.
Η Λουάνα φτάνει.
Μόλις φτάνει εκεί, το πρώτο που σκέφτεται είναι
"Τι κωλοέκπληξη είναι αυτή;"
Βουτάει και βλέπει
το απελπισμένο βλέμμα του Σαμουέλ κάτω από το νερό.
Και ουρλιάζει "Σαμουέλ!
Ένα δελφίνι σού γαμάει τον κώλο!"
Λες και δεν το ήξερες. Σωστά, Σαμουέλ; Το δελφίνι σε γαμάει ατελείωτα.
Ο Σαμούκα λέει "Θα κουνηθώ, μπας και χύσει πιο γρήγορα".
Πιάνει! Είναι έξυπνος, είναι μηχανικός σκηνής.
Το δελφίνι κάνει "Θα τραβηχτώ, μη μείνεις έγκυος".
Το βγάζει και χύνει.
Καταπίνετε χύσια και νερό.
Χύσια δελφινιού και θαλασσινό νερό.
Γεια, Ψύλλε! Σ' αρέσει το σόου;
Ξενέρωτο, έτσι;
Ναι, έτσι νομίζω.
Αύριο, αν το μάθημα στο σχολείο είναι για τα δελφίνια,
η μαμά της θα δεχτεί τηλεφώνημα "Η κόρη σας κλαίει,
χτυπάει το κεφάλι της και ουρλιάζει 'Όχι τα δελφίνια!'"
Νομίζω ότι το παράκανα λίγο.
Αλλά ήθελα να αποδείξω κάτι.
Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο.
Το δελφίνι
έφυγε.
Όταν τελειώνουν, φεύγουν.
Κολυμπάτε αργά πίσω στο σκάφος.
Ακόμα να χωνέψετε αυτό που έγινε.
Ανεβαίνετε, κι ο καπετάνιος κάνει μπάρμπεκιου.
Λέει "Θέλετε λίγο κρέας;" Η Λουάνα λέει "Δεν θέλουμε τίποτα".
Πάτε στο μπάνιο και κλαίτε. Πλαντάζετε στο κλάμα.
Και μετά ξαφνικά ακούτε…
Και λέτε "Αμάν. Το δελφίνι γύρισε".
Ήταν ο καπετάνιος. "Παιδιά, γυρίσαμε στην παραλία".
Κατεβαίνετε, πατάτε στην άμμο
και νιώθετε ασφάλεια. Είστε στη στεριά.
Αλλά στο μυαλό σας ακόμα λέτε "Τι έγινε εκεί πέρα;"
Αγκαλιάζεστε. Για πρώτη φορά, καταφέρνετε να αγγιχτείτε
μετά το περιστατικό.
Ο Σαμουέλ κοιτάει πάνω από τον ώμο της Λουάνα
και βλέπει στον αγκώνα του
λίγο από το χύσι του δελφινιού.
Το τινάζει στο έδαφος.
Και τώρα, θέλω να σας ρωτήσω και τους δύο.
Τι θα κάνατε;
Θα σβήνατε το βίντεο από την GoPro και θα δίνατε αιώνιο όρκο
να μην ξεστομίσει κανείς από τους δύο ποτέ ξανά τη λέξη "δελφίνι";
Ή θα το λέγατε σε όλους;
Ακριβώς, παιδιά. Σιωπή.
Λέτε η γιατρός,
η διαφημίστρια ή η δικηγόρος να το είπαν σε κανέναν;
Αυτό δεν συμβαίνει.
Είναι επτασφράγιστο μυστικό.
Κανείς δεν τολμάει να πάει στην αστυνομία και να πει "Αστυνόμε, ο Φλίπερ
μας γάμησε. Θα κάνουμε καταγγελία".
"Πώς έμοιαζε;" "Σαν αγκαλίτσας".
Κανείς δεν φοβάται ένα δελφίνι, γιατί το όνομα είναι παγίδα.
Λήγει σε "-ίνι". Κανείς δεν το φοβάται.
Σε απειλούν. "Δώσε τα λεφτά, μη φας κλοτσιά με το μποτίνι". Σιγά!
Αν το έλεγαν δελφτζίλα, δεν θα πλησιάζατε καν στο νερό.
Ο δελφτζίλα πλακώνει φάλαινες.
Σέβεσαι τον δελφτζίλα.
Αλλά το δελφίνι…
Πάρτε τα προφυλακτικά. Έχουν ονόματα που σε καθησυχάζουν.
Αν τα έλεγαν Σπερμτζίλα, κανείς δεν θα τα ήθελε.
"Σπερμτζίλα; Βάζεις Σπερμτζίλα για να με γαμήσεις;
Το μουνάκι μου δεν χωράει ένα Σπερμτζίλα".
Είναι λάθος να λέμε το προφυλακτικό "καμιζίνια".
Ποιος είχε αυτήν τη φαεινή ιδέα; Η λέξη βγαίνει από το "πουκάμισο".
Και η βασική ιδέα του πουκάμισου
είναι ότι το κεφάλι μένει απέξω.
Κι αυτό ακριβώς δεν θέλουμε να συμβεί.
Έπρεπε να λέγονται "πουλόσκουφα" ή "σπερματοπνίχτες".
Μια δυναμική μάρκα θα ήταν η "Μωροστόπ".
Πας στο φαρμακείο και λες
"Πιάσε ένα κουτί Μωροστόπ γιατί έχω τρελή όρεξη απόψε".
Που λέτε, δεν ξαναμπήκα στο νερό, γιατί φοβόμουν.
Μπράβο σας που δεν φοβάστε.
Εκείνο το βράδυ
είχα το σόου μου, γι' αυτό πήγα εκεί.
Και όταν…
Όταν τελείωσε το σόου, ήταν τέλεια. Υπέροχο κοινό στη Νορόνια.
Ήμουν πολύ χαρούμενος.
Άρχισε να παίζει ο Τάτο των Falamansa.
Δεν ήταν οι Falamansa. Ήταν μόνο ο Τάτο.
Αλλά δεν νομίζω να έλεγε κανείς "Να πάρει, πού είναι ο μπασίστας;"
Ο κόσμος ήταν χαρούμενος.
Αρχίζω να χορεύω με μια κοπέλα. Τι υπέροχη νύχτα!
Και μετά, εντελώς ξαφνικά, σχηματίζεται ένας κύκλος στην αρένα
με το "Xote da Alegria".
Ένα ζευγάρι παρασύρεται, πέφτει πάνω μας
και χτυπάω το πόδι μου σε μια κοφτερή πέτρα.
Σαν μαχαίρι Ginsu.
Γδέρνει το δάχτυλό μου, και το δέρμα κάνει "Γαμώτο!"
Κι αυτή ήταν η στιγμή
που έκοψα το δάχτυλο του ποδιού μου
στη Νορόνια.
Ούτε καν…
Ούτε καν με ένοιαξε, σκέφτηκα ότι δεν ήταν τίποτα.
"Έχω χτυπήσει πολλές φορές. Ας χορέψω τώρα και το τσεκάρω αργότερα".
Μετά, το πόδι μου αρχίζει να κολλάει στο έδαφος. Λέω "Περίεργο.
Δεν φοράω πέδιλα με Velcro".
Όταν η κοπέλα έκανε πίσω, κοίταξα κάτω
και είδα μια λιμνούλα αίματος. Λέω "Ωραία.
Δεν μπορώ να συνεχίσω". Άγγιξα την κοπέλα στον ώμο.
"Γλυκιά μου;" Λέει "Ναι;"
Λέω "Κοίτα,
πρέπει να κάνουμε διάλειμμα".
Ρωτάει "Τι έγινε;" Λέω "Έτυχε μια αναποδιά.
Αντιξοότητες".
Αναζήτησα τον Παουλίνιο. Είναι μεγαλύτερος, είναι φίλος μου,
θα έχει μερικά λόγια σοφίας για να ξαλαφρώσει την ανήσυχη καρδιά μου.
Δεν ένιωθα χάλια. Απλώς ανησυχούσα για το αίμα.
Με την έξαψη από το σόου και το αλκοόλ, είχα μουδιάσει.
Λέω "Παουλίνιο, για δες αυτό".
Κοιτάει το πόδι μου, κοιτάει εμένα και λέει "Θα το χάσεις!"
Είμαι τύπος που πάει με το ρεύμα.
Αμέσως το δάχτυλό μου άρχισε να σφυροκοπάει.
Λέω "Όχι, θα χάσω το δάχτυλό μου!"
"Τουλάχιστον έγινε στη Νορόνια". "Όχι!
Θα πάρω τη μαμά μου".
"Γιατί;" "Πρέπει να πω κάπου ότι θα χάσω δάχτυλο.
Είναι το σωστό άτομο. 'Μαμά, το δάχτυλο που μου έδωσες; Το έχασα!'"
Ο Παουλίνιο φρίκαρε. "Θα ζητήσω να σε πάρουν με φορείο".
"Δεν περνάω από το πλήθος σε φορείο.
Ήμασταν στη σκηνή. Μας είδαν.
'Κοιτάξτε, ο Ροντρίγκο έκανε βαβά'. Με τίποτα.
Ζήτα καροτσάκι". Λέει "Γιατί;" "Είναι πιο αξιοπρεπές".
Δεν ζήτησε τίποτα.
Προηγήθηκε φωνάζοντας "Περνάμε, κάντε άκρη!"
Ακολούθησα κουτσαίνοντας,
πιτσιλώντας τον κόσμο με αίμα, λερωμένος.
Όταν έφτασα πίσω, ήμουν χάλια. Γεμάτος αίματα παντού, ένα ράκος.
Σήκωσαν το πόδι για να σταματήσει το αίμα.
Αίμα έσταζε από το πουκάμισο, από το σορτσάκι μου, από παντού.
Από μακριά έμοιαζε σαν να με μαχαίρωσαν οχτώ φορές σε καβγά.
Ή σαν να με πυροβόλησαν. Ο κόσμος τρομοκρατήθηκε,
φώναζε, καλούσε βοήθεια.
Και ξαφνικά ακούω…
Λέω "Απίστευτο! Ήρθε ο Μπρούνο Γκαγκλιάσο;"
Ευχαριστώ, κυρίες και κύριοι. Είμαι ο Ροντρίγκο Μάρκες.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΥΣ ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΜΠΙΓΚΑ ΚΑΙ ΡΑΦΑ.
ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΜΟΥ.
ΤΟΥΣ ΑΔΕΡΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΑΝΤ ΑΠ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΚΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη