Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
RODRIGO MARQUES W PROGRAMIE
R.M.!
Miałem dziś nie pić.
Jesteś sexy!
Super, że zauważyłaś.
Cieszę się, że was tu widzę.
Za was! Dziękuję za waszą miłość. Będzie fajnie.
Tytuł tego występu
to Król prostaków,
więc ucieszyłem się i zarazem zdziwiłem,
że Netflix kupił ten pomysł.
Pomyślałem, że to dziwne…
ale to firma, która wierzy.
Więc zacznę od wytłumaczenia,
skąd się wziął ten tytuł.
Ale najpierw muszę zapytać, czy są tu osoby nieletnie.
Ty? Jak masz na imię?
Mariana. Poproszę, żebyś wyszła.
Zwrócę ci pieniądze za bilet.
Przed salą czeka mleko.
Tylko żartuję. Spoko, ale wydaje mi się to dziwne.
Tytuł tego programu to Król prostaków,
nie Król Dzieci, więc…
Z tym programem zjeździłem Brazylię
i ostatnio miałem wśród widzów dziewięciolatka.
Małolat nie umie się nawet spuścić.
W tym wieku trochę się tylko potrzęsiesz.
Robisz buch-buch, myślisz, że to już i nic.
Mówiłem na to czysta solówka.
Masz przezwisko?
- Pchła. - Pchła?
Niech tak będzie.
Jesteś z mamą?
Ciocią?
Ale znasz tę osobę, tak?
Mrugnij, jeśli cię porwano.
Tylko dlatego, że ciocia kupiła ci colę, nie musisz z nią iść.
Jestem znany jako król prostaków
z powodu programu TV pod tytułem
A Culpa é do Cabral…
Podobał wam się.
Mówiłem tam o ludziach, którzy mi obciągają pałę,
o ocieraniu się pałą,
o pale na twarzach ludzi, w ich gardłach,
o spuszczaniu się na ludzi, czyli o mojej pale i ludziach.
Nigdy nie miałem problemów.
W szóstym sezonie powiedziałem, że wylizałem cipkę.
To jest rezultat.
Dostało mi się na portalach społecznościowych.
Ludzie mnie wyzywali,
wysyłali wiadomości typu:
„Rodrigo, to oburzające. Oglądam ten program z dziećmi”.
„Nie moja wina, że obracasz się w złym towarzystwie.
Zaproś kogoś, komu się to spodoba”.
Pchle się podoba, nawet tu przyszła.
Nie rozumiem tego.
„Musisz zrozumieć, że powtórkę programu puszczają o 11 rano”.
Mówię: „Wiem.
Wiem też, że cipkę można wylizać także w ciągu dnia”.
Gorąco polecam. Nie ma z rana nic lepszego
niż skręt, tapioka i cipka.
Można posypać płatkami kokosowymi,
jeśli akurat masz ochotę.
Choć może nie skręta.
Ten występ ma tytuł Król prostaków, ale nie ma z nim nic wspólnego.
Moi producenci powiedzieli: „Rodrigo,
w styczniu 2020 jedziesz w trasę z nowym występem”.
Nie wiedzieliśmy, że świat się kończy.
To było w lipcu lub sierpniu 2019.
„W styczniu?” Oni: „Owszem”. Mówię: „Za mało czasu.
Dziesięć lat pisałem swój pierwszy występ.
Jak mam napisać kolejny w mniej niż pół roku? Pogięło was?”.
„Powodzenia. Już sprzedajemy bilety”.
Spanikowałem.
Myślałem, że nie dam rady.
Zawsze miałem taką artystyczną wizję, żeby w programie
opowiedzieć tylko jedną historię.
Ale jaka historia może być aż tak interesująca,
żeby wypełniła cały występ?
Zagłębiłem się w to.
Zanurzyłem się we wspomnieniach,
szukając historii, którą mógłbym wam opowiedzieć.
Ale nic nie znalazłem.
Panika sięgnęła zenitu.
Szczęście się jednak do mnie uśmiechnęło.
Zostałem zaproszony na występ na Fernando de Noronha.
Żal dupę ściska?
Czy ktoś tu był na Noronha?
Pani? Kim pani jest z zawodu?
Lekarką? Sprawa jasna.
Typowa bywalczyni.
Tam? Ktoś podniósł rękę?
Czym pani się zajmuje?
Reklamą? Fajnie.
Czy ktoś tutaj był na Noronha? Po tej stronie słabizna.
Ktoś jeszcze? Tutaj.
Co pani robi?
Prawniczka? Chyba przestanę pytać.
Dziękuję za przybycie.
Rozumiem, czemu większość z was nie była na Noronha.
Mieszkacie w São Paulo. Ja mieszkałem w Recife, dużo bliżej.
Nie tak blisko, jakieś 500 km.
Nie udasz się tam wpław.
No i są tam też rekiny, co jest słabe.
Byłem na Noronha, dopiero gdy zamieszkałem w São Paulo.
Zaprosili mnie tam na występ.
I to na Noronha skaleczyłem sobie palec u nogi.
Myślałem, że to niczego sobie się tam skaleczyć.
Teraz mam na palcu bliznę i kiedy ludzie pytają, co to,
mówię: „To z Noronha. A co u ciebie?”.
Postanowiłem więc zrobić występ o Noronha i moim paluchu.
Ale tytuł Byłem w Noronha i skaleczyłem się w paluch
nie był zbyt nośny.
Więc użyłem podstępu
i przerobiłem go na Króla prostaków,
aby zwabić w ten sposób widzów.
A kiedy już przyjdą, poinformować ich,
że zakupili bilety na występ pod tytułem
Byłem na Noronha…
i skaleczyłem się w paluch.
Zaczynamy!
Życzę miłej zabawy.
RODRIGO MARQUES W PROGRAMIE
BYŁEM NA NORONHA I SKALECZYŁEM SIĘ W PALUCH
Wiecie, że byłem na Noronha i się skaleczyłem?
- „Co to za występ na Noronha?” - „Na festiwalu.
Pojedziesz na cztery dni i dasz półgodzinny występ”.
Mówię: „Świetnie. Tego mi właśnie trzeba”.
Mówią: „Będziesz ty i Paulinho Serra”.
„Niesamowite. To najlepszy dzień mojego życia”.
Bo uwielbiam Paulinho. Paulinho jest moim kumplem
i jednym z najlepszych komików.
Mówię: „Cztery dni z Paulinho w Noronha?”.
Oni: „Coś jeszcze”. Ja: „Co?”.
„Będzie też Tato z Falamansy”.
„Niemożliwe. Robi się coraz lepiej”.
Bo nawet jeśli zazwyczaj
słuchasz heavy metalu,
kiedy słyszysz: „Napisałem twoje imię na piasku”
od razu zaczynasz się bujać.
Nie możesz się powstrzymać.
Myślę: „Będzie mega.
Jadę na Noronha. Nie spakuję nawet spodni, tylko szorty”.
Wkładam szorty z Simpsonami i jadę na lotnisko. Krzywe spojrzenia.
Mam to gdzieś. Lecę na Noronha. Jestem ponad to.
Czuję się jak prawnik.
Wsiadam do samolotu pełnego lekarzy.
Dwóch gości za mną prowadzi bardzo ważną rozmowę,
którą zaraz wam przytoczę.
Jeden zwraca się do drugiego: „Hej!”.
Drugi szybko odpowiada: „Ho!”.
I zaczyna się rozmowa:
„Wiesz, że nurkowanie na Noronha
zaraz po locie samolotem
z powodu ciśnienia pod wodą i w samolocie
grozi eksplozją głowy?”.
Ja no to: „Co takiego?
Macie zamiar to trzymać w tajemnicy?
Pani stewardesso, ten pan ma komunikat!
Nurkowanie po tym locie równa się śmierć.
Głowa eksploduje.
Paracetamol nie pomoże”.
Lądujemy na Noronha.
Na lotnisku podróżnych witają agenci federalni.
Federalni noszą tam w pracy szorty.
Super. Nigdy wcześniej nie widziałem łydek federalnych.
To było coś. Gołe łydki federalnych.
Poczułem się swojsko.
Przepuścili nas. Nie odkryli trawki. Paulinho dobrze ją ukrył
Może teraz utrudniłem mu nieco życie.
Potem spotkaliśmy się z przewodnikiem,
który powiedział coś dziwnego. Spojrzał na nas i rzekł:
„Brunona Gagliasso nie ma na wyspie”.
Ja na to: „A ktoś pytał?”.
„Mówię, bo ludzie zawsze o to pytają.
Myślą, że syrena oznajmia jego przybycie.
Czas na orgię!”
Ja na to: „Słuchaj…
Powiesz coś więcej o tych orgiach?”.
- „Nie mają miejsca”. - „Nie kłam.
To wyspa. Jasne, że mają.
Nie chcę brać udziału. Chcę tylko popatrzeć”.
Musi być super patrzeć, jak Giovanna Ewbank
bzyka Brunona Gagliasso
i wchodzi Bruna Marquezine. Co za wspaniały dzień.
Jeśli poproszą, żebym dołączył,
podziękuję i powiem, że nie jestem godny.
Nie chciałbym…
Nie chciałbym zawyżyć BMI tej orgii.
Udaliśmy się do hotelu, zostawiliśmy bagaż
i poszliśmy na plażę przy ukrytej zatoczce,
którą polecił przewodnik. Nie ma tam dostępu od morza
z powodu skał i raf. Dostają się tam tylko małe zwierzęta.
Mówię: „Super”.
Zatem poszliśmy na plażę.
Noronha jest piękna. Widoki zapierają dech w piersi.
Tylko ja, Paulinho, przewodnik i kryształowo czysta woda.
Ludzie z reklamy wiedzą, o czym mówię.
To coś cudownego.
Byłem podekscytowany.
Jakby przewodnik to zainscenizował. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Dookoła w wodzie było całe mnóstwo
dzieci rekinów tu-tut-tudu.
Niewyobrażalna liczba dzieci rekinków tu-tut-tudu.
Były tu-tut-tudu wszędzie.
Całe mrowie.
Podjarałem się i robię Instastories.
Paulinho to starszak, więc filmuje.
Przewodnik mówi: „Hej, Rodrigo!”. „Co jest?”
On: „Idziemy?”. Ja: „Do hotelu?”.
On: „Nie, do wody”. Ja: „Co takiego?
A co z tymi rekinami?”.
On: „To nic takiego”. Ja: „To jednak coś”.
On: „Są malutkie”. Ja: „Małe rekiny. Dokończ zdanie.
Dośpiewaj sobie resztę”.
„To tylko dzieci”. Ja: „To nie są dzieci.
Nie mówią do nikogo »tatku«. Pogięło cię?
To drapieżniki!
Jestem z Recife. Wiem co nieco o rekinach”.
Wtedy zażartował, bo ludzie często żartują sobie z komików.
To podobno wpisane jest w nasz zawód.
Obowiązek służbowy.
„Musisz zrozumieć, że tutaj na Noronha
zwierzęta są w naturalnym środowisku,
zatem ekosystem działa jak trzeba.
Nie ma powodu, by rekin zainteresował się niskogatunkowym mięsem”.
A ja: „Nie wystarczy mnie znieważyć, żebym wszedł do wody.
Poza tym,
co jeśli dziś rekiny mają ochotę na śmieciowe żarełko?
I ja się akurat przytrafię?”.
Jeśli rekin robi sobie przerwę w diecie,
nie zadowoli się ziemniakiem.
Paulinho Serra wszedł do wody mimo moich ostrzeżeń: „Paulinho,
stracisz rękę”.
Jeśli ktoś spyta, jak stracił rękę, powiem, że przez głupotę.
Zaczynam filmować.
Jakieś 25 metrów od nas zauważyłem bardzo białą dziewczynę.
Bardzo, bardzo białą.
Superbiałą.
Jeśli byłaby odrobinę bielsza, byłaby czarna.
Wywróciłaby paletę kolorów.
Niesamowicie biała.
Podoba mi się ten żart. Sprzedam go producentowi farb.
Zbliżał się do niej rekin,
wcale nie taki mały, trochę większy…
To był rekin typu Pchła.
Rekin nastolatek, uzależniony od Free Fire.
Paulinho pomyślał, że ją ostrzeże.
Odwrócił się i krzyczy:
„Hej!
Żarłacz!
Żarłacz jest blisko!
Żarłacz!
Żarłacz jest blisko!
Blisko!”.
Wystraszona dziewczyna podniosła głowę
i krzyczy:
„Nie, już jadłam”.
Była z Teresiny.
Myślała,
że krzyczał:
„Żarło i piwsko”.
„Co to za natarczywy sprzedawca prostak?
Sprzedaje jakieś jedzenie,
ale nie wiadomo jakie.
Może jakiś regionalny specjał”.
Opuściliśmy plażę czerwoni ze wstydu.
Wieczorem poszliśmy do baru.
Przewodnik nas zabrał i powiedział: „Posłuchajcie.
Nie pijcie za dużo, bo wcześnie rano wypływamy.
Jeśli będziecie na kacu od razu dostaniecie choroby morskiej”.
Ja: „Nie chcę jechać”.
On: „Będzie super”. Ja: „Nie”.
- „Wszyscy jadą”. - „Czyli kto?”
„Tato, rodzina Tato, jego dzieci, żona,
miejscowi, nie pamiętam nazwisk.
Thalita Rebouças i jej przyjaciółka”.
Znacie Thalitę Rebouças?
- Tak. - Nie.
To nie ma najmniejszego znaczenia.
Jest świetna. Uwielbiam ją.
Ale w tym programie wystąpi bardzo krótko.
Będzie tego.
„Będzie muzyka, piwo, grill, nurkowanie”.
Mówię: „Nie będę nurkować”.
On: „Może ci się zachce”. Ja: „Nie zachce”.
On: „Jutro zdecydujesz”. Ja: „Zdecyduję teraz”.
Następnego dnia rano wsiadamy na motorówkę i wypływamy.
Docieramy na otwarte morze. Jest tam kilka innych motorówek.
Wszystkie mają grilla. Nie wiedziałem, że tak się robi.
Kapitan zajmuje się grillowaniem.
Utalentowany gość.
Francja elegancja.
Facet w czapce marynarskiej obraca na grillu steki.
Wilk morski, Kapitan Karkówka.
Mój to był miły starszy facet.
Świetnie się z nim gadało, snuł morskie opowieści.
Spytałem, czy gdybyśmy popłynęli przed siebie
dotarlibyśmy do Afryki.
Powiedział, że nie mamy tyle paliwa.
Pojawił się przewodnik. Pytam, o co chodzi.
On: „Nurkujesz?”. Ja: „Już o tym mówiliśmy.
Nie pływałem wczoraj z małymi rekinami.
Czemu miałbym pływać z dużymi? Pogięło cię?”.
On: „Tutaj jest spokojniej niż tam, gdzie byliśmy wczoraj”.
Ja: „Czyli wczoraj nie było spokojnie?
Chyba cię rozgryzłem, stary”.
On: „Tutaj nawet nie zobaczysz rekinów”.
Ja: „To ma mnie przekonać?”.
- „To są żarłacze cytrynowe”. - „Nie jestem biologiem.
To nic dla mnie nie znaczy.
Jak mam zareagować? »Było tak od razu«?”
„Wszyscy wiedzą, że żarłacze cytrynowe nie gryzą.
Najwyżej oczy cię popieką”.
„Nie próbowałem morskiej lemoniady”.
Paulinho Serra ma chyba dwie pary jaj.
Niczego się nie boi.
Nie widziałem nikogo tak nieustraszonego.
Pływał jak gdyby nigdy nic.
Zobaczył płaszczkę i krzyczy:
„Płaszczka!”.
Krzyczę: „Uciekaj!”.
A on: „Przynieś mi GoPro, chcę nakręcić wideo”.
Ja: „Co takiego?”.
- „Chcę nakręcić filmik”. - „Po co?”
- „Chcę uwiecznić płaszczkę”. - „To ją sobie wygoogluj.
Zobaczysz ich setki.
Nawet w 4K.
Mam ci przysłać plakat do domu?
Przyślę ci plakat w ramce”.
„To GoPro mojej córki, prosiła, żebym kręcił filmiki”.
Ja: „Ale czemu z płaszczką? Nakręć grilla.
Nakręć plażę.
Ten sprzęt ma zoom? Afryka jest tam”.
„Płaszczki są nastawione pokojowo”. Ja: „Paulinho…
Nie jesteś kamerzystą z Animal Planet.
Płaszczki są niebezpieczne.
Znasz kogoś, kogo zaatakowały?”.
On: „Nie znam”. Ja: „Widzisz? Nikt nie przeżył.
Naprawdę chcesz się tak narażać? Droga wolna.
Idź!”.
I poszedł.
Płaszczka patrzy i robi: „He?”.
To była niekumata płaszczka.
Paulinho wraca wyczerpany.
Daje mi GoPro i mówi: „Obejrzyj to. Piękno natury”.
Obejrzałem całe osiem minut wideo. Byłem pod wrażeniem.
Paulinho Serra skierował GoPro w odwrotnym kierunku.
Na filmie widać reakcje
Paulinho Serra na płaszczkę.
Płaszczki ani widu, ani słychu.
Wątpię, czy tam w ogóle była.
Mówi, że można zobaczyć jej odbicie w jego oczach.
Ale trzeba wierzyć.
Przewodnik nie dawał za wygraną: „No to co?
- Nie wchodzisz?”. - „Mówiłem już kilka razy”.
On: „Jest super”. Ja: „Nie, stary”.
On: „Nie umiesz pływać?”. Ja: „Nie obrażaj mnie”.
On: „To o co chodzi?”. Ja: „Stary, chodzi o to,
że przeżyłem traumę”. On: „Jaką traumę?”.
Ja: „Masz czas?”. On: „Mam”. „To posłuchaj”.
„Gdy byłem młodszy…”
Starszy od Pchły.
Już podwyższałem wartość PKB, pracowałem.
Zacząłem odkładać pieniądze
na wyjazd do Afryki,
konkretnie do RPA.
Marzyłem o nurkowaniu z rekinami ludojadami.
To brzmi jak szaleństwo,
ale widziałem dokument,
w którym stwierdzono, że ludzie są na szczycie
łańcucha pokarmowego wszystkich gatunków zwierząt na ziemi.
Jesteśmy na samej górze.
Ktoś się ucieszył.
Dziwne, ale tak jest.
Jesteśmy numerem jeden,
bo wynaleźliśmy broń, auta, samoloty.
Nie my konkretnie. My siedzimy na sztucznej plaży.
Ktoś tam…
Ktoś to wszystko wynalazł, a my powiedzieliśmy: „Fajnie!”.
Rekin ludojad jest na drugim miejscu po nas.
Nieuzbrojony.
Gdyby nauczył się trzymać nóż kuchenny,
mielibyśmy przesrane.
Więc chciałem wykorzystać okazję, póki jest czas.
Spojrzeć mu prosto w oczy i powiedzieć: „Co jest, wiceliderze?”.
Mój mały Everest. Oczywiście nurkowałbym w warunkach kontrolowanych.
Nurkujesz w zamkniętej klatce.
Wrzucają do wody mięso.
Rekina przyciąga zapach krwi,
cykasz fotkę, dajesz na Instagrama, sukces.
Nie ma jednak gwarancji, że rekin się pojawi,
bo nie sponsorują ich biura turystyczne.
Więc pojawia się dylemat.
Jeśli się nie pojawi, nie dostajesz zwrotu kasy.
Reklamacji nie przyjmujemy. Bo łódź popłynęła i rzucili mięso.
Więc skończy się na przejażdżce łódką
i kilkoma chwilami pod wodą z mięsem.
Żaden cytat dodany do fotki na Instagramie nie pomoże.
Ani Caio Fernando Abreu.
Ani Mały Książę.
Jesteś odpowiedzialny za mięso, które oswoiłeś.
Bezużyteczne.
Czemu nie wszedłem do wody? Bo obejrzałem filmik.
Facet mógł być
jednym z nas, turystą.
Włożył piankę…
Nie wiem, czemu ten filmik jest w internecie.
Wkłada piankę. Jest ze znajomymi.
Ale wchodzi do klatki przed znajomymi. Buch!
Zanim zdążyli dołączyć,
przybył rekin ludojad.
Jest wściekły.
Patrząc na niego, pomyślałem, że chyba pracuje na poczcie.
Musi komuś dostarczyć paczkę.
Rekin skacze.
Nie wiedziałem, że skaczą. A owszem.
Uderza w kadłub łodzi
i wpada wprost do klatki.
Niektórzy tu westchnęli.
Mamy tu 800 osób. Ja oglądałem ten filmik sam jak palec.
Łańcuch się poluzowuje,
klatka idzie na dno
z facetem i wiceliderem w środku.
Facet był nieuzbrojony.
Nie wiem, jak wy, ale bez broni nie jestem taki chojrak.
Nawet z bronią nie jestem.
Bo nie umiem jej używać.
Nie mieszczę się w pierwszej setce.
Uciekłem kiedyś przed kapibarą.
Jak mógłbym…
zagrozić mieszkańcom dżungli?
Miałem występ w Rio Branco.
Po występie odpoczywałem w garderobie.
Nagle zza krzaka wyłania się kapibara.
Spojrzała mi w oczy i…
Rzuciła się w moją stronę.
Chyba mnie nie rozpoznała.
Więc ratowałem się
ucieczką.
Uznałem to za prawidłową reakcję
w tym czasie.
Nie wiem, jak atakują kapibary.
Jeśli zasłonię brzuch, może zaatakuje mi twarz?
To mnie martwi.
Bo zwierzęta mogą w każdej chwili przeciw nam powstać.
I chyba nie jesteśmy na to gotowi.
Nasz gatunek jest bardziej kruchy niż nam się wydaje.
Tak. To prawda.
Najgroźniejsze dla nas zwierzę?
Wszyscy myślą, że lew,
rekin lub hipopotam. Nie. To komar.
Taki maciupki.
Maciupki dupek. Tak.
Nie możemy namówić się ze znajomymi, żeby spuścić mu bęcki.
Komar przylatuje, gryzie i odlatuje. Malaria.
Tak po prostu.
Czwarty czy piaty najgroźniejszy dla człowieka gatunek
to krokodyl różańcowy,
który może żyć w morzu.
Też o tym nie wiedziałem.
Dlatego myślę, że niezły z niego kozak.
Podpływa, a ludzie na to: „Co?
Nie jesteś w rzece?”.
Giniesz, zanim skończysz pytanie.
Mówisz: „Byłem na plaży.
Skąd się tu wzięła ta wielka pororoka?”.
Zawsze się zastanawiałem, jakie zwierzę
pokonałbym w walce wręcz.
Doszedłem do wniosku, że fokę.
Bo foki
nie mają ramion.
Wypierdalaj, foka.
Mother-foka.
Nie ma mowy o bloku.
Jak taniec na rurze.
Powolne ześlizgiwanie się.
Poznaj moc dżu-dżitsu.
Brazylijskiego.
Ani o przyduszaniu, bo się wyślizgnie
jak mydło.
Mógłbym pokonać gołębia.
Gołębie mnie wkurzają. Działają mi na nerwy.
Każdy człowiek marzy o lataniu.
Gołębie potrafią latać, ale tego nie robią.
Wolą sobie pochodzić.
Albo pobiegać.
Są jak ten airbus na pasie startowym.
Ty: „Co tam, airbus?”. Airbus: „Trasa do Rio”.
„Drogą lądową?”
„Tak. Zahaczę o Pieczonego Kurczaka”.
Ta sieciówka to dziwne miejsce.
W Pieczonym Kurczaku nie sprzedają pieczonego kurczaka.
Poszedłem tam raz i zamówiłem.
Kelner: „Nie ma w menu”. Ja: „Ale jest w nazwie”.
- „Mamy smażonego kurczaka”. - „To zmieńcie szyld”.
A gołębie latają tylko w dwóch sytuacjach.
Żeby nasrać nam na głowę…
Cierpią na wstydliwość dupy.
Są z kumplami i mówią:
„Idę zrobić kupę”.
Odlatują, załatwiają się i przewietrzają sobie tyłek.
Albo kiedy tupniesz nogą.
Wtedy pamiętają, że potrafią latać.
Trzy!
Trzy machnięcia skrzydłami do najbliższego chodnika.
Pozwiedzajcie świat, zobaczcie Europę albo Oceanię.
Wolą udawać bezdomnego na dworcu.
Ptasie móżdżki.
Nie mówię, że chcę pobić gołębia.
Nie chcę, żeby ktoś to źle zrozumiał.
Jestem przyjazny zwierzętom.
Miałem zwierzęta w dzieciństwie.
Moim marzeniem było mieć
psa rasy husky syberyjski, ale mama się nie zgodziła…
Rzekomo dlatego, że mieszkaliśmy w Recife
a husky był z Syberii.
Zatem…
zgodziliśmy się,
że klimat źle by na niego wpłynął.
Więc jeśli ktoś tutaj lub ktoś z widzów Netflixa
jest fanem Luisy Mell
lub Johna Wicka,
to zapewniam, że jestem przeciwny okrucieństwu wobec zwierząt.
Mówię tylko, że jeśli kiedyś musiałbym walczyć z gołębiem,
żeby trochę podciągnąć ludzkość
w rankingu łańcucha pokarmowego, zrobiłbym to.
Jestem gotowy na tę walkę.
Ale nie wyzywam gołębia na solówkę.
Ale dla dobra ludzkości albo jeśli mnie gnojek zaatakuje,
gruchnę go.
Jestem gotowy.
Wszyscy panikują na łodzi. Facet pod wodą z rekinem.
Ludzie krzyczą.
To kompilacja krzyków w różnych językach.
Cisza.
Na powierzchnię wypływa krew. Mnóstwo.
Bardzo dużo.
Ludzie panikują jeszcze bardziej.
Rekin odpływa.
To była krew rekina. Skaleczył się, wydostając się z klatki.
Ale spoko. Pokazuje teraz bliznę kumplom
i mówi: „To z walki z liderem łańcucha pokarmowego”.
Woda się uspokaja, krew się rozmywa i wypływa głowa.
Przyłączona do ciała.
Ludzie wyciągają faceta. Dziwnie idzie.
Choć nie wiem, jak chodził wcześniej.
Ale wygląda na deczko poruszonego.
Był jakby… Był wstrząśnięty.
Zdejmują mu maskę, zaczynają zadawać pytania.
Milczy. Każą mu usiąść, kamera robi najazd na jego twarz.
Wszyscy krzyczą, on milczy. Najazd na oczy.
Wszyscy krzyczą, on milczy, najazd na oko.
Wszyscy krzyczą, on milczy, najazd na źrenicę.
Wszyscy krzyczą, on milczy, filmik się kończy.
Wtedy powiedziałem sobie: „Pierdolę, nie jadę”.
Ewidentnie nie został fizycznie zraniony,
ale w jego oczach wyraźnie widać było,
że przez 10 lat w każdy wtorek i czwartek czeka go terapia.
A moje ubezpieczenie tego nie pokrywa.
No i pewnie narobił w gacie,
a piankę można zdjąć, tylko ściągając ją od góry.
Więc zostawia ślad gówna i wstydu
od tyłka aż do karku. A ludzie pytają:
„Miałeś być kozakiem a osrałeś się?”.
A facet: „Nie, osrałem się, żeby wetrzeć gówno w oczy rekina.
Rekin ma teraz jęczmień na oku”.
Rekin mówi: „Może ktoś podmuchać?
Nie wiem, co to było. Rzucili mięso,
myślałem, że dla mnie. Podpłynąłem, podskoczyłem,
uderzyłem w coś, wpadłem do klatki. Był tam gość. Mówię: »Stój!«,
a facet wsadza sobie palec w dupę i wkłada mi go do oka.
Dwa razy!
Co to za gówniany cios?
Co to miało być?
A potem się jeszcze skaleczyłem.
Jak rozgryzę nóż kuchenny, gość ma przejebane”.
Drugi raz był w Manaus. Jeśli możecie, jedźcie.
Wy wszyscy lekarze.
Manaus robi wrażenie.
Piękne miasto, cudowne. Kiedy pójdzie się do lasu,
gdzie nie spojrzeć, obrazek jak z tapety Windowsa.
Niesamowite.
Zobaczyłem drzewo i pomyślałem: „Widziałem je na moim laptopie”.
Dokładnie to drzewo.
Zakumplowałem się z przewodnikiem i powiedziałem:
„Chcę coś zobaczyć. Jutro wyjeżdżam.
Pokaż mi wszystko, lasy, rzeki, Indian, wszystko”.
Mam bzika na punkcie Indian.
Serio. Byli tu przed nami, więc wiedzą więcej. Są autentyczni.
A widziałem ich tylko w szkole, w Dniu Indian.
Byli nimi moi przebrani koledzy,
więc chyba się nie liczy.
Indianie z lokami.
Grubi.
Nie istnieją grubi Indianie.
Więc wyruszyliśmy.
Facet mówi: „Odwiedzimy indiańskie plemię.
W samym sercu lasu”.
A ja: „Na krawędzi wystarczy”.
Szliśmy i szliśmy, bo to było zajebiście daleko,
ale widoki jak z obrazka. I nagle las się rozstępuje.
To było niesamowite.
Wielkie plemię indiańskie. Ogromne.
Bardziej kozackie niż w szkole.
Ci goście by dostali dobre oceny.
Poznałem Indianina o imieniu Kuiaiá.
Fajny facet, fajny Indianin.
Kuiaiá to tam tak popularne imię, jak Enzo tutaj.
Zacząłem z nim gadać.
Kuiaiá mówi: „Jeśli pójdziesz w tym kierunku,
w głęboki las…”. Ja: „Nigdzie nie idę”.
„Jeśli byś poszedł…” „Nie, znam siebie.
Zostanę z innymi.
Ty też tu zostałeś. Czemu miałbym tam iść?
Byłeś tam kiedyś?”
Mówi: „Nigdy”. Ja: „To o czym ty mówisz?”.
On: „Jeśli będziesz szedł przez dziesięć dni,
dotrzesz do nikomu nieznanego plemienia”.
Ja: „A ty skąd o nim wiesz?”.
On: „Szaman mi powiedział”.
„A ty mu uwierzyłeś na słowo?”
Coś rzeźbił w drewnie podczas naszej rozmowy.
Kiedy skończył, pokazał mi.
To był drewniany leniwiec zwisający z gałęzi. Piękny.
Mówię: „To niesamowite. Gratulacje”. On: „Podoba ci się?”
Ja: „Jasne”. On: „Serio?”.
Ja: „Serio, jesteś artystą”.
Pyta: „Chcesz go?”. Ja: „Dajesz mi go?
Oczywiście, że go chcę”.
On na to: „Sprzedaję”.
Ja: „Kapitalizm pełną gębą, co Kuiaiá?”.
On: „Chcesz go?”. Ja: „Już nie chcę”.
On: „Czemu nie?”. Ja: „Myślałem, że to prezent.
Nie potrzebuję w mieszkaniu
nowych ozdób”.
On: „Kup sobie na pamiątkę”.
Ja: „Mam dobrą pamięć.
I zrobiłem trochę zdjęć i filmików”.
On na to: „Poważnie, ten jest wyjątkowy”.
Ja: „Widzę 80 takich samych na zapleczu”.
On: „Zrobiłem go na twoich oczach”. Ja: „To indiańskie bzdury.
Ile kosztuje?”.
On: „Pięćdziesiąt”. Ja: „Reali?”.
Nie wiedziałem, czy mają może kryptowalutę.
Ale to była bardzo wysoka cena.
Ja: „50? Poważnie? Niech cię licho.
Mówiłem ci, że mieszkam teraz w São Paulo.
Jest tam ulica 25 de Março.
W tę stronę, 35 dni przez las.
Prosto przed siebie.
Znajdziesz…
Znajdziesz tam to plemię,
gdzie za 15 reali…
kupisz Spider-Mana
z karabinem maszynowym.
Wiesz, że Spider-Man nawet nie nosi karabinu maszynowego?
To dodatek,
który dostaniesz na 25 de Março, a którego Marvel ci nie da.
A ty chcesz mi sprzedać za 50 nieuzbrojonego leniwca,
który pewnie by nie wygrał z foką?”.
On: „To ręczna robota”. Ja: „Oczywiście, że tak.
Kto by marnował czas na maszynę do robienia drewnianych leniwców.
Planeta nie potrzebuje ich aż tak, żeby zastosować fordyzm
i stworzyć linię produkcyjną na masową skalę,
żeby zaspokoić globalny popyt na drewniane leniwce”.
- „Ile byś zapłacił?” - „Nie chcę cię obrazić”.
On: „Podaj kwotę”. Ja: „Kuiaiá…
Dam ci dwa Spider-Many”.
Pomyślałem, że to uczciwa cena.
Kuiaiá też.
Moim błędem było otwarcie portfela. Był w nim jeden banknot.
Pięćdziesiątka.
Jak byście tam byli.
Pięćdziesiąt reali.
Kiedy Kuiaiá na niego spojrzał…
Zobaczyłem to w jego oczach. Prawdziwy indiański gniew.
Pomyślałem: „Strzeli do mnie z łuku.
Ucieczka na nic się nie zda.
A jeśli jest jakimś indiańskim snajperem?
Nie chcę dostać w głowę brezylką”.
Kuiaiá milczał przez trzy długie sekundy.
To bardzo długa niezręczna cisza.
Zwłaszcza w środku lasu.
W końcu przerwał milczenie, mówiąc:
„To jest nieźle pojebane”.
Ja: „Nie wiedziałem. Nie targowałbym się,
gdybym wiedział, że tyle mam. Masz wydać resztę?”.
On: „Nie mam”.
Ja: „Jak chcesz być biznesmenem, jeśli nie masz, jak wydać reszty?”.
Wszystko, co tu mówię, to najświętsza prawda,
ale na waszym miejscu zrobiłbym się podejrzliwy.
Dlatego ostrzegam was z wyprzedzeniem,
żebyście potem mnie nie podejrzewali.
Kuiaiá obraca się na prawo
i wyciąga ze swojej torby na ramię
terminal do kart kredytowych.
Ja na to: „Pierdol się.
Tu nie ma sygnału.
Kiedyś wystarczyły wam paciorki,
a teraz mam płacić kartą?”.
Sygnał się znalazł.
Po dziś dzień nie wiem jak. Byliśmy pośrodku lasu.
Nie mam pojęcia.
Pewnie małpy latają po lesie z ruterami na głowach.
Do dziś zastanawiam się, jak może być sygnał tam,
gdzie może cię zaatakować jaguar,
gdy twoje 4G idzie się jebać o sosenkę.
Ktoś tam nawet streamingował
w Twitch TV podczas połowu.
Zapłaciłem kartą.
Nubanku.
Kredytową.
Dostałem powiadomienie na telefon:
„Zakład rzemieślniczy Kuiaiá”.
„Pierdol się, Kuiaiá”.
Kupiłem leniwca. Serio.
Wisi na gałce szafy.
Co noc patrzę leniwcowi w oczy i mówię: „Kuiaiá…”
I zasypiam.
To mój lexotan.
Kierujemy się do rzek. W Brazylii mamy Rio Negro i Solimões.
Płyną równolegle, nie mieszając się. Spotykają się i odpychają.
To stara waśń. Nie wiem, co się stało. Nie moja wina.
Przewodnik każe włożyć rękę do wody.
Wkładam. Rio Negro, bo woda zimna.
W Rio Solimões woda jest ciepła, jakby Bóg do niej nasikał.
Facet mówi: „To jest świetne miejsce do nurkowania. Nurkujesz?
Ludzie przyjeżdżają tu z całego świata, bo to odnawia ducha”.
Ja: „Mojemu duchowi nic nie trzeba. Dzięki”.
On: „Nie nurkujesz?”. Ja: „Nie”. Pyta czemu.
„Bo kręcili tu Anakondę. Widziałem ją dwa razy”.
On: „Nie bój się”. Ja: „Nie widziałeś filmu”.
On: „Wszystko spoko, tylko nie sikaj”.
Ja: „Nie mam zamiaru, ale dlaczego nie?”.
Nikt nie sikał w filmie.
„Żyje tu ryba o nazwie kandyra.
Jeśli zaczniesz sikać, dostanie ci się do fiuta
i zje cię od środka”.
Ja: „Czemu miałbym nurkować w wodzie z takim wrogim wrogiem?
W Recife moja matka mówiła,
że jeśli się nasika do basenu z chlorem, woda zmieni kolor.
Tutaj w Manaus kara za sikanie
jest nieco surowsza”.
On: „Nie sikaj. Nie wytrzymasz?”.
Ja: „Wytrzymam.
Problem w tym, że jeśli w wodzie pojawi się wąż, przestraszę się
i mogę trochę popuścić.
A nie wiem, czy kandyra odróżnia popuszczenie ze strachu
od sikania z braku szacunku do jej domu.
Jeśli tego nie odróżnia,
to może dostać mi się do fiuta i dać czadu.
Nie chcę wiedzieć, co się dzieje, jeśli zrobisz w gacie.
Przybędą delfiny z karabinami i mnie wyruchają? Nie.
Nie będę ryzykował.
Kumasz, czemu nie nurkuję?”.
„Tu jest inaczej, jesteś w Noronha,
nie w RPA czy Manaus”.
„To ta sama woda.
Mogę co najwyżej zaryzykować wejście do wody z chlorem”.
On: „Nie ma się co bać”. Ja: „Nie wchodzę. Słyszałeś”.
Całej tej rozmowie przysłuchiwał się
Tato
z Falamansy.
Podchodzi do nas i mówi:
„Słyszałem wasza rozmowę”.
To dlatego wiem,
że się przysłuchiwał.
Mówi: „Nie wchodzisz?”.
Ja: „Nie słyszałeś, co mówiłem?”.
Tato jest poetą, muzykiem, artystą, lubi się bawić, ma długie włosy.
Mówi piękne rzeczy,
wypowiada mądre słowa i odchodzi, żebyś się nad nimi zastanowił.
Mówi: „Rodrigo,
moje dzieci są w wodzie”.
Ja: „To nie moja wina, że ich nie lubisz”.
On: „Rodrigo, ty i morze, zasada wzajemności”.
Ja: „Nawet nie wiem, co to znaczy”.
On: „Natura to abstrakcja.
Nie możesz działać wbrew niej”.
Ja: „Pierdol się.
Robisz mnie w jajo? Co ty wygadujesz?”.
Tato tu jest. Wie, że to prawda.
Mówię: „To żarłacze cytrynowe. To zabójcze Pepsi Twist.
Pogięło cię?”.
Wszyscy weszli do wody. Wszyscy.
Został tylko kapitan Karkówka.
Piłem, a kiedy piję, robię się odważny, więc mówię: „Panie kapitanie.
Chce pan popływać? Popilnuję łajby”.
Ale nie był zainteresowany.
Ale widział, że piję i potraktował mnie jak dziecko.
Podrzucił mi pomysł. Łyknąłem go.
Kiedy obudziłem się rano, powiedziałem: „Kapitanie Karkówka”.
Spytał: „Boisz się rekinów?
Powiem ci coś. Trzymaj się blisko łodzi.
Kiedy podpłyną rekiny, najpierw zaatakują innych”.
Ja: „Fakt, kapitanie Karkówka.
Zanim skończą przystawkę,
zdążę wrócić na pokład.
A jeśli mnie tu przydybią, to spoko, zasłużyły.
Nie mam zamiaru wchodzić w drogę darwinizmowi”.
Wskoczyłem.
Woda dostała się do maski.
Wróciłem rozczarowany,
bo maska nie spełniła swojego zadania.
Krzyczę do przewodnika: „Mam wodę w masce”.
On: „Napluj i włóż z powrotem”.
„Możesz to powtórzyć głośniej, bo chyba się przesłyszałem”.
On: „Napluj i włóż ją z powrotem”.
Ja: „To twój fetysz, nie mój”.
On: „To tak działa”. Ja: „Niemożliwe”.
On: „Tak”. Ja: „Zadzwońmy na infolinię.
Włączmy funkcję głośnomówiącą”.
„Napluj i włóż z powrotem”.
Ja: „Nie mam zamiaru tego zrobić”.
„Ja mam to za ciebie zrobić?
Nie jestem twoją dziwką na posyłki”.
Rozwiązałem to na własny sposób.
Zanurkowałem…
„Noronha jest mega pod wodą”.
Bałem się, że coś na mnie wskoczy.
I tak się stało. Żółw morski.
Pod wodą są szybkie. Nie wiedziałem.
Nie wiem, czy wszystkie takie są, ale mój miał chyba motorek w dupie.
A może załapał się na wir,
płynął z górki lub coś w ten deseń.
Ktoś go wrzucił i krzyknął: „Gaz do dechy!”.
Był wielki. Gruby wojowniczy Michelangelo.
Drałuje obok mnie. Nie wiedziałem, co zrobić, więc krzyczę: „Żółw!”.
Ale pod wodą to brzmi jak…
Spojrzał na mnie gniewnie.
To był żółw aktywista.
Rzucił we mnie słomką.
Na pancerzu miał tatuaż z logo Greenpeace
i znaczek PETA, na głowie czepek Speedo,
a do tego ulotki zielonych.
Wcisnął gaz do dechy i odjechał.
Patrzyłem za nim i myślałem, że to piękna istota.
Znów woda wleciała do maski.
Wracam na powierzchnię, oczyszczam maskę, coś zaczynam widzieć.
Zauważam w oddali płetwę.
Mówię: „Świetnie. Nadchodzi śmierć”. Więc…
Wracam na motorówkę.
Z tachykardią.
Siadam na krześle.
Przeżyłem!
Zegarek wibruje. Patrzę, a tam:
„Gratulacje. Zacząłeś nowy bieg”.
Zegarek gówno wie.
Przewodnik podpływa do łodzi i mówi:
„Co się stało? Wracaj do wody”.
Ja: „Nie”. Pyta: „Czemu?”. Ja: „Jest w wodzie”.
Pyta: „Co takiego?”. Mówię: „Bestia”.
- „Jaka bestia?” - „Rekin. Cytrynowy zabójca”.
Pyta: „Tam?”. Mówię: „Zgadza się”.
On: „Podpłynę sprawdzić”. Ja: „Co?”.
Ile płacą tym ludziom?
Pokazujesz im niebezpieczeństwo,
a oni idą na pewną śmierć?
„Nie mogę się doczekać”.
I odpłynął.
Premia za pracę w niebezpiecznych warunkach?
„Paulinho, wracaj na łódkę. Już po przewodniku.
Miły gość. Nie zasłużył na śmierć, mimo dziwnego fetyszu”.
Przewodnik wraca za niecałe pięć minut.
Mówi: „Rodrigo, wracaj do wody!”.
- „Nie chcę”. - „Wracaj”.
Ja: „Dzięki. Nie chcę”.
On: „To nie rekin”. Ja: „A co?”.
On: „Delfin”.
Ja: „Ich też się boję”.
- Boicie się delfinów? - Nie!
Kozaki z was.
Ktoś odpowiedział, że nigdy nie widział delfina.
Świetnie. Urocze.
Ale nie ma sensu.
Nigdy nie widziałem odbezpieczonego granatu,
ale wiem, że się go boję.
Super, że się nie boicie.
Niech znajdę tu parę. Jesteście parą?
Ile jesteście razem?
Trzy lata? Miło.
Trzy lata razem i ośmiomiesięczne dziecko.
To po ptakach.
Koniec zabawy.
Nie boicie się delfinów. Super. Jak ci na imię?
Luana. Czym się zajmujesz?
Jesteś nauczycielką? Czego uczysz?
W przedszkolu? To super.
Nie wzbogacisz się, ale to miłe.
Powinni wam więcej płacić. Ale cieszę się.
To na pewno satysfakcjonująca praca.
- Jak c na imię? - Samuel.
Kim jesteś z zawodu? Samuel i Luana.
- Kierownikiem sceny. - To znaczy, że często robisz sceny.
Ciągłe zmiany scenerii.
Cały świat to scena.
Po trzech latach związku postanawiacie świętować w Noronha.
Co cztery lata jak mundial.
Wsiadacie do samolotu, lecicie do Noronha,
wskakujecie na motorówkę. Otwarte morze, nurkowanie.
Samuel idzie pierwszy. Wkłada kąpielówki,
to dopiero zmiana scenerii.
Luana jest na łodzi, prowadzi zajęcia przez Zooma.
Rodzice każą dzieciom patrzeć na nauczycielkę.
Samuel odpływa i widzi delfina.
Jesteś przeszczęśliwy, co? Kurwa, stary. To delfin.
Krzyczy do niego…
Delfin odpowiada…
Mówi do siebie: „Delfin płynie w moją stronę.
Będę mógł się z nim pobawić?”.
Czemu nie? Czym się zazwyczaj bawisz?
Czym się bawi kierownik sceny?
Całą scenografią. Dotyka wszystkiego na scenie.
Wyobraź sobie delfina, jego skórę. Szaleństwo.
Samuel ekscytuje się bardziej i krzyczy:
„Luana! Chodź do wody!
Mam niespodziankę”. Ale nie mówi, co to jest.
Delfin się zbliża, jakby cię znał.
Prawie jak delfin ze scenografii. Kumpel.
Sadowi ci się na klatce, przytula się.
Zaczynasz go głaskać.
To twoja chwila. Twój moment.
Od ogona do karku.
Co za radość.
Juliana szybko się zbliża.
Powiedziałem Juliana?
Luana! Luana szybko się zbliża, ma na głowie GoPro.
Luana szybko podpływa.
Zatrzymam tę historię na chwilę. Zaraz do niej wrócę.
Nigdzie nie odchodźcie.
Czytałem niedawno artykuł mówiący, że oprócz człowieka
gatunkiem najbardziej zainteresowanym gwałceniem ludzi
są delfiny.
Kontynuujemy historię?
Luana płynęła. Tak, Luana?
Samuel jest w wodzie. Zgadza się?
Głaszcze delfina.
Myśli: „Co za dzień.
Dziękuję, biuro podróży”.
A delfin…
Samuel go głaszcze i wtem…
W tej chwili…
delfin nurkuje.
Nurkuje lepiej od ciebie. Prawda? To w końcu delfin.
Zaczyna ściągać ci
kąpielówki dziobem.
Dziób robi…
Delfiny są inteligentne.
Są trzecim najmądrzejszym gatunkiem na ziemi.
Za nami i małpami. A małpy noszą rutery w Manaus.
Wyobraźcie sobie, do czego zdolny jest delfin.
Z opuszczonymi kąpielówkami…
Nie chciałem tego mówić. Wydajesz się miły.
Otwórzmy serca i kontynuujmy.
Ty, Samuel, myślałeś,
że to zwykłe głaskanie,
a to była gra wstępna.
Delfin ze sztywnym fiutem
z niesamowitą zręcznością
wspomagany lubrykantem z morskiej wody
zaczyna posuwać Samuela w dupę.
W przerażającym rytmie.
Delfin cię dyma, Samuel.
Tak cię rucha, że zastanawiasz się, czy nie masz macicy,
bo w coś tam uderza.
Udaje ci się wynurzyć głowę i krzyczysz:
„Luana, nie podpływaj tutaj”.
Twój głos robi się coraz wyższy.
Luana podpływa.
Podpływa i zastanawia się,
co to za dziwna niespodzianka.
Nurkuje i widzi
pod wodą zdesperowany wzrok Samuela.
Krzyczy: „Samuel!
Delfin rżnie cię w dupę!”.
Jak gdybyś nie wiedział, co? Delfin posuwa cię od wieków.
Samuel mówi: „Powiercę się trochę, może szybciej dojdzie”.
Udało się. Samuel jest mądry, pracuje w teatrze.
Delfin nie spuszcza się w środku, bo nie chce ciąży.
Wyciąga fiuta i dochodzi. Dookoła mnóstwo spermy.
Zalewa was sperma i morska woda.
Ogromna ilość spermy i wody.
Pchła! Podoba ci się mój występ?
Bardzo grzeczny.
Tak myślę.
Jeśli jutro w szkole będą omawiać delfiny…
Do mamy Pchły dzwoni nauczycielka: „Córka płacze,
uderza głową w ścianę i krzyczy: »Tylko nie delfiny!«”.
Chyba trochę przesadziłem.
Chciałem coś udowodnić.
To chyba teraz jasne.
Delfin
odpłynął.
Spuszczają się i odpływają.
Wracacie powoli na łódź.
Nie rozumiecie, co się stało.
Wracacie na pokład, a miły kapitan przyrządza grilla.
Mówi: „Chcecie zjeść?”. Luana: „Nic nie chcemy”.
Idziecie do łazienki i zaczynacie płakać. Wypłakujecie sobie oczy.
Nagle słyszycie…
I mówicie: „O nie. Delfin wrócił”.
To kapitan mówi: „Wróciliśmy na plażę”.
Schodzicie na ląd
i czujecie się bezpiecznie. Suchy ląd.
Ale w głowach gonitwa myśli: „Co tam się stało?”.
Obejmujecie się. Udaje się wam to zrobić pierwszy raz
od incydentu.
Samuel nad ramieniem Luany widzi
na swoim łokciu
odrobinę spermy delfina.
Wyciera ją.
A teraz chcę spytać was oboje.
Skasowalibyście
filmik z GoPro i przysięgli sobie,
że w życiu nie wspomnicie już słowem o delfinie?
Czy powiedzielibyście wszystkim?
Właśnie. Wybralibyście milczenie.
Myślicie, że lekarka,
dziewczyna od reklam czy prawniczka komukolwiek powiedziały?
To nie ma miejsca.
To wielki sekret.
Nikt nie ma odwagi iść na policję i powiedzieć:
„Panie władzo, Flipper
nas zgwałcił. Chcemy zgłosić popełnienie przestępstwa”.
- „Jak wyglądał?” - „Słodziak”.
Nikt się nie boi delfinów, bo ich nazwa to leksykalna pułapka.
Same miękkie głoski. Nikt się nie boi.
Ktoś ma cię na muszce: „Dawaj kasę, bo cię kopnę”. A idź!
Gdyby nazywały się „delfizilla”, to co innego.
Delfizilla atakuje wieloryba.
Szacun, delfizilla.
A delfin…
Dlatego mamy kondomy. Łatwiej uprawiać seks.
Spermizilli nikt by nie kupił.
„Wkładasz spermizillę, żeby mnie bzyknąć?
W życiu. Moja mała cipka nie pomieści spermizilli”.
Ale już Trojan to kiepska nazwa dla marki kondomów.
Kto na sesji brainstormingowej wpadł na taki głupi pomysł?
W koniu trojańskim chodziło o to,
że wróg dostaje się do środka.
A dokładnie tego chcecie uniknąć.
Powinny się nazywać Spermoczapa lub Spermokłóda.
Albo coś mocniejszego: Spermobójca. To świetne.
Chciałbym powiedzieć w aptece:
„Poproszę pudełko spermobójców, bo jestem dziś napalony”.
Więc nie wróciłem do wody, bo się bałem.
Fajnie, że wy nie.
Tego wieczora
dałem występ. Po to tam w końcu pojechałem.
Po występie
świetnie się czułem. Publiczność była wspaniała.
Byłem taki szczęśliwy.
Zaczął grać Tato z Falamansy.
Z tym że bez Falamansy. Tylko Tato.
Ale nikt wrednie nie pytał, gdzie się podział basista.
Ludzie byli zadowoleni.
Zacząłem tańczyć z jedną dziewczyną. Superwieczór.
I nagle przed sceną zaczyna się pogo.
Podczas „Xote da Alegria”.
Jedną parę poniosło. Wpadli na mnie i dziewczynę.
Otarłem się stopą o jakiś ostry kamień.
Ostry jak nóż Ginsu.
Zadrapał mi paluch, skóra się zdarła.
I to wtedy, w tej właśnie chwili
skaleczyłem się w paluch
na Noronha.
Nawet…
Nie przejąłem się. Zwykłe skaleczenie.
„Nie pierwszyzna. Będę dalej tańczył i sprawdzę to później”.
Później stopa zaczęła mi się przylepiać do ziemi. „Dziwne.
Nie mam na nogach klapków”.
Dziewczyna się odsunęła, spojrzałem w dół
i zobaczyłem kałużę krwi. Mówię: „No ładnie.
Nie mogę dalej tańczyć”. Klepnąłem dziewczynę w ramię.
„Tak, kochanie?”
„Słuchaj,
musimy sobie zrobić przerwę”.
Ona: „Co się stało?”. Ja: „Mam mały problem.
Mały wypadek”.
Znalazłem Paulinho.
Jest starszy, to mój kumpel.
Na pewno będzie mnie umiał jakoś pocieszyć.
Nie czułem się źle. Martwiłem się tylko tą krwią.
Adrenalina po występie i alkohol zadbały o znieczulenie.
Mówię: „Paulinho, spójrz”.
Patrzy na moją stopę, na mnie i mówi: „Stracisz paluch!”.
Jestem podatny na sugestie.
Jak tylko to powiedział, poczułem pulsujący ból.
Mówię: „O nie, stracę paluch!”.
- „Przynajmniej w Noronha”. - „Nie, Paulinho!
- Zadzwonię do mamy”. - „Po co?”.
„Muszę komuś o tym powiedzieć.
To chyba właściwa osoba. »Mamo, stracę paluch, który mi dałaś«”.
Paulinho spanikował: „Zawołam gości z noszami”.
„Nie dam się ponieść tu na noszach.
Występowałem tu. Rozpoznają nas.
»Rodrigo na noszach ma kuku«. Nie ma mowy.
Poproś o wózek”. On: „Czemu?”. Ja: „Będzie godnie”.
Nie załatwił wózka.
Poszedł przez tłum, krzycząc: „Ciężki ładunek”.
Pokuśtykałem za nim,
tryskając krwią na ludzi i siebie.
Kiedy wyszliśmy, byłem ubroczony krwią od stóp do głów.
Podnieśli mi nogę, by zatamować krwawienie.
Krew ciekła mi na koszulę, szorty, wszędzie.
Z daleka to wyglądało, jakby mnie ktoś dźgnął nożem osiem razy.
Albo strzelił cztery. Ludzie się przerazili,
krzyczeli, do kogoś dzwonili.
Wtedy nagle słyszę…
Mówię: „Nie wierzę! Bruno Gagliasso się teraz pojawił?”.
Bardzo dziękuję. Jestem Rodrigo Marques.
PODZIĘKOWANIA
DLA MAMY, TATY, BIGI I RAPHIEGO, MOICH PRODUCENTÓW,
DLA BRACI KOMIKÓW I KOLEGÓW Z DZIECIŃSTWA W BABILAK.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska