Downloaded from YTS.MX
(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ร็อดริโก มาเกซใน)
อาร์เอ็ม!
วันนี้ผมจะไม่ดื่มโอเคไหม
หล่อจัง!
ผมดีใจที่คุณสังเกตเห็นนะ
ผมตื่นเต้นมากที่ได้เห็นทุกคนที่นี่
เพื่อพวกคุณเลยครับ ขอบคุณสำหรับความรักที่มีให้ มันต้องสนุกแน่
ชื่อของโชว์นี้
คือเจ้าแห่งความเงอะงะ
ผมตื่นเต้นและก็ประหลาดใจในเวลาเดียวกัน
ที่เน็ตฟลิกซ์เห็นด้วยกับชื่อนี้
ผมคิดว่ามันประหลาด…
แต่ทางบริษัทเชื่อมั่นนี่นา
ดังนั้นผมจะเริ่มจากการอธิบาย
ว่าทำไมถึงใช้ชื่อว่าเจ้าแห่งความเงอะงะ
แต่ก่อนอื่นผมต้องถามก่อนว่า วันนี้มีเยาวชนอยู่ที่นี่ไหม
ตรงนี้เหรอ ชื่ออะไรครับ
มารีอาน่า ผมคงต้องขอให้คุณออกไป
ผมจะคืนเงินให้
ไปดื่มนมช็อกโกแล็ตข้างนอกนะ เตรียมไว้ให้ละ
ล้อเล่นนะ มารีอาน่า ไม่เป็นไรหรอก แต่ผมคิดว่ามันประหลาดรู้ไหม
โชว์ชื่อว่าเจ้าแห่งความเงอะงะ
ไม่ใช่เจ้าแห่งเด็กๆ ดังนั้น…
ผมนำโชว์นี้ไปออกทัวร์ทั่วบราซิล
และเมื่อไม่นานมานี้มีผู้ชมอายุเก้าขวบ
เด็กเก้าขวบยังเสร็จไม่ได้เลย
ตอนอายุแค่นั้นมันก็แค่สั่นๆ รู้ไหม
คุณแบบ ตับๆ "เสร็จแล้ว โอ้ ไม่มีอะไรออกมา" แค่…
ผมเคยเรียกมันว่าช่วยตัวเองแบบแห้ง
มีชื่อเล่นไหม
- ตัวหมัด - ตัวหมัดเหรอ
ผมจะเรียกคุณว่าตัวหมัดละกัน
มากับแม่เหรอ
น้าเหรอ
แต่คุณรู้จักคนคนนี้ใช่ไหม
กระพริบตาถ้าคุณตกอยู่ในอันตรายนะ ตัวหมัด
น้าซื้อโค้กให้คุณ ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรกับคุณก็ได้นะ
ผมมีชื่อเสียงในฐานะเจ้าแห่งความเงอะงะ
เพราะรายการที่ชื่อว่า
ความผิดของคาบราล
ดีใจที่พวกคุณชอบนะ
ในรายการนั้น ผมเล่าเรื่องคนที่อมนกเขาให้ผม
เอานกเขาของผมไปถูคนอื่น
นกเขาของผมอยู่บนหน้าคนอื่น นกเขาของผมลงไปในคอของคนอื่น
คนนั่งเทียนผม นกเขาผมพ่นพิษใส่คนอื่น
รวมๆ แล้วก็เรื่องของนกเขาของผม
และมันก็ไม่เคยสร้างปัญหาอะไร
ในซีซั่นที่หก ผมเล่าว่าผมยกซด
ผลก็เป็นอย่างนั้นแหละ
คนโจมตีผมทางโซเชียลมีเดียมากมาย
คนแขวนผมไม่หยุด ส่งข้อความหาผมทางอินสตาแกรม
"ร็อดริโก นี่มันมากเกินไปนะ ฉันดูรายการนี้กับลูกๆ นะ"
"ไม่ใช่ความผิดผมสักหน่อย ดันอยู่กับพวกนอกคอกเองนี่"
"ทีหลังก็ชวนคนที่ชอบรายการมาดูสิวะ"
ตัวหมัดชอบ มาดูโชว์เองด้วยซ้ำ
ผมไม่เข้าใจ
"ร็อดริโก คุณต้องเข้าใจนะ พวกเขาเอารายการมาฉายซ้ำตอนสิบเอ็ดโมง"
ผมบอกว่า "ผมรู้"
"ผมก็รู้ด้วยว่า คุณก็สามารถยกซดได้ในเวลาทำการ"
ผมขอแนะนำด้วยซ้ำ ไม่มีอะไรในตอนเช้า
ที่ดีไปกว่ากัญชา แป้งมันสำปะหลัง และก็จิ๋มหรอก
โรยมะพร้าวขูดลงไป
เมื่อไหร่ก็ตามที่เกิดอารมณ์
แต่ถ้าโรยบนกัญชามันก็จะแปลกๆ หน่อย
ผมตั้งชื่อโชว์ของผมว่าเจ้าแห่งความเงอะงะ
แต่ที่จริงมันไม่เกี่ยวอะไรเลย
ทีมงานของผมบอกว่า "ร็อดริโก ฟังนะ"
"เราจะเริ่มออกทัวร์โชว์ใหม่ของคุณ ตอนมกราคม 2020"
เราไม่รู้ว่าโลกกำลังจะล่มสลาย
ย้อนกลับไปประมาณกรกฎาคมหรือสิงหาคม 2019
ผมก็แบบ "มกราเหรอ" "อือ" ผมตอบไปว่า "ไม่ทันหรอก"
"ผมใช้เวลาตั้ง 10 ปี กับการเขียนสคริปของโชว์แรก"
"ผมจะจัดโชว์ใหม่ในอีกสี่ห้าเดือนได้ยังไง บ้าไปแล้วเหรอ"
"โชคดีนะ ร็อดริโก เราขายตั๋วแล้ว"
ผมกลัวมากตอนนั้น
ผมคิดว่าผมคงทำไม่ทันแน่
ผมมีความฝันที่งดงามเกี่ยวกับโชว์
ที่ผมเล่าเรื่องแค่เรื่องเดียว
แต่สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่าสนใจ
คือมันจะเล่าไปจนจบโชว์ได้ไหม
ผมก็เลยยึดเอาความคิดนี้
ย้อนกลับไปในความทรงจำ
หาเรื่องที่แสนวิเศษนี้
ที่ผมจะเล่าให้ฟังได้
แล้วผมก็ไม่เจออะไรเลย
ผมยิ่งตกใจกลัวมากขึ้นไปอีก
แต่โชคก็เริ่มเข้าข้างผม
ผมได้รับเชิญให้ไปแสดง ที่เกาะเฟร์นันดูจีนอโรนยา
กลางแสกหน้าไหมล่ะ
มีใครเคยไปที่นอโรนยาไหม
คุณเหรอ คุณทำอาชีพอะไร
หมอเหรอ เข้าใจละ
เป็นพวกที่ไปนอโรนยาอยู่แล้ว
ข้างหลังนั่นเหรอ มีคนยกมือเหรอ
คุณทำอาชีพอะไร
ทำโฆษณาเหรอ เจ๋ง
คนที่อยู่ด้านนี้มีใครเคยไปนอโรนยาไหม ให้ตาย ทางนี้ไม่ดีเลย
อีกคนอยู่ไหนนะ ตรงนี้เหรอ
คุณทำอะไร
ทนายความเหรอ ผมไม่แน่ใจแล้วสิว่าจะอยากเล่าต่อไหม
ขอบคุณที่มานะครับ
ผมเข้าใจว่าทำไมพวกคุณส่วนใหญ่ ถึงไม่เคยไปที่นอโรนยา
คุณอาศัยอยู่ที่เซาเปาโลนี่ ผมอยู่ที่เรซีฟี ใกล้กว่าอีก
ไม่ได้ใกล้ขนาดนั้น ห่างกัน 500 กิโลเมตร
แต่ก็ว่ายน้ำไปไม่ได้
และก็มีฉลามขวางอยู่ด้วยทำให้ยากเข้าไปใหญ่
ผมไปที่นอโรนยา หลังจากที่ผมย้ายมาอยู่ที่เซาเปาโลแล้ว
พวกเขาเชิญผมไปแสดงเดี่ยวไมโครโฟนที่นั่น
และนิ้วเท้าผมก็เป็นแผลที่นอโรนยา
ผมคิดว่ามันคงหรูดีที่ได้แผลที่นอโรนยา
ตอนนี้ผมมีแผลเป็นที่หัวแม่เท้า แล้วคนอื่นก็ถามว่า "ร็อดริโก อะไรน่ะ"
ผมบอกว่า "นอโรนยาแล้วคุณล่ะ เป็นไงบ้าง"
ผมเลยตัดสินใจว่าผมจะทำการแสดงโดย เล่าเรื่องหัวแม่เท้าผมเป็นแผลที่นอโรนยาเท่านั้น
แต่ผมคิดว่าชื่อ หัวแม่เท้าผมเป็นแผลที่นอโรนยา
มันขายไม่ค่อยได้
ดังนั้นเพื่อเป็นการหลอกล่อ
ผมเลยตั้งชื่อโชว์ว่าเจ้าแห่งความเงอะงะ
เพื่อล่อให้คนเข้ามาดู
และเมื่อมาถึงที่นี่ ผมก็จะแจ้งให้พวกเขาทราบว่า
ตั๋วที่พวกเขาซื้อมา เป็นตั๋วของโชว์ที่ชื่อว่า
หัวแม่เท้าผมเป็นแผล…
ที่นอโรนยา
ซึ่งจะเริ่มในตอนนี้!
หวังว่าคุณจะสนุกกันนะ
(ร็อดริโก มาเกซ ใน)
(หัวแม่เท้าผมเป็นแผลที่นอโรนยา)
คิดดูสิว่าผมเคยไปที่นอโรนยา แล้วได้แผลมาที่หัวแม่เท้า
- "การแสดงที่นอโรนยาเป็นไงเหรอ" - "ร็อดริโก มันเป็นงานสี่วันนะ"
"คุณทำการแสดงเดี่ยว 30 นาทีสี่วัน"
ผมบอกว่า "เยี่ยม ผมอยากอยู่บนเกาะสี่วันอยู่แล้ว"
พวกเขาบอกว่า "จะมีคุณกับเปาลินโญ แซร์ฮา
"เยี่ยมเลย เป็นวันที่ดีที่สุดสำหรับผมแน่"
เพราะผมรักเปาลินโญ เปาลินโญเป็นเพื่อนรักผม
และก็เป็นหนึ่งในนักแสดงเดี่ยว ที่เก่งที่สุดในประเทศ
ผมบอกว่า "ได้อยู่ที่นอโรนยากับเปาลินโญสี่วันเหรอ"
พวกเขาบอกว่า "มีมากกว่านี้อีก" ผมถาม "มีอีกเหรอ"
"ตาตุวงฟาลามันซาก็มาด้วย"
ผมบอกว่า "ไม่มีทาง นี่มันยิ่งดีขึ้นไปอีก"
เพราะมันวิเศษมาก ไม่ว่าคุณจะชอบเพลงเฮฟวี่เมทัลรึเปล่า
พอคุณได้ยินเพลง "ฉันเขียนชื่อเธอไว้บนทราย"
คุณก็โยกตามไปกับมัน
ห้ามตัวเองไม่ได้หรอก
ผมบอกว่า "มันต้องสุดยอดมากแน่"
"ให้ตายสิ ผมจะได้ไปนอโรนยา ผมจะไม่เอากางเกงขายาวไป แค่ขาสั้นก็พอ"
ผมใส่กางเกงขาสั้นซิมป์สันส์ไปสนามบิน
ผมไปถึงที่นั่นก็เริ่มมีหน้าตึงๆ แล้ว
ผมก็แบบ "ไม่สนหรอก ผมจะไปนอโรนยา ผมเหนือกว่าอยู่แล้ว"
รู้สึกเหมือนได้เป็นทนายความ
ผมขึ้นเครื่องบินไปมีแต่หมอเต็มไปหมด
ไอ้หมอนั่นสองคนที่นั่งอยู่ข้างหลังผม กำลังคุยกันถึงเรื่องที่มีสำคัญมาก
ซึ่งผมจะเล่าให้คุณฟังตอนนี้
คนนึงหันไปหาอีกคนแล้วพูดว่า "นี่"
อีกคนตอบมาทันที่ว่า "โฮ่"
แล้วก็เริ่มคุยกัน
"รู้รึเปล่าว่าการดำน้ำแบบฟรีไดฟวิ่ง หรือสกูบ้าในนอโรนยา
แล้วมาขึ้นเครื่องบินวันเดียวกัน
ความดันใต้น้ำกับความกดอากาศ
จะทำให้หัวนายระเบิดได้"
ผมแบบ "ว่าอีกทีสิพวก"
"จะเล่าให้เพื่อนฟังกันอยู่สองคนแค่นั้นเหรอ"
"คุณแอร์ครับ คนคนนี้มีอะไรจะบอก"
"ถ้าคุณดำน้ำแล้วมาขึ้นเครื่องบิน คุณตายห่าแน่"
"หัวคุณจะระเบิดออกเป็นโกโก้ครั้นช์"
"ยาพาราก็ช่วยไม่ได้"
เราไปถึงนอโรนยา
เจ้าหน้าที่รัฐมาทักทายตอนคุณไปถึงที่นอโรนยา
เจ้าหน้าที่ที่นอโรนยาใส่กางเกงขาสั้นทำงาน
ผมชอบมาก ผมไม่เคยเห็นน่องของเจ้าหน้าที่มาก่อน
เป็นเรื่องใหม่สำหรับผม เห็นน่องเจ้าหน้าที่โต้งๆ ตรงหน้า
รู้สึกเหมือนอยู่บ้าน
เราผ่านไปได้ พวกเขาไม่เจอกัญชา เปาลินโญซ่อนไว้อย่างดี
ตอนนี้ผมอาจจะทำให้เขาตกที่นั่งลำบากขึ้นแล้วสิ
แล้วเราก็ไปเจอกับไกด์
ที่อยู่ดีๆ ก็พูดอะไรไม่รู้ขึ้นมา เขามองมาที่พวกเราแล้วพูดว่า
"บอกไว้ก่อนนะ บรูโน่ กากลิอัสโซ่ไม่ได้อยู่บนเกาะนี้"
ผมก็แบบ "ใครถามวะ"
"บอกไว้ก่อนไง ก็เห็นมีแต่คนถาม"
"พวกเขาคิดว่า พอบรูโน่มาก็จะได้ยินเสียงไซเรน"
"ปาร์ตี้สุดเหวี่ยง!"
ผมก็แบบ "ฟังนะ…
ผมอยากรู้เรื่องปาร์ตี้สุดเหวี่ยงนี่อีกนิด"
- "ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก" - "อย่ามาตอแหล"
"นี่เป็นเกาะนะ ต้องมีแน่"
"ผมไม่อยากมีส่วนร่วมหรอก ผมแค่อยากดู แอบมอง"
มันคงเป็นภาพที่สวยงาม ถ้าได้เห็นโจวานน่า อิวแบงก์
อึ๊บกับบรูโน่ กากลิอัสโซ่
แล้วบรูน่า มากีซีนี่ก็เข้ามาร่วม ต้องเป็นวันที่โคตรจะงดงามแน่
ถ้าพวกเขาเรียกให้ผมเข้าไปแจม "มาสิ ร็อดริโก"
ผมจะบอกว่า "ผมไม่คู่ควรหรอก ขอบคุณมาก"
ผมคงไม่…
ผมไม่อยากทำลาย ค่าเฉลี่ยบีเอ็มไอของปาร์ตี้สุดเหวี่ยง
เราไปถึงโรงแรม เอาของไปเก็บ
แล้วก็ไปที่ชายหาดที่ใกล้ที่สุด เป็นอ่าวเล็กๆ ที่แยกตัวออกมา
ไกด์บอกเราว่าเราน่าจะชอบ เพราะทางเข้าไปทะเล
ถูกโขดหินกับแนวปะการังกั้นไว้ มีแค่สัตว์ตัวเล็กๆ ที่เข้าไปได้
ผมก็แบบ "เยี่ยม"
เราเลยไปที่ชายหาดกัน
แล้วนอโรนยาก็สวยมาก น่าประทับใจจริงๆ
มีผม เปาลินโญ และก็ไกด์นำเที่ยว อยู่กับน้ำที่ใสแจ๋วตรงหน้า
คนที่ทำโฆษณารู้ดีว่าผมพูดถึงเรื่องอะไร
มันแตกต่าง
ผมตื่นเต้นมาก
และมันเหมือนกับว่าไกด์ได้จัดฉาก ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน
มีฉลามน้อยเบบี้ชาร์กดูๆๆๆ อยู่เต็มไปหมด
มีฉลามน้อยเบบี้ชาร์กดูๆๆๆ อย่างเยอะ
มันดูๆๆๆ ไปทุกที่เลย
เยอะมาก
ผมตื่นเต้นมากแล้วเริ่มถ่ายสตอรี่
เปาลินโญแก่กว่าผม เขาถ่ายสตอรี่ไม่เป็นเลยอัดวิดีโอไว้
ไกด์บอกว่า "นี่ร็อดริโก" ผมตอบไป "ว่าไง"
เขาบอกว่า "ลงไปไหม" ผมบอกว่า "ลงรถบักกี้เหรอ"
เขาบอกว่า "เปล่า ลงน้ำ" ผมตอบไปว่า "อะไรนะ"
"แล้วไอ้พวกดูๆๆๆ นั่นล่ะ"
เขาบอกว่า "ไม่เป็นไรหรอก" ผมบอก "เป็นสิ"
เขาบอกว่า "ตัวเล็กนิดเดียวเอง" ผมบอก "ฉลามตัวเล็ก พูดให้ครบด้วย"
"พูดให้ครบถ้วนจนจบ"
"แค่ลูกๆ ฉลาม" ผมบอกว่า "พวกนั้นไม่ใช่ลูกๆ แล้ว พวก"
"ไม่มีใครบอกว่า 'พ่อฉลามน้อยอยู่ที่ไหน' บ้าไปแล้ว"
"พวกมันคือนักล่านะ"
"ผมมาจากเรซีฟี ผมรู้ว่าฉลามทำอะไร"
แล้วเขาก็เล่นมุกเพราะคนเราชอบเล่นมุกกับตลก
เพราะดูเหมือนว่าการโดนเล่นมุกใส่ เป็นเรื่องที่เราต้องเจออยู่แล้ว
อยู่ในรายละเอียดงานของเรา
"ร็อดริโกคุณต้องเข้าใจนะว่าที่นอโรนยานี่
พวกสัตว์ต่างๆ อาศัยอยู่ตามธรรมชาติ"
"ดังนั้นระบบนิเวศวิทยาจึงสมบูรณ์แบบ"
"พวกฉลามไม่มาสนใจเนื้อเกรดต่ำหรอก"
ผมบอกว่า "คงต้องใช้อะไรมากกว่าการดูถูกกัน ถึงจะทำให้ผมลงน้ำไปได้นะ"
"อีกอย่าง
ถ้าเกิดวันนี้พวกฉลาม อยากกินอาหารขยะขึ้นมาล่ะ"
"แล้วมีผมอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ไม่เอาล่ะ"
วันที่ฉลามเลิกกินโปรตีนเช้ค
มันก็ไม่มาสวาปามมันฝรั่งที่ลอยตุ๊บป่องหรอก
เปาลินโญ แซร์ร่าลงน้ำไป
แม้ว่าผมจะเตือนเขา "เปาลินโญๆ
เดี๋ยวมือก็หายหรอก"
ถ้ามีใครถาม "เปาลินโญเสียมือไปได้อย่างไร" ผมจะบอกว่า "เพราะความโง่ไง"
ผมเริ่มถ่าย
แล้วผมเห็นผู้หญิงที่ผิวโคตรขาว อยู่ห่างออกไปประมาณ 25 เมตร
โคตรของโคตรขาว
แบบขาวสุดๆ
ถ้าขาวมากกว่านี้คงดำไปแล้วล่ะ
คงเปลี่ยนพาเล็ตสีไปเลย
ขาวเป็นบ้า
ผมชอบมุกนี้ ผมว่าจะขายให้กับนิปปอนเพนท์
ฉลามว่ายเข้าไปหาเธอ
ไม่ใช่ลูกฉลามแล้วคราวนี้ ตัวใหญ่กว่า มัน…
มันคือฉลามแบบตัวหมัด
ฉลามวัยรุ่น ฉลามที่ติดเกมฟรีไฟร์
พอเห็นแล้ว เปาลินโญก็คิดว่าเขาน่าจะเตือนเธอ
เขาเลยชะโงกตัวไปแล้วบอกว่า…
"นี่"
"ฉลาม!"
"ฉลามมา"
ฉลามมา
ฉลามมา ฉลาม!
"มาแล้ว"
สาวคนนั้นโงหัวขึ้นมา กลัวแทบตาย
แล้วตะโกนกลับ
"ว่าไงนะ"
เธอมาจากเตเรซีนา
เธอคิดว่า
คำว่า "ฉลาม"…
คือ "ขนม"
"คนเร่ขายขนมแบบไหนกันเนี่ย"
"ขายขนมพร้อมเครื่องปรุง
ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"
น่าจะเป็นฟารอฟาจากนอโรนยาแน่ ไม่รู้สิ
เราเดินออกไป เรารู้สึกขายหน้าชะมัด
พอตกกลางคืนเราก็ไปที่บาร์
ไกด์พาเราไปที่บาร์แล้วบอกว่า "ตกลงกันแบบนี้นะ
อย่าดื่มเยอะเกิน พรุ่งนี้เราต้องออกกันแต่เช้า"
"และถ้าคุณเมาค้างก็จะเมาเรือแน่ๆ"
ผมแบบ "ไม่แน่ใจว่าอยากไปนะ"
เขาบอกว่า "มันต้องดีแน่" ผมบอกว่า "ไม่อ่ะ"
- "ทุกคนไปกันหมดนะ" - "ทุกคนนี่ใคร"
"ตาตุ ครอบครัวตาตุ ลูกๆ ตาตุ เมียตาตุ
คนท้องถิ่นอีกหลายคน ผมลืมชื่อพวกเขาแล้ว"
ตาลิตา เฮโบซัสก็ไป เพื่อนตาลิตา เฮโบซัสด้วย"
เคยได้ยินชื่อตาลิตา เฮโบซัสไหม
- เคย - ไม่เคย
"เคย ไม่เคย…" ถ้าไม่รู้จักเธอ ก็ไม่ต่างอะไรเท่าไหร่หรอก
เธอเป็นคนดี ผมชอบตาลิตามาก
แต่บทบาทของเธอในโชว์นี้มันสั้นมาก
แค่นั้นแหละ หมดแล้ว
"จะมีดนตรี เบียร์ บาร์บีคิว ดำน้ำ"
ผมบอกว่า "ผมขอข้ามดำน้ำ"
เขาบอกว่า "ถ้าคุณอยากนะ" ผมบอกว่า "ผมไม่อยาก"
เขาบอกว่า "ค่อยตัดสินใจพรุ่งนี้" ผมบอกว่า "ผมตัดสินใจตอนนี้เลยดีกว่าไหม"
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เราขึ้นเรือสปีดโบ๊ทไป
เราไปยังท้องทะเลลึกมีเรือสปีดโบ๊ทหลายลำ
และผมสังเกตเห็นว่า มีเตาบาร์บีคิวอยู่บนเรือทุกลำ ผมไม่รู้มาก่อน
แล้วกัปตันเรือก็เป็นคนดูแลเตาย่างด้วย
น่าจะทำงานเกินหน้าที่
แต่มันก็ดูมีระดับดี
ชายสวมหมวกกะลาสีคอยกลับเนื้อทีโบน
เป็นกัปตัน คุกของจริง
กัปตันเรือผมเป็นชายแก่ใจดี
คุยเก่ง คุยเรื่องน่าตื่นเต้น เรื่องทะเลลึก
ผมถามเขาว่า "นี่พี่ชายถ้าเราล่องเรือตรงไปเรื่อยๆ
เราจะไปถึงแอฟริกาไหม"
เขาบอกว่า "น้ำมันไม่พอ"
ไกด์โผล่เข้ามา "นี่ร็อดริโก" "ว่าไงพวก"
เขาถาม "ดำน้ำไหม" ผมบอกว่า "เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอวะ"
"เมื่อวานแค่เจอฉลามน้อยพวกนั้นผมยังไม่ลง"
"อะไรทำให้คุณคิดว่า ผมจะลงน้ำไปเจอฉลามตัวโตหา บ้ารึเปล่า"
เขาบอกว่า "ที่นี่มันราบรื่นกว่าที่ที่เราไปเมื่อวานนะ"
ผมบอกว่า "เห็นอยู่นี่ว่า เมื่อวานไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ใช่ไหม"
"ผมเห็นผ่านคุณแหละ เพื่อน"
เขาบอกว่า "แต่คุณจะไม่ได้เห็นฉลามที่นี่เลยด้วยซ้ำ"
ผมบอกว่า "มันช่วยให้โล่งใจขึ้นได้งั้นเหรอ"
- "ที่นี่มีแต่ฉลามมะนาว" - "นี่ผมไม่ใช่นักชีววิทยาทางทะเลนะ"
"ข้อมูลนี้ไม่มีความหมายกับผมหรอก"
"ผมควรรับรู้ยังไงเหรอ 'โอ้ทำไมไม่บอกล่ะ' เหรอ"
"ให้ตายทุกคนรู้กันหมดว่าฉลามมะนาวไม่กัดหรอก
แค่ทำให้แสบตา"
"ผมไม่เคยชิมน้ำมะนาวฉลามมาก่อน"
เปาลินโญ แซร์ฮาดูเหมือนจะใจกล้าบ้าบิ่น
เขาไม่กลัวอะไรเลย
ผมไม่เคยเห็นใครไม่กลัวตายแบบนี้
ว่ายน้ำไปทั่ว
เขาเห็นปลากระเบนแล้วก็ตะโกนมา
"ปลากระเบน"
ผมตะโกนกลับ "หนีเร็ว"
เขาบอกว่า "หยิบกล้องโกโปร ในกระเป๋าให้หน่อย อยากถ่ายวิดีโอ"
ผมถามว่า "ว่าไงนะ เปาลินโญ "
- "อยากถ่ายวิดีโอ" - "ถ่ายไปทำไม"
- "อยากได้ภาพปลากระเบน" - "กูเกิลเอาก็ได้ พิมพ์ 'ปลากระเบน'"
"มีเพียบ เปาลินโญ"
"ความชัดระดับโฟร์เคก็มี"
"อยากให้ส่งโปสเตอร์รูปปลากระเบนไปให้ไหม"
"ฉันจะส่งไปให้ถึงบ้านเลยนะ เปาลินโญ"
"เปล่า นี่กล้องโกโปรของลูกสาวฉัน ลูกขอให้ถ่ายวิดีโอให้"
ผมถาม "แล้วทำไมต้องเป็นปลากระเบน ถ่ายบาร์บีคิวก็ได้นี่"
"ถ่ายชายหาด"
"ซูมได้ไหมเนี่ย แอฟริกาอยู่ตรงนั้นเอง"
"ร็อดริโก ปลากระเบนรักสงบนะ" ผมตอบไปว่า "เปาลินโญ…"
"นายไม่ใช่ตากล้องรายการแอนิมอลแพลนเน็ต"
"ปลากระเบนอันตรายมาก"
"รู้จักใครที่เคย โดนปลากระเบนทำร้ายไหม เปาลินโญ"
เขาบอกว่า "ไม่รู้จัก" ผมบอกว่า "เห็นไหม ไม่มีใครรอด"
"ถ้าอยากไปยุ่งกับมันจริงๆ ล่ะก็ ไปสิ"
"ไป!"
แล้วเขาก็ว่ายน้ำไป
ปลากระเบนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร มองขึ้นมาแล้วก็อุทานว่า "เอ๊อะ"
เป็นปลากระเบนอีสาน
เปาลินโญว่ายน้ำเหนื่อยหอบกลับมา
เขาส่งกล้องโกโปรมาให้ผม แล้วบอกว่า "ดูสิ ดูธรรมชาติ"
ผมดูวิดีโอจนจบเกือบแปดนาที น่าประทับใจมาก
เปาลินโญ แซร์ฮาหันกล้องไปผิดด้านตลอดคลิป
เป็นวิดีโอรีแอค
เปาลินโญ แซร์ฮาดูปลากระเบน
ไม่เห็นปลากระเบนสักตัว
จนถึงวันนี้ ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า มีปลากระเบนจริงรึเปล่า
เขาบอกว่า เห็นภาพสะท้อนปลากระเบนได้จากตาเขา
แต่คุณต้องเชื่อนะ
ไกด์นั่นไม่ยอมเลิกรา "ว่าไง ร็อดริโก" ผมบอก "ไง"
- "จะไม่ลงน้ำเหรอ" - "นี่ผมบอกไปหลายครั้งแล้วนะ"
เขาบอกว่า "มันไม่เป็นไรจริงๆ" ผมบอกว่า "ไม่ล่ะ"
เขาบอกว่า "ว่ายน้ำไม่เป็นสิท่า" ผมบอกว่า "ช่วยเคารพความเป็นนักว่ายน้ำของผมด้วย"
เขาถาม "ถ้างั้นทำไมล่ะ" ผมบอกว่า "นี่พวก เรื่องของเรื่องคือ
ผมเคยเจอเรื่องสะเทือนใจ" เขาถาม "อะไรเหรอ"
ผมบอกว่า "มีเวลารึเปล่าล่ะ" เขาบอกว่า "มีสิ" ผมบอกว่า "งั้นฟังนะ"
"ตอนผมเด็กกว่านี้…"
ไม่เด็กเท่าตัวหมัด
ผมส่งผลกระทบต่อจีดีพีแล้ว ผมทำงาน
ผมเริ่มเก็บเงิน ผมอยาก
ไปแอฟริกา
โดยเฉพาะแอฟริกาใต้
ผมฝันว่าอยากไปดำน้ำกับฉลามขาวที่นั่น
นั่นอาจฟังดูบ้า
แต่ผมเคยดูสารคดี
ที่บอกว่ามนุษย์อย่างเราอยู่บนสุด
ของห่วงโซ่อาหารของสัตว์ทุกชนิดบนโลกนี้
พวกเราคือตัวท็อป
มีคนชอบใจด้วย
ประหลาดนิดๆ แต่นั่นคือเรา
เราคือที่หนึ่ง
เพราะเราสร้างปืน รถ เครื่องบินขึ้นมา
ไม่ใช่พวกเราใช่ไหม เราอยู่บนชายหาดปลอมๆ ตรงนี้
บางคน…
บางคนสร้างสิ่งพวกนั้นขึ้นมา แล้วเราก็แบบ "เจ๋ง"
ฉลามขาวเป็นอันดับสอง
ไร้อาวุธ
ถ้ามันเรียนวิธีใช้มีดทำครัว
เราคงซวยแน่
ผมเลยอยากใช้โอกาส ที่เรายังเป็นแชมป์นี่ให้ได้มากที่สุด
จ้องไปที่ตาฉลามขาวแล้วบอกว่า "ว่าไงที่สอง"
นั่นเป็นฝันที่เป็นจริงของผม แน่นอนว่าต้องดำน้ำในพื้นที่ควบคุม
ดำลงไปในกรงกั้นฉลามขาว
พวกเขาโยนเนื้อลงไป
พวกฉลามขาวได้กลิ่นเลือด
คุณได้ถ่ายรูป โพสลงไอจี สำเร็จ
อย่างไรก็ตามมันไม่รับประกันว่าฉลามจะโผล่มา
เพราะว่ามันไม่ได้เงินเดือนจากบริษัทนำเที่ยวนี่
ดังนั้นจึงมีเรื่องชวนลำบากใจอยู่
และถ้ามันไม่โผล่มาคุณก็ไม่ได้เงินคืน
ไม่ได้
เพราะว่าออกเรือไปแล้ว โยนเนื้อไปแล้ว
มันก็เป็นแค่การนั่งเรือห่วยๆ ไปก็เท่านั้น
ลงไปในน้ำโดยมีเนื้อลอยอยู่ด้านหลัง
ไม่มีแคปชั่นไหน ที่จะทำให้ดูดีบนอินสตาแกรมได้หรอก
คาโย แฟร์นานโด อาบริว
เจ้าชายน้อย
เธอต้องรับผิดชอบ ในทุกๆ ก้อนเนื้อที่เธอปล่อยลงมา
ไร้ประโยชน์
ทำไมผมไม่ลงน้ำเหรอ เพราะผมเห็นวิดีโอของคนนึง
คนที่อาจเป็น
ใครก็ได้ในหมู่พวกเรา นักท่องเที่ยว
เขาสวมชุดดำน้ำ…
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ทำไมถึงมีวิดีโอนี้อยู่บนโลกออนไลน์
ใส่ชุดดำน้ำแล้ว เขามากับเพื่อน
ก่อนเพื่อนจะเข้ามา เขากระโดดลงไปคนเดียว ตูม!
ก่อนที่คนอื่นจะลงไป
ฉลามขาวโผล่มา
และมันก็กำลังโมโห
เท่าที่ดูผมคิดว่า "ฉลามตัวนี้ทำงานไปรษณีย์แน่"
"มาส่งพัสดุล่ะสิ"
ฉลามกระโดด
ผมไม่รู้ว่าพวกมันกระโดดได้ด้วย มันกระโดดได้
ชนกับตัวเรือ
แล้วหล่นลงไปในกรง
มีบางคนส่งเสียง "โห"
ตอนนี้เราอยู่ด้วยกัน 800 คน ลองนึกภาพผมดูคนเดียวในห้องสิ
โซ่หลุด
แล้วกรงก็จมลงไป
พร้อมกับหมอนั่นกับนักล่าอันดับสอง
และหมอนั่นก็ไม่มีอาวุธ
ผมไม่รู้ว่าคุณจะเป็นยังไงนะ แต่ถ้าไม่มีอาวุธ ผมก็ไม่ใช่แชมป์อีกต่อไป
ถึงมีอาวุธก็เหอะ
เพราะผมใช้ไม่เป็น
ผมคิดว่าผมน่าจะอยู่อันดับที่ 100 นู่น
ผมเคยวิ่งหนีแคพิบาราอยู่ครั้งนึงดังนั้น…
แล้วผมจะ…
สร้างความอันตรายในป่าได้ตรงไหน
ผมแสดงที่ฮิวบรังกู อาเกร
พอแสดงเสร็จผมก็นั่งชิวในห้องแต่งตัว
อยู่ดีๆ ตัวแคพิบาราก็โผล่หัวออกมาจากพุ่มไม้
มันจ้องตาผมแล้วก็…
แล้วมันก็พุ่งตรงมาหาผม
ผมคิดว่ามันคงจำผมไม่ได้
ผมก็เลยเลือกที่จะ
หนี
ผมคิดว่านั่นเป็น การตัดสินใจตามความเป็นจริงที่สุดแล้ว
ในตอนนั้น
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแคพิบาราจู่โจมยังไง
ถ้าเกิดผมปกป้องพุงผมไว้ แต่มันกระโดดถีบหน้าผมล่ะ
มันทำให้ผมเป็นกังวลมากรู้ไหม
เพราะสัตว์อาจกบฎต่อเราได้ทุกเมื่อ
และผมไม่รู้ว่าเราได้เตรียมพร้อมรับมือรึยัง
เผ่าพันธุ์ของเราเปราะบางกว่าที่คิด
กว่าที่เราคิด มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
รู้ไหมว่าสัตว์อะไรเป็นอันตรายต่อมนุษย์มากที่สุด
ทุกคนคิดว่าเป็นสิงโต
ฉลาม ฮิปโป เปล่า ยุงต่างหาก
ตัวแค่นี้
อีเวอร์จิ้นตัวจิ๋วนั่นแหละ
คุณยกพวกไปตีกับยุงยังไม่ได้เลย
ยุงบินมากัดคุณแล้วก็บินหนีไป มาลาเรีย!
แค่นั้นเลย
ผมจำไม่ได้ว่าตัวนี้เป็นสัตว์ที่ อันตรายกับเราเป็นอันดับที่สี่หรือห้า
จระเข้น้ำเค็ม
ไอ้เคี่ยม จระเข้ที่อยู่ในน้ำเค็ม ทะเล
ผมไม่รู้เรื่องนั้นเหมือนกัน
และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้ผมคิดว่า มันเป็นสัตว์ที่โคตรเจ๋ง
พอมันโผล่ขึ้นมาคนก็แบบ "อะไรเนี่ย"
"ปกติอยู่ในแม่น้ำไม่ใช่เหรอ" ตูม
คุณตายก่อนถามจบเสียอีก
คุณแบบ "ฉันอยู่บนชายหาด"
"ไอ้คลื่นยักษ์นั่นมาจากไหนเนี่ย"
และผมก็สงสัยมาตลอดว่าสัตว์ประเภทไหน
ที่ผมจะสู้ตัวต่อตัวแล้วชนะมันได้
ผมคิดว่าน่าจะเป็นแมวน้ำ
เพราะแมวน้ำ
ไม่มีแขน
ไปตายซะ แมวน้ำ
เอาหน้าแมวๆ ไปไกลๆ
ล็อกแขนไม่ได้แน่
คงเป็นเหมือนกับเต้นรูดเสา
ค่อยๆ เลื่อนลงไปกับพื้น
เคารพต่อบราซิลเลียนยิวยิตสู
กราซีคุม
ล็อคคอจากด้านหลังก็ไม่ได้แน่มันคงลื่นหลุด
เหมือนก้อนสบู่
ผมคิดว่าผมคงเอาชนะนกพิราบได้
นกพิราบทำให้ผมหงุดหงิดอยู่บ้าง เป็นเรื่องส่วนตัวรู้ไหม
เพราะมนุษย์ทุกคนฝันว่าจะบินได้
นกพิราบบินได้แต่มันไม่บิน
มันขอเดินแทน
นกพิราบวิ่งเหยาะๆ
เหมือนเห็นเครื่องบินแอร์บัสบนถนน
คุณก็แบบ "ว่าไงแอร์บัส" มันตอบมาว่า "กำลังจะไปริโอ"
"เดินทางทางบกเหรอ"
เขาตอบว่า "ใช่ จะแวะร้านไก่ย่างด้วย"
ร้านไก่ย่างเป็นที่ที่ประหลาด
ร้านไก่ย่างไม่ได้ขายไก่ย่าง มันคืออะไรกัน
ผมไปสั่งไก่ย่างที่นั่น
หมอนั่นบอกว่า "ไม่มี" ผมตอบไปว่า "แต่ชื่อร้านไก่ย่างนี่"
- "มีไก่ทอดนะ" - "งั้นก็ทำป้ายใหม่ซะ"
แต่นกพิราบจะบินแค่สองสถานการณ์เท่านั้น
ไม่ขี้ใส่หัวเรา…
ดูเหมือนว่านกพิราบเป็นพวกอายก้นว่าไหม
พวกมันอยู่กับเพื่อนฝูงแล้วบอกว่า
"นี่พวก ฉันไปปลดทุกข์ก่อนนะ"
มันบินขึ้นไป ปล่อยของเสีย แล้วก็บินให้ตูดแห้งก่อนกลับมา
หรือไม่ก็บินตอนที่คุณกระทืบเท้า
แล้วพวกมันก็จะจำได้ว่า "ใช่ ฉันบินได้"
สาม!
พวกมันกระพือปีกสามครั้งไปยังทางเท้าที่ใกล้ที่สุด
"ไปดูโลกกว้างหน่อยให้ตายสิ บินไปยุโรปหรือว่าโอเชียเนียก็ได้"
พวกมันชอบทำตัวเป็นคนไร้บ้านในเมือง
สมองเท่าเม็ดถั่วจริงๆ
ผมไม่ได้บอกว่าผมอยากต่อยนกพิราบ
เพราะผมไม่อยากให้คนอื่นมองผมผิด
ผมเป็นคนรักสัตว์
ตอนเด็กๆ ผมก็เลี้ยงสัตว์
ผมฝันว่าอยากเลี้ยง
ไซบีเรียน ฮัสกี้แต่แม่ผมห้าม…
นั่นก็เพราะว่าเราอยู่ที่เรซีฟี
และฮัสกี้เป็นไซบีเรียน
ดังนั้น…
เราเห็นพ้องต้องกันว่า
มันคงเป็นการย้ายถิ่นที่สุดโต่งเกินไป
ดังนั้น ถ้ามีใครที่นี่หรือดูโชว์นี้อยู่
ที่เป็นแฟนตัวยงของลุยซา เมล
หรือจอห์น วิค…
ผมขอบอกให้ชัดเจนว่าผมต่อต้านการทารุณสัตว์
ผมแค่บอกว่า ถ้าผมได้สู้กับนกพิราบ
เพื่อให้ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไป
บนห่วงโซ่อาหารสักหน่อย ผมก็คง "ตกลง"
ผมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งนี้
แต่ผมไม่ได้หาเรื่องนกพิราบนะ
อย่างไรก็ตาม เพื่อมนุษยชาติ หรือถ้าไอ้บ้านั่นจู่โจมผมก่อน
ผมก็จะทำให้มันร้อง "กุ๊กกรู้" ทันที
ผมจัดการแน่ให้ตายสิ
ทุกคนบนเรือตื่นตกใจ หมอนั่นอยู่ในน้ำกับฉลาม
คนตะโกนร้องไม่หยุด
มีมากมายหลากหลายภาษา
เงียบ
เลือดเริ่มลอยขึ้นมา เลือดจำนวนมาก
เลือดจำนวนมาก
คนเริ่มตื่นตกใจมากขึ้นไปอีก
ฉลามว่ายน้ำออกไป กลายเป็นว่านั่นคือเลือดของฉลาม
มันเป็นแผลตอนว่ายออกมา
มันคงไม่เป็นไร นั่นฉลามขาวนะ คงอวดแผลเป็น
กับฉลามตัวอื่นแล้วบอกว่า "ได้มาจากการต่อสู้กับแชมป์ระดับโลก"
น้ำนิ่ง เลือดจางหายไป หัวโผล่ขึ้นมา
ยังติดอยู่บนลำตัวอยู่
คนอื่นลากเขาขึ้นมาจากน้ำ เขาเดินเข้ามาอย่างประหลาดๆ
แต่ผมไม่รู้ว่าปกติแล้วเขาเดินยังไง
แต่เขาดูเหมือนถูกกระทบกระเทือนจิตใจ
ให้ตายสิมันเหมือนแบบ… ไม่
พวกเขาถอดหน้ากากดำน้ำ ของเขาออกแล้วเริ่มถาม
เขาปิดปากเงียบ พวกเขาจับเขาให้นั่งลง กล้องซูมไปที่หน้า
ทุกคนกรีดร้อง เขาเงียบ กล้องซูมไปที่ตาของเขา
ทุกคนกรีดร้อง เขาเงียบ กล้องซูมไปที่ตาข้างหนึ่ง
ทุกคนกรีดร้อง เขาเงียบ กล้องซูมไปที่ม่านตาของเขา
ทุกคนกรีดร้อง เขาเงียบ แล้ววิดีโอก็จบลง
นั่นคือตอนที่ผมบอกว่า "ผมไม่มีวันไปแน่"
คุณเห็นได้ว่าร่างกายเขาไม่มีบาดแผลอะไร
แต่คุณเห็นจากสายตาเขา
คงต้องไปเข้าบำบัดวันอังคาร กับวันพฤหัสอย่างน้อยสิบปีแน่
และประกันสุขภาพของผม ก็ไม่ครอบคลุมตรงนั้นด้วย
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาอาจขี้แตก
แล้วชุดดำน้ำนี่ต้องดึงออกจากทางด้านบนเท่านั้น
เหลือแค่ขี้และ ความอับอายขายหน้าไหลเป็นทางยาว
จากรูตูดไปจนถึงคอเพื่อที่คนอื่นจะได้ถามได้ว่า
"ไม่ใช่ว่าเป็นคนปราบฉลามขาวเหรอ ขี้แตกเนี่ยนะ"
หมอนั่นตอบว่า "เปล่า ฉันขี้ออกมาเพื่อเอาไปป้ายตาฉลาม"
"ฉลามนั่นเป็นตาแดงแน่"
ฉลามบอกว่า "ใครช่วยเป่าให้หน่อย"
"ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีคนโยนเนื้อมา
ฉันนึกว่าเป็นของฉันเลยรีบว่ายเข้าไป กระโดดด้วยความตื่นเต้นดีใจ
ชนใส่อะไรก็ไม่รู้แล้วหล่นลงไปในกรง มีคนอยู่ในนั้น ฉันตะโกนไปว่า "เดี๋ยว"
"เชื่อไหมว่าหมอนั่น เอานิ้วล้วงเข้าไปที่ตูดแล้วเอามาจิ้มตาฉัน"
"สองครั้ง"
"เป็นการต่อสู้ประเภทไหนวะเนี่ย"
"ได้แผลตอนว่ายออกมาด้วย"
"ถ้าฉันใช้มีดทำครัวเป็นนะ เขาซวยแน่"
ครั้งหนึ่งผมไปที่มาเนาช์ ถ้าคุณมีโอกาสไปก็จงไป
พวกหมอทั้งหลาย
มาเนาช์น่าประทับใจมาก
เป็นเมืองที่วิเศษ สวยงาม และตอนที่คุณเข้าป่า
ไม่ว่าคุณมองไปทางไหน มันเหมือนวอล์เปเปอร์ของวินโดว์เลย
น่าประทับใจ
ผมจำได้ว่าเห็นต้นไม้แล้วคิดว่า "อาทิตย์ที่แล้วมันอยู่บนแลปท็อปผมนี่"
ต้นไม้ต้นเดียวกันเลย
ผมเริ่มผูกมิตรกับไกด์นำเที่ยวท้องถิ่นแล้วบอกว่า
"พาผมไปดูอะไรหน่อยสิ พรุ่งนี้ผมกลับแล้ว"
"ผมอยากเห็นทุกอย่าง ป่า แม่น้ำ พวกอินเดียนแดง ทั้งหมดเลย"
ผมคลั่งไคล้พวกอินเดียนแดงมาตลอด
จริงๆ นะ พวกเขาอยู่ที่นี่ก่อนเราดังนั้น พวกเขาก็รู้เรื่องต่างๆ ดี พวกเขาคือของจริง
และผมเคยเห็นพวกอินเดียนแดง ที่โรงเรียนในวันอินเดียนแดงเท่านั้น
และนั่นก็คือเพื่อนๆ ผมใส่ชุดอินเดียนแดง
ดังนั้นก็นับไม่ได้หรอก
อินเดียนแดงหัวหยิก
อินเดียนแดงอ้วน
ทุกคนรู้ดีว่าอินเดียนแดงอ้วนเป็นเรื่องต้องห้าม
เราเลยออกไปกัน
หมอนั่นบอกว่า "ร็อดริโก เราจะไปเยี่ยมเผ่าอินเดียนแดง
ในใจกลางป่า"
ผมแบบ "ริมๆ ป่าก็ได้"
เราเดินเข้าไป เดินเข้าไป มันไกลสุดๆ
แต่ภาพที่เห็นมันวิเศษมาก แล้วอยู่ดีๆ มันก็เปิดออก
ป่าเปิดโล่ง สุดยอดไปเลย
เผ่าอินเดียนแดงเผ่าใหญ่ ใหญ่โต
เจ๋งกว่าที่โรงเรียนเยอะ
ผมว่าพวกนี้น่าจะได้คะแนนดีแน่
ผมกลายเป็นเพื่อนกับอินเดียนแดงที่ชื่อว่ากุยอาย่า
เป็นคนที่ดีมาก เป็นอินเดียนแดงที่ดีมาก
กุยอาย่าเป็นชื่อที่โหลพอๆ กับสมชาย
ผมเริ่มคุยกับกุยอาย่า
แล้วกุยอาย่าก็บอกว่า "ร็อดริโก ถ้าคุณเดินต่อไปตามทางนี้
เข้าไปในป่าลึก…" ผมบอกว่า "ไม่อ่ะ ผมไม่ไป"
"แต่ถ้าคุณไป…" ผมบอกว่า "ไม่ ผมรู้ตัวดี"
"ผมอยู่กับคนที่อยู่ที่นี่"
"คุณเป็นอินเดียนแดงและคุณก็อยู่ที่นี่ ผมจะไปทำบ้าอะไรล่ะ"
"เคยไปที่นั่นรึเปล่า"
เขาบอกว่า "ไม่เคย" ผมบอกไปว่า "แล้วคุณพูดเรื่องบ้าอะไร กุยอาย่า"
เขาบอกว่า "ถ้าคุณเดินเข้าไปในป่าสิบวันสิบคืน
คุณจะได้เจอเผ่าอินเดียนแดงที่ไม่มีใครเคยเห็น"
ผมถาม "แล้วคุณรู้ได้ยังไง"
เขาบอกว่า "หมอผีบอกผม"
ผมบอก "แล้วคุณหลงเชื่อหมอผีเนี่ยนะ กุยอาย่า"
เขาแกะอะไรไม่รู้อยู่ตอนที่เราคุยกัน
พอเขาทำเสร็จเขาก็เอาให้ผมดู
เป็นตัวสลอธโหนเชือก แล้วมีชิงช้าน้อยๆ อยู่ด้านล่าง สวยมาก
ผมบอกว่า "ว้าว กุยอาย่า สุดยอด ยินดีด้วย" เขาถามว่า "ชอบรึเปล่า"
ผมบอกว่า "ชอบสิ" เขาบอกว่า "จริงเหรอ" ผมบอกว่า "จริงสิ คุณนี่เป็นศิลปินจริงๆ"
เขาถาม "อยากได้ไหม" ผมถาม "จะให้ผมเหรอ"
"ผมอยากได้อยู่แล้ว กุยอาย่า"
เขาบอกว่า "ผมขายนะ"
ผมบอกว่า "ทุนนิยมมาถึงที่นี่แล้วสินะ กุยอาย่า"
เขาถามว่า "อยากได้ไหม" ผมบอกไปว่า "ไม่อยากได้แล้ว"
เขาถาม "ทำไมล่ะ" ผมบอกว่า "ผมนึกว่าจะให้เป็นของขวัญ"
"มันไม่ใช่ว่าผมอยากได้
ของตกแต่งบ้านซะหน่อย"
เขาบอกว่า "เอาไปเป็นที่ระลึกถึงผมไง"
ผมบอกว่า "ผมความจำโคตรดีเลยนะ กุยอาย่า"
ผมถ่ายรูปถ่ายวิดีโอไว้แล้ว"
เขาบอกว่า "จริงๆ นะ ร็อดริโก นี่พิเศษเลยนะ"
ผมบอกว่า "กุยอาย่า ผมเห็นอีก 80 ชิ้นอยู่ข้างหลังนั่น"
เขาบอกว่า "แต่คุณเห็นผมทำชิ้นนี้อยู่" ผมบอกว่า "เรื่องตอแหลของพวกอินเดียนแดงสิ กุยอาย่า"
"เท่าไหร่"
เขาบอก "ห้าสิบ" ผมถาม "เรอัลเหรอ"
ผมไม่แน่ใจว่า มีสกุลเงินคริปโตอินเดียนแดงรึเปล่า
แต่ผมคิดว่ามันเป็นราคาที่แพงหูฉี่
ผมถาม "50 เลย เอาจริงดิ่" เขาว่า "ใช่" ผมตอบไปว่า "ให้ตายสิกุยอาย่า"
"ผมบอกคุณว่า ตอนนี้ผมอยู่ที่เซาเปาโลแล้วใช่ไหม"
"มีที่แห่งหนึ่งในเซาเปาโล ที่ชื่อว่า 25 เดอมาร์โก"
"อยู่ทางนี้ เดินไปในป่าลึก 35 วัน"
"ตรงไปทางนั้น"
"แล้วคุณจะเจอ…"
"คุณจะเจอเผ่าเผ่าหนึ่ง
ที่จ่ายไปแค่ 15 เรอัลนะ กุยอาย่า
คุณก็จะได้สไปเดอร์แมน
กับปืนกลแล้ว"
"รู้รึเปล่าว่าสไปเดอร์แมนไม่พกปืนกลด้วยซ้ำ"
"นั่นของแถม
ที่พวกเขาแจกให้ที่ 25 เดอมาร์โก ขนาดมาร์เวลยังไม่ให้เลย"
"แล้วคุณอยากขายสลอธไม้ไร้อาวุธ ให้ผมในราคาห้าสิบเนี่ยนะ
จะเอาชนะแมวน้ำได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย"
เขาบอกว่า "แต่นี่งานทำมือเลยนะ" ผมบอกว่า "แหงล่ะ กุยอาย่า"
"ใครจะเสียเวลาสร้างเครื่องทำสลอธไม้"
"ไม่ใช่ว่าโลกเราต้องการมัน จนต้องใช้แนวคิดฟอร์ดนิยม
สร้างสายผลิตปริมาณมาก
เพื่อให้ตรงกับความต้องการ สลอธไม้ของโลกนี้นะ กุยอาย่า"
- "คุณจะจ่ายให้เท่าไหร่ล่ะ" - "ผมไม่อยากทำให้คุณโกรธ กุยอาย่า"
เขาบอกว่า "บอกตัวเลขมา" ผมบอกว่า "กุยอาย่า…"
ผมจะเอาสไปเดอร์แมนให้สองตัว"
ผมว่าเป็นราคาที่ยุติธรรม
กุยอาย่าก็คิดเหมือนกัน
สิ่งที่ผมทำพลาดไปคือผมเปิดกระเป๋าตังค์ ในนั้นมีธนบัตรอยู่แค่ใบเดียว
ห้าสิบ
เหมือนกับว่าพวกคุณอยู่ที่นั่นด้วยเลย
เป็นแบงค์ 50 เรอัล
พอกุยอาย่าเห็นมันเท่านั้น…
ผมเหลือบมองตาของเขา เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นความคลั่งของอินเดียนแดง
ผมคิดว่า "เขาต้องยิงธนูใส่ผมแน่"
"ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าถ้าวิ่งหนีจะช่วยได้ไหม"
"ถ้ากุยอาย่าเป็นสไนเปอร์อินเดียนแดงล่ะ"
"ผมไม่มีอารมณ์โดนยิงหัว ด้วยไม้บราซิลวูดหรอกนะ"
กุยอาย่าเงียบไปสามวินาทีเต็มๆ
ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ กระอักกระอ่วนมากสำหรับคนสองคน
ยิ่งอยู่กลางป่าอีก
ตอนที่เขาโวยวายทำลายความเงียบขึ้นมา
"นี่มันโคตรแย่เลยว่ะ ร็อดริโก"
ผมบอกว่า "ไม่รู้สิ กุยอาย่า ผมคงไม่ต่อราคาแบบนี้
ถ้าผมรู้ว่าผมมีแบงค์ 50 คุณมีเงินทอน 20 ไหมล่ะ
เขาบอกว่า "ไม่มี"
ผมถามไปว่า"คุณจะเป็นนักธุรกิจในป่าได้ยังไง ถ้าไม่มีเงินทอน"
ทุกอย่างที่ผมเล่าให้ฟังในโชว์นี้เป็นเรื่องจริง แต่เรื่องที่ผมจะเล่าต่อ
ถ้าผมเป็นหนึ่งในพวกคุณผมก็คงไม่อยากเชื่อ
เมื่อว่าไปแล้ว ผมจะบอกก่อนล่วงหน้า
คุณจะได้ไปตรวจสอบความจริงต่อไปนี้
กุยอาย่าเอนตัวไปทางขวา
แล้วดึงบางอย่าง ออกมาจากกระเป๋ากัวรานี่ของเขา
เครื่องรูดบัตรเครดิต
ผมบอกว่า "ไปตายซะเหอะ กุยอาย่า"
"ที่นี่ไม่มีสัญญาณเน็ตด้วยซ้ำ"
"ถ้าเป็นสมัยก่อนคงยอมแลกกับกระจกไปแล้ว"
"แต่สำหรับผมคือบัตรเดบิตหรือเครดิต"
เชื่อมต่อสัญญาณได้
จนถึงทุกวันนี้ ผมยังไม่แน่ใจว่า มีสัญญาณเน็ตกลางป่าได้ยังไง
ผมไม่รู้ว่าได้ยังไง
บางทีมีลิงถือเราต์เตอร์ไว้บนหัวแล้ววิ่งไปทั่วมั้ง
จนถึงทุกวันนี้ มันยังทำให้ผมสงสัยว่ามีสัญญาณเน็ตในที่
ที่เสือจากัวร์จะกระโดดขย้ำคุณได้ยังไง
ในขณะที่คุณใช้สัญญาณ 4จี
มีชาวอินเดียนแดงสตรีมมิ่งวิดีโอ
ตอนพวกเขาตกปลาขึ้นช่องทวิช
ผมใช้บัตรจ่าย
นูแบงค์
เครดิต
ผมได้รับข้อความเตือนทางโทรศัพท์ทันที
"หัตถกรรมกุยอาย่าจำกัด"
ผมบอกไปว่า "ไปตายซะเหอะ กุยอาย่า"
ผมซื้อมาจริงๆ
แขวนไว้ที่ประตูตู้เสื้อผ้าผม
ทุกคืนผมจ้องไปที่ตาสลอธตัวนั้น แล้วบอกว่า "กุยอาย่า…"
แล้วผมก็หลับไป
เป็นยาแล็กโซตันของผม
เรามุ่งหน้าไปที่แม่น้ำ
มีแม่น้ำสองสายในบราซิล รีอูเนกรูกับโซลิโมย
ที่น้ำไหลไปข้างกันโดยไม่ปนกัน มันมาเจอกันแล้วก็ผละออกไป
บ้าไปแล้ว เป็นความอาฆาตแต่หนหลัง ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ผมแน่
ที่นั่นมีคนบอกว่า "เอามือจุ่มน้ำสิ"
ผมเขามือจุ่มลงไป นี่น่าจะเป็นรีอูเนกรู น้ำเย็น
พอไปที่โซลิโมย น้ำอุ่น เหมือนกับว่าพระเจ้าฉี่ใส่น้ำ
แล้วหมอนี่ก็บอกว่า "ร็อดริโก ที่นี่เหมาะกับการดำน้ำนะ คุณดำน้ำรึเปล่า"
"มีคนมาจากทุกมุมโลกเพื่อมาดำน้ำที่นี่
เพราะเขาจะได้จากไปพร้อมวิญญาณที่เกิดใหม่"
ผมบอกว่า "วิญญาณของผมสบายดี ขอบคุณมาก"
เขาถามว่า "คุณจะไม่ดำเหรอ" ผมบอกว่า "ไม่" เขาถามว่า "ทำไม"
"เพราะว่าพวกเขาถ่ายทำเรื่อง อนาคอนด้าที่นี่และผมก็ดูสองรอบ"
เขาบอกว่า "มันไม่เป็นไรหรอก" ผมบอกว่า "คุณไม่เคยดูหนัง"
เขาบอกว่า "ไม่เป็นไรหรอก แค่ห้ามฉี่"
ผมบอกว่า "ผมไม่อยากดำแต่ถ้าฉี่แล้วเป็นไงเหรอ"
ในหนังก็ไม่เห็นมีใครฉี่นี่
"มีปลาที่ชื่อว่าแคนดีรู
ถ้าคุณฉี่มันจะมุดเข้าไปในจู๋คุณ
แล้วกัดกินจากข้างใน"
ผมถามไปว่า "ผมจะดำน้ำในที่ที่มีศัตรูแสนโหดร้ายทำไม"
"ที่เรซีฟีแม่ผมเคยบอกว่า
ถ้าฉี่ในสระว่ายน้ำคลอรีนในสระจะเปลี่ยนสี"
"ที่มาเนาช์นี่ผมว่าการลงโทษ
มันแรงไปหน่อยนะ"
เขาบอกว่า "แค่อย่าฉี่ กลั้นไม่ได้เหรอ"
ผมบอกว่า "กลั้นได้สิ"
"ปัญหาคือ ถ้าผมอยู่ในน้ำ แล้วงูโผล่ขึ้นมา ผมตกใจกลัว
ฉี่คงเล็ดออกมาสามหยด"
"แล้วผมไม่รู้ว่าปลาแคนดีรู จะดูออกหรือเปล่าว่าเป็นฉี่แตกเพราะกลัว
หรือฉี่ใส่บ้านพวกมันอย่างไม่เคารพ"
"และถ้ามันดูไม่ออก
มันก็คงจะเข้าไปในจู๋ผมแล้วทำอะไรแบบนั้น"
"ผมไม่อยากรู้ด้วยซ้ำ ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมขี้แตก"
"จะมีปลาโลมาถือปืนกลเข้ามา ทะลวงตูดผมรึเปล่า ไม่เอาล่ะ"
"ผมไม่ขอเสี่ยง"
"เห็นรึยังว่าทำไมผมไม่ลงน้ำ"
"ที่นี่มันไม่เหมือนกันร็อดริโก คุณอยู่ที่นอโรนยา
ไม่ใช่ที่แอฟริกาใต้หรือมาเนาช์"
"มันก็น้ำหมดแหละพวก"
"อันตรายใหญ่หลวงที่สุด ที่ผมพร้อมจะเผชิญในน้ำทุกวันนี้คือคลอรีน"
เขาบอกว่า "ร็อดริโก มันไม่เป็นไรหรอก" ผมบอกว่า "ไม่ลง ได้ยินแล้วนะ"
อีกคนที่ฟังบทสนทนาทั้งหมดอยู่
คือตาตุ
จากฟาลามานซ่า
เขาเดินเข้ามาหาเราแล้วพูดว่า
"ผมฟังเรื่องทั้งหมด"
ที่จริงนี่คือตอนที่ผมรู้ว่า
เขาฟังเราคุยกันทั้งหมด
เขาบอกว่า "คุณจะไม่ลงน้ำเหรอ"
ผมถามไปว่า "คุณฟังเรื่องทั้งหมดแล้วไม่ใช่เหรอ"
ตาตุเป็นนักกวี เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลง ศิลปิน ขี้เล่น ผมยาว
เขาพูดเรื่องดีๆ
ถ้อยคำแห่งปัญญา แล้วปล่อยให้คุณทบทวนมัน
เขาบอกว่า "ร็อดริโก
ลูกๆ ผมอยู่ในน้ำ"
ผมบอกว่า "ไม่ใช่ความผิดของผมนะ ตาตุ ถ้าคุณไม่ชอบลูกของพวกคุณ"
เขาบอกว่า "ร็อดริโก คุณกับทะเลพึ่งพาอาศัยกัน"
ผมบอกว่า "ตาตุ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหมายถึงอะไร"
เขาบอกว่า "ธรรมชาติเป็นนามธรรม"
"คุณจะสัมผัสแต่ไม่ตัดกับมันไม่ได้"
ผมบอกว่า "ตาตุ ไปไกลๆ เหอะ"
"มาโกหกอะไรกันเนี่ย สัมผัสแต่ไม่ตัดอะไรกัน ตาตุ"
และตาตุก็อยู่ที่นี่ เขารู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง
ผมบอกว่า "นั่นมันฉลามมะนาวนะ เป็นนักฆ่าเป๊ปซี่ทวิสต์"
"บ้าไปแล้วเหรอ"
ทุกคนลงน้ำกันหมด
มีแค่กัปตันคุกกับผมที่อยู่บนเรือ
ผมดื่มแล้วพอผมดื่มผมก็ใจกล้าขึ้น ผมเลยบอกว่า "กัปตันคุก!"
"ถ้าคุณอยากลงน้ำผมช่วยดูแลเองก็ได้นะ"
แต่เขาไม่สนใจ
แต่เขาเห็นผมดื่มเลยทำกับผมเหมือนเป็นเด็ก
เขาเสนอความคิดที่ดูเหมือนจะเจ๋งให้กับผม
แต่พอผมตื่นมาในวันรุ่งขึ้น คำแรกที่ผมพูดคือ "กัปตันคุก…"
เขาถามผมว่า "ร็อดริโก คุณกลัวฉลามเหรอ"
"ไร้สาระ แค่อยู่ใกล้ๆ เรือไว้"
"ถ้าฉลามมามันจะไปหาคนอื่นก่อน"
ผมบอกว่า "จริงด้วยกัปตันคุก"
"พอมันกินอาหารเรียกน้ำย่อยเสร็จ
ผมก็คงปีนขึ้นเรือได้แล้ว"
"แล้วถ้าพวกมันขึ้นมากินผมได้ถึงบนนั้น ผมจะไม่วิ่งหนีด้วยซ้ำ มันควรได้กินผมไป"
"ผมคงไม่กล้าไปขัดขวาง ทฤษฎีของดาร์วินที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา"
ผมลงน้ำไป
น้ำเข้าหน้ากากดำน้ำผม
ผมปีนกลับขึ้นมา ผิดหวัง
เหมือนเห็นว่าหน้ากากดำน้ำบกพร่องต่อหน้าที่
ผมตะโกนถามไกด์ "นี่พวกทำไมน้ำเข้าหน้ากากดำน้ำของผม"
เขาบอกว่า "ถุยน้ำลายใส่แล้วใส่กลับคืนไป"
"ช่วยพูดให้ดังกว่าเดิมที เพราะผมได้ยินอะไรที่มันโคตรตลก"
เขาบอกว่า "ถุยน้ำลายใส่แล้วใส่กลับคืนไป"
ผมบอกว่า "นั่นมันรสนิยมของคุณไม่ใช่ของผม"
เขาบอกว่า "มันทำแบบนี้แหละ" ผมบอกว่า "ไม่มีทาง"
เขาว่า "จริงๆ นะ" ผมบอกว่า "โทรหาฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ละกัน"
"มาคุยพร้อมกันไปเลยเปิดโฟนคุยกัน"
"ร็อดริโก ถุยน้ำลายใส่แล้วใส่ได้แล้ว"
ผมบอกว่า "ผมจะไม่ถุยน้ำลาย ใส่แล้วใส่กลับคืนไปหรอก"
เขาบอกว่า "ให้ผมถุยให้ไหม"
ผมบอกว่า "ผมไม่ใช่อีหนูของคุณนะ"
ผมเลยจัดการด้วยวิธีของตัวเองใช่ไหม
ซึ่งก็คือดำน้ำ…
"นอโรนยาเป็นโลกใต้น้ำที่น่าประทับใจ"
และผมกลัวว่าจะมีตัวอะไรกระโจนใส่ผม
แล้วก็มีจริงๆ ด้วย เต่าทะเล
ในน้ำมันว่องไวมาก ผมไม่รู้มาก่อนเลย
ไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนั้นทุกตัวรึเปล่า แต่ตัวที่ผมเจอมีบูสต์ไนโตรแน่
บางทีมันอาจโดนปลาวาฬดูดลงไป
หรือลงเนินหรืออะไรประมาณนั้น
มีใครโยนมันเข้ามา แล้วบอกว่า "ถอยไปให้ตายสิ"
และมันก็ตัวใหญ่มาก ไมเคิลแองเจโลตัวอ้วน
มันว่ายผ่านหน้าผมไป ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีผมเลยตะโกนว่า "เต่า!"
แต่ใต้น้ำมันฟังดูเหมือน…
มันมองผมอย่างไม่สบอารมณ์
มันเป็นเต่านักปฏิวัติ
มันโยนหลอดใส่ผม
มีรอยสักกรีนพีชบนกระดอง
มีเข็มกลัดอิบามา สวมหมวกสปีโด้
และก็มีใบปลิวของโครงการตามาร์
มันเร่งเครื่องแล้วจากไปแบบโกรธๆ
ผมเอาแต่มองมันอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร แล้วคิดว่า "เป็นสิ่งมีชีวิตที่โคตรสวยงาม"
แล้วจากนั้น น้ำก็เข้าหน้ากากดำน้ำของผม
ผมโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ เอาน้ำออก ตาผมเห็นชัดขึ้น
แล้วผมก็เห็นครีบอยู่ลิบๆ
ผมก็แบบ "ว้าว ดีจัง ความตายกำลังจะมา" ผมเลย…
ผมกระโดดกลับขึ้นเรือไป
พร้อมหัวใจเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ…
นั่งบนเก้าอี้ "ผมรอดแล้ว"
แล้วนาฬิกาของผมก็สั่น มันบอกว่า
"ยินดีด้วยร็อดริโก คุณได้เริ่มออกวิ่งใหม่แล้ว"
นาฬิกาไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ไกด์เข้ามาใกล้เรือแล้วถามว่า
"เกิดอะไรขึ้น กลับลงมาในน้ำสิ"
ผมบอกว่า "ไม่อ่ะ" เขาถาม "ทำไม" ผมบอกว่า "มันอยู่นั่น"
เขาถาม "อะไร" ผมบอกว่า "นั่นไง สัตว์ร้ายนั่น"
เขาถาม "อะไร" ผมบอกว่า "ฉลาม นักฆ่ามะนาว
เขาถามว่า "ตรงนั้นเหรอ" ผมบอกว่า "ตัวเป็นๆ เลย"
เขาบอกว่า "รอเดี๋ยวนะ ผมไปดูก่อน" ผมบอกว่า "อะไรนะ"
บริษัทนำเที่ยวให้เงินเดือนเท่าไหร่เนี่ย
คุณชี้ให้พวกเขาเห็นความตาย
แล้วพวกเขาตรงไปเผชิญกับมันเนี่ยนะ
"รอแทบไม่ไหวแล้ว"
แล้วเขาก็ไป
ผมคิด "จ่ายค่าประกันความเสี่ยง ให้ขนาดไหนวะเนี่ย"
"เปาลินโญขึ้นเรือมาได้แล้ว ไกด์หายไปแล้ว"
"เด็กดี ไม่น่าตาย เพราะการคลั่งไคล้หน้ากากดำน้ำเลย"
ไกด์กลับมาหลังผ่านไปไม่ถึงห้านาที
เขาบอกว่า "ร็อดริโก ลงมาสิ"
- "ไม่เป็นไร" - "ลงมาเหอะ"
ผมบอกว่า "ไม่เป็นไร ขอบคุณ"
เขาบอกว่า "ไม่ใช่ฉลาม" ผมถาม "แล้วอะไร"
เขาบอกว่า "โลมา"
ผมบอกว่า "ผมก็กลัวมันเหมือนกัน"
- พวกคุณกลัวโลมาไหม - ไม่
ถ้าอย่างนั้นคุณก็โคตรเจ๋ง
มีบางคนตอบว่า "ไม่เคยเห็นเลย"
ดีเลย น่ารักจัง
แต่มันก็ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลตรงไหน
เพราะผมก็ไม่เคยเห็นระเบิดมือที่ถูกดึงสลักออก…
แต่ผมรู้ว่าผมกลัวมันแน่
แต่ก็ไม่เป็นไรถ้าคุณไม่กลัว
ขอผมหาคู่รักหน่อย… พวกคุณเป็นคู่รักกันรึเปล่า
คบกันมานานแค่ไหนแล้ว
สามปีเหรอ ดีจัง
สามปีที่อยู่ด้วยกันแล้วก็มีลูกอายุแปดเดือน
แค่นั้นแหละ
จบเกมแล้วใช่ไหม
แล้วคุณก็ไม่กลัวโลมา ดี คุณชื่ออะไร
ลูอาน่า คุณทำอาชีพอะไรลูอาน่า
ครูเหรอ สอนอะไร
สอนเด็กอนุบาลเหรอ ว้าว ดีจัง ลูอาน่า
เลิกคิดเรื่องรวยไปได้เลย แต่ดีนะ ลูอาน่า
พวกเขาควรจ่ายให้คุณมากกว่านี่แน่ แต่ผมดีใจกับคุณด้วยนะ
คงมีความหมายมากสินะ
- คุณชื่ออะไร - ซามูแอล
คุณทำอาชีพอะไรซามูแอลกับลูอาน่า
ผมเป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมเวที
เจ้าหน้าที่ควบคุมเวทีเหรอ นั่นแหละเขาคือจอมเปลี่ยน
เขาออกมาเปลี่ยนฉาก
ไปทั่วโลก
คบกันมาสามปีคุณตัดสินใจไปฉลองที่นอโรนยา
ไปทุกๆ สี่ปีดีกว่าเหมือนบอลโลก
คุณขึ้นเครื่องบินไปที่นอโรนยา
นั่งเรือล่องไปที่ทะเลลึกไปดำน้ำ
ซามูแอลตัดสินใจที่จะลงไปก่อน เขาเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำ
ฉากเปลี่ยนไปอย่างสวยงาม
ลูอาน่ายังอยู่บนเรือสอนหนังสือผ่านซูมอยู่
พ่อแม่จับลูกๆ ไว้ "ดูครูสิ"
ซามูแอลว่ายน้ำออกไปแล้วจากนั้นเขาก็เห็นโลมา
ดีใจสุดๆ เลยใช่ไหม ซามูแอล ให้ตายสิ โลมา
เขาตะโกนใส่โลมาด้วยซ้ำ
แล้วโลมาก็ตอบกลับ…
เขาบอกว่า "นี่ ปลาโลมาว่ายมาหาผม"
ซามูแอลตื่นเต้น "จะได้จับโลมาไหม"
ใช่สิวะ จับโลมาเหรอ ปกติแล้วจะจับตรงไหน
เจ้าหน้าที่ควบคุมเวทีจับอะไร จับ…
จับฉากแม่งทุกอย่าง ทุกเวที
รูปของโลมา ผิวสัมผัส โอ้ บ้าไปแล้ว
ซามูแอลตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ ตอนที่โลมาเข้ามาใกล้ขึ้นแล้วตะโกนว่า
"ลูอาน่า ลงน้ำมาเร็วที่รัก"
"ผมมีอะไรจะเซอร์ไพรส์คุณ" แล้วไม่บอกว่าเป็นอะไร
โลมาเข้ามาใกล้ราวกับว่ามันรู้จักคุณ
เหมือนเป็นโลมาเข้าฉาก เป็นเพื่อนคุณ
มันซบบนหน้าอกคุณ นัวเนียกับคุณ
คุณเริ่มค่อยๆ ลูบมัน ซามูคา
มันคือช่วงเวลาของคุณ ซามูคา ช่วงเวลาของคุณ
คุณเริ่มลูบจากหางจนไปถึงคอ ซามูคา
ช่างมีความสุขอะไรเช่นนี้
จูเลียน่ารีบว่ายไปหาคุณอย่างรวดเร็ว
ผมบอกว่า "จูเลียน่า" ใช่ไหม
ลูอาน่า! ลูอาน่าว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว เอากล้องโกโปรติดไว้บนหัว
ลูอาน่าว่ายน้ำเร็ว
ผมขอหยุดเล่าสักครู่เพื่อคุยกับผู้ชมหน่อย เดี๋ยวมา
ได้โปรดติดตามตอนต่อไป
เมื่อไม่นานมานี้ผมอ่านเจอว่า นอกจากเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว
เผ่าพันธุ์ที่อยากข่มขืนมนุษย์มากที่สุด
คือโลมา
มาฟังเรื่องราวกันต่อไหม
ลูอาน่าว่ายน้ำอยู่ ใช่ไหม ลูอาน่า
แล้วซามูคาก็อยู่ตรงนี้ ใช่ไหม ซามูคา ตรงนี้ใช่ไหม
ลูบไล้เบาๆ คิดว่า "ช่างเป็นวันที่ดีอะไรเช่นนี้"
"ขอบคุณนะบริษัทนำเที่ยว"
แล้วโลมาก็…
ซามูคาใช้มือลูบไล้ไปทั่ว แล้วจากนั้น…
ณ ช่วงเวลานั้น…
โลมาดำน้ำลงไป
แล้วมันก็ดำน้ำเก่งกว่าคุณ ใช่ไหม ซามูคา มันคือโลมา
มันเริ่ม
ใช้ปากปลดกางเกงว่ายน้ำของคุณ
ปากเล็กๆ นั่น…
โลมาฉลาดจริงๆ
มันเป็นสัตว์ที่ฉลาดเป็นอันดับสามบนโลก
มันตามหลังแค่เรากับลิง และลิงแบกไวไฟที่มาเนาช์
ดังนั้นลองคิดดูว่าโลมาทำอะไรได้บ้าง
พอกางเกงว่ายน้ำหลุด…
ผมไม่อยากพูดแบบนี้ คุณดูเหมือนเป็นคนดีนะ ซามูแอล
มาเปิดใจเราแล้วเล่าต่อไป
สิ่งที่คุณคิดนะ ซามูแอล
ว่าเป็นแค่การที่นักท่องเที่ยวลูบไล้
ที่จริงเป็นการเล้าโลมอย่างหวานชื่น
โลมา ที่มีไอ้จ้อนแข็งสุดๆ
ด้วยความสามารถอันแปลกประหลาด
โดยได้น้ำทะเลเป็นตัวช่วยเหมือนเจลหล่อลื่น
โลมาก็เริ่มอึ๊บตูดซามูแอล
ด้วยจังหวะที่น่ากลัว
โลมาตัวนี้เอาตูดคุณอยู่ ซามูแอล
มันกระแทกอย่างหนัก จนคุณเริ่มสงวัยว่าคุณมีมดลูกรึเปล่า
เพราะมันชนเข้ากับอะไรในนั้นแน่
คุณตะโกนทุกครั้งที่คุณโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำได้
"ลูอาน่า อย่ามา!"
เสียงคุณเริ่มสูงขึ้น โลมาเอาตูดคุณอยู่
ลูอาน่ามาถึง
ทันทีที่เธอมาถึงที่นั่น สิ่งแรกที่เธอคิดคือ
"มันเป็นเรื่องประหลาดใจบ้าอะไรกันเนี่ย"
เธอดำลงไปแล้วเห็น
สีหน้าที่สิ้นหวังของซามูแอลใต้น้ำ
แล้วเธอก็ตะโกนว่า "ซามูแอล"
"มีโลมาเอาตูดคุณอยู่"
ทำยังกับว่าคุณไม่รู้ใช่ไหม ซามูแอล โลมาซอยคุณมาตั้งนานแล้ว
ซามูคาบอกว่า "ผมจะขยับตูดหน่อย ดูว่าไอ้ห่านี่จะเสร็จเร็วขึ้นไหม"
มันได้ผล ซามูคาฉลาด เขาเป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมเวที
โลมาบอกว่า "จะไม่เสร็จในหรอกจะได้ไม่ท้องนะ"
เขาดึงออกมาเสร็จข้างนอก น้ำเชื้อเต็มไปหมด
พวกคุณเริ่มจมลงไปในน้ำเชื้อกับน้ำทะเล
น้ำเชื้อโลมามากมายมหาศาลกับน้ำทะเล
ไงตัวหมัด สนุกกับโชว์ไหม
น่าเบื่อมากใช่ไหม
ใช่ คิดว่าอย่างนั้น
พรุ่งนี้ ถ้าที่โรงเรียนของตัวหมัดสอนเรื่องโลมา…
ลองนึกภาพว่าแม่ของเธอ ได้รับสายจากโรงเรียนว่า "ลูกสาวคุณร้องไห้
เอาหัวโขกกำแพงแล้วตะโกนว่า "ไม่เอาโลมา"
ผมคิดว่าผมเล่าเกินไปหน่อย
ผมแค่อยากให้เข้าใจประเด็น
ว่าผมคิดว่ามันชัดเจน
โลมา
จากไป
พอเสร็จแล้วมันก็ไป
พวกคุณว่ายน้ำกลับไปที่เรืออย่างช้าๆ
ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
คุณขึ้นเรือไปได้แล้วกัปตันใจดีก็ย่างบาร์บีคิวให้
เขาถามว่า "อยากกินเนื้อหน่อยไหม" ลูอาน่าบอกว่า "เราไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น"
คุณเข้าไปในห้องน้ำแล้วเริ่มร้องไห้ น้ำตาไหลพราก ไหลเป็นสาย
แล้วทันใดนั้นคุณก็ได้ยิน…
แล้วพูดว่า "ไม่นะ โลมากลับมา"
เป็นกัปตันที่พูดว่า "ทุกคนเรากลับมาถึงชายหาดแล้ว"
คุณลงเรือไป เหยียบพื้นทราย
แล้วคุณก็รู้สึกถึงความปลอดภัย อยู่บนบกแล้ว
แต่ในหัวคุณยังคงคิดว่า "เกิดอะไรขึ้นที่นั่น"
คุณกอดกัน เป็นครั้งแรกที่คุณสามารถสัมผัสกันได้
หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น
ซามูแอลมองข้ามไหล่ลูอาน่าไป
ที่ปลายข้อศอกเขา
มีน้ำเชื้อของโลมาติดอยู่
เขาปัดมันลงพื้น
และตอนนี้ผมขอถามคุณทั้งสองคน
คุณจะ
ลบภาพวิดีโอบนกล้องโกโปรแล้วกรีดเลือดสาบาน
ว่าพวกคุณสองคนจะไม่มีวันพูดถึงโลมาอีกแล้ว
หรือคุณจะเล่าให้ทุกคนฟัง
ใช่แล้ว ทุกคน เงียบ
คุณคิดว่าหมอ
ผู้หญิงที่ทำงานโฆษณาหรือทนายจะบอกใครเหรอ
มันไม่เกิดขึ้นหรอก
มันคือความลับ
ไม่มีใครกล้าพอที่จะไปสถานีตำรวจแล้วบอกว่า
"ตำรวจครับ ฟลิปเปอร์
เพิ่งข่มขืนเราไป เราอยากร้องเรียน"
- "มันเป็นยังไง" - "นัวเนีย"
ไม่มีใครกลัวโลมาเพราะชื่อมันดูไม่เป็นพิษเป็นภัย
ขึ้นต้นด้วยสระโอ ไม่มีใครกลัวหรอก
มีคนจ่อปืนมาที่คุณแล้วบอกว่า "ส่งเงินมานะ ไม่งั้นหัวโน" เลิกคิด
ถ้ามันมีชื่อว่าไอ้โหดโลมา ผมเชื่อเลยว่าไม่มีใครกล้าลงน้ำแน่
โลมาซิลล่าเสยปลายคางวาฬ
เคารพโลมาซิลล่าด้วย
สำหรับโลมา…
ถุงยางถึงใช้ชื่อยี่ห้อว่าโทรจันไง มีเซ็กซ์ได้ง่ายกว่า
ถ้าถุงยางยี่ห้อนักฆ่าเสปิร์มโหด คงไม่มีใครอยากใช้
"นักฆ่าเสปิร์มโหดเหรอ นี่ใส่ถุงนักฆ่าเสปิร์มโหดมาเอาฉันเหรอ"
เธอคงบอกว่า "ไม่มีทาง จิ๋มน้อยๆ ของฉัน รับมือกับนักฆ่าเสปิร์มโหดไม่ได้หรอก"
มันผิดมากที่ตั้งชื่อว่าโทรจัน มันมาจากม้าโทรจัน
ประชุมกันอีท่าไหนถึงได้ชื่อนี้มาเนี่ย
เพราะแนวคิดของม้าโทรจัน
คือศัตรูพามันเข้าไปแล้วแอบบุกเข้าไปได้
และนั่นคือสิ่งที่เราไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น
น่าจะใช้ชื่อว่าสเปิร์มการ์ด หรือล็อกน้ำเชื้อ
หรืออะไรที่เห็นภาพหน่อย อย่างนักฆ่าครีมพาย นั่นดีนะ
ผมอยากไปร้านขายยาแล้วบอกว่า
"ขอนักฆ่าครีมพายกล่องนึง เพราะคืนนี้ผมร้อนแรงมาก"
ดังนั้นผมจึงไม่กลับลงไปในน้ำอีกเพราะผมกลัว
แต่ไม่ได้ลงไปก็ดีแล้ว
คืนนั้น
ผมแสดงเดี่ยวไมโครโฟน ผมไปเพราะเรื่องนี้
แล้วตอนที่
การแสดงจบ มันดีมาก คนดูที่นอโรนยาน่ารักมาก
ผมมีความสุขมาก
ตาตุจากฟาลามันซาเริ่มเล่น
ไม่มีวงฟาลามันซา มีแค่ตาตุ
แต่ไม่ใช่ว่าจะมีคนถามว่า "ไม่นะ มือเบสหายไปไหน"
คนดูมีความสุขดี
ผมเริ่มเต้นกับสาวคนนี้ มันเป็นคืนที่ดีมาก
แล้วจากนั้น อยู่ดีๆ ก็เริ่มมีคนล้อมวงเต้นมอชพิท
ตอนเล่นเพลง "โชตีเดออาเอลเกรีย"
มีคนคู่หนึ่งที่สนุกสุดๆ มาชนผมกับสาวคนนี้
แล้วเท้าผมก็ไปโดนก้อนกรวดคมๆ
คมเหมือนมีดจินสุ
มันบาดโดนนิ้วหัวแม่โป้งผม แล้วหนังผมก็แบบ "ตายห่า"
และนั่นคือตอนที่
ผมได้แผลที่หัวแม่เท้า
ที่นอโรนยา
ผมไม่ได้…
ผมไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ ผมนึกว่ามันก็แค่แผลทั่วไป
"เคยเป็นแผลมาตั้งเยอะแล้ว เต้นต่อไปดีกว่าไว้ค่อยมาดูทีหลัง"
แล้วเท้าผมก็เริ่มติดพื้น ผมก็คิดว่า "แปลกนะ"
"ผมไม่ได้ใส่รองเท้าเวลโครซะหน่อย"
พอสาวคนนี้ถอยไป ผมก็ก้มดู
แล้วก็มีกองเลือดอยู่ตรงนั้น ผมก็แบบ "ว้าว ดีนะ"
"ผมเต้นต่อไม่ได้แล้ว" ผมสะกิดบ่าสาวคนนั้น
"ที่รักครับ" สาวตอบว่า "คะ"
ผมบอกว่า "ฟังนะ
เราต้องพักกันสักครู่"
เธอถามว่า "เกิดอะไรขึ้น" ผมบอกว่า "ผมเจอปัญหา"
"เคราะห์กรรม"
ผมไปตามหาเปาลินโญ เขาแก่ว่าผม
เขาน่าจะมีคำแนะนำดีๆ เพื่อให้หัวใจ ที่ร้อนรนของผมได้ผ่อนคลายลงมาบ้าง
ผมไม่รู้สึกอะไรเลย ผมแค่กังวลเรื่องเลือด
ด้วยความรู้สึกจากโชว์ บวกกับแอลกอฮอล์ ผมชาไปหมด
ผมบอกว่า "เปาลินโญ ดูนี่สิ"
เขาก้มมองเท้าผมแล้วกลับขึ้นมา มองหน้าผมแล้วบอกว่า "นิ้วแกขาดแน่"
ผมเป็นคนที่ไหลตามน้ำ
ทันทีที่เขาพูดจบ นิ้วหัวแม่เท้าผมก็เริ่มเต้นตุบๆ
ผมบอกว่า "ไม่นะ นิ้วผมจะขาดแล้ว"
- "อย่างน้อยก็ที่นอโรนยานะ" - "ไม่นะ เปาลินโญ"
- "ผมจะโทรหาแม่" - "จะโทรหาทำไม"
"ผมต้องบอกใครสักคนว่านิ้วผมจะขาด"
"ผมคิดว่าแม่คือคนที่ใช่ 'แม่ครับ นิ้วเท้าที่แม่ให้ผมไว้ ผมเสียมันไป'"
เปาลินโญตกใจ "ฉันจะให้คนเอาเตียงมารับนายไปนะ"
"ฉันไม่อยากนอนบนเตียงผ่านคนพวกนี้"
"เราเพิ่งแสดงบนเวทีไปนะ ทุกคนเห็นเราหมด
'ดูสิ ร็อดริโกขึ้นเตียง หมดสภาพไปแล้ว' ไม่มีทาง"
"ขอวีลแชร์ดีกว่า" เขาถามว่า "ทำไม" ผมบอกว่า "มันดูสง่ากว่า"
เขาไม่เข้าใจเลย
เขาตะโกนออกไป "หลีกทางให้ของหนักด้วย"
แล้วผมก็ตามน้ำไป กระโดดตามหลังเขา
เลือดสาดใส่คนอื่น สกปรกไปหมด
ตอนที่ผมกลับเข้าไป ผมเละไปหมด เปื้อนเลือดตั้งแต่หัวจรดเท้า ยับเยิน
ผมยกเท้าขึ้นเพื่อให้เลือดหยุดไหล
เลือดหยดใส่เสื้อ ใส่กางเกง หยดลงทุกที่
ถ้ามองไกลๆ มันดูเหมือนว่า ผมมีเรื่องแล้วโดนแทงไปแปดที
หรือโดนยิงอย่างน้อยสี่ครั้ง คนอื่นเป็นห่วงมาก
ตะโกน เรียกให้คนมาช่วย
แล้วทันใดนั้นผมก็ได้ยิน…
ผมก็แบบ "ไม่น่าเชื่อ บรูโน กากลิอัสโซ่มาเหรอ"
ขอบคุณมากครับท่านสุภาพบุรุษ และสุภาพสตรีทั้งหลาย ผมร็อดริโก มาเกซ
(ขอขอบคุณ)
(แม่พ่อ บิก้าและฮาฟา ขอบคุณโปรดิวเซอร์ของผม กุยกับแกม)
(เพื่อนพี่น้องจากวงการเดี่ยวไมโครโฟน และเพื่อนสมัยเด็กจากบาบิลัก)
คำบรรยายโดย นภาลัย แจ็คสัน