Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W ROLACH GŁÓWNYCH
Podejmuje się strzału, przerzuca jednak piłkę nad poprzeczką.
Patrick Curran strzela! Jest po meczu.
Cześć. Tu Frank O'Meara.
Nie mogę odebrać.
Zostaw wiadomość, a na pewno oddzwonię.
Frank O'Meara przejmuje piłkę i pokazuje, na co go stać.
Tu Frank O'Meara. Nie mogę odebrać.
Zostaw wiadomość, a na pewno oddzwonię.
...a na pewno oddzwonię.
RÓISE I FRANK
Co u matki?
Dobrze.
Ciśnienie krwi w normie.
Trochę się stresuję.
Chcesz porozmawiać z psychiatrą?
Stary doktor przepisywał mi leki, które całkiem pomagały.
Prozac świetnie działał.
Dziękuję.
JAK LECI?
DOBRZE.
Co u matki?
Dobrze.
Ile czeka osób?
Cztery. Głównie na kontrolę.
Biedna pani O'Meara.
Dzień dobry, Róise.
Dzień dobry, Anno.
Mam świeżą makrelę.
Nie, dziękuję.
Miły poranek na spacer.
Idź sobie!
I wydech.
Byliśmy blisko z twoją matką.
Bratnie dusze.
Rozumiem ją. Twój ojciec był wyjątkowy.
Proszę nabrać powietrza.
Ciśnienie krwi w normie.
Płuca zdrowe.
Jeszcze tylko badanie krwi.
Robili mi niedawno.
Wszystko było w porządku.
Dobrze.
Alanie.
Chciałbym, żebyś wiedział, że nie romansowałem z twoją matką,
gdy żył twój ojciec.
Sytuacja się zmieniła. Miałbyś coś przeciwko...
gdybyśmy z twoją matką... zbliżyli się do siebie?
To jej decyzja.
Chciałbym mieć twoje błogosławieństwo.
Ojcu by to się nie podobało.
Nie sądzisz, że cieszyłby się, że...
Nie cieszyłby się, gdyby matka zaczęła umawiać się z sąsiadem.
Jeśli to wszystko, musimy kończyć.
Pacjenci czekają.
Młodzieniec z Waterford czuje presję, ale posyła piłkę do celu.
Co to ma znaczyć? Idź sobie.
Nie wpuszczaj psa.
Przepraszam, Anno. Łazi ze mną.
Wyjdź.
Nie przeszkadzaj ludziom.
Dzięki, Róise.
Uratowałaś mnie.
Nie radzę sobie z psami.
Miło cię widzieć.
Nie sądziłem, że lubisz psy.
Pewnie do towarzystwa.
Nie jest mój.
Pojawił się znienacka pod domem i cały czas za mną łazi.
Zadzwoń do schroniska. Przyjadą po niego.
Nikomu nie szkodzi.
Nie możesz wejść do środka!
Zejdź!
To krzesło Franka. Złaź.
Zejdź!
Nikt już tu nie siada.
Ty...
Skąd to wziąłeś?
Dość tego.
Nie możesz tu zostać.
Wynocha!
Skąd o tym wiedziałeś?
Skąd się tu wziąłeś?
Mogę prosić stek?
Oczywiście.
Za duży? Mogę odciąć tłuszcz.
Taki będzie idealny.
Wiesz, o czym ostatnio rozmyślam?
Jak pojechaliśmy do Limerick po kosiarkę.
Czemu to zapamiętałam?
Nie zdarzyło się wtedy nic wyjątkowego.
Kupiliśmy kosiarkę i wróciliśmy do domu.
Frank powtarzał,
"Ta kosiarka odmieni całe nasze życie".
Mówił mi na złość.
Staram się pamiętać o innych rzeczach.
O tych o wiele ważniejszych.
Ale ciągle wspominam tę podróż po kosiarkę.
Zawieźć ją do żłobka?
Mam pierwszą wizytę o dziesiątej.
Spóźnisz się.
Cześć, mamusiu!
Do zobaczenia!
Pojedziemy do babci? Zapytamy, jak się czuje.
Mamo?
Co jest? Wynocha stąd!
Zostaw go w spokoju.
- Co robisz? - Gdzie pobiegł?
Babcia postradała zmysły.
Ktoś widział biegnącego psa?
Nie, pani O'Meara.
Tam.
Patrzcie, zwariowała!
Niedobrze.
Widzieliście brązowego psa?
- Nie. - Tak.
- Poważnie? - Tak.
I nic nie mówisz?
Nie muszę się tym dzielić.
- Brązowego psa? - Biegł do kościoła.
Poczekaj, mamo!
Wszystko w porządku?
Jak najlepszym. Dziękuję.
Co się dzieje?
Róise O'Meara biega na wpół ubrana.
FRANK O'MEARA
KOCHANY MĄŻ I OJCIEC
Alanie, pamiętasz ostatnie słowa taty?
- Ostatnie, co powiedział. - Pamiętaj, że nie był sobą.
"Nasza przygoda tu się nie kończy". Tak powiedział w szpitalu.
Majaczył.
Udało mu się.
Wrócił.
Wierzę, że to Frank.
Wysłuchaj mnie. Pojawił się znienacka pod domem.
Z początku nie rozumiałam, ale wskoczył na krzesło twojego taty.
Prosto na swoje krzesło.
I bawi się piłką do hurlingu.
Jaką piłką?
Przyniósł z twojego pokoju.
Wiesz, że to bzdury.
Posłuchaj, Alanie.
Poszedł na spacer w lesie i wybrał drogę,
którą codziennie chodziliśmy z twoim tatą.
Potem uciekł i znalazłam go w naszym miejscu na pikniki!
Inni też tam chodzą. Skąd wiesz, że nie zabierał go tam jego właściciel?
Widziałeś go kiedyś?
To wyjaśnij mi, dlaczego przyszedł na ten właśnie grób?
Nie potrafię.
Masz piękną wnuczkę, prawda?
Nie sądziłam, że ją poznasz.
Wracam do auta. Przyjdź, gdy będziesz gotowa.
Zrób coś.
Pokaż mu, że jesteś jego ojcem.
Chłopiec z szóstej klasy ma ogromny talent.
Pokaże niedługo światu, jak znakomitym jest zawodnikiem.
Ty jesteś Mikey Lynch?
Tak.
Wiesz, że mój mąż, Frank, ma obsesję na punkcie hurlingu?
Wiem, dużo o nim słyszałem.
A wiesz, że ten pies też uwielbia hurling?
Może z tobą zagrać?
Nie ma sprawy.
Tylko nie przesadź. Pójdę zrobić śniadanie.
- Jak się wabi? - Frank.
Jeszcze raz?
Dobrze.
Czy mu się uda?
Ale zawodnik!
Fajny pies.
Nie jest mój.
Pies uczy cię hurlingu?
Śniadanie, Frank!
Musimy zadzwonić do O'Briena, żeby podciął żywopłot.
Nie twoja wina.
Co byś jeszcze chciał?
Musimy pamiętać, że jesteś teraz psem.
Pies mieszka z tobą?
Frank chciałby spędzić z tobą czas.
Nie nazywaj go tak.
Jesteś inteligentny, ale są w życiu rzeczy, których nigdy nie zrozumiesz.
Dobrze. Pojedźmy do weterynarza.
Nie ma takiej potrzeby.
Każdy pies powinien być zaczipowany.
Frank raczej nie jest.
To by było dziwne.
Jeśli ma czip, znajdziemy właściciela i poznamy jego prawdziwe imię.
Piękny pies. Jak się wabi?
Nie wiemy. Przybłęda.
Ale piękny.
Chcemy sprawdzić, czy ma czip.
Nie ma.
Wdowa po Franku O'Mearze?
- Tak. - Był wspaniałym zawodnikiem.
Pani syn?
Za tydzień dojdzie do siebie.
Mnie się nie spieszy. Chce pani wejść pierwsza?
Tak!
Dziękujemy.
Co jest z nim nie tak?
Przybłęda. Chcemy go zwrócić do właściciela.
Nazywa się Frank.
Ładnie.
Silne zęby, zadbany.
Musi mieć właściciela.
Sprawdzę, co jest zapisane na czipie.
Nie ma, prawda?
Na to wygląda.
To nic nie znaczy.
To wymóg prawny.
Ma około dwóch lat. Powinien mieć czip.
Jak znaleźć właściciela?
Mogę wrzucić zdjęcie na Facebooka. Może ktoś się zgłosi.
Może tu zostać.
Nie zostawimy go.
Będzie mu tu bardzo dobrze.
Spokojnie.
Nie rób sceny, Frank.
Nie zostawię cię tu.
Wiesz, co dzieje się po śmierci?
- Wiem. - Nie wiesz.
Jesteś i cię nie ma, a inni żyją dalej.
Nie wracamy jako ryby, kurczaki czy inne zwierzęta.
Ani kundle.
Działa?
Pamiętasz moją i ojca piosenkę?
Nie puszczaj jej, proszę.
Nie słuchałam jej, odkąd odszedł.
Nie puszczaj.
Nie wiesz, co jest po śmierci.
Nikt nie wie.
To prawda, że nazwała psa po twoim ojcu?
Tak.
Dzień dobry! Cześć, nie będziesz sprawiał kłopotów?
Nie będzie uciekał.
Podobno Róise poszła na grób.
Podobno matka ma nowego psa.
I kupuje dla niego steki.
Proszę dwa steki. Uwielbia je.
Jak wszyscy!
Proszę dzwonić, gdy pojawią się zawroty głowy.
Dziękuję, doktorze.
Co u matki? Podobno zaczęła biegać?
Dajmy jej rysperydon.
Co to?
Lek przeciwpsychotyczny.
Zły pomysł.
Jako jej syn złamałbym prawo.
Dzięki psu jest szczęśliwsza.
Uważasz, że ukrywa się w nim twój teść?
Nie znałam go.
Nie tylko ty.
Jack twierdzi, że grasz z jakimś psem.
Nie jest to do końca prawda.
Widzieliśmy cię z autobusu.
Ach tak... Jakiś pies latał za piłką.
Czyli pies nie grał?
Powiedz prawdę, Mikey.
Nie wiem. To nie mój pies.
Conor, Jack, do klasy!
Przyjdziemy go zobaczyć jutro przed szkołą.
Chcesz ją zobaczyć?
Dzień dobry. Wiem, co chce pan powiedzieć.
- Czyżby? - Nie zapiął pasa.
Psów nie zapina się pasami i nie mogą siedzieć z przodu.
Nazywa się Frank.
Dobrze.
Frank potrzebuje szelek, żeby podróżować na tylnym siedzeniu.
Alternatywą jest bagażnik.
Dobrze, kupię mu szelki. Dzięki za radę.
To był nakaz. Teraz musi iść do bagażnika.
Jest pełny i brudny.
To pies. Poradzi sobie.
Nie będzie mu tam wygodnie.
Posadzę go z tyłu. Możesz przejść do tyłu, Frank?
Musi teraz jechać w bagażniku.
Nie mogę.
To mój mąż.
Zmarł dwa lata i dwa tygodnie temu.
Jego śmierć była ogromnym ciosem.
Bardzo mi przykro...
ale jeśli powrócił w ciele psa, musi stosować się do zasad.
Nie mogę prowadzić z Frankiem w bagażniku.
Na obwodnicy jest sklep zoologiczny.
Proszę tam jechać i kupić szelki...
- Frankowi. - Już tam jadę.
Dziękuję.
Proszę jechać powoli.
Przepraszam, że długo cię nie odwiedzałam.
Rzadko wychodzę z domu.
Jaka rasa?
Nie wiem. Mieszaniec.
Ma coś z owczarka.
Masz pewnie rację.
Dobry piesek.
Nazywa się Frank.
Mój syn miał tak na imię.
Wiem.
Wyszłam za niego 8 września 1981 roku.
Róise!
Piękny pies.
Ma coś z owczarka.
List do specjalisty w Cork.
Czwarty w tym roku.
Kiedyś mówiliśmy, że to hipochondrycy.
Teraz "zaniepokojone osoby".
Co? Tatuś ma być maszynistą?
Wyborny pomysł! Tatuś chętnie spróbuje.
Na pewno będzie lepiej niż tutaj.
Sprawdźmy, co pies potrafi. Jak się wabi?
- Frank. - Pokaż, na co się stać, Frank.
Strata czasu.
Wstałem wcześnie dla czegoś takiego?
Przynieś piłkę.
Wielkie dzięki.
Może uderzysz, zamiast nieść taki kawał?
Podaj, Mikey!
Witaj.
Mikey Lynch, trenowany przez psa nieśmiały chłopak z Waterford
znajduje się pod dużą presją.
Podobno Frank wrócił.
Zawsze miał obsesję na punkcie hurlingu.
Pies wystartował w wystrzałowym stylu.
Brawo!
Nietypowy pies.
Idę zrobić obiad.
Frank wraca głodny po treningach.
Skoro Frank najwyraźniej wrócił...
i robi to, co zawsze kochał...
może ty też wrócisz do swojej pasji?
Sama nie wiem.
Chór uczy się nowego utworu. Wyślę ci link.
Obiecuję, że posłucham.
Wszyscy chcielibyśmy twojego powrotu.
Patrzcie na to.
Patrzcie.
Patrzymy.
Mikey Lynch, trenowany przez psa nieśmiały chłopak z Waterford
znajduje się pod dużą presją.
Pies wystartował w wystrzałowym stylu.
Co za durne imię dla psa.
Weźcie go do drużyny.
Może w końcu wygrają.
Zamknijcie się.
Spokój.
Telefony do plecaków.
Znaleźliśmy nowego zawodnika do drużyny.
Ma duży talent.
- Imię? - Frank.
Niech pan obejrzy.
To ty, Mikey? Czemu z nami nie grasz?
Nie jestem zbyt dobry.
Jest nieśmiały.
Najmłodszy w klasie.
Nie ma co się wstydzić.
Powiem Sinéad, że przyjdziesz na trening. Chowaj telefon.
Oczywiście.
Nie dajcie im przejąć. Musimy wygrać!
Świetnie, Conor.
Chodź.
Witaj ponownie.
Przepraszam za spóźnienie.
Już są.
Ale olbrzymy.
Zmiażdżą nas.
Wracajcie do środka.
- Gdzie Mikey Lynch? - Nie wiemy.
Kryj go.
Jak leci, Mikey?
Zapomniałeś rano piłki?
Nie, proszę pani.
Żałuję, że Jack nagrał ten filmik.
Wydawało mi się, że chcę być częścią drużyny,
ale nie chcę grać w meczu.
Kiedy ten mecz?
Powinienem być teraz na boisku.
Gdy Frank był człowiekiem,
przed każdym meczem zżerały go nerwy.
Nie mógł w ogóle jeść.
Na pewno chciałby znów obejrzeć mecz
i zobaczyć cię w akcji.
Chodźcie na przerwę.
Gdzie byłeś? Miażdżą nas!
Spóźnialscy nie grają.
To moja wina.
Pomagał mi w ogrodzie, nie wiedziałam, że ma mecz.
Powinien był ci powiedzieć. Zawiódł swoją drużynę.
Siądź na ławce rezerwowych.
Może cię wpuszczę pod koniec meczu.
Chyba go nie wpuścisz do gry? Rozniosą chłopaka.
Obiecałam.
Nie mogę patrzeć na jego smutną buźkę.
Mikey, wchodzisz.
Weszło!
Trafił!
Pierwszy finał od tysiąca lat.
Najlepszy trener hurlingu w Irlandii.
Bez ciebie nie daliby rady, Frank.
"PSOM WSTĘP WZBRONIONY"
OPRÓCZ FRANKA
Jesteśmy na fali. Teraz się z nami liczą.
Niech przeciwnicy uwierzą,
że na meczach jest obecny duch najlepszego zawodnika w historii hrabstwa.
To dla nas ważne.
Nie możemy nic zmieniać.
Nie chcemy.
Poza jednym.
Podobno Frank nie jest zaczipowany.
Gdy inne drużyny dowiedzą się o tym, mogą chcieć go wykraść.
Właśnie!
Twórca ich sukcesu, Frank O'Meara, będzie zachwycony.
Mamo?
Ej... psie!
Frank?
Dobrze wyglądasz, Frank.
Dziwne, że twój właściciel wciąż się nie zgłosił.
Założymy ci czip, żebyś się nie zgubił.
To zły pomysł.
Takie jest prawo.
Muszę również zasugerować, żebyś go wysterylizowała.
- Kastracja? - Zabieg nie jest bolesny.
Nie rozmawiajmy o tym dzisiaj.
To standardowy zabieg.
Rodzice mieli na ślubie dwadzieścia lat.
Mama nie przyjmuje, że on odszedł.
Gdyby była pacjentką, wysłuchałbym jej
i bym się nią zajął, żeby nie musiała szukać pocieszenia w urojeniach.
Jak ty sobie poradziłeś?
Z żałobą?
Przecież też tęsknisz.
Tomás odbierał steki od O'Connelów.
Poprosiłam, żeby przywiózł trochę kości.
Frank się ucieszy.
Dziękuję, Anno.
Masz złote serce.
Narkotyki?
Nie dla ciebie.
Cześć.
Potrzymaj, proszę.
Kości?
Anna je daje, ale Frank nie chce ich tykać.
Oczywiście.
Może lampka wina?
Sama nie wiem.
Nie wiedziałem, czy mogę zapytać.
- Słucham? - Wspomniałem twojemu synowi,
że chciałbym zaprosić cię na sąsiedzką pogawędkę,
ale odniosłem wrażenie, że pomysł mu się nie spodobał.
Szczerze mówiąc, Alan nie aprobuje wielu rzeczy.
Synowie powinni chronić matki.
Lampka wina nie zaszkodzi.
Cieszę się, że przyszłaś.
Ja również. Dobrze się bawiłam.
Powinniśmy to powtórzyć.
Czemu nie? Następnym razem u mnie.
Miło jest siąść z drugą osobą
i porozmawiać...
o muzyce lub książkach.
Pewnie wiele osób odczuwa taką samotność.
Przepraszam, Róise.
Pewnie myślisz o Franku.
Nie myślę.
Masz rację.
Wiele osób jest samotnych.
Prawda jest jednak taka, że Frank został sam w domu.
Odprowadzę cię.
- Nie trzeba. - Odprowadzę cię.
Dobrej nocy. Dziękuję za wszystko.
To był uroczy wieczór.
Przestań!
Wykazuję inicjatywę.
Nie ma lepszego leku na samotność.
Lepiej już idź.
Opanuj psa.
Już wystarczy, Frank.
Proszę, przestań!
Pani Devine?
U męża wszystko dobrze.
To nie jest mój mąż. Mąż został w domu.
Przepraszam, myślałem...
To mój sąsiad. Jest w separacji.
Wszystko z nim dobrze,
- Mogę do niego wejść? - Tak.
Jak się czujesz?
Trudno stwierdzić.
Dziękuję, że przyjechałaś.
Zatrzymają cię na kilka dni.
Chcą mieć mnie na oku.
Nie zgłoszę tego na policję.
Pól nic nie mógł zrobić.
Nie zgłoszę ciebie na policję.
Ani psa.
"Witajcie na finale
w kategorii do lat trzynastu.
St. Seanan walczą o trzeci tytuł z rzędu,
natomiast St. Cárthach mają szansę na pierwszą wygraną.
Parking jest bezpłatny".
Wchodźcie. Za pięć minut macie być gotowi na rozgrzewkę.
Widziałaś Franka?
Zapomnijmy o psie i skupmy się na meczu.
A dzięki komu tu doszliśmy?
Obroniłem!
Mecz!
Co to?
Może ktoś umiera.
W porządku, mamo?
Musisz mi pomóc.
Cześć...
Frank.
Pamiętasz go, Emer?
Pieska? To nie piesek, głuptasie.
To twój zmarły dziadek.
Jak się masz, dziadku?
Podobno musisz stawić się na meczu.
Przepraszam za przekroczenie prędkości.
Dobrze. Pies nie ma szelek.
Powinienem o tym wiedzieć,
ale nie wożę na co dzień psów.
Prawo jazdy.
Chyba nie zabrałem.
Ten pies to Frank, tak?
Zna pan Franka?
Znam.
Jego żonę też.
Kolejny gol dla St. Seanan.
Mają dwa gole i dziesięć punktów.
St. Cárthach schodzi na przerwę z ośmioma punktami.
Nie przejmujcie się przegranym finałem.
Nikt nie spodziewał się, że się w nim znajdziemy.
Gorzej, jeśli przegracie bez podjęcia jakiejkolwiek walki.
Co to ma być?
Mamy trzydzieści minut, by uratować reputację.
Dacie radę?
Damy!
Na boisko!
Mikey.
Nie wiem, czemu dołączyłeś do nas dopiero w tym roku.
Nie jestem zbyt dobry.
Jesteś naszym najlepszym zawodnikiem.
Dlaczego go nie przywiozła?
Nie potrzebujesz psa. Sam wszystko osiągnąłeś.
Nieprawda.
Dam ci pięć minut i chcę, by wrócił prawdziwy Mikey.
St. Cárthach dobrze wchodzi w drugą połowę.
Pierwsze trafienie ich najlepszego strzelca.
Mikey znowu trafia, a drużyna wraca do gry.
Brawo, Mikey!
Brawo!
Na dwie minuty przed końcem mamy remis.
St. Cárthach wychodzi na prowadzenie.
Dzisiejszy finał należy do zawodników z St. Cárthach.
Chce pan herbaty?
Nie, dziękuję.
Chodzi więc o jakiegoś psa?
Tak. O podłego psa.
Przechodząc do sedna, zaatakował mnie.
Ugryzł pana?
Zaatakował mnie i...
gonił.
Panie Devine,
mogę zatrzymać psa tylko, jeśli kogoś ugryzie.
Proszę go zatrzymać.
Pies może zostać uśpiony.
Uderzył mnie samochód.
Pies prowadził?
Pana tylko interesuje, czy pies mnie zaatakował.
Jest niebezpieczny?
Właścicielka nie ma zezwolenia. Proszę go zabrać do schroniska.
Wyglądam na hycla?
Frank może wyjść?
Nie ma go z tobą?
Nie.
Musisz jechać do szkoły.
Pomogę pani szukać Franka.
Poszedł się przejść.
Nie martw się. Zobaczycie się jutro rano.
Jedź do szkoły.
SCHRONISKO DLA PSÓW
Wałęsał się w pobliżu, a pan nie wie, czyj jest?
Agresywny przybłęda.
Takie są najgorsze.
Musiał być źle traktowany.
Co mu jest?
Był agresywny. Dałem mu środek nasenny.
Nie powinien pan odurzać psa.
Mówiłem, że przybłęda.
Zbyt zadbany na przybłędę.
Zostanie uśpiony?
Jeśli jest agresywny, nie mamy wyjścia.
Zbliżcie się do siebie.
Świetnie. Raz, dwa, trzy.
Wspaniale.
Obudziłeś się.
Trochę tu jest monotonnie, co?
To cię rozweseli.
Nie wyglądasz na agresywnego.
Masz mroczną stronę?
Mamo?
Jak się czujesz?
Dobrze.
Nie ma go tylko dwa dni.
Czemu znów mnie zostawił?
Miał pewnie swoje powody.
Nie wiemy, dlaczego wrócił.
Wrócił, bo mi to obiecał.
Poszukajmy go.
Szukałam wszędzie.
Poszukajmy jeszcze raz.
Znaleźliście Franka?
Jedziemy go szukać.
- Gdzie? - Nie wiem.
Gdzie pojedziemy?
Do schroniska.
Jeśli trafił do schroniska i nie znajdą właściciela, uśpią go.
Jedź do szkoły.
Jadę z wami.
Po Franka.
Trafił tu chyba przypadkiem mój pies.
Nazywa się Frank.
Nie ma czipa, ale jest wyjątkowy.
Jak wszystkie tutejsze psy.
To jej odrodzony mąż. Nie ma lepszego psa.
Rzeczywiście wyjątkowy.
Jak wygląda ten pies-mąż?
Jest wspaniały.
Coś jak mieszanka owczarka i teriera.
Około dwóch lat.
Świetnie radzi sobie z piłką.
Pamiętam go. Był świetnie wychowanym psem.
Był?
Znalazł nowy dom.
To niemożliwe, bo on ma już dom.
Przykro mi, nie był zaczipowany.
Jak udowodnicie bez czipa, że był wasz? Ma nowego właściciela.
Proszę powiedzieć, gdzie jest.
Nie mogę, to poufna informacja.
Nie wiedziałem, że to pani mąż.
- Dzień dobry. - Greg ze schroniska.
Pamiętam pana.
Jestem Alan.
Przyjechaliśmy, bo ma pani psa mojej matki.
Przywieźliśmy zastępstwo.
Jak mogło do tego dojść?
Ukradziono mi go.
Mówił pan, że przybłęda.
Nie był zaczipowany.
Frank nie potrzebuje czipa.
Jest mężem tej pani, ojcem tego pana, dziadkiem tego dziecka
i moim trenerem.
Chcemy go z powrotem.
To wyjątkowy pies.
Dobrze.
Proszę wejść.
Bez niego nie wygralibyśmy finału.
Dlaczego wybrała pani tego psa?
Nie wybrałyśmy go.
Córka mówi, że on wybrał nas.
Podobno psy pomagają dzieciom radzić sobie z trudnymi emocjami.
Mąż niedawno zmarł.
Nie chcemy trzymać czyjegoś psa.
Przedstawię cię Sally.
Mąż uwielbiał zajmować się ogrodem.
Nazywa się Sparky.
Podoba się pani?
Tak. Najpiękniejszy pies, jakiego znam.
Martwiliśmy się, Frank.
Nazywa się Sparky.
Zostawi tu pani Franka?
To sliotar. Piłka.
Rozumiesz?
Nie ma pojęcia o hurlingu.
Musisz go nauczyć.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Dariusz Kuźma