Downloaded from YTS.MX
NETFLIX – PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
W 2022 ROKU ROMESH WYSTĄPIŁ PRZED PEŁNYMI SALAMI W CAŁYM KRAJU…
Chcesz coś z Wagamamy?
…ALE NAJWAŻNIEJSZY BYŁ DLA NIEGO WYSTĘP W RODZINNYM CRAWLEY
ROMESH RANGANATHAN WRACA DO DOMU
Witaj, Crawley!
NETFLIX WYSŁAŁ SWOJE KAMERY,
ŻEBY ODKRYĆ, KTO STWORZYŁ TEGO CZŁOWIEKA
Pokażą nas?
W trakcie mojego występu solo?
Chciałem udzielić wywiadu mamie.
Choć przyznam, że nie była pierwszym wyborem.
Nawet gdybym zawęził to do starszych pań ze Sri Lanki.
I ŻEBY DOWIEDZIEĆ SIĘ…
DLACZEGO CRAWLEY?
To zadupie.
Robię program specjalny dla Netflixa
w gównianym teatrze, który przypomina zamknięty dom kultury,
a wszyscy mają wyjebane.
W porządku?
DROGA DO CRAWLEY
„Jest ze mną znany komik,
niejaki Romesh Ranganathan”.
Do kogo mówisz?
Do kamery.
- Jestem jego mamą, Shanthi Ranganathan. - Dobra, zaczniesz od początku?
Próbuję pomóc. Może dostaniesz własne talk show.
- Mów. - Jasne.
Jestem Shanthi Ranganathan,
Mama Romesha.
Chcę się najpierw przedstawić.
„Jest ze mną komik Romesh Ranganathan”.
„Porozmawiajmy o jego programie dla Netflixa”.
Dobry wstęp. Twój własny?
- Tak. Nie. - Ciekawa pauza.
- To Dinesh. - Kontynuujmy.
„Poznajmy się”.
„Dlaczego zainteresowali się tobą w Netflixie?”
Wytłumacz mi to.
- Właściwie nie wiem… - To żadna odpowiedź.
Wysławiaj się. Słucham.
Nie wiem, co zainteresowało Netflixa.
Nie jestem Królem Tygrysów.
Uprawiam zwykły stand-up.
6 TYGODNI PRZED WYSTĘPEM
Co tu robimy?
Tak się składa,
że Leesa, dzieci, mama ani mój brat
nie wiedzą, że robię
program dla Netflixa.
I pomyślałem sobie,
że miło będzie im powiedzieć.
Mama powinna być dumna…
Leesa też. Mam nadzieję. A dzieciaki…
Moje dzieciaki mają w dupie to, co robię.
Ale jednak liczę na ich radość.
Robię stand-up. Wiecie o tym?
- Tak. - Bardzo zabawny.
- Tak! - Jestem prawie dobrem narodowym.
- Jasne. - Akurat teraz…
jestem w trasie.
Sfilmuję swój występ, a potem pokażą go na Netflixie.
To nas dotyczy?
Pokażą nas?
W trakcie mojego występu solo?
- Tak. - Mogę was dodać do napisów.
- To wielka szansa. I Netflix. - Dodaj nas!
„Dziękuję Shanthi Ranganathan za prawie śladową pewność siebie”.
Jak miło!
„I za to, że wątpiłem we wszystkie swoje życiowe wybory”.
- Słucham? - I za witaminki.
Naprawdę dostawałem witaminki.
- Sam widzisz. - Co tam lata na terapii!
„Przepracowałeś to”.
- Tato? - Tak? „No i dostawałem cynk”.
Właśnie!
Mogliby się odpierdolić!
To platforma o globalnym zasięgu.
„Czy może wystąpić twoja mama?” Po co?
Dlaczego?
To jedyna rodzina,
która musi się wpakować do wszystkiego, w czym występujesz.
Inni komicy nie występują z matką.
Chris Rock nie mówi: „Przedstawiam panią Rock”, a jego matka
nie pcha się na scenę.
Odbiło wam?
- To bardzo dobra wiadomość. - Brawo!
- Dzięki. - To twoja żona.
Musi cię wspierać. Bezwzględnie.
Filozofia małżeńska mamy!
Leesa musi mnie wspierać, nawet jak robię głupoty?
Jesteś jej mężem.
Ty byłaś dumna z taty?
Sęk w tym, że…
- Początkowo tak. - Kiedy? Nie za naszego życia.
„Dlaczego skończyłam z tym kretynem?”
- Leesa? - Nie mieszam się w to.
Czy byłabyś zadowolona, gdyby twój mąż
gapił się na inną kobietę w restauracji
albo na imprezie?
- Nie. - Co za piękna…
Wiesz co, mamo? Super ta rozmowa o programie dla Netflixa.
Zawsze świetnie zmieniasz temat.
Ale nie przewidziałem, że ja powiem o swoim nowym programie…
„Wasz cholerny ojciec!”
„Przyjdą kobiety? Byłby zachwycony!”
„Siedziałby w teatrze i ciągle by się rozglądał…”
Ale do rzeczy. Robię program dla Netflixa. Nie wystąpicie w nim.
- Ustalmy to. - Okej.
To niegrzeczne.
Jak ci idzie, Rom?
Myślałem, że przyjadę i powiem o programie,
uściskam ich, a oni się ucieszą.
A tymczasem
powiedziałem, co planuję, a wychodząc, miałem ich dość.
Mamo, chciałem, żebyś zrobiła ze mną wywiad,
ale po tym popisie nabieram wątpliwości.
Założenie jest takie, że przedstawiasz mnie nowym widzom.
Pomyśl, o co byś zapytała.
Czemu dołączyłeś do Netflixa?
Nie dołączyłem!
- Wybacz! - Kiedy dostałeś propozycję?
- Robisz Netflixa! - „Robisz Netflixa!”
Dobra, zadaj pytanie.
Chciałam zapytać…
Zapomniałam.
- Wyjdzie to ekstra. - Świetnie.
Co z tobą?
Szykujecie się do głupiego wywiadu.
Zgadza się.
- Szykujemy się. - Ale dlaczego…
Ty nie wystąpisz, jak będziesz wzdychał z nudów.
Zróbcie to, jak pójdziemy.
Jasne. Wiesz co?
Chętnie się was pozbędzie.
Oglądasz występy taty, kotku?
Nie, mama mi nie pozwala.
Za dużo przekleństw.
Nieważne! Koledzy to oglądają. Nie mogę zobaczyć własnego ojca?
Nie chcesz go oglądać na żywo.
A w telewizji już tak?
„Dlaczego twój brat, Dinesh, jest bardziej uczynny
i zawsze znajdzie czas, żeby mi pomóc?”
Czasem jestem zajęty pracą.
Ale jak już skończysz,
możesz napisać esemesa. Spytać, dlaczego dzwoniłam.
Nie dzwonisz z niczym pilnym.
Raz miałaś „pilną” sprawę.
Oddzwoniłem. Zapytałaś o mój rozmiar spodni.
Przytyłeś. Nie chciałam się pomylić.
Rozumiesz?
Czemu ma służyć ten wywiad?
Co chcemy zrobić?
Lepiej cię poznać. Dowiedzieć się, dlaczego robisz program dla Netflixa.
I inne
takie sprawy, ciekawe dla widzów.
I pytania powinny służyć temu celowi?
Okej.
„Dowiedzmy się więcej o twoim programie”.
„Dlaczego Crawley?”
Jesteśmy w Crawley, bo…
Tak?
- Tu dorastałem. - Jasne.
Pracowałem w Crawley, wciąż tu mieszkam.
Rozumiem.
To ważna część
mojego życia.
Uznałem, że fajnie będzie
nagrać program w Crawley, w The Hawth,
moim lokalnym teatrze.
Jaka piękna odpowiedź! Ucieszyłeś mnie.
Jesteś zadowolony?
Tak.
Teraz powiem im,
że zdecydowałem się nakręcić
cały program tutaj.
Nie tutaj, ale w Crawley, w The Hawth.
W teatrze Hawth.
Czy jest ładny?
Z zewnątrz? Nie, obrzydliwy.
Ale w środku…
Szczerze mówiąc, jest niewiele lepiej.
Lepiej nie róbcie ujęć na zewnątrz.
Wypożyczyłem drona.
Oby wysoko latał.
Chłopcy, możemy pogadać?
Jasne.
Mówiłem wam, że nagram program specjalny.
Teraz powiem wam, gdzie.
Zareagujcie szczerze.
Zdecydowałem,
że wystąpię…
- W naszym domu. - Nie.
W The Hawth w Crawley.
Serio?
- Wow! - Tutaj?
- Słucham? - W Crawley?
- Tak. - My też tam wystąpimy.
W teatrze?
- Tak. - W czym?
Będziemy tańczyć i takie tam.
- W głównej sali, jak ja? - Tak.
- W głównej. - Za tydzień.
Zrobią występy dla dzieci w sali, w której nakręcę swój program?
Myślałam, że ty wybierzesz coś bardziej prestiżowego.
Wyjdę na swój występ, myśląc,
że poprzedzili mnie tak wybitni artyści, jak Alex i Charlie?
- Tak. - Tak.
- A to źle? - Nie.
Wszystko dobrze?
- Tak, tylko… - Jesteś smutny.
Tydzień przed moim występem
moje dzieciaki wystąpią trzy razy przy pełnej sali w The Hawth.
W show dla dzieci.
Program dla dzieci
ma tyle samo pokazów, co mój występ dla Netflixa.
„Pomówmy o życiu w trasie”.
„Leesa i dzieci tęsknią?”
„Jak sprawiasz…”
„Jak dbasz o romantyzm?”
Z Leesą i dziećmi?
- Tylko z Leesą! - Jasne.
„Jak wyjeżdżasz, to zapewniasz jej sexy rozmówki?”
- Co? - Przez telefon.
- Sexy rozmówki? - Tak.
Sexy rozmówki z żoną.
- Dla romantyzmu. - Co to ma być?
Uprawiasz sexy rozmówki?
Dlaczego to robisz?
Pierwszy raz słyszę zwrot „sexy rozmówki”.
- Jakie to rozmówki? - Chcesz przykład?
„Cześć, Leesa”.
„Co masz na sobie?”
To jest…
„Włożyłaś tę bieliznę ode mnie?”
To sexy pytania.
Muszę cię uczyć?
Chcesz powiedzieć,
że nigdy nie mówisz do Leesy
sexy głosem?
- Nie. - Nigdy?
Nigdy.
Ty mówiłaś sexy głosem do taty?
Może jak miałam dwadzieścia lat.
Potem mnie wkurzał. Żadnych sexy rozmówek!
- Żadnych. - Uprawiałaś je z tatą?
A dlaczego nie?
Co mówiłaś?
Nie wszystko zdradzę.
- Były świńskie. - „Dostałem kartę pobytu”.
„Ty świntuchu!”
Nie…
- „Dlaczego poszedłeś do kochanki?” - O Boże!
2 TYGODNIE PRZED WYSTĘPEM
Plan na dziś?
Dziś chcemy
lepiej poznać Crawley i to, jak na mnie wpływa.
Wybrałem
kilka miejsc do odwiedzenia.
Zabiorę
Dina i mamę.
Porozmawiamy o moich początkach. Mam nadzieję.
Chciałem też
pojechać do Broadfield,
gdzie spędziłem większość dzieciństwa,
na osiedlu kwaterunkowym.
Fajnie by było
porozmawiać o tym, co tam przeżyliśmy.
Broadfield mnie ukształtowało, może nawet bardziej niż Crawley.
W tym domu zacząłem karierę w stand-upie. Nie tutaj.
Ale wtedy tu mieszkałem.
Kiedyś wyskoczyłem przez okno z tyłu.
Wymknąłem się ze swojego pokoju. Było późno.
Kiedy już wstałem,
zobaczyłem, że tata patrzy przez okno.
Po bzykanku z kochanką?
- Ciągle będziesz pytać? - Chcę wiedzieć.
Mnie też jest trudno.
- Ja nie bzykałem. - Wiem.
Miałem być prawiczkiem do 37. urodzin.
- Spełnienie marzeń! - Prawie tak było.
- Pilnie się uczyłeś. - Pierwszego razu nie liczę.
Okej.
- No co? - Radziłeś sobie.
Jak na prawiczka w wieku 37 lat.
Żartowałem!
Miałem tylko 35 lat.
Ale tata nie był prawiczkiem!
Raz przepadł.
Co za gość!
Uprawiał mnóstwo seksu nawet po ślubie!
A ty…
Dziwnie tak zazdrościć zmarłemu ojcu.
Ogier!
Wy już spaliście. Ale ja wiedziałam, dokąd jedzie.
Dokąd?
Do Bewbush.
Boże!
- Podajmy szczegóły. - Śledziłam go.
Zaparkował przed domem kochanki.
Wróciłam do domu.
Bez konfrontacji?
Szybki cios i do widzenia!
To by było…
Nieważne.
Wyobrażam sobie mamę…
„Znam ten podskakujący tyłek. Dobranoc, miłego wieczoru”.
Dziwne, że mama opowiedziała o zdradach taty.
Udawaliście, że nic o tym nie wiecie!
Mówiłaś nam o tym co rano przed szkołą. Wiedzieliśmy.
- Spoko. - On znikał.
Od małego wiedziałem o zdradach ojca.
Wspominałaś o tym, nawet przepytując nas z mnożenia.
„A teraz pięć razy cztery”.
To prawda.
Ale mimo wszystko…
- Są też miłe wspomnienia. - Cierpiałam.
Ale dbałam o was.
- Tak. - Często…
…pracowałam po godzinach.
- Tak. - A to…
Bardzo nas cieszyło.
Bo wychodziłaś.
„Mamo, weź nadgodziny!”
Nie było łatwo!
Fajnie, że przyszliśmy.
Jak się czujesz po powrocie?
Mam przyjemne wspomnienia.
Nie przeżyłem szoku.
Nie czuję, że przed czymś uciekłem.
Na pewno nie.
Lubiłem Broadfield.
Czasem podpalali nam samochód,
wszyscy palili trawkę,
a jak mijałeś monopolowy, ćpun prosił, żeby kupić mu cydr,
ale poza tym,
byłem zachwycony.
Teraz odwiedzimy szkołę Hazelwick…
gdzie uczyłem się
po tym, jak zamieszkaliśmy w Broadfield.
A później sam tam uczyłem.
To będzie powtarzający się motyw.
Jestem jak Jezus.
Ma to sens?
Wracał po zmartwychwstaniu w te same miejsca?
Pewnie tak, jeśli miał jakąś ulubioną knajpkę.
Stolarze nie lubią zmian.
Trzymają się sprawdzonych miejscówek.
Pomyślałem, że warto odwiedzić
ważne miejsca w Crawley,
które dobrze znam.
Też tu chodziłeś.
Tak.
Ty przychodziłaś na wywiadówki.
Jasne.
Byłem towarzyskim kameleonem.
Pocałowałbym każdy tyłek, żeby zyskać popularność.
„Uwielbiam ich!”
„Tak, jestem fanem”.
Też to robiłem, bo byliśmy grubasami.
Możliwe.
„Możliwe?”
„Całkiem możliwe”.
„To wam przyznam. Byliście grubasami”.
„Ta rozmowa mnie nudziła, ale teraz się wypowiem”.
Dlaczego wysiadałeś z wozu za rogiem?
- Wstydził się ciebie. - Mnie?
Dzwoniły dziewczyny, pytając o Dinesha.
Mówiłaś: „Momencik”.
„Dini!”
Boże!
Dlaczego?
„Dini, ty prawiczku,
ktoś do ciebie dzwoni”.
„Rusz tego mikro-penisa i odbierz!”
Tak nie mówiłam!
- Nie? - Nie!
Wyjdę na wariatkę.
Nie używam takich słów!
Myślę, że wystarczą im
- dosłowne cytaty. - Możliwe.
Jacy byliśmy?
Ty się nie słuchałeś.
Zamiast się uczyć, ciągle czytałeś książki.
- Tak! - Jak buntownik.
Tak.
Możemy porozmawiać z uczniami.
Co chcesz osiągnąć?
Sprawdzę, co myślą o moim pomyśle na program.
Okej.
Może oszaleją.
- Cześć. - Witamy!
Jak się masz?
- Przywitajmy gościa. - Dzień dobry.
Cześć wszystkim.
- Byliśmy kolegami. - Tak!
Był dobrym nauczycielem?
Uczył w sali obok.
Dzieciaki dobrze się bawiły.
- Jasne… - Przedstawisz się?
Chętnie.
- Jestem Romesh Ranganathan, komik. - Cieszy was ta wizyta?
- Ani trochę. Spoko. - Sam widzisz.
A co sądzicie o programie?
Dla Netflixa? Wiecie o nim?
Nagram swój występ w The Hawth.
Najlepszym teatrze w kraju.
- Właśnie tak. - Jasne.
A oglądaliście Kopciuszka?
Pamiętacie głos Zaklętego Zwierciadła?
To ty.
- Właśnie tak. - Tylko ona to oglądała.
I czeka cię piękna przyszłość.
- Dzięki, trzymajcie się. - Wszystkiego dobrego!
Cieszcie się.
- Buziaki. - Dzięki.
- Zaraz! - No co?
- Nie wychodzimy? - Ja jeszcze nie zacząłem.
- A ty odstawiasz Elvisa. - Mam pytanie.
Pytanie? Jasne, słucham.
Czy jako uczeń Hazelwick czułeś się kiedyś wyrzutkiem
z powodu pochodzenia albo charakteru?
- Charakteru? - No wiesz.
Na pewno jesteś miły.
Na pewno.
- Rozumiemy się. - Musicie wiedzieć…
- Nie muszą! - Byłeś grubasem.
Pamiętasz?
- Przelewałeś się. - Przestań! Nie możesz tak mówić.
Dziękujemy. Cześć, trzymajcie się.
- Pa! - Do zobaczenia.
Buziaki!
Cieszcie się!
Czyli cały czas uczyłeś, uprawiając stand-up?
Łapałem dwie sroki za ogon.
Konsekwentnie.
Zostaliśmy prawie bez grosza,
bo goniłem za marzeniami.
Czasem o tym myślę.
„Robiłeś coś bardzo ważnego”.
„Nauczyciel to jeden z najszlachetniejszych zawodów świata”.
Mogłem zrobić w nim karierę.
Ale uznałem, że to nie karmi mojego ego.
„Mam dość
zajmowania się dzieciakami”.
„Wolę zająć się tylko sobą”.
„Nie tylko. Przy okazji
prawie pozbawię nas pieprzonych dochodów,
żeby osiągnąć cel”.
Właściwie
jestem strasznym człowiekiem.
„Opowiesz naszym widzom
o swoim programie dla Netflixa?”
To będzie komediowy stand-up.
Komediowy?
Tak.
I?
- Cóż… - To tyle?
Nie skończyłem!
To komediowy stand-up
o moim życiu i o tym, co mnie martwi we współczesnym świecie.
- To dobry występ. Widziałaś go? - Tak.
Masz ulubiony fragment?
Nie pamiętam.
Powiedz cokolwiek.
Nie mogę.
- Nie możesz? - Nie.
A wiesz, o czym mówię na scenie?
Nie.
- Jak zostałeś komikiem? - Nie?
- A dlaczego? - Nie.
Poddaję się.
Nie powiem ci.
Oglądałaś występ?
- Pamiętasz cokolwiek? - Tak szczerze, to skłamałam..
Nie oglądałam go.
Wystąpiłem 200 razy. Niczego nie obejrzałaś?
Nie pamiętam. To było dawno temu.
Dawaj, Alex.
TYDZIEŃ PRZED WYSTĘPEM
Mogę o coś zapytać?
Śmiało.
Nie chcę wyjść na aroganckiego buca.
Ale liczyłem na większy szum wokół
mojego występu.
Ze mną nikt o tym nie rozmawiał. Szczerze mówiąc.
Nie wspomniał o tym żaden rodzic ze szkoły.
Ktoś prosił o wejściówkę?
Nie.
- Mamo, orientuj się! - Czego się spodziewałeś?
Że wszyscy będą skakać z radości?
„Hurra, Romesh, wystąpi na Netflixie!”
Hurra!
- Tak? - No dobra.
Teraz robicie sobie jaja.
Za to wszyscy pytają o nasz występ.
Twierdzisz, że mój program przegrywa
ze szkolnym pokazem?
Mogą rozdać ulotki w szkole.
Tak!
Żadnych ulotek!
- To szaleństwo. - Rano, przed lekcjami.
Zrozumiałaś, co mówię?
To wszystko dzieje się w twojej głowie.
- Przesadzasz. - To dzieje się w mojej głowie.
- Bo nikt o mnie nie mówi. - Nieprawda.
Nie słyszeliście ani jednej osoby?
Ja nie, ale może powinnam zagadywać.
- Pytać o twój występ. - Odegrajmy to.
Udam, że stoję przed szkołą.
Dzień dobry. Jak tam weekend?
- Przestań! - Dzięki, był udany.
- I samotny. - A wiesz, że Romesh wystąpi…?
Nie mogę.
- Przestań! - Dla Netflixa?
Wystąpi w The Hawth, może wpadniesz?
- Romesh to twój mąż? - Tak.
- Jeśli nie masz planów. - Trudno mu?
Nie.
Jaki to występ?
- Bardzo dobry. - O czym?
- Pokazuje go od trzech lat. - Wiem.
- I byłaś tylko raz? - Mam troje dzieci, więc…
Idzie Charlie!
- Muszę uciekać. Pa! - Że co?
- A ja? - Przepraszam, Alex.
Świetnie.
Nie wiedziałaś, o czym jest występ, i porzuciłaś jedno z dzieci.
Nikt nie wie, że wystąpię. Bilety są już w sprzedaży.
Ale nikt o tym nie wie.
Mama czasem zapomina.
Więc
nie wszystko idzie po mojej myśli.
Myślałem… Dobra, tu mogę być szczery.
I nie muszę na siłę udawać skromnego.
Dlaczego wszyscy nie srają z ekscytacji?
Crawley to dziura.
The Hawth to gówniana nora.
Robię program specjalny dla Netflixa
w gównianym teatrze, który przypomina zamknięty dom kultury,
a wszyscy mają wyjebane.
Powariowali.
Dlaczego mnie nie podziwiają?
„Czy to nie gość od Netflixa?”
„Cześć, Rom. Wystąpisz w The Hawth?” Nikt nie wie.
„Lubiłeś jeździć z nami
na wakacje w dzieciństwie?”
O to pytasz?
Bo nadarza się okazja.
Miałaś inne, żeby o to zapytać.
- Jako matka. - Pytam teraz.
Nie mogłaś zapytać o wakacje, jak byliśmy w domu?
Tu specjalnie ustawialiśmy scenografię i światła.
„Jezu!”
„Lubiłeś nasze rodzinne wakacje
jako dziecko?”
Tak.
Dziękuję.
- „Jesteś dobrym bratem i synem?” - Ja jebię!
„Zabrałbyś brata na urlop, gdyby była taka okazja?"
O co chodzi z tym urlopem? Znów o to pytasz.
Bo jedziesz… na urlop do Portugalii.
Tak.
Też bym chętnie pojechała.
Ale
mnie nie zaprosiłeś.
A ja nie jestem osobą,
która sama poprosi.
Mogę też jechać do Portugalii?
- Słucham? - Rozmawiałeś z Leesą?
Tak.
Dinesh, stul jebany pysk.
Tato?
Zachowujesz się, jakby nas tu nie było. Przeklinasz.
Uszanuj to, że tu jestem.
- O czym mówisz? - Rozmawialiście beze mnie?
- Tak. - Wiele razy.
Ale o…
O mojej nadwadze, o ślubie z białą kobietą…
- Wolisz nie wiedzieć. - Właśnie.
Gadaliście beze mnie o Portugalii?
Ja powiedziałem, że tam jedziemy.
- W pięcioro. - Tak.
Chcesz zabrać swoją mamę?
- Do Portugalii? - Świetne pytanie.
Odpowiedz Leesie.
- Ona słucha. - Odpowiedz, tato.
Ona czeka.
Chcesz jechać do Portugalii?
Zaprosiłeś swoją mamę na nasz urlop.
Zaprosiłeś ją.
- Wcale nie! - Tak!
- Kiedy? - Teraz!
- Co powiedziałem? - Spytałeś, czy chce jechać.
Boże! Tylko hipotetycznie!
Jeśli się zgodzę, ty…
- Skorzystam z okazji. - Właśnie.
Może ty tego chcesz. Nie zapraszam jej.
Kto mnie nie chce?
Jeśli powiem „nie”…
Zaraz, momencik.
- Powiedz prawdę, Romesh. - Posłuchaj.
Musimy porozmawiać.
- Bo? - Sami.
- We dwoje. - Dlaczego?
Zaprosiłeś swoją mamę na nasz urlop.
Mówisz tak trzeci raz. A ja nie…
Jak odmówię, to ją obrażę.
Więc subtelnie prosisz o „rozmowę”?
- Omówimy to. - A potem powiem jej „nie”.
Słucham?
„Ciekawe, co zaszło
w trakcie ich rozmowy na osobności?”
- Ale… - „Trudno się domyślić”.
„Leesa chce mnie zabrać, bo przy mnie nie protestowała”.
„Ale porozmawiali sami i nie jadę!”
Pomówimy później.
Jasne.
24 GODZINY PÓŹNIEJ
Twoja mama nie jedzie.
Wyjedź z nią kiedy indziej, we dwoje.
A na chuja?
„Co czeka teraz Romesha Ranganathana?”
Teraz wybieram się na urlop do Portugalii.
Po nagraniu.
- Nudziarz. - To prawda!
To może cieszyć ciebie.
„Jadę na urlop do Portugalii”.
Dziękuję, Romi.
- Zdradzić ci sekret? - Mów.
Bywam na twoich występach.
Spotykam ludzi, z którymi pracujesz.
Bardzo cię chwalą.
Że jesteś przyjazny,
że o nich dbasz i jesteś miły.
Jako matka
czuję, że się spisałam.
Jestem z ciebie dumna,
przysięgam.
Kolejne świetne pytanie.
Podobało mi się to, że nie musiałem odpowiadać,
a ty pochwaliłaś siebie.
Podwójna punktacja!
- Dzięki, mamo. - Dziękuję, kochanie…
- Wyszło ekstra. -…za tę szansę.
- Podobało mi się. - Super.
Okej.
W ramach ostatniej niespodzianki,
wisienki na tym torcie, który jest, niestety, z psiego gówna,
poprosiłem, żeby nad drzwiami teatru
wywieszono znak, by uczcić mój powrót
do The Hawth w Crawley.
Liczysz, że jak zareagują?
Odegram taką idealną reakcję.
Moja mama…
„Romi, co to…?”
Nie nosi okularów.
„Romesh Ranganathan wraca do domu”
„Mój Boże…”
„Kojarzy mi się to z tym,
jak ojciec pierwszy raz pieprzył sekretarkę”.
Coś w tym stylu.
Proszę bardzo.
ROMESH WRACA DO DOMU
- Co sądzicie? - Do domu?
- Wróciłeś? - Nie wyjeżdżał.
- Cieszę się, że zobaczę ten znak. - Już go widzisz!
Niektórzy pomyślą, że wystąpię w The Hawth.
Inni – że mnie w końcu deportowali.
ROMESH WRACA DO DOMU
Co sądzicie? Przesadziłem?
A tobie się podoba?
Sam poprosiłem, żeby go wywiesili.
- Więc zgadnij. - Dlaczego teraz?
- I wisi. - Po co nas pytasz?
Dlaczego tak dociekasz? No co?
Zacznę od nowa. Oto znak. Mam w dupie, co o nim sądzicie.
Napisali to poprawnie.
- Jest dobrze. - Już nieważne.
- Po co go pokazałem? - Przestań!
- To znaczy? - Bądź miły.
Pokazałem wam znak, a wy tylko macie pretensje!
Co by pomyślał o tobie młody Romesh?
Chyba by się ucieszył.
Jako walący konia samotnik.
Raczej sobie
nie wyobrażał, że zostanie komikiem,
który nagra program dla Netflixa w swoim mieście.
Podjarałby się.
I wróciłby do łazienki na drugą rundę.
WYSTĄPILI: SHANTHI, LEESA, DINESH, ALEX, CHARLIE
Tłumaczenie: Olga Dowgird