Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΗ ΣΑΝ ΤΗΝ ΤΣΑΪΝΑΤΑΟΥΝ
Καλωσορίστε στη σκηνή
τον έναν και μοναδικό Ρόνι Τσενγκ!
Ναι!
Τα καταφέραμε.
Λύσαμε το θέμα του ρατσισμού. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που βγήκατε.
Ευχαριστώ που ήρθες απόψε, Νέα Υόρκη!
Ευχαριστώ που δεν πεθάνατε στην πανδημία.
Σας ευχαριστώ που επιζήσατε.
Δεν θα κάναμε κωμωδία χωρίς εσάς.
Το δοκιμάσαμε.
Αλλά υπάρχουν πολλά podcast, γαμώτο!
Νιώθω ότι το 2021 ήταν η χρονιά
που όλα τα αστέρια του λυκείου βρήκαν τη φωνή τους…
στο Ίντερνετ.
Όλοι αυτοί οι ηλίθιοι στο Facebook που απαιτούν αποδείξεις.
Προσπαθείς να τους δώσεις σωτήρια πληροφόρηση.
Του στιλ "Ορίστε λίγη σωτήρια πληροφόρηση".
"Πού είναι οι αποδείξεις γι' αυτό; Πού είναι οι αποδείξεις;"
Όλοι αυτοί οι κάτω του μετρίου γαμημένοι μαθητές
που στερούνται βασικές δεξιότητες κατανόησης κειμένου
και απαιτούν αποδείξεις επιπέδου διδακτορικού
στην ιολογία.
Τι θα μπορούσες να τους δείξεις που θα τους αρκούσε;
Τι στοιχεία θα μπορούσες να τους δείξεις στα οποία θα απαντούσαν…
"Χίλια ευχαριστώ…
που μου έδωσες αποδείξεις.
Δεν είχα υπόψη μου αυτήν την επιστημονική θεωρία.
Τώρα που διάβασα απ' την αρχή ως το τέλος αυτό το έγκριτο άρθρο,
μαζί με τις υποσημειώσεις,
και πέρασα το Σαββατοκύριακο διασταυρώνοντας νομικές κι ιατρικές πηγές,
και όλα φαίνεται να είναι σωστά,
νιώθω ότι είμαι καλύτερος άνθρωπος.
Σ' ευχαριστώ που βρήκες τον χρόνο να με κάνεις καλύτερο άνθρωπο".
Τι ηλίθιοι μαλάκες!
Ηλίθιοι και μαλάκες. Αλήθεια!
Εκτιμώ τη διάθεση να θέλεις να κατανοήσεις τα πάντα,
και εκτιμώ και την κριτική σκέψη.
Αλλά οι γνώσεις που πρέπει να διαθέτεις για να φτάσεις σε αυτό το σημείο…
Είναι κάπως αργά για να εμπλακείς στο παιχνίδι της "γνώσης".
Σ' αυτό το στάδιο της ζωής σου, σου ταιριάζει καλύτερα το "σκάσε κι άκου",
γιατί είναι πολλά…
Είναι πάρα πολλά αυτά που έχασες.
Έκανες πολλές κοπάνες, εντάξει;
Είσαι σαν τον τύπο που δεν διάβασε όλο το εξάμηνο,
και εμφανίζεται μετά στο διαγώνισμα
και φωνάζει "Όλ' αυτά είναι παράλογα!
Τα μαθηματικά δεν υπάρχουν!"
Είναι σαν να θες να εξηγήσεις κβαντική φυσική σ' έναν σκύλο.
Σε ξεπερνάει. Πήγαινε με το ρεύμα. Εντάξει;
Ζούμε σε μια θαυμαστή τεχνολογική εποχή.
Μέσα σε τρεις μήνες από το ξέσπασμα αυτής της παπαριάς τον Μάρτιο του 2020,
αποκωδικοποίησαν το γονιδίωμα του ιού.
Ναι, το αποκωδικοποίησαν.
Είπαν "Ρε σεις, κοιτάξτε, το βρήκαμε.
Βρήκαμε τον εχθρό.
Κοιτάξτε, ρε σεις, εδώ το έχουμε.
Κοιτάξτε, είναι ΑΑΑΑ, ΒΒΒΒΒΒ, ΓΓΓΓΓΓ,
ΑΑΑΑ, ΝΝΝΝΝ, ΑΑΑ, ΓΓΓΓΓ, Τ".
Φαντάζεστε να το δείξετε αυτό στους ηλίθιους του Facebook…
που απαιτούν αποδείξεις;
Σου λένε "Πού είναι οι αποδείξεις;"
Λες "Εδώ, ορίστε. Τις έχουμε.
Βρήκαμε την ακριβή ακολουθία πρωτεϊνών και αμινοξέων".
"Τι μαλακίες λέτε!
Ναι, καλά. 'Αποκωδικοποιήσατε' το γονιδίωμα.
Περιμένετε να πιστέψουμε ότι 'αποκωδικοποιήσατε' το γονιδίωμα,
και ότι είναι αυτά τα ορνιθοσκαλίσματα!
Ναι, κι εγώ αποκωδικοποιώ γονιδιώματα. Όλοι αποκωδικοποιούν.
Κοιτάξτε! Το κάνω όλη μέρα στο πληκτρολόγιο".
Όλοι αυτοί οι μαθητές του μέσου όρου και κάτω,
που κάθονταν πίσω πίσω στην τάξη σ' όλη τους την ακαδημαϊκή καριέρα!
Κάθονταν πίσω πίσω στην τάξη.
Μείνετε και τώρα πίσω.
Μην έρχεστε μπροστά την ώρα μιας πανδημίας
επειδή βρήκατε πώς γίνεται ένα podcast.
Μείνετε πίσω, με το κάτω του μέσου όρου στόμα σας, εκεί όπου ανήκετε.
Είχατε την ευκαιρία να δείξετε την ακαδημαϊκή σας αξία,
και αποτύχατε ή, το πολύ πολύ, να ήσασταν μέτριοι σε κάθε επίπεδο.
Γιατί σκατά να σας ακούσουμε τώρα; Σε οτιδήποτε;
Αφήστε τους σπασίκλες να ηγηθούν.
Ναι.
Ναι. Γι' αυτό είναι οι σπασίκλες.
Ό,τι υπάρχει γύρω σας, σπασίκλες το έφτιαξαν.
Αυτή είναι η δουλειά τους.
Οι σπασίκλες βρίσκονται εδώ για να βάλουν πολλά δεδομένα στο κεφάλι τους,
να τα ανακατέψουν
και να ξεράσουν ένα σχέδιο με τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας.
Εντάξει; Ναι, κάποια πράγματα δεν πάνε καλά, είναι θέμα πιθανοτήτων.
Καμπύλη κανονικής κατανομής.
Ποτέ δεν έχεις τυπική απόκλιση μηδέν.
Βασικά στοιχεία θεωρήματος κεντρικού ορίου.
Τι να πω! Μ' αρέσουν οι τύποι που δεν πήγαν σχολείο
και υποθέτουν ότι είναι τζιμάνια της πιάτσας.
Τους λες "Δεν γίνεται αυτόματα.
Μπορεί να είσαι και χαζός και χαζός της πιάτσας.
Υπάρχει και αυτή η πιθανότητα".
Στάθηκα τυχερός, έζησα σε διάφορες χώρες.
Γεννήθηκα και έζησα κάποια χρόνια στη Μαλαισία,
μεγάλωσα στη Σιγκαπούρη, έζησα στην Αυστραλία καμιά δεκαριά χρόνια.
Τώρα ζω στην Αμερική.
Αν θέλετε να ζητωκραυγάσετε…
Ή και όχι, ό,τι θέλετε.
-Ναι! -Άργησες. Το 'χασες.
Συγχαρητήρια για την προσπάθεια.
Λέω, λοιπόν, ότι έζησα σε κάμποσα μέρη.
Κι όχι διήμερα ταξιδάκια.
Σ' αυτά τα μέρη έζησα μία δεκαετία και παραπάνω.
Και από προσωπική εμπειρία σάς λέω, εντάξει,
ρατσιστές υπάρχουν παντού.
Εντάξει; Κάθε χώρα έχει τους ελεεινούς ρατσιστές της.
Τους έχω δει. Μιλάμε, είναι άθλιοι.
Κι επίσης, είναι τόσο προφανές. Νόμιζα ότι ήταν αυτονόητο.
Μα στην Αμερική, αν δεν το λες συνέχεια,
όλοι τρελαίνονται με το "Ναι, αλλά…"
Προσπαθείς να επισημάνεις μια σκατένια φάση,
λες "Τι σκατένια φάση είναι αυτή!"
Και μερικοί λένε "Αυτή είναι σκατένια; Τότε, τι λες γι' αυτούς;
Και τι λες γι' αυτό που κάνουν αυτοί οι μαλάκες; Και το άλλο;"
Και λες "Ναι, φυσικά.
Φυσικά, κάθε φυλή έχει τους δικούς της άθλιους ρατσιστές".
Το πρόβλημα είναι ότι επιμένουμε να συγκρίνουμε το χειρότερο 10% μιας φυλής
με το καλύτερο 10% μιας άλλης φυλής.
Κάτι που προφανώς είναι λάθος.
Γιατί αυτό που θα 'πρεπε να κάνουμε,
είναι να πάρουμε το χειρότερο 10% κάθε φυλής,
και αυτά να συγκρίνουμε.
Ώστε να καταλάβουμε ποια είναι η χειρότερη φυλή.
Ώστε να απαντήσουμε σ' αυτό το ερώτημα και να λύσουμε το θέμα του ρατσισμού.
Έτσι θα υπάρξει ομοφωνία.
Ψέματα; Θα λέμε "Κοίτα, ρε. Αυτή η φυλή είναι η χειρότερη".
Κι αυτή η φυλή μπορεί να κοιτάξει γύρω της και να πει "Ναι, είμαστε οι χειρότεροι.
Που να με πάρει!"
Και τότε θα θεραπευτούμε.
Ψέματα; Αλλά πρέπει να συγκρίνουμε μήλα με μήλα.
Δεν κάνουμε συγκρίσεις με ό,τι να 'ναι.
Οι τιμές σημαντικότητας είναι ακραίες.
Ξέρετε τι; Χέστε το. Ας το κάνουμε τώρα.
Ναι, τώρα.
Ας βρούμε τώρα τη χειρότερη φυλή.
-Εντάξει; Είστε μέσα; -Ναι!
Εντάξει, ωραία, τζάμι.
Με το τρία, θέλω να φωνάξετε ποια φυλή θεωρείτε χειρότερη.
Εντάξει; Όχι. Μην ανησυχείτε, θα το κάνουμε μαζί.
Θα πάρω μέρος κι εγώ. Εννοείται.
Μην ανησυχείτε, κωμικό σόου είναι. Ασφαλής χώρος.
Να γιατί σας ζητήσαμε να αφήσετε τα τηλέφωνά σας.
Βγάλτε το από μέσα σας.
Μην το καταπιέζετε εδώ, και παλαβώνετε έξω.
Βγάλτε το τώρα. Αφήστε τους δαίμονες να βγουν, εντάξει;
Κι ούτε να είστε συγκεκριμένοι. Φωνάξτε απλώς ένα χρώμα.
Εντάξει;
Παιδιά, όλοι ξέρουμε την απάντηση.
Ποιον κοροϊδεύουμε; Ψέματα;
Λοιπόν, με το τρία. Χειρότερη φυλή. Εντάξει; Ένα…
Αυτό θα γίνει τώρα,
πάρετε δεν πάρετε μέρος.
Πείτε κάτι,
κι ας μην το πιστεύετε.
Σαν μια δημιουργική άσκηση.
Αφήστε το να βγει. Σαν να μιλάτε με γλωσσολαλιές.
Λοιπόν, με το τρία.
Χειρότερη φυλή, με το τρία. Εντάξει;
Εντάξει, ένα. Χειρότερη φυλή. Δύο.
Τρία.
Αν είπατε κάτι, είστε στο χειρότερο 10% της φυλής σας.
Τι αηδία, γαμώτο!
Τόσοι αναθεματισμένοι ρατσιστές στο σόου μου, στη Νέα Υόρκη,
που έχασαν εντελώς το νόημα του αστείου.
Θα σας εκθέσω σ' ολόκληρη τη χώρα,
σε κάθε σόου που κάνω.
Το πρόβλημα με αυτό το αστείο είναι
ότι δεν μπορώ να μπω πιο γρήγορα για να σας διακόψω, γαμημένοι βάρβαροι,
πριν φωνάξετε κάποια μαλακία που θα πυροδοτήσει φυλετικές ταραχές.
Αλλά ξέρετε κάτι; Χέστε το. Χρειάζομαι διαφήμιση.
Χρειάζομαι κάλυψη στον Τύπο. Κάντε το.
Ξεκινήστε φυλετικές ταραχές.
Σ' αυτήν την αίθουσα. Κάντε το και ρίξτε το σ' εμένα.
Κατηγορήστε με, ταγκάρετέ με.
Στο βίντεο των ταραχών.
Κατηγορήστε με. Ακυρώστε με.
Ακυρώστε με.
Πείτε στο Twitter ότι εγώ είπα "Νέγρος".
Κάντε το. Ακυρώστε με.
Ακυρώστε με.
Αν νομίζετε ότι μπορείτε να με ακυρώσετε
καθισμένοι με τα σώβρακα στο σπίτι στο γαμημένο σας το τηλέφωνο, κάντε το.
Ακυρώστε με.
Έφυγα από τρεις χώρες με δωρεάν σύστημα υγείας και χωρίς όπλα.
Ήρθα στην Αμερική το 2015 έτοιμος ήδη να πεθάνω.
Νομίζετε ότι με τους κρετίνους του Τραμπ, το μίσος για τους Ασιάτες και την COVID,
θα τρομάξω εγώ με τους τουιτεράδες;
Κάντε το. Ακυρώστε με.
Τι θα κάνετε; Θα με ακυρώσετε για να γυρίσω στη Μαλαισία
όπου είμαι εθνικός ήρωας;
Αφήστε που με συμφέρει και η αλλαγή συναλλάγματος!
Ω, όχι! Πώς θα επιζήσω;
Κάντε το.
Λυτρώστε με απ' την κόλαση.
Κάντε το. Η μαμά μου μένει στη Σιγκαπούρη.
Έχω δυο χρόνια να τη δω.
Ακυρώστε με, να δω τη μαμά μου.
Βρίσκω διαρκώς δουλειές σαν ηθοποιός. Ακυρώστε με να δω τη μαμά μου.
Επειδή είμαι στο The Daily Show,
νομίζουν ότι θα σώσω τον κόσμο.
Δεν είμαι εδώ για να σώσω τον κόσμο.
Είμαι εδώ για να πω μαλακίες, να βγάλω λεφτά και να την κάνω! Τέλος.
Αυτό είναι. Ναι.
Όλοι μου λένε να χρησιμοποιήσω τη θέση μου.
"Ρόνι, χρησιμοποίησε τη θέση σου.
Έχεις ένα βήμα, χρησιμοποίησέ το.
Τη θέση σου, Ρόνι. Έχεις μια θέση. Χρησιμοποίησέ τη.
Χρησιμοποίησέ τη για να μιλήσεις για το μίσος προς τους Ασιάτες".
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε εδώ για το μίσος προς τους Ασιάτες, εντάξει;
Αν βρείτε τρόπο να κάνετε αστεία τα εγκλήματα μίσους προς τους Ασιάτες,
παρακαλώ, πείτε το αστείο σας.
Τελειώστε το δικό σας σόου με αυτό. Κάντε το δικό σας.
Λένε να χρησιμοποιήσω τη φωνή μου.
"Ρόνι, χρησιμοποίησε τη φωνή σου για τη γενικότερη αφύπνιση.
Για να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος για τα εμβόλια.
Ρόνι, αν δεν χρησιμοποιήσεις τη φωνή σου για να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος,
το ξέρεις ότι οι αντιεμβολιαστές δεν θα κάνουν το εμβόλιο
και μπορεί να πεθάνουν;"
Τι δεν καταλαβαίνω εδώ;
Μου λέτε ότι αν δεν κάνω απολύτως τίποτα,
θα κάνω την ανθρωπότητα καλύτερη
σε μία με δύο γενιές;
Η αναλογία δημόσιας ωφέλειας/προσπάθειας σ' αυτό το γράφημα είναι εκτός ελέγχου.
Αν υπολογίσετε την απόδοση σ' αυτήν την καμπύλη,
θα ήταν κοινωνικά ανεύθυνο να μιλήσω στον κόσμο για τα εμβόλια.
Εντάξει; Μαθηματικά μιλώντας.
Το φαντάζεστε; Πρώτη φορά συμβαίνει στην αμερικανική ιστορία.
Παλιά ήταν αυτονόητο να θες να έρθεις στην Αμερική.
Τέτοιο κύρος είχε διεθνώς η Αμερική.
Ήταν όνειρο να 'ρθεις στην Αμερική.
Απ' όποιο σημείο της γης κι αν ήσουν…
από την Ασία, την Αφρική, από χώρες λευκών…
ανεξαρτήτως της οικονομικής σου κατάστασης.
Μπορεί να ήσουν ένας πλούσιος λευκός Αυστραλός.
Μεγάλη τύχη. Κι αν κάποιος σου έδινε πράσινη κάρτα για τις ΗΠΑ,
θα την έπαιρνες με τη μία.
Ακόμα κι έτσι, πάλι θα ερχόσουν.
Γιατί να μην το κάνεις; Γιατί να μην πας στην Αμερική;
Γιατί να μην πας;
Φυσικά θα πήγαινες. Γιατί όχι;
Και για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία, η ερώτηση είναι:
Γιατί να πας;
Η μαμά μου στη Σιγκαπούρη
με ικετεύει να μη γυρίσω στην Αμερική
εν μέσω πανδημίας.
Λέει "Μην πας. Ρόνι, μη γυρίσεις.
Μην πας στην Αμερική, σε παρακαλώ.
Γιατί να πας εκεί;
Η μισή χώρα έχει τρελαθεί,
ο ιός καλπάζει εκτός ελέγχου,
μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές κυριολεκτικά φλέγονται.
Γιατί να γυρίσεις πίσω; Γιατί;"
Κι αναγκάστηκα να πω στη μαμά μου "Μαμά, δεν καταλαβαίνεις.
Εσύ δεν βλέπεις αυτό που βλέπω εγώ όταν είμαι εδώ,
τα υψηλότερα ιδανικά αυτής της χώρας.
Η Αμερική, παρά τα ελαττώματά της,
παραμένει η χώρα
όπου μπορείς ακόμα να λες αστεία για πούτσες για 12 δολάρια.
Κατάλαβες;"
Αυτές οι δεξιότητες είναι άχρηστες στη Σιγκαπούρη.
Εκεί έλεγα αστεία με πούτσες όλη μέρα.
Δεν συνέβη τίποτα ποτέ.
Εδώ μπαίνουμε σε ταινίες της Marvel.
Με ακούσατε; Ταινίες της Marvel είπα!
Ναι!
Αξίζει τον κόπο αυτό το χάος!
Ναι, η μαμά μου ζει στη Σιγκαπούρη.
Είναι δύσκολο να εξηγήσεις τι θα πει Σιγκαπούρη στους Αμερικανούς.
Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις οποιαδήποτε χώρα σ' αυτούς.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν κανένα σημείο αναφοράς
για κανένα άλλο μέρος του πλανήτη.
Σωστό είναι αυτό,
γιατί ο μόνος λόγος που ξέραμε οτιδήποτε για την Αμερική στη Σιγκαπούρη
είναι επειδή μεγαλώσαμε βλέποντας αμερικανικές σειρές,
και έτσι σχηματίσαμε μια γενική ιδέα για το πολιτιστικό μωσαϊκό της χώρας,
αν και σε πολύ επιφανειακό επίπεδο.
Τουλάχιστον καταλάβαμε…
Βλέποντας το Seinfeld, ξέραμε: "Το Seinfeld είναι στη Νέα Υόρκη.
Υπάρχουν Εβραίοι στη Νέα Υόρκη.
Υπάρχει stand-up στη Νέα Υόρκη.
Τι φιλοδοξίες παλαβές είναι αυτές! Τι είναι αυτό;
Μιλάς σ' ένα μικρόφωνο, και σε πληρώνουν;
Είναι επάγγελμα στην Αμερική".
Ξέραμε ότι το Grey's Anatomy ήταν στο Σιάτλ.
Πολύς κόσμος πηδιέται στα νοσοκομεία του Σιάτλ.
Ίσως γι' αυτό η αμερικανική περίθαλψη είναι τόσο κακή.
Οι άνθρωποι δεν σταματούν να πηδιούνται στα νοσοκομεία.
Ξέραμε ότι το RoboCop ήταν στο Ντιτρόιτ.
Έχει κάποια θέματα το Ντιτρόιτ.
Μα ποιος βλέπει Singapore TV, ε;
Κανείς δεν ξέρει τι γίνεται έξω από την Αμερική,
γιατί δεν βλέπετε τις εκπομπές των άλλων.
Έτσι, κάθε φορά που αναφέρω μια άλλη χώρα στους Αμερικανούς φίλους μου,
οι Αμερικανοί φίλοι μου πάντα θα αναφέρουν κάτι που διάβασαν κάποτε
στο κουτί ενός χυμού,
και απλά θα σου το πετάξουν
ζωγραφίζοντας έτσι όλη την ιστορία του πολιτισμού σου
με κάποιο γεγονός που μισοθυμούνται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου τους.
Το μεταφέρουν από αυτό το σημείο σε αυτό, όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Και το ξερνάνε.
Όταν λέω στους Αμερικανούς ότι μεγάλωσα στη Σιγκαπούρη,
λένε πάντα "Στη Σιγκαπούρη; Μεγάλωσες στη Σιγκαπούρη;
Στη Σιγκαπούρη ραβδίζουν τους ανθρώπους.
Στη Σιγκαπούρη, αν φτύσεις την τσίχλα σου κάτω,
κάποιος τρέχει πίσω σου,
και σε αρχίζει με το ραβδί. Ψέματα;"
Κι εγώ λέω…
"Ναι.
Οπότε μην κάνεις τέτοιες μαλακίες.
Τι συμβαίνει; Έχεις κάποια έμφυτη ανάγκη
να πηγαίνεις στις χώρες των άλλων και να φτύνεις τσίχλες καταγής;
Αν είναι έτσι, μην πας στη Σιγκαπούρη
γιατί θα σε βαρέσουν στη μούρη με το ραβδί".
Κι υπάρχουν Αμερικανοί που εξοργίζονται.
Η σκέψη μεγάλων ανθρώπων που τις τρώνε στον κώλο με ένα ραβδί
επειδή φέρονται ηλίθια,
τους φαίνεται άνω ποταμών.
Το αστείο είναι αν ρωτήσεις έναν Αμερικανό, ιδίως Νεοϋρκέζο,
τι θα έκανε αν ένας επισκέπτης πήγαινε σπίτι του
και έφτυνε την τσίχλα του κάτω.
Θα πει "Θα τον κάνω μαύρο στο ξύλο".
Κι εγώ λέω "Αυτό κάνουμε και στη Σιγκαπούρη.
Απλώς, αναθέσαμε το ξύλο στην κυβέρνηση.
Πιο αποδοτική τιμωρία από πλευράς κόστους για τους εμπλεκόμενους.
Γι' αυτό πληρώνουμε φόρους".
Ναι.
Δεν εκτιμούμε αρκετά τις γυναίκες που παίρνουν το χάπι.
Σοβαρά τώρα. Γυναίκες, σας ευχαριστούμε που παίρνετε το χάπι.
Ακόμα και τώρα, η μισή αίθουσα λέει "Τι σκατά λες τώρα;"
Ευχαριστούμε για το χάπι. Δεν σας δίνουν τα εύσημα.
Οι άνδρες μόλις και μετά βίας αντιλαμβάνονται τη φασαρία,
τη γαμημένη στρατιωτική ακρίβεια που χρειάζεται για το χάπι.
Διαφορετικές χρονικές ζώνες καμιά φορά.
Ξυπνητήρια σε άσχετες ώρες της ημέρας.
Τρεις τη νύχτα, πέντε το απόγευμα.
Σε ξυπνάει, σου θυμίζει να το πάρεις μέσα σε χρονικό διάστημα 30 λεπτών,
αλλιώς, μπορεί να δημιουργήσεις μια ζωή.
Σαν τον Δία.
Οι άντρες δεν έχουν ιδέα.
Να σας πω, μάγκες,
δεν πας στο φαρμακείο έτσι απλά
για ν' αγοράσεις το χάπι, όπως αγοράζεις μέντες.
Δίπλα στις τσίχλες, ακριβώς πριν φύγεις.
"Θέλετε με γεύση λεμόνι;"
Κι είσαι εντάξει για μια Ολυμπιάδα.
Όχι. Αν σας τα γράψουν,
θα δοκιμάσετε τρία διαφορετικά είδη μέσα σε μερικούς μήνες,
για να δείτε ποιο σας επηρεάζει λιγότερο.
Κάνετε κυριολεκτικά κλινικές δοκιμές στον εαυτό σας,
όπως το εμβόλιο για την COVID.
Η αγαπημένη σας γεύση είναι αυτή που προκαλεί λιγότερη κατάθλιψη.
Όχι, οι άνδρες δεν ξέρουν.
Ναι.
Ακόμα και να υπήρχε χάπι για άντρες,
δεν θα τον εμπιστευόσουν ποτέ.
Αν κάποιος ανόητος έλεγε "Μην ανησυχείς,
παίρνω το χάπι",
θα του γελούσες κατάμουτρα.
Θα 'λεγες "Ούτε κατά διάνοια δεν παίρνεις το χάπι.
Αποκλείεται τουλάχιστον, να παίρνεις εσύ σωστά
κάτι τόσο πολύπλοκο.
Εδώ δεν πιστεύω ότι κάνεις ντους κάθε μέρα.
Οπότε, ή βάλε προφυλακτικό ή πάρε το πουλί σου από δω, γιατί δεν!"
Πρέπει να γνωρίζεις ένα σωρό μεταβλητές όταν παίρνεις το χάπι
για να μην τα σκατώσεις.
Να παρακολουθείς διάφορους εξωτερικούς παράγοντες,
όπως το τι τρως, για να μην τα σκατώσεις με το χάπι.
Και παρεμπιπτόντως, δεν ξέρω αρκετά γι' αυτό.
Δεν το εξηγώ σαν άντρας προς γυναίκες.
Δεν ξέρω καν τι λέω! Γκουγκλάρετέ το μετά το σόου!
Ξέρω μόνο ό,τι μου είπε η γυναίκα μου, μέσες άκρες.
Αλλά φαίνεται ότι αν έχεις διάρροια…
Η διάρροια μπορεί να τα σκατώσει με το χάπι.
Σωστά. Πολύς φόβος έπεσε στην αίθουσα.
Διότι η διάρροια φέρνει μωρά.
Φαίνεται πως αν έχεις διάρροια…
το χάπι μπορεί να περάσει από μέσα σου
πριν το σώμα σου προλάβει να απορροφήσει τις ορμόνες.
Οπότε, η διάρροια μπορεί να τα σκατώσει με το χάπι.
Ο πιο σκατένιος τρόπος να κάνεις παιδί.
Εντάξει; Πόσα μωρά διάρροιας…
να βρίσκονται αυτήν τη στιγμή εδώ;
Δεν θα μάθουμε ποτέ.
Ποτέ δεν θα μάθουμε.
Γιατί, πώς να ξέρεις αν,
πρώτον, οφείλεις το μωρό σου στη διάρροια.
Πώς να το ξέρεις; Δεν είναι κάτι ευρέως γνωστό.
Βάσει εμπειρίας, η διάρροια εμποδίζει τα μωρά
να συλληφθούν. Οπότε είναι παράλογο.
Δεύτερον, ακόμα κι αν καταφέρεις να το ξεπεράσεις…
και ξέρεις σίγουρα ότι η διάρροια ευθύνεται για το μωρό σου,
γιατί να ενημερώσεις τον κύκλο σου;
Γιατί να το πεις σε κάποιον;
Πόσο μάλλον, στο ίδιο σου το παιδί.
Ας πούμε, το παιδί σου ρωτάει "Μπαμπά, πώς έρχονται τα μωρά;"
"Ε, να…
ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται,
η γυναίκα τρώει κάτι χαλασμένα θαλασσινά,
ένα κακό πράγμα βγαίνει απ' τον ποπό της…
Αλλά εσύ είσαι για μας μια ευλογία. Αυτό έχω να πω".
Είμαι περίεργος προς τα πού κλίνει πολιτικά αυτή η αίθουσα.
Αριστερά ή δεξιά; Έχω αστεία και για τις δύο πλευρές.
Σε αυτό το σημείο του σόου,
θέλω να υπάρχουν δύο κουτιά που θα πέφτουν προς τα κάτω.
Τύπου "διάλεξε τη συνέχεια".
Μπορείτε να διαλέξετε σε ποια πλευρά του πολιτικού φάσματος είστε.
Εντάξει; Και μετά, ό,τι και να επιλέξετε,
πηγαίνει στο ίδιο μέρος.
Έχουμε την τεχνολογία γι' αυτό.
Ένα άχρηστο γραφικό είναι.
Έκανα μια μεταφορά για τη χώρα.
Ξέρω ότι σκέφτεστε "Ρόνι, σταμάτα την πολιτική, για τον Θεό.
Μιλάς συνέχεια για πολιτική. Πολύ αγχωτικό.
Βγήκαμε κι εμείς μια φορά ντυμένοι στην τρίχα,
και πρέπει να μιλάμε για πολιτική;
Πήγαινε παρακάτω. Νιώθουμε πολύ άβολα.
Αν θέλαμε να ακούσουμε για πολιτική, θα μπαίναμε στο Twitter.
Δεν είναι το σωστό μέρος εδώ".
Σας καταλαβαίνω και συμφωνώ.
Είμαι υπέρ του Μπρέξιτ.
Ακούστε με, εντάξει;
Μ' αρέσει πολύ το Μπρέξιτ
γιατί μισώ το Ηνωμένο Βασίλειο κι ελπίζω έτσι να καταστραφεί.
Ναι.
Δεν είναι ρατσισμός, αφού το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι φυλή.
Κάποτε αγαπούσα το ΗΒ, ρε συ. Κάποτε το αγαπούσα.
ΗΒ λένε το Ηνωμένο Βασίλειο οι Αμερικανοί.
Αν μεγαλώνατε σε μια πρώην βρετανική αποικία όπως εγώ…
Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Αυστραλία…
Τους εξιδανικεύαμε τους Βρετανούς.
Τους θεωρούσαμε καταπληκτικούς.
Βασικά, και η Αμερική είναι πρώην βρετανική αποικία,
αλλά εσείς είστε πολύ μουράτοι, δεν ανήκετε στην Κοινοπολιτεία,
εντάξει. Λέω ότι αν ήσασταν από μια πραγματική βρετανική αποικία…
Θεωρούσαμε σπουδαίους τους Βρετανούς.
Λέγαμε "Καλά, είναι φοβεροί!"
Ό,τι έκαναν, θεωρούσαμε ότι το 'καναν με τον καλύτερο τρόπο.
Κάθε θεσμός που εδραίωσαν, λειτουργεί ακόμα.
Στη Σιγκαπούρη τούς χρησιμοποιούμε ακόμα, είναι αποτελεσματικοί.
Χρησιμοποιούμε ακόμα το βρετανικό σύστημα διακυβέρνησης:
το κοινοβουλευτικό σύστημα του Γουεστμίνστερ
είναι η καλύτερη έκφραση της δυτικής δημοκρατίας που επινοήθηκε…
που εφαρμόστηκε…
Δεν είναι τέλειο, αλλά τουλάχιστον έχεις επιλογές, σωστά;
Μπορεί να είσαι γκέι και με όπλο!
Δεν είναι αυτή η δυαδική μαλακία διαρκώς.
Χρησιμοποιούμε ακόμα το βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα στη Σιγκαπούρη.
Όταν τελειώνεις το λύκειο, δίνεις εξετάσεις,
στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, Κλασικό Επίπεδο.
Αυτό κάνουμε στη Σιγκαπούρη. Ταχυδρομούμε τις εξετάσεις στο Κέιμπριτζ.
"Κέιμπριτζ, πες μας. Είμαστε αρκετά έξυπνοι για να πάρουμε απολυτήριο;
Χεστήκαμε για τους άλλους.
Βρετανοί, πείτε μας, είμαστε αρκετά έξυπνοι;"
Το Κέιμπριτζ αξιολογεί το διαγώνισμα και το επιστρέφει.
"Ναι, εσύ είσαι έξυπνος.
Εσύ είσαι βλάκας. Άντε γαμήσου".
Ναι.
Εμείς θα πούμε "Ευχαριστούμε, Βρετανοί, που μας το είπατε".
Στη Σιγκαπούρη, χρησιμοποιούμε ακόμα το βρετανικό ηλεκτρικό σύστημα.
Χρησιμοποιούμε ακόμα τη βρετανική τριπολική πρίζα,
αυτή τη γερή, μεγάλη πρίζα
με τις τρεις ακίδες που εξέχουν.
Τη βάζεις, και δεν θα ξαναβγεί ποτέ.
Όχι την ηλίθια διπλή αμερικανική.
Που τη βάζεις, και πέφτει από το βάρος της σαν μαραμένο πουλί!
"Τόμας Έντισον", σου λέει!
Όχι, φίλε. Εμείς χρησιμοποιούμε τη βρετανική τριπολική.
Κατέκτησαν τον μισό κόσμο με αυτή την αυτοκρατορική μηχανική, έτσι;
Τη χώνεις στον τοίχο, δεν ξαναβγαίνει!
Σκοντάφτεις πάνω της, και πέφτει ο τοίχος!
Στη Σιγκαπούρη, παρακολουθούμε τη βρετανική κωμική κουλτούρα.
Η κυρίαρχη κουλτούρα της κωμωδίας είναι ο κύριος Μπιν.
Ο κύριος Μπιν είναι ο μεγαλύτερος κωμικός στη Νοτιοανατολική Ασία, διάολε!
Στη ΝΑ Ασία, δεν υπάρχει…
Στη Σιγκαπούρη και τη Μαλαισία, δεν υπάρχει Σαπέλ,
δεν υπάρχει Κρις Ροκ, ούτε Σάινφελντ.
Μόνο ο κύριος Μπιν.
Ο κύριος Μπιν ήταν ο καλύτερος κωμικός όλων των εποχών,
με την ηλίθια φάτσα του.
Ο μεγαλύτερος κωμικός.
Χέσ' τον!
Για να μην πω ότι πήδηξε την κοπέλα του φίλου μου.
Αλλά αν θέλετε να μάθετε γι' αυτό,
γκουγκλάρετε Τζέιμς Άκαστερ στο Vimeo.
Είναι φίλος μου και κωμικός, και μιλά γι' αυτήν την ιστορία ανοιχτά.
Εμένα δεν μου πέφτει λόγος να την πω,
οπότε ας την προωθήσω λίγο μέσα απ' το σόου μου.
Αλλά ξέρω τι σκέφτεστε.
"Πώς να 'ναι να πηδιέσαι με τον κύριο Μπιν;"
Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος,
αλλά φαντάζομαι πως θα 'ναι κάπως έτσι.
Δεν μισώ γι' αυτό το Ηνωμένο Βασίλειο.
Μισώ το Ηνωμένο Βασίλειο γιατί όταν ήμουν τρία χρόνια στη stand-up,
με κάλεσαν στο Θέατρο Soho στο Λονδίνο
να κάνω ένα κωμικό σόου μίας ώρας.
Ήταν μεγάλη υπόθεση τότε. Ο χώρος έχει μεγάλο κύρος.
Το Θέατρο Soho
είναι το κέντρο της βρετανικής κωμικής κοινότητας.
Είναι ο φύλακας του ωραίου και του μη ωραίου
στο κατεστημένο της κωμωδίας.
Ήταν ωραίο που με κάλεσαν, ιδίως επειδή είμαι από τη ΝΑ Ασία.
Στη ΝΑ Ασία, ό,τι και να κάνεις στα αγγλικά δεν αξίζει τίποτα,
εκτός κι αν το εγκρίνουν λευκοί, κι αυτό ήταν η απόλυτη έγκριση!
"Ω, Θεέ μου, οι Άγγλοι σού ζητούν να κάνεις κωμωδία
στα αγγλικά, μπροστά σ' αυτούς που επινόησαν τη γλώσσα;
Τρελό. Πρέπει να πας. Πήγαινε, η πατρίδα σε καλεί".
"Ναι, διάολε! Θα πάω βέβαια!"
Χαιρόμουν που θα έδειχνα ποιος είμαι στη διεθνή σκηνή.
Συγκέντρωσα όλο το υλικό μου.
Το ένωσα να φτάσει ίσα τη μια ώρα,
ό,τι είχα γράψει μέχρι τότε.
Το έβαλα σε μια βαλίτσα και πήγα στο Λονδίνο σαν τον αρκούδο Πάντινγκτον.
Έτσι;
Όταν έφτασα, είχα παραστάσεις δύο εβδομάδων
στο Θέατρο Soho του Λονδίνου.
Πρώτη φορά στο Λονδίνο, πρώτη εμφάνιση εκεί.
Θυμάμαι την πρεμιέρα μου.
Ήμουν στα δύο τρίτα της παράστασης, και πήγαινε καλά.
Η ενέργεια ήταν ίδια με την αποψινή.
Πλάκα κάνω. "Πού πάει όλο αυτό;"
Κι είπα αυτό το αστείο για το πώς…
Ήταν από τα πρώτα πρώτα μου…
Ήταν ένα αστείο για το ότι
οι Ασιάτες αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ απ' τους λευκούς.
Το αστείο πήγαινε κάπως έτσι:
"Πάντα με ρωτάνε τι σκέφτονται οι γονείς μου που κάνω stand-up.
Δεν το ρωτάνε αυτό στους λευκούς κωμικούς,
οι γονείς τους δεν νοιάζονται γι' αυτούς".
Είπα λοιπόν αυτό το αστείο στο Λονδίνο,
και κάποιοι γέλασαν, κάποιοι άλλοι όχι,
όπως ακριβώς τώρα εδώ.
Έτσι είναι όμως τα πράγματα.
Η κωμωδία έχει τα πάνω και τα κάτω της. Αυτό κάνουμε.
Το χτίζεις και ξαφνικά το ανατρέπεις,
λες κάτι εξωφρενικό για να διαλύσεις την ένταση.
Μόνο έτσι ξέρω να δουλεύω. Βασική αρχή.
Είπα λοιπόν το αστείο. Κάποιοι γέλασαν, άλλοι όχι.
Και περνάμε στο επόμενο αστείο. Έτσι;
Αλλά πριν προλάβω να συνεχίσω,
ένα ηλικιωμένο άτομο,
στη δεύτερη σειρά του Θεάτρου Soho,
σηκώθηκε και άρχισε να ουρλιάζει.
Δεν θέλω να πω το φύλο του.
Αλλά φανταστείτε ένα ηλικιωμένο άτομο να γκρινιάζει σ' ένα σόου στη Βρετανία:
τι φύλο φαντάζεστε; Ψέματα;
Σηκώνεται ο τύπος…
και λέει "Άντε γαμήσου. Οι γονείς μου με αγαπούσαν!"
Κι εγώ είπα "Τι;" Λέει "Οι γονείς μου με αγαπούσαν.
Επινοήσαμε τα πανεπιστήμια
και το κοινοβουλευτικό σύστημα του Γουεστμίνστερ".
Μιλούσε σαν σε ερασιτεχνική βραδιά για τον δυτικό πολιτισμό, έτσι;
Κι εγώ είπα "Όχι, κύριε. Αυτό το αστείο δεν αφορούσε εσάς.
Δεν ήταν προσωπικό για σας και τους γονείς σας.
Ήταν για μένα και τους γονείς μου, το πώς μας βλέπει η κοινωνία.
Μην το παίρνετε προσωπικά. Δεν το είπα για σας. Σας παρακαλώ".
Δεν έλεγε να πάψει. "Γαμήσου. Οι γονείς μου με αγαπούσαν".
Και κουβεντιάζαμε για δύο λεπτά για το αν οι γονείς του τον αγαπούσαν.
Την ήξερα αυτήν την ενέργεια.
Την ένιωθα μεγαλώνοντας. Είναι πολύ οικεία.
Είναι ο Βρετανός μετανάστης στην Ασία. "Μη μας λέτε ότι είμαστε χάλια,
μας ανήκε η περιοχή σας, ζούσαμε χωρίς συνέπειες,
έχουμε στρατηγική εξόδου". Τέτοια ενέργεια.
Οπότε είπα "Ξέρεις κάτι, φίλε;
Είμαστε στα δύο τρίτα της παράστασής μου.
Συζητάμε για το αν οι γονείς σου σε αγαπούσαν
δύο λεπτά, κάτι που σε ζωντανή παράσταση είναι μια αιωνιότητα.
Δεν νομίζω ότι θα σε πείσω ότι είμαι καλός κωμικός.
Ίσως είναι καλύτερα να φύγεις".
Και είπε "Πλήρωσα 10 λίρες για να έρθω. Δεν πάω πουθενά".
Πολύ ασυνήθιστη στάση για κωμική παράσταση.
Και του είπα "Εντάξει, σου δίνω 20 λίρες για να φύγεις".
Κι αυτό και έκανα.
Και έφυγε.
Φρικτή επιχειρηματική πρακτική για κωμωδία, παρεμπιπτόντως.
Δεν θα ξανασυμβεί.
Ποτέ πια επιστροφή χρημάτων. Ό,τι και να συμβεί απόψε.
Τα λεφτά σας έγιναν δικά μου. Συνεννοηθήκαμε;
Ανεβείτε και στη σκηνή αν θέλετε.
Θα τελειώσω νωρίς. Εντάξει;
Πείτε πόσο θέλετε να διαρκεί το σόου, γιατί τα πήρα τα λεφτά σας.
Έτσι έγινε. Σηκώθηκε, μου έβαλε τις φωνές,
τον πλήρωσα 20 λίρες, και έφυγε.
Δεν μισώ γι' αυτό το Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι γονείς μου είναι συντηρητικοί.
Μου έμαθαν ότι αν κάτι πάει στραβά, να κατηγορώ τον εαυτό μου για πάντα.
Και σκέφτομαι "Ναι, συμφωνώ μ' αυτό.
Έχω γραφτεί σ' ένα κανάλι στο YouTube.
Καλώς, ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας.
Πρέπει να γίνω καλύτερος. Θα γίνω καλύτερος. Θα βρω καλύτερα αστεία.
Πρέπει να αντιμετωπίζω καλύτερα τον κόσμο. Θα ξανάρθω.
Θα ξανάρθω και θα τους κερδίσω τους καριόληδες.
Θα ξανάρθω, και οι Βρετανοί δεν θα με αμφισβητήσουν".
Και τα επόμενα δύο χρόνια, δούλευα μια ώρα κωμωδίας.
Προσπάθησα να την κάνω πιο οικουμενική, λιγότερο στενόμυαλη,
πιο παιχνιδιάρικη, έτσι;
Τέτοιες παπαριές.
Με ένα αρκουδάκι ή ό,τι σκατά πίστευα πως ήθελαν.
Θα έκανα ό,τι ήθελε το κοινό!
Και δύο χρόνια μετά, με κάλεσαν ξανά στο Θέατρο Soho,
πάλι για παραστάσεις δύο εβδομάδων. Δεν έβλεπα την ώρα.
Είπα "Ναι, ρε!" Ήμουν ενθουσιασμένος σαν τον Ρόκι όταν γυμναζόταν.
"Σκότωσες τον μαύρο φίλο μου. Ήρθα να σε σκοτώσω. Πάμε".
Κακή αντιστοιχία, μα με πιάνετε.
Με ξανακάλεσαν λοιπόν.
Θυμάμαι τη δεύτερη πρεμιέρα στο Θέατρο Soho.
Ήμουν στα τρία τέταρτα της παράστασης και είπα ένα αστείο για το πώς…
Και να θυμάστε αυτό που θα σας πω:
είναι το αστείο ενός πολύ νεότερου ατόμου και πολύ πιο άπειρου κωμικού.
Εντάξει; Αν σας βοηθάει να το επεξεργαστείτε,
δείτε αυτό που πρόκειται να πω σαν μια αφήγηση.
Εντάξει; Δεν λέω αυτό το αστείο τώρα.
Αναφέρω το αστείο ενός άλλου κωμικού στο Λονδίνο του 2012.
Απλώς, ο άλλος κωμικός τυχαίνει να είμαι εγώ. Εντάξει;
Κι επίσης, ήμουν κι εγώ πολύ νεότερος και πιο άπειρος,
αλλά και το κοινό μου ήταν επίσης πιο νέο τότε. Εντάξει;
Δεν ήταν κοινό διαζευγμένων που ψάχνουν μπέιμπι σίτερ για να βγουν.
Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό.
Το κοινό μου γέρασε φρικτά μαζί μ' εμένα.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά
ας το εκμεταλλευτούμε στο έπακρο.
Δείτε το λοιπόν μέσα από αυτό το πρίσμα.
Νεότερος κωμικός, νεότερο κοινό.
Ή ακυρώστε με, δεν με νοιάζει πια.
Οπότε, είπα ένα αστείο για…
Ξεκινούσε ως εξής:
στο λύκειο, ένιωθα περίεργα κοντά στα κορίτσια.
Αν ήμουν τσιμπημένος με κάποια και δεν της άρεσα αμέσως,
το έβλεπα σαν σημάδι ότι έπρεπε να προσπαθήσω να την κερδίσω,
και της έδειχνα τα ειλικρινή μου αισθήματα με λουλούδια.
Με σοκολάτες που της τις έδινα στην τάξη.
Σχεδίαζα κόμικς όπου στο τέλος τα φτιάχναμε.
Τρομερά εξευτελιστικές παπαριές
για τις οποίες ουρλιάζω ακόμα στο κρεβάτι δεκαεπτά χρόνια μετά.
Όπως οι περισσότεροι της ηλικίας μου, δεν έλεγχα τα συναισθήματά μου.
Και οι άντρες είναι ουσιαστικά χαζοί εξαρχής, έτσι;
Βάλε και τις ορμόνες. Χαζομάρα πάνω στη χαζομάρα.
Κι ακολουθείς αυτήν την κατηφόρα των αντρών,
ψάχνεις τρόπους να κάνεις τα κορίτσια να σε γουστάρουν.
Το αναλύεις όπως τα μαθηματικά.
Και λες "Πρέπει να είσαι κακό παιδί.
Δεν γουστάρουν καλά παιδιά".
Μου πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω το μυστικό για τις γυναίκες,
που είναι ότι, αν σου αρέσει ένα κορίτσι και δεν της αρέσεις εσύ,
το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι οι γυναίκες δεν σου χρωστάνε τίποτα.
Έτσι είναι. Οι γυναίκες δεν σου χρωστάνε τίποτα.
-Ναι! -Ναι, οι άντρες κολλάνε.
Μερικοί κολλάνε και λένε "Ναι, αλλά της πήρα λουλούδια.
Γιατί να μην πηδηχτεί μαζί μου;"
Γιατί δεν σας χρωστάνε τίποτα.
"Πέρασα δυο μέρες φτιάχνοντας τον υπολογιστή της.
Γιατί να μη μου πάρει πίπα;"
Γιατί δεν σας χρωστάνε τίποτα. Καταλάβετέ το.
Οι γυναίκες δεν σας χρωστάνε τίποτα. Δεν έχει σημασία τι κάνετε.
Αυτό είναι δικό σας θέμα.
Μην τους το χρεώνετε. Είναι δικό σας θέμα.
Δεν είναι αυτόματοι πωλητές, να ρίχνεις ευγένεια μέχρι να πέσει σεξ.
Εντάξει; Δεν σας χρωστάνε τίποτα.
Δεν είναι σαν τις κάρτες του καφέ
όπου βάζεις δέκα αυτοκόλλητα και μετά γαμάς.
Δεν σας χρωστάνε. Καταλάβετέ το.
Δεν σας χρωστάνε.
Δική σας υπόθεση το τι κάνετε. Βρείτε λύση.
Και έτσι, αν είσαι άντρας και σου αρέσει ένα κορίτσι
ενώ αυτή δεν σε γουστάρει, εντάξει…
Μην ξεχνάτε, λέω το παλιό αστείο.
Παίρνεις όλη την ενέργεια που σπαταλάς εξωτερικά
για λουλούδια, σοκολάτες και ζωγραφισμένα κόμικς…
Εντάξει, τα κόβεις αυτά.
Κατευθύνεις την ενέργεια μέσα σου. Επικεντρώνεσαι σ' εσένα.
Γίνε καλύτερος κάθε μέρα. Ιδού ο στόχος σου.
Γίνε σήμερα καλύτερος άνθρωπος από ό,τι ήσουν χθες,
ακόμα και αν είναι μόνο κατά μισό τοις εκατό.
Κι όλο αυτό, θα αθροίζεται.
Και ως άντρας, η αξία σου θα αυξάνεται με την ηλικία.
Η δε αξία των γυναικών, θα μειώνεται.
Όταν αυτή η γραμμή ξεπεράσει αυτή, και έχουμε y=mx+c,
θα τα πάρεις όλα πίσω.
Παίζεις το μακροπρόθεσμο παιχνίδι και περιμένεις.
Έχεις τον χρόνο μαζί σου.
Είπα, λοιπόν, αυτό το αστείο,
και μερικοί γέλασαν, άλλοι δεν γέλασαν,
ακριβώς όπως εδώ μέσα. Έτσι;
Έτσι είναι. Η κωμωδία έχει τα πάνω και τα κάτω της.
Δεν ξέρω άλλον τρόπο.
Το χτίζεις και ξαφνικά το ανατρέπεις.
Δεν ξέρω άλλον τρόπο.
Είπα το αστείο, και δεν έφτασα καν στην τελευταία ατάκα.
Μόνο την αρχή είπα.
Τη δεύτερη φορά που πήγα για δυο βδομάδες
στο Θέατρο Soho του Λονδίνου, στην πρεμιέρα,
στα τρία τέταρτα της παράστασης, φτάνω μέχρι το:
"Ένιωθα περίεργα κοντά στα κορίτσια.
Αν ήμουν τσιμπημένος με κάποια και δεν της άρεσα,
θεωρούσα ότι έπρεπε να προσπαθήσω να την κερδίσω.
Της έδινα λουλούδια, σοκολάτες,
ζωγράφιζα κόμικς, για να της δείξω τα ειλικρινή μου αισθήματα".
Και σ' εκείνη τη φάση,
ένα νεαρό άτομο καθόταν στο ίδιο μέρος
που δυο χρόνια πριν καθόταν ο ηλικιωμένος.
Το άτομο αυτό σηκώθηκε όρθιο και άρχισε να φωνάζει.
Δεν θέλω να πω το φύλο του.
Αλλά φανταστείτε ένα νεαρό άτομο να γκρινιάζει σ' ένα σόου στη Βρετανία:
τι σας έρχεται στον νου;
Ναι. Σηκώνεται η τύπισσα
και είπε "Βαρέθηκα τους άντρες που δικαιολογούν την παρενόχληση.
Διαιωνίζεις την κουλτούρα του βιασμού.
Δικαιολογία οι ορμόνες;"
Κι εγώ είπα "Όπα, όχι.
Δεν μιλάμε για βιασμό. Δεν είναι μια ιστορία βιασμού.
Μιλάω για τον ανεκπλήρωτο εφηβικό έρωτα.
Ναι, είμαι με το μέρος σου. Με το μέρος σου.
Είπα 'Οι γυναίκες δεν σου χρωστάνε'.
Είμαι με το μέρος σου. Άσε με να ολοκληρώσω.
Είμαστε σε σόου κωμωδίας.
Άφησέ με να το ολοκληρώσω.
Έχω ένα σαιξπηρικό απόσπασμα για αυτόματους πωλητές.
Θα το λατρέψεις σίγουρα.
Σου το υπόσχομαι, θα με υποστηρίξεις σ' αυτό.
Άσε με απλώς να το τελειώσω. Μπορεί να μη σου αρέσει το τέλος.
Μα η κωμωδία έχει τα πάνω και τα κάτω της.
Κάποια δεν σου αρέσουν, αλλά σου αρέσει το πακέτο.
Αλήθεια, είμαι μαζί σου".
Και δεν με άφηνε να συνεχίσω.
Συνέχισε να με κατηγορεί ότι διαιωνίζω την κουλτούρα του βιασμού.
Έτσι τελικά είπα "Λοιπόν, ξέρεις κάτι;
Είμαστε στα τρία τέταρτα του σόου.
Συζητάμε για βιασμό εδώ και δύο λεπτά.
Δεν νομίζω να σε πείσω ότι δεν είμαι ένα άθλιο υποκείμενο.
Καλύτερα να φύγεις".
Και είπε: "Πλήρωσα 10 λίρες για να έρθω. Δεν πάω πουθενά".
Δυο χρόνια, οι τιμές μου δεν είχαν ανέβει.
Οπότε είπα "Εντάξει, θα σου δώσω
δέκα λίρες για να φύγεις".
Αυτό και έκανα.
Και έφυγε.
Να γιατί οι γυναίκες πληρώνονται λιγότερο.
Επειδή δεν ξέρουν να εκμεταλλεύονται το πλεονέκτημά τους
στις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις…
Αυτό θα έλεγα αν ήμουν ένα ελεεινό υποκείμενο.
Αλλά, δεν είμαι, οπότε δεν το είπα αυτό, προφανώς.
Θα ήταν φρικτό να το σκεφτώ, πόσο μάλλον να το πω δυνατά.
Ποιος σκατά θα το 'κανε;
Ωστόσο, έτσι είναι. Η κωμωδία έχει τα πάνω και τα κάτω της.
Το χτίζεις και ξαφνικά το ανατρέπεις.
Δεν ξέρω γιατί πιάνει, αλλά πιάνει.
Ίσως επειδή όλοι μοιραζόμαστε τον ίδιο χώρο και χρόνο,
και αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει.
Ίσως δεν είναι καλό.
Δεν ξέρω.
Δεν είναι δουλειά μου να σας μάθω να κάνετε κωμωδία.
Για να μάθετε, πηγαίνετε σε βραδιές ερασιτεχνών
για δέκα χρόνια, και μετά, ελάτε να μου πείτε.
Αν νομίζετε ότι δεν υπάρχει τέχνη σε αυτό,
ή ότι πετάμε μόνο προσβολές,
ή ότι δεν λέμε τίποτα προσβλητικό, άντε να το κάνετε κι εσείς.
Δεν μισώ γι' αυτό το Ηνωμένο Βασίλειο.
Μισώ το Ηνωμένο Βασίλειο για τη στάση του απέναντι στην κωμωδία.
Είναι πολύ σνομπ.
Πολύ σνομπ. Μ' αρέσει να κάνω κωμωδία στην Αμερική.
Είναι το καλύτερο. Τι χαρά να κάνεις κωμωδία στην Αμερική.
-Είναι ό,τι καλύτερο. -Ναι!
Ό,τι καλύτερο.
Είναι. Είναι λογικό που η κωμωδία εφευρέθηκε εδώ.
Εσείς το επινοήσατε αυτό. Τρελό, έτσι;
Υπάρχει πραγματική καινοτομία εδώ!
Η ίδια καινοτομία που σας κάνει
-να πάρετε το iPhone 13 Max Pro. -Ναι!
Είναι εντάξει το 12; Καταπληκτικό. Χέσ' το, συνεχίστε.
Ας βάλουμε κι άλλους φακούς σ' αυτό εδώ.
Έμεινε λίγη επιφάνεια ακόμα. Άντε.
Η ίδια ενέργεια που σας κάνει να φτιάξετε
ένα θαυματουργό εμβόλιο mRNA σε λιγότερο από έναν χρόνο…
Ναι.
…που δουλεύει, και μετά να αρνείστε να εμβολιαστείτε.
Υπάρχει μεγαλύτερη αμερικανιά απ' αυτό;
Η Αμερική λέει
"Όλος ο κόσμος έχει πρόβλημα. Ας χρησιμοποιήσουμε όλα όσα έχουμε μάθει,
όλη τη βάση των γνώσεών μας, κάθε πόρο που διαθέτουμε,
κάθε διδάκτορα μετανάστη,
κάθε ντόπιο διδακτορικό φοιτητή! Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας
για να φτιάξουμε ένα θαυματουργό εμβόλιο mRNA σε λιγότερο από έναν χρόνο.
Το πετύχαμε! Και άντε γαμήσου! Δεν εμβολιαζόμαστε!
Γαμήσου! Δεν την κάνουμε την παπαριά. Δεν εμβολιαζόμαστε.
Κάντε το. Δεν το κάνουμε. Θα το κάνετε. Τι; Το θέλετε;
Χέσ' το. Δεν σας το δίνουμε.
Καλύτερα να το πετάξουμε στο ποτάμι.
Τράβα ρούφα το απ' το ποτάμι. Ρούφα τον πούτσο μου.
Γαμήσου, και γάμα κι εμάς.
Τι; Δουλεύει;
Δουλεύει σαν ρολόι. Αποτελεσματικότητα 90%.
Καλύτερα κι απ' τις προσομοιώσεις. Μα χέσ' το.
Δεν εμβολιαζόμαστε. Άντε γαμηθείτε".
Υπάρχει μεγαλύτερη αμερικανιά απ' αυτό;
Μ' αρέσει να κάνω κωμωδία στην Αμερική. Είναι ό,τι καλύτερο!
Όλοι ξέρουν από κωμωδία στην Αμερική.
Τα καταφέρνουμε, έτσι; Που λέει ο λόγος.
Μπαίνουμε σ' έναν σκοτεινό χώρο.
Φέρνουμε μερικούς φίλους. Πίνουμε μερικά ποτά.
Τσιμπάμε κάτι ίσως. Ξεκινά η παράσταση.
Κάποιος βγαίνει. Ξεκινάει το εναρκτήριο, κάνει δέκα λεπτά.
Έρχεται ένας μαλάκας, κάνει πάνω από μια ώρα.
Με κάποια αστεία γελάμε, με κάποια άλλα όχι.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, περνάμε καλά. Και μετά φεύγουμε.
Αυτή είναι η κωμωδία στην Αμερική. Διασκεδαστική. Εύκολη. Εντάξει.
Η κωμωδία στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι διαφορετική. Είναι πολύ σοβαρή.
Είναι πολύ σοβαρή. Δεν το λένε καν κωμικό σόου.
Το λένε φεστιβαλικό σόου.
"Τι φεστιβαλικό σόου έχεις; Παράσταση για έναν άντρα, μια γυναίκα;
Κάνε με να γελάσω, να κλάψω, να γελάσω και πάλι να κλάψω.
Θα έρθουμε να σας δούμε,
και δεν υπάρχει φαΐ, ποτό, εναρκτήριο νούμερο, φίλοι.
Είσαι απλώς εσύ. Για μια ώρα.
Το καλό που σου θέλω, κάν' το.
Κοίτα να αποδώσεις, ρε.
Πλήρωσα πάρκινγκ, μπέιμπι σίτερ.
Πλήρωσα ποτό, φαγητό, πλήρωσα για σένα.
Κάν' το καλά, γαμώτο".
Ο κόσμος έρχεται θυμωμένος στην κωμωδία.
"Γαμήσου. Κάνε με να γελάσω".
Εσύ λες "Πώς ήταν η μέρα σας;"
"Γαμήσου. Να η μέρα μου".
Έρχονται, σε βλέπουν, ο κόσμος σε αξιολογεί.
Οι άνθρωποι πληρώνονται για να έρθουν να αξιολογήσουν κωμικούς.
Και δίνουμε αστέρια στους κωμικούς, όπως στα εστιατόρια.
Σαν τα αστέρια Michelin. Το δημοσιεύουμε στον Τύπο την επομένη.
Τοπικά νέα. Καλά τα λέω;
"Ο Ρόνι Τσενγκ ήταν κωμικός δύο αστέρων.
Δύο αστέρων.
Βασίστηκε πολύ στην εθνική του καταγωγή.
Παρότι δεν έκανε ούτε ένα αστείο για τους Ασιάτες. Δύο αστέρια".
Ο Νις Κούμαρ έχει τέσσερα αστέρια. Τέσσερα αστέρια στον Νις Κούμαρ.
Ο Τζακ Γουάιτχολ, πέντε αστέρια.
Ο κύριος Μπιν.
Δέκα αστέρια!
Δέκα αστέρια στον θεό της κωμωδίας, που τερμάτισε την κωμωδία.
Τερμάτισε το παιχνίδι όταν έκανε αυτό το νούμερο για το…
Το τερμάτισε. Ο καλύτερος όλων!
Ο καλύτερος όλων των εποχών!
Ο καλύτερος όλων! Έκανε έξι επεισόδια…
Εδώ και 30 χρόνια. Ο καλύτερος!
Διασχίζει πολιτισμούς χωρίς λόγια
σαν ένας σύγχρονος Τσάπλιν.
Ασυναγώνιστος στην κωμωδία.
Ένα σωρό αμόρφωτοι κριτικοί του Yelp, του Twitter,
δίνουν την ανεπιθύμητη, άσχετη άποψή τους.
Το Ίντερνετ επέτρεψε αυτήν την καταραμένη κουλτούρα της ώρας του ερασιτέχνη
για να θριαμβεύουν οι γελοίοι!
Άνθρωποι των οποίων τη γνώμη δεν θα ακούγαμε ποτέ,
σε κανένα επαγγελματικό πλαίσιο.
Ξεκινούν έναν λογαριασμό στο Twitter ή στο Yelp
και ξαφνικά όλοι τρέχουν να υποκλιθούν στις γνώσεις τους.
Μπορεί να σε πετάξουν έξω από την Ιατρική,
και την επομένη, να αξιολογείς γιατρούς. Τελείως παράλογο.
Όλοι αξιολογούν τα πάντα, σαν να είναι ειδικοί.
Αξιολογούν την κωμωδία.
Το φαντάζεστε αυτό; Ποιος σκατά αξιολογεί την κωμωδία;
Δεν ειρωνεύομαι. Ποιος αξιολογεί την κωμωδία;
Ποιος λέει όταν ξυπνήσει
"Ξέρετε τι θα κάνω σήμερα με τον λίγο χρόνο που έχω στον πλανήτη;
Θα πάρω αυτό το πράγμα που δημιουργήθηκε με χαρά,
κι έχει στόχο να σκορπίζει ευτυχία,
και μετά θα βρω όσα περισσότερα ψεγάδια μπορώ.
Γιατί είμαι μαλάκας, κι έχω άποψη".
Έτσι, σκάβουν να βρουν κάτι με το οποίο θα θυμώσουν,
να το ανεβάσουν στο Ίντερνετ με σέξι τίτλο,
ελπίζοντας να πάρουν μερικά κλικ, να βγάλουν κάνα φράγκο.
Γιατί αν ψάχνεις για ψεγάδια, θα βρεις.
Το ξέρεις αυτό. Όπου και να ψάξεις για λάθη,
θα βρεις λάθη, έτσι δεν είναι;
Τίποτα δεν είναι τέλειο. Οι άνθρωποι δεν κάνουν τίποτα τέλειο.
Είμαι σίγουρος ότι δεν ήμουν τέλειος απόψε για όλους σας.
Το μισθολογικό αστείο ήταν μάλλον λάθος τακτικής.
Πολλοί Δημοκρατικοί στο κοινό!
Αλλά όπου και να ψάξεις, θα βρεις ψεγάδια.
Ακόμα και στη Μόνα Λίζα. Τι σημαίνει αυτό;
Κι άλλωστε, τι σκατά ξέρεις γι' αυτό;
Δεν ανέβηκες ποτέ σε σκηνή! Θα μου πεις πώς να κάνω τη δουλειά μου;
Σαν να πηγαίνω εγώ σ' ένα μαιευτήριο,
να λέω στις γυναίκες πώς να γεννήσουν.
Τι είδους μαλάκας θα πήγαινε σε ένα μαιευτήριο
να ψάχνει γυναίκες που γεννάνε;
Και να λέει "Πρέπει να σπρώχνεις πιο δυνατά.
Δεν σπρώχνεις αρκετά δυνατά.
Βασίζεσαι πάρα πολύ στο εθνικό σου υπόβαθρο
κατά τη διάρκεια του τοκετού.
Καισαρική; Πολύ τεμπέλικη μορφή τοκετού.
Δύο αστέρια".
Αυτά τα γαμημένα σκουπίδια που κάνουν κριτική,
πάνε να πείσουν τον κόσμο ότι ξέρουν τι λένε
επειδή ξέρουν να πληκτρολογούν.
Η ενέργεια που απαιτείται για να δημιουργηθεί κάτι
σε σχέση με την ενέργεια για να γκρινιάξεις…
Το Ίντερνετ έχει διαταράξει αυτήν τη διαδικασία.
Κάθε πρωί, εσείς που είστε εδώ μέσα ξυπνάτε
και τσακίζετε τη μέση σας
προσπαθώντας να δημιουργήσετε κάτι.
Είτε στήνοντας μια επιχείρηση,
είτε οργανώνοντας την κοινότητά σας για μια θετική πολιτική αλλαγή.
Τι άχαρο καθήκον κι αυτό!
Ανοίγετε εστιατόριο.
Πόσα ρίσκα! Να τελειοποιήσετε τη μαγειρική σας ως σεφ.
Προπονείστε για αθλητές. Παίζετε μουσική.
Είστε γραφίστες. Εξορύσσετε bitcoin.
Ό,τι δουλειά κι αν κάνετε, κάθε πρωί, δημιουργήστε κάτι.
Πρέπει να βάλετε όλη σας την ενέργεια,
ακόμα και για κάτι μικρό.
Για να ασκήσεις κριτική χρειάζεσαι μόνο αυτήν την κίνηση.
Ούτε τον λαιμό σου δεν κουνάς.
Πριν σας επιτρέψουν να σχολιάζετε,
πρέπει πρώτα να κάνετε κάτι στη ζωή σας.
Ν' ανεβείτε στο Έβερεστ, κάτι τέτοιο. Το νέο captcha!
"Είσαι άνθρωπος; Ανέβηκες στο Έβερεστ;
Ανεβάστε φωτογραφία. Καλώς, μπείτε".
Πώς μπορείς να κάνεις κριτική, χωρίς να δημιουργείς ο ίδιος;
Πώς γίνεται να έχεις ορθή προοπτική ή καλή θέληση
όταν μπαίνεις σε μια συζήτηση.
Εύκολα ξεπερνάς τα όρια στην κριτική.
Εύκολα τα ξεπερνάς. Εγώ το κάνω επαγγελματικά.
Πανεύκολο.
Είναι πολύ πιο δύσκολο να ενδυναμώσεις τον κόσμο.
Αυτό πρέπει να κάνουμε όταν βλέπουμε κάποιον
που κάνει κάτι θετικό για την κοινότητα, για τον εαυτό του.
Πρέπει να τους ενθαρρύνουμε.
Περισσότερο από όσο γκρινιάζουμε για άλλα πράγματα.
Μπορείς να γκρινιάζεις μόνο αν βοηθάς.
Περπατούσα στη Δυτική 4η Οδό της Νέας Υόρκης, στο Μανχάταν.
Δεν κοιτούσα το κινητό μου,
πρόσεχα τον κόσμο γύρω μου κατά την πανδημία.
Έπαιρνα λίγο καθαρό αέρα. Ήταν ωραία βραδιά.
Περπατούσα στο δρόμο στο Μανχάταν και κοίταζα γύρω μου,
και, ξαφνικά, μια γυναίκα έρχεται πάνω μου,
με αρπάζει από τον λαιμό και αρχίζει να με σφίγγει.
Τη σπρώχνω, κι αυτή ετοιμάζεται να παλέψει.
Την κοιτάζω και φεύγω.
Μια φυσιολογική αλληλεπίδραση στη Νέα Υόρκη.
Δεν είπαμε λέξη.
Ούτε κιχ δεν βγάλαμε όλη εκείνη την ώρα.
Δεν αξιολογήσαμε ο ένας τον άλλον, ξέραμε και οι δύο τι συμβαίνει.
Ξέραμε περί τίνος επρόκειτο.
Την κοίταξα σαν να έλεγα
"Μάλιστα, είσαι τρελή.
Όπως όλοι στο Ίντερνετ. Εντάξει. Τα λέμε, παλαβή".
Δεν ξεκίνησα φασαρία. Απομακρύνθηκα.
Και με κοίταξε σαν να σκέφτηκε
"Δεν είναι απ' αυτούς που θα χτυπηθούν με μια γυναίκα στο δρόμο.
Τα λέμε, ρε συ".
Και πήρε ο καθένας τον δρόμο του. Και τέλος.
Τη σέβομαι αυτήν τη γυναίκα
περισσότερο από αυτούς τους μαλάκες του Twitter και του Yelp.
Κάτι στη ζωή της την έκανε δυστυχισμένη,
και σηκώθηκε και έκανε κάτι γι' αυτό.
Δεν κάθισε στο πληκτρολόγιό της τουιτάροντας,
κάνοντας κριτική στη δημιουργία των άλλων χωρίς να κάνει τίποτα η ίδια,
σαν παράσιτο που τρώει τον ξενιστή της.
Όχι, δεν της άρεσαν οι Ασιάτες. Θα διέπραττε ένα έγκλημα μίσους.
Μπορώ να το σεβαστώ αυτό.
Έχει μια δυναμική αυτό.
Ήσασταν φοβεροί. Σας ευχαριστώ.
Τα λέμε. Ευχαριστώ, Νέα Υόρκη. Σας ευχαριστώ.
ΡΟΝΙ ΤΣΕΝΓΚ
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ
ΦΑΡΟΣ ΡΟΝΙ ΤΣΕΝΓΚ
ΑΠΟΨΕ SOLD OUT
Υποτιτλισμός: Λένα Ταχμαζίδου