Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX – PROGRAM KOMEDIOWY
NIE MA TO JAK W CHINATOWN
Powitajcie go na scenie.
Oto jedyny i niepowtarzalny Ronny Chieng!
Tak!
Udało się.
Zakończyliśmy rasizm. Dziękuję.
Dzięki, że tu jesteście.
Dziękuję, że tu dziś przyszliście.
Dziękuję, że nie umarliście w trakcie pandemii.
Dziękuję, że przetrwaliście.
Bez was komedia byłaby niemożliwa.
A próbowaliśmy.
I teraz jest za dużo podcastów.
2021 był rokiem, w którym ludzie,
którzy zakończyli swój rozwój w liceum, odnaleźli swój głos…
w Internecie.
Te wszystkie debile z Facebooka domagające się dowodów.
Kiedy ty próbujesz ocalić im życie.
„Ta informacja może uratować ci życie”.
„Tak? A gdzie jest dowód?”
Ci wszyscy dwójkowi uczniowie,
którzy nie nauczyli się czytać ze zrozumieniem,
domagają się dowodów na poziomie doktoratu…
z wirusologii.
Czy można im pokazać coś, co by ich usatysfakcjonowało?
Jakiś dowód, na który zareagowaliby, mówiąc:
„O Boże, dziękuję,
że pokazałeś mi ten dowód.
Ta teoria naukowa była mi do tej pory obca,
lecz teraz, gdy przeczytałem ten zrecenzowany artykuł,
włącznie z przypisami,
i poświęciłem weekend na sprawdzaniu źródeł na LexisNexis,
widzę, że fakty się zgadzają,
i czuję, że stałem się lepszą osobą.
Dziękuję więc, że poświęciłeś czas, aby mnie oświecić”.
Te jebane debile.
To debile, serio.
Doceniam to, że ktoś pragnie zrozumieć dosłownie wszystko
i zdaje się myśleć krytycznie,
ale biorąc pod uwagę wiedzę, jaką trzeba do tego uprzednio posiąść,
powiedziałbym, że jest za późno, żeby się teraz wymądrzać.
Na tym etapie życia powinieneś zamknąć się i słuchać mądrzejszych,
bo tego jest za dużo.
Za dużo przegapiłeś.
Chodziłeś za często na wagary.
Jakbyś nie uczył się cały semestr,
a potem pojawił się na egzaminie,
mówiąc: „To wszystko nie ma sensu!
Matma to ściema!”.
To jakby tłumaczyć psu fizykę kwantową.
To cię przerasta. Po prostu rób, co ci mówią.
Żyjemy w erze technologicznych cudów.
W ciągu trzech miesięcy od wybuchu pandemii w marcu 2020
naukowcy zsekwencjonowali genom wirusa.
Udało im się to.
Mówili: „Patrzcie, znaleźliśmy go.
Znaleźliśmy wroga.
Patrzcie, mamy go tutaj.
To po prostu A-A-A-A, B-B-B-B-B-B, G-G-G-G-G-G,
A-A-A-A, D-D-D-D-D, A-A-A, C-C-C-C-C, T”.
A co, jakbyście pokazali to tym idiotom z Facebooka
domagającym się dowodów?
„No gdzie jest dowód?”
„Tutaj. Proszę.
Znaleźliśmy sekwencję białek i aminokwasów”.
„Co to kurwa jest?
Jasne, »rozszyfrowaliście« genom.
Mamy wierzyć, że »rozszyfrowaliście« genom
i że to po prostu jakieś literki ze Scrabble’a.
To ja też mogę rozszyfrować genom. Każdy może.
Daj mi tylko klawiaturę”.
Ci jebani mierni uczniowie,
którzy całą szkołę przesiedzieli z tyłu klasy.
Z tyłu klasy.
To już tam zostańcie.
Nie wychodźcie naprzód teraz, gdy jest pandemia,
bo nauczyliście się nagrywać podcast.
Spierdalajcie do tyłu, gdzie wasze miejsce, miernoty.
Mieliście wiele okazji, żeby się wykazać,
i daliście dupy przy każdej sposobności.
Czemu mielibyśmy się was słuchać?
Trzeba słuchać się nerdów.
Tak.
Od tego są nerdy.
Wszystko wokół zostało zbudowane przez nerdów.
To ich praca.
Nerdy potrafią wchłaniać ogromne ilości danych pierwotnych
i przetwarzać je,
by stworzyć plan działania z największą szansą na powodzenie.
Tak, czasem coś się spieprzy, bo chodzi tu o prawdopodobieństwo.
To normalny rozkład Gaussa.
Odchylenie nie może wynosić zero.
To centralne twierdzenie graniczne.
Uwielbiam, jak ci, co nie poszli do szkoły,
z góry zakładają, że mają spryt uliczny.
To nie dzieje się automatycznie.
Możesz być debilem i w szkole, i na ulicy.
To możliwe.
Miałem okazję żyć w kilku krajach.
Urodziłem się w Malezji,
dorastałem w Singapurze, mieszkałem w Australii dziesięć lat,
a teraz w Ameryce.
Czekam na oklaski.
Albo i nie.
- Tak! - Teraz to za późno.
Ale doceniam starania.
Mieszkałem w różnych miejscach.
I to nie przez weekend,
ale nawet przez kilkanaście lat.
I mówię wam z osobistego doświadczenia:
rasiści są wszędzie.
Każdy kraj ma swoich rasistów. To okropni ludzie.
Są naprawdę chujowi.
Myślałem, że wszyscy już o tym wiedzą.
Ale w Ameryce trzeba to podkreślać,
inaczej zaczyna się zrzucanie winy.
Jak kiedy starasz się coś skrytykować,
mówisz, że coś jest popieprzone.
Na co słyszysz: „No dobra, a co powiesz na tych ludzi?
Pomówmy lepiej o tych czy tamtych dupkach”.
Tak, oczywiście,
każda rasa ma swoich rasistów. To okropni ludzie.
Problem w tym, że porównujemy najgorsze dziesięć procent jednej rasy
z najlepszymi dziesięcioma procentami drugiej rasy.
To pomyłka.
Zamiast tego
powinniśmy wziąć najgorsze dziesięć procent z każdej rasy
i porównać je ze sobą.
Żeby określić, która rasa jest najgorsza.
Żeby odpowiedzieć na to pytanie i zakończyć rasizm.
Wszyscy będą w zgodzie.
Wszyscy będą mówić: „Ta rasa jest najgorsza”.
I wtedy ta rasa rozejrzy się i stwierdzi: „No, jesteśmy najgorsi.
Kurde”.
I się poprawią.
Ale nie możemy porównywać piernika do wiatraka.
Nie możemy porównywać przeciwstawnych skrajności.
Wartość p jest za wysoka.
Wiecie co? Zróbmy to teraz.
Tak, teraz.
Określmy, która rasa jest najgorsza.
- Co wy na to? - Tak!
Świetnie.
Na „trzy” krzyknijcie, która rasa jest najgorsza.
Dobra? Spokojnie, wszyscy to zrobimy.
Ja też, oczywiście.
Spoko, to program komediowy, jesteście bezpieczni.
Właśnie dlatego prosiliśmy o schowanie telefonów.
Możecie się wyżyć.
Żeby potem nie tłamsić tego w sobie.
Wyrzućcie z siebie demony.
Obejdzie się bez konkretów, wystarczy sam kolor.
Okej?
Już wiemy, jaka będzie odpowiedź.
Nie oszukujmy się.
Okej, najgorsza rasa na „trzy”. Raz…
Robimy to!
Z wami lub bez.
Powiedzcie cokolwiek, nawet jeśli w to nie wierzycie.
Ćwiczymy kreatywność.
Wyrzućcie to z siebie. To jak mówienie językami.
Dobra? Na „trzy”.
Najgorsza rasa na „trzy”, dobra?
Okej, raz… Najgorsza rasa. Dwa…
trzy!
Kto coś powiedział, należy do najgorszych 10 procent.
To było obrzydliwe.
Banda rasistów przyszła na mój występ w Nowym Jorku,
nie pojmując sedna tego dowcipu.
Będę was ujawniał przed krajem
na moim każdym występie.
Problem z tym żartem polega na tym,
że muszę bardzo szybko zareagować, by wam przerwać, jebani barbarzyńcy,
zanim krzykniecie coś, co wywoła zamieszki w Nowym Jorku.
Ale chuj, potrzebuję reklamy.
Potrzebuję rozgłosu. Śmiało.
Wszczynajcie rozruchy.
No śmiało. I zwalcie na mnie winę.
Otagujcie mnie w nagraniu z bójki.
„Cancelujcie” mnie.
Anulujcie mnie.
Napiszcie na Twitterze, że zachęcam do rasistowskich obelg.
Anulujcie mnie.
Jeśli myślicie, że jesteście w stanie mnie anulować,
siedząc z telefonem w domu w samej bieliźnie.
Śmiało. Przyjechałem tu z krajów z darmowym ubezpieczeniem i bez broni.
Przyjechałem do Ameryki w 2015 roku gotowy na śmierć.
Myślicie, że straszni mi idioci od MAGA, nienawiść do Azjatów, COVID
albo ludzie z Twittera?
Śmiało. Anulujcie mnie.
Co zrobicie? Każecie mi wracać do Malezji,
gdzie jestem bohaterem narodowym?
I gdzie bardzo sprzyjałby mi kurs walut?
O nie? Jak ja sobie z tym poradzę?
Śmiało.
Wybawcie mnie z tego piekła.
Moja mama mieszka w Singapurze. Nie widziałem jej od dwóch lat.
Będę miał okazję ją odwiedzić.
Wciąż dostaję role aktorskie i nie mogę zobaczyć się z mamą.
Ludzie mają mnie za zbawcę świata, bo widzą mnie w The Daily Show.
Nie jestem tu, by zbawiać świat.
Jestem tu, by pierdolić farmazony i zbijać szmal.
To wszystko.
Ludzie proszą, bym wykorzystał swoją platformę.
„Masz platformę. Musisz ją wykorzystać.
Wykorzystaj ją, Ronny. Zrób to.
Wykorzystaj swoją platformę, mówiąc o przemocy wobec Azjatów”.
Nie posiadam kwalifikacji, by gadać o przemocy wobec Azjatów.
Jeśli wiecie, jak można mówić o przemocy wobec Azjatów w zabawny sposób,
to sami to róbcie.
Niech to będzie wasz popisowy dowcip.
Ludzie proszą, bym wykorzystał platformę w celu szerzenia świadomości.
„Musisz szerzyć świadomość o szczepionkach.
Jeśli nie będziesz szerzył świadomości o szczepionkach,
antyszczepionkowcy mogą się nie zaszczepić
i umrzeć”.
To w czym problem?
Mówicie, że jeśli nie zrobię absolutnie nic,
mogę uczynić ludzkość lepszą
w ciągu pokolenia czy dwóch?
Stosunek użyteczności publicznej do wysiłku jest fantastyczny.
Gdy wyliczam tę użyteczność, stwierdzam,
że mówienie o szczepionkach byłoby nieodpowiedzialne.
Z punktu widzenia matematyki.
To pierwszy taki okres w historii Ameryki.
Kiedyś przyjazd do Ameryki był czymś pożądanym.
Ameryka cieszyła się prestiżem na arenie międzynarodowej.
Ludzie marzyli, by tu przejechać.
Obojętnie skąd pochodzili:
z krajów azjatyckich, krajów afrykańskich, krajów z białymi ludźmi.
Bez względu na status socjoekonomiczny.
Mogłeś być bogatym, białym Australijczykiem.
Gdyby ktoś zaoferował ci zieloną kartę,
wziąłbyś ją bez namysłu.
Ludzie mówiliby:
„Czemu nie chcesz jechać do Ameryki?
Czemu nie chcesz jechać?”.
No czemu nie chciałbyś jechać?
Teraz po raz pierwszy ludzie pytają:
„Czemu chcesz tam jechać?”.
No czemu?
Mama w Singapurze błagała mnie, żebym nie wracał do Ameryki
u szczytu pandemii.
„Ronny, proszę, nie wracaj do Ameryki.
Po co tam wracasz?
Połowa kraju oszalała,
wirus wymyka się spod kontroli,
wielkie miasta stają w płomieniach.
Po co tam wracasz? No po co?”
Musiałem jej wyjaśnić: „Mamo, nie rozumiesz.
Nie widzisz tego, co ja, kiedy tam jestem.
Nie dostrzegasz tych uroków.
Ameryka, pomimo swych wszystkich wad,
pozostaje krajem,
w którym płacą ci 12 dolarów za żarty o kutasach.
Rozumiesz to?”.
Mój talent marnuje się w Singapurze.
W Singapurze mój humor toaletowy niczym nie owocuje.
Tutaj biorą nas do filmów Marvela.
Słyszeliście? Do filmów Marvela!
Tak!
Chaos jest tego wart!
Tak, moja mama mieszka w Singapurze.
Niełatwo wytłumaczyć Singapur Amerykanom.
Niełatwo wytłumaczyć Amerykanom jakikolwiek inny kraj.
Bo Amerykanie nie mają punktu odniesienia
dla jakiegokolwiek innego miejsca.
To zrozumiałe.
W Singapurze wiedzieliśmy cokolwiek o Ameryce tylko dlatego,
że dorastaliśmy, oglądając amerykańskie seriale,
który pomogły nam pojąć kulturę tego kraju,
choć na bardzo płytkim poziomie.
Ale coś tam rozumieliśmy. „Okej, Kroniki Seinfelda to Nowy Jork.
W Nowym Jorku są Żydzi.
W Nowym Jorku jest stand-up.
Kto ma takie ambicje? To szaleństwo?
Płacą ci za gadanie do mikrofonu?
W Ameryce to prawdziwa praca”.
Wiedzieliśmy, że Chirurdzy to Seattle.
I że w Seattle wszyscy pieprzą się w szpitalach.
Może dlatego opieka zdrowotna tak tu kuleje.
Bo w szpitalach wszyscy się tylko pierdolą.
Wiedzieliśmy, że RoboCop to Detroit.
W Detroit są pewne problemy.
Nikt nie ogląda singapurskiej telewizji, więc nikt nie wie, co się dzieje poza USA.
Nie oglądacie zagranicznych seriali.
Więc kiedy mówię o innym kraju znajomym Amerykanom,
od razu wyskakują z jakimś faktem,
którzy wyczytali na kapslu.
Od razu z nim wyskakują
i próbują sprowadzić całą historię jakiejś cywilizacji
do jednego ledwo zapamiętanego faktu z otchłani pamięci.
Chcą wyrzucić go ze łba najszybciej jak się da.
Jak z automatu.
Gdy mówię amerykańskim znajomym o Singapurze,
zawsze reagują tak: „Dorastałeś w Singapurze?
Oni tam chłoszczą ludzi, prawda?
Na przykład jak wyplujesz gumę na chodnik,
ktoś od razu podleci do ciebie
i zacznie cię chłostać, prawda?”.
A ja na to:
„Tak.
Więc się kurwa pilnuj.
Co, masz jakąś potrzebę
jechać za granicę i wypluwać gumę na ziemię?
W takim razie nie odwiedzaj Singapuru,
bo od razu wychłoszczą ci ryja”.
Niektórzy Amerykanie są tym oburzeni.
Myśl o tym, że dorosły facet może być sprany po dupie
za to, że był palantem,
jest dla nich oburzająca.
Ale spytajcie Amerykanina, a zwłaszcza nowojorczyka,
co by zrobił, gdyby ktoś wszedł mu do domu
i wypluł gumę na ziemię.
Odpowie: „Spuściłbym mu wpierdol”.
No i właśnie to robimy w Singapurze.
Tylko outsource’ujemy wpierdol do rządu.
Taka kara jest bardziej wydajna kosztowo.
Na to idą podatki.
Myślę, że kobiety nie są doceniane za zażywanie pigułek antykoncepcyjnych.
Serio. Dziękuję wam, kobiety.
Nawet teraz połowa sali nie rozumie, o czym mówię.
Dziękuję, że zażywacie pigułki antykoncepcyjne.
Mężczyźni nie doceniają ich kosztu
i wojskowej precyzji, jakiej wymaga antykoncepcja hormonalna.
W różnych strefach czasowych.
Budzik o różnych porach dnia.
Trzecia rano, siedemnasta.
Musisz zażyć pigułkę w środku nocy,
aby przypadkiem nie stworzyć ludzkiego życia.
Jak Zeus.
Mężczyźni nie wiedzą.
Poza tym, chłopaki,
tabletek antykoncepcyjnych nie można kupić ot tak, jak Tic Taców.
Nie leżą przy kasie.
„Chcesz o smaku cytryny?”
I nie starczają na nie wiadomo ile.
Nie. O ile dostaniesz receptę,
musisz próbować trzech różnych rodzajów na przestrzeni miesięcy,
by sprawdzić, które najmniej ci szkodzą.
Przeprowadzasz na sobie badania kliniczne,
jakby ktoś szukał leku na COVID.
A ulubiony smak to ten, który najmniej powoduje depresję.
Mężczyźni nie wiedzą.
Gdyby były pigułki dla facetów,
kobiety i tak by im nie ufały.
Jakiś debil mówiłby: „Nie martw się.
Biorę pigułki”.
Zaśmiałybyście się mu w twarz.
„Nie uwierzę, że bierzesz pigułki.
A już na pewno, że robisz to tak, jak należy.
To zbyt skomplikowane.
Nawet prysznica nie bierzesz codziennie.
Więc ubierz gumkę albo schowaj fujarę”.
Gdy zażywa się pigułki, trzeba uwzględniać tyle czynników,
żeby czegoś nie spierdolić.
Trzeba uwzględniać czynniki zewnętrzne,
na przykład to, co się je.
Sam nie wiem o tym za wiele.
Nie próbuję niczego panjaśniać.
Nie wiem, o czym mówię. Wygooglajcie to sobie po występie!
Wiem tylko to, co powiedziała mi żona.
Ale podobno jeśli ma się biegunkę…
Biegunka może spierdolić efekty pigułki.
Niektórych z was obleciał właśnie strach.
Bo biegunka wywołuje dzieci.
Podobno jeśli ma się biegunkę,
pigułka może przelecieć przez organizm,
zanim ciało zdąży wchłonąć wszelkie hormony.
Biegunka pierdoli efekty pigułki.
To dopiero gówniany sposób na ciążę.
Ile biegunkowych dzieci…
jest teraz na sali?
Nie wiadomo.
Nigdy się nie dowiemy.
Sami byście nie wiedzieli, że mieliście dziecko przez biegunkę.
Niby skąd? Nie uczą o tym w szkole.
Z mojego doświadczenia biegunka zapobiega ciąży,
więc trudno tu kierować się intuicją.
A nawet jeśli udało się wam podupczyć w takim stanie
i jesteście pewni, że to biegunka spowodowała ciążę,
czemu mielibyście to ujawniać?
Komu byście powiedzieli?
Na pewno nie dziecku.
Na przykład kiedy pyta: „Tato, skąd biorą się dzieci?”.
„No…
kiedy mężczyzna kocha kobietę,
a kobieta zjada nieświeże ostrygi,
piekło tryska jej z tyłka,
a ty jesteś naszym darem z nieba”.
Zastanawiam się, jakie są wasze poglądy polityczne.
Mam dowcipy i o lewicy, i o prawicy.
Jeśli oglądacie to na Netfliksie,
chciałbym, żeby pojawiły się dwa okienka.
Wybierz własną przygodę.
Możecie wybrać zgodnie ze swoimi poglądami.
I obojętnie, co wybierzecie,
poleci ten sam program.
Mamy chyba potrzebną technologię.
Wybór jest bez znaczenia.
To metafora dla tego kraju.
Pewnie wolelibyście, żebym nie gadał o polityce.
Myślicie, że to stresujący temat.
„Nie stroimy się tak raz na ruski rok,
żeby słuchać, jak gadasz o polityce.
Wybierz jakiś inny temat.
Gdybyśmy chcieli polityki, weszlibyśmy na Twittera.
To nieodpowiednie miejsce”.
Zgadzam się z wami.
Jestem za brexitem.
Wysłuchajcie mnie.
Uwielbiam brexit,
bo nienawidzę Wielkiej Brytanii i liczę, że brexit ją zrujnuje.
To nie rasizm, bo Wielka Brytania to nie rasa.
Kiedyś uwielbiałem Wielką Brytanię.
Wielka Brytania to taka duża Anglia.
Dorastałem w byłych brytyjskich koloniach.
Singapur, Malezja, Australia.
Stawialiśmy Brytyjczyków na piedestale.
Myśleliśmy, że są wspaniali.
Teoretycznie Ameryka również jest byłą kolonią,
ale wy byliście za fajni, żeby dołączyć do Wspólnoty Narodów.
Ale ten, kto pochodzi z prawdziwej brytyjskiej kolonii,
myślał, że Brytyjczycy są zajebiści.
Że są wspaniali.
Czego by nie robili, było to dla nas najlepsze.
Wciąż utrzymujemy wszelkie założone przez nich instytucje.
Bo uznaliśmy, że muszą być wyjątkowo wydajne.
W Singapurze wciąż stosujemy brytyjski system rządów,
czyli model westminsterski.
To może być najlepszy model zachodniej demokracji, jaki istnieje.
Nie jest idealny, ale przynajmniej ma się opcje wyboru.
Możesz być gejem i mieć broń.
Nie wszystko jest takie zero-jedynkowe.
Wciąż mamy w Singapurze brytyjski system edukacji.
Pod koniec liceum w Singapurze zdaje się egzamin
o nazwie Cambridge O Level.
Arkusze są przesyłane do uniwersytetu w Cambridge.
„Cambridge, powiedzcie nam, czy jesteśmy dość mądrzy, by opuścić liceum?”
Mamy wyjebane na inne opinie.
Tylko Brytyjczycy mogą nam to powiedzieć.
Cambridge ocenia egzaminy i odsyła je.
„Tak, ty jesteś mądry.
A ty jesteś debil, wypierdalaj”.
„Dziękujemy wam, Brytyjczycy, że objawiliście nam prawdę”.
Wciąż używamy brytyjskiej sieci elektrycznej.
Wciąż mamy te brytyjskie wtyczki z trzema bolcami.
Te solidne wtyczki z trzema solidnymi bolcami.
Jak włożysz do kontaktu, to już nie wyjmiesz.
Nie to, co te głupie amerykańskie.
Wypadają ze ściany pod własnym ciężarem.
„Thomas Edison”.
Nie, my mamy solidne z trzema bolcami.
Ta imperialistyczna inżynieria podbiła pół świata.
Trzymają się w gniazdku.
Jak potkniesz się o kabel, to runie ci ściana.
W Singapurze wciąż oglądamy brytyjskie komedie.
To dominujący nurt komedii w Singapurze. Jaś Fasola.
Jebany Jaś Fasola to największy komik w Azji Południowo-Wschodniej.
W Singapurze czy Malezji nie mamy Chappelle’a,
nie mamy Chrisa Rocka czy Seinfelda.
Tylko Jaś Fasola.
Jaś Fasola był największym komikiem wszech czasów.
Z tym debilnym ryjem.
Najwspanialszy komik.
Chuj mu w dupę.
Przeleciał dziewczynę mojego kumpla.
Jeśli chcecie o tym posłuchać,
wyszukajcie Jamesa Acastera na Vimeo.
To mój znajomy komik. Mówi o tym otwarcie.
Nie mnie opowiadać tę historię,
więc zrobię mu tu tylko małą reklamę.
Wiem, co myślicie.
„Jakby to było, przelecieć Jasia Fasolę?”
Nie mam pewności,
ale pewnie wyglądałoby to jakoś tak…
Ale nie za to nienawidzę Wielkiej Brytanii.
Nienawidzę jej dlatego, że gdy zajmowałem się stand-upem już trzy lata,
zaproszono mnie do Soho Theatre w Londynie
na godzinny występ.
To naprawdę prestiżowe miejsce.
Soho Theatre w Londynie
to serce brytyjskiej społeczności komediowej.
To tam określa się, co jest fajne, a co nie.
Przyjechałem tam z Azji Południowo-Wschodniej.
A robienie w Azji Południowo-Wschodniej czegokolwiek po angielsku
ma sens tylko wtedy, gdy podpiszą się pod tym biali ludzie.
Mówili mi: „Anglicy zaprosili cię na występ
po angielsku, w kraju, który wynalazł ten język?
Musisz tam lecieć. Ojczyzna wzywa”.
„Pewnie, że polecę”.
Chciałem wykazać się w świecie,
więc zebrałem swój cały ówczesny materiał.
Ledwo starczyło mi go na godzinny występ.
Spakowałem walizkę i ruszyłem do Londynu niczym miś Paddington.
Dawałem występy w Soho Theatre w Londynie przez dwa tygodnie.
To był mój pierwszy raz w Londynie.
Pamiętam noc mojej premiery w tym mieście.
Minęły jakieś dwie trzecie występu, szło mi całkiem nieźle.
Energia była taka jak dziś.
„Kurwa, do czego on zmierza?”
Opowiadałem jeden żart z moich pierwszych pięciu minut komedii.
Żart był o tym, że azjatyccy rodzice kochają swoje dzieci bardziej niż biali.
Coś w stylu:
„Ludzie pytają, co moi rodzice myślą o moim stand-upie,
ale nie pytają o to białych komików,
bo wiedzą, że ich rodzice mają wyjebane”.
Opowiedziałem ten żart w Londynie.
Niektórzy się zaśmiali, niektórzy nie.
Tak jak tutaj.
Ale tak to jest.
Wyżyny i doliny komedii. Tak to się robi.
Budujesz napięcie i zaskakujesz widzów,
mówiąc coś kompletnie niedorzecznego.
Tylko tak potrafię to robić.
Tak więc niektórzy się zaśmiali, niektórzy nie.
Chciałem przejść do następnego żartu.
Ale nim to zrobiłem,
w drugim rzędzie Soho Theatre wstał pewien stary człowiek
i zaczął krzyczeć.
Nie chcę zdradzać płci tej osoby.
Ale wyobraźcie sobie kogoś starego narzekającego w trakcie występu.
Jakiej płci jest ta osoba?
W każdym razie facet wstał
i powiedział: „Pierdol się, moi rodzice mnie kochali”.
A ja: „Co?”. A on: „Moi rodzice mnie kochali.
I wynaleźliśmy uniwersytety i model westminsterski.
Zaczął cały monolog o zachodniej cywilizacji.
Na co ja: „Proszę pana, ten żart nie był o panu.
Proszę nie brać tego do siebie.
Mówiłem bardziej o sobie i o moim społeczeństwie.
Proszę nie brać tego do siebie. Nie mówiłem o panu”.
Facet nie odpuszczał. „Wal się, moi rodzice mnie kochali”.
Kłóciliśmy się tak przez dwie minuty o to, czy kochali go rodzice.
Znałem tę energię.
Czułem ten znajomy przyrost energii.
To była energia Brytyjczyka wobec Azjatów. „Nie krytykujcie nas.
Kiedyś posiadaliśmy wasze ziemie.
Żyjemy, nie bojąc się konsekwencji”.
W końcu powiedziałem: „Wiesz co?
Minęły już dwie trzecie występu.
Kłócimy się o tym, czy kochali cię rodzice,
przez dwie minuty, co na scenie jest jak wieczność.
Raczej nie przekonam cię, że jestem dobrym komikiem.
Może po prostu wyjdź”.
A on: „Zapłaciłem 10 funtów za bilet, nigdzie się nie wybieram”.
To bardzo nietypowa reakcja w trakcie występu komediowego.
Powiedziałem: „Zapłacę ci 20 funtów, żebyś wyszedł”.
I zrobiłem to.
A on wyszedł.
To koszmarny model biznesowy dla komika.
To się już nie powtórzy.
Żadnych zwrotów. Co by się dziś nie działo.
Wasza kasa jest już moja, jasne?
Możecie nawet wtargnąć na scenę.
Skończę przed czasem.
Sami zdecydujcie, ile potrwa występ. Mam już waszą kasę.
To prawdziwa historia. Facet wstał, zaczął krzyczeć,
dałem mu 20 funtów i wyszedł.
Ale nie dlatego nienawidzę Wielkiej Brytanii.
Mam konserwatywnych rodziców.
Uczono mnie, że gdy coś idzie nie tak, wiń tylko siebie, aż do śmierci.
To coś dla mnie.
Subskrybuję ten kanał na YouTubie.
Uznałem: „Wezmę za to odpowiedzialność. Muszę być lepszy, pisać lepsze dowcipy.
Muszę lepiej radzić sobie z ludźmi.
Wrócę tam i przekonam do siebie tych skurwieli.
Brytyjczycy będą musieli uznać mój talent”.
Przez kolejne dwa lata pracowałem nad następną godziną komedii.
Chciałem, by była bardziej uniwersalna, mniej zaściankowa,
bardziej radosna.
Więcej tego…
Sam nie wiem, czego kurwa chcieli.
Grałem pod publiczkę.
Dwa lata później ponownie zaproszono mnie do Soho Theatre
na kolejne dwa tygodnie występów.
Rwałem się na tę scenę, tak jak Rocky rwał się na ring.
„Zabiłeś mojego czarnego kumpla, teraz ja zabiję ciebie”.
Jestem kiepski w analogiach, ale czaicie.
Więc zaprosili mnie tam.
Pamiętam wieczór mojej drugiej premiery w Soho Theatre.
Po trzech czwartych występu opowiedziałem żart o…
Pamiętajcie, że opisuję teraz żart
o wiele młodszego, mniej doświadczonego komika.
To pomoże wam go przetrawić.
Uznajmy, że to wszystko będzie cytat.
Nie opowiadam teraz tego dowcipu.
Tylko cytuję innego komika z Londynu z 2012 roku.
Tyle że tym komikiem byłem ja.
Byłem o wiele młodszy i mniej doświadczony
i moja widownia też była o wiele młodsza.
Nie to, co ta zgraja rozwodników i zgorzkniałych rodziców.
Nie wiem, co się stało.
Moja widownia postarzała się okropnie.
Nie wiem, czym to wyjaśnić.
Pracuję z tym, co mam.
Miejcie to na uwadze:
młodszy komik, młodsza widownia.
Albo anulujcie mnie. Mam to gdzieś.
Więc opowiedziałem taki żart…
Zacząłem od tego,
że w liceum krępowałem się przy dziewczynach.
Jeśli któraś mi się podobała i nie odwzajemniała moich uczuć,
był to dla mnie znak, że muszę się bardziej starać.
Więc próbowałem okazać swe uczucia, kupując jej kwiaty albo czekoladki.
Rysowałem komiksy, w których kończyliśmy razem.
Jedna wielka żenada,
która dalej śni mi się po nocach 17 lat później.
Jak większość chłopaków w tym wieku nie wiedziałem, jak kontrolować emocje.
Chłopcy już sami w sobie są dostatecznie głupi.
Jak doda się do tego hormony, to już w ogóle.
Zaczynasz robić to, co większość chłopaków:
głowisz się, co robić, by dziewczyny cię lubiły.
Traktujesz to jak równanie matematyczne.
Mówisz: „Musisz być rozrabiaką.
Laski nie lubią grzecznych gości”.
Potrzebowałem dużo czasu, by zrozumieć coś o kobietach.
Mianowicie to, że kiedy dziewczyna nie odwzajemnia twojego uczucia,
musisz pamiętać, że kobiety nie są ci nic winne.
Tylko tyle. Kobiety nie są ci nic winne.
Chłopaki są wyczuleni na tym punkcie.
Mówią na przykład: „Kupiłem jej kwiaty.
Czemu nie chce się ruchać?”.
Bo nie jest ci nic winna.
„Naprawiałem jej komputer cały weekend.
Czemu nie zrobi mi laski?”
Bo nie jest ci nic winna. Wbij to sobie do łba.
Kobiety nie są ci nic winne, nieważne, co robisz.
Wiń sam siebie.
Nie zrzucaj niczego na nie.
Kobiety to nie automaty, że wrzucasz kwiaty, a wypada seks.
Nie są ci nic winne.
Kobieta to nie karta klienta,
że cię rucha, jak zbierzesz 10 pieczątek.
Nie są ci nic winne. Zrozum to.
Nie są ci nic winne.
Możesz winić tylko siebie. Ogarnij się.
Jeśli jakaś dziewczyna nie odwzajemnia twoich uczuć…
Pamiętajcie, ja tu dalej cytuję.
Weź tę całą energię, którą marnujesz,
kupując kwiaty i czekoladki i rysując komiksy…
Skończ z tym.
I skieruj tę energię wewnątrz. Skup się na sobie.
Uczyń się lepszą osobą.
Bądź dziś lepszym człowiekiem, niż byłeś wczoraj.
Nawet jeśli tylko o pół procenta.
Te ułamki zaczną się kumulować.
Jako mężczyzna z wiekiem stajesz się bardziej wartościowy.
A jej wartość maleje.
Kiedy ta linia krzyżuje się z tą a Y równa się MX plus C,
wszystko się zgadza.
Grasz na czas. Musisz je przeczekać.
Czas jest po twojej stronie.
Także opowiedziałem ten żart.
Niektórzy się zaśmiali, niektórzy nie.
Tak jak tutaj.
Ale tak to jest. Wyżyny i niziny komedii.
Tylko tak umiem to robić.
Budujesz napięcie i zaskakujesz.
Tylko tak to robię.
Opowiadałem więc ten dowcip, ale nie mogłem dojść do puenty.
Także w wieczór mojej drugiej premiery w Soho Theatre w Londynie,
po trzech czwartych występu doszedłem tylko do:
„Krępowałem się przy dziewczynach.
Kiedy jakaś nie odwzajemniała moich uczuć,
zaczynałem się bardziej starać.
Kupowałem jej kwiaty i czekoladki, rysowałem komiksy”.
W tym momencie
pewna młoda osoba siedząca w tym samym miejscu,
w którym poprzednio siedziała tamta stara osoba,
wstała i zaczęła krzyczeć.
Nie chce ujawniać płci tej osoby.
Ale wyobraźcie sobie młodą osobę narzekającą w trakcie występu.
Kogo widzicie?
Więc ta baba wstała
i powiedziała: „Mam dość usprawiedliwiania napaści seksualnych.
To, co mówisz, propaguje kulturę gwałtu. Hormony to nie wymówka”.
A ja na to: „Nie.
To nie jest historia o gwałcie. Obiecuję.
To historia o nieodwzajemnionej miłości.
Jestem po twojej stronie.
Powtarzam, że kobiety nie są nic winne.
Jestem po twojej stronie. Pozwól mi dokończyć.
Mam nawet cytat z Szekspira o kobietach i automatach do seksu.
Będziesz zachwycona.
Obiecuję, że ci się spodoba.
Dobra, może sama końcówka nie będzie w twoim guście.
Ale to właśnie wyżyny i niziny komedii.
Nie wszystko się podoba, ale ogólnie będziesz zadowolona”.
Ale nie dawała mi dokończyć.
Oskarżała mnie tylko, że propaguję kulturę gwałtu.
W końcu powiedziałem: „Wiesz co?
Minęły już trzy czwarte występu.
Kłócimy się o gwałcie od dwóch minut.
Raczej nie przekonam cię, że nie jestem zasrańcem.
Może po prostu wyjdź”.
A ona: „Zapłaciłam 10 funtów za bilet. Nigdzie się nie wybieram”.
Bo moje bilety nie podrożały w ciągu dwóch lat.
Odparłem: „To sam zapłacę ci…
dziesięć funtów, żebyś wyszła”.
I zrobiłem to.
A ona wyszła.
I dlatego kobiety zarabiają mniej na godzinę.
Bo nie wiedzą, jak wywierać presję
w negocjacjach biznesowych.
Powiedziałbym tak, gdybym był złą osobą.
Ale nie jestem, więc oczywiście tak nie mówię.
To straszne, myśleć w ten sposób, co dopiero mówić to na głos.
Kto by to zrobił?
Ale to właśnie wyżyny i niziny komedii.
Budujesz napięcie i zaskakujesz widzów.
Nie wiem, czemu to się sprawdza. Po prostu się sprawdza.
Może dlatego, że jesteśmy tu razem w tym samym czasie
i dzielimy się tym doświadczeniem.
Może nie tak powinno się to robić.
Ale to nie moja odpowiedzialność, by uczyć was komedii.
Jak chcecie, to chodźcie na open mic przez dziesięć lat i sami zobaczcie.
Jeśli myślicie, że to nie sztuka, że wystarczy gadać obraźliwe rzeczy,
to sami spróbujcie i zobaczcie, jak wam pójdzie.
Ale nie dlatego nienawidzę Wielkiej Brytanii.
Nienawidzę ich przez ich stosunek do komedii.
Jest taki snobistyczny.
Uwielbiam uprawiać komedię w Ameryce.
Uprawianie komedii w Ameryce to czysta radość.
To jest to!
To jest to.
To zrozumiałe, że to tu wynaleziono komedię.
Oczywiście, że to wasz wymysł.
Czuje się tu ducha innowacji.
Ta sama energia pozwoliła wam wynaleźć iPhone’a 13 Max Pro.
Dwunastka już była super, ale jedziemy dalej.
Można dołożyć więcej obiektywów.
Jest jeszcze miejsce.
Ta sama energia pozwoliła wam stworzyć cudowną szczepionkę mRNA w niecały rok…
a potem nie godzić się na jej przyjmowanie.
To typowa amerykańska postawa.
Amerykanie mówią:
„Cały świat ma kłopoty. Wykorzystajmy naszą wiedzę,
nasze wszystkie zasoby, naszych imigrantów z doktoratami
i miejscowych doktorów. Połączmy siły
i stwórzmy tę szczepionkę w niecały rok.
A teraz się pierdolcie, bo nie będziemy się szczepić!
Pierdolcie się! Nie bierzemy tego!
Sami się szczepcie. Co? Chcecie?
No to walcie się. Nic wam nie damy.
Lepiej wylać do rzeki.
Wyssijcie z rzeki. Ssijcie pałę.
Jebać was i jebać nas.
Co? Czy działa?
Działa jak marzenie. 90-procentowa skuteczność.
Symulacje są obiecujące, ale chuj z tym.
Niczego nie bierzemy. Jebać was i jebać nas”.
To dopiero amerykańska postawa.
Uwielbiam uprawiać komedię w Ameryce.
Wszyscy kumają tu komedię.
Kumają jej rytm. Mniej więcej.
Przychodzimy do ciemnej sali, zamawiamy drinki.
Może coś do jedzenia.
Wchodzi pierwszy komik na jakieś dziesięć minut.
A potem jakiś dupek gada przez godzinę.
Czasem się śmiejemy, czasem nie.
Liczymy na dobre doświadczenie. No i spadamy do domu.
To komedia w Ameryce. Łatwa i przyjemna.
Nie to co komedia w Wielkiej Brytanii. Tam komedia to poważna sprawa.
Nawet nie mówi się „występ komediowy”,
tylko „występ festiwalowy”.
Występ festiwalowy albo występ jednoosobowy.
Liczy się śmiech, ale muszą być też łzy.
W Wielkiej Brytanii nie ma drinków, jedzenia, przyjaciół.
Jesteś sam. Przez godzinę.
Więc kurwa do roboty.
„Do roboty, stary.
Zapłaciłem za parking, za drinki, obiad, za ciebie.
Obyś się kurwa spisał”.
Ludzie przychodzą rozgniewani.
„Wal się, baw mnie”.
„Jak minął panu dzień?”
„Chuj ci w dupę, oto jak”.
Ludzie przychodzą, a potem cię recenzują.
Inni płacą im za recenzowanie komików
i przyznawanie im gwiazdek jak restauracjom.
Jak gwiazdki Michelina. Publikuje się je w gazecie.
Najnowsze wieści.
„Ronny Chieng to komik na dwie gwiazdki.
Dwie gwiazdki.
Zbytnio polega na swoim pochodzeniu.
Choć nie opowiedział ani jednego żartu o Azjatach”.
Nich Kumar dostaje cztery gwiazdki.
Jack Whitehall, pięć gwiazdek.
Jaś Fasola.
Dziesięć gwiazdek!
Dziesięć gwiazdek dla boga komedii, Jasia Fasoli.
Po nim nie ma już nic. O po tym…
To prawdziwy GOAT.
GOAT czyli greatest of all time.
Bo przez sześć odcinków robił tak…
30 lat świetności.
Przemawia do nas bez słów niczym współczesny Charlie Chaplin.
Nie ma sobie równych.
Ci jebani niewykształceni recenzenci z Yelpa, Twittera i blogów
narzucający bez kwalifikacji swoje opinie.
Internet wspiera kulturę amatorki
wśród jebanych pacanów.
Nigdy nie zważalibyśmy na ich opinie
na jakiejkolwiek profesjonalnej arenie.
Ale jak założą konto na Twitterze czy Yelpie,
nagle wszyscy pragną ich wiedzy i kłaniają im się w pas.
Możesz oblać medycynę, a dzień później pisać recenzje lekarzom.
Wszyscy wszystko recenzują. Każdy jest ekspertem.
Ludzie recenzują komedię.
Wyobrażacie sobie? Kto recenzuje komedię?
Tak nieironicznie. No kto?
Ktoś budzi się rano i mówi:
„Wiem, co robić z moim ograniczonym czasem na tej planecie.
Wezmę coś, co tworzy się z radością,
co ma dawać ludziom szczęście,
i zacznę doszukiwać się jakichkolwiek niedoskonałości.
Bo jestem jebanym dupkiem. To moja opinia”.
Każdy szuka czegoś, co mogłoby go oburzyć,
żeby napisać o tym w Internecie
i zdobyć nieco kliknięć i trochę zarobić.
Bo jak ktoś szuka wad, to je znajdzie.
Na co byście nie patrzyli, jeśli szukacie niedoskonałości,
to znajdziecie niedoskonałości.
Bo nie ma rzeczy idealnych. Ludzie nie są idealni.
Ja też na pewno nie byłem dziś dla wszystkich idealny.
Żart o nierównościach płacowych mógł nie spodobać się demokratom.
Ale we wszystkim można znaleźć wady, jak zacznie się szukać.
Nawet w Mona Lisie. Prawda?
No ale co wy tam kurwa wiecie?
Nigdy nie występowaliście na scenie, a mnie oceniacie?
To jakbym ja poszedł na oddział położniczy i mówił kobietom, jak mają rodzić.
Co za dupek poszedłby na położniczy szukać rodzących kobiet?
„Hej, powinnaś przeć mocniej przy porodzie.
Wygląda na to, że nie przesz dość mocno.
Polegasz za bardzo na swoim pochodzeniu w trakcie porodu.
Cesarskie cięcie? Co za lenistwo.
Dwie gwiazdki”.
Ci pierdoleni recenzenci
próbujący przekonać wszystkich, że wiedzą, o czym mówią.
Ilość energii potrzebna, by coś stworzyć,
kontra energia potrzebna, by narzekać…
Internet zburzył tę równowagę.
Ludzie codziennie budzą się
i biorą się do pracy, trudzą się,
próbując coś zdziałać w swojej dziedzinie.
Próbują założyć interes,
zorganizować coś w swojej społeczności, działać politycznie.
To niewdzięczne zadanie.
Otworzyć restaurację.
Tyle ryzyka. Kuchnia musi być idealna.
Trenuj jako sportowiec. Pisz muzykę.
Bądź grafikiem. Kop bitcoiny.
Czymkolwiek się zajmujesz, bierz się do dzieła każdego ranka.
Musisz dawać z siebie wszystko, by zrobić najmniejszą rzecz.
A żeby coś skrytykować, wystarczy ten gest…
Nie trzeba nawet nadwyrężać karku.
Nim dopuszczą cię do komentowania w sieci,
powinieneś zrobić coś ze swoim życiem.
Wespnij się na Mount Everest. To powinna być nowa captcha.
„Jesteś człowiekiem? Zdobyłeś Everest?
Pokaż zdjęcie. Dobra, możesz pisać”.
Jak możesz krytykować bez tworzenia?
Jak możesz podchodzić do tej konwersacji bez odpowiedniej perspektywy?
Srać na innych to każdy potrafi.
Ja robię to zawodowo.
To łatwe.
O wiele trudniej kogoś podbudować.
Powinniśmy to robić, kiedy widzimy,
że ktoś próbuje zdziałać coś pozytywnego.
Powinniśmy zachęcać innych.
A nie narzekać na wszystko, prawda?
Możecie narzekać tylko tyle, ile pomagacie.
Szedłem raz West 4th Street na Manhattanie w Nowym Jorku,
nie gapiłem się w telefon,
zwracałem uwagę na świat w trakcie pandemii.
Chciałem odetchnąć świeżym powietrzem.
Szedłem ulicą na Manhattanie, rozglądałem się.
Nagle podeszła do mnie jakaś kobieta
i złapała mnie mocno za gardło.
Odepchnąłem ją, a ona podniosła gardę.
Spojrzałem tylko na nią i po prostu odszedłem.
W Nowym Jorku to normalna interakcja.
Żadne z nas nie powiedziało ani słowa. Nie wydaliśmy z siebie ani dźwięku.
Obyło się bez recenzowania, bo było wiadomo, o co chodzi.
Oboje wiedzieliśmy, co się dzieje.
Ja spojrzałem na nią i pomyślałem: „A, jesteś wariatką.
Jak wszyscy w Internecie. Dobra, na razie, wariatko”.
Nie wdawałem się w konflikt.
Ona spojrzała na mnie i uznała:
„Ten facet nie będzie tłukł się z kobietą na ulicy.
No to na razie”.
I każdy poszedł w swoją stronę. Na tym się skończyło.
Szanuję tę kobietę bardziej niż recenzentów z Twittera i Yelpa.
Bo była przez coś niezadowolona
i postanowiła coś z tym zrobić.
Nie siedziała tylko przy klawiaturze,
krytykując cudze kreacje, nie dając nic od siebie,
jak jakiś pasożyt.
Nie lubiła Azjatów, więc postanowiła popełnić zbrodnię nienawiści.
Szanuję to.
Była proaktywna.
Byliście super. Dziękuję.
Na razie. Dzięki, Nowy Jorku.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak