Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎(ไม่มีเมืองใดล้ำเลิศไปกว่าไชน่าทาวน์)
‎ขอต้อนรับขึ้นเวที
‎หนึ่งเดียวคนนี้ครับ รอนนี่ เชียง
‎สุดยอด
‎เราทำสำเร็จ
‎เราแก้เรื่องเหยียดเชื้อชาติได้แล้ว ขอบคุณ
‎ขอบคุณที่ออกมาดู
‎ขอบคุณที่มากันในคืนนี้นะ นิวยอร์กซิตี
‎ขอบคุณที่ไม่ตายช่วงโรคระบาด
‎ขอบคุณที่รอดตายมาได้
‎ไม่มีพวกคุณ เราก็เล่นตลกไม่ได้
‎เราพยายามแล้ว
‎พอดแคสต์แม่งเยอะเกินไป
‎ผมรู้สึกว่าปี 2021 เป็นปี
‎ที่คนที่โดดเด่นในโรงเรียนมัธยมปลาย ‎ได้ค้นพบตัวตนที่แท้จริง
‎ในโลกอินเทอร์เน็ต
‎ไอ้พวกบ้าบนเฟซบุ๊กพวกนี้ชอบเรียกร้องหลักฐาน
‎เราพยายามจะให้ข้อมูล ‎ที่ช่วยให้รอดชีวิตกับพวกเขา
‎แบบ "นี่นะ ข้อมูลช่วยให้รอดชีวิต"
‎"อันนี้หลักฐานอยู่ไหน" "ไหนหลักฐาน"
‎ไอ้พวกนักเรียนเกรดเฉลี่ยดีด็อก
‎ที่ขาดทักษะการอ่านจับใจความ
‎เรียกร้องหลักฐานระดับด็อกเตอร์
‎ในเรื่องไวรัสวิทยา
‎คุณจะเอาอะไรให้พวกเขาดูถึงจะเพียงพอ
‎หลักฐานอะไรที่คุณน่าจะเอาให้พวกเขาดูได้ ‎โดยที่พวกเขาจะ…
‎"โอ้ แม่เจ้า ขอบคุณมาก…
‎ที่เอาหลักฐานนี้ให้ฉันดู
‎ไม่เคยรู้หลักทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์นี้มาก่อนเลย
‎แต่เมื่อฉันได้อ่าน ‎บทความที่มีการตรวจสอบนี้ทุกหน้าแล้ว
‎รวมถึงหมายเหตุ
‎และฉันก็ใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ ‎อ้างอิงกับแหล่งข้อมูลต่างๆ บนเล็กซิสเน็กซิสแล้ว
‎ทุกอย่างก็ดูจะถูกต้อง
‎ฉันรู้สึกอยากเป็นคนที่เก่งเรื่องนี้ขึ้นอีก
‎ฉะนั้นก็ขอบคุณที่สละเวลา ‎ทำให้ฉันเป็นคนที่เก่งขึ้นนะ"
‎ไอ้พวกปัญญาอ่อนพวกนี้
‎พวกนั้นเป็นพวกปัญญาอ่อน จริงๆ นะ
‎ผมชื่นชมอารมณ์ที่ต้องการจะเข้าใจทุกเรื่องนะ
‎และมีทักษะการคิดเชิงวิพากษ์
‎แต่ปริมาณพื้นความรู้ ‎ที่คุณต้องมีเพื่อมาถึงระดับนี้เนี่ย
‎มันออกจะสายไปหน่อย ‎ที่จะเข้าสู่โลกของ "การรู้"
‎ในช่วงนี้ของชีวิต ‎คุณอยู่ในโลกของการ "เงียบฟัง" มากกว่า
‎เพราะมันเยอะเกินไป
‎มีข้อมูลเยอะมากที่คุณพลาดไป
‎คุณโดดเรียนหลายวิชาเกินไป โอเคไหม
‎คุณเหมือนคนที่ไม่ได้เรียนทั้งเทอม
‎แล้วมาเข้าสอบ
‎และทำเป็นว่า "ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย
‎เลขไม่ใช่ของจริง"
‎มันเยอะไป… เหมือนพยายามอธิบาย ‎ควอนตัมฟิสิกส์ให้หมาฟังน่ะ
‎มันเลยระดับคุณในจุดนี้ไปแล้ว ‎ก็ตามหลักสูตรไปเถอะ โอเคไหม
‎นี่คือยุคของเทคโนโลยีที่น่าอัศจรรย์ใจ ‎ที่เราอาศัยอยู่ตอนนี้
‎ภายในสามเดือน ‎ที่โรคบ้านี้ระบาดออกมาในเดือนมีนาคม 2020
‎เขาถอดรหัสจีโนมของไวรัส
‎ใช่ เขาถอดรหัสมันออกมา
‎เขาบอก "โย่ ทุกคน ดูสิ เราเจอมันแล้ว
‎เราเจอศัตรูแล้ว
‎ทุกคน ดู เราได้มันมานี่แล้ว
‎ดูสิ มันคือ เอ-เอ-เอ-เอ ‎บี-บี-บี-บี-บี-บี จี-จี-จี-จี-จี-จี
‎เอ-เอ-เอ-เอ ดี-ดี-ดี-ดี-ดี ‎เอ-เอ-เอ-เอ ซี-ซี-ซี-ซี-ซี ที"
‎ลองนึกภาพว่าเอาอันนี้ให้พวกโง่นั่นดูบนเฟซบุ๊ก…
‎ที่เรียกร้องหลักฐาน
‎บอกว่า "ไหนล่ะหลักฐาน"
‎ก็ "นี่ไง เรามีหลักฐาน
‎เราเจอลำดับของกรดอะมิโนโปรตีนที่เป๊ะมาก"
‎"ไอ้บ้านี่มันอะไรวะ
‎อ๋อ ใช่สิ นาย 'ถอดรหัส' จีโนมได้
‎อ๋อ ใช่สิ นายหวังจะให้เราเชื่อ ‎ว่านาย 'ถอดรหัส' จีโนม
‎ซึ่งมันดูเหมือนตัวอักษรสแคร็บเบิลบ้าบอ
‎ใช่ ฉันก็ถอดรหัสจีโนมได้เหมือนกัน ‎ใครๆ ก็ถอดรหัสจีโนมได้
‎ดูฉันถอดรหัสจีโนมบนแป้นพิมพ์ทั้งวันเลยนะ"
‎ไอ้พวกนักเรียนเกรดเฉลี่ยดีด็อกพวกนี้
‎ที่นั่งหลังห้องตลอดชีวิตการเรียน
‎พวกนั้นนั่งหลังห้อง
‎ก็อยู่ข้างหลังต่อไปสิวะ
‎ไม่ต้องออกมาข้างหน้าช่วงโรคระบาด
‎เพราะคุณหาวิธีเริ่มทำพอดแคสต์ได้
‎ก็เอาปากเกรดเฉลี่ยดีด็อกกลับไปนั่งข้างหลัง ‎ในที่ที่ควรอยู่ต่อไปสิ
‎คุณมีทุกโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเองเรื่องการเรียน
‎แต่กลับล้มเหลว ‎หรืออย่างดีก็ได้ระดับกลางๆ ในทุกชั้นเรียน
‎ทำไมเราต้องฟังคุณทุกเรื่องด้วย
‎ให้พวกเนิร์ดนำไป
‎ใช่
‎ใช่ มีพวกเนิร์ดไว้เพื่อการนี้แหละ
‎พวกเนิร์ดเป็นคนสร้างทุกอย่างรอบตัวเรา
‎นั่นคือหน้าที่เขา
‎พวกเนิร์ดมาเพื่อเอาข้อมูลดิบ ‎ใส่สมองเขาให้ได้มากที่สุด
‎หมุนไปรอบๆ
‎แล้วก็คายออกมาเป็นหนทาง ‎มุ่งไปสู่ความสำเร็จที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด
‎โอเคไหม และก็ใช่ บางเรื่องก็เจ๊ง ‎เพราะมันคือเรื่องความน่าจะเป็น
‎โอเคไหม มันคือเส้นโค้งการแจกแจงแบบปกติ
‎เราไม่มีทางได้ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของศูนย์
‎นั่นคือทฤษฎีแนวโน้มเข้าสู่ศูนย์กลางพื้นฐาน
‎ผมชอบคนพวกนี้ที่ไม่ได้ไปโรงเรียน
‎และคิดเอาเองแบบอัตโนมัติเลยว่า ‎ตัวเองฉลาดเรื่องรอบตัว
‎คือแบบ "โย่ มันไม่อัตโนมัตินะ
‎คุณเป็นได้ทั้งสมองโง่และโง่เรื่องรอบตัวด้วย
‎นั่นก็คือความเป็นไปได้เหมือนกัน"
‎ชีวิตผมโชคดีที่ได้อาศัยอยู่ในสองสามประเทศ
‎ผมเกิดและโตที่มาเลเซีย
‎ผมโตที่สิงคโปร์ ‎เคยอาศัยอยู่ที่ออสเตรเลียมาสิบปี
‎และตอนนี้ก็อยู่อเมริกา
‎เชิญส่งเสียงเฮประเทศสุดท้ายตามสบาย
‎หรือไม่ต้องก็ได้ ไม่เป็นไร
‎- ใช่แล้ว ‎- ช้าไปแล้ว พลาดแล้ว
‎แต่ก็ขอชมที่พยายามนะ
‎ผมแค่จะบอกว่าผมเคยอยู่มาสองสามที่
‎ไม่ใช่แค่หลบไปพักผ่อนสุดสัปดาห์
‎ผมได้อาศัยในประเทศพวกนี้ ‎มาเป็นสิบปีหรือนานกว่านั้น
‎ขอบอกจากประสบการณ์ส่วนตัวเลยนะ
‎ว่ามีคนเหยียดเชื้อชาติอยู่ทุกที่
‎ทุกประเทศมีคนเหยียดคนเชื้อชาตินิสัยไม่ดี
‎ผมเจอมาแล้ว พวกเขาโคตรแย่เลย
‎มันเป็นประเด็นให้พูดที่ชัดเจนมากด้วย ‎ผมว่ามันออกมาแบบไม่ต้องพูดเลย
‎แต่เห็นได้ชัดว่าถ้าเราไม่พูดมากพอที่อเมริกา
‎ทุกคนก็จะเอาแต่พูดว่า ‎แล้วอย่างนั้น แล้วอย่างนี้ล่ะ
‎อย่างเราพยายามจะชี้ให้เห็นถึงสถานการณ์แย่ๆ
‎แบบ "โย่ เรื่องนี้มันแย่มากนะ"
‎บางคนก็จะบอกว่า "คิดว่าเรื่องนี้แย่แล้วเหรอ ‎แล้วทีคนพวกนั้นล่ะ
‎แล้วสิ่งที่พวกบ้านี่ทำล่ะ ‎แล้วสิ่งที่พวกเวรนั่นทำล่ะ"
‎มันก็แบบ "ใช่ แน่นอน
‎แน่นอนว่าทุกเชื้อชาติ ‎มีคนเหยียดเชื้อชาตินิสัยไม่ดีอยู่"
‎ปัญหาคือเราเอาแต่เปรียบเทียบ ‎คนที่แย่ที่สุดสิบเปอร์เซ็นต์ของเชื้อชาติหนึ่ง
‎กับคนที่ดีที่สุดสิบเปอร์เซ็นต์ของอีกเชื้อชาติหนึ่ง
‎ใช่ไหม ซึ่งมันผิดเห็นๆ
‎เพราะสิ่งที่เราควรทำ
‎คือเราควรเอาคนที่แย่ที่สุดสิบเปอร์เซ็นต์ ‎ของทุกเชื้อชาติ
‎มาเปรียบเทียบกัน
‎เราจะได้รู้ว่าเชื้อชาติไหนแย่ที่สุด
‎เราจะได้ตอบคำถามนั้น ‎และแก้ปัญหาการเหยียดเชื้อชาติได้สักที
‎เพราะมันจะได้เกิดมติมหาชน
‎ใช่ไหม เราจะพูดได้ว่า ‎"โย่ ฟังนะ เชื้อชาตินี้แย่ที่สุด"
‎และเชื้อชาตินั้นก็มองไปรอบๆ ‎และบอกว่า "ใช่ เราแย่ที่สุด
‎ให้ตายเถอะ"
‎แล้วพวกเขาก็ได้รักษาให้หาย
‎ใช่ไหม แต่เราต้องเปรียบสิ่งที่เหมือนกันสิ
‎เราไปเปรียบสิ่งที่สูงกับต่ำไม่ได้
‎ค่าพีมันสูงเกินไป
‎ที่จริงเอางี้นะ ช่างแม่งละ มาทำกันเดี๋ยวนี้เลย
‎ใช่ มาทำกันเลย
‎มาหาคำตอบกันว่าเชื้อชาติไหนแย่ที่สุด ตอนนี้เลย
‎- โอเคนะ ทุกคนพร้อมไหม ‎- พร้อม
‎เอาละ โอเค เยี่ยมเลย
‎นับสามนะ ผมอยากให้คุณตะโกนออกมา ‎ว่าเชื้อชาติไหนที่คุณคิดว่าแย่ที่สุด
‎ตกลงนะ เอาละ ไม่ ไม่ต้องกลัว ‎เราจะทำพร้อมกันทุกคน
‎ผมจะร่วมด้วย แน่นอน ผมจะร่วมด้วย
‎โอเคไหม ไม่ต้องกลัว ‎นี่เป็นการแสดงตลก เป็นพื้นที่ปลอดภัย
‎เราขอให้คุณเก็บมือถือเพื่อช่วงนี้เลย
‎ตอนนี้เป็นเวลาปลดปล่อยแล้ว
‎นี่แหละ อย่าปิดกั้นความรู้สึก ‎แล้วออกไปโวยวายข้างนอก
‎ปลดปล่อยออกมาตอนนี้เลย ‎ปล่อยปีศาจออกมานะ โอเคไหม
‎ไม่จำเป็นต้องเจาะจงก็ได้ แค่ตะโกนสีผิวมา
‎ตกลงนะ
‎ทุกคน เราต่างก็รู้ว่าคำตอบจะเป็นอะไร
‎เราจะหลอกใครกันล่ะ โอเคนะ
‎โอเค นับสาม เชื้อชาติที่แย่ที่สุดตอนนับสาม ‎เอาละนะ หนึ่ง…
‎มันจะเกิดขึ้นแล้ว
‎ไม่ว่าคุณจะร่วมหรือไม่ก็ตาม
‎คุณพูดอะไรมาก็ได้
‎แม้จะไม่เชื่อก็เหอะ
‎แค่เป็นการใช้ความคิดสร้างสรรค์
‎ปล่อยมันออกมา ‎เหมือนพูดภาษาแปลกๆ น่ะ พูดเลย
‎ตกลงนะ เอาละ นับสาม
‎เชื้อชาติที่แย่ที่สุด นับสาม ตกลงนะ
‎เอาละ หนึ่ง เชื้อชาติที่แย่ที่สุด สอง
‎สาม
‎ถ้าคุณพูดอะไรก็ตาม ‎คุณคือคนที่แย่ที่สุดสิบเปอร์เซ็นต์ของเชื้อชาติคุณ
‎น่ารังเกียจฉิบหายเลย
‎ไอ้พวกเหยียดเชื้อชาติบ้านี่ ‎ที่มาดูการแสดงของผมที่นิวยอร์กซิตี
‎ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของมุกนั่นเอาซะเลย
‎และผมจะเอาคุณไปแฉกับคนทั้งประเทศ
‎ทุกการแสดงตลกที่ผมเล่น
‎และปัญหาของมุกนั้นคือ
‎ผมพูดขัดพวกป่าเถื่อนอย่างคุณไม่ทัน
‎ก่อนคุณจะตะโกนคำอะไรออกมา ‎ที่จะทำให้เชื้อชาติต่างๆ ตีกันในนิวยอร์กซิตี
‎แต่จะบอกให้นะ ช่างเถอะ ‎ผมต้องการการโฆษณา
‎ผมต้องการสื่อ เอาเลย
‎เอาสิ เริ่มตีกันเลย
‎ในห้องนี้แหละ เริ่มตีกันเลย และมาโทษผม
‎โทษผม แท็กผม
‎แท็กผมในคลิปที่ตีกัน
‎โทษผมเลย รุมแบนผม
‎รุมแบนผมเลย
‎โพสต์ในทวิตเตอร์ว่าผมบอกให้คุณดูถูกคนผิวสี
‎เอาสิ รุมแบนผม
‎รุมแบนผม
‎ถ้าคุณคิดว่าคุณสามารถแบนผมได้จริงๆ
‎ขณะที่ใส่ชั้นในนั่งดูโทรศัพท์อยู่ที่บ้าน ก็เอาสิ
‎รุมแบนผมเลย
‎ผมทิ้งสามประเทศ ‎ที่มีบริการสุขภาพแบบฟรีๆ และไม่มีปืนมานะ
‎ผมย้ายมาอเมริกาในปี 2015 ‎เตรียมตัวตายมาแล้ว
‎แล้วคุณคิดว่าพวกคลั่งอเมริกาหน้าโง่ ‎การเกลียดคนเอเชีย โควิดที่ควบคุมไม่ได้
‎คนในทวิตเตอร์ จะทำให้ผมกลัวงั้นเหรอ
‎เอาสิ รุมแบนผมเลย
‎คุณจะทำอะไร รุมแบนผม ‎ผมเลยต้องกลับไปมาเลเซีย
‎ที่ซึ่งผมเป็นฮีโร่ของชาติเนี่ยนะ
‎และผมก็ได้กำไรเรื่องค่าเงินเต็มๆ น่ะเหรอ
‎โอ๊ย ไม่นะ ผมจะมีชีวิตรอดยังไง
‎เอาเลย
‎ปล่อยผมจากนรกขุมนี้เลย
‎เอาเลย ตอนนี้แม่ผมอาศัยอยู่ที่สิงคโปร์
‎ผมไม่ได้เจอแม่มาสองปีแล้ว
‎รุมแบนผมเลย ผมจะได้ไปหาแม่
‎ผมได้งานแสดงอยู่เรื่อยๆ นั่นแหละ ‎รุมแบนผมเลย ผมจะได้ไปหาแม่
‎ทุกคนคิดว่าเพราะผมออกรายการเดอะเดลีโชว์
‎ผมเลยต้องมากู้โลกเหรอ
‎เปล่า ผมไม่ได้มากู้โลกนะ พวก
‎ผมมาเพื่อพูดไปเรื่อย ‎หาเงิน และสะบัดตูด ก็แค่นั้น
‎แค่นั้นเลย ใช่
‎ทุกคนชอบขอให้ผมใช้แพลตฟอร์มของผม
‎"รอนนี่ ใช้แพลตฟอร์มคุณสิ
‎คุณมีแพลตฟอร์ม ใช้แพลตฟอร์มคุณสิ
‎ใช้แพลตฟอร์มคุณสิ รอนนี่ คุณมีแพลตฟอร์ม ใช้มัน
‎ใช้แพลตฟอร์มคุณ ‎เพื่อพูดเรื่องการเกลียดคนเอเชีย ใช้มัน"
‎นี่ไม่ใช่ชุดทักษะที่เอาไว้พูด ‎เรื่องเกลียดคนเอเชียนะ
‎ถ้าคุณคิดวิธีทำให้อาชญากรรม ‎ที่เกิดจากการเกลียดคนเอเชียเป็นเรื่องตลกได้
‎ก็เชิญเลย เชิญล้อเรื่องนี้เลย
‎เอามาปิดการแสดงพิเศษของคุณเลย ‎เอามาเป็นมุกตอนท้าย
‎ทุกคนชอบขอให้ผมใช้แพลตฟอร์มของผม
‎"รอนนี่ ใช้แพลตฟอร์มของคุณ ‎เพื่อเผยแพร่การตระหนักรู้
‎แพร่ออกไป เผยแพร่การตระหนักรู้เรื่องวัคซีน
‎รอนนี่ ถ้าคุณไม่ใช้แพลตฟอร์ม ‎เผยแพร่การตระหนักรู้เรื่องวัคซีน
‎รู้ไหมว่าพวกต่อต้านการฉีดวัคซีนอาจไม่ฉีดวัคซีน
‎และอาจตายได้นะ"
‎ผมพลาดอะไรไป
‎คุณกำลังบอกว่าถ้าผมไม่ทำอะไรเลย
‎ผมจะทำให้มนุษยชาติดีขึ้น
‎ในอีกหนึ่งถึงสองรุ่นงั้นเหรอ
‎สัดส่วนสาธารณูปโภคต่อความพยายาม ‎บนกราฟนั่นบ้ามากเลย
‎ถ้าเราคำนวณประสิทธิภาพบนเส้นโค้งนั่นในตอนนี้
‎การที่ผมบอกคนเรื่องวัคซีน ‎จะเป็นการไม่รับผิดชอบต่อสังคมนะ
‎โอเคนะ แค่พูดในเชิงคณิตศาสตร์น่ะ
‎นึกภาพออกไหม ‎นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์อเมริกัน
‎การมาอเมริกาเคยเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคิดเลย
‎นั่นคือเกียรติที่อเมริกามีในระดับนานาชาติ
‎มันเคยเป็นความฝันที่จะได้มาอเมริกา
‎ไม่ว่าคุณจะมาจากดินแดนไหนของโลก
‎ประเทศในเอเชีย ‎ประเทศในแอฟริกา ประเทศคนขาว…
‎ไม่ว่าสถานะทางเศรษฐกิจเชิงสังคมของคุณ ‎จะเป็นยังไง
‎คุณอาจเป็นคนออสเตรเลียผิวขาวที่ร่ำรวย
‎คุณแจ็กพอตแตก ‎และถ้ามีคนให้กรีนการ์ดอเมริกาคุณ
‎คุณจะรับทันทีเลย
‎แม้เป็นอย่างนั้น คุณก็ยังจะไป
‎ทำไมจะไม่ไปล่ะ ทำไมจะไม่ไปอเมริกาล่ะ
‎ทำไมจะไม่ไปล่ะ
‎คุณไปอยู่แล้ว ทำไมจะไม่ไป
‎และเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์อเมริกา ‎ที่คำถามคือ
‎คุณจะไปทำไม
‎แม่ผมอยู่สิงคโปร์
‎ขอร้องผมจริงจังไม่ให้กลับมาที่อเมริกา
‎ในช่วงที่โรคระบาดหนัก
‎แม่บอก "อย่าไปเลย รอนนี่ อย่ากลับไป
‎อย่ากลับไปที่อเมริกาเลยนะ
‎จะกลับไปทำอะไรที่นั่น
‎คนครึ่งประเทศบ้าไปแล้ว
‎ไวรัสระบาดทั่วไปหมด
‎ย่านในเมืองใหญ่ที่สำคัญกำลังเดือดเลย
‎ลูกจะกลับไปทำอะไรที่นั่น ทำไม"
‎ผมต้องบอกแม่เลยว่า "แม่ แม่ไม่เข้าใจหรอก
‎แม่ไม่เห็นสิ่งที่ผมเห็นตอนผมอยู่ที่นี่
‎สิ่งที่ดีเลิศของประเทศนี้
‎ที่อเมริกา ทั้งที่มีข้อบกพร่องทั้งหลาย
‎นี่ยังคงเป็นประเทศ
‎ที่เราเล่ามุกใต้สะดือแลกเงิน 12 ดอลลาร์ ‎ในนิวยอร์กซิตีได้
‎แม่เข้าใจไหม"
‎ทักษะชุดนี้ไร้ค่าที่สิงคโปร์
‎ที่สิงคโปร์ ผมเล่ามุกใต้สะดือทั้งวัน
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
‎ที่นี่ เราได้เข้าไปอยู่ในหนังมาร์เวล
‎ได้ยินผมหรือเปล่า ผมบอกว่าหนังมาร์เวล
‎สุดยอด
‎ถึงจะวุ่นวายก็คุ้ม
‎ใช่ แม่ผมอยู่สิงคโปร์ตอนนี้
‎อธิบายเรื่องสิงคโปร์ให้คนอเมริกันฟังมันยากมาก
‎อธิบายเรื่องประเทศอื่นๆ ‎ให้คนอเมริกันฟังมันยากมาก
‎เพราะคนอเมริกันไม่มีจุดอ้างอิง
‎ที่ไหนบนโลกนี้เลยใช่ไหม
‎และเพื่อความยุติธรรมนะ
‎เพราะเหตุผลเดียวที่พวกเราในสิงคโปร์ ‎รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับอเมริกา
‎เป็นเพราะเราโตมา ‎กับการดูรายการทีวีอเมริกันมากมาย
‎เราจึงได้แนวคิดคร่าวๆ ‎ของวัฒนธรรมที่หลากหลายในประเทศนี้
‎แม้จะอยู่ในระดับที่ตื้นเขินนะ
‎แต่อย่างน้อยเราก็เข้าใจ…
‎อย่างการดูเรื่องไซน์เฟลด์ ‎เรารู้ว่า "อ๋อ ไซน์เฟลด์อยู่ที่นิวยอร์ก
‎มีคนยิวที่นิวยอร์ก
‎มีเดี่ยวไมโครโฟนที่นิวยอร์ก
‎เป็นสิ่งที่น่าใฝ่หาจริงๆ บ้าเนอะ อะไรน่ะ
‎แค่พูดใส่ไมค์ แล้วคนก็จ่ายตังค์ให้เหรอ
‎นั่นคืองานที่อเมริกาเลยนะ"
‎เรารู้ว่าแพทย์มือใหม่ หัวใจเกินร้อย ‎อยู่ที่ซีแอตเทิล
‎หลายคนเอากันในโรงพยาบาลที่ซีแอตเทิล
‎ใช่ เพราะงั้นสาธารณสุขของอเมริกา ‎ถึงได้แย่มากมั้งนะ
‎เพราะคนไม่หยุดเอากันในโรงพยาบาล
‎เรารู้ว่าโรโบคอปอยู่ที่ดีทรอยต์
‎ที่ดีทรอยต์มีปัญหา
‎แต่ไม่มีใครดูโทรทัศน์สิงคโปร์ใช่ไหมล่ะ
‎ก็เลยไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎นอกประเทศอเมริกา
‎เพราะคุณไม่ดูรายการของคนอื่นเลย
‎ดังนั้นทุกครั้งที่ผมพูดถึงประเทศอื่น ‎ให้เพื่อนอเมริกันผมฟัง
‎เพื่อนอเมริกันผมจะชอบพูดถึงข้อมูลหนึ่ง ‎ที่เขาไปอ่านมาครั้งเดียว
‎ที่อยู่ใต้ฝาสแนปเปิล
‎แล้วจะเอามาพูดใส่คุณ
‎และพยายามจะเอามาใช้อธิบายประวัติศาสตร์ ‎ของอารยธรรมทั้งหมดของคุณ
‎ด้วยข้อมูลอะไรก็ตามที่ไปจำมาครึ่งๆ กลางๆ ‎ที่ก้านสมอง แล้วเอามาพูดต่อ
‎เขาก็เด็ดจากส่วนนี้มาออกส่วนนี้ให้เร็วที่สุด
‎พ่นมันออกมา
‎ตอนผมบอกเพื่อนอเมริกันว่าผมโตที่สิงคโปร์
‎เขาชอบพูดว่า "สิงคโปร์เหรอ ‎นายโตที่สิงคโปร์เหรอ
‎เขาเอาไม้ฟาดคนที่สิงคโปร์นี่ ใช่ไหม
‎เช่น ที่สิงคโปร์ ถ้านายบ้วนหมากฝรั่งลงพื้น
‎จะมีคนรีบวิ่งมาข้างหลังนาย
‎แล้วใช้ไม้ฟาดก้น ใช่ไหม"
‎ผมก็แบบ…
‎"ใช่
‎เพราะฉะนั้นก็อย่าทำแบบนั้นเด็ดขาด
‎ทำไม นายมีความอยากอยู่ในสันดานเหรอ
‎ที่ไปเที่ยวประเทศคนอื่น ‎แล้วบ้วนหมากฝรั่งลงพื้นน่ะ
‎ถ้าเป็นแบบนั้นก็อย่าไปสิงคโปร์เลย
‎เพราะเขาจะเอาไม้ฟาดหน้านาย"
‎และคนอเมริกันบางคนก็เดือดเรื่องนั้นมาก
‎ความคิดของผู้ชายที่โตแล้วถูกฟาดก้น
‎ที่ทำตัวเฮงซวย
‎ทำให้เขาเดือดมาก
‎แต่เรื่องตลกคือ ‎เราไปถามคนอเมริกัน โดยเฉพาะคนนิวยอร์ก
‎ว่าเขาจะทำยังไงถ้ามีแขกเข้ามาในบ้าน
‎แล้วบ้วนหมากฝรั่งลงพื้น
‎เขาจะบอกว่า "เราจะกระทืบให้ไส้แตกเลย"
‎ผมก็ "ใช่ เราทำแบบนั้นที่สิงคโปร์
‎เราไปจ้างทีมกระทืบชาวบ้านให้รัฐบาล
‎มันกลายเป็นการลงโทษที่คุ้มเงิน ‎สำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง
‎เราถึงได้จ่ายภาษีไง"
‎ครับ
‎ผมว่าพวกผู้หญิงไม่ได้รับความชื่นชมมากพอ ‎ที่กินยาคุม
‎ไม่เลยจริงๆ ขอบคุณพวกผู้หญิงที่กินยาคุม
‎ขนาดตอนนี้คนครึ่งห้องคิดว่า ‎"แกพูดบ้าอะไรของแก"
‎ขอบคุณที่กินยา ไม่เคยมีใครชื่นชมคุณเรื่องนี้เลย
‎พวกผู้ชายแทบจะไม่เห็นคุณค่าของการเสียสละ
‎ต้องกินยาตรงวันเป๊ะเพื่อให้คุมกำเนิดได้
‎ใช่ บางครั้งก็ข้ามเขตเวลาด้วย
‎อยู่ๆ นาฬิกาปลุกก็ดังขึ้นมาในแต่ละวัน
‎ใช่ไหม ตีสาม ห้าโมงเย็น
‎ปลุกคุณตื่น ‎เตือนให้กินยาภายในช่วงเวลา 30 นาที
‎ไม่งั้นคุณอาจเผลอสร้างมนุษย์ขึ้นมา
‎อย่างซูส
‎พวกผู้ชายไม่รู้เรื่องหรอก
‎จะบอกให้นะ พวกผู้ชาย
‎อยู่ๆ คุณไม่เดินเข้าร้านขายยา
‎แล้วซื้อยาเหมือนที่คุณซื้อทิคแทคหรอกนะ
‎แบบที่วางอยู่ข้างหมากฝรั่ง ‎ก่อนออกจากร้านน่ะ
‎"อยากได้รสมะนาวไหม"
‎แล้วก็รอดจากการท้องไปได้จนโอลิมปิกครั้งหน้า
‎ไม่ สมมติว่าคุณได้ใบสั่งยามา
‎คุณต้องลองยาสามแบบ ที่กินเวลาหลายเดือน
‎เพื่อดูว่าแบบไหนมีปัญหาน้อยที่สุด
‎คุณทำการทดลองทางคลินิกในร่างกายตัวเอง
‎เหมือนพยายามจะหาวัคซีนโควิดนั่นแหละ
‎รสชาติที่คุณชอบคือ ‎อันที่ทำให้เกิดการซึมเศร้าน้อยที่สุด
‎ไม่ พวกผู้ชายไม่รู้เรื่องเลย
‎ใช่
‎แม้จะมียาคุมสำหรับผู้ชายนะ
‎คุณไม่มีทางไว้ใจให้ผู้ชายกินยาได้หรอก
‎ถ้ามีผู้ชายโง่ๆ บอกว่า "โย่ ไม่ต้องห่วง
‎ฉันกินยาอยู่"
‎คุณจะขำใส่หน้าเขาเลย
‎คุณจะบอก "ไม่มีทางที่นายจะกินยาหรอก
‎อย่างน้อยนายก็ไม่มีทางกินยาได้ถูกวิธี
‎ของที่ซับซ้อนขนาดนั้น
‎ฉันยังไม่เชื่อว่านายอาบน้ำทุกวันด้วยซ้ำ
‎ดังนั้นก็ใส่ถุงยางซะ หรือไม่ก็เอาจู๋ไปไกลๆ ‎ไม่งั้นเรื่องนี้ไม่เกิดหรอก"
‎ความแปรปรวนที่คุณต้องนึกถึงเวลากินยา
‎เพื่อไม่ให้มันขาดช่วง
‎เหมือนเป็นปัจจัยภายนอกที่คุณต้องคอยดู
‎ว่าคุณกินอะไร คุณจะได้ไม่ขาดช่วงยา
‎จะว่าไปนะ ผมยังรู้เรื่องนี้ไม่มากพอเลย
‎โอเค ผมไม่ได้พยายามจะมารู้ดีเรื่องนี้นะ
‎ผมไม่รู้ว่ากำลังพูดเรื่องอะไร ‎จบโชว์แล้วไปกูเกิลซะ
‎ผมรู้ก็แค่เรื่องที่เมียผมเล่าให้ฟังผ่านๆ โอเคไหม
‎แต่ดูเหมือนว่า ถ้าคุณท้องเสีย…
‎ท้องเสียจะทำให้ยาไม่มีผลได้
‎ใช่แล้ว มีความกลัวเกิดขึ้นในห้องนี้แล้วตอนนี้
‎เพราะว่าท้องเสียทำให้มีลูกได้
‎เพราะเห็นได้ชัดว่าถ้าคุณท้องเสีย
‎ยาจะไหลออกจากตัวไปเลย
‎ก่อนที่ร่างกายคุณจะมีเวลาดูดซึมฮอร์โมน
‎เพราะฉะนั้นท้องเสียมีโอกาสทำให้ยาใช้ไม่ได้ผล
‎นั่นเป็นวิธีการมีลูกที่เละตุ้มเป๊ะที่สุดเลย
‎มีเด็กที่เกิดจากท้องเสียกี่คน…
‎อยู่ในห้องนี้ตอนนี้
‎เราไม่มีทางรู้หรอก
‎เราไม่มีทางรู้เพราะคุณไม่รู้
‎อย่างแรก ท้องเสียทำให้มีลูก
‎คุณจะรู้เรื่องนั้นได้ไง นั่นไม่ใช่ความรู้ทั่วไป
‎ที่จริงในประสบการณ์ของผม ‎ท้องเสียหยุดการทำลูก
‎ไม่ให้เกิดมา มันขัดกับความรู้สึกน่ะ
‎อย่างที่สอง แม้คุณจะตะบี้ตะบันทำไปได้…
‎และคุณรู้เรื่องที่ว่าท้องเสียทำให้มีลูกโดยตรง
‎คุณจะบอกต่อข้อมูลนั้นทำไม
‎คุณจะบอกเรื่องนั้นกับคนอื่นทำไม
‎ยิ่งลูกตัวเองยิ่งไม่ต้องบอกเลย
‎ลูกคุณก็จะถามว่า "นี่ พ่อ เด็กเกิดมาจากไหน"
‎"คือ…
‎ผู้ชายกับผู้หญิงรักกัน
‎ผู้หญิงกินหอยนางรมเน่าเข้าไป
‎ของชั่วร้ายออกมาจากก้นผู้หญิง
‎และลูกก็คือของขวัญ ‎นั่นคือสิ่งที่พ่อพยายามจะบอก"
‎แค่อยากรู้นะ ‎คนห้องนี้เอนเอียงไปทางการเมืองฝั่งไหน
‎พวกคุณห้องนี้เป็นซ้ายหรือขวา ‎ผมมีมุกให้ทั้งสองฝั่งนั่นแหละ
‎ถึงช่วงนี้ในเน็ตฟลิกซ์สเปเชียล
‎ผมอยากให้มีช่องสองช่องหล่นลงมา
‎เหมือนหนังสือผจญภัยตามใจเลือก
‎และคุณก็เลือกฝั่ง ‎จุดยืนทางการเมืองของตัวเองได้
‎ไม่ว่าคุณเลือกฝั่งไหน
‎มันจะไปอยู่จุดเดียวกัน
‎ผมว่าเรามีเทคโนโลยีที่จะทำแบบนั้น
‎แค่ภาพกราฟิกไร้ประโยชน์
‎มันคือการเปรียบเปรยสำหรับประเทศ
‎ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังคิดว่า ‎"รอนนี่ เลิกพูดเรื่องการเมืองเถอะ
‎พูดแต่เรื่องการเมืองอยู่นั่น มันเครียดมาก
‎ขอสักครั้งเหอะ คืนนี้เราไม่ได้แต่งตัวออกมา
‎เพื่อออกมาพูดเรื่องการเมืองนะ
‎ไปเรื่องอื่นเถอะ มันทำให้เราอึดอัดใจมาก
‎ขอร้อง ถ้าเราอยากฟังเรื่องการเมือง ‎เราจะไปไถทวิตเตอร์เอา
‎นี่ไม่ใช่ที่ของมัน"
‎ผมได้ยินแล้ว และก็เห็นด้วย
‎ผมเห็นด้วยมากๆ กับนโยบายเบร็กซิต
‎ฟังผมก่อนนะ
‎ผมชอบเบร็กซิตมาก
‎เพราะผมเกลียดสหราชอาณาจักร ‎และผมหวังว่าเบร็กซิตจะทำลายประเทศนั้น
‎ครับ
‎ซึ่งนั่นไม่ใช่การเหยียดเชื้อชาตินะ ‎เพราะสหราชอาณาจักรไม่ได้เป็นเชื้อชาติ
‎ผมเคยรักยูเคนะ ผมเคยรักยูเค
‎ยูเคคือ "สหราชอาณาจักร" สำหรับคนอเมริกัน
‎ถ้าคุณโตในประเทศ ‎ที่เคยเป็นอาณานิคมอังกฤษอย่างผม…
‎สิงคโปร์ มาเลเซีย ออสเตรเลีย…
‎เราบูชาคนอังกฤษขึ้นหิ้งเลย
‎เราคิดว่าพวกเขาเจ๋ง
‎ตามหลักแล้วอเมริกาก็เคยเป็น ‎ประเทศในอาณานิคมอังกฤษนะ
‎แต่พวกคุณมั่นใจว่าเจ๋ง ‎ก็เลยไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเครือจักรภพ
‎ผมเข้าใจ ผมแค่บอกว่าถ้าคุณมาจาก ‎ประเทศในอาณานิคมอังกฤษจริงๆ อย่างผม
‎เราคิดว่าพวกคนอังกฤษคือที่สุด
‎เราจะแบบ "แม่เจ้า เขาสุดยอดเลย"
‎ทุกอย่างที่เขาทำ ใช้วิธีที่ดีที่สุด
‎ทุกสถาบันที่เขาตั้งขึ้นอยู่มาจนทุกวันนี้
‎ที่สิงคโปร์ เรายังใช้มันอยู่ ‎เพราะเราคิดว่ามันมีประสิทธิภาพมาก
‎อย่างที่สิงคโปร์ ‎เรายังใช้ระบบรัฐบาลแบบอังกฤษ
‎ระบบสภาเวสต์มินสเตอร์
‎คงเป็นการแสดงออกทางประชาธิปไตย ‎แบบตะวันตกที่ดีที่สุดที่เคยคิดค้นขึ้น…
‎ที่เคยนำมาใช้…
‎โอเค มันไม่สมบูรณ์แบบหรอก ‎แต่อย่างน้อยเราก็มีทางเลือก ใช่ไหมล่ะ
‎เราเป็นเกย์และชอบปืนได้ด้วย
‎ไม่ใช่มีสองอย่างให้เลือกแบบนี้ตลอดเวลา
‎อย่างที่สิงคโปร์ ‎เรายังใช้ระบบการศึกษาแบบอังกฤษ
‎พอเราเรียนจบมัธยมปลายที่สิงคโปร์ ‎เราก็ทำข้อสอบ
‎มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์โอเลเวล
‎เราทำข้อสอบในสิงคโปร์ ‎แล้วส่งข้อสอบไปมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
‎"เคมบริดจ์ ช่วยบอกเราที ‎เราฉลาดพอที่จะออกจากโรงเรียนมัธยมหรือยัง
‎เราช่างแม่งสิ่งที่คนอื่นคิด
‎คุณคิดยังไง คนอังกฤษ ‎บอกเราซิ เราฉลาดพอไหม"
‎มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์จะให้คะแนนข้อสอบ ‎และส่งไปรษณีย์กลับมา
‎เขาจะบอก "ใช่ คุณฉลาด
‎คุณโคตรโง่เลย ไปตายซะ"
‎สุดยอด
‎แล้วเราก็จะบอกว่า ‎"ขอบคุณนะ คนอังกฤษ ขอบคุณที่บอกเรา"
‎ที่สิงคโปร์ เรายังใช้ระบบไฟฟ้าแบบอังกฤษ
‎ที่สิงคโปร์ เรายังใช้ปลั๊กสามตาแบบอังกฤษ
‎ปลั๊กสามตาแข็งๆ อ้วนๆ
‎ที่มีขาสามขายื่นออกมา
‎คุณเสียบเข้าผนัง มันเอาไม่ออกเลย
‎ไม่ใช่สองง่ามโง่ๆ แบบอเมริกัน
‎ที่เสียบเข้าไปแล้วร่วง ‎ตามน้ำหนักของมันเหมือนจู๋เหี่ยวๆ
‎"ทอมัส เอดิสัน"
‎เปล่าเลย เราใช้ปลั๊กสามตาแน่นๆ
‎ที่พิชิตมาครึ่งโลกด้วยวิศวกรรมที่ดีเลิศนี้
‎เราเสียบเข้าผนัง มันไม่หลุดออกมา
‎คุณเดินสะดุดปลั๊ก ฝาบ้านกลับล้มลงมาทั้งแถบ
‎ที่สิงคโปร์ เรายังดู ‎วัฒนธรรมการแสดงตลกแบบอังกฤษ
‎มันเป็นวัฒนธรรมการแสดงตลกสูงสุด ‎ที่สิงคโปร์ มิสเตอร์บีน
‎ไอ้มิสเตอร์บีนเป็นตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‎ที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มันไม่มี…
‎ที่สิงคโปร์กับมาเลเซีย เขาไม่มีแชปเปล
‎ไม่มีคริส ร็อก ไม่มีไซน์เฟลด์
‎มีมิสเตอร์บีน
‎มิสเตอร์บีนเป็นตลกผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
‎ที่ทำหน้าโง่ๆ
‎ตลกผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎ช่างหมอนั่นเถอะ
‎ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาเอาแฟนของเพื่อนผมนะ
‎แต่ก็นะ ถ้าคุณอยากฟังเรื่องนี้
‎ไปกูเกิลว่าเจมส์ อะแคสเตอร์ บนเว็บวิมีโอ
‎เขาเป็นเพื่อนผมและเป็นตลก ‎เขาเล่าเรื่องนั้นอย่างเปิดเผย
‎จริงๆ มันไม่ใช่เรื่องของผมที่จะเอามาเล่าหรอก
‎เพราะฉะนั้นผมขอแทรกเดี่ยวของเขา ‎ในเดี่ยวของผมนิดนึงแล้วกัน
‎แต่ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่
‎"เอากับมิสเตอร์บีนจะเป็นยังไงนะ"
‎และผมก็พูดไม่ได้แน่ชัด
‎แต่ผมนึกภาพว่ามันจะเป็นอะไรแบบนี้
‎ซึ่งนั่นไม่ใช่เหตุผลที่ผมเกลียดอังกฤษนะ
‎ผมเกลียดอังกฤษ ‎เพราะตอนผมทำเดี่ยวไมโครโฟนได้สามปี
‎ผมได้รับเชิญไปที่โรงละครโซโหในลอนดอน
‎เพื่อแสดงตลกหนึ่งชั่วโมง
‎ตอนนั้นเป็นเรื่องใหญ่เลย ‎เป็นสถานที่ที่มีเกียรติมาก
‎โรงละครโซโหในลอนดอน
‎เหมือนเป็นศูนย์กลางชุมชนตลกแบบอังกฤษ
‎เป็นด่านตัดสินว่าใครเจ๋ง ใครไม่เจ๋ง
‎ในสถาบันตลกแบบอังกฤษ
‎และการได้รับเชิญไปที่นั่นมันเจ๋งมาก ‎ยิ่งมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยแล้ว
‎ซึ่งเหมือนว่าการแสดงเป็นภาษาอังกฤษ ‎ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไม่มีค่าอะไรเลย
‎นอกจากมีคนขาวมาให้การรับรอง ‎และนี่เป็นการรับรองสูงสุดแล้ว
‎มันแบบ "ให้ตาย คนอังกฤษขอให้คุณแสดงตลก
‎เป็นภาษาอังกฤษให้คนที่คิดค้นภาษาขึ้นมางั้นเหรอ
‎มันทำอะไรไม่ได้ คุณต้องไป ‎ไปเลย ประเทศแม่เรียกหาคุณอยู่"
‎ผมก็บอกว่า "แหงสิ ผมจะไปอยู่แล้ว"
‎ผมตื่นเต้นที่จะได้พิสูจน์ตัวเองบนเวทีนานาชาติ
‎ผมก็เลยรวบรวมเรื่องทั้งหมดที่มี
‎เอามาปะติดปะต่อกัน ‎จนเป็นเนื้อเรื่องยาวหนึ่งชั่วโมง
‎เรื่องอะไรก็ตามที่ผมเขียนมาถึงตอนนั้น
‎ผมใส่กระเป๋าเดินทาง ‎และไปลอนดอนเหมือนหมีแพดดิงตัน
‎ใช่ไหม
‎ผมก็ไปถึงและได้แสดงสองสัปดาห์
‎ที่โรงละครโซโหในลอนดอน
‎ครั้งแรกของผมที่ลอนดอน ‎ครั้งแรกที่แสดงที่ลอนดอน
‎ผมจำคืนเปิดการแสดงสองสัปดาห์ของผมได้
‎ผมแสดงไปได้สองในสามของโชว์ ‎ซึ่งการแสดงก็ดำเนินไปด้วยดี
‎อารมณ์คนดูก็เหมือนตอนนี้
‎แบบ "เมื่อไหร่จะจบเนี่ย"
‎และผมก็เล่ามุกเกี่ยวกับการ…
‎มันมาจากการแสดงตลกในช่วงห้านาทีแรก…
‎มันเป็นมุกเกี่ยวกับ
‎การที่พ่อแม่คนเอเชียรักลูกมากกว่าพ่อแม่คนขาว
‎มุกก็จะประมาณว่า
‎"คนชอบถามผมว่าพ่อแม่คิดยังไง ‎เรื่องที่ผมมาทำเดี่ยวไมโครโฟน
‎แต่คุณไม่เคยถามคำถามนั้นกับตลกผิวขาวคนอื่น
‎เพราะคุณรู้ว่าพ่อแม่เขาไม่สนใจลูกหรอก"
‎ผมก็เล่นมุกนั้นที่ลอนดอน
‎บางคนขำ บางคนก็ไม่ขำ
‎เหมือนในห้องนี้
‎แต่มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ
‎เป็นขาขึ้นและขาลงของการแสดงตลก ‎เราทำแบบนั้น
‎เราสร้างมันขึ้นมา แล้วก็โยนทิ้งไป
‎โดยการพูดเรื่องรุนแรง ‎เพื่อทำลายความตึงเครียด
‎ผมทำเป็นแบบนั้นแบบเดียว นั่นคือเรื่องพื้นฐาน
‎ผมก็เล่ามุกนั้น บางคนขำ บางคนไม่ขำ
‎แล้วเราก็พูดเรื่องอื่นต่อไป
‎แต่ก่อนที่ผมจะพูดเรื่องอื่นต่อไป
‎คนแก่ชาวอังกฤษคนนี้
‎นั่งแถวสองของโรงละครโซโห
‎ยืนขึ้นและเริ่มตะโกน
‎ผมไม่อยากบอกเพศคนนี้นะ
‎แต่ให้นึกภาพคนอังกฤษแก่ๆ ‎ที่โวยวายระหว่างการแสดงนะ
‎คุณเห็นเป็นเพศอะไร
‎ก็นั่นแหละ เขายืนขึ้น…
‎และพูดว่า "พ่องตาย พ่อแม่รักฉัน"
‎ผมก็บอก "อะไรนะ" ‎เขาก็พูดว่า "พ่อแม่รักฉันนะเว้ย
‎และเราก็คิดค้นมหาวิทยาลัยขึ้นมา
‎และคิดค้นระบบสภาเวสต์มินสเตอร์ด้วย"
‎แล้วเขาก็เริ่มพล่ามต่อ ‎เหมือนเดี่ยวไมค์ย่อมๆ แบบอารยธรรมตะวันตก
‎ผมบอก "อ้อ ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ ‎มุกนั่นไม่เกี่ยวกับคุณเลย
‎อย่าถือสาเลยนะครับ ‎เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคุณและครอบครัวของคุณ
‎ไม่ว่ายังไง มันเป็นเรื่องของผมกับพ่อแม่ผม ‎และการที่สังคมมองเรา
‎ดังนั้นก็อย่าถือสาหาความกันนะ ‎มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณเลย ขอร้องละ"
‎แต่เขาก็ยังกัดไม่ปล่อยบอกว่า ‎"พ่องตาย พ่อแม่ฉันรักฉัน"
‎แล้วเราก็เถียงกันอยู่สองนาที ‎ว่าพ่อแม่รักเขาหรือเปล่า
‎และผมก็รู้ว่านั่นเป็นอารมณ์แบบไหน
‎ผมรู้ว่าอารมณ์นั่นเพิ่มขึ้น มันคุ้นมาก
‎มันคือคนอังกฤษที่อยู่ในเอเชีย ‎อารมณ์แบบ "ไม่ต้องบอกว่าเราห่วยนะ
‎เราเคยเป็นเจ้าของดินแดนคุณ ‎ใช้ชีวิตแบบไม่มีผลกระทบอะไร
‎เพราะเรามีกลยุทธ์การถอนตัว"
‎แล้วผมก็พูดว่า "จะบอกอะไรให้นะ
‎ตอนนี้เราอยู่กันมาสองในสาม ‎ของการแสดงของผมแล้ว
‎เราเถียงกันเรื่องพ่อแม่รักคุณหรือเปล่า
‎มาสองนาที ซึ่งมันนานมากในการแสดงสด
‎ผมว่าผมทำให้คุณเชื่อไม่ได้ว่าผมเป็นตลกที่ดี
‎คุณอาจต้องออกไปนะ"
‎และเขาก็พูดว่า "ฉันจ่ายสิบปอนด์เข้ามา ‎ฉันไม่ไปไหนหรอกโว้ย"
‎ซึ่งเป็นการแสดงท่าทีในการแสดงตลกที่แปลกมาก
‎ผมก็เลยพูดว่า "งั้น ก็ได้ ‎ผมจะจ่าย 20 ปอนด์ให้คุณออกไป"
‎ผมก็จ่ายจริงๆ
‎แล้วเขาก็ไป
‎และนั่นก็เป็นโมเดลธุรกิจ ‎ของการแสดงตลกที่แย่มากนะจะบอกให้
‎มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก
‎ไม่มีการคืนเงินเด็ดขาด ‎ผมไม่สนใจนะว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น
‎เงินคุณเป็นของผมแล้ว เข้าใจไหม
‎ผมไม่สน คุณถล่มเวทีก็ได้นะถ้าต้องการ
‎ผมก็จะเลิกเร็วขึ้น
‎คุณตัดสินใจเอาว่าอยากให้การแสดงนานแค่ไหน ‎เพราะเงินคุณเป็นของผมแล้ว
‎และเรื่องทั้งหมดนั้นได้เกิดขึ้นจริง ‎เขายืนขึ้นตะโกนใส่ผม
‎ผมจ่ายเขา 20 ปอนด์ แล้วเขาก็ออกไป
‎และนั่นก็ยังไม่ใช่เหตุผลที่ผมเกลียดอังกฤษ
‎ผมมีพ่อแม่ที่หัวโบราณ
‎ผมถูกสอนมาว่าถ้าเกิดเรื่องผิดพลาด ‎ให้โทษตัวเองไปตลอด
‎ผมก็คิด "ได้ ฉันเห็นด้วยกับเรื่องนั้นได้นะ
‎ฉันกดติดตามช่องยูทูบนั่นแล้ว
‎เอาเลย มารับผิดชอบเรื่องส่วนตัวกันหน่อย
‎ฉันต้องเก่งขึ้น ฉันจะเก่งขึ้น ฉันต้องหามุกที่ดีขึ้น
‎ฉันต้องต่อรองกับคนเก่งขึ้น ฉันจะกลับมา
‎ฉันจะกลับมา และจะชนะไอ้เส็งเคร็งพวกนี้ให้ได้
‎ฉันจะกลับมา ‎และจะทำให้พวกอังกฤษปฏิเสธฉันไม่ได้เลย"
‎และในช่วงเวลาสองปีต่อมา ‎ผมคิดมุกที่จะใช้ในการออกทัวร์รอบต่อไป
‎ผมพยายามเล่าให้เป็นสากลขึ้น ‎เล่าเรื่องวงแคบให้น้อยลง
‎ประหลาดมากขึ้น
‎มีแบบนี้มากขึ้น
‎มีตุ๊กตาหมีหรืออะไรก็ตามที่ผมคิดว่าเขาอยากได้
‎แสดงตามใจคนดู
‎และสองปีต่อมา ‎ผมก็ได้รับเชิญให้กลับไปที่โรงละครโซโห
‎ให้แสดงอีกสองสัปดาห์ ‎และผมก็กระตือรือร้นจะไปมาก
‎ผมคิด "เอาสิวะ" ตื่นเต้นที่จะไป ‎ผมเหมือนร็อกกี้หลังฉายภาพตอนซ้อมเร็วๆ แล้ว
‎"นายฆ่าเพื่อนผิวสีของฉัน ‎ฉันมาฆ่านายแล้วตอนนี้ มาลุยเลย"
‎ผมเปรียบเปรยได้แย่ ‎แต่เข้าใจนะว่าผมพยายามจะสื่ออะไร
‎แล้วผมก็ได้รับเชิญกลับไป
‎ผมจำคืนเปิดของการแสดงสองสัปดาห์ ‎ครั้งที่สองของผมที่โรงละครโซโหได้
‎ผมแสดงไปสามในสี่ของโชว์แล้ว ‎และผมก็เล่ามุกเกี่ยวกับ…
‎และจำไว้นะว่าสิ่งที่ผมกำลังจะบอกคุณ
‎คือมุกจากคนที่อายุน้อยกว่ามาก ‎และเป็นตลกที่ชั่วโมงบินน้อยกว่าเยอะ
‎นะครับ ดังนั้นถ้ามันจะช่วยให้คุณเข้าใจเรื่องนี้
‎ให้มองสิ่งที่ผมกำลังจะพูด ‎ว่าอยู่ในเครื่องหมายคำพูด
‎นะครับ ที่จริงผมไม่ได้กำลังเล่ามุกนี้ในตอนนี้นะ
‎ผมกำลังยกคำพูดของตลกอีกคน ‎ที่เคยเล่ามุกนี้ที่ลอนดอนในปี 2012
‎บังเอิญว่าตลกคนนั้นคือตัวผม โอเคนะ
‎อีกอย่างตอนนั้นผมเด็กกว่านี้มาก ‎และประสบการณ์น้อย
‎และตอนนั้นคนดูของผมก็อายุน้อยกว่ามาก
‎มันไม่ใช่คนดูที่หย่าแล้ว ‎หรือต้องจ้างพี่เลี้ยงเด็กแบบนี้ นะครับ
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎คนดูของผมแก่ไปกับผมอย่างน่าตกใจ
‎ผมก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน ‎แต่เราก็อยู่นี่แล้ว
‎ก็พยายามสนุกให้เต็มที่แล้วกัน
‎มองสิ่งที่ผมกำลังจะพูดผ่านภาพนั้น
‎ตลกเด็ก คนดูเด็ก โอเคนะ
‎หรือไม่ก็มารุมแบนผมได้เลย ผมไม่สนใจอีกแล้ว
‎ผมก็เล่ามุกเกี่ยวกับ…
‎มันเริ่มต้นด้วย
‎ตอนอยู่โรงเรียนมัธยมปลาย ‎ผมอยู่ใกล้สาวๆ แล้วทำตัวไม่ถูก
‎ถ้าผมปิ๊งสาวแล้วเธอไม่ชอบผมกลับทันที
‎ผมถือเป็นสัญญาณว่า ‎ผมต้องพยายามให้มากขึ้นเพื่อชนะใจเธอ
‎ผมก็เลยแสดงความจริงใจต่อเธอ ‎โดยการซื้อดอกไม้ให้เธอ
‎ซื้อช็อกโกแลตให้ ผมจะเอาให้เธอในห้องเรียน
‎ผมวาดการ์ตูนที่เราได้คบกันตอนจบ
‎เป็นเรื่องที่น่าอับอายขายขี้หน้า
‎ที่ผมยังกรีดร้องอยู่บนเตียง 17 ปีต่อมา ‎เวลาที่นึกถึงมัน
‎ก็เหมือนผู้ชายส่วนใหญ่ในวัยนั้น ‎ผมควบคุมอารมณ์ไม่เป็น
‎และพวกผู้ชายก็โง่เป็นพื้นฐานอยู่แล้ว
‎แล้วคุณก็เพิ่มฮอร์โมนเข้าไป ‎มันก็โง่บรมโง่เลย
‎คุณเริ่มจะลงเหวไปเหมือนที่ผู้ชายส่วนใหญ่เป็น
‎ซึ่งก็คือคุณพยายามจะวิเคราะห์ ‎วิธีทำให้ผู้หญิงชอบคุณ
‎คุณเริ่มพยายามแจกแจงออกมาเหมือนวิชาเลข
‎แล้วก็บอกว่า ‎"เอาละ นายต้องเป็นผู้ชายแบดบอย
‎ผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายแสนดี" นู่นนี่นั่น
‎ผมใช้เวลานานมาก ‎กว่าจะรู้ความลับเกี่ยวกับผู้หญิง
‎ซึ่งก็คือถ้าคุณชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ‎แต่เธอไม่ชอบคุณกลับ
‎สิ่งที่ต้องจำไว้เลยก็คือ ‎ผู้หญิงไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณ
‎มันเป็นแบบนั้น ผู้หญิงไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณ
‎- ใช่ ‎- ใช่ พวกผู้ชายก็ยังไม่จบอีก
‎ผู้ชายบางคนยังไม่จบนะ บอกว่า ‎"ใช่ แต่ฉันซื้อดอกไม้ให้เธอนะ
‎ทำไมเธอไม่อยากอึ๊บกับฉันล่ะ"
‎เพราะเธอไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณไงเล่า
‎"ใช่ แต่ฉันเอาเวลาสุดสัปดาห์ ‎ไปซ่อมคอมพ์ให้เธอนะ
‎ทำไมเธอไม่อยากอมนกเขาฉันล่ะ"
‎เพราะเธอไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณไงล่ะ ‎จำใส่กะโหลกไว้
‎ผู้หญิงไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณ ‎ไม่ว่าคุณทำอะไรก็ตาม
‎อะไรก็ตามที่คุณทำ คุณเลือกเอง
‎อย่าโยนให้เธอ นั่นเรื่องของคุณ เข้าใจไหม
‎ผู้หญิงไม่ใช่ตู้หยอดเหรียญ ‎ที่คุณจะหยอดน้ำใจเข้าไปจนกว่าเซ็กซ์หล่นลงมา
‎โอเคไหม พวกเธอไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณ
‎ผู้หญิงไม่เหมือนบัตรสะสมแต้มกาแฟ
‎ที่คุณแสตมป์ครบสิบครั้งแล้วจะได้เอานะ
‎พวกเธอไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณ จำใส่กะโหลกไว้
‎พวกเธอไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณ
‎ทุกอย่างที่คุณทำ คุณเลือกทำเอง ‎เป็นเรื่องของคุณ คิดดูเอาเอง
‎ดังนั้นถ้าคุณเป็นผู้ชายไปชอบผู้หญิง
‎แต่เธอไม่ชอบคุณกลับนะครับ
‎และจำไว้ว่าผมยังอยู่ในเครื่องหมายคำพูดนะ
‎คุณเอาพลังงานทั้งหมด ‎ที่คุณเสียไปกับเรื่องนอกกาย
‎อย่างการซื้อดอกไม้และช็อกโกแลต ‎และการวาดการ์ตูน…
‎คุณเลิกทำไปเลย
‎แล้วนำพลังงานนั้นกลับเข้ามาสู่ภายใน ‎จดจ่อที่ตัวเอง
‎พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นในทุกวัน ‎นั่นคือเป้าหมายของคุณ
‎วันนี้ทำให้ตัวเองดีขึ้นกว่าที่เป็นเมื่อวาน
‎แม้จะแค่ 0.5 เปอร์เซ็นต์ก็ตาม
‎และสิ่งที่ได้มาเล็กๆ น้อยๆ นี้จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎และในการเป็นผู้ชาย ‎คุณค่าของคุณจะเพิ่มขึ้นเมื่อแก่ตัว
‎และการเป็นผู้หญิง ‎คุณค่าของพวกเธอจะลดลงเมื่อแก่ตัว
‎และเมื่อเส้นนั้นยาวกว่าเส้นนั้น ‎และวายเท่ากับเอ็มเอกซ์บวกซี
‎คุณจะได้ทุกอย่างคืนหมด
‎คุณเดินหมากระยะยาว ‎และรอให้เรื่องบ้าพวกนี้จบลง
‎เพราะเวลาอยู่ข้างคุณ
‎ก็นั่นแหละครับ ผมเล่ามุกนั้น
‎ก็มีบางคนขำ บางคนไม่ขำ
‎เหมือนในห้องนี้
‎แต่มันก็เป็นแบบนั้นนะ ‎นั่นคือขาขึ้นขาลงของการแสดงตลก
‎ไม่รู้จะทำยังไงได้อีก
‎เราสร้างมันขึ้นมา แล้วก็โยนทิ้งไป
‎ผมไม่รู้ว่าทำยังไงได้อีก
‎ผมก็เล่ามุกนั้นและยังไปไม่ถึงมุกเด็ดด้วยซ้ำ
‎ผมได้เล่าถึงแค่ต้นๆ มุก
‎และในการแสดงสองสัปดาห์ครั้งที่สองของผม
‎ที่โรงละครโซโหในลอนดอน ในคืนเปิด
‎แสดงไปได้สามในสี่ของโชว์แล้ว ผมเล่าถึง
‎"ตอนเรียนม.ปลาย ‎ผมอยู่ใกล้สาวๆ แล้วทำตัวไม่ถูก
‎ถ้าผมปิ๊งสาวแล้วเธอไม่ชอบผมกลับทันที
‎ผมถือเป็นสัญญาณว่า ‎ผมต้องพยายามให้มากขึ้นเพื่อชนะใจเธอ
‎ผมก็เลยซื้อดอกไม้ให้ ซื้อช็อกโกแลตให้
‎ผมวาดการ์ตูนที่เราได้คบกันตอนจบ ‎เพียงเพื่อจะแสดงความจริงใจ"
‎และพอถึงจุดนี้
‎คนอังกฤษอายุไม่มากคนนี้ ที่นั่งตรงที่เดียวกัน
‎กับชายแก่คนอังกฤษเมื่อสองปีก่อน
‎คนนี้ยืนขึ้นและเริ่มตะโกน
‎และผมไม่อยากบอกเพศคนนี้นะ
‎แต่ลองนึกภาพคนอังกฤษที่อายุไม่มาก ‎โวยวายระหว่างการแสดง
‎ภาพในหัวคุณเห็นเป็นใคร
‎นั่นแหละครับ เธอก็ยืนขึ้น
‎และพูดว่า "ฉันเบื่อพวกผู้ชาย ‎ที่แก้ตัวเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศ
‎สิ่งที่คุณทำคือวัฒนธรรมการข่มขืนที่ไม่จบสิ้น
‎ไม่ต้องอ้างเรื่องฮอร์โมนเลย"
‎ผมก็บอก "อุ๊ย ไม่ใช่นะ
‎นี่ไม่ใช่เรื่องการข่มขืนนะ ‎ผมยืนยันได้เลย นี่ไม่ใช่เรื่องการข่มขืน
‎นี่เป็นเรื่องความรักวัยรุ่น ‎ที่ทำตัวไม่ถูกและไม่มีสิ่งตอบแทน
‎ใช่ และผมก็เข้าข้างคุณนะ ผมเข้าข้างคุณ
‎ผมพูด 50 รอบเลยว่า ‎"ผู้หญิงไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณ"
‎ผมเข้าข้างคุณ คุณต้องปล่อยให้ผมเฉลยมุกก่อน
‎เพราะนี่เป็นการแสดงตลก
‎คุณต้องปล่อยให้ผมเฉลยมุกเรื่องนี้
‎และผมก็มีคำพูดจากเชกสเปียร์ ‎เกี่ยวกับผู้หญิงและตู้หยอดเหรียญ
‎คุณจะต้องชอบแน่ ผมรับปากได้เลย
‎ผมรับปากเลย คุณจะต้องเห็นด้วยกับผมเรื่องนี้แน่
‎แค่ปล่อยให้ผมเฉลยมุกเรื่องนี้ ‎แต่ก็ไม่แน่คุณอาจไม่ชอบตอนจบ
‎แต่มันก็เป็นอย่างนั้น มันเป็นขาขึ้นขาลงของตลก
‎บางเรื่องคุณก็ไม่ชอบ แต่คุณจะชอบทั้งการแสดง
‎ผมยืนยันเลย ผมเข้าข้างคุณ"
‎แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้ผมพูดต่อ
‎เธอกล่าวหาผม ‎เรื่องวัฒนธรรมการข่มขืนที่ไม่จบสิ้นไปเรื่อยๆ
‎สุดท้ายผมเลยพูดว่า "จะบอกให้นะ
‎ตอนนี้เราอยู่กันมาสามในสี่ของการแสดงแล้ว
‎เราเถียงกันเรื่องข่มขืนมาสองนาที
‎ผมว่าผมทำให้คุณเชื่อไม่ได้หรอกว่า ‎ผมไม่ใช่คนเส็งเคร็ง
‎คุณอาจต้องออกไปนะ"
‎และเธอก็พูดว่า "ฉันจ่ายสิบปอนด์เข้ามา ‎ฉันไม่ไปไหนหรอกโว้ย"
‎เพราะในสองปีค่าตั๋วผมไม่สูงขึ้นเลย
‎ผมก็เลยบอกว่า "งั้นผมจะจ่าย
‎สิบปอนด์ให้คุณออกไป"
‎ผมก็จ่ายจริงๆ
‎แล้วเธอก็ไป
‎นี่ไง ผู้หญิงถึงได้ค่าจ้างต่อชั่วโมงน้อยกว่าผู้ชาย
‎เพราะพวกเธอหาผลประโยชน์ไม่เป็น
‎ในการต่อรองทางธุรกิจ…
‎ถ้าผมเป็นคนนิสัยไม่ดี ผมก็จะพูดแบบนั้น
‎แต่ผมเปล่า ‎เพราะฉะนั้นที่แน่ๆ ผมไม่ได้พูดแบบนั้น
‎นั่นเป็นเรื่องที่แย่มากแม้จะแค่คิด ‎พูดออกมายิ่งแย่ใหญ่
‎ใครจะทำแบบนั้นวะ
‎แต่ก็เป็นแบบนั้นแหละ ‎มันเป็นขาขึ้นขาลงของตลก
‎เราสร้างมันขึ้นมา แล้วก็โยนทิ้งไป
‎ไม่รู้ว่าทำไมมันได้ผล มันก็ได้ผลนะ ‎ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงโอเค
‎อาจเป็นเพราะเราทุกคนใช้เวลาและอยู่ด้วยกัน
‎ใช้ช่วงเวลาด้วยกัน ‎เลยเข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
‎มันอาจไม่โอเคก็ได้
‎ไม่รู้สิ
‎ผมไม่มีหน้าที่มาสอนให้คุณเล่นตลกด้วย
‎ถ้าคุณอยากรู้ว่าเล่นยังไง ก็ไปเดี่ยวไมค์สั้นๆ ดู
‎ทำคืนละหลายครั้งสักสิบปี แล้วมาบอกผม
‎ถ้าคิดว่างานนี้ไม่มีความเป็นศิลปะ
‎ถ้าคิดว่าเป็นแค่การพูดเรื่องน่ารังเกียจ
‎หรือไม่พูดเรื่องน่ารังเกียจเลย ‎ก็ไปทำซะ แล้วมาบอกผม
‎และนั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ผมเกลียดอังกฤษ
‎ผมเกลียดอังกฤษเพียงเพราะ ‎ความคิดของพวกเขาที่มีต่อตลก
‎เจ้ายศเจ้าอย่างเหลือเกิน
‎ผมชอบแสดงตลกที่อเมริกา
‎มันคือที่สุดแล้ว สนุกมาก ‎แสดงตลกที่อเมริกาสนุกมาก
‎- เจ๋งที่สุดแล้ว ‎- ใช่
‎มันคือที่สุด
‎จริงๆ นะ สมเหตุสมผลแล้วที่ตลกถูกคิดค้นขึ้นที่นี่
‎แน่นอนละที่พวกคุณคิดค้นสิ่งนี้ขึ้นมา มันบ้าใช่ไหม
‎มันมีจิตวิญญาณที่แท้จริงของการสร้างสรรค์สิ่งใหม่
‎มันเป็นพลังงานเดียวกัน ‎ที่ให้คุณสร้างสรรค์มาถึงจุด
‎- ที่คุณมีไอโฟน 13 แม็กซ์โปร ‎- ใช่
‎รุ่น 12 ดีไหม 12 ก็สุดยอด ‎แต่ช่างมัน เดินหน้าต่อเรื่อยๆ
‎เหอะน่า เราใส่เลนส์เข้าไปได้อีก
‎มันยังมีพื้นที่อีก เหอะน่า
‎มันเป็นพลังงานเดียวกับที่ทำให้คุณสร้าง
‎วัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอที่มหัศจรรย์ภายในไม่ถึงปี…
‎สุดยอด
‎มันได้ผล แต่ก็ไม่ยอมฉีดกัน
‎นั่นคือความเป็นอเมริกันที่สุดแล้ว
‎อเมริกาจะแบบ
‎"ทั้งโลกกำลังเดือดร้อน ‎เอาทุกอย่างที่เราเคยเรียนรู้มาใช้กันเถอะ
‎พื้นฐานข้อมูลของเราทั้งหมด ‎แหล่งข้อมูลทุกอย่างตามสะดวก
‎ผู้อพยพทุกคนที่เคยจบด็อกเตอร์
‎นักเรียนหมอที่เกิดที่นี่ทุกคน มารวมพลังกัน
‎และสร้างวัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอที่มหัศจรรย์นี้ขึ้นมา ‎ภายในไม่ถึงปี
‎และเราก็ทำสำเร็จและโคตรได้ผลเลย ‎แต่พ่องตาย เราไม่ฉีดมันหรอก
‎พ่องตาย เราไม่ฉีดมันหรอกโว้ย เราไม่ฉีดหรอก
‎นายก็ฉีดสิ เราไม่ฉีด นายฉีดสิ ‎อะไรนะ นายอยากได้เหรอ
‎ฝันเหอะ เราไม่ให้หรอก
‎เอาไปเทลงแม่น้ำดีกว่า
‎ไปดูดเอาจากแม่น้ำแล้วกัน ‎ดูดเลย ดูดนกเขาฉันเลย
‎ช่างแกและช่างเราด้วย
‎อะไรนะ มันได้ผลเหรอ
‎ตายแล้ว มันได้ผลดีจริงๆ ‎ได้ผลถึง 90 เปอร์เซ็นต์
‎ทำให้แบบจำลองทั้งหมดตายไปเลย ‎แต่ก็ช่างแม่งเถอะ
‎เราไม่ฉีดหรอก ช่างแกและช่างเราด้วย"
‎นั่นคือความเป็นอเมริกันที่สุดแล้ว
‎ผมชอบแสดงตลกที่อเมริกา มันคือที่สุดเลย
‎มันคือที่สุด เราทุกคนเข้าใจตลกที่อเมริกา
‎เราเข้าใจลีลาของมัน ใช่ไหม ไม่มากก็น้อย
‎เรามาที่ห้องมืดๆ
‎พาเพื่อนมา เราดื่มกัน
‎อาจจะกินอาหารกัน มีการพูดเปิด
‎มีคนขึ้นมา มีการพูดเปิดสิบนาที
‎มีไอ้บ้าขึ้นมาพูดชั่วโมงกว่า
‎บางมุกเราขำ บางมุกเราก็ไม่ขำ
‎หวังว่าโดยรวมแล้วเราสนุกกัน ‎แล้วเราก็ไสหัวออกจากที่นี่
‎นั่นคือการแสดงตลกในอเมริกา ‎มันสนุก มันง่าย เราเข้าใจ
‎การแสดงตลกที่อังกฤษแตกต่างกันมากเลย ‎การแสดงตลกที่อังกฤษจริงจังมาก
‎จริงจังมาก ‎เขาไม่เรียกมันว่าการแสดงตลกด้วยซ้ำ
‎เขาเรียกมันว่าการแสดงรื่นเริง
‎"อะไรคือการแสดงรื่นเริง ‎อะไรคือการแสดงเดี่ยวชาย เดี่ยวหญิง
‎คุณควรทำให้เราเดี๋ยวขำเดี๋ยวร้องไห้ ‎เดี๋ยวขำเดี๋ยวร้องไห้อีก
‎ที่อังกฤษ เราจะมาดูคุณ
‎มันไม่มีอาหาร ไม่มีเครื่องดื่ม ‎ไม่มีการพูดเปิด ไม่มีเพื่อน
‎มีแค่คุณ หนึ่งชั่วโมง
‎คุณควรพูดให้ตลกล่ะ
‎คุณควรพูดให้ตลกนะ เพื่อน
‎ผมจ่ายค่าที่จอดรถ จ่ายค่าพี่เลี้ยงเด็ก
‎จ่ายค่าเครื่องดื่ม อาหารมื้อค่ำ และจ่ายให้คุณ
‎คุณควรพูดให้ตลกซะดีกว่า"
‎และคนก็มาอารมณ์เสียใส่การแสดงตลก
‎เขาจะแบบ "พ่องตาย ทำให้ฉันขำซิ"
‎คุณก็แบบ "วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ"
‎"วันนี้ฉันจะเป็นยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของแก"
‎เขาก็มาดูคุณ และมีคนมารีวิวคุณด้วยนะ
‎มีคนถูกจ้างให้มารีวิวนักแสดงตลก
‎และเราก็ให้ดาวนักแสดงตลกเหมือนร้านอาหาร
‎เหมือนมิชลินสตาร์ ‎แล้วก็เอามาลงหนังสือพิมพ์ในวันรุ่งขึ้น
‎ข่าวของประเทศ
‎"รอนนี่ เชียงเป็นนักแสดงตลกสองดาว
‎สองดาว
‎พึ่งพาพื้นเพชาติพันธุ์ของเขามากเกินไป
‎ทั้งที่ไม่เล่นมุกเกี่ยวกับคนเอเชียสักมุกเดียว ‎สองดาว"
‎นิช คูมาร์ได้สี่ดาว ให้สี่ดาวกับนิช คูมาร์
‎แจ็ค ไวต์ฮอล ห้าดาว
‎มิสเตอร์บีน
‎สิบดาว
‎สิบดาวสำหรับเทพแห่งการแสดงตลก ‎มิสเตอร์บีนผู้มาเหนือ คืนนั้นเขาปังสุด
‎เขาปังเหนือทุกคนเลย ตอนที่ทำแบบนี้…
‎เขาปังสุดๆ เป็นเดอะโกตเลย
‎โกตคือ "ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล"
‎เดอะโกต แสดงแบบนี้หกตอน
‎เมื่อ 30 ที่แล้ว ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎ใช้ความสามารถ ‎ทลายกำแพงวัฒนธรรมได้โดยไม่ต้องพูด
‎เหมือนเป็นชาร์ลี แชปลินยุคใหม่
‎ไม่มีใครเทียบได้ในการแสดงตลกยุคใหม่
‎ไอ้พวกเยลป์ ทวิตเตอร์ ‎บล็อกเกอร์นักรีวิวไร้การศึกษาพวกนี้
‎ที่ออกความเห็นที่ไม่เหมาะสมและไม่มีใครขอ
‎อินเทอร์เน็ตเปิดทางให้ ‎วัฒนธรรมการแสดงฝีมือสมัครเล่นบ้าบอ
‎ของพวกปัญญาอ่อนให้เจริญก้าวหน้า
‎คนที่มีความเห็นเฮงซวยที่เราไม่มีวันฟัง
‎ในสถานการณ์ที่เป็นมืออาชีพใดๆ
‎เขาจะเริ่มเปิดบัญชีทวิตเตอร์หรือเยลป์
‎แล้วจู่ๆ ทุกคนก็รีบเข้ามาเชื่อความรู้ของเขา
‎มันมาถึงจุดที่เราสอบตกโรงเรียนแพทย์ได้
‎แต่วันต่อมากลายเป็นหมอที่เขียนรีวิว ‎ไม่สมเหตุสมผลเลย
‎ทุกคนรีวิวทุกอย่างเหมือนเป็นผู้เชี่ยวชาญ
‎คนรีวิวการแสดงตลก
‎นึกภาพออกไหม ใครเขารีวิวการแสดงตลกกันวะ
‎ไม่ได้แดกดันนะ ใครรีวิวการแสดงตลก
‎ใครตื่นมาตอนเช้าแล้วบอกว่า
‎"นี่ รู้ไหมว่าวันนี้ฉันจะทำอะไร ‎ด้วยเวลาชีวิตที่มีอย่างจำกัดนี้
‎ฉันจะเลือกสิ่งนี้ ที่สร้างขึ้นจากความสุข
‎ซึ่งมีเจตนาจะกระจายความสุข
‎แล้วฉันก็จะหาข้อบกพร่องให้มากที่สุด
‎เพราะฉันเป็นคนเฮงซวย นั่นคือความเห็นฉัน"
‎แล้วทุกคนก็มาขุดหาจุดที่เจ็บแค้น ให้โกรธ
‎โพสต์ลงอินเทอร์เน็ตพาดหัวให้น่าเย้ายวน
‎โดยหวังว่าจะมีคนมาคลิกและได้เงินสักหน่อย
‎เพราะถ้าคุณมองหาข้อบกพร่อง คุณก็จะเจอมัน
‎คุณก็รู้ ถ้าคุณเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ไหน ‎แล้วมองหาแต่ข้อผิดพลาด
‎เชื่อไหม คุณก็จะเจอแต่ข้อผิดพลาด ใช่ไหม
‎เพราะไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ ‎ไม่มีอะไรที่มนุษย์อย่างเราทำจะสมบูรณ์แบบ
‎ผมมั่นใจว่าคืนนี้ผมไม่ได้สมบูรณ์แบบสำหรับทุกคน
‎มุกค่าจ้างที่ต่างกัน ‎น่าจะเป็นความผิดพลาดทางยุทธวิธี
‎ผมตัดสินผิดว่าห้องนี้มีความเป็นเดโมแครตแค่ไหน
‎แต่ยังไงก็ตาม คุณมองหาข้อบกพร่อง ‎ในทุกอย่างได้ถ้ามองให้ดีพอ
‎คุณหาข้อบกพร่องในโมนาลิซาได้ ‎นั่นหมายความว่าไง
‎แล้วคุณรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับมันล่ะ
‎ชีวิตนี้ไม่เคยขึ้นเวทีเลย ‎แต่พยายามมาสอนผมทำงานของผมเนี่ยนะ
‎มันเหมือนผมไปแผนกคลอดลูกที่โรงพยาบาล
‎และให้คำแนะนำการคลอดลูกกับผู้หญิง
‎ใช่ ไอ้บ้าที่ไหนจะเข้าไปที่แผนกคลอดลูก
‎แล้วมองหาแต่ผู้หญิงที่จะคลอดลูกกันล่ะ
‎และบอกว่า ‎"นี่ ระหว่างคลอด คุณต้องเบ่งให้แรงกว่านะ
‎ดูเหมือนระหว่างคลอด คุณเบ่งไม่แรงพอ
‎ผมว่าคุณพึ่งพาพื้นเพชาติพันธุ์คุณเกินไป
‎ระหว่างคลอด
‎ผ่าคลอดเหรอ ‎นั่นเป็นการคลอดลูกแบบขี้เกียจมาก
‎สองดาว"
‎ไอ้รีวิวเส็งเคร็งพวกนี้
‎ที่พยายามจะหลอกทุกคน ‎ให้คิดว่าเขารู้ดีในเรื่องที่เขาพูด
‎เพราะเขาใช้แป้นพิมพ์เป็น
‎ปริมาณพลังงานที่ใช้สร้างสรรค์อะไรบางอย่าง
‎กับปริมาณพลังงานที่ใช้บ่นตอนนี้
‎อินเทอร์เน็ตได้ทำลายกระบวนการนั้นสุดๆ
‎อย่างทุกเช้าคนจะตื่นขึ้นมาในห้อง
‎เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย ‎ทำงานหลังขดหลังแข็ง
‎พยายามทำบางอย่างให้เกิดขึ้น ‎ไม่ว่าธุรกิจของคุณจะเป็นอะไร
‎ไม่ว่าคุณพยายามจะเริ่มทำธุรกิจ
‎หรือจัดตั้งชุมชน ‎เพื่อการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในด้านที่ดี
‎ช่างเป็นงานที่ไม่น่าชื่นชมเลย
‎เปิดร้านอาหาร
‎ความเสี่ยงในเรื่องนั้น ‎พัฒนาฝีมือการทำอาหารของคุณในฐานะเชฟ
‎ฝึกซ้อมเป็นนักกีฬามืออาชีพ ทำเพลง
‎กราฟิกดีไซน์ ขุดบิตคอยน์
‎ไม่ว่าธุรกิจของคุณคืออะไร ‎ทำให้มันเกิดขึ้นทีละน้อยในทุกเช้า
‎คุณต้องทุ่มเททุกอย่างที่มี พลังงานทั้งหมด
‎เพื่อให้มันเกิดขึ้นสักเล็กน้อย
‎สิ่งที่ใช้ในการวิจารณ์คือท่าทางแบบนี้ ‎ต้องใช้แค่นั้นเอง
‎คุณไม่ต้องใช้กล้ามเนื้อคอด้วยซ้ำ
‎ก่อนที่คุณจะคอมเมนต์ในอินเทอร์เน็ตได้
‎คุณควรจะเอาชีวิตไปทำอะไรสักอย่าง
‎ไปปีนยอดเขาเอเวอเรสต์หรืออะไรแบบนั้น ‎มันควรเป็นการรักษาความปลอดภัยแบบใหม่
‎"คุณคือมนุษย์หรือไม่ ‎คุณเคยปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ไหม
‎โอเค โพสต์รูปมา เอาละ คุณผ่านได้"
‎เพราะคุณจะวิจารณ์ได้ยังไงถ้าไม่เคยสร้าง ‎นั่นคือประเด็นของผม
‎คุณจะมีมุมมองหรือความปรารถนาดีได้ยังไง
‎เมื่อคุณเข้าร่วมวงสนทนา
‎วิจารณ์แบบเว่อร์ๆ มันง่ายมาก มันง่ายจริงๆ
‎วิจารณ์เว่อร์ๆ ทำง่าย ผมทำเป็นอาชีพเลย
‎ง่ายสุดๆ
‎ให้กำลังใจคนนั้นยากกว่าเยอะ ‎ทำอะไรแบบนั้นมันยากกว่า
‎ดังนั้นเราควรทำแบบนั้น เมื่อเราเห็นคนอื่น
‎ทำเรื่องที่ดีในชุมชน ทำเรื่องที่ดีให้ตัวเอง
‎เราควรสนับสนุนพวกเขามากกว่านี้
‎มากกว่าการบ่นเรื่องอื่นๆ
‎เราบ่นได้มากพอๆ ‎กับการช่วยเหลือคนอื่นนั่นแหละ
‎เหมือนตอนผมเดินอยู่บนถนนเวสต์โฟร์ธ ‎ที่แมนแฮตตันในนิวยอร์กซิตี
‎ไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น ไม่ดูโทรศัพท์
‎ให้ความสนใจโลกรอบตัวผมในช่วงโรคระบาด
‎อยากไปสูดอากาศบริสุทธิ์ เพลิดเพลินยามค่ำคืน
‎ผมกำลังเดินตามถนนที่แมนแฮตตัน มองไปรอบๆ
‎แล้วผู้หญิงคนนี้ก็เดินเข้ามาหาผมจากไหนก็ไม่รู้
‎จับคอผมแล้วก็เริ่มบีบคอ
‎ผมก็เลยเหวี่ยงเธอออก แล้วเธอก็ตั้งท่าสู้
‎ผมมองเธอ แล้วก็เดินหนีไป
‎และนั่นคือปฏิสัมพันธ์แบบปกติในนิวยอร์ก
‎ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
‎ตลอดเวลาเราไม่ได้ส่งเสียงด้วยซ้ำ
‎เราไม่ได้รีวิวกันและกัน ‎เพราะเราต่างก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เราต่างก็รู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นยังไง
‎ผมมองเธอ แล้วคิดว่า
‎"อ๋อ คุณเป็นคนบ้า
‎เหมือนทุกคนในอินเทอร์เน็ตนั่นแหละ ‎เอาละ ไว้เจอกันนะ คนบ้า"
‎ผมไม่ยุ่งด้วยและเดินจากไป
‎แล้วเธอก็มองผม และคิดว่า
‎"นี่ไม่ใช่ผู้ชายจะที่ต่อยผู้หญิงข้างถนน
‎เจอกันนะ พวก"
‎แล้วเราก็เดินไปคนละทาง เรื่องก็จบแค่นั้น
‎และผมยังนับถือผู้หญิงคนนั้น
‎มากกว่าไอ้เยลป์ ทวิตเตอร์ ‎บล็อกเกอร์นักรีวิวห่าเหวพวกนี้อีก
‎เพราะเธอเป็นทุกข์กับอะไรสักอย่างในชีวิต
‎เธอลุกขึ้นมาทำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับมัน
‎เธอไม่ได้แค่นั่งอยู่หลังแป้นพิมพ์ ‎ใช้ลูกกระโปกทวีตข้อความ
‎วิจารณ์งานสร้างสรรค์ของคนอื่น ‎โดยไม่ได้ทำอะไรเป็นของตัวเองเลย
‎เหมือนพวกปรสิตกัดกินเจ้าของร่าง
‎ไม่ เธอไม่ชอบคนเอเชีย ‎เธอต้องการก่ออาชญากรรมเพราะความเกลียด
‎ผมนับถือเรื่องนั้นได้
‎นั่นคือการทำงานเชิงรุก
‎พวกคุณยอดเยี่ยมมาก ขอบคุณที่รับฟัง
‎ไว้เจอกันนะครับ ‎ขอบคุณนิวยอร์กซิตี ขอบคุณครับ
‎(รอนนี่ เชียง ‎ทัวร์หวังรวย)
‎(บัตรหมด ‎ต้องแสดงหลักฐานการฉีดวัคซีน)
‎(บีคอน ‎รอนนี่ เชียง)
‎(คืนนี้ ‎ขายหมดเกลี้ยง)
‎คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย