Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
ÇİN MAHALLESİ'NDEN GÜZELİ YOK
İşte karşınızda,
eşi benzeri olmayan: Ronny Chieng!
Evet!
Başardık.
Irkçılığı çözdük. Teşekkürler.
Geldiğiniz için teşekkürler.
New York'lular, bu gece geldiğiniz için sağ olun.
Salgın sırasında ölmediğiniz için teşekkürler.
Hayatta kaldığınız için teşekkürler.
Siz olmadan komedi yapamazdık.
Denedik.
Ortalık podcast'ten geçilmiyor.
2021 yılında liseye başlayanların
kendilerini ifade edecek yeri gerçekten internette bulduklarını
düşünüyorum.
Facebook'ta kanıt isteyen tüm bu lanet aptallar.
Onlara hayat kurtaran bilgiler vermeye çalışıyorsun.
"İşte bazı hayat kurtaran bilgiler" gibi.
"Bunun kanıtı nerede? Kanıtı nerede?"
Tüm o lanet vasat öğrenciler,
temel okuduğunu anlama becerilerinden yoksunlar
ve doktora düzeyinde kanıt istiyorlar,
viroloji üzerine.
Onları tatmin edecek ne gösterebilirsin?
Onlara gösterdiğin hangi kanıt bir ihtimal şöyle dedirtir:
"Tanrım. Çok teşekkürler…
bu kanıtı gösterdiğin için.
Daha önce bu bilimsel teori dikkatimi çekmemiş
ama şimdi dipnotları dahil bu akademik hakemli makalenin
tüm sayfalarını okudum
ve hafta sonunu makalede referans verilen kaynaklara LexisNexis'ten bakarak geçirdim
ve her şey doğru görünüyor
ve iyi yönde değiştiğimi hissediyorum.
Yani, benim daha iyi bir insan olmam için zaman harcadığınız için çok teşekkürler."
Bu lanet moronlar.
Onlar lanet moronlar. Öyleler.
Her şeyi anlama ve eleştirel düşünme becerilerine sahip olmayı isteme duygusunu
takdir ediyorum.
Ama bu noktaya gelmeniz için gereken önceki bilgi miktarına bakınca,
"bilme" işine girmek için biraz geç.
Hayatınızın bu aşamasında, daha çok "kapa çeneni ve dinle" işinde olmalısınız,
çünkü çok bilgi var.
Kaçırdığınız çok fazla bilgi var.
Çok fazla dersi astınız, değil mi?
Siz tüm sömestr çalışmayıp
sonra sınavda ortaya çıkanlar gibisiniz
ve şöyle diyorsunuz: "Hiçbirinin bir anlamı yok!
Matematik gerçek değil!"
Çok şey var… bu sanki bir köpeğe kuantum fiziğini anlatmaya çalışmak gibi.
Bu artık sizi aşıyor. Sadece sizden bekleneni yapın. Tamam mı?
Şu anda yaşadığımız olağanüstü teknolojik bir çağ.
Bu boktan korona virüs salgını 2020 Mart'ında patladıktan sonra üç ayda,
virüsün genomunu çözdüler.
Evet, onu çözdüler.
Şöyleydiler, "Hey millet, bakın, onu bulduk.
Düşmanı bulduk.
Bakın, onu tam burada bulduk.
Bakın, A-A-A-A, B-B-B-B-B-B, G-G-G-G-G-G,
A-A-A-A, D-D-D-D-D, A-A-A, C-C-C-C-C, T."
Bunun Facebook'ta kanıt isteyen aptallara gösterildiğini
hayal edebiliyor musunuz?
"Kanıt nerede?" diyenlere.
"İşte burada. Onu bulduk.
Proteinlerin ve amino asitlerin birebir dizilimini bulduk."
"Bu saçmalık da ne?
Ah, evet, tamam. Genomu 'çözdünüz.'
Ah, evet, genomu 'çözdüğünüze' inanmamızı bekliyorsunuz,
bu boktan Kelime Oyunu harflerine benzeyen şeye.
Evet, ben de genomları çözebilirim. Herkes genomları çözebilir.
Tüm gün klavyemde genomları çözerken izle beni."
Tüm bu lanet vasat öğrenciler,
tüm okul hayatları boyunca sınıfın arkasında oturanlar.
Onlar sınıfın arkasındaydılar.
Arka sırada kalın.
Bir podcast başlatmanın nasıl olduğunu anladınız diye
salgın sırasında sınıfın önüne gelmeyin.
O vasat ağzınla ait olduğun lanet arka sırada kal.
Akademik olarak kendini kanıtlayacak her türlü fırsatın vardı
ve başarısız oldun ya da en iyi ihtimalle her konuda ortalama biriydin.
Ne bok yemeye herhangi bir konuda seni dinleyelim ki?
Bırak inekler başı çeksin.
Evet.
Evet. İnekler bu yüzden vardır.
Etrafınızdaki her şey o lanet inekler tarafından yapıldı.
Onların işi bu.
İnekler kafalarına olabildiğince çok ham bilgiyi koyup,
bunu akıllarında evirip çevirip
en yüksek başarı olasılığına doğru kusmak için buradalar.
Tamam mı? Ve evet, bazen işin içine ediyorlar çünkü bu bir olasılık işi.
Tamam mı? Bu bir normal dağılım eğrisi.
Sıfırın standart sapmasını alamazsınız.
Bu temel merkezî sınır teoremi, tamam mı?
Yani, okula gitmeyen bu adamları seviyorum,
kendilerini otomatikman sokak üniversitesinden mezun sayıyorlar.
Şöyledir, "Hey, bu otomatik değil.
Hem aptal hem de sokak aptalı olabilirsin.
Bu da bir olasılık."
Hayatım boyunca birkaç ülkede yaşama şansım oldu.
Malezya'da doğdum ve büyüdüm,
Singapur'da yetiştim, Avusturalya'da yaklaşık on yıl yaşadım
şimdi Amerika'da yaşıyorum.
Sonuncu için tezahürat yapabilirsiniz.
Ya da yapmayın, sorun değil.
-Evet! -Biraz gecikti. Kaçırdın.
Ama çaban için seni takdir ediyorum.
Birkaç yerde yaşadım diyordum, tamam mı?
Hafta sonu kaçamağı gibi değil.
Bu yerlerde yaklaşık on yıl kadar yaşadım. Tamam mı?
Ve kişisel deneyimime dayanarak size şunu söyleyeyim, pekâlâ,
her yerde ırkçı insanlar var.
Tamam mı? Her ülkenin kendi ırkçı, korkunç insanları var.
Onları gördüm. Onlar çok fenalar.
Bu bahsedilecek çok açık bir konu. Söylemeye gerek yok sanırdım.
Belli ki, Amerika için bunu ne kadar söylesek az,
herkes konuyu başka bir yöne çekmekle kafayı bozmuş.
Korkunç bir duruma dikkat çekmeye çalışıyorsun,
misal, "Hey, bu durum berbat."
Ve birileri çıkıp "Onun berbat olduğunu mu düşünüyorsun? Peki bu insanlar?
Peki bu hödüklerin yaptığına ne demeli? Bu aşağılıkların yaptığına?
"Evet, elbette.
Elbette. Her ırkın kendi ırkçı, korkunç insanları var" dersin.
Problem şu ki bir ırkın en kötü % 10'unu diğerinin en iyi % 10'uyla
karşılaştırıp duruyoruz.
Değil mi? Bu açıkça bir hata.
Çünkü yapmamız gereken
her ırkın en kötü % 10'unu alıp
onları karşılaştırmamızdır.
Böylece hangisinin en kötü ırk olduğunu anlayabiliriz.
Böylece sonunda bu soruya bir cevap bulup ırkçılığı çözebiliriz.
Çünkü o zaman bir uzlaşma olabilir.
Değil mi? Şöyle olabiliriz, "Hey, bak. Bu ırk en kötüsü."
Ve o ırk etrafına iyice bakıp "Evet, en kötüsü biziz.
Kahretsin" diyebilir.
Böylece iyileşme olabilir.
Değil mi? Ama elmaları elmalarla karşılaştırmalıyız.
Karşılaştırmalarla bir yere varamayız.
P-değerleri çok yüksek.
Aslında, ne diyeceğim? Boşverin, şimdi yapalım.
Evet, hemen şimdi yapalım.
En kötü ırkı şimdi bulalım.
-Tamam mı? Var mısınız? -Evet!
Pekâlâ. Tamam. Güzel.
Üçe kadar sayınca, en kötü olduğunu düşündüğünüz ırkı söylemenizi istiyorum.
Oldu mu? Tamam mı? Hayır. Dert etmeyin. Hep birlikte yapacağız.
Ben de katılacağım. Elbette ben de katılacağım.
Tamam mı? Üzülmeyin, bu bir komedi gösterisi. Güvendeyiz.
Şu an için telefonlarınızı kaldırmanızı rica ediyoruz.
Bunu dışarı haykırma zamanı.
Bu kadar. Duygularınızı bastırıp dışarıya patlamayın.
Bırakın çıksın. Şeytanlar şimdi çıksın, tamam mı? Oldu mu?
Net olmanız bile gerekmez. Tamam mı? Bir renk söyleyin yeter.
Tamam mı?
Millet, hepimiz cevabın ne olacağını biliyoruz.
Hadi ama. Burada kimi kandırıyoruz? Tamam mı?
Tamam, üç dediğimde, en kötü ırk. Tamam? Bir…
Bunu yapıyoruz,
katılın ya da katılmayın.
İnanmasanız da,
bir şey söyleyebilirsiniz.
Yaratıcı bir egzersiz gibi.
Bırakın çıksın. Anlaşılmaz kelimeler okumak gibi. Bırak.
Pekâlâ? Tamam, üç deyince.
En kötü ırk, üç deyince, tamam mı?
Tamam, bir. En kötü ırk. İki.
Üç.
Bir şey söylediyseniz, ırkınızın en kötü % 10'usunuz.
Bu çok mide bulandırıcı.
Bir grup lanet ırkçı New York City'de gösterime gelmiş
ve şakanın özünü kaçırmışlar.
Ben de sizi tüm ülkede ifşa edeceğim,
her komedi gösterisinde yapıyorum.
Bu şakadaki sorun şu ki,
konuya daha hızlı gelemiyorum, çünkü siz lanet barbarların
aptalca bir şey söyleyip New York City'de ırk isyanları başlatmasını önlemem lazım.
Ama ne diyeceğim? Boşverin. Reklama ihtiyacım var.
Basına ihtiyacım var. Yapın.
Yapın. Irk isyanını başlatın.
Bu salonda, şimdi yapın ve suçu bana atın.
Beni suçlayın, etiketleyin.
Beni kavga videosunda etiketleyin.
Beni suçlayın. Beni karalayın.
Beni karalayın.
Zenci demenizi benim söylediğimi yazın Twitter'a.
Yapın. Karalayın beni.
Karalayın beni.
Beni gerçekten karalayabilme becerisine sahip olduğunuzu düşünüyorsanız,
evinizde iç çamaşırlarınızla otururken aptal telefonunuzla yapın.
Karalayın beni.
Üç ülkeyi ücretsiz sağlık hizmeti ve silahsız terk ettim.
Amerika'ya 2015 yılında, ölmeye hazırken taşındım.
Amerika'yı Yeniden Büyük Yap aptalları, Asyalı nefreti, kontrolsüz Covid-19 varken
Twitter ahalisinin beni korkutacağını mı sandınız?
Yapın. Karalayın beni.
Ne yapacaksınız? Beni karalayacaksınız ve ben de milli kahraman olduğum
Malezya'ya geri dönmek zorunda mı kalacağım?
Döviz kuru da benim için oldukça avantajlıyken mi?
Ah, hayır! Nasıl hayatta kalacağım?
Yapın.
Bu cehennemden beni kurtarın.
Yapın. Annem şu anda Singapur'da yaşıyor.
Annemi iki yıldır görmedim.
Beni karalayın da annemi göreyim.
Aktörlük işleri almaya devam ediyorum. Beni karalayın da annemi göreyim.
Herkes The Daily Show'dayım diye,
dünyayı kurtaracağımı sanıyor.
Yok, dünyayı kurtarmak için burada değilim.
Saçma sapan şeyler anlatıp para kazanıp ikilemek için buradayım! Bu kadar.
Bu kadar. Evet.
Herkes sürekli konumumu kullanmamı söylüyor.
"Ronnie, konumunu kullan.
Tamam mı? Belli bir konumdasın, bunu kullan.
Konumunu kullan Ronny. Konumun var. Kullan onu.
Asyalı nefreti ile ilgili konuşmak için konumunu kullan. Kullan onu."
Asya nefretinden bahsetmek için gerekli beceriler bütünü bu değil, tamam mı?
Asyalılara karşı nefret suçlarını komik gösterecek bir fikirle gelirseniz,
lütfen yapın, bununla ilgili espri yapın.
Özel programınızı bununla bitirin. Bu kapak olsun.
Herkes konumumu kullanmamı söylüyor.
"Ronny, farkındalığı yaygınlaştırmak için konumunu kullan.
Yaygınlaştır, aşı farkındalığını yaygınlaştır.
Ronny, aşı farkındalığını yaygınlaştırmak için konumunu kullanmazsan,
aşı karşıtlarının aşı olmayabileceğini
ve ölebileceklerini biliyor musun?
Neyi kaçırıyorum?
Kesinlikle hiçbir şey yapmazsam
insanlığı bir iki nesilde daha iyi
yapabileceğimi mi söylüyorsun?
Yani, kamu faydası-çaba oranı grafiğine bakarsak oldukça pozitif.
Bu eğride verimliliği ölçersek, gelinen şu noktada,
insanlara aşıdan bahsetmem toplumsal bir sorumsuzluk olacaktır.
Tamam mı? Sadece matematiğe göre konuşursak.
Hayal edebiliyor musunuz? Bu Amerika tarihinde bir ilk.
Amerika'ya gelmek için tereddüte yer olmazdı.
Bu Amerika'nın sahip olduğu uluslararası bir prestij seviyesidir.
Amerika'ya gelmek bir rüyaydı.
Dünyanın neresinden olursanız olun…
Asya ülkelerinden, Afrika ülkelerinden, beyaz insanların ülkelerinden…
sosyoekonomik durumunuz ne olursa olsun.
Zengin bir beyaz Avusturalyalı olabilirdiniz.
Şanslısınız, voli vurmuşsunuz ve birisi size ABD yeşil kartı verdiyse,
bunu hemen kabul ederdiniz.
O zaman bile, yine de giderdiniz.
Neden gitmeyesiniz? Neden Amerika'ya gitmeyesiniz?
Neden gitmeyesiniz?
Elbette giderdiniz. Neden gitmeyesiniz?
Ve Amerika tarihinde ilk defa, şu soru soruluyor:
Neden gidesiniz?
Singapur'daki annem,
salgın zirve yaptığında, bana gerçekten Amerika'ya
dönmemem için yalvardı.
Şöyleydi: "Gitme. Ronny, geri dönme.
Lütfen Amerika'ya geri dönme.
Oraya dönüp ne yapacaksın?
Ülkenin yarısı aklını kaybetmiş,
virüs kontrolden çıkmış,
büyük şehirler gerçekten yanıyor.
Oraya dönüp ne yapacaksın? Neden?"
Ve anneme şunu demek zorunda kaldım: "Anne, anlamıyorsun.
Tamam mı? Ben oradayken gördüğüm şeyi görmüyorsun,
bu ülkenin en yüksek ideallerini,
tüm kusurlarına rağmen Amerika,
hâlâ 12 dolara New York'ta
bel altı şakalar yapabildiğin bir ülke.
Anlıyor musun?
Bu beceriler bütünü Singapur'da değersiz.
Singapur'da tüm gün bel altı şaka yapıyordum.
Hiçbir zaman bir şey olmadı.
Burada, Marvel filmlerinde oynuyoruz.
Beni duydun mu? Marvel filmi dedim!
Evet!
Tüm kaosa değer!
Evet, annem şu anda Singapur'da yaşıyor.
Amerikalılara Singapur'u anlatmak çok zor.
Herhangi başka bir ülkeyi de Amerikalılara anlatmak zor.
Çünkü Amerikalıların gezegendeki başka bir yer için
hiç bilgi ya da deneyimi yok, değil mi?
Bu da gayet makul,
çünkü Singapur'da Amerika'yla ilgili bildiğimiz her şeyi,
bir sürü Amerikan televizyon programını izleyerek büyüdüğümüzden
öğrendik ve bu şekilde ülkenin kültürel dokusuyla ilgili
sığ da olsa kabaca fikir sahibi olduk.
Ama en azından…
misal Seinfeld dizisini izleyerek biliyorduk. "Ah, Seinfeld New York'ta.
New York'ta Yahudiler var.
New York'ta stand-up komedisi var.
Ne de arzulanacak bir şey. Çılgınca. Bu ne?
Bir mikrofona konuşuyorsun ve insanlar sana para mı ödüyor?
Bu Amerika'da bir iş."
Grey's Anatomy'nin Seattle'da geçtiğini biliyorduk.
Seattle'da hastanelerde sevişen bir sürü insan.
Belki bu yüzden Amerika sağlık sistemi bu kadar kötü.
Çünkü insanlar hastanelerde sevişmeyi bırakmayacaklar.
RoboCop'un Detroit'te geçtiğini biliyorduk.
Detroit'te bazı sorunlar var.
Ama kimse Singapur televizyonunu izlemiyor değil mi?
Kimse de Amerika'nın dışında ne olduğunu bilmiyor,
çünkü başka birinin programlarını izlemiyorsunuz.
Bu yüzden ne zaman Amerikalı arkadaşlarıma başka bir ülkeden bahsetsem,
onlar bir ara Snapple meyve suyu kapaklarının arkasında okudukları bir şeyi
ortaya atarlar,
onu size geri kusarlar
ve tüm medeniyet tarihinizi, bu bir şekilde yarı hatırlanan,
beyin sapının gerilerinde kalmış, üzerine düşünülmemiş gerçekle boyamaya çalışırlar.
Onu olabildiğince çabuk şekilde buradan buraya hareket ettirebilirler.
Tükür gitsin.
Amerikalı arkadaşlarıma Singapur'da büyüdüğümü söyleyince,
hep şöyle derler: "Singapur mu? Singapur'da mı büyüdün?
Singapur'da insanları sopayla dövüyorlar, değil mi?
Mesela, Singapur'da yere sakız atarsan,
arkandan hemen biri koşuyor
ve kıçından seni sopalıyor. Değil mi?"
Ben de şöyleyim…
"Evet.
Yani, sakın o boku yemeyin.
Nedir bu, bir çeşit içten gelen ihtiyaç mı,
başka insanların ülkelerine gidip yere sakız atmak?
Eğer öyleyse, lütfen Singapur'a gitmeyin
çünkü o lanet suratınıza sopayla vuracaklar."
Bazı Amerikalılar da bundan çılgına dönüyor.
Yetişkin bir insanın şerefsiz olduğu için kıçından sopalanması
düşüncesi,
onlara inanılmaz geliyor.
Komik olan şu, herhangi bir Amerikalıya özellikle New Yorklu'ya
evlerine gelen bir misafir yere sakızını atsa
ne yaparlar diye sorun.
"Onları ölesiyle döverdik" diyeceklerdir.
Ben de, "Evet, biz de Singapur'da bunu yapıyoruz.
Biz sadece kıç tekmeleme hizmetini devletten alıyoruz.
Bu ilgili herkes için daha düşük maliyetli bir ceza oluyor.
Bu yüzden vergilerimizi ödüyoruz."
Evet.
Kadınlar doğum kontrol hapı için yeteri kadar takdir edilmiyor.
Öyle, dostum. Teşekkürler, kadınlar, bunun için.
Şimdi bile, salonun yarısı şöyle diyor, "Neden bahsediyorsun?"
Hapı aldığınız için sağ olun, kimse bunun için sizi takdir etmiyor.
Erkekler çabayı pek anlayamıyor,
hapı almaya devam etmek lanet bir askerî disiplin gerektiriyor.
Bazen farklı saat dilimlerinde.
Alarmlar farklı saatlerde çalmaya başlıyor.
Değil mi? 3.00'te, 17.00'de.
Sizi uyandırıp bu şeyi 30 dakika içinde almanız gerektiğini hatırlatıyor,
yoksa kazara bir insan hayatı yaratabilirsiniz.
Zeus gibi.
Erkeklerin hiç fikri yok.
Bir de erkekler,
eczaneye elinizi kolunuzu sallayarak girip
Tic Tac alır gibi hapı almıyorsunuz.
Sanki çıkışta sakızın yanında duruyor gibi.
"Limon aromalı mı istersiniz?"
Sonra bir Olimpiyat döngüsü boyunca rahatsın.
Hayır. Reçete aldığınızı farz ederek,
aylar içinde üç farklı tür hapı denemeniz gerekiyor ki
sizde en az sıkıntıya yol açanı bulun.
Gerçekten kendinize klinik testler yapıyorsunuz,
Covid-19 aşısını bulmaya çalışıyor gibi.
En sevdiğiniz aroma sizde en az depresyona neden olacak olan.
Erkeklerin hiç fikri yok.
Evet.
Erkekler için bir hap olsaydı bile,
bir erkeğe hapla ilgili güvenemezdiniz.
Salak bir erkek şöyle dese: "Hey, dert etme.
Hap kullanıyorum."
yüzüne gülerdiniz.
Şöyle derdiniz: "Hapı takip etmenin imkânı yok.
En azından, bunu doğru yapıyor olmanın imkânı yok,
bu kadar karmaşık bir şeyi.
Her gün duş aldığına bile güvenmiyorum.
Yani, ya kondom tak ya da o penisi uzak tut, yoksa bu iş olmayacak."
Hap kullanırken dikkat etmeniz gereken değişkenler,
ki böylece işi berbat etmeyesiniz,
misal takip etmeniz gereken dış etmenler,
hapı boşa harcamamak için ne yediğiniz gibi.
Bu arada, bunlar hakkında yeterli bilgim bile yok.
Kadınlara işlerini öğretmeye çalışmıyorum.
Neden bahsettiğimi bilmiyorum! Gösteriden sonra google'layın.
Tek bildiğim laf arasında karımın söyledikleri, tamam mı?
Ama belli ki ishalseniz…
İshal hapın etkisini yok edebilir.
Bu doğru. Şu anda salonda korkulu anlar yaşanıyor.
Çünkü ishal, bebek olmasına yol açar.
Çünkü, belli ki, ishalseniz,
hap doğrudan vücudunuzdan geçebilir,
vücudunuz hormonları özümsemeden önce.
Yani, ishal hapın etkisini yok edebilir.
Bu bebek sahibi olmanın en boktan yolu.
Tamam mı? Şu anda bu salonda kaç tane…
ishal bebeği var?
Hiç bilemeyeceğiz.
Bilemeyeceğiz çünkü bilemezsiniz,
öncelikle, bebeğinizin ishalden olup olmadığını.
Nasıl bilebilirsiniz? Bu genel bir bilgi değil.
Aslında, deneyimime göre ishal, bebek olmasını
engeller, yani bu mantığa aykırı.
İkincisi, bunu yapmaya gücünüz yettiyse…
ve ishalin bebeğinizin olmasına yol açtığından eminseniz, yani, doğrudan,
neden bu bilgiyi yayasınız ki?
Neden birine bunu söyleyesiniz?
En az da kendi çocuğunuza.
Misal, çocuğunuz soruyor: "Hey baba, bebekler nasıl oluyor?"
Yani…
bir kadın ve bir erkek aşık olur,
kadın bozuk istiridye yer,
kıçından çirkin şeyler çıkar,
sen tanrının bir lütfusun, demek istediğim şey bu."
Bu salonun politik olarak hangi yönde olduğunu merak ediyorum.
Siz solcu musunuz sağcı mı? Her ikisi için de şakalarım var.
Netflix gösterisinin bu aşamasında,
aşağı doğru inen iki kutu olmak istiyorum.
Macera Tüneli oyun kitabı gibi.
Siyasi spektrumun hangi tarafında olduğunuzu seçebilirsiniz.
Değil mi? Sonra ne seçerseniz seçin,
ikisi de aynı yere geliyor.
Bunu yapacak teknoloji var sanırım.
İşe yaramaz bir grafik.
Bu, ülke için bir metafor.
Şöyle düşündüğünüzü biliyorum: "Ronny, siyaset konuşmayı bırak, lütfen.
Siyasetten konuşup duruyorsun. Bu çok stresli.
Bu akşam bunun için gelmedik, bir defacık giyinip kuşandık,
siyaset konuşmak için çıkıp gelmedik.
Konuyu değiştir. Bu bizi çok rahatsız ediyor.
Lütfen, siyaset dinlemek isteseydik, Twitter'a girerdik.
Bunun yeri değil."
Sizi duyuyorum ve katılıyorum.
Ben çok Brexit yanlısıyım.
Sadece sonuna kadar dinleyin, tamam mı?
Brexit'i seviyorum
çünkü Birleşik Krallık'tan nefret ediyorum ve Brexit'in ülkeyi yok etmesini umuyorum.
Evet.
Bu ırkçı değil çünkü Birleşik Krallık bir ırk değil.
Bir zamanlar İngiltere'yi severdim. Bir zamanlar severdim.
Amerikalılar için İngiltere "Birleşik Krallık" demek.
Benim gibi eski bir Britanya sömürgesinde büyüdüyseniz…
Singapur, Malezya, Avusturalya…
Britanyalıları yere göğe sığdıramazdık.
Mükemmel olduklarını düşünürdük.
Teknik olarak, Amerika da eski bir Britanya sömürgesi
ama siz kendinizden çok eminsiniz ve Birleşik Krallığın bir parçası değilsiniz,
anlıyorum. Benim gibi gerçek bir Britanya sömürgesinden geliyorsanız,
İngilizlerin bir bok olduğunu sanırdık.
Şöyleydik: "Tanrım, inanılmazlar."
Yaptıkları her şeyde en iyiydiler.
Kurdukları her kurum bugüne kadar ayakta kaldı.
Singapur'da verimli olduğunu düşündüğümüz için hâlâ kullanıyoruz.
Singapur'da hâlâ Britanya hükümet sistemini kullanıyoruz:
Westminster parlamenter sistemi.
muhtemelen Batı demokrasisinin bugüne kadar bulunmuş ve uygulanmış…
en iyi ifade biçimi…
Muhteşem değil ama en azından seçenekler var, değil mi?
Gay olup silahları sevebilirsin.
Her zaman bu ikili saçmalık yok.
Misal Singapur'da hâlâ Britanya eğitim sistemini kullanıyoruz.
Singapur'da liseyi bırakırsan, sınava giriyorsun,
Cambridge Üniversitesi temel eğitim sertifikası ortalama düzey.
Bunu Singapur'da yapıyoruz. Sınavı Cambridge Üniversitesi'ne gönderiyoruz.
"Cambridge, liseyi bırakmak için yeteri kadar zeki miyiz, lütfen?
Başkaları ne düşünürse düşünsün.
Ne düşünüyorsunuz? Britanyalılar, söyleyin, yeterince zeki miyiz?"
Cambridge Üniversitesi sınavı değerlendirip geri gönderir.
Şöyledirler: "Evet, zekisin.
Sen lanet bir aptalsın. Lanet olsun sana."
Evet!
Biz de: "Sağ olun, Britanyalılar. Söylediğiniz için sağ olun."
Singapur'da, hâlâ Britanya elektrik sistemini kullanıyoruz.
Singapur'da hâlâ üç uçlu fiş kullanıyoruz,
o üç uçlu, sert, kalın fiş
o dışarı çıkan üç sert uçlu.
Duvara sokarsın, bir daha çıkaramazsın.
Evet, aptal Amerikan iki uçlusu değil.
Onu sokarsın ve kendi ağırlığından pörsük alet gibi dışarı çıkar, değil mi?
"Thomas Edison."
Yok, dostum. Biz o üç uçlu, sert Britanya fişini kullanıyoruz.
Dünyanın yarısını bu emperyal mühendislikle fethettiler, değil mi?
Duvara takıyorsun, hiç çıkmıyor.
Takılıp düşüyorsun, tüm duvar aşağı iniyor.
Singapur'da hâlâ Britanya komedi kültürünü izliyoruz.
Singapur'daki hâkim komedi kültürü budur, Mr. Bean.
Mr. Lanet Olası Bean, Güneydoğu Asya'nın en büyük komedyenidir.
Güneydoğu Asya'da, hiç…
Singapur ve Malezya'da hiç Dave Chappelle,
Chris Rock, Seinfeld yok.
Sadece Mr. Bean.
Mr. Bean tüm zamanların en büyük komedyeniydi,
aptal lanet suratıyla.
En büyük komedyen.
Lanet olsun o adama.
Neyse. Arkadaşımın sevgilisiyle yatmasından bahsetmiyorum bile.
Ama, eğer o hikâyeyi duymak isterseniz,
Vimeo'da James Acaster'ı aratın.
O benim arkadaşım ve bir komedyen ve bu hikâyeyi çok açık şekilde anlatıyor.
Bu hikâyeyi benim anlatmamam lazım,
yani onun gösterisinden benimkinde bahsedeyim ki reklam olsun.
Ama ne düşündüğünüzü biliyorum.
"Mr. Bean'le sevişmek nasıl bir şeydir?"
Kesin bir şey söyleyemem
ama sanırım şöyle bir şey olmalı.
Bu İngiltere'den nefret etmemin sebebi bile değil.
İngiltere'den nefret ediyorum çünkü üç yıldır stand-up komedisi işindeyken,
Londra'daki Soho Tiyatrosu'na davet edildim,
bir saatlik bir komedi gösterisi için.
O zamanlar büyük olaydı. Oldukça prestijli bir yer.
Londra Soho Tiyatrosu,
Britanya komedi topluluğunun merkezi gibidir.
Neyin iyi neyin kötü olduğuna karar veren kapıcıdır,
Britanyalı komedi seçkinleri içinde.
Oraya davet edilmek çok havalıydı, hele Güneydoğu Asya'dan geliyorsan,
Güneydoğu Asya'da İngilizce yaptığın hiçbir şeyin değeri yoktur,
beyaz insanlar desteklemiyorsa ve bu üst düzey bir destekti.
Şöyle bir şeydi: "Tanrım, dili icat eden İngilizler senden İngilizce
komedi yapmanı mı istiyorlar?
Bu iş senden çıkmış. Gitmelisin. Git, anavatan seni çağırıyor."
Ben: "Evet. Elbette gideceğim."
Uluslararası sahnede kendimi kanıtlamak için heyecanlıydım,
ben de elimdeki tüm malzemeyi bir araya getirdim.
O ana kadar ne yazmışsam, onları zar zor bir saatlik
bir şey hâline getirdim.
Bavuluma koydum ve Paddington Ayısı gibi Londra'ya gittim.
Tamam mı?
Oraya gittim ve iki haftalık bir gösterim olacak
Londra Soho Tiyatrosu'nda.
Londra'ya ilk defa gitmişim, orada ilk defa gösterim var.
İki haftalık gösterimin açılış gecesini hatırlıyorum.
Gösterinin üçte ikisine gelmişim ve gösteri iyi gidiyordu.
Enerji neredeyse şu anki gibiydi.
Saçmalıyorum, "Bu nereye gidiyor?"
Ve şöyle bir şaka yaptım…
gösterinin ilk beş dakikasında…
şaka, Asyalı ailelerin
çocuklarını beyaz ailelere göre daha çok sevdiğiyle ilgiliydi.
Yani şaka şunun gibi bir şeydi:
İnsanlar hep ailemin stand-up komedisi yapmamla ilgili ne düşündüğünü soruyor
ama bunu diğer beyaz komedyenlere sormazsınız
çünkü ailelerinin bununla ilgilenmediğini bilirsiniz."
Ve bu şakayı Londra'da yaptım
ve bazıları güldü, bazıları gülmedi,
tıpkı bu salondaki gibi.
Ama doğrusu bu, sonuçta.
Bu komedinin cilvesi, değil mi? Yaptığımız şey bu.
Önce kurarsın sonra aniden altüst edersin,
gerilimi azaltmak için şok edici bir şey söyleyerek.
Benim bildiğim tek yol bu. Bu başlangıç seviyesi.
Ben de biraz öyle yaptım. Bazıları güldü, bazıları gülmedi.
Sonra sıradaki konuya atladık, tamam mı?
Ama oraya geçmeden önce,
yaşlı bir İngiliz,
Soho Tiyatrosu'nun ikinci sırasında oturuyor,
ayağa kalktı ve bağırıp çağırmaya başladı.
Bu kişinin cinsiyetini söylemek istemiyorum.
Sadece gösteri sırasında sızlanıp duran yaşlı bir İngiliz hayal edin,
hangi cinsiyet gözünüzde canlandı? Tamam mı?
Neyse bu adam ayağa kalktı…
ve şöyle dedi: "Yürü git, benim ailem beni severdi!"
Ben de, "Ne?" Ve o, "Ailem beni severdi, dostum.
Biz üniversiteyi icat ettik,
Westminster parlamenter sistemini icat ettik."
Sanki Batı medeniyetinin amatör komedyeni gbi devam etti, tamam mı?
Ben de, "Ah, hayır. Hayır, bayım. Bu şakanın sizle pek bir ilgisi yoktu.
Kişisel algılamayın. Siz ve aileniz hakkında değildi.
Aksine, ben ve ailem ve toplumun bizi nasıl gördüğüyle ilgili.
Kişisel algılamayın. Bunun sizinle hiç ilgisi yoktu. Lütfen."
Ama o vazgeçmedi ve şöyle dedi: "Yürü git, ailem beni severdi."
Ve iki dakika boyunca ailesinin onu sevip sevmediğiyle ilgili tartıştık.
Ve bu enerjinin ne olduğunu biliyordum.
Büyürken bu enerjiyi hissettim. Çok aşinayım.
Asya'da yaşayan bir İngiliz. "Batırdığımızı söyleme,
sizin bölgeniz bizimdi, sonuçlarına katlanmadan yaşarız
çünkü bizim çıkış stratejimiz var" enerjisi.
Ben de şöyle dedim: "Biliyor musun, dostum?
Gösterimin üçte ikisine geldik.
İki dakikadır ailenin seni sevip
sevmediğini tartışıyoruz, bu canlı bir gösteride sonsuzluk gibidir.
İyi bir komedyen olduğuma seni ikna edeceğimi sanmıyorum.
Belki de gitmelisin."
Ve o şöyle dedi: "Buraya gelmek için 10£ verdim. Hiçbir yere gitmiyorum."
Bir komedi gösterisinde takınılacak oldukça olağan dışı bir tutum.
Ben de şöyle dedim: "Peki, tamam, gitmen için sana 20£ vereceğim."
Ve yaptım.
Ve o da gitti.
Bu arada, bu komedi için berbat bir iş modeli.
Bir daha asla yapmam.
Bir daha asla geri ödeme yapmam. Bu akşam ne olduğu umurumda değil.
Paranız çoktan benim. Anlıyor musunuz?
Bana ne. İsterseniz sahneyi birbirine katın.
Erkenden eve gideceğim, tamam mı?
Gösterinin ne kadar süreceğine siz karar verirsiniz, çünkü paranız çoktan benim.
Bunların hepsi gerçekten oldu. Ayağa kalktı, bana bağırdı,
ona 20£ ödedim ve gitti.
Bu İngiltere'den nefret etmemin sebebi bile değil.
Muhafazakar ebeveynlerim var.
Bir şey kötü giderse, sonsuza kadar kendimi suçlamayı öğrettiler.
Ve ben de: "Tamam, buna katılıyorum.
O Youtube kanalına abone oldum.
Hadi. Biraz kişisel sorumluluk alalım.
Daha iyi olmalıyım. Daha iyi olacağım. Daha iyi şakalar yapmalıyım.
İnsanlarla uğraşırken daha iyi olacağım. Geri döneceğim.
Geri dönüp bu pisliklerin beğenisini kazanacağım.
Geri döneceğim ve Britanyalılar için inkâr edilemez olacağım."
Sonraki iki yıl boyunca, yeni bir saatlik komedim üzerine çalıştım, tamam mı?
Daha evrensel, daha az mahalli ve daha eğlenceli
olması için uğraştım, tamam mı?
Biraz daha şundan.
Mr. Bean gibi ayıcıkla veya neyle isterlerse onunla.
Siz mutlu olun yeter.
Ve iki yıl sonra, tekrar Soho Tiyatrosu'na davet edildim,
iki haftalık bir gösteri için ve gitmek için sabırsızlanıyordum.
Ben: "Evet." Gitmek için sabırsızlandım. Montaj sonrası Rocky gibi, tamam mı?
"Siyahi arkadaşımı öldürdün. Şimdi ben seni öldüreceğim. Yapalım gitsin."
Mukayesede kötüyümdür ama demek istediğimi anladınız.
Ve tekrar davet edildim.
Soho Tiyatrosu'nda ikinci iki haftalık gösterimin açılış gecesini hatırlıyorum.
Gösterinin dörtte üçüne gelmişim ve şu şakayı yaptım…
Anlatacağım şaka hakkında şunu unutmayın,
bu şakayı çok daha genç ve deneyimsiz bir komedyen yapıyor.
Tamam mı? Bunu anladıysanız,
söyleyeceklerimi tırnak içinde görün.
Tamam mı? Aslında bu şakayı şu anda yapmıyorum.
Bu şakayı Londra'da 2012 yılında yapan başka bir komedyeni alıntılıyorum.
Sadece bu diğer komedyen ben oluyorum. Tamam mı?
Bir de, çok daha genç ve deneyimsizdim
ve o zamanlar izleyicim de çok daha gençti, tamam mı?
Bu boşanmış, bebek bakıcısı tutan kalabalık değildi, tamam mı?
Ne olduğunu bilmiyorum.
İzleyicim benimle birlikte korkunç yaşlandı.
Bunu ben de açıklayamıyorum ama durum bu,
yani olabildiğince çok eğlenelim.
Söyleyeceklerime o çerçeveden bakın.
Daha genç bir komedyen ve seyirci, tamam?
Veya gelin beni karalayın, artık umurumda değil.
Yani şu şakayı yaptım…
Şöyle başlıyordu:
Lisedeyken, kızların yanında sahiden tuhaflaşıyordum.
Bir kızdan hoşlandıysam ve o kız da hemen benden hoşlanmazsa,
bunu sevgisini kazanmak için daha çok uğraşmalıyım şeklinde algılıyor,
yani samimiyetimi ona çiçek alarak göstermeye çalışıyordum.
Ona çikolata alıp sınıfta verirdim.
Sonunda birlikte olduğumuz karikatürler çizerdim, tamam mı?
Oldukça utanç verici şeyler,
17 yıl sonra yatakta hâlâ çığlık atarak uyanıyorum, tamam mı?
O yaştaki bir çok çocuk gibi, duygularımı nasıl kontrol edeceğimi bilmiyordum,
erkekler zaten temelde aptallar, değil mi?
Buna bir de hormonları ekleyin. Aptal kare aptal.
Birçok erkeğin indiği o spiralden aşağı inmeye başlarsın,
kızların seni sevmesini nasıl sağlarsın, analiz etmeye çalışırsın.
Matematik gibi parçalarına ayırmayı denersin.
Ve şöylesindir, "Tamam, kötü çocuk olman lazım.
İyi çocukları sevmiyorlar." Falan filan.
Ve kadınlar hakkındaki sırrı çözmem çok uzun sürdü,
bir kızdan hoşlanıyorsan ama o senden hoşlanmıyorsa,
hatırlaman gereken tek şey kadınların sana hiçbir şey borçlu olmadığı.
Bu kadar. Kadınlar sana hiçbir şey borçlu değil.
-Evet! -Evet, erkekler konuyu saptırıyor.
Bazı erkekler konudan sapıyor ve şöyleler: "Ama ona çiçek aldım.
Neden benimle yatmak istemiyor?"
Çünkü sana hiçbir şey borçlu değiller.
"Ama tüm hafta sonunu bilgisayarını tamir etmekle geçirdim.
Neden aletimi yalamak istemiyor?
Çünkü size bir şey borçlu değiller. Bunu kafanıza sokun.
Kadınlar size hiçbir şey borçlu değil. Ne yaptığınız önemli değil.
Ne yaparsanız, bu kendi seçiminiz.
Bunu onlara yüklemeyin. Bu sizin sorumluluğunuz, tamam mı?
Kadınlar seks düşene kadar içine nezaket koyduğunuz otomatlar değil.
Tamam mı? Size hiçbir şey borçlu değiller.
Kadınlar kahve kartları değildir,
on kaşe topladığında yatabilirsin gibi, tamam mı?
Size bir şey borçlu değiller. Bunu kafanıza sokun.
Size hiçbir şey borçlu değiller.
Yaptığın her şey senin sorumluluğunda. Bu senin meselen. Kendin çöz.
Yani eğer erkeksen ve bir kızdan hoşlanıyorsan
ama kız senden hoşlanmıyorsa, tamam…
unutmayın, hâlâ tırnak içinde konuşuyorum.
Çiçek, çikolata almak ve kendin karikatür çizmek gibi
dışa harcadığın tüm o enerjiyi al…
Tamam, bunu yapmaktan vazgeç.
Ve o enerjiyi içeri yönlendir. Kendine odaklan.
Her gün daha iyi bir insan olmaya çalış. Hedefin bu.
Bugün dünden daha iyi bir insan ol,
sadece % 0,5 oranında olsa da, tamam mı?
Marjinal fayda birikecek ve toplanacak.
Ve bir erkek olarak değeriniz yaşla birlikte artacak, tamam mı?
Ve kadınların değeri yaşla birlikte düşecek.
Şu çizgi o çizgiyi aşınca ve Y eşittir MX artı C olunca,
karşılığını alacaksın, tamam mı?
Uzun vadeli bir oyun oynuyorsun ve puştlar gidene kadar bekliyorsun.
Çünkü zaman senden yana.
Yani her neyse, bu şakayı yaptım,
ve bazıları güldü, bazıları gülmedi,
tıpkı bu salondaki gibi, tamam mı?
Ama durum buydu, sonuçta. Bu komedinin cilvesi.
Başka nasıl yapılır bilmiyorum.
Önce kurarsın sonra her şeyi altüst edersin.
Başka nasıl yapılır bilmiyorum.
Yani biraz öyle yaptım ve daha can alıcı noktaya gelmemiştim bile.
Şakanın başlangıcından çok uzaktım.
Yani, ikinci iki haftalık gösterimde
Londra'da Soho Tiyatrosu'nda, açılış gecesinde,
gösterinin üçte ikisindeyken, şu kadarını anlatmıştım:
"Lisedeyken, kızların yanında tuhaflaşıyordum.
Bir kızdan hoşlandıysam ve o benden hemen hoşlanmazsa,
bunu sevgisini kazanmak için daha çok uğraşmalıyım şeklinde algılıyor,
ona çiçekler, çikolatalar alıyordum,
samimiyetimi göstermek için birlikte olduğumuz karikatürler çiziyordum."
Kurgunun bu noktasında,
bu genç Britanyalı kişi, iki yıl önce o yaşlı Britanyalı'nın
oturduğu yerde oturuyordu.
O kişi ayağa kalktı ve bağırmaya başladı.
Bu kişinin cinsiyetini açıklamak istemiyorum.
Sadece gösterinin ortasında sızlanıp duran genç bir Britanyalı hayal edin,
kimi görüyorsunuz?
Tamam, neyse, o kadın kalktı
ve şöyle dedi: "Erkeklerin cinsel taciz için bahaneler bulmasından bıktım.
Söylediğiniz tecavüz kültürünü devam ettiriyor.
Hormonlar bahane olamaz."
Ben şöyleydim: "Durun, hayır.
Bu tecavüzle ilgili bir hikâye değil. Söz, bu bir tecavüz hikâyesi değil.
Bu tuhaf, karşılıksız bir ergen aşkının hikâyesi.
Evet, ben de sizden yanayım. Sizden yanayım.
50 kere söyledim, 'Kadınlar size bir şey borçlu değil.'
Sizden yanayım. Sadece şakayı bitirmeme izin vermelisiniz
çünkü bu bir komedi gösterisi.
Şakayı tamamlamama izin vermelisiniz
ve kadınlar ve otomatlar hakkında Shakespeare tarzı bir alıntım var.
Bunu seveceksiniz. Söz.
Yemin ederim, bununla beni destekleyeceksiniz.
Sadece şakayı bitirmeme izin verin. Belki sonunu beğenmeyeceksiniz.
Ama olan bu. Komedinin cilvesi.
Bazı şeyleri sevmezsin ama tüm paketi seveceksiniz.
Size söz, "Sizden yanayım."
Ve o devam etmeme izin vermedi.
Tecavüz kültürünü sürdürmekle beni suçlamaya devam etti.
Sonunda şöyle dedim, "Peki, biliyor musunuz?
Şu anda gösterinin üçte ikisindeyiz.
İki dakikadır tecavüzle ilgili tartışıyoruz.
Rezil bir adam olmadığıma sizi ikna edeceğimi sanmıyorum.
Belki de gitmelisiniz."
Ve o da, "Yani, buraya gelmek için 10£ ödedim, hiçbir yere gitmiyorum."
Çünkü bilet fiyatlarım iki senede artmamıştı.
Ben de şöyle dedim: "Peki, size gitmeniz için
10£'u ödeyeceğim."
Ve öyle yaptım.
O da gitti.
Bu yüzden kadınlar erkeklere göre saat başına daha az kazanıyor.
Çünkü kadınlar iş müzakerelerinde durumları avantaja çevirmeyi
bilmiyorlar…
berbat bir insan olsaydım böyle derdim.
Ama değilim, yani elbette ki, bunu söylemedim.
Bunu sesli söylemeyi bırak, düşünmesi bile korkunç olurdu.
Bunu kim yapar?
Ama olan bu, sonuçta. Bu, komedinin cilvesi.
Önce kurarsın sonra her şeyi altüst edersin.
Neden işe yarıyor bilmiyorum. Ama yarıyor. Neden iyi olduğunu bilmiyorum.
Belki aynı mekân ve zamanı, aynı anı, birlikte kullandığımız için,
ne olduğunu anlıyoruz.
Belki de iyi değildir.
Bilmiyorum.
Size komedinin nasıl yapıldığını öğretmek de benim işim değil, tamam mı?
Nasıl yapıldığını öğrenmek isterseniz,
on sene her gece birkaç kez amatör gösteri yapın ve gelip bana söyleyin.
Bunu için yetenek gerekmediğini düşünüyorsanız,
bunun sadece saldırgan şeyler söylemekten
veya hiç saldırgan şeyler söylememekten ibaret olduğunu düşünüyorsan, git yap.
Bu İngiltere'den nefret etmemin sebebi bile değil.
İngiltere'den komediye karşı takındıkları tavır yüzünden nefret ediyorum.
Bu çok züppece.
Amerika'da komedi yapmayı seviyorum.
En iyisi. Ne keyif. Amerika'da komedi yapmak ne keyif.
-En iyisi. -Evet!
En iyisi.
Öyle. Komedinin burada icat edilmiş olmasının bir anlamı var.
Elbette sizler icat ettiniz. Bu çılgınca, değil mi?
Burada gerçek buluş yapma ruhu var, değil mi?
Bu, sizi iPhone 13 Max Pro'yu icat etme noktasına getiren
-aynı enerji. -Evet!
12 iyi miydi? 12 muhteşem. Ama boşver onu, devam et.
Hadi. Buna daha çok kamera merceği koyabiliriz.
Hâlâ biraz daha yüzey alanı var. Hadi.
Bir yıldan kısa sürede mucizevi mRNA aşısını
bulmanızı sağlayan da aynı enerji…
Evet.
…bu işe yarıyor, sonra aşı olmayı reddediyorlar.
Bu gelmiş geçmiş en Amerikanvari durum.
Amerika şöyle:
"Tüm dünyanın başı belada. Öğrendiğimiz her şeyi kullanalım,
tüm bilgi tabanımızı, elimizdeki tüm kaynakları,
doktorası olan her göçmeni,
her yerli doktora öğrencisini, güçlerimizi birleştirelim
ve bir yıldan kısa sürede bu mucizevi mRNA aşısını yapalım.
Yaptık ve işe yarıyor. Ve yürüyün gidin! Aşı olmayacağız!
Yürüyün gidin! Bu lanet şeyi almayacağız. Aşı olmayacağız.
Siz olun. Biz olmuyoruz. Siz olun. Ne? İstiyor musunuz?
Peki, boşversene. Size vermeyeceğiz.
Nehre atarız daha iyi.
Gidin nehirden emin. Emin. Aletimi em.
Size de bize de lanet olsun.
Ne? İşe yarıyor mu?
Tanrım, çok iyi işliyor. Etkililik oranı % 90 civarında.
Simülasyonundan daha iyi ama boşver o şeyi.
Biz aşı olmayacağız. Size de bize de lanet olsun."
Bu gelmiş geçmiş en Amerikanvari durum.
Amerika'da komedi yapmayı seviyorum. En iyisi, dostum.
En iyisi. Amerika'da hepimiz komediden anlıyoruz.
Ritmini yakalıyoruz, değil mi? Aşağı yukarı.
Karanlık bir salona geliyoruz.
Arkadaşlarımızı getiriyoruz. Bir şey içiyoruz.
Belki bir şeyler yiyoruz. Bir açılış var.
Biri geliyor. Önden biri çıkıp on dakika gösteri yapıyor.
Lanet bir puşt geliyor, bir saatten fazla gösteri yapıyor.
Bazı şakalara gülüyoruz, bazı şakalara pek gülmüyoruz.
Umarım, genel olarak iyi vakit geçiriyoruz ve sonra çıkıp gidiyoruz.
Amerika'da komedi budur. Eğlencelidir. Kolaydır. Anlarız.
İngiltere'de komedi çok farklıdır. İngiltere'de komedi çok ciddidir.
Çok ciddidir. Buna komedi gösterisi bile demezler.
Eğlence gösterisi derler.
"Eğlence gösterin hangisi? Tek adam, tek kadın gösterin hangisi?
Beni güldürüp ağlatsan, yine güldürüp ağlatsan iyi edersin.
İngiltere'de sizi izlemeye geleceğiz
ve ne yiyecek, ne içki, ne ön gösteri, ne arkadaş var.
Sadece sen. Bir saat boyunca.
Bunu yapsan iyi olur.
Bu işi yap, dostum.
Park parası verdim. Bebek bakıcısı tuttum.
İçkilere, akşam yemeğine ve sana para verdim.
Bu işi iyi yap."
Ve insanlar komediye kızgın gelir.
Şöyledirler: "Yürü git. Güldür beni."
Sen de: "Gününüz nasıldı, efendim?"
"Sana ne benim günümden."
Gelirler ve seni izlerler, insanlar gelir ve yorum yapar.
İnsanlar, komedyenleri gelip görmeleri için para alıyor
ve biz komedyenlere yıldız veriyoruz, restoranlar gibi.
Michelin yıldızları gibi ve ertesi gün bunu gazetede yayınlıyoruz.
Ülkeden haberler. Tamam mı?
"Ronny Chieng iki yıldızlı bir komedyendi.
İki yıldız.
Etnik geçmişine çok fazla dayanıyor.
Asyalılar hakkında tek bir şaka yapmamasına rağmen. İki yıldız."
Nish Kumar'ın dört yıldızı var. Nish Kumar'a dört yıldız.
Jack Whitehall, beş yıldız.
Mr. Bean.
On yıldız!
Komedinin kitabını yazan, komedi tanrısı Mr. Bean'e on yıldız.
Şununla ilgili şu hareketi yaptığında oyunu bitirdi…
Komedinin kitabını yazdı. TEKE.
TEKE. "Tek en komedyen erkek."
TEKE. Altı sezon şeyi çekti…
30 yıl önce, en iyisi.
Konuşmadan tüm kültürlere hitap edebilme yeteneği ile
günümüzün Charlie Chaplin'i.
Modern komedide eşi benzeri yok.
Tüm bu lanet olası eğitimsiz Yelp'te, Twitter'da, yorum yapan bloggerlar
kendilerinden talep edilmeyen, yetersiz fikirlerini veriyorlar.
İnternet bu televizyon programlarındaki aptalların başarılı olması için
amatör saati kültürünü yaygınlaştırdı.
Başka profesyonel bir düzlemde hiçbir zaman rezil fikirlerini
dinlemeyeceğimiz insanlar.
Bir Twitter ya da Yelp hesabı açıyorlar
ve aniden herkes onların bilgisine boyun eğmek için yarışıyor.
Tıbbiyeyi başarısızlıktan bitiremeyip
ertesi gün doktorları teftiş etmeye benziyor. Hiçbir anlamı yok.
Herkes her şeyi teftiş ediyor, onlar uzmanmış gibi.
İnsanlar komediyle ilgili yorum yapıyor.
Bunu hayal edebiliyor musunuz? Kim komediyi değerlendirmeye cüret eder?
Gerçekten, kim komediyi değerlendirir?
Biri sabah uyanıyor ve şöyle diyor,
"Merhaba, bugün bu gezegendeki sınırlı zamanımla ne yapacağım biliyor musunuz?
Keyif için yaratılmış bu şeyi alacağım,
mutluluk yayması amaçlanmış bu şeyi
ve olabildiğince çok patlama yaşayacağım.
Çünkü ben lanet bir pisliğim. Fikrim bu."
Herkes sinirlenecek bir zorbalık ararken,
seksi bir başlıkla internete koy,
belki birkaç tıklama al, biraz para kazan.
Çünkü kusur arıyorsan, kusur bulursun.
Bilirsiniz. Herhangi bir duruma hata bulmak için bakıyorsan,
tahmin edin, hata bulacaksındır, değil mi?
Çünkü hiçbir şey mükemmel değildir. Yaptığımız hiçbir şey mükemmel değil.
Bu gece her bir insan için mükemmel olmadığımdan eminim.
Gelir eşitsizliği esprisi muhtemelen taktik bir hataydı.
Salonun ne kadar liberal olduğunu göremedim.
Ama her neyse, ama yeteri kadar bakarsan her şeyde bir kusur bulabilirsin.
Mona Lisa'da kusur bulabilirsin. Bu ne demek?
Bir de bununla ilgili ne biliyorsunuz ki?
Hayatta hiç sahneye çıkmamışsınız, işimi nasıl yapacağımı anlatıyorsunuz.
Bu, hastanede doğum servisine gidip kadınlara
doğumla ilgili tüyo vermeme benziyor.
Evet, nasıl bir pislik doğum servisine gidip
doğum yapan kadın arar?
Ve gidip "Doğururken gerçekten daha çok ıkınman gerekir.
Doğururken yeteri kadar ıkınıyorsun gibi durmuyor.
Doğururken etnik geçmişine fazla dayanıyorsun
bana kalırsa.
Sezaryen mi? Bu çocuk doğurmanın gerçekten tembel bir şekli.
İki yıldız."
Bu lanet yorumcu tipler,
herkesi neden bahsettiklerini bildiklerine inandırmaya çalışıyorlar,
çünkü klavye kullanmayı biliyorlar.
Bir şey yaratmak için harcanan enerji miktarına karşılık
şimdi şikayet etmek için harcanan enerji miktarı,
internet bu süreci tamamen altüst etti, değil mi?
Sanki her sabah, insanlar, tam da bu salonda uyanıyormuş gibi.
Büyük riske giriyorsunuz, çok sıkı çalışıyorsunuz,
bir şeyleri oldurmaya çalışıyorsunuz, neden para kazanıyorsanız,
ister bir iş kurmaya çalışıyor olun,
ister toplumu pozitif siyasi değişimi örgütlemeye çalışıyorsunuz.
Ne nankör bir görev bu.
Bir restoran açmak.
Riskler maliyete dahil edilmiştir. Bir şef olarak mükemmelsiniz.
Profesyonel bir sporcu olmak için eğitim almış. Müzik yapıyor.
Grafik tasarım. Bitcoin üretiyor.
Neden para kazanıyorsanız, her sabah, sadece birazını gerçekleştirin.
Sahip olduğunuz her şeyi koymalısınız, tüm enerjinizi,
sadece birazını gerçekleştirin.
Şimdi tek gereken şu hareketi eleştirmek. İhtiyacımız olan tek şey bu.
Boyun kasına bile ihtiyacınız yok.
Çevrimiçi yorum yapmadan önce,
kendi hayatınız için bir şey yapmalısınız.
Gidin Everest Dağı'na tırmanın. Bu yeni güvenlik testi olmalı.
"Robot musun? Everest Dağı'na tırmandın mı?
Bir fotoğraf koy. Tamam geçebilirsin."
Değil mi? Çünkü bir şey yaratmadan nasıl eleştirebilirsin, meselem bu.
Sohbete başlarken bir bakış açısı ya da iyi niyete sahip olman
nasıl mümkün olabilir, değil mi?
Bir şeylere bok atmak çok kolay. Gerçekten.
Bir şeylere bok atmak çok kolay. Profesyonel olarak bunu yapıyorum.
İnanılmaz kolay.
İnsanları cesaretlendirmek daha zor, bir şeyler yapmak daha zor,
yani toplumda ya da kendileri için
pozitif bir şey yapan birini gördüğümüzde, yapmamız gereken bu.
Daha çok cesaretlendirmeliyiz.
Diğer şeylerden daha çok şikayet etmek yerine, değil mi?
Diğer insanlara yardım ettiğiniz kadar şikayet edebilirsiniz.
Misal, New York'ta Manhattan'da Batı 4. Cadde'de yürüyorum,
kendi işimi düşünüyorum, telefonuma bakmıyorum,
aslında salgın esnasında etrafımdaki dünyaya dikkat ediyorum.
Sadece biraz temiz hava almaya çalışıyorum. Aslında hoş bir gece.
Manhattan'da caddede yürüyorum, etrafıma bakınıyorum,
ve aniden, bu kadın bana doğru yürüyor,
boğazımdan tutuyor ve sıkmaya başlıyor.
Ben de onu kendimden ayırıyorum ve sonra o kavgaya hazırlanıyor.
Ona bakıyorum ve yürüyüp gidiyorum.
Bu, New York'ta normal bir etkileşim gibi.
İkimiz de tek kelime etmedik.
Tüm zaman, tek bir ses bile çıkarmadık.
Birbirimizle ilgili yorum yapmadık, çünkü ikimiz de ne olduğunu biliyorduk.
Bunun ne olduğunu ikimiz de biliyorduk.
Ona baktım ve şöyleydim
"Ah, sen delisin.
Tıpkı internette herkesin olduğu gibi. Tamam. Görüşürüz deli."
Kavgaya girmedim ve uzaklaştım.
Sonra bana baktı ve şöyle gibiydi:
"Bu, sokakta bir kadınla kavga edecek bir adam değil.
Görüşürüz, dostum."
Ve sonra ikimiz de kendi yolumuza gittik. Ve hepsi buydu.
Ve hâlâ o kadına bu lanet
Twitter, Yelp, yorumcu blogger'lardan daha çok saygı duyuyorum.
Çünkü hayatında bir şeyden dolayı mutsuzdu,
kıçını kaldırıp bir şey yaptı.
Klavyenin arkasında oturup, testisleriyle tweet atıp,
kendileri bir şey yapmayıp başkalarının yarattıklarını eleştiren
konak hücreyi yiyen bir takım parazitler gibi değildi.
Hayır, Asyalı insanları sevmiyor. Nefret suçu işlemek istedi.
Buna da saygı duyarım.
Bu proaktif bir durum.
Muhteşemdiniz. Dinlediğiniz için sağ olun.
Sonra görüşürüz. Teşekkürler, New York. Teşekkürler.
RONNY CHIENG ZENGİN OLMA UMUDU TURNESİ
KAPALI GİŞE AŞI KARTI ZORUNLU
BU GECE KAPALI GİŞE
Alt yazı çevirmeni: Bahar Bilgen-Şen