Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TORT SACHERA
Stolica pączków?
-Berlin? -Wiedeń.
Według legendy to Wiedeń.
Ale tam mówią na nie Krapfen.
-Remis. -Decydująca runda.
Ostatnie pytanie?
Ile serc ma ośmiornica?
Jedno, dwa, trzy czy cztery?
-To podchwytliwe pytanie? -Wiem!
-Nie mów. -Trzy.
Lecę. Zgadłaś.
Matze!
-Zajęte! -Matze?
Gdzie moja koszulka z zodiakiem?
Słuchaj, Karl.
Rozmawiałem z Leną. Chce tu zamieszkać.
Już tu mieszka.
Chcemy zrobić następny krok.
Jako para. Tylko we dwoje.
Mam się wynieść?
Tego nie powiedziałem. Ale skoro proponujesz...
Nie da się mieszkać z dziewczyną i z bratem.
-Pora dorosnąć. -Gadasz jak mama.
-Nieprawda. -Prawda.
-Nie wyrzucam cię... -Wyrzucasz. Dla laski z Tindera.
-Mówiłeś, że Tinder służy tylko... -Do seksu?
Łazienka jest wolna.
Jak trafisz na tę jedyną, to nieważne gdzie.
Wziąłem nie ten...
Dzięki.
Powiedz...
Gdybyś do końca życia miał jeść tę samą kiełbasę,
to jaką byś wybrał?
Musiałbym zrobić rozeznanie.
Alergie? Wyznanie? Wolna czy mężatka?
Cóż...
Pytanie o stan cywilny zostawiłabym na deser.
Wybacz.
Parówkę.
-Dzień dobry. -Witam.
Poproszę dwie parówki i currywurst.
Dziękuję.
Jestem zawiedziony.
Nie wybrałaś mojej ulubionej.
Wybacz, przejadły mi się. Mieszkam w Wiedniu, mam potąd parówek.
Karl.
Nini.
Uwielbiam film, który nakręcili w Wiedniu.
Przed wschodem słońca?
Tak.
„Mam szalony pomysł, ale jeśli nie zapytam”...
...„to nigdy sobie nie wybaczę”.
SZEF – PRACA
Masz plany na dziś?
To był mój ostatni przystanek.
Miałam połazić po Prenzlauer Berg i wsiąść w autobus.
To moja dzielnica. Oprowadzić cię?
Dobrze.
Fajna koszulka.
Dzięki.
Wiesz, że w nocy widzimy te same gwiazdy,
co Platon, Goethe i Napoleon?
Żadne słynne kobiety na nie nie patrzyły?
Nefertiti, Maria Curie, Rosa Luxemburg...
Mówię ci. Jeśli nie...
Chyba za wcześnie na ślub.
To mój szef. Miałem być teraz w pracy.
Czym mogę służyć?
Jesteśmy umówieni.
Serio?
Pan i przyszła pani Meier?
Meier to ja. A to przyszły pan Meier.
Troszkę za wcześnie. Pozwolą państwo.
Torty już czekają.
Za naszą przyszłość.
Wiesz, co według Jerry'ego Lewisa jest główną przyczyną rozwodów?
Małżeństwo.
Słynna niemiecka szarmancja.
To zaszczyt doświadczyć jej osobiście.
Pycha. Chcesz spróbować?
Jadam tylko tort Sachera.
Pewnie też go mają.
Ale nie autentyk. Z kawiarni Sachera.
Co roku w urodziny spotykam się tam z tatą
i jemy tort punktualnie o 15.
Serio?
Uświęcona tradycja.
My na urodziny jedliśmy marynowane śledzie.
Wybraliście jakieś motto?
Tak.
Powiesz pani?
Nasz szarmancki astronom.
No tak, może...
Omnia vincit amor.
Oczywiście. Doskonały wybór.
Miłość wszystko zwycięża.
Tak.
Cholera, muszę iść.
-Witam, czym mogę służyć? -Meierowie. Jesteśmy umówieni.
-Zdążysz. -Tak.
Dzięki za pomoc z walizką. I za fajny poranek.
To ja ci dziękuję.
Ostatni dżentelmen w Berlinie.
Też mi dżentelmen. W ostatniej chwili.
Spotkajmy się jeszcze.
-Dasz mi swój numer? -Nie mam zamiaru się przez was spóźnić.
-Jedziemy. -Już.
-Drzwi. -Chwileczkę.
-Zadzwonię. -Zapisz numer.
Dobra.
Hej!
Kup se klej. I zegarek.
Znów cię wcięło. Czemu nie byłeś na zebraniu?
Przepraszam, coś mi wypadło.
Karl, posłuchaj. Łebski z ciebie gość,
ale to nie znaczy, że możesz sobie robić, co chcesz.
Jutro będę na bank.
Oby.
Nie. Tylko nie to!
Matze, jak wpiszesz numer do kontaktów,
a potem ktoś zadzwoni, to numer się zapisze?
-O co chodzi? -Wpisała swój numer, ale przepadł.
Trzeba było zapisać.
Dzięki, nie jestem debilem. Da się odzyskać ten numer?
Spraw sobie lepszą komórkę.
To sprawa miłości i śmierci.
W takim razie zapytam Lenę.
-Lena? -Tak?
Karl wpisał numer, ale ktoś zadzwonił. Znaczy, że przepadł?
Tak jest, przepadł.
-Karl? -Tak!
-Numer przepadł. -Szlag.
Dzień dobry.
-Ostatni autobus do Wiednia? -Dziesięć minut temu.
Następny jest jutro. Przy zakupie biletu teraz
oferujemy 20% zniżki.
Nie potrzebuję biletu.
Ma pani jakiś kontakt z autobusem?
A czemu pan pyta?
Bo coś zgubiłem.
Jest biuro rzeczy zaginionych.
-Chodzi o osobę. -To proszę iść na policję.
Ta osoba jest w autobusie, a ja straciłem jej numer.
-Kierowca... -Steward.
Czy steward może ogłosić, że potrzebuję jej numeru?
To nie sklep, żeby ogłaszać, że ktoś zgubił dziecko.
Ta kobieta w autobusie może być miłością mojego życia.
Jeśli mi pani nie pomoże, już nigdy jej nie zobaczę.
W pani cała moja nadzieja.
Proszę.
-Tak? -Halo, Günther.
Mógłbyś coś ogłosić?
Jasne.
Chwileczkę. Jak ma na imię?
Mini. Nie.
Zaraz.
Nie wie pan?
I to ma być miłość pańskiego życia?
Dopiero się poznaliśmy. Niech powie...
Pan Przed wschodem słońca szuka pani Tort Sachera.
-Günther? -Tak?
Pan Przed wschodem słońca szuka pani Tort Sachera.
Dobra, zaraz ogłoszę.
-Dzięki. -Zobaczymy.
No dobrze.
Zobaczymy.
Proszę o uwagę. Ogłoszenie.
Pan Przemysław Słońce
szuka pani Tori Sacherat.
Pani Tori Sacherat.
I co, znalazłeś ją?
Nawet nie znam jej imienia.
A ona nie wie, co się stało.
Jedzie do Wiednia i czeka na mój telefon.
A jeśli to ta jedyna i drugiej takiej nie spotkam?
Znalazłam samolot.
Dotrzesz do Wiednia o tej samej porze, co autobus.
Tylko się pospiesz.
Dziękuję.
Nini!
Mini!
-Nie atakuj go. -Nie atakuj?
Baci nie lubi, jak się go atakuje.
Baci? To on mnie zaatakował.
-Teraz możesz go atakować. -Daruję sobie.
Baci, chodź.
Nini?
Halo?
Gdzie cię znów wywiało?
Jak w Wiedniu mówią na parówki? A: lyonerki. B: frankfurterki.
C: hamburgery. D: paryżanki.
Pytanie w stylu Karla. Za 100 euro.
Karl, Karl.
To renomowany teleturniej.
Wymyśl coś trudniejszego.
Co tam wyszukałeś?
No proszę.
„Tort Sachera, 1832 rok.
„Książę Metternich chciał podać
„wyjątkowy deser ważnym gościom. Szef kuchni zachorował,
„więc zadanie przypadło 16-letniemu Franzowi Sacherowi.
„Wiele lat później jego syn Eduard udoskonalił przepis
„podczas nauki zawodu, a następnie serwował tort w swoim hotelu”.
-Nieźle. -Ten od szampana?
To nie było na urodziny Metternicha?
-Myślałem, że to zasługa Anny Sacher. -Rozsławiła hotel.
No tak! Punkt 15.00 u Sachera.
Johann Jacob Söhnlein podał Metternichowi musujące wino.
-Możemy pogadać? -Wal.
-Teraz. -Spoko.
Nowe miasto, nowa inspiracja. Zawsze radzisz, by wychodzić poza ramy.
Więc pozwól mi wyjść... stąd.
Gdzie pochowano Beethovena?
Gdzie Freud napisał swoje przełomowe dzieło?
W jakim mieście Orson Welles nakręcił Trzeciego człowieka?
To pytania za 400 euro maks.
No dobra.
Słowo „atakować” w Austrii znaczy: A: atakować. B: dotykać.
C: nie ma takiego słowa. D: atakować i dotykać.
Zgoda.
Niech ci będzie, ale...
Będziesz też robił weryfikację faktów
bez zapłaty za nadgodziny.
I jeśli spóźnisz się choć raz, to pożegnasz się z Wiedniem.
Załatwione.
Miejmy nadzieję.
To proste.
Będę czekał w hotelu codziennie aż do jej urodzin.
Bez sensu.
-Sam chciałeś, bym się wyniósł. -Ale nie do Wiednia. To obłęd.
Masz zerowe szanse, że ją spotkasz.
Rok ma 365 dni. W jednym z nich muszą być jej urodziny.
Pierwszego dnia prawdopodobieństwo wynosi 365 do 1.
A z każdym dniem rośnie.
Powiedzmy, że minie rok i ją spotkasz.
Może się okazać, że to nie ta jedyna albo kogoś ma.
-To strata czasu. -A jeśli to ta jedyna?
Przez 70 lat żałowałbym, że nie poświęciłem jednego roku życia.
To 70 do 1.
Jakie 70 do 1? Szalone kalkulacje.
Dla mnie to romantyczne.
To obłęd i nonsens.
-Taka jest miłość. -Miałaś mnie wspierać.
-Nie zrobiłbyś tego dla mnie? -Nie.
Lena, zaczekaj! To nie tak.
Czym mogę służyć?
Szukam kawiarni Sachera.
Proszę wyjść i skręcić w prawo.
-Dziękuję. -Do usług.
Kolejka jest! Bezczelność.
Nie tak prędko. Dokąd to?
-Przyszedłem na kawę i tort. -Nie tylko pan.
-Ma pan rezerwację? -Nie.
To proszę stanąć w kolejce.
Mogę tylko zerknąć? Może ktoś tu na mnie czeka.
Albo czeka, albo nie. Żadne „może”.
-To ważne. -Każdy tak mówi.
Muszę dbać o prywatność moich gości.
-Proszę... -Schwartz!
Witam szanowną panią. Stolik już czeka.
O co chodzi?
Zjawił się młody człowiek bez rezerwacji i cierpliwości.
Niech usiądzie razem ze mną.
Przyda mi się młode towarzystwo.
Nie woli pani kogoś z większą ogładą?
Sama zdecyduję, co wolę.
Dziękuję, Schwartz.
On chyba nie zechce.
Zechce. Proszę.
Dziękuję.
Einspänner i gazetę.
Służę.
Chwila... Schwartz!
A zamówienie od młodzieńca?
Gdzie twoje maniery?
Co podać?
-Tort Sachera i kawę. -To kawiarnia wiedeńska.
Nie serwujemy zwykłej kawy.
Oferujemy szeroki wybór napojów na bazie kawy.
W takim razie poproszę cappuccino.
Zatem melange.
I cały tort.
Nie. Jeden kawałek.
-Dziękuję, Zora. -Służę.
Dawniej zbierała się tu sama wiedeńska śmietanka.
Dziś są tu tylko turyści.
Jesteś turystą?
Nie. Jestem Karl. Arendt.
-Franziska Sawallisch. -Proszę.
Dziękuję.
Do usług, pani Sawallisch.
-To twój pierwszy raz? -Pierwszy raz jem oryginalny tort.
To niezapomniane wrażenie.
Wyznacza poprzeczkę. Smacznego.
Pycha.
Może smakować wybornie, wyśmienicie albo jak marzenie.
Błagam, tylko nie „pycha”.
Jak marzenie.
Proszę.
Mogę zarezerwować stolik na jutro?
Proszę spytać tamtego pana.
W życiu nie da mi stolika.
Dosiadł się pan do pani Sawallisch. Może być trudno.
Proszę się nie martwić.
Wpiszę pana na listę, tylko proszę nic nie mówić. Nazwisko?
Karl Arendt.
Już.
Cześć.
Karl.
-Czekamy na kogoś? -Tak. Na Udo.
Zaraz będzie. To do niego pisałeś.
Nie jesteś kobietą. Dobrze widzę?
Stary!
Nie odróżniasz facetki od faceta?
Tyle tylko, że to Niemiec.
Pisałem z laską o nazwisku Karla Rendt.
Mieszka tu już trzech facetów. Brakuje estrogenu.
Nie gadaj. Przetestujmy go.
Wystarczy, że dobrze odpowie.
Jak mam znaleźć sobie kobietę?
Dobra.
Możesz zostać, jeśli odpowiesz na jego pytanie.
Jakie pytanie? Nie znam norweskiego.
Norweskiego? On jest z Vorarlbergu.
Fakt. Niemcy potrzebują napisów, jak oglądają nasze filmy.
Dobra. Co zrobić, by Hirs wreszcie kogoś poznał?
Nie wiem jak Hirs, ale ja...
czekam na nią codziennie w kawiarni Sachera.
Czubek czy po prostu ma niemieckie poczucie humoru?
Możliwe, że to pomyleniec.
Albo spoko gościu!
Nie odkrywa wszystkich kart. Warto mieć go na oku.
Witaj w naszej chawencji.
-To Hirs z Vorarlbergu. -Siema.
-Raul z Wiednia. -Czółko.
A ja jestem Udo z Burgenlandu.
Możesz się wprowadzić. Twój pokój jest tutaj.
Ruszmy się, bo zardzewiejemy.
Wbijaj.
BRAK POŁĄCZENIA Z INTERNETEM
Przetrwałem trudy, ból i znój
Bo miałem Cię za wzór
Twa łaska zawsze chroni mnie
I w niej powitam Cię
Jeszcze raz podkreślam. Musimy pogadać ze wspólnikami.
-Hirs? -Momencik.
Nie mam internetu.
Udo.
Posłuchajcie tego. Koń...
-Joł! -Internet nie działa.
Mogą korzystać tylko trzy osoby naraz. Inaczej się ślimaczy. Zaczekaj.
Goni mnie termin. Szef mnie zabije.
Znam ten ból.
Drzwi.
BRAK POŁĄCZENIA Z INTERNETEM
Jest tu chyba Wi-Fi?
Zwykle tak, ale dziś jest awaria sieci.
Przepraszam.
-Halo? -Chwileczkę.
-Macie tu Wi-Fi? -Tak.
Mamy ciasto.
Spoko.
To hasło do Wi-Fi. „Mamyciasto”, jeden wyraz.
Rozumiem.
Baci. Przepraszam.
Nie chciałam nadepnąć ci na ogon.
Ale z ciebie pożytek. A ty? Też ją widziałeś?
Ja... My się znamy.
Co?
Kilka dni temu spotkaliśmy się na dworcu.
Za długo się piekły.
Serio? Co ty nie powiesz.
No tak.
Nie wierzę.
-Pozwoliłeś jej gwizdnąć makaronika. -Tylko jednego.
I pouczasz mnie, jak się piecze?
To nie moja wina. A jeśli już, to oliwa sprawiedliwa.
Oliwa sprawiedliwa? A co takiego ci zrobiłam?
-Przegapiłem miłość mojego życia. -Nie przeze mnie.
Gdyby nie ty i twój pies, czułbym się teraz jak w niebie.
Wiesz co? Idź szukać swojego siódmego nieba.
Tu go nie znajdziesz.
To znowu ty.
Mam rezerwację.
-Wątpię. -Ja ją przyjęłam.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
-Co podać? -Tort Sachera i melange.
Już się robi.
Przychodzisz codziennie?
To spróbuj strudla z jabłkami.
Tort Sachera, melange i woda.
Dziękuję.
Za wcześnie.
Wynieś to.
Wyjdziesz za mnie?
Tak!
Zaraz się rozpłaczesz.
Jak w filmie, prawda?
Oby miał szczęśliwe zakończenie.
To właśnie ono.
To dopiero początek.
Cześć.
I co? Zjawiła się?
Co?
U Sachera. Była tam?
Nie.
Szkoda. No cóż.
Jutro prawdopodobieństwo wyniesie 364 do 1.
Raczej 3 do 365.
Działasz oldskulowo.
Ale to mi się podoba.
Dzięki.
Wiesz co? Może też spróbuję.
Nie mów im, że znam standardowy niemiecki.
MUSIELIŚMY ZMIENIĆ PYTANIA W OSTATNIEJ CHWILI.
WERYFIKACJA JUTRO NA ÓSMĄ RANO.
Co to jest „Tschecherl”?
A: dziecko po czesku – B: kafejka C: namiętny pocałunek – D: małe piwo
BRAK POŁĄCZENIA Z INTERNETEM
Poważnie?
Boże. Przepraszam. To nie to, co myślisz.
Nagła sprawa. Nie miałem dokąd pójść.
Wejdź. Sterczysz i blokujesz wejście.
Czemu tak wcześnie przyszłaś?
Żeby napoić kawą niemieckie ranne ptaszki.
A ty? Pierwszy raz widzę lumpa z laptopem.
-Lumpa? -Bezdomnego włóczęgę.
Nie jestem lumpem. Nie mam w domu Internetu. Mogę?
A hotspot?
Wyczerpałem dane.
Dokończę pracę i więcej mnie nie zobaczysz.
Kto powiedział: „Kawiarnie są dla tych, którzy chcą być sami przy ludziach”?
A: Friedrich Nietzsche B: Alfred Polgar – C:
Nie chciałem cię przestraszyć.
Nie szkodzi.
Kiedy piekę, zapominam o całym świecie.
E-MAIL WYSŁANY POMYŚLNIE
Skończyłem.
-Przepraszam za kłopot. -Masz tu coś na pamiątkę.
-Dzięki. -Nie ma za co.
Cześć!
Hejka.
-Spóźniłeś się. -Tęskniłaś za mną, co?
Miałeś być wczoraj.
Musiałam zamknąć i zrobić dostawy z psem.
Wczoraj, dziś, jutro.
Ciasteczkom to obojętne, prawda?
Makaroniki robi się z białek, więc przechowują się dobę
lub najwyżej trzy dni w lodówce.
Potem białko się psuje i jest ryzyko salmonelli.
Oglądasz programy kulinarne.
Teleturnieje.
-No tak. -Tak.
Żyję chwilą, spontanicznie. Za to właśnie mnie lubi.
Tak bardzo, że zerwaliśmy.
Dobra, Albert. Bierz go na spacery. I przyprowadź go w poniedziałek.
Nie we wtorek czy w środę. Jasne?
-Chciałabym na tobie polegać. -Przecież możesz.
Prędzej czy później, zawsze wracam.
Nie jestem frajerem uwiązanym do kalendarza.
Nawet Pan Teleturniej nie planuje nic z góry.
Codziennie o 15.00 chodzę do Sachera.
On się nie liczy. To Niemiec.
Jasne, Albert. Dzięki. Baci.
Baci, chodź.
Na razie!
-Wybacz, nie chciał cię urazić. -To twój były?
-Codziennie chodzisz do Sachera? -Tak.
Szukam dziewczyny z dworca. Wiem tylko, że bywa tam o 15.
O nie!
Znów coś przypaliłaś?
Nie, wyszły w sam raz.
Chcesz spróbować?
Mogę wziąć na wynos? Na pewno są pych... jak marzenie.
Możesz tu pracować. Nie przeszkadza mi to.
-Karl. -Miriam.
Dobra, muszę lecieć.
Dla mnie tu przychodzisz?
Spokojnie, znam to spojrzenie.
-Czekasz na kogoś? -Tak.
Mam dobre przeczucie. Czuję, że dziś przyjdzie.
-To, co zwykle? -Poproszę.
Nie melange. Zawsze zamawia einspänner.
Daruj mu. Też kiedyś byłeś młody.
Za przeproszeniem, nadal jestem.
Skoro tak, to co powiesz o mnie?
-Proszę. -Niezmiennie piękna.
Stary czaruś z ciebie.
Młody czaruś.
-Spójrz, jak sobie radzi. -Dziękuję.
Wodę stawia się po drugiej stronie.
-Teraz jest jak trzeba. -Dziękuję.
-Możesz już iść. -Tak, przepraszam.
Musi się nauczyć.
Przyjdzie jutro.
E-MAIL WYSŁANY POMYŚLNIE
Nie poddawaj się. Przyjdzie.
Poproszę siedem euro. Dziękuję.
-Dziękuję, miłego dnia. -Do widzenia.
Ten denerwujący dzwonek.
Wierzysz w tę historyjkę?
Czemu nie? Codziennie wychodzi o 14.30.
Skoro bywa tam codziennie, to musi coś zamawiać.
To drogie i nieskuteczne.
Na razie!
-Pa! -Pa!
Gdyby naprawdę chciał ją znaleźć, jest mnóstwo lepszych sposobów.
Choćby Facebook czy Instagram. Mówię ci, że to zmyślił.
Więc to prawda. Musiałam sprawdzić.
-Wyjdź, jeśli przyjdzie. -A ile wynosi prawdopodobieństwo?
Dziś 5,7 %.
Chyba nie warto się rozbierać.
To ona?
Nie wiem.
Co podać?
Kleiner brauner, poproszę.
Nie jestem kobietą jego marzeń.
Zaraz podam.
Jaka ona jest?
Ładna.
Ładna?
-Co masz na myśli? -Że jest ładna.
Ale jest niska czy wysoka?
Gruba, chuda, blondynka, brunetka? Jaki ma kolor oczu?
Nie wiesz?
Każda kobieta jest na swój sposób ładna. Kolor oczu jest nieważny.
Mogę spróbować?
-Smacznego. -Dziękuję.
Co takiego ona ma w sobie?
Trudno to opisać. To było raczej...
coś ulotnego.
Może przyjdzie jutro.
-Czuję się winna. -Naprawdę?
Rozminąłeś się z nią przeze mnie i Baciego i teraz musisz na nią czekać u Sachera.
-Mogło być gorzej. -Chcę ci pomóc.
Jedna wiedenka znajdzie drugą.
Dobra!
-Carola, wychodzę. -Dobrze.
Nie martw się. Ludzie zawsze spotykają się dwa razy.
Skąd wiedziałeś o makaronikach?
-To pytanie za 300 euro. -Miłośnik teleturniejów.
Nie. To moja praca.
-Co? -No tak.
-Serio? -Wymyślam pytania.
I wszystko pamiętasz?
Nie wszystko, ale część zapada w pamięci.
Dopływ Dunaju na cztery litery.
-Lech. -Isar.
-Naab. -Vils.
-Roth. -Blau.
-Egau. -Elta.
-Breg. -Bära.
Günz.
-Rodl. -Melk.
A najbardziej absurdalne pytania?
Że Chopsticks to nie walc, tylko polka.
Albo że włosy na głowie rosną kilometr na miesiąc.
Tobie to nie grozi.
Czytałem ostatnio, że w powieściach erotycznych dla kobiet
głównie występują chirurdzy, piraci, miliarderzy, wampiry i wilkołaki.
Możesz to potwierdzić?
Jako kobieta?
Nieujarzmionych mężczyzn potrafią poskromić cnotliwe kobiety.
-Nie chodzi o poskramianie. -Nie?
Nie chcę przerabiać faceta na własną modłę.
-Czyli? -Kochasz kogoś za to, kim jest.
Nie kocha się wyobrażenia, lecz prawdziwą osobę.
Na tym polega miłość.
-Mogę otworzyć? -Jasne.
Co to?
Hoptimist.
-Reszty nie trzeba. -Dzięki.
Robisz do niego maślane oczy.
Bzdura.
-Karl. Halo! -Jestem.
Co? Odpowiedź C.
-Fajna bryka. -Żadna bryka. To Ida.
-Dołóż jeszcze. -Więcej?
-Halo? Miriam? -Otwieram drzwi!
Jutro na pewno przyjdzie.
Miriam, wiesz...
I co?
Kto był ostatnim władcą Austrii? A: Karl Otto
Chodź!
-Hej. -Skończyłeś?
Nowy plan: portale społecznościowe.
-Przestań. -Dawaj!
-Uśmiech! -Jem teraz.
-Uśmiech! -Czekaj.
Wrzucaj zdjęcia i hashtagi.
W końcu je zobaczy.
Musimy zatytułować twój blog.
Gdybym miał wybierać...
„Pan Przed wschodem słońca szuka Pani Tort Sachera”.
Pan Przed Wschodem Słońca?
To mój ulubiony film. Oglądałaś?
O czym jest?
Para spotyka się w pociągu i spędza ze sobą dzień w Wiedniu.
-Zakochują się w sobie. -I co potem?
Nic. Kochają się.
Obejrzyj go.
Chwila. To twój ulubiony film?
Para zakochuje się w sobie i to wszystko?
Prawie każdy film romantyczny tak się kończy.
To idealne zakończenie.
Resztę można sobie wyobrazić.
To dlatego tu przyjechałeś?
Miłość nie jest idealna.
Jest trudna i skomplikowana. Przez to jest piękna i głęboka.
Gdzie dalej?
Wyjeżdżałeś poza Wiedeń?
Wolę nie ryzykować.
No dobrze... To rzućmy okiem na obrzeża.
-To mają być obrzeża? -Dla niektórych tak.
Wiedeń to fajne miasto.
-Ale wiedeńczycy bywają zrzędliwi. -A w Berlinie jest inaczej?
Czasem zapominam, po co tu jestem.
Wciąż coś się dzieje, a potem...
robi się 16.00, płacę rachunek i nagle sobie przypominam.
Zaczynam się bać, co będzie, jak się zjawi.
-O ile w ogóle się zjawi. -Co jej powiesz?
Prawdę.
Że czekałeś sto dni?
A co mam powiedzieć?
Coś zabawnego. Bądź spontaniczny.
Przygrywając do tego na gitarze?
Bądź sobą.
Przećwiczmy. Wyobraź sobie, że ja to ona.
Daj spokój.
Dobrze.
Jeśli wolisz wypaplać jej jakieś bzdety, to proszę bardzo.
Daję ci szansę.
Karl? Co za niespodzianka! Co ty tu robisz?
Szalona historia. Pamiętasz ten dzień w Berlinie?
Zgubiłem twój numer.
Wiem tylko tyle, że przychodzisz tu
w swoje urodziny na tort Sachera.
I wiem, że zabrzmię jak wariat,
ale kiedy cię spotkałem, wiedziałem, że odmienisz moje życie.
I że będę żałował, jeśli już cię nie zobaczę.
Jeśli nie zapytam, czy poczułaś to samo.
Dlatego tu jestem.
Czekałem na ciebie.
-Przesadziłem, co? -Nie.
To szczere i odważne. Jeśli czuje to samo, to nie ma czego ukrywać.
Muszę iść do Sachera.
Długo jeszcze?
Daj mi swój numer. Prześlę ci zdjęcia.
Nie chcę korzystać z portali. Nara!
Dobra, nara.
Karl. Chodź.
Tylko jedno.
Schwartz, a wazonik?
Kiedy Calla Co ma Calla
Calla... Nic nie wymyślę.
Jej występ w Tosce w 1953 roku nie ma sobie równych.
-Maria Callas. -Ach tak.
Mnie chodzi o Calla palustris. Dzikie lilie.
A wiesz, że z powodu sprzeczki z Karajanem
wystąpiła w Operze Wiedeńskiej tylko trzy razy?
Trzy razy! Skandal!
To dobre.
Ile razy Maria Callas zachwyciła
wiedeńską widownię? Pytanie za 8000 euro.
To aż takie proste?
Proszę, nie zawieszaj tam czerwonych.
Złote pośrodku.
Szanowna pani powinna już wiedzieć, jak ma wyglądać choinka.
Tak, wiem, za to ty chyba zapomniałeś.
Zawieś parę czerwonych po drugiej stronie.
Szanowna pani, zawsze ubieram ją z jednej strony, a potem z drugiej.
Inaczej wchodziłbym w kółko na drabinę.
I musiałbym ją przesuwać.
Nie radzisz sobie? To poprośmy Toniego. Toni!
Zawsze ubieram naszą choinkę.
Robię to z sercem.
Szkoda, że bez gustu.
Karl! Powiedz mu, jak to wygląda.
Mnie się podoba.
Proszę, pani Sawallisch, nawet on,
chłopak pozbawiony gustu, pochwalił moje dzieło.
Jeśli nie ubierzemy choinki po mojemu, to sobie pójdę.
Tort Sachera, melange i woda.
Uważam, że to wspaniałe.
Że na nią czekasz.
Przydałoby się więcej romantycznych marzycieli.
Dziś przyjdzie na pewno. Wiem to.
Codziennie to słyszę.
Dziś mówię szczerze.
Smacznego!
Ten Schwartz...
Georg Aigner, dyrektor Hotelu Sachera.
Karl Arendt.
Przychodzi tu od stu dni i czeka na miłość swojego życia.
Niesamowite poświęcenie.
Wysoko cenimy sobie tradycję.
Chciałbym więc wręczyć panu drobny podarek.
Toni?
Bon podarunkowy na jedną noc w naszym hotelu.
Z kolacją przy świecach dla dwóch osób.
Dziękuję!
Dzisiejsza wizyta także na koszt firmy. Uszanowanie.
Miło było poznać.
Nie pogardziłabym nocą w Hotelu Sachera.
Jeśli nie przyjdzie, zabierz mnie.
Nie szukaj miłości. Sama do ciebie przyjdzie.
Sztuka polega...
Nie chcę cię zanudzić.
-Brzmię jak stara babcia. -Wcale nie.
Na czym?
By nie przegapić jej, gdy sama cię odnajdzie.
Zapamiętam to.
Chodź ze mną.
Mój mąż, miłość mojego życia.
A kim jest ta piękna dama?
Prawie się nie pobraliśmy.
Przegapiliśmy szansę.
Był moim przyjacielem,
zanim stał się miłością mojego życia.
Był dyrygentem Opery Wiedeńskiej.
Chodziłam na wszystkie jego występy.
Opera może być niestrawna.
Za to gdy jest udana,
anioł zstępuje z nieba i całuje twoją duszę.
Nigdy nie byłem na operze.
Skandal! Załatwię ci bilet.
Nie trzeba.
Wręcz przeciwnie! Chwileczkę, co teraz wystawiają?
Toscę. Jutro o 19.
Dobrze.
Mogę prosić o dwa bilety? Oczywiście zapłacę.
Przyjaciółka uwielbia operę.
Przyjaciółka?
Do jutra.
Matze?
Robisz coś jeszcze czy tylko wcinasz tort?
Od kilku dni próbuję się dodzwonić.
Święta też spędzisz w hotelu?
-Jeśli będzie trzeba. -A co z mamą?
Nigdy o nic nie prosi, ale święta są dla niej ważne.
Nie mogę się poddać. Cały wysiłek poszedłby na marne.
Nie mogę.
Przyjeżdżam.
Co? Nie! Matze?
-Mogę prosić o kawę? -Oczywiście.
Nie podziękowałem ci za pomoc i że pozwalasz mi tu pracować.
To prawda.
Mam bilety do opery na dziś wieczór.
Nie na Callas, ale na Toscę.
Poważnie? Sprawdzę, czy Carola ma czas.
Myślałem, że pójdziemy razem.
Razem?
No wiesz...
Nie na randkę.
My się tylko kumplujemy. Na platoniczną randkę?
Jeśli nie chcesz, to nie ma sprawy. Pewnie masz mnie już dość.
Nie, bardzo chętnie.
-Tak? -Tak.
-Spotkamy się przy wejściu? -Jasne.
-OK. Nie mogę się doczekać. -Super.
To na razie.
Nie ma sprawy.
Pa.
Dzień dobry. Proszę cappuccino.
Aleś się wystroił. Nie wiedziałam, że mamy randkę.
No proszę. Pani radna!
-Dziękuję, Toni. -Bardzo proszę.
Nie trzeba, to prezent.
Dziękuję.
Wybierasz się tak do opery?
-Źle? -Źle.
Nie mogę tego przyjąć.
Nonsens. Proszę przysłać Schwartza. Dziękuję.
Czemu mieszka pani w hotelu?
Mam z głowy pranie, sprzątanie i gotowanie.
Niektórzy idą do domu spokojnej starości. Ja wybrałam Sachera.
Mam tu wystarczająco pokoi dla gości.
Nie jest pani aż taka stara.
Teraz żyję wspomnieniami.
To tutaj przeżyłam swoje najlepsze chwile.
Przyjęcia premierowe. I wesela.
Proszę.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Kiedy nie wzywa mnie pani na pięć minut przed końcem zmiany,
to w drodze do domu mam dziwne uczucie.
-Smutek. -Błogość.
Nie pora na pogaduszki. Opera nie będzie czekać.
Czego tu brakuje?
Dżentelmena pasującego do smokingu.
-Rozmiar buta? -44.
Taki sam jak mój, ale...
Klasa!
Ale się wystroiłeś.
Wyglądasz czarująco.
Nie co dzień bywa się w operze.
W razie czego mam ściągawki z programem...
Karl, to opera, nie egzamin.
Racja. Będą trzy akty.
Smutne, a zarazem piękne.
Też chcę odśpiewać arię, gdy będę umierać.
Liczyłem na szczęśliwsze zakończenie.
Cesarz Józef II wydał dekret zakazujący smutnych zakończeń
w Burgtheater.
Tak zwane wiedeńskie zakończenie.
-Spoko gość ten Józef. -Tak.
Jesteś głodny?
-Kiełbasa po operze? -Taka tradycja.
Jaką chcesz?
-Serową. -Ja stawiam.
Dwie nadziewaski z pajdą i żółtym sosem i dwa browary.
Proszę zamawiać z menu.
Dwie kiełbaski serowe z chlebem i musztardą i dwa piwa.
Mówimy tylko o moich marzeniach.
-A ty jakie masz? -Marzenia!
-Ja mam życzenia. -Życzenia?
Na przykład?
Na przykład... Jazda na łyżwach w Central Parku z ukochanym.
-Nie! -Tak.
Albo skromniejsze, jak dwa fotele do kawiarni.
Pokazać ci?
Potrzebuję kogoś do pomocy.
Ja ci pomogę.
-Odważyłbyś się wyjechać za miasto? -Z tobą tak.
-O ile wrócimy przed 15. -Obiecuję.
-Zimno ci. -Trochę.
-Muszę lecieć. Mam robotę. -Jasne.
-Miło było. -Tak.
Nigdy więcej.
-Idę w tę stronę. -Ja też.
Nie, ja w tamtą.
A mój płaszcz?
Jutro.
-Proszę. -Dziękuję.
Wiesz, że kocha inną.
To na nią czeka u Sachera, nie na ciebie.
Wybacz, ale wspólna przejażdżka niczego nie zmieni.
Dziękuję.
-Słuchaj... -Jutro... Mów.
Poproszę Alberta. To żaden problem.
Alberta? Wykluczone. Ja pojadę.
To wyjazd poza miasto, więc...
Wrócimy na czas.
Dobrze. To do jutra.
Do jutra.
Mam tu coś dla chłopaków.
Dzięki!
Przestań do niego wzdychać. Wykończy mnie ten dramat.
Nie możesz go mieć. Koniec i kropka!
Spotkasz innych miłych chłopaków w...
-Sass! -Sass! Przyjdź, będzie fajnie.
Przykro mi na ciebie patrzeć.
-Cześć. -Cześć.
Nie zmieści się u babci.
Zmieści się.
Niby jak?
Damy radę.
-Hej. -Cześć.
Wałówka na drogę i 250 euro.
Ekstra.
-Nie chcesz się cieplej ubrać? -To tylko parę śnieżynek.
-Nie mam ogrzewania, ale spoko. -A to działa?
Tak.
-Jedziemy? -Jedziemy.
-Spadnie po drodze. -Nie panikuj.
Trzymaj moją dłoń Upaść nie daj mi
Masz niesamowitą moc
Przy tobie tylko czuję to
Pokaż mi niebo, okryj mnie
Zostań ze mną
Niebo pokaż mi
Niesamowite.
Możemy zrobić postój na siku?
Dobra.
No dobra.
-To boli. -Wybacz.
Dobra, poddaję się.
-Musimy jechać. -Tak.
-Dzięki, że mnie zabrałaś. -Spoko.
Nie rób mi tego, Ida.
Nie teraz.
Popchnę.
Nie w tym problem.
Już kiedyś nawaliła?
To staruszka. Ma na koncie parę kontuzji.
-Może sprzęgło... -Karl, proszę.
-Powinnaś... -Wiem, co robię.
-Daj mi... -Karl, proszę cię!
Tak, rozumiem.
Dziękuję. Do widzenia.
Laweta przyjedzie za dwie godziny.
Dwie godziny? Będzie 15.
Kurwa!
Jazda takim złomem za miasto w środku zimy.
„Wrócimy na czas. Obiecuję”. Pierniczenie!
Kompletna strata czasu!
-Jedzie pan do Wiednia? -Nie planowałem.
Zapłacę 150 euro, jeśli go pan podrzuci.
Miriam, co robisz?
-Pomagam ci wrócić na czas. -To Niemiec?
Dam panu 250.
Niech będzie.
To, co zwykle?
Nie. Dzisiaj poproszę strudel.
Tak jest.
Skończył się nam strudel. Może być tort Sachera?
Broda do góry. W końcu przyjdzie.
Melange dla pana?
Nie dzisiaj, dziękuję.
Pamiętałeś o moich butach?
Przepraszam, utknąłem w śniegu. Jutro przyniosę.
Wszystko w porządku?
Może verlängerter?
Nie chcę verlängerter ani einspänner, ani melange!
Dziś dla odmiany
chcę tylko kawałek tortu i nic do picia.
Zwariuję, jeśli ktoś jeszcze powie, że jutro przyjdzie na pewno!
Knajpa z klasą, a ty i tak nie w humorze.
Matze!
-To tu spędziłeś sto dni? -Ponad sto.
Zostaniesz tu na kolejne sto?
Martwię się o ciebie.
Niepotrzebnie.
Kogo chcesz nabrać? Przecież cię znam.
Wszystko gra.
Jak długo starałeś się, bym znów zaczął chodzić?
Spychałeś mnie z wózka.
Myślałeś, że stanę na nogi.
Co sugerujesz? Że nie warto próbować? Że nie wolno mi marzyć?
Tak cię to uszczęśliwia, że nawrzeszczałeś na obsługę.
Większość wypadków w górach przytrafia się podczas zejścia.
Alpiniści nie wiedzą, kiedy zawrócić.
Sam nie wiem, czy chcę ją zobaczyć,
czy po prostu nie chcę żałować, że nie spróbowałem.
Jeśli jesteś pewien, że to miłość twojego życia,
to zostań.
Jeśli nie, to nie giń jak alpiniści. Wróć do domu.
Jak wygląda nocne życie w Wiedniu? Obiecałem Lenie, że poimprezujemy.
Wiem, kogo możemy o to zapytać.
Świetnie.
#PANPRZEDWSCHODEMSŁOŃCA SZUKAPANITORTSACHERA
KLUB SASS – dzisiaj???
Masz rację! Zabawmy się!
Nie żartuję. Najlepsze laski się tam schodzą.
Możemy zmienić temat?
Dziewczyny są najważniejsze. Przez jedną taką przesiadujesz u Sachera.
Wszystko gra?
Udo wymiata na parkiecie.
Też potrafię.
Raul jest bardzo...
-Miriam? -Karl?
Znacie się? Czy ty... To ona?
-Ona? -Ona?
Ta twoja wymarzona.
-To nie ona. -To nie ja.
-Tylko się kumplujemy. -Tak, właśnie!
Przyszłyśmy potańczyć. Dość się nastałaś.
Całkiem sama. Na mrozie.
Właśnie. Na co czekamy?
Jeśli chodzi o dzisiaj...
Mam nadzieję, że było warto.
Twój brat nieźle tańczy.
Wiem.
-Słuchaj, ta Miriam... -My się tylko przyjaźnimy.
Więc nie masz nic przeciwko, że do niej uderzę?
Życz mi powodzenia!
Z autem wszystko gra?
-Pytam o twoje auto. -Nie.
Napijesz się czegoś?
-Daj mi spokój. -Próbuję cię przeprosić.
I co to da? Poczujesz się lepiej?
Pomyślałeś, jak ja się czuję, gdy widzę, jak idziesz do Sachera?
Żeby spotkać dziewczynę swoich marzeń?
Mam udawać, że mnie to nie rusza?
Nie potrafię. I nie mam zamiaru.
To dopiero byłaby strata czasu.
Nie miałem na myśli, że tracę czas, będąc z tobą.
Ale tak to zabrzmiało. Coś się zmieniło?
-Dość się już naczekałam. -Zaczekaj!
Lepiej już idź, bo się spóźnisz.
Karl? Czemu wstałeś tak wcześnie?
Źle się wczoraj zachowałem. Przepraszam.
Każdy może mieć zły dzień.
Wszystko w porządku?
Mam pomysł. Chodź ze mną. Chodź!
CUKIERNIA
Przychodzę tu, gdy jest mi źle.
-Zainspirowałeś mnie. -Jak?
Rzuciłam pracę.
Co? Dlaczego?
Zawsze chciałam podróżować po świecie. Teraz mogę.
Pokazałeś mi, że warto spełniać marzenia.
Cześć.
Oto nasze... Jak go nazwałeś?
Chodzące nieszczęście.
Dzięki, że odstąpiłeś nam łóżko.
Nie wierzę. Udo, chodź! Szybko!
Karl jest w gazecie.
Masz swoje 15 minut sławy!
-Ludzie to czytają? -Tak, nawet jeśli się nie przyznają.
-Mnóstwo! -No to laska wkrótce się tam zjawi.
-A co z Miriam? -Na kogo padnie wybór?
Croissantową Miriam czy słodycz z Sachera?
-Nieważne. Wieszam to na ścianie. -Doskonały pomysł.
Karl z Berlina? To ty?
A kto pyta?
Nini! Nie zadzwoniłeś. Teraz wiem czemu. Będziesz dziś znów u Sachera?
Tak. Jak co dzień o 15. Zobaczę cię tam?
Obłęd! Tak, przyjdę. Do zobaczenia.
Dziękuję, jak miło...
-Jedziemy po te fotele? Mam kasę. -Już sprzedane.
Możemy usiąść i porozmawiać?
Jestem zajęta. To, że chcesz pogadać...
Daj mi tylko coś powiedzieć. Potem możesz mnie olewać.
-Zako... -Co?
-Cześć! Spóźniłem się? -Nie.
-Raul? -To była udana impra, co nie?
Ida jest w warsztacie, więc Raul mi pomaga.
Mogłeś mi powiedzieć. Razem byśmy przyjechali.
Jest 14.45. Spóźnisz się.
Daj kluczyki. Podrzucę cię.
-Wie, czego chce. -Tak.
Co jest? Pogadamy po drodze.
-Miriam... -Patrz!
Karl, to ty!
Twoja ukochana pewnie już czeka u Sachera.
-Nie chcę tam iść. -Codziennie wracasz do domu załamany,
bo się nie zjawiła.
Miriam, chciałem powiedzieć...
Ale się jaram!
Tak długo walczyliśmy i cierpieliśmy dla miłości.
Jeden za wszystkich i wszyscy za jednego
Proszę, wysłuchaj mnie!
Miriam, zwolnij. Pozabijasz nas!
Hej! Posrało cię, debilko?
Spadajcie!
Pełna mobilizacja.
-Bez nas byś jej nie odnalazł. -Nie chcę iść do Sachera!
-Jak to nie chcesz? -Próbowałem ci to powiedzieć.
Ale jeśli tak ci zależy,
że prawie nas pozabijałaś, to pójdę.
Żeby się pożegnać.
A teraz daj mi swój numer. Porozmawiamy później.
Akurat dzisiaj.
Wiem, niepotrzebnie zwlekałem.
Zapisz od razu!
Zadzwonię później.
Dobra.
Myślisz, że w końcu ją spotka?
Nie myślę. Wiem to.
Stolik czeka.
Nie, ja...
Karl!
Nini.
Czekałeś tu na mnie przez ponad sto dni.
Jak wariat.
Fakt. Ale przy tym romantyk.
No tak...
Co gorsza...
dzisiaj miałem tu przyjść ostatni raz.
Nie sądziłem, że się zjawisz.
-Przecież się umówiliśmy. -Jak to?
Przez Instagram. Rozmawialiśmy.
Miriam.
Gdy tak na ciebie czekałem, poznałem kogoś innego.
Poznałem to miasto. To odmieniło moje życie.
To dzięki tobie ją poznałem.
To znaczy, że nie zakochałeś się we mnie na zabój?
Przykro mi.
-Dobrze, że tak mówisz. -Czemu?
Bo nie muszę złamać ci serca.
Nie zadzwoniłeś. A ja nie mam cierpliwości.
Żadna ze mnie romantyczka. No cóż...
Też się w kimś zakochałam.
Johnny Depp 2.0?
Skąd wiesz?
Nie chciałam kłamać. Zresztą to on pokazał mi ten artykuł.
To czemu w ogóle przyszłaś?
Żeby jeszcze raz cię zobaczyć.
I nie chciałam, żebyś czekał aż do moich urodzin.
No tak. A kiedy masz urodziny?
24 sierpnia.
Miło było cię jeszcze raz zobaczyć.
Trzymaj się.
Ale numer! Dała mu kosza.
Przyniosę mu ciasto na pocieszenie.
Nie trzeba. To nie o nią mu chodziło.
-Nie o nią? -Nie.
Wracajcie do pracy!
Mógłbyś uważać!
-Jest Miriam? -Nie.
-Dasz mi jej numer? -Nie.
Zostawię swój.
To chyba jasne. Zmarnowałeś szansę.
Do widzenia.
Uwaga, zaczynamy zakłady.
Z kim Karl się w końcu zwiąże?
Obstawiam romans z tą z Sachera.
Śmiały ruch, ale dokładam.
-Nie, ja stawiam na Miriam. -Co?
Już po zawodach.
Razem 10, 20, 80, 85 euro...
No co?
Cicho! Tak, przyszła.
Ale ma chłopaka.
-To bez znaczenia, bo... -Miriam!
Ona mnie nienawidzi.
-To mogę do niej startować? -Nie bądź dupkiem.
-Raul! -Żartowałem.
-To nie jest śmieszne. -Wcale.
To wracajmy jutro do domu.
Tak.
Pora wracać.
Miłego pobytu w Wiedniu.
Świetnie. Dziękuję.
Przepraszam, że tak późno.
Dziękuję.
Lepiej późno niż wcale.
Ale jedno ci przyznam. Twoja wytrwałość jest imponująca.
Co pan robi dziś wieczorem?
Idę do Café Bräunerhof. Byle bez ciebie.
Starość nie radość.
Jestem ślepa jak kura.
Powiedz mi, ile ważę.
Dokładnie tyle, ile trzeba.
Lizus. Może jestem ślepa, ale nie głupia.
Proszę. Byłbym zapomniał.
To był prezent.
Mój mąż w niebie już tego nie potrzebuje.
Pamięta pani, co mi pani mówiła? Na czym polega cała sztuka?
By nie przegapić miłości, gdy sama cię odnajdzie.
Proszę nie popełnić tego samego błędu, co ja.
Bräunerhof. Będzie tam dziś po pracy.
Powiało melodramatem. Jakbyś na zawsze wyjeżdżał z Wiednia.
-Wracam dziś do domu. -Z twoją dziewczyną?
Nie chce mnie widzieć. Dała mi fałszywy numer.
Fałszywy numer?
Same zera.
Wspaniale. To głębokie uczucie. Z nutą namiętności.
Zero wyraża namiętność?
Karl!
Walcz.
OPERA WIEDEŃSKA TOSCA - 16 GRUDNIA
Co ja robię?
-Ser czy wędlina? -Ser.
Słuchajcie. Nie wyjeżdżam.
-A Boże Narodzenie? -Przyjadę, obiecuję!
Zajęte?
Szanowna pani...
Darujmy sobie formalności. Nie jesteś w pracy.
Zawsze jestem do usług, szanowna pani.
Franziska. Albo Fanny, jeśli wolisz.
Skoro mogę wybierać, to...
Fanny.
Co cię tu sprowadza, jeśli mogę zapytać?
Pewien młody Niemiec przypomniał mi moją własną złotą radę.
A jak ona brzmi, jeśli wolno wiedzieć?
Bzdury na temat miłości.
Szampana?
Szampana!
Najlepszego w karcie.
Przepraszam!
Przepraszam.
Chwileczkę!
Musisz mieć łyżwy.
Dziękuję. Smacznego!
A teraz szlagier lat 80.
Ale nie Last Christmas. Bokiem mi wychodzi.
Spoko. Mnie też.
Proszę mi pomóc, inaczej moje życie zamieni się w jedno długie Last Christmas.
Przepraszam.
Świąteczny quiz.
Pierwsze pytanie.
Jakie imię oznacza „tę, która jest kochana”?
A: Mukti. B: Morgane. C: Merle czy D: Miriam?
Nikt nie wie?
D: Miriam.
Mogę pożyczyć? Dziękuję.
Jak zwie się najbardziej czarująca kupa złomu w Wiedniu?
A: Traudl. B: Carola. C: Bummerin czy D: Ida?
Co to jest „wiedeńskie zakończenie”?
-A: ciasto... -Robi z siebie błazna.
B: taniec...
-Ale to całkiem słodkie. -C: schnapps...
-Nie poratujesz go? -Czy D: szczęśliwe zakończenie?
Ile dni musi upłynąć, by wreszcie pojąć, że się zakochałeś?
Jeden, dwa, trzy czy sto?
Wybacz, że tak późno się ocknąłem.
Nie jestem nagrodą pocieszenia.
Nic podobnego. Ty jesteś grand prix!
Marzyłem o miłości, a prawie ją przegapiłem.
A te sto dni czekania... Nic dla ciebie nie znaczą?
Dla ciebie jadłbym tort przez kolejne sto dni.
Przychodziłbym codziennie o 15.
Niech myślą, że zwariowałem. Za choćby jeden dzień z tobą.
Najwspanialszą osobą, jaką znam. Bo jesteś sobą.
I to jest zaraźliwe, bo przy tobie ja też mogę być sobą.
Jeśli dasz mi szansę...
Dziękuję bardzo.
Witam w Hotelu Sachera. Jak minęła podróż?
Mamy bon podarunkowy dla dwóch osób.
Świetnie. Służę.
Życzę miłego pobytu.
NIE PRZESZKADZAĆ
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk