Downloaded from YTS.MX
W królestwie zwierząt to zazwyczaj samce są dominującą grupą.
Ale czy najgroźniejszymi rekinami w oceanie są samice?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Piękna samica żarłacza białego
podpłynęła pod naszą łódź.
Poznaj najnowocześniejsze badania...
-O rany. -To samica.
...i odkryj, czego trzeba, by rządzić falami.
Istnieje wiele różnic między samcami a samicami rekinów.
Fascynującą kwestią jest ich zachowanie.
Czy różnice płci w zachowaniu mogłyby wyjaśnić ataki rekinów?
Ostrzeżenie na amerykańskich plażach.
Ratownicy zauważyli rekina pływającego półtora metra od brzegu.
AFRYKA
REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI
Mossel Bay, RPA. Alison Towner bada gatunek rekina,
odpowiedzialnego za największą liczbę ataków śmiertelnych.
Żarłacza Białego.
Jeśli jest jakiś gatunek rekina, na którego trzeba uważać,
to będzie to żarłacz biały.
Alison chce znaleźć i monitorować aktywność samicy żarłacza białego,
by sprawdzić, czy samice są bardziej żarłoczne od samców.
Największe samce osiągają długość czterech metrów, a samice?
Samice osiągają większe rozmiary, by móc się rozmnażać.
Oglądanie dojrzałej samicy to absolutne widowisko.
Te zwierzęta osiągają długość ponad sześciu metrów.
Ważą około dwóch ton.
Największymi odnotowanymi osobnikami były ciężarne samice.
Mają duże potrzeby fizjologiczne w czasie ciąży.
Potrzebują składników odżywczych dla nawet 17 rekinów,
a każdy osiąga długość nawet półtora metra.
To może oznaczać,
że są głodniejsze i szukają pożywienia bliżej brzegu.
Dzięki nadajnikom akustycznym,
Alison monitorować będzie
aktywność samic w czasie rzeczywistym.
Najpierw musi umieścić nadajnik.
Mossel Bay to ważne miejsce dla żarłacza białego.
Znajduje się tu dużo pożywienia.
Znajduje się tu kolonia morska około 4000 kotików karłowatych.
Patrzcie! Rekin złapał fokę.
Największą odnotowaną liczbą fok
w żołądku żarłacza białego, to było sześć dorosłych osobników.
Myślimy, że opłynął całą wyspę, pożerając jedną za drugą.
Nie wiedzieliśmy, że są w stanie tak dużo zjeść.
Czy napady tak intensywnego żerowania
ma związek z przybieraniem masy przed porodem?
Kontrola portu Mossel Bay.
Jesteśmy przy Seal Island.
Zarzucimy przynętę,
rekin podpłynie do łodzi, a my umieścimy nadajnik.
Ten gatunek ma najlepszy węch ze wszystkich rekinów.
Normalnie inne osobniki rozproszyłyby się wokół łodzi,
samice, natomiast, dadzą o sobie znać.
Te doskonałe drapieżniki atakują z zasadzki.
Tuż przed atakiem żarłacze białe
potrafią płynąć z prędkością sześciu metrów na sekundę.
Niedługo potem pojawia się pierwszy rekin.
To duża samica.
-Już wychodzi. -Widzę.
To może być dokładnie taka, jakiej szuka Alison.
Wycofaj łódź. Kolejny atak na przynętę.
Alison czeka na odpowiedni moment, by umieścić nadajnik.
Podpływa.
Niewiarygodne!
Mamy tu rekina, który trzy razy wyskoczył z wody,
a wciąż nie możemy umieścić nadajnika.
Rekin za szybko się przemieszcza.
Jeszcze raz, uwaga.
Tak nieprzewidywalny rekin okazuje się zbyt niebezpieczny.
To zbyt trudne. Ale nauka jest pełna niespodzianek.
Każdy żarłacz biały ma inną osobowość.
Osobowość zwierząt to pionierski obszar badań.
Zespół naukowców stara się zrozumieć umysł rekina.
Wynurzający się z głębin Oceanu Indyjskiego,
tysiąc kilometrów od najbliższego lądu:
samotny atol koralowy Fuvahmulah.
Rybacy tu od pokoleń wyrzucają do wody krew i flaki ryb.
Nieświadomie wywabiają z głębin potężnego drapieżnika.
Dr Thomas Vignaud to ekspert od zachowań rekinów,
specjalizujący się w żarłaczu tępogłowym.
Teraz spotka się z innym, równie przerażającym gatunkiem:
żarłaczem tygrysim.
Nigdzie indziej się nie spotka żarłacza tygrysiego
na płytkich wodach, tak blisko, kilka metrów od brzegu.
Thomas chce wykorzystać te wyjątkowe warunki
do tego, by zbadać osobowości miejscowych rekinów.
Samce mają zwykle więcej energii i szybciej się poruszają.
Są też smuklejsze i ostrożniejsze,
a samice są odważniejsze i podpływają bliżej.
Wiem, że istnieją różne osobowości rekinów.
Jednak trudno przełożyć tę wiedzę na naukę.
Musi to być poparte długoletnimi badaniami,
co jest bardzo trudne.
Rekin!
Jest bardzo blisko powierzchni.
Według hipotezy Thomasa każdy rekin ma swoją własną osobowość.
To mogłaby być oznaka inteligencji,
która zmieni sposób, w jaki postrzegamy rekiny.
Zbliża się burza, są spore fale.
Oby widoczność była dobra, inaczej trudno będzie zobaczyć rekina.
Może być niebezpiecznie.
Jeśli samice różnią się od samców osobowością,
czy to badanie pomoże w zrozumieniu ataków rekinów?
George Burgess jest ekspertem od ataków rekinów.
Najgroźniejsze dla ludzi
są żarłacze białe, żarłacze tępogłowe i tygrysie.
Te trzy gatunki są odpowiedzialne
za około 80 procent odnotowanych śmiertelnych ataków.
Tworząc profil rekina zabójcy, zaczyna się od rozmiaru.
Rozmiar jest najważniejszy.
Rekin musi być wystarczająco duży, by wyrządzić szkody.
Generalnie samice osiągają większe rozmiary od samców.
Posiadając fizyczną przewagę, czy duże samice
są dominujące i agresywniejsze od samców?
Thomas postara się to zbadać.
Podąża nad rafą w stronę krawędzi,
gdzie jest przepaść o głębokości 5000 metrów.
Nie widzę rekinów. Kiepska widoczność.
Rekiny przypływają z tej przepaści.
Pojawiają się rekiny tygrysie. Są to samce czy może samice,
które mogą mieć nawet do 6 metrów długości?
Widzieliście to?
Żarłacz tygrysi ma najbardziej zróżnicowaną dietę wśród rekinów.
Jest padlinożercą, który zje prawie wszystko.
To samiec. To jego walwy.
Walwy to męski organ rozrodczy różnicujący płcie.
Te samce mają około od dwóch do trzech metrów długości.
Wydają się być nieśmiałe i płochliwe.
Samce się rozproszyły.
Przybył znacznie większy rekin.
Spójrzcie na tę samicę.
Na miejscu pojawiła się czterometrowa samica.
Przypłynęła po jedzenie.
Połyka całą głowę tuńczyka jednym kęsem.
Ta samica jest pierwsza w kolejce do jedzenia.
Thomas widzi podobieństwa
między żarłaczem tępogłowym i żarłaczem tygrysim.
Natomiast jakie są różnice w osobowościach samców i samic?
Spędziłem na Fidżi ponad 1000 godzin z żarłaczami tępogłowymi.
To była świetna okazja, by lepiej poznać ich osobowości.
Można ocenić, które z nich dominuje, a które rzadziej wchodzi w konflikty.
Samice żarłacza tępogłowego zachowują się podobnie do tygrysiego.
To ninja. Jeden z moich ulubionych żarłaczy tępogłowych.
Imponująca, niezwykle mądra samica. Zwinna, zręczna.
Te wielkie samice mają w sobie coś wyjątkowego.
Potrafią dominować.
Podobnie jak samica żarłacza tygrysiego,
samice obu gatunków okazują dominację nad samcami.
Teraz, za pomocą bazy danych, oceni osobowość żarłaczy tygrysich.
Zastosuje skalę liczbową, by zmierzyć zachowanie osobników.
Śmiałość rekina oceni w skali od bezpiecznej do niebezpiecznej.
Zapisuję w niej zachowania obserwowane w różnych sytuacjach.
Jeśli rekin podpływa zjeść rybę, to jest inny przypadek,
niż w przypadku, gdy zbliża się do mnie, do człowieka.
Dzięki etogramowi, Thomas ocenia charaktery rekinów
w skali od jednego do dziesięciu.
Jedynka oznaczająca nieśmiałego, a dziesiątka odważnego rekina.
Patrząc na średnią, jestem w stanie ocenić,
jak śmiały czy nieśmiały jest dany rekin.
Wtedy będę mógł porównać go z innymi.
Ten samiec nie jest zbyt odważny, nie zbliża się.
Ocenię go na trójkę.
Samica zachowuje się odważnie, otrzyma siedem lub osiem punktów.
Od początku samice zdobywają więcej punktów niż samce.
Pływając tysiące godzin z tymi samymi rekinami,
można je poznać na tyle dobrze, że można przewidzieć,
co za kilka sekund zrobią.
Nawiązuje się z nimi wyjątkową więź. To niesamowite.
Długotrwała analiza zachowania rekinów
pozwoli na wyliczenie średniej oceny dla każdego osobnika
i na ukazanie ich wyjątkowych osobowości.
A jeśli okaże się, że rekiny mają różne osobowości,
czy powodem różnic są inne doświadczenia,
środowisko czy też genetyka?
-Thomas! -Eric! Miło cię widzieć.
W badaniu pomogą profesor Eric Clua i asystentka, Clementine Seguigne.
Eric jest biologiem morskim z dziedziny ekologii behawioralnej
oraz badający relacje ludzi z rekinami.
Staram się lepiej zrozumieć zachowania rekinów.
Teoria Erica może wyjaśniać ataki rekinów na ludzi.
Jeśli zaakceptujemy hipotezę, że rekiny mają osobowości,
oznacza to, że każdy rekin będzie się od siebie różnił.
Większość rekinów nigdy nie zaatakuje człowieka,
ale zdarzają się rzadko spotykane, dysfunkcyjne zwierzęta,
nazywane „ problematycznymi osobnikami”.
Problematycznymi osobnikami są rekiny,
które zachowują się w odmienny sposób.
Niektóre rekiny atakują ludzi częściej niż inne,
zwłaszcza, jeśli są bardzo ciekawskie.
Aż 99,9% populacji rekina nigdy nie zaatakuje człowieka.
Ale czasem zdarza się ten jeden, który zaatakuje, i to wielokrotnie.
Niebezpieczeństwo na brzegu. Ratownicy patrolują wybrzeże.
Podobnie jak u Thomasa, Erica teoria „ problematycznych osobników”
bazuje na założeniu, że rekiny mają własne osobowości.
To oznacza, że jeden osobnik może okazać się odważniejszy od innych
i że jego zachowanie będzie takie samo przez jego życie.
Muszę także dowieść, że ta cecha następuje z pokolenia na pokolenie
i że dany młody, śmiały rekin miał równie śmiałą matkę lub ojca.
Eric musi ustalić pochodzenie rekinów,
dzięki analizie genetycznej próbek DNA.
Jeśli mu się uda, będzie mógł identyfikować
problematyczne osobniki.
Staramy się używać mniej inwazyjnych narzędzi do pobierania DNA.
Zwykle strzelaliśmy w rekina i wykonywaliśmy biopsję,
ale spróbujemy pobrać DNA ze śliny.
Eric ma nadzieję, że rekin pozostawi na tuńczyku ślad zęba,
który następnie zostanie przebadany pod kątem DNA.
Liczę na to, że podczas odgryzania głowy tuńczyka
rekin zostawi na nim swoje DNA.
Ekipa wypływa z portu w Fuvahmulah na poszukiwanie rekinów.
Daleko nie muszą płynąć...
Rekin!
Jest wielki!
Thomas kontroluje łódź,
a Eric i Clementine przygotowują się na spotkanie z rekinem.
Gotowi na spotkanie z rekinem tygrysim? W drogę!
Eric, słyszysz mnie? Jak sytuacja?
Widoczność jest fatalna.
Widzę coś w oddali.
Jak aktywność na dole?
Są wszędzie.
Uważaj, Clem! Mało brakowało.
Gdy w wodzie robi się ciekawie, ekipa na pokładzie wrzuca tuńczyka.
To samica.
Wielki rekin!
Niesamowite.
Przegryzła linę! Widzieliście to?
Możemy pobrać z niej próbkę DNA.
Nawet pod wodą, ślady materiału genetycznego
zostaną na linie i dostarczą naukowcom cenne DNA.
Ten kawałek jest w porządku. Niesamowite!
Niektóre rekiny są na tyle dobrze oznaczone,
że z łatwością możemy je rozpoznać.
Pojawiające się znikąd osobniki robią ogromne wrażenie.
Samice przejmują kontrolę.
Pojawiła się duża samica, odważniejsza od innych.
Chwyciła przynętę i zostawiła na sznurze trochę śliny. Udało się.
Mamy zdjęcia wszystkich rekinów i spisane ich osobowości,
więc będziemy mogli powiązać je z DNA.
Jest to ciekawe,
ponieważ jeśli niektóre rekiny zachowują się tak samo
i mają to samo DNA, będzie wiadomo, że są spokrewnione.
To będzie dla nas odkrycie.
Lepiej rozumiemy potencjalną zależność zachowania z genetyką.
By zidentyfikować związek między genetyką a osobowością,
Eric i Clementine muszą wykorzystać każdą szansę,
by zebrać więcej próbek.
W bazie Thomas analizuje aktywność rekinów,
by lepiej zrozumieć charaktery osobników żarłacza tygrysiego.
Dwa rekiny polują na pokarm, jeden odpływa.
-Od razu się poddaje. -Tak.
Rekin spycha skałę, by odsunąć kamienie
i dostać się do jedzenia. Imponujące.
Niesamowite.
Uwielbiam tego rekina. Jest taki delikatny.
Po kilku godzinach można poznać jej osobowość.
Te wszystkie rekiny posiadają świetną dynamikę grupową.
Mniejsze są trochę dalej,
a większe dominują w środkowej części.
Też bym się czuł bezpieczny, gdybym był czterometrowym rekinem.
Tak! Ja też.
To bardzo fajne miejsce.
Tyle rekinów i różnych osobowości przy jednym nurkowaniu.
Coś wspaniałego.
W Mossel Bay Alison wciąż czeka na okazję,
by oznaczyć nadajnikiem samicę żarłacza białego.
-Płyniemy dalej? -Tak.
Ekipa wyrusza w nowy obszar z dala od Seal Island.
Rekiny często patrolują tu rafę, bliżej brzegu.
Zatrzymajmy się tu.
Przy mniejszej liczbie fok, rekiny mogą być mniej oszołomione
i łatwiej będzie umieścić nadajnik.
Rekin!
Alison musi działać szybko, dobrze wybrać moment.
Właśnie przypłynęła piękna samica żarłacza białego.
Przypłynęła pod naszą łódź i nas zaskoczyła.
Spróbuję umieścić nadajnik przy płetwie.
Pociągnij.
Rekin musi podpłynąć w idealnym momencie,
z wystającą z wody płetwą grzbietową.
Uwaga...
Zrobione!
Alison zahacza nadajnik do płetwy grzbietowej rekina.
To wielki sukces.
Mimo że wygląda to nieco inwazyjnie,
rany błyskawicznie się goją.
Rany są częste u rekinów, szczególnie u samic,
których skóra jest dwa razy grubsza od skóry samców.
Chroni je przed ranami zadanymi podczas kopulacji.
Śledzenie rekina, to jak bycie w jego umyśle.
Można się dowiedzieć, co robi w naturalnym środowisku.
Jest się w ich świecie.
Teraz zespół musi namierzyć sygnał, by dowiedzieć się,
gdzie i na co poluje.
Sygnał jest bardzo słaby.
Wydawało mi się, że może odbieram stąd sygnał.
Mogła popłynąć w stronę brzegu.
Tyle czasu nam zajęło oznakowanie rekina,
ale nie udało nam się złapać sygnału.
Nie tracąc czasu,
zespół wyrusza znaleźć samicę z nadajnikiem.
Biorąc pod uwagę ilość pokarmu, rekin może być wszędzie.
Rekiny białe wolą chłodniejsze wody
i zwykle polują na ssaki morskie,
które muszą wypływać na powierzchnię.
Dla drapieżnika wypłynięcie ofiary na powierzchnię
jest najlepszym momentem na atak.
„ Ugryzienia rozpoznawcze” są odnotowywane u żarłaczy białych.
Gryzą ofiarę znajdującą się na powierzchni,
by ustalić, co to jest, czy jest jadalne,
czy ofiara odpowiednio się zachowuje i czy rozmiar się zgadza.
Pomyłki oraz ugryzienia rozpoznawcze mogą wyjaśniać część ataków.
Eric natomiast ma jeszcze inną teorię.
W Papui-Nowej Gwinei był przypadek żarłacza tygrysiego,
który dokonał 12 ataków na ludzi.
DWIE UCZENNICE ZABITE
Nie znając płci zwierzęcia, ludzie nazywali go „ dużym chłopcem”.
Po ataku w wielu przypadkach nie wiadomo, jaka była płeć rekina,
ale mam silne przeczucie,
że za większość ataków odpowiadają samice.
Ten rekin był na tyle duży, że zamiast nazywać go chłopcem,
powinni byli nazywać go „ dużą dziewczynką”.
W 2021 roku w międzynarodowym rejestrze ataków rekinów
odnotowano 73 przypadki niesprowokowanych ataków.
Nie posiadamy jednak informacji na temat płci atakujących rekinów.
Istnieje większe prawdopodobieństwo, że atak większego zwierzęcia,
przypuszczalnie samicy, powoduje większe obrażenia.
Czy te monstrualne samice
są odważniejsze i chętniej atakują ze względu na ich rozmiar?
Zespół liczy na zebranie DNA takiego rekina.
Odważna, czterometrowa samica chwyta przynętę.
Nie tylko zebranie próbek jest dla nas ważne,
ale również znalezienie zależności między pochodzeniem a osobowością.
Są w szale żerowania. Uciekaj stamtąd.
Czekaj! To ząb!
Eric widzi, jak z pyska dużej samicy wypada ząb.
Znajduje się na nim poszukiwane DNA.
Bycie otoczonym przez tyle rekinów utrudnia kontrolę przestrzeni.
Eric i Clementine muszą współpracować,
razem obserwować otoczenie w trakcie poszukiwań zęba.
Nie można pozwolić mu podpłynąć, gdyż może to oznaczać problemy.
Te zwierzęta mają ogromną siłę nacisku szczęk,
około pół tony na centymetr kwadratowy.
Można sobie wyobrazić szkody, jakie mogą wyrządzić.
Wolałabym, żeby mnie to nie spotkało.
To zbyt niebezpieczne.
Eric zawzięcie szuka zęba żarłacza tygrysiego.
Spójrzcie na ten ząb! Idealny.
Mamy to.
Duże samice, bardzo odważne.
Jeden z rekinów musiał wysilić się, by odgryźć głowę tuńczyka.
Widziałem, jak wypada ząb.
Ząb należy do pierwszej samicy, która złapała głowę tuńczyka.
Ten ząb zostanie wysłany do analizy.
Czy rekin jest spokrewniony z tym, który przegryzł linę?
Dzięki wspólnym badaniom
Erica, Clementine oraz Thomasa,
zespół z Fuvahmulah ma unikalny wgląd w zachowania rekinów.
To wielodyscyplinarne badanie może dowieść,
kim są problematyczne osobniki.
Według Alison, niezależnie od teorii problematycznych osobników,
królową fal cechuje przede wszystkim rozmiar.
Wierzy, że istnieje korelacja między rozmiarem i dominacją.
Zauważyłam, że jeśli pojawia się duża samica żarłacza białego,
a wokół niej są mniejsze rekiny, to one uciekają.
Jakby była świadoma swojego wpływu i siły.
Samice zdecydowanie pokazują dominację
i jest to spektakularny widok.
Te ogromne samice są największymi drapieżnikami w oceanie.
Czy bronią obszaru wylęgu, by chronić swoje młode?
Czy samica-matka byłaby bardziej agresywna?
Z tego, co wiemy, to nie.
Samice nie opiekują się młodymi.
Są wypuszczane i samowystarczalne.
Nikt nigdy nie widział ani nie udokumentował
narodzin żarłacza białego. To jest jak Święty Graal.
Co z ciężarnymi rekinami? Mogą być bardziej agresywne?
Thomas chce znaleźć ciężarną samicę, by ocenić jej osobowość.
Z głębin wypływają dwa rekiny.
Tu mamy jednego i drugiego. Widzę trzeciego.
Jest tu mnóstwo rekinów.
Nagle rekiny odpłynęły.
Czy coś je odstraszyło?
Czterometrowy żarłacz tygrysi wyłania się z głębin.
To jeden z największych na tej wyprawie.
Jest w ciąży.
To zdecydowanie dominująca samica.
Samice tygrysie mogą być w ciąży z ponad 30 młodymi.
To spotkanie było krótkie.
Thomas nie zdążył ocenić jej osobowości, bo odpłynęła w dal.
Choć śmiała, wygląda na to, że ta samica nie jest tak żarłoczna.
Nie ma wątpliwości, że ciężarne samice
nie żerują w miejscach, w których rodzą.
Bardzo często niedługo rodzące ciężarne samice
całkowicie ignorują ludzi.
Nie słyszałem nigdy o ataku dokonanym przez ciężarną samicę.
Jedna z teorii naukowych mówi,
że mogą pojawiać się hormony pod koniec ciąży,
które hamują ich chęć żerowania, by nie żerowały na swoich dzieciach.
Może samica żarłacza białego po porodzie
jest mniej wybredna w kwestii tego, na co poluje?
Ciężko to udowodnić, ale należy tę teorię rozważyć.
Gdybym ja miała nie jeść nic przed porodem,
na pewno byłabym bardzo zła
i szukała jakiegoś posiłku.
Alison wciąż szuka rekina z nadajnikiem.
Jest bardzo daleko, ale chyba zaczynam coś odbierać.
Jest. Mamy dobry sygnał.
Musimy szybko zmienić hydrofony.
Spróbujemy ją namierzyć,
żeby mieć jej położenie i ją śledzić.
Wiemy, że jest 500 metrów od łodzi.
Alison działa szybko, żeby namierzyć rekina,
zanim znów straci sygnał.
Jest tam. Na pierwszej.
Musimy podpłynąć.
Chodźmy.
Ekipa jest niecały kilometr od brzegu.
Kto by pomyślał, że będzie tak daleko?
W samicach rekinów uwielbiam to, że są nieprzewidywalne.
Jedna różni się od drugiej, więc ciągle trzeba być czujnym.
-Teraz jest tam. -Dobrze. Włącz luz.
-22, 07, 5, 1, 1. -Dobra.
Z żarłaczem białym, to jak zabawa w chowanego.
Alison kontynuuje łowy.
Wytropienie rekina, nawet z nadajnikiem, nie jest łatwe,
więc w przypadku ataków, złapanie sprawcy jest bardzo trudne.
Większość rekinów atakujących ludzi odpływa po ugryzieniu.
W większości przypadków nie mamy pewności,
co do identyfikacji rekina i jego rozmiaru.
Znam trzy przypadki, w których jeden rekin
w krótkim czasie zaatakował więcej niż raz.
To jeden spośród tysięcy udokumentowanych przypadków.
Eric jest na tropie rekina, który, jak sądzi, jest recydywistą.
W grudniu 2020 roku w San Martin miał miejsce śmiertelny atak.
Miesiąc później miał miejsce drugi, niemal śmiertelny atak.
Te dwa ataki miały miejsce zaledwie 85 kilometrów od siebie.
W tym rejonie nie było ostatnio ataków śmiertelnych.
Czy te wypadki są ze sobą powiązane?
Udowodniliśmy, że był to żarłacz tygrysi,
a teraz prowadzimy analizę genetyczną,
która pozwoli udowodnić, że to był ten sam rekin.
Metody stosowane przez Erica na Karaibach
mogą w przyszłości pozwolić wytypować problematyczne osobniki.
Głównym pytaniem jest, dlaczego rekin atakuje człowieka?
Ale nie tak brzmi właściwe pytanie. Właściwym byłoby:
„ Dlaczego właśnie ten rekin zaatakował człowieka?”.
Czym ten rekin różni się od innych?
Aby to zrozumieć, musimy przeanalizować różne zachowania.
Dominacja jest ściśle zależna od rozmiaru rekina,
ale osobowość także odgrywa tu kluczową rolę.
Chcemy znaleźć dominujące zwierzęta,
które uczestniczą w szale żerowania. Uważajcie na siebie.
Aby ustalić hierarchię wyższości w grupie rekinów,
zespół musi pobrać DNA najodważniejszego osobnika.
Ten tuńczyk waży 90 kilogramów i jest atrakcyjnym kąskiem.
Zrzucam tuńczyka.
Rekin, który przypłynie po tuńczyka, może okazać się tym dominującym.
Drużyna nie musi długo czekać na przybycie osobnika.
To szaleństwo. Wzięła całego na raz.
To chyba nasza królowa.
To bardzo odważny rekin.
Niesamowite. To było świetne doświadczenie.
Bardzo wam dziękuję.
Mamy to. Mamy królową. Trochę to trwało, ale się udało.
To było niesamowite.
Na początku przypłynęło około 10 rekinów.
Wśród nich były dwie duże samice.
Nagle pojawiła się imponująca, olbrzymia samica.
Mierzyła co najmniej z pięć metrów długości.
Wczoraj to była księżniczka. Dzisiaj to była prawdziwa królowa.
Znaleźli dominującą samicę,
jednak tym razem nie pobrano DNA,
więc wiele jeszcze o niej nie wiemy.
Wszystkie rekiny odpływają, przepuszczają królową.
To ona rządzi innymi rekinami.
Jest wielka, odważna i jest samicą.
Ale czy podobne do niej rekiny
mogą stać się problematycznymi osobnikami?
Muszą być odważne, ale to nie wystarczy.
Rekin musi mieć też jakieś pozytywne doświadczenia z przeszłości.
Odważne rekiny mogą być bardziej skłonne do wybierania
większych, bardziej ryzykownych ofiar.
Cały i zdrowy oraz nagrodzony posiłkiem,
ma motywację do atakowania większych ofiar.
Jeśli jednak nie ma pozytywnego doświadczenia,
jest zraniony lub wystraszony, następnym razem może nie zaatakować.
Thomas uważa, że stosowanie tej zasady
może pomóc w walce z problematycznymi osobnikami.
Gdy pracuję z rekinami tępogłowymi,
używam specjalnego dźwięku, który je odstrasza
i uczy, żeby czegoś nie robić.
Używałem odmiany efektu Dopplera.
Mają wrażenie, że coś je goni, mimo że się nie poruszam.
Spróbuję odstraszyć rekina.
Nie reaguje.
To działa na żarłacza tępogłowego, ale nie na tygrysiego.
Próbowałem wiele razy w Fuvahmulah.
Rekiny tygrysie mają lepszy wzrok i węch,
więc może mniej reagują na dźwięk?
Niezależnie od tego, czy wzmocnienie negatywne działa,
może powinniśmy skupić się na badaniach osobowości rekinów,
gdy analizujemy ich ataki na ludzi.
Nie podoba mi się teoria ataku przez pomyłkę.
To oznaczałoby, że wszystkie rekiny mogłyby popełnić błąd
i stanowić zagrożenie.
A jest wręcz przeciwnie, ponieważ 99,9% rekinów
nie jest realnym zagrożeniem dla ludzi.
Tylko 0,01% może stanowić zagrożenie, czyli problematyczne osobniki.
Jeśli rekiny mają różne, dziedziczne osobowości,
czy to może zmienić nasze podejście do ataków rekinów?
Obecnie strategią radzenia sobie ze śmiertelnym atakami
jest zabijanie losowych rekinów.
Jeśli udowodnimy prawdziwość teorii o wybranych osobnikach,
to znaczy, że nie wszystkie rekiny stanowią problem,
jedynie mała grupa osobników.
Jest taka piękna.
Rekiny to istoty czujące i zasługują na szacunek,
tak samo jak inne zwierzęta.
Każdy rekin ma własną osobowość.
To fascynująca cecha.
To pokazuje, że mają też myśli, a może i emocje.
Czy rekiny mają uczucia? Przypuszczam, że czują ból.
Jeśli mają taka złożoność emocjonalną, jaką mają ludzie,
to oznacza zupełnie inny poziom badań, ale nigdy nie wiadomo.
Dacie wiarę? To ona! Spójrzcie.
Jest półtora kilometra od miejsca, gdzie ją oznaczyliśmy nadajnikiem.
Jest tak blisko brzegu, widać ludzi na plaży.
To zwierzę robi to, co umie najlepiej - patroluje rafę.
Gdyby wiedzieli, co namierzamy tuż za falami...
Koegzystencja jest możliwa.
Dochodzi do niej częściej, niż myślimy.
Eric i Clementine muszą czekać na wyniki analiz genetycznych,
które może udowodnią, że osobowość jest dziedziczna
i poprą ich teorię problematycznych osobników.
Chciałabym lepiej zrozumieć ich zachowanie,
by poprawić relacje między ludźmi a rekinami.
Rekiny nie są ludożercami, za jakich ich uważamy.
Jako nowe pokolenie biologów morskich, naszym zadaniem jest chronić rekiny.
Dzięki milionom lat ewolucji,
samice stały się silniejsze i bardziej odporne od samców.
W świecie rekinów królowa jest najważniejsza, nie król.
Mają grubszą skórę od samców. Rosną większe od samców.
Żyją dłużej od samców i jest ich więcej.
W stu procentach to one dominują.
Tu, w Fuvahmulah, spotkaliśmy królową rekinów.
Mam nadzieje, że ona i inne królowe
będą rządzić naszymi oceanami jeszcze przez wiele lat.
Niech żyje królowa.
Tekst polski: Maria Małolepsza