Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Jestem szczęśliwa i zaszczycona, że mogę tu dzisiaj być,
Official YIFY movies site: YTS.MX
aby przedstawić mojego dobrego przyjaciela
i jednego z moich ulubionych komików:
Shenga Wanga!
To była Ali Wong.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Bardzo się cieszę, że mogę tu dzisiaj być.
Z biegiem czasu każdy z nas
robi wiele rzeczy po raz pierwszy.
Na tym polega dorastanie.
Czasem robimy rzeczy, których nigdy nie zamierzaliśmy.
Ostatnio kupiłem spodnie w Costco.
To poważna sprawa. Nowy rozdział życia.
Kiedy kupujesz spodnie w Costco, to znaczy, że już ci nie zależy.
Że porzuciłeś swoje ego i rozpocząłeś duchową wędrówkę.
Prawda?
Ludzie gadają, a ty myślisz:
„Nie przejmuję się niczyją opinią. Nie obchodzi mnie to.”
To tylko gadanie,
dopóki nie możesz go poprzeć paragonem z Costco.
W ten sposób człowiek udowadnia, że naprawdę nic go nie obchodzi.
„Chciał spodnie Kirklanda.
Nie zadzieraj z nim”.
Widząc kogoś w spodniach Kirklanda, wiesz dwie rzeczy.
Po pierwsze, zrobi wszystko, żeby przeżyć.
Po drugie, przestał bać się śmierci.
Costco uczy cię, jak odpuścić.
Przed sklepem, w samochodzie,
medytuję i zaliczam motywujące przemówienie.
Za chwilę znajdę się we wrogim otoczeniu.
Spotkam się z niesprawiedliwością.
Z prawdziwym okrucieństwem.
Walcz o swoje, ale zaakceptuj to, czego nie możesz zmienić. To Costco.
Jeśli nie znajduję miejsca na parkingu w osiem minut, odjeżdżam.
Odpuść, stary. To nie był właściwy dzień.
Nic na siłę. To Costco. Respektuj je jak ocean.
To nie ja decyduję. To księżyc, to pływy.
Costco przerasta nas wszystkich.
Wiele się zmienia. Nawet nie zauważyłem, kiedy,
ale niedawno zorientowałem się, że mój ulubiony batonik
to teraz Mounds.
Zaskakujące, prawda? Przecież wszyscy wiemy,
że jest ohydny.
To ohydne, człowieku.
Mounds to coś w rodzaju Almond Joy,
ale bez migdałów.
I bez radości.
Dużo wiórków kokosowych.
Batonik bogaty w błonnik.
Może nawet na prebiotyki.
„Mound” znaczy „kopiec”.
To kiepska nazwa.
Nie rozumiem. Bliźniaczy produkt to Almond Joy.
W nazwie ma kluczowy składnik i pozytywną emocję.
Almond Joy. To dobra nazwa. Ktoś nad tym myślał.
Kto zatwierdził Mounds?
Czy w ogóle widzieli produkt?
Jest brązowy i pękaty.
„Kopiec” to dobra nazwa, o ile jedyną alternatywą jest „kupa”.
Opracowałem własną metodę jedzenia mojego batonika.
Otwieram go i sypię obok trochę migdałów.
Kupuję je osobno.
Potem dostarczam sobie radości.
Wpycham migdały do batonika.
Więcej, niż jest w zwykłym Almond Joy.
Wpycham, ile tylko się da.
Jem to jak lekarstwo dla psów.
Błogość. Co za błogość.
Są rzeczy, które przez całe życie
zamierzasz zrobić, ale nigdy do tego nie dochodzi.
Teraz się tego uczę. Do niedawna
myślałem, że będę miał dom.
Może nawet po jednym na obu wybrzeżach.
Teraz myślę, że byłoby fajnie
mieć głębszy zlew.
Tego chcę. Poszedłem raz do kolegi
i zobaczyłem jego wielki zlew.
„Ale przestronny! Udało ci się życie, stary.
Gratulacje.
Pewnie jak myjesz blachy do pieczenia,
nigdy nie oblewasz blatów, co nie?”
Nie znasz mojego życia. Nie jesteśmy tacy sami.
Nie do wiary, ile wody spływa z takiej blachy.
Zawsze mnie to zadziwia.
To jak iluzja optyczna.
Blacha jest cienka. Nie dostrzegasz zagrożenia.
Jesteś zmęczony, brakuje ci precyzji, nie?
I nagle wszystko, co było na blacie, pływa sobie w lagunie.
Jak będę kiedyś gasić pożar, wezmę blachę zamiast wiadra.
Pamiętam, że jak byłem młodszy,
wchodziłem do księgarni w zachwycie.
Jako dziecko wchodziłem do księgarni,
myśląc o tym, ile się mogę nauczyć.
Jako dorosły wchodzę i myślę,
ilu rzeczy nigdy się nie nauczę.
To okropne, widzieć własną niewiedzę w porządku alfabetycznym.
Nie podoba mi się to.
Idę do działu „Pracownicy polecają”. Z rzeczy, których nie wiem,
te najbardziej lubi Brian.
To przytłaczające, tyle wiedzy w jednym miejscu.
Widzisz ją, ale nie możesz jej mieć.
Tylko cię kusi, jak w klubie ze striptizem dla intelektu.
Co wieczór staram się czytać. Chcę nabrać nawyku.
Problem w tym, że zaraz zasypiam.
Książki są lepsze od melatoniny.
Kup sobie książkę. Strona ma jakieś 50 miligramów.
Jest naturalna, działa szybko. Skutkiem ubocznym jest wiedza.
Śpisz osiem godzin bez problemu. Połóż książkę na szafce nocnej.
Jak się obudzisz w nocy, popatrz na nią i idź spać dalej.
Nie, dzięki.
Pora spać.
Czytam książkę od paru tygodni. Jeszcze nie skończyłem przedmowy.
Czyli jeszcze nie zacząłem.
Przed pierwszym rozdziałem się nie liczy.
Zawsze zabieram książki, kiedy jadę w trasę,
na plażę, na piknik. Zawsze zabieram książki.
Tyle, że ich nie czytam.
Nie jestem oczytany, za to moje książki są obyte w świecie.
Mają dobre życie. Pokazuję im świat.
Muszę zacząć lepiej zarządzać czasem.
Nie wiem, ile jeszcze pożyję,
ale w tempie, w jakim teraz czytam,
zostało mi jakieś osiem książek.
Muszę wybierać mądrze.
Dostałem maila z „New York Timesa”.
„Oto 73 książki do przeczytania tego lata”.
W ogóle mnie nie znacie.
Wypisuję się z newslettera.
Siedemdziesiąt trzy książki.
Tego lata przeczytam jedną książkę
albo tego maila.
Aktualizacja ładuje się zbyt wolno.
Za wolno czytam. Chciałbym móc to jakoś podłączyć.
Jak w Matrixie. Kojarzycie te wtyczki? Taka by mi się przydała.
Siedem nawyków produktywnych ludzi.
Jestem strasznym prokrastynatorem. To problem, wiecie?
Nawet nie skończyłem pisać tego żartu.
To naprawdę poważne.
Boję się, że na mojej liście marzeń
będą niedokończone sprawunki.
Będzie smutno, jak lekarz powie:
„Zostało ci kilka miesięcy”, a ja na to: „Cholera!
Muszę kupić ramki na zdjęcia.
Żyłem w gołych ścianach, jak jakiś zabójca”.
Od dawna pracuję nad pewnym celem.
Pracuję nad dobrą postawą.
To trudne. Nie wiem, czy mi się uda.
Całe życie się garbię,
bo jestem bardzo skromny.
Jestem miłym gościem, wiecie?
Wydaje mi się, że to normalne.
Jak ktoś stoi zbyt prosto, wydaje mi się to sztuczne.
Jakby robił to celowo. Myślę: „Próbujesz się popisywać?”.
Też tak mogę. Też umiem udawać, że w siebie wierzę.
Tak długo się garbiłem, że teraz mi tak wygodnie.
Jakbym wysyłał właściwą wiadomość.
„Nie róbcie mu krzywdy.
I tak już jest zepsuty”.
Czuje się bezpiecznie.
Być może nie wiecie, że pochodzę z Teksasu.
Dorastałem w Houston.
Chodziłem do tego samego gimnazjum, co Beyoncé.
Szaleństwo, nie? Beyoncé.
I ja.
Obłęd. Już sama Beyoncé to coś.
Potem słyszysz, że Sheng Wang jest z tej samej dzielnicy.
To spora dawka talentu.
Coś musiało być w wodzie.
Wychowałem się na buddyjskiej filozofii, ale mam otwarty umysł.
Pójdę do każdego kościoła, który ma boisko do kosza.
To mój trening. Gram w kosza w ramach kardio.
Ale nie gram z byle kim.
W każdy wtorek spotykam się z grupą przyjaciół,
bo wszyscy gramy jak leszcze i nie chcemy sobie zrobić krzywdy.
Gramy grzecznie. Nikogo nie obrażam, za to dużo się śmieję.
Mój umysł chce robić wszystko,
czego moje ciało odmawia.
Jak mam piłkę, mój umysł myśli: dobra, zrobimy crossover,
potem obrót, a na koniec piękny rzut z dwutaktu.
A moje ciało wyrzuca piłkę poza boisko.
Czas na śmieszki.
To miejsce publiczne.
Nie mam wpływu na to, że inni chcą grać w kosza,
ale od razu wiem, z kim nie chcę grać.
Od razu zapala mi się lampka, jak ktoś jest wysportowany.
„Czyli jesteś zdrowy, tak? Dobra.
To dobrze, stary. Pewnie umiesz grać.
Ale nie o to chodzi.
Ja i moi przyjaciele jesteśmy tu, bo jesteśmy chorzy.
Mamy wysokie ciśnienie, cukrzycę, stłuszczenie wątroby.
Nie jesteśmy tu, żeby się bawić. Staramy się opóźnić śmierć.
Możesz przyjść, jak dostaniesz skierowanie”.
Uwielbiam tych gości. Są wyjątkowi.
To najbardziej przypadkowa grupa przyjaciół,
bo to dorośli faceci,
których poznałem w parku.
To moja załoga.
Jakbym miał zrobić napad,
to tylko z nimi.
Z dwóch powodów. Po pierwsze, gramy razem od ośmiu lat,
a nie znamy swoich nazwisk.
Ledwo znają moje imię. Nazywam się Sheng, ale mówią mi Chang.
Po drugie, różnimy się wychowaniem i umiejętnościami.
Potrzebujesz różnych specjalistów, żeby przeprowadzić napad.
Mamy czarnego gościa, który robi w luksusowym oświetleniu,
ma dostęp do domów gwiazd w całym Los Angeles.
Doradca finansowy z Salwadoru pomoże w praniu pieniędzy.
Meksykański policjant pomoże, jeśli zainteresuje się nami prawo.
Mamy też gościa, który nie ma żadnych umiejętności, ale jest biały.
Ma moce, których nie rozumiem, ale…
jest częścią drużyny.
Musimy być różnorodni.
Nie mogę już grać w kosza w bokserkach.
Musiałem wrócić do noszenia slipek.
Moje ciało się zmienia.
Okazało się, że moje jaja próbują mnie opuścić.
Byłem dla nich zbyt miły. Dałem im za dużo wolności.
Teraz żądają niepodległości.
Nie pozwolę na to. Muszę stłumić rebelię.
Trzymać je krótko.
Wiem o tym, bo raz w środku meczu…
jaja uderzyły mnie w udo.
Z głośnym klaśnięciem.
Speszyłem się.
Wiedziałem, co za chwilę się stanie.
Ktoś krzyknął: „Faul!”.
Musiałem wytłumaczyć, że to ja jestem ofiarą.
I sprawcą.
Sfaulowały mnie własne jaja.
Więc…
Musiałem kupić slipki, nie?
Nie nosiłem ich od czasów gimnazjum.
To było dawno. Byłem ciekawy. Co się zmieniło w tym czasie?
Poszukałem informacji i znalazłem nowe slipy.
Bez rozporka.
Byłem zaintrygowany.
Nie używam rozporka.
Jak muszę się wysikać, zwykle nie mam czasu na zabawę.
Muszę iść, natychmiast.
Nie mam czasu na szukanie tajemnego przejścia.
Kupiłem je. Byłem podekscytowany. Nowe slipki bez rozporka.
Kiedy otworzyłem opakowanie, pomyślałem,
że przez pomyłkę kupiłem damskie majtki.
Co za różnica? To miękkie, czarne majtki.
Nie o to mi chodziło.
Pasują. To mój rozmiar.
Ale są zbyt seksowne.
Nie znam siebie z tej strony.
Wycięte nisko tu, wysoko tutaj.
Otulają moje biodro i pachwinę.
Nikt mnie tak nigdy nie dotykał.
To wyzwalające.
Jak założyłem te majtki, od razu poprawiła mi się postura.
Mimowolnie zacząłem się kołysać.
Zacząłem…
To nie była moja decyzja, to była dusza tych majtek.
Jestem tylko naczyniem.
Powinniśmy dawać sobie szansę na szczęście.
Dla całego społeczeństwa byłoby lepiej,
gdybyśmy zaczęli traktować skakanie jako równorzędną alternatywę dla biegania.
Świat byłby lepszy, prawda?
Szkoda, że odmawiamy sobie tak prostej radości.
Ile trzeba przebiec, żeby poczuć euforię?
Nie wiadomo. Na pewno za dużo.
Jak zaczniesz skakać, od razu czujesz się dobrze.
Wyobraź sobie, że skaczesz z trójką ziomków.
Ramię w ramię, w szyku.
Jak ekipa z Glee.
Wyglądacie dobrze. Jesteście szybcy.
To wydajne.
Wypiłem drinka przed występem w barze dziesięć minut stąd.
Doskakałem w osiem.
Byłem przed czasem.
Za późno zacząłem dbać o siebie.
Dopiero zacząłem używać
odpowiedniej ilości balsamu do ciała.
Wiecie, o co chodzi? Tyle, żeby nawilżyć całe ciało.
To dużo balsamu.
Zawsze sobie żałowałem. Nie myślałem, że zasługuję na więcej.
Wydzielałem sobie niewielką porcję. Nigdy nie wystarczało mi na nogi.
Aż zacząłem kupować w Costco.
To zmieniło moje życie. Mają tam tani balsam.
W bardzo dużej butelce.
Na górze jest taka praktyczna pompka.
Problem w tym, że w dwóch trzecich butelki technika zaczyna zawodzić.
O nie! Zostało dużo balsamu, ale nie możesz go wycisnąć.
Pompka nie działa.
Trzeba odkręcić zakrętkę i użyć pompki jako bagnetu.
Nie podoba mi się to.
Przejście od pompowania do zanurzania jest upokarzające.
Kiedy pompuję, jestem beztroski. Czuję się bogaty. Jakbym…
Reszty nie trzeba.
Kiedy zanurzam, czuję się jak…
Jestem inteligentnym zwierzęciem.
Umiem używać narzędzi.
Trzeba przekręcać i ciągnąć w tym samym czasie.
To jak smarowanie chleba wykałaczką.
Mam balsam do ciała.
Mam krem do twarzy. Zrobiłem krok naprzód. Kupiłem krem pod oczy.
To kolejny poziom, nie?
To poważna sprawa, bo krem pod oczy kosztuje więcej.
Więcej niż jakikolwiek inny krem, jaki w życiu kupiłeś.
Ale jest w najmniejszym pojemniku.
Musisz jakoś uzasadnić ten zakup.
Nakłada się go tylko palcem serdecznym.
Jest najdelikatniejszy, prawda?
Bo jest najbardziej leniwy.
Nie używasz go do dłubania, wskazywania, przeklinania.
To…
Tylko…
Nadaje się do składania obietnic i nakładania kremu pod oczy…
delikatnym ruchem, z lekko otwartymi ustami…
Oby działało.
To drogi krem.
Obserwowałem jedną zmarszczkę.
Uparcie się pogłębia przez ostatnie parę lat.
Tutaj. Właśnie tu. Nic z tym nie mogę zrobić.
Próbuję ją przekupić: „Ten krem jest pod oczy, ale dam ci trochę.
Tylko dla ciebie. Nie mów nikomu”.
Zostają mi śladowe ilości kremu.
Nie chcę niczego zmarnować.
Jak dobrotliwy król, oddaję resztki chłopom.
Śpię na plecach.
Mówią, żeby nie dotykać twarzą poduszki.
Przez to pogarszają się zmarszczki.
Ale to nie jest moja ulubiona pozycja.
Na plecach jest nudno. Niezbyt przytulnie.
Po prostu leżysz jak wampir.
Czasem przewracam się na drugą stronę.
Może miałem zły dzień. Może mam urodziny.
Chcę sprawić sobie przyjemność.
To moja nowa słabość. Nie palę papierosów,
ale od czasu do czasu śpię na brzuszku jak niegrzeczny chłopiec.
Kolejne dorosłe doświadczenie, jakie ostatnio miałem,
to pójście z dziewczyną na mammografię.
To badania w kierunku raka piersi.
Była pierwszy raz. Nie znałem się na tym.
Kiedy robisz mammografię, biorą ci cycek
i wkładają go w toster,
a potem kilka razy przytrzaskują.
To brutalne. Zaskoczyło mnie to.
Pomyślałem: „Jesteś lekarzem czy robisz panini z cyckami?”.
To bolesne.
Jak pierwszy raz spłaszczyli jej cycek, moja dziewczyna pierdnęła.
Wszyscy byli zaskoczeni.
Zrobiła to, co musiała. Broniła się.
Została zaatakowana.
Nie chciała się poddać bez walki.
Wszyscy wiemy o walce lub ucieczce, ale czasem jest trzecia opcja.
Nie uczą cię tego w szkole, ale uczy cię tego ulica.
Kiedy usłyszałem
to pierdnięcie…
Od razu poczułem empatię.
Współczułem jej, bo wiedziałem, że musi ją bardzo boleć.
Wiem, że ma podobny próg bólu,
ale bardziej się boi pierdzenia przy świadkach.
Musiało bardzo boleć.
To za dużo.
Jesteśmy u lekarza, próbujemy komuś pomóc.
To nie powinno być tak brutalne.
Faceci tak nie mają.
Co robią, kiedy nas badają? Dotykają nam jaj.
Wkładają palec w tyłek.
To nie takie złe.
To w miarę łagodne.
Nie przeszkadza mi to.
Chodzi o moje zdrowie.
Większość obecnych tu facetów
już się sama przebadała dla zabawy.
Dla zabawy, dla wiedzy.
Poznaj siebie.
Każdy powinien mieć tak samo łatwy
dostęp do opieki zdrowotnej.
W drugą stronę nie byłoby to standardem.
Faceci nie zgodziliby się na coś takiego.
Gdyby powiedzieli mi: „Przebadamy cię na raka,
ale musimy parę razy zgnieść ci jaja”…
powiedziałbym: „Doktorze…
Prawdopodobnie nie mam raka.
Czuję się dobrze. Luźno.
Wszystko w porządku. Do zobaczenia”.
To niesamowite, nie?
Współczesna medycyna jest niesamowita.
Ale ile jeszcze razy muszę przeczytać artykuł o tym,
że wynaleziono lekarstwo na raka,
które działa tylko na szczury?
Możemy przestać to drukować?
To nie powinno się znaleźć w gazecie dla ludzi, prawda?
Nie.
To wiadomości dla szczurów.
Typowe wiadomości dla szczurów.
To wspaniałe dla szczurów. Powinny o tym wiedzieć.
Ale my nie musimy o tym czytać.
Podobno 99,6% tych badań
nie przekłada się na ludzi.
Inwestujemy mnóstwo pieniędzy, aby rozwijać wiedzę medyczną
dla wroga.
Mamy w rękach wiele szczurzej wiedzy.
Nie umiemy wyleczyć przeziębienia,
ale jeśli jesteś gryzoniem z cukrzycą, egzemą i podagrą…
Nie masz się czym martwić.
Będziesz żyć. Pomożemy ci. Jesteś szczurem.
To dobre czasy dla szczurów.
Za to ciężkie dla ludzi.
Trudno być człowiekiem w tym kraju. Opieka zdrowotna jest dystopijna.
Wiecie, o co chodzi? W Stanach, jak masz coś sobie zrobić,
zrób sobie coś naprawdę poważnego.
Na tyle, żeby dopłacili z ubezpieczenia.
Najlepiej w styczniu…
kiedy masz jeszcze limit na cały rok.
Tak to się robi.
Nie rób sobie krzywdy w grudniu. To dla frajerów.
Tylko jeden raz w życiu udało mi się osiągnąć poziom, na którym dopłacają.
Zawziąłem się. Będę grać va banque.
Czas wyjść z inicjatywą.
Poszedłem do paru lekarzy.
Byłem u specjalistki od czterech liter.
Do czasu wizyty problem sam się rozwiązał.
Poczytałem trochę. Wiedziałem, że nic mi nie jest.
Ale i tak poszedłem, żeby potwierdzić moje przypuszczenia.
Lekarka powiedziała: „Wszystko w porządku, ale jak chcesz, to cię zbadam”.
To nie było konieczne.
Dostałem to, po co przyszedłem.
Ale pomyślałem o ubezpieczeniu.
O tym, ile razy ubezpieczyciel zostawiał mnie samego z rachunkiem.
Więc powiedziałem: „Wie pani co?
Niech pani idzie po wazelinę”.
Zróbmy to.
Skoro zapłaciłem za wstęp, chcę wykorzystać wszystkie atrakcje.
Nawet te gówniane. Zostaję do zamknięcia.
Tak było.
Zrobiliśmy to.
Niczego nie odkryliśmy.
To nie było potrzebne.
Ubezpieczyciel dostał rachunek.
Lekarka dostała wynagrodzenie.
Ale ja pozostałem nieusatysfakcjonowany,
ponieważ ekonomicznej sprawiedliwości nie powinno się szukać w tyłku.
Nie czujesz się zwycięsko,
kiedy lekarz wkłada ci palce w odbyt,
a ty myślisz o ubezpieczeniu.
To się nazywa zemsta.
Zawsze staram się pokonać system.
Nawet, jeśli to bez sensu.
Dlatego mam sokowirówkę,
której nie używam.
W pewnym momencie życia zaczynasz rozumieć,
że potrzebujesz wartości odżywczych.
Ale być może nie chcesz odżywiać się zdrowo.
Chcesz znaleźć jakąś sztuczkę.
Odkrywasz zielone soki.
Myślisz: „Ten sok rozwiąże moje problemy”.
Kupujesz go w sklepie i okazuje się, że cię nie za bardzo na to stać.
Twoje zarobki nie wystarczają na sok.
To bardzo stresujący zakup.
Przeliczasz to sobie.
„Jak kupię sokowirówkę, przez 12 lat
oszczędzę jakiś milion dolarów”.
Nie ma się nad czym zastanawiać. Mówisz o tym znajomym.
Chcą ci dać swoje sokowirówki, których już nie używają.
Nie widzisz przepowiedni. Odrzucasz ofertę.
„Nie, dzięki. To nie ten model.
Dlatego jej nie używasz. Trzeba było poczytać.
Zamierzam popełnić błąd, ale z najwyższej półki”.
Wydajesz 400 dolarów na wolnoobrotową wyciskarkę.
Idziesz na targ po najświeższe składniki.
Widać, że są świeże, bo są brudne.
Podoba ci się to.
Na targu nie ma błyszczących owoców.
Mają matowe wykończenie.
Przynosisz do domu zakurzone warzywa, szorujesz je, płuczesz,
kroisz na kawałki, wyciskasz sok, czyścisz sprzęt,
odkładasz go i myślisz: „To tyle. Więcej się w to nie bawię.
Nie ma mowy.
Fajnie pobawić się raz w bar ze zdrową żywnością,
ale czas zamknąć biznes.
To koniec”.
Wiesz, że to koniec, bo odłożyłeś sokowirówkę na lodówkę,
gdzie zbiera się ten dziwny, tłusty kurz.
Wiecie, który? Nie da się go usunąć.
Nic nie pomoże. Kiedyś powstaną z niego złoża ropy.
Źle się z tym czuję.
Mam na lodówce 400 dolarów. To niedobrze.
Ale traktuję to jak terapię.
Jestem wyleczony.
Teraz kupuję sok w sklepie. Bez problemów i stresu.
„Dziesięć dolarów za butelkę? To dobra cena”.
Byłem na linii frontu. Wiem, jak to jest.
Dziękuję za służbę.
Poświęcam za dużo czasu i energii mało ważnym decyzjom.
Poszedłem raz do Popeyes na lunch.
Nie bywam tam często, więc staram się wykorzystać okazję.
Oceniam każdy zestaw.
Szukam najlepszej proporcji satysfakcji do kosztu.
Podczas mojej analizy
jakiś typ wchodzi, bez wahania.
Zamawia pierś z kurczaka, małe frytki i napój.
To nawet nie jest zestaw.
Nic na tym nie zaoszczędził.
Byłem w szoku.
Wchodzisz do Popeyes i zamawiasz, co ci się podoba?
Chciałbym być kiedyś tak bogaty.
To moje marzenie. Iść do Popeyes i zacząć improwizować.
Z głowy. Nawet nie patrząc na menu.
Zapodaj bit, a zamówię prosto z serca.
Trudno unikać fast foodów, kiedy jest się w trasie.
Pewnego dnia po występie wracałem do hotelu.
Wszystko było zamknięte, oprócz Wendy's.
To było naprzeciwko, ale mieli tylko drive-thru,
a ja nie miałem samochodu.
Miałem pieniądze, nadzieję i własne nogi.
Doskakałem tam.
Wniosłem pozytywne wibracje. Zapukałem w okno. „Co za spotkanie!
Zróbmy, co trzeba”.
Nie ucieszyli się.
Powiedzieli, że nie mogą obsłużyć mnie na piechotę.
Zapytałem, dlaczego.
„Zasady bezpieczeństwa i higieny”.
Ja na to: „Zamierzam zamówić fast food.
Nie czas rozmawiać o zdrowiu”.
Uparli się. Nie chcieli mnie obsłużyć.
Musiałem zadzwonić po Ubera, żeby mnie tam zawiózł.
Byłem konkretny:
„Odbierz mnie przy menu i wysadź przy okienku”.
„To twoje auto?
Przykro mi. Kupię ci nuggetsy”.
Ostatnio byłem w trasie w Kanadzie.
W Kanadzie alkohol można kupić tylko w niektórych sklepach monopolowych.
Nie wiedziałem o tym. Byłem w spożywczym.
Przez pomyłkę kupiłem sześciopak piwa bezalkoholowego.
Powinienem był się domyślić. Było ciepłe. To budzi podejrzenia.
Włożyłem pięć do zamrażarki.
A jedno do miski pełnej lodu. Schłodziłem je.
Otworzyłem i wziąłem parę łyków. „Niezbyt orzeźwiające”.
Spojrzałem na puszkę. „To nie alkohol.
To gazowany sok z jęczmienia”.
Poddałem się. Pomyślałem, że spędzę wieczór na trzeźwo.
Pójdę spać wcześnie.
Skończyłem pierwszą puszkę.
Wypiłem kolejnych pięć.
Załatwiłem cały sześciopak.
Zdałem sobie sprawę, że całkiem straciłem kontrolę.
Cierpię na bezalkoholizm.
Niedobrze. Nie wyjdę z tego.
Będę pierwszą osobą w historii, która zginie od przyjmowania płynów.
Mam skłonność do uzależnień. Lubię żyć na granicy ryzyka.
Moja tolerancja na zioło i alkohol jest zbyt wysoka.
Próbuję ją obniżyć.
Kolega opowiedział mi o DMT.
To bardzo silny środek halucynogenny,
który pozwala ci poczuć, jak wygląda śmierć.
Mam otwarty umysł, mogę spróbować raz czy dwa.
Ale nie chcę wyrobić sobie odporności na DMT.
Bo co, jeśli pewnego dnia po prostu umrę?
Po 45 minutach stwierdzę: „Stary, nic nie czuję”.
Co się dzieje? Umrę w końcu czy nie?
Nie mogę tak cały dzień leżeć.
To jakiś słaby towar.
Wyobrażasz sobie, umrzeć i być rozczarowanym?
Jestem wdzięczy za tę podróż i występ.
Spędziłem sporo czasu w Nowym Jorku.
To świetne miejsce, żeby rozwinąć się jako komik,
ale niełatwo tu żyć.
Kiedy tu przyjechałem,
nie wiedziałem, że zawsze, kiedy odnawiasz umowę wynajmu,
czynsz idzie w górę.
Nie wiedziałem o tym.
W innych miastach właściciele dają ci parę lat,
żebyś ogarnął własne życie.
To ma sens.
W Nowym Jorku masz rok, żeby zarabiać 10% więcej.
Musisz się spieszyć.
Dziesięć procent. To dużo.
Co roku.
To duży zysk. Ogromna presja.
Nie doświadczyłem takiej presji od rodziców.
Czułem, jakby moją misją było zadowolić właściciela mieszkania.
To było dziwne. Marzyłem, żeby kupić mu dom.
Chciałem tego dla niego. Zmotywował mnie.
Uwierzył we mnie. Wybrał mnie do mieszkania numer 16.
Ten biznes jest pełen wzlotów i upadków.
Pamiętam, jaki byłem podekscytowany,
kiedy dostałem ofertę występu w Bostonie.
Byłem podjarany.
Zapłacą mi i pokryją koszty dojazdu.
Zamówiłem bilet na pociąg z Nowego Jorku do Bostonu.
Bilet kosztował więcej,
niż miałem dostać za występ.
Załamałem się.
Zacząłem mieć czarne myśli. Myślałem: „Cholera.
Powinienem zostać pociągiem.
Może to jest droga do sukcesu.
Mój siostrzeniec ucieszy się na mój widok.
Zostanę wujkiem roku”.
Chcę inspirować ludzi takich, jak mój siostrzeniec,
do realizowania marzeń.
To super, być komikiem o azjatyckich korzeniach.
Ale być pierwszą lokomotywą o azjatyckich korzeniach?
To dopiero coś.
Kocham moje życie. Doceniam je.
Ale czasami brakuje mi…
stabilności mojej dawnej pracy. Pracowałem w biurze.
Najlepsza w pracy biurowej
jest drukarka.
Możesz drukować, co tylko chcesz.
Poszedłem do pracy, żeby dostać wypłatę,
opiekę zdrowotną i móc drukować rzeczy.
Wiem, że masz w domu drukarkę. Wszyscy mamy drukarkę.
Na wypadek sytuacji awaryjnej.
Ta drukarka jest w tej chwili odłączona.
Zbiera kurz.
Ma już tylko cyjan.
Wszystko drukuje na niebiesko. Ludzie myślą, że jesteś architektem.
W domu jestem dla siebie niemiły.
Nie pozwalam sobie drukować rzeczy. Mówię: „Nie.
Masz to zapamiętać”.
Jak drukuję w domu, wybieram strony.
Nie drukuję całości. Tak można w pracy.
W domu wybieramy strony.
Drukujemy dwustronnie.
W skali szarości.
W najniższej jakości. Druk powinien wyjść niewidzialny.
Dlatego w pracy jest fajnie. Drukujesz bez namysłu.
Jesteś gotowy wciskać CTRL+P cały dzień.
Może nie zarobisz na życie, o jakim marzysz,
ale możesz drukować jak milioner.
W pracy chodzi o marnotrawstwo
bez wyrzutów sumienia.
Nic nie czujesz.
Wyrzuciłeś kiedyś dopiero co wydrukowane papiery?
Klikasz „wydrukuj wszystko”, wychodzi z drukarki.
Świeży plik papieru.
Wyrzuciłeś kiedyś
jeszcze ciepły papier?
To nie w porządku.
Może powinieneś chociaż poczekać, aż ostygnie.
Daj temu chwilę pożyć.
Ale nie wahasz się, bo biuro zmieniło cię w twardziela.
Dziwne, nie?
To dziwne. W pracy kontrolują cię na wiele sposobów.
Ale dają ci wolną rękę z drukowaniem.
Podejrzane, prawda?
Bo wiedzą,
że muszą nam coś zostawić,
kiedy czujemy, że nie mamy nad niczym kontroli.
Nie odbiorą nam drukarki.
Tylko ona powstrzymuje rewolucję.
Kiedy mówią: „Przyjdź w piątek po świętach”,
Myślę: „Świetnie.
Czas opublikować całą zawartość mojej skrzynki pocztowej.
Muszę zrobić papierowe kopie.
Jedni używają chmury, a ja użyję drzew”.
Przyznam się do czegoś.
Mam dwustronny pasek.
To była tajemnica. Mam jeden pasek.
W pracy myśleli, że mam dwa.
Widzieliście kiedyś taki?
Jest z jednej strony czarny, z drugiej brązowy
i można obrócić sprzączkę.
Można go nosić do brązowych
albo do czarnych butów.
Obracasz sprzączkę. Pasek pasuje, ludzie to zauważają.
Tak robisz postępy w życiu.
Dwustronny pasek służy w tym etapie życia,
kiedy masz już dwie pary butów,
ale nie jesteś gotowy na dwa paski.
To okres przejściowy. Kiedyś tam dotrzesz.
Kiedyś będzie cię stać na dwa paski.
Na razie musisz obracać klamrę.
Jestem…
Ojcem chrzestnym.
Przyjaciel wziął mnie na chrzestnego,
a moją dziewczynę na chrzestną. Teraz nie możemy się rozstać.
Kiedy twoi znajomi zaczynają mieć dzieci,
miej się na baczności.
Przygotuj się do czytania na głos.
Nie zakładaj, że dasz sobie radę.
Wiem, że umiesz czytać. Nie o to chodzi.
Rzecz w tym,
czy jesteś dobrym aktorem?
Umiesz improwizować głosy dla różnych postaci?
Śpiewać? Tańczyć? Być pewnym siebie,
kiedy odstawiasz całe przedstawienie, a publiczność nie reaguje?
Byłem u kolegi. Myślałem, że zjemy kolację.
Położyli dziecko spać.
„Chcesz mu poczytać?”
Powiedziałem:
„Też będziecie słuchać?”.
Dla kogo to ćwiczenie?
Dali mi książkę o puchatej kaczuszce.
Nie znałem jej. Zacząłem czytać, pewny siebie.
„Puchata kaczuszka”.
„Puchata kaczuszka od rana pluszcze się, kwacze i skacze.
W stawie nurkuje i brodzi, bo to zabawy są kacze”.
Czytam i muszę się powstrzymywać, żeby nie zacząć rapować.
Naprawdę mam ochotę.
Te rymy są obłędne!
Należy im się respekt.
„Pluszcze się, kwacze i skacze.
W stawie nurkuje i brodzi, bo to zabawy są kacze”.
To bardzo cenne.
Czas spędzony z dziećmi jest cenny,
bo dzieci powiedzą ci prawdę,
których nikt inny nie ma odwagi ci powiedzieć.
Moja chrześnica powiedziała:
„Wujku Sheng,
masz żółte zęby i szare łokcie”.
Ja na to: „Dzień dobry.
Może już wystarczy nauki kolorów.
Widzę, że znasz się na kolorach.
Czas nauczyć się, jak mówić o czymś taktownie”.
Kiedyś mój siostrzeniec powiedział: „Twój oddech pachnie jak ptaki”.
Siedzi mi to w głowie. Już na zawsze.
Dzieciak ma już prawo głosu. To było 15 lat temu.
Zabolało tym bardziej, że to bez sensu.
To poetycka abstrakcja.
Myślę, że mój oddech był tak zły, że zmusił dziecko do odkrycia metafory.
Kiedy dzieci są wredne, trudno to zaakceptować.
Bo są takie małe.
Tak niewinne.
Nie są indoktrynowane przez religię, rasizm czy politykę.
To czysta nienawiść.
Nieskażona. Zasłużyłeś na nią.
To wiadomość prosto od Boga.
Byłem raz na weselu.
Świetnie się bawiłem.
Kolega przedstawił mi swoją małą siostrzenicę.
Dziewczynka chciała zostać komikiem.
„Możesz dla niej wystąpić?” „Nie, stary. Jesteśmy na weselu.
To nie jest odpowiednie miejsce ani publiczność.
Nie zrobię tego”.
Dziewczynka na to: „Nie jesteś zabawny i oszukujesz”.
Dotknęło mnie to.
Głęboko. Zepsuło mi to wieczór. Nie mogłem o tym zapomnieć.
Spotkaliście się kiedyś z dzieckiem tak wrednym,
że można było zwariować?
Kiedy zaczynasz myśleć o tym, w jaki sposób się zemścić.
Myślałem długofalowo. „Jeszcze cię dopadnę.
Może przestanę sortować śmieci.
Przyczynię się do zmiany klimatu.
Mam nadzieję, że lubisz upały!”.
Negatywna energia nie jest moją specjalnością.
To nie moje klimaty.
Ostatnim razem, kiedy naprawdę się wkurzyłem,
w napadzie szału
rzuciłem zatyczkami do uszu na drugi koniec pokoju.
Jeśli znasz się trochę
na gniewie
albo fizyce,
wiesz,
że nie ma satysfakcji
z rzucania pianką.
To nie wyzwala napięcia.
Potwierdzasz tylko, że jesteś wściekły i głupi.
To były wakacje z rodziną.
Miałem pokój z tatą. Wiedziałem, że chrapie.
Miałem zatyczki. Przygotowałem się.
Ale pewnej nocy obudziłem się i jednej brakowało.
Szukałem wszędzie. Nie znalazłem.
Jedna zatyczka jest bez sensu.
Z frustracji rzuciłem nią w ciemność.
Wróciłem do łóżka i znalazłem drugą w pościeli.
Za późno. Nią też rzuciłem.
Położyłem się.
Nie mogłem spać.
W końcu postanowiłem obudzić tatę.
To bardzo trudna sytuacja,
bo trzeba wytłumaczyć komuś, kto jest nieprzytomny,
że przez trzy godziny zachowywał się jak dupek.
Nie rozumieją. Myślą, że są niewinni.
Całym sercem wierzą, że są niewinni.
Za to patrzą na ciebie jak na potwora.
Tata zapytał: „O co chodzi?”.
Ja na to: „Jakbyś nie wiedział”.
Nie szkodzi. Cały czas cię nagrywałem.
Mam trzygodzinny materiał, na którym
bardzo głośno umierasz.
W ostatniej chwili wybierasz życie.
Wracasz do nas.
I tak w kółko.
Dusisz się, a potem się ratujesz.
To przerażające.
Jestem niewinnym świadkiem.
Przez pierwszą godzinę martwiłem się.
Co jakiś czas chrapanie milknie. Co za ulga.
Ale z drugiej strony,
czy on na pewno żyje?
W drugiej godzinie myślałem życie albo śmierć. Zdecyduj się.
Trzecią godzinę spędziłem, czytając.
Krzywa przegroda.
Maski na bezdech.
Poza tym trochę rozmyślałem.
Jak chrapanie
przetrwało ewolucję?
To nie ma sensu.
Z punktu widzenia biologii nie powinno cię tu być.
Nie pasujesz do puli genów.
To nie pomaga w przetrwaniu.
Jesteś nieprzytomny!
I głośny.
Idealna ofiara.
Powinien był cię zjeść we śnie tygrys szablozębny.
Zdradzasz położenie całej grupy.
Próbowaliście naśladować czyjeś chrapanie?
Celowo?
Rano, nawet na pełnej głośności,
nagranie nie było w stanie oddać tego, co się działo.
„Nie słuchaj tego. Zrobię pokaz na żywo.
Pokażę ci, co mi zrobiłeś”.
Próbujesz chrapać najmocniej, jak umiesz.
Po dwóch sekundach zaczyna cię bardzo boleć.
Nie wytrzymasz.
Zdajesz sobie sprawę, że to mroczna supermoc.
To cud, że ktoś może chrapać całą noc
i wstać wyspanym.
Wyjść z tego bez szwanku.
Powinni budzić się we krwi.
Mimo całej tej historii z chrapaniem,
mam coraz bliższe relacje z rodzicami.
Jedną z rzeczy, która nas zbliża,
są owoce.
Dorośli Azjaci uwielbiają owoce.
Pamiętajcie o tym.
Jak idziesz na randkę ze starszym Azjatą, sprawdź, na co jest sezon.
Wiedz, co jest w tej chwili słodkie i soczyste.
Każdy z nas pamięta z dzieciństwa,
jak rodzice wysyłali nas kraść owoce od sąsiadów.
To piękne wspomnienie.
To było szemrane, ale fajne.
Wiecie? Rozumiem to.
Moi rodzice wyemigrowali z Tajwanu.
Dorastali w biedzie. W dzieciństwie mieli niewiele.
Mojej mamy w dzieciństwie nie ekscytowały urodziny,
bo mogła dostać co najwyżej jajko.
Moje dzieciństwo było inne.
Na urodziny był tort, prezenty. Mój najlepszy kolega zostawał na noc.
W nocy rzucaliśmy jajkami w domy.
To szalone, jak daleko zaszliśmy w jedno pokolenie.
To wielki krok, od jajka na urodziny
do mojego uprzywilejowanego życia.
Jestem wdzięczy, że moi rodzice wyemigrowali,
ale mimo tego
nie wiem, czy zrobiłbym to dla moich dzieci.
To sporo niedogodności.
Wiele cierpienia i poświęceń, prawda?
Wyobrażacie sobie,
że porzucacie dom?
Zastanówcie się, co to znaczy
porzucić dom.
Zostawiasz rodzinę, przyjaciół, społeczność.
Zostawiasz wszystko, co znasz.
Przenosisz się do obcego kraju, gdzie nie znasz języka,
żeby twoje potomstwo miało lepsze szanse.
A twoje dziecko postanawia zostać komikiem.
To druzgocące.
Nie wiedzieli, że jest takie ryzyko.
Kiedy decydowali, czy zostać, czy wyjechać,
nie wiedzieli, że ich dziecko wymyśli nowy sposób, żeby się męczyć.
Możesz zapewnić środki, aby osiągnąć sukces.
A dziecko celowo wybierze ciężkie życie.
Zapłacili za moje studia. Skończyłem szkołę biznesu.
Bawiłem się ich marzeniami aż do dyplomu.
Wtedy powiedziałem: „Słuchajcie!
Będę opowiadał kawały”.
Moja mama nie wiedziała, co to jest stand-up.
Mówiła znajomym, że jestem gadającym klaunem.
Ale są ze mnie dumni. Moi rodzice są ze mnie dumni.
Tak myślę. Jeszcze tego nie powiedzieli.
Rodzice są ze mnie dumni, bo jestem dość wysoki.
Imigranci uwielbiają wysokie dzieci.
To ich ulubione.
Postrzegają to jako postęp.
Jako potwierdzenie ich życiowych wyborów.
Oznakę, że ich dzieci wyrosły na jedzeniu, których im brakowało.
Teraz mogą kraść owoce z wyższych gałęzi.
Jestem wdzięczny. Chcę sprawić, że będą ze mnie dumni.
To trudne. Staram się iść do przodu.
Robić rzeczy, które powinni robić dorośli.
Niedawno zacząłem orientować się w tak zwanych
„nieruchomościach”.
Zaoszczędziłem trochę pieniędzy
i pomyślałem, że czas
zastanowić się nad kupnem domu w Los Angeles.
Może mnie na to stać.
Sprawdziłem i okazało się,
że musiałbym pożyczyć milion dolarów.
Jestem nowy i nie znam się na tym,
ale jak muszę wziąć milion dolarów pożyczki,
to chyba mnie nie stać na dom.
Mój agent na to: „Nie martw się. Załatwimy ci kredyt”.
Niech będzie, złożę wniosek
na tak zwaną turbo pożyczkę.
To termin techniczny.
Tak jest napisane na aplikacji.
To musi być za dużo,
skoro biznesmeni zaczynają używać słów jak z komiksów.
Jak chcesz się zakwalifikować na turbo, musisz dać szaloną zaliczkę.
Najdziwniejsze, że ktoś to zatwierdził.
Zakwalifikowałem się. Byłem w szoku.
Jak to zobaczyłem, pomyślałem…
Myślą, że się nadaję.
Na milion dolarów i 900 tysięcy odsetek.
Chcą, żebym do końca życia zapłacił im dwa miliony.
Wiedzą coś, czego ja nie wiem.
To podnosi na duchu, nie?
Nie kupię domu, ale jako komik
uwielbiam aprobatę nieznajomych.
Zawsze ciekawi mnie,
kto zaakceptował ten wniosek?
Kim był pracownik banku, który zobaczył mój wniosek:
„Sheng Wang, 24-letni Amerykanin z Tajwanu,
który próbuje zarobić na życie jako komik”.
To kiepski kandydat.
Ale postawię na niego.
Jestem Sheng Wang. Bardzo dziękuję!
Dziękuję.
Dzięki.
Trzymajcie się. Kocham was.
Do zobaczenia.
DLA MOICH SIOSTRZENIC I SIOSTRZEŃCÓW. DZIĘKUJĘ RODZICOM, WUJOSTWU,
KUZYNOM, RODZEŃSTWU, MOJEJ WIOSCE I ULUBIONEMU DRZEWU.
Napisy: Dorota Dołęga