Downloaded from YTS.MX
‎ฉันมีความสุข เป็นเกียรติและดีใจมาก ‎ที่ได้มาอยู่ที่นี่ในคืนนี้
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เพื่อเปิดตัวเพื่อนรักคนหนึ่ง
‎เป็นนักแสดงตลกคนหนึ่งที่ฉันชอบมากที่สุดในโลก
‎เช็ง หวัง
‎อาลี หว่องครับทุกคน อาลี หว่อง
‎ขอบคุณ ขอบคุณทุกคนมากครับ
‎ผมตื่นเต้นและปลื้มมากที่ได้มาอยู่ที่นี่
‎คุณครับ พอเราอายุมากขึ้น
‎เราจะได้ทำอะไรหลายๆ อย่างเป็นครั้งแรก
‎เป็นธรรมชาติของการเติบโต
‎แต่บางครั้ง ‎เราก็ทำสิ่งที่คิดว่าจะไม่มีวันทำเด็ดขาด
‎อย่างเช่น ล่าสุดผมซื้อกางเกงมาจากคอสต์โก้
‎เรื่องใหญ่นะ เปิดบทใหม่ให้ชีวิตเลย
‎เพราะว่า พอเราซื้อกางเกงจากคอสต์โก้ ‎นั่นแปลว่าเราไม่สนอะไรแล้ว
‎แปลว่าเราได้ปล่อยวางอีโก้ของเรา ‎และก้าวเดินไปบนเส้นทางแห่งจิตวิญญาณ
‎ใช่ไหมล่ะ
‎เวลาได้ยินคนพูดเรื่องอะไรแล้วเสริมว่า
‎"ฉันไม่ยุ่งกับความเห็นคนอื่นหรอก ‎ใครจะคิดยังไงก็ช่าง"
‎นั่นน่ะแค่พูด
‎คุณยังต้องพิสูจน์ด้วยการซื้อกางเกงจากคอสต์โก้
‎นี่สิคนเขาถึงจะรู้ว่าเราคนจริง ‎ไม่สนใจใยดีอะไรจริงๆ
‎หมอนี่อยากได้กางเกงเคิร์กแลนด์
‎อย่าไปหาเรื่องเขา
‎ถ้าเห็นใครใส่กางเกงเคิร์กแลนด์ ‎คุณบอกได้เลยสองอย่าง
‎อย่างแรก เขาทำทุกอย่างเพื่อมีชีวิตรอด
‎อย่างที่สอง แต่เขาไม่กลัวที่จะตายอีกแล้ว
‎เพราะคอสต์โก้สอนให้เราปล่อยวาง
‎ก่อนจะเข้าไปที่ร้าน ตอนนั่งอยู่ในรถ
‎ผมจะทำสมาธิกึ่งเตรียมพร้อมสั้นๆ
‎เรากำลังจะเข้าไปอยู่ใน ‎สภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นมิตร
‎เรารู้อยู่แล้ว ว่าจะมีความไม่เป็นธรรมแน่ๆ ล่ะ
‎จะมีความโหดเหี้ยมรออยู่
‎จงพูดเมื่อมีโอกาส ‎จงยอมรับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
‎ไปคอสต์โก้กัน
‎ถ้าผมหาที่จอดรถไม่ได้ภายในแปดนาที ‎ผมจะขับออกไปเลย
‎ปล่อยวาง เพื่อน ‎ไม่เป็นไรนะ วันนี้ไม่ใช่วันของนาย
‎ผมจะไม่ฝืน นี่มันคอสต์โก้ ‎ผมจะเคารพมันเหมือนมหาสมุทร
‎ผมไม่ได้เป็นคนกำหนด ‎มันเป็นไปตามพระจันทร์ กระแสน้ำ
‎คอสต์โก้ยิ่งใหญ่กว่าเราทุกคน
‎ผมมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ‎ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไร
‎เมื่อเร็วๆ นี้ผมเพิ่งรู้ว่า ‎ขนมแท่งเจ้าใหญ่ที่ผมชอบ
‎ตอนนี้คือยี่ห้อเมาด์ส
‎เซอร์ไพรส์ใช่ไหมครับ เพราะใครๆ ก็รู้
‎ว่ารสชาติมันห่วย
‎ถึงกับชวนแหวะ
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าเมาด์สคืออะไร ‎มันก็เหมือนอัลมอนด์จอยนั่นแหละครับ
‎แต่ไม่มีอัลมอนด์
‎ไม่จอยด้วย
‎แต่มะพร้าวเยอะมาก
‎โห เธอ ขนมชิ้นนี้เส้นใยเยอะนะ
‎ขนมชิ้นนี้อาจมีพรีไบโอติกด้วยก็ได้
‎เมาด์ส
‎เป็นชื่อที่เห่ย
‎ผมไม่เก็ตเลย ‎สินค้าในกลุ่มเดียวกันคืออัลมอนด์จอย
‎ใช้ส่วนผสมสำคัญๆ แถมยังช่วยให้อารมณ์ดี
‎อัลมอนด์จอย ชื่อนี้ไม่เห่ยนะ เขาคิดมาดี
‎เมาด์สล่ะ ใครอนุมัติ
‎คนอนุมัติได้เห็นสินค้าไหม
‎เพราะมันเป็นสีน้ำตาล ชิ้นหนาๆ
‎เมาด์สคงเป็นชื่อที่ดี ‎ถ้าอีกตัวเลือกนึงคือ "ไพล์ส"
‎ผมกินเมาด์สแปลกๆ ครับ ‎ผมจะมีพิธีกรรมของตัวเอง
‎ที่ผมทำคือ แกะห่อขนม แล้วเทอัลมอนด์ไว้ข้างๆ
‎อัลมอนด์นั่นต้องซื้อแยกนะครับ
‎แล้วผมก็สร้างความจอยให้ตัวเอง
‎ยัดอัลมอนด์ลงไปในเมาด์ส
‎เอาให้เยอะกว่าที่อัลมอนด์จอยมี
‎ผมยัดไว้แน่นเลยครับ เอาให้กรุบเน้นๆ
‎แล้วก็หม่ำ เหมือนเวลาป้อนยาหมา
‎ผมมีความสุขดีครับทุกคน มีความสุขดี
‎แต่บางอย่างที่เราคิดมาทั้งชีวิต
‎คิดว่าจะทำ เราอาจไม่มีโอกาสได้ทำก็ได้
‎ผมเพิ่งได้เรียนรู้ตอนนี้เอง ที่ผ่านมานะ
‎ผมคิดว่าจะมีบ้านเป็นของตัวเอง
‎คิดว่าจะมีทรัพย์สินไว้ที่ชายฝั่งทั้งออกกับตก
‎ส่วนตอนนี้น่ะ ผมคิดว่า น่าจะดีเนอะ
‎ถ้าอ่างล้างจานที่บ้านลึกกว่านี้หน่อย
‎อยากได้น่ะ ผมเคยไปบ้านเพื่อนแล้วแบบ
‎"หูย กว้างดีวะ เพื่อน"
‎"กว้างมากเลย ชีวิตแกดีวะ"
‎"ยินดีด้วยนะ"
‎"แบบนี้เวลาล้างถาดอบขนม
‎น้ำต้องไม่หกราดเคาน์เตอร์แน่เลย ใช่ไหม"
‎คุณไม่รู้หรอกว่าผมอยู่ยังไง ‎เราไม่ใช่อย่างนั้น ไม่เหมือนเลย
‎แต่ผมทึ่งนะ ‎ที่ถาดอบขนมทำน้ำกระฉอกได้มากขนาดนั้น
‎สุดๆ ไปเลย เห็นทีไรก็เซอร์ไพรส์
‎เหมือนเป็นภาพลวงตาเลย
‎ของบางๆ แค่นี้ ไม่คิดว่าจะเป็นภัยด้วยซ้ำ
‎คุณอาจจะเหนื่อย จับถือมันไม่ค่อยมั่นคง
‎แล้วจู่ๆ ก็บู้ม ‎ไม่นะ วิตามินที่วางไว้ไหลลงไปแล้ว
‎ครั้งหน้าเวลาไฟไหม้บ้าน ‎ถังน้ำไม่ต้อง เอาถาดอบขนมมา
‎ผมคิดมาตลอดว่า ตอนที่อายุน้อยกว่านี้
‎ผมเดินเข้าไปในร้านหนังสือด้วยความอัศจรรย์ใจ
‎ตอนเป็นเด็กนะ เวลาเดินเข้าร้านหนังสือ
‎ผมเห็นเรื่องราวต่างๆ ที่จะได้เรียนรู้
‎พอถึงวัยผู้ใหญ่ ผมเดินเข้าร้านหนังสือ
‎เห็นเรื่องราวต่างๆ ที่ชาตินี้คงไม่ได้รู้
‎มันยากนะคุณ ‎ที่ต้องมองความไม่รู้ของเราเรียงตามตัวอักษร
‎ผมไม่ชอบเลย
‎ผมไปดูส่วนหนังสือที่พนักงานแนะนำ ‎แล้วก็คิดว่า พวกเรื่องต่างๆ ที่เราไม่รู้เนี่ย
‎นี่คือเรื่องโปรดของไบรอัน
‎พออยู่ท่ามกลางความรู้มากมาย รู้สึกบอกไม่ถูก
‎เราเห็นมันอยู่ชัดๆ แต่คว้ามาไม่ได้
‎มันยั่วเรา เหมือนผับเปลื้องผ้าสำหรับปัญญา
‎ทุกๆ คืนผมจะพยายามอ่านสักหน่อย ‎ฝึกให้เป็นนิสัย
‎ปัญหาเดียวคือ ผมผล็อยหลับเร็วเกิน
‎หนังสือนี่ฤทธิ์แรงกว่ายิ่งเมลาโทนิน
‎ในหนังสือเล่มหนึ่งนะ ‎หนึ่งหน้าเท่ากับเมลาโมนิน 50 มิลลิกรัม
‎สกัดจากธรรมชาติ ออกฤทธิ์เร็ว ‎ผลข้างเคียงคือไม่ได้อ่าน
‎หลับแปดชั่วโมงสบายๆ ‎แค่วางหนังสือไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง
‎เราตื่นมากลางดึก เห็นหนังสือ หลับอีกรอบ
‎ไม่ล่ะ ขอบใจ
‎นี่มันเวลานอนนะ
‎ผมอ่านหนังสือเล่มหนึ่งมาสองสามอาทิตย์แล้ว ‎ยังอยู่ที่คำนำอยู่เลย
‎ยังไม่ถึงตัวเนื้อหาเลย
‎ถ้าหมายเลขหน้ายังเป็นตัวอักษร ‎ก็ไม่นับว่าเริ่มอ่านแล้ว
‎เวลาไปออกทัวร์ ผมจะพกหนังสือไปด้วย
‎บ่ายๆ ที่ชายหาดเอย ไปปิคนิคเอย ‎พกไปด้วยตลอด
‎แต่ว่าไม่อ่าน
‎ผมอ่านหนังสือไม่เยอะ ‎แต่หนังสือผมได้เที่ยวเยอะมาก
‎เกิดเป็นหนังสือผมนี่ดีนะ ‎พี่จะพาน้องไปท่องโลกเอง
‎ผมไม่รู้ว่า… ผมต้องบริหารเวลาให้ดีกว่านี้
‎ผมไม่รู้ว่าจะอยู่บนโลกนี้ได้อีกกี่ปี
‎แต่ขืนอ่านหนังสือช้าอย่างตอนนี้
‎ก่อนตายคงอ่านได้สักแปดเล่ม
‎ต้องเลือกให้ฉลาดเลย
‎ผมได้รับอีเมลจากเดอะนิวยอร์กไทมส์
‎เขียนมาว่า ‎"นี่แหละ 73 เล่มที่ต้องอ่านหน้าร้อนนี้"
‎นายไม่รู้จักฉันเล้ย
‎ยกเลิกการติดตาม
‎เจ็ดสิบสามเล่ม
‎หน้าร้อนนี้ผมจะอ่านแค่เล่มเดียว
‎หรืออ่านแค่อีเมลนี้แหละ
‎อัตราการอัปโหลดของผมช้าไป
‎ผมอ่านช้าเกิน ถ้าเสียบปลั๊กเอาได้ก็น่าจะดี
‎เหมือนเดอะเมทริกซ์ไง ไอ้รูนั่นน่ะ ‎เสียบสายเข้าไปเลย
‎นิสัยเจ็ดอย่างของคนมีประสิทธิภาพสูง
‎ผมชอบผัดวันประกันพรุ่ง ‎แย่มากครับ เป็นปัญหาเลยนะ
‎ผมยังเขียนเรื่องตลกของวันนี้ยังไม่เสร็จเลย
‎ขั้นร้ายแรงแล้ว ร้ายแรงมาก
‎กังวลว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่ผมอยากทำก่อนตาย
‎จะกลายเป็นธุระปะปังที่ผมไม่ทำสักที
‎คิดดูว่าจะเศร้าแค่ไหนถ้าหมอผมบอกว่า
‎"คุณจะอยู่ต่อไปได้อีกแค่ไม่กี่เดือน" ‎ผมคงจะคิด "โธ่ ชักช้าไม่ได้แล้ว
‎ต้องรีบเอารูปไปเข้ากรอบ"
‎ที่ผ่านมาผมอยู่ในบ้านกับผนังโล่งๆ ‎อย่างกับตัวเองเป็นนักฆ่า
‎มีเป้าหมายหนึ่งที่ผมอยากทำให้ได้มานานแล้ว
‎ผมพยายามรักษาบุคลิกให้ดีอยู่
‎มันยากนะ ไม่รู้จะไปถึงฝั่งฝันไหม
‎ผมห่อไหล่มาทั้งชีวิต
‎เพราะผมเป็นคนถ่อมตัวสุดๆ
‎ผมเป็นคนดีไง
‎ผมก็มองว่าการห่อไหล่คือค่าเริ่มต้น
‎เวลาเห็นคนยืดตัวตรง ‎ผมไม่เชื่อว่านั่นคือธรรมชาติ
‎ผมจะรู้สึกว่าคนคนนั้นจงใจทำ ‎ผมจะ "นี่เบ่งใส่ผมเหรอ"
‎ผมก็ทำได้ ผมก็แกล้งทำว่าเชื่อมั่นในตัวเองเป็น
‎ผมห่อไหล่มานานมากจนรู้สึกปกติ สบายๆ
‎รู้สึกเหมือนกำลังส่งสารที่ถูกที่ควร
‎อารมณ์แบบ "นี่ ห้ามใครทำร้ายหมอนี่นะ"
‎อย่านะ สารรูปตอนนี้ก็ไม่ไหวแล้ว
‎ผมรู้สึกปลอดภัย
‎ถ้าคุณไม่รู้จักผม ผมมาจากเท็กซัส
‎ผมโตมาที่ฮิวสตัน
‎เรียนม.ต้นที่เดียวกับบียอนเซ่
‎สุดๆ ไปเลยเนอะ บียอนเซ่
‎กับผม
‎ไม่อยากเชื่อ แค่บียอนเซ่คนก็อื้ออึงแล้ว
‎แล้วนี่ยังได้รู้ว่าเช็ง หวังมาจากย่านเดียวกันอีก
‎ว้าว มีแต่คนเก่งๆ
‎ในน้ำต้องมีสารอะไรแน่ๆ เลย
‎ผมโตมากับปรัชญาพุทธ ‎แต่ผมเป็นคนเปิดใจกว้างมาก
‎ผมไปได้ทุกโบสถ์ ที่มีสนามบาส
‎นั่นแหละการออกกำลังกายของผม ‎ผมเล่นบาสแทนคาร์ดิโอ
‎แต่ผมไม่ได้เล่นกับใครไปเรื่อยนะ
‎ทุกวันอังคาร ‎ผมจะเจอเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่สวนสาธารณะ
‎พราะเราห่วยเหมือนกัน ‎และไม่มีใครอยากเจ็บตัว
‎เล่นกันแบบใจดีน่ารัก ‎ผมไม่พูดข่มใคร แต่ว่าขำบ่อย
‎ใช่ เพราะในหัวผมอยากทำอะไรต่อมิอะไร
‎ที่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย
‎พอได้บอลมา ในหัวผมคิดว่า ‎โอเค เดี๋ยวเราเลี้ยงลูกสลับ
‎เราจะหมุนตัว ‎แล้วก็ชู้ตด้วยปลายนิ้วอย่างสง่างาม
‎แต่ร่างกายผมบอกว่า ‎เอางี้ดีกว่า เราส่งลูกออกนอกสนามกัน
‎หมุนตัวกลับ ขำคิกๆ
‎พื้นที่สาธารณะครับ
‎ถ้ามีใครอยากมาชู้ตด้วย ผมก็ควบคุมไม่ได้
‎แต่ผมบอกได้ทันทีเลย ว่าผมไม่อยากเล่นกับใคร
‎ไฟแดงขึ้นทันทีถ้าคนคนนั้นหุ่นดี
‎ผมจะแบบ "อ๋อ แข็งแรงใช่ไหม โอเค"
‎"ดีแล้วพวก ดีกับนายแล้วล่ะ นายเองก็คงมีฝีมือ"
‎"แต่ที่นี่ไม่ได้มีไว้เพื่ออะไรแบบนั้น"
‎"ไม่เลย ฉันกับเพื่อนๆ เนี่ย ‎เราทุกคนมาที่นี่เพราะเรามีโรค"
‎"ความดันโลหิตสูง ไขมันสูง ‎โรคเบาหวาน ไขมันพอกตับ"
‎"เราไม่ได้มาเล่นกีฬานะ ‎เรามาที่นี่เพื่อชะลอความตาย"
‎"นายไปเอาใบรับรองแพทย์มาก่อน"
‎ผมชอบเพื่อนกลุ่มนั้นนะ ‎พวกเขาเป็นคนพิเศษของผม
‎เป็นกลุ่มเพื่อนที่เหมือนจับฉลากสุ่มมา ‎มั่วที่สุดในชีวิตผมเลย
‎เพราะทุกคนเป็นผู้ใหญ่
‎ที่ผมเจอที่สวนสาธารณะ
‎แก๊งเด็กสวนของผม
‎ถ้าผมจะปล้น
‎นี่แหละสมุนผม
‎เหตุผลหลักๆ สองข้อ ‎ข้อแรก เราเล่นบาสด้วยกันมาเกินแปดปีแล้ว
‎แต่ไม่มีใครรู้นามสกุลใครเลย
‎พวกเขาแทบไม่รู้จักชื่อผม ‎ผมชื่อเช็ง แต่ทุกคนเรียกผมว่าชาง
‎ข้อสอง เรามีที่มาและทักษะที่หลากหลาย
‎เวลาปล้นน่ะ เราต้องมีผู้เล่นหลากหลายบทบาท
‎เรามีคนผิวดำที่ทำงานติดตั้งไฟให้ที่พักสุดหรู
‎เขาลอบเข้าบ้านดารารวยๆ ‎ในลอสแอนเจลิสได้ทุกหลัง
‎เรามีที่ปรึกษาด้านการเงินจากเอลซัลวาดอร์ ‎เอาไว้ช่วยฟอกเงิน
‎บริหารจัดการเงิน
‎เรามีตำรวจเม็กซิกันคอยแทรกแซง ‎ถ้าจะมีกฎหมายเข้ามาเอี่ยว
‎เรามีอีกคนที่ไม่มีทักษะทางเทคนิคอะไรเลย ‎แต่หมอนั่นผิวขาว
‎เขามีอำนาจ ผมไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่…
‎เขาอยู่ในทีมกับเรา
‎เราต้องมีความหลากหลายนะ ทุกคน
‎ทุกวันนี้ผมใส่บ๊อกเซอร์เล่นบาสไม่ได้แล้ว
‎ผมต้องกลับไปใส่กางเกงชั้นใน
‎เพราะร่างกายผมกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลง
‎และผมก็ได้รู้ว่าไข่ผมพยายามจะหนีไปจากผม
‎ที่ผ่านมาหลายปี ผมใจดีด้วยไปหน่อย ‎ให้อิสรภาพมากไปหน่อย
‎ตอนนี้พวกมันต้องการเอกราช
‎ปล่อยไว้ไม่ได้ ต้องจัดการพวกกบฏ
‎คุมไว้ให้ใกล้ตัว
‎ที่ผมรู้ก็เพราะที่สนามวันหนึ่ง จังหวะที่เล่นบาสอยู่
‎ไข่มันฟาดขาอ่อนผม
‎ตามมาด้วยเสียงดับป๊าบ
‎ผมอายเลยครับ
‎รู้สึกประหม่า เพราะผมรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ
‎มีคนให้ฟาวล์ผม
‎ผมต้องอธิบาย "ไม่ ไม่ใช่ ผมถูกทำฟาวล์"
‎"แล้วก็เป็นคนทำฟาวล์ด้วย"
‎ฟาวล์เพราะไม่มีการครองบอล
‎ก็คือ…
‎ผมก็เลยต้องซื้อกางเกงชั้นใน
‎ไม่ได้ซื้อกางเกงชั้นในมาตั้งแต่สมัยม.ต้น
‎ผ่านมานานมาก ผมก็เลยสงสัย ‎ว่ามีอะไรเปลี่ยนไปใหม่ มีของใหม่ไหม
‎ผมหาข้อมูลดู แล้วก็เจอกางเกงชั้นในแบบใหม่
‎ไม่มีรูฉี่
‎ผมทึ่งมาก
‎ผมไม่ใช้รูฉี่อยู่แล้ว
‎ปกติเวลาที่ผมต้องฉี่
‎มันด่วนเกินกว่าจะมาสอดด้ายเข้ารูเข็ม
‎ผมต้องข้ามขั้นไปฉี่เลย
‎ไม่มีเวลาไปหาประตูลับหรอก
‎เอาเป็นว่าผมซื้อมา ตื่นเต้นมาก ‎ผมซื้อกางเกงชั้นในแบบไม่มีรูฉี่มา
‎แต่พอผมแกะกล่องดู ผมก็ได้รู้ตัวเลย
‎ผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมซื้อกางเกงลิงมา
‎ต่างกันตรงไหนเหรอ ‎นี่เป็นกางเกงลิงสีดำผ้านุ่มๆ
‎ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ
‎ครับ ใส่ได้พอดี ตรงไซซ์ผมเลย
‎แต่มันเซ็กซี่ไป
‎ผมไม่รู้จักตัวเองในแบบนั้นเลย
‎กางเกงลิงน่ะ ตรงนี้จะต่ำๆ ตรงนี้จะสูงๆ
‎มันรัดสะโพกกับขาหนีบผมไว้
‎ไม่เคยได้รับการดูแลแบบนี้มาก่อนเลย
‎รู้สึกมีพลังนะ
‎เวลาใส่กางเกงลิง บุคลิกผมดีขึ้นทันทีเลย
‎แล้วผมก็เริ่มโยกโดยไม่ได้ตั้งใจ
‎ผมเริ่มที่จะ…
‎ผมไม่ได้เลือกเองนะ ‎จิตวิญญาณของกางเกงลิงมันส่งผ่านมา
‎ผมเป็นแค่สื่อกลาง
‎ผมว่าเราควรให้โอกาสตัวเองได้มีความสุข
‎และผมรู้สึกว่าสังคมของเรา เราจะมีความสุขขึ้น
‎ถ้าเราตกลงยอมรับให้การวิ่งกระโดด ‎เป็นตัวเลือกหนึ่งแทนการวิ่ง
‎โลกใบนี้จะน่าอยู่ขึ้นนะ
‎น่าเสียดายที่เราปฏิเสธ ‎ไม่ให้ตัวเองได้สนุกง่ายๆ เร็วๆ แบบนั้น
‎คุณต้องวิ่งสักกี่กิโล เอ็นดอร์ฟินถึงจะหลั่ง
‎ไม่มีใครรู้หรอก หลายสิบร้อยโลเลย
‎ถ้าเราวิ่งกระโดดตอนนี้ ‎เราจะรู้สึกดีตอนนี้เลยนะ
‎คิดภาพเราวิ่งกระโดด ‎พร้อมกันสามคนกับเพื่อนรักสิ
‎ไหล่เคียงไหล่ ผสานรูปแบบ
‎เหมือนหลุดออกมาจากกลี
‎คุณจะดูดี คุณจะไปได้เร็ว
‎คุ้มประสิทธิภาพนะ
‎ก่อนเริ่มแสดง ผมไปนั่งดื่มเหล้าที่บาร์ ‎จากนี่ห่างไปสิบนาที
‎ถ้าวิ่งกระโดดก็แปดนาที
‎ผมมาถึงที่นี่ก่อนเวลา
‎ผมเข้าวงการดูแลผิวพรรณช้าไปหน่อย
‎เพิ่งจะได้เริ่มใช้
‎โลชั่นอย่างพอเพียง
‎เข้าใจผมไหมครับ เพิ่มความชุ่มชื้นให้ทั้งตัวน่ะ
‎ใช้โลชั่นเยอะๆ
‎ผมโกงตัวเองมาตลอด ‎ผมไม่คิดว่าผมคู่ควรที่จะได้ใช้ขนาดนั้น
‎ผมให้ตัวเองใช้ปริมาณที่พอเหมาะ
‎เริ่มทาโลชั่นจากบนลงล่าง ‎ขาผมก็เลยไม่เคยชุ่มชื้นเลย
‎จากนั้นผมก็ได้รู้จักกับคอสต์โก้
‎เปลี่ยนชีวิตผมไปเลย ‎โลชั่นของคอสต์โก้คุ้มราคามาก
‎มาในขวดใหญ่เบ้อเริ่ม
‎ปกติแล้วจะมีปั๊มไว้ให้ใช้สะดวกๆ ด้านบน
‎ปัญหาเดียวคือ พอใช้ไปสักสองในสาม ‎เทคโนโลยีนี้ก็ไม่สะดวกแล้ว
‎ไม่นะ เหลือโลชั่นอยู่อีกตั้งเยอะ แต่ปั๊มกดไม่ถึง
‎ปั๊มตายแล้ว
‎พอเป็นอย่างนั้น เราต้องหมุนถอดมันออกมา ‎และใช้ปั๊มแบบก้านจุ่ม
‎ผมไม่ชอบเลย
‎เปลี่ยนจากปั๊มเป็นจุ่ม เป็นการเปลี่ยนที่ถ่อมตัว
‎เพราะเวลาผมใช้ปั๊ม ‎ผมรู้สึกไร้กังวล รู้สึกรวย ผมแบบ…
‎ตู้ม
‎ไม่ต้องทอน
‎ส่วนเวลาที่จุ่ม มัน…
‎ฉันเป็นสัตว์มีสติปัญญา
‎ฉันใช้เครื่องมือได้
‎ต้องพลิกแล้วก็รูดพร้อมๆ กันนะ
‎เหมือนใช้ตะเกียบมาทาเนย
‎ผมมีโลชั่นทาตัว
‎มีโลชั่นทาหน้า แล้วก็อัปเลเวลไปมีครีมทาตา
‎นั่นแหละเลเวลถัดไป
‎ครีมทาตาเป็นเรื่องจริงจังนะ ‎เพราะครีมทาตาราคาแพงกว่า
‎แพงกว่าโลชั่นสำหรับส่วนอื่นๆ ‎ที่เราเคยซื้อมาในชีวิต
‎แต่บรรจุภัณฑ์กลับเล็กที่สุด
‎เราต้องสร้างเหตุผลขึ้นมาว่าควรซื้อ
‎เวลาใช้ครีมทาตาต้องใช้นิ้วนางเท่านั้น
‎นิ้วที่นุ่มที่สุด
‎เพราะมันเป็นนิ้วที่ขี้เกียจที่สุด
‎นิ้วนางไม่ได้ใช้แคะอะไร ‎ไม่ได้ใช้ชี้อะไร ไม่ได้ใช้ด่าใคร
‎มัน…
‎มันแค่…
‎นิ้วนางมีประโยชน์แค่ ‎ใช้ใส่แหวนแต่งงานกับลงครีมทาตา
‎ซึ่งเราต้องค่อยๆ แตะเบาๆ และอ้าปากเล็กน้อย
‎มึงต้องได้ผลนะ
‎โคตรแพง
‎ผมคอยสังเกตริ้วรอยอยู่ที่หนึ่ง
‎ช่วงสองปีที่ผ่านมา ‎ผมมีริ้วรอยหนึ่งมาแรงแซงทุกโค้งเลย
‎ตรงนี้เลย ตรงนี้ ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง จนปัญญาแล้ว
‎ผมพยายามติดสินบนริ้วรอย ‎"นี่ครีมทาตานะ แต่ให้ใช้ก็ได้"
‎พิเศษสำหรับแกเลยนะ อย่าไปบอกใครล่ะ
‎และแน่นอน ครีมทาตามันจะเหลือติดนิ้วหน่อยๆ
‎ไอ้ที่เหลือติดนิ้วนั่นเราต้องไม่ให้เสียเปล่า
‎เราเป็นราชาผู้เปี่ยมเมตตา ‎"เอาล่ะทุกคน เอาไปกินซะ ไอ้พวกขอทาน"
‎ผมนอนหงาย
‎ผมนอนหงาย มีคนบอกว่าอย่าเอาหน้าซุกหมอน
‎มันจะยิ่งทำให้ริ้วรอยชัดขึ้น
‎ผมก็เลยนอนหงาย แต่นั่นไม่ใช่ท่าที่ผมชอบเลย
‎นอนหงายมันน่าเบื่อ มันไม่ได้กอดอะไร
‎นอนเฉยๆ อย่างกับแวมไพร์
‎ผมยังจะนอนคว่ำอยู่ นานๆ ที
‎วันที่เจอเรื่องแย่ๆ มา วันที่เป็นวันเกิด
‎ขอรางวัลบ้าง
‎นั่นแหละปมของผมตอนนี้ ผมไม่สูบบุหรี่
‎แต่นานๆ ทีผมจะนอนคว่ำพุงเหมือนเด็กดื้อ
‎ประสบการณ์ผู้ใหญ่อีกอย่างเมื่อเร็วๆ นี้ ผมพา…
‎ผมพาแฟนไปทำแมมโมแกรม
‎การตรวจคัดกรองมะเร็งเต้านมตามปกติ
‎ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกของเธอ ‎ผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง
‎เวลาตรวจแมมโมแกรม ‎ขั้นตอนคือหมอจะเอานมคุณ
‎ไปวางบนเครื่องกดแผ่นแป้ง
‎แล้วก็จะทุบๆ มันหลายๆ ครั้ง
‎โหดร้ายมาก ผมตะลึงกับขั้นตอนเลย
‎ผมแบบ "นี่เป็นหมอหรือว่ากำลังทำโรตีนม"
‎มันเจ็บมากนะ
‎ครั้งแรกที่หมอทุบนมแฟนผม แฟนผมตด
‎อึ้งไปตามๆ กัน
‎แฟนผมทำสิ่งที่ต้องทำ ปกป้องตัวเอง
‎ก็เขาถูกจู่โจมทำร้ายไง
‎เขาไม่ยอมแพ้ดีๆ หรอก
‎ว่ากันว่าไม่ต่อสู้ก็ต้องตาย ‎แต่บางครั้งเราก็ต้องใช้อีกต.หนึ่ง
‎เรื่องนี้ไม่มีสอนกันในโรงเรียนนะ ‎ต้องเรียนจากโลกกว้าง
‎ตอนที่ผมได้ยิน
‎เสียงตด…
‎ในทันทีนั้นผมเห็นใจเขามาก
‎ผมสงสารแฟนจับใจ ‎เพราะรู้ว่าหมอคงทำเขาเจ็บมาก
‎ผมรู้ว่าเขาอดทนต่อความเจ็บได้พอๆ กับผม
‎แต่ผมก็รู้ด้วยว่า ‎เขากลัวการตดในที่สาธารณะยิ่งกว่ากลัวเจ็บ
‎มันเจ็บขนาดนั้นเลยคุณ
‎ทำแบบนั้นมันเกินไป
‎เราอยู่ที่ห้องตรวจ ‎พยายามจะดูแลให้ใครสักคนสุขภาพดี
‎ไม่ควรรุนแรงขนาดนั้น
‎กับผู้ชายไม่ใช่แบบนี้เลยนะ
‎เวลาคัดกรองผู้ชาย หมอจะทำยังไง ‎หมอจะจับไข่คุณ
‎สอดนิ้วเข้าไปในตูด
‎ก็ชิลๆ นะ
‎ใช่ ถือว่าอ่อนโยนเลยแหละ
‎ผมไม่ถือ
‎เพื่อสุขภาพของตัวผมเอง
‎ถ้าผมไม่ได้คิดไปเอง ผมว่าผู้ชายส่วนมากในนี้
‎เคยคัดกรองตัวเองเล่นๆ ขำๆ มาแล้ว
‎ขำๆ เป็นความรู้
‎รู้จักตัวเอง
‎ประเด็นของผมคือ มันควรเป็นเรื่องง่าย
‎ให้ทุกคนเข้าถึงการรักษาที่จำเป็น ‎ได้อย่างเท่าเทียม
‎ถ้านั่นคือการคัดกรองผู้ชาย ‎ขั้นตอนนี้จะไม่ได้เป็นมาตรฐานเลย
‎ผู้ชายไม่โอเคกับวิธีการตรวจอย่างนั้นแน่ๆ
‎ถ้าหมอบอกผมว่า "เราจะตรวจคัดกรองมะเร็ง
‎แต่เราต้องทุบไข่คุณสักสองสามครั้งนะ"
‎ผมจะแบบ "หมอ…"
‎"ผมน่าจะไม่มีมะเร็งหรอก"
‎"ผมรู้สึกดีหมอ รู้สึกสบายๆ"
‎"รู้สึกเป็นปกติ ‎ไม่ต้องหรอก เอาไว้เจอกันใหม่นะ"
‎น่าทึ่งดีนะครับ
‎ยาที่เรามีอยู่ทุกวันนี้น่าทึ่งมาก
‎แต่จะต้องมีอีกสักกี่ครั้ง ที่เราจะได้อ่านบทความ
‎ว่าพบยารักษาโรคมะเร็งตัวใหม่แล้ว
‎แต่ได้ผลแค่กับหนู
‎เราหยุดตีพิมพ์บทความพวกนี้กันได้ไหมครับ
‎เราตกลงกันได้ไหม ‎ว่านั่นไม่ควรอยู่ในหนังสือพิมพ์เพื่อมนุษย์
‎ไม่เอา
‎นั่นมันข่าวสำหรับหนู
‎ข่าวสำหรับหนูสุดคลาสสิก
‎เป็นข่าวดีมากครับ สำหรับชาวหนูทั้งหลาย ‎บอกให้พวกมันรู้ไปเลย
‎ให้พวกมันรู้ไป แต่ไม่ต้องบอกเราก็ได้
‎ผมได้รู้มาว่าการวิจัยพวกนั้นน่ะ
‎ไม่ได้ส่งผ่านมาถึงมนุษย์ด้วยซ้ำ
‎เราลงทุนทั้งเงินทั้งเวลาไปไม่รู้เท่าไหร่ ‎เพื่อพัฒนาองค์ความรู้การแพทย์
‎ให้กับศัตรู
‎ตอนนี้เรามีองค์ความรู้เกี่ยวกับหนู ‎เยอะมากเลยครับ
‎แต่เรารักษาไข้หวัดยังไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎แต่ถ้าคุณเป็นหนูโรคเบาหวาน ‎ที่เป็นกลากและเกาต์
‎คุณไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเลย
‎คุณได้ใช้ชีวิตดีๆ แน่ เรารับรอง ‎ก็เพราะคุณเป็นหนู
‎ยุคนี้เกิดเป็นหนูสิดี
‎เป็นมนุษย์มันยาก
‎เป็นมนุษย์ในประเทศนี้มันยาก ‎ระบบดูแลสุขภาพของเราหดหู่สุดๆ
‎เข้าใจผมไหมครับ ‎ที่อเมริกา ถ้าคุณได้รับบาดเจ็บ
‎คุณต้องเอาให้ถึงขั้นเจ็บหนักไปเลย
‎เจ็บหนักพอที่จะลดหย่อนได้
‎ถ้าจะให้ดีต้องเดือนมกราคม…
‎แล้วเราจะได้รับการคุ้มครองไปทั้งปี
‎นั่นแหละเกม ต้องทำแบบนั้นถึงจะชนะ
‎อย่าไปเจ็บตัวเดือนธันวานะครับ ‎แบบนั้นมันขี้แพ้
‎ในชีวิตผมเคยมีแค่ปีเดียว ปีที่แสนวิเศษ
‎ที่ผมเจ็บพอได้ลดหย่อน
‎ผมตื่นเต้นมากเลย ‎"เยี่ยม ได้เงินมาใช้ฟรีๆ แล้ว"
‎ได้เวลาทำอะไรบ้างแล้ว
‎ผมไปหาหมอหลายคนเลย
‎ไปหาผู้เชี่ยวชาญด้านปัญหาตูด
‎กว่าจะถึงเวลานัด ปัญหามันก็คลี่คลายไปเองนะ
‎ผมลองหาข้อมูลดู ค่อนข้างแน่ใจนะว่าผมหายแล้ว
‎แต่ผมก็ไปตามนัดอยู่ดี ‎หมอยืนยันตามที่ผมค้นข้อมูลมา
‎หมอว่า "ใช่ คุณหายแล้ว แต่ถ้ายังไง
‎ผมตรวจดูอย่างละเอียดได้นะ"
‎ที่จริงก็ไม่จำเป็นหรอก
‎ผมได้ความสบายใจที่อยากได้แล้ว
‎แต่แล้วผมก็คิดถึงค่าลดหย่อน
‎ผมคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาที่บริษัทประกัน
‎ปล่อยให้ผมรอค่ารักษา
‎แล้วผมก็ "เอางี้"
‎"เอาวาสลีนมาเลย"
‎ตรวจไปเล้ย
‎เอาเลย ไหนๆ ก็จ่ายค่าเข้ามาแล้ว ‎ก็ต้องเล่นเครื่องเล่นให้ครบสิ
‎เครื่องเล่นเห่ยๆ ก็ต้องเล่น ‎อยู่จนถึงเวลาปิดไปเลย
‎ตกลงว่าทำครับ
‎เราตรวจละเอียดกัน
‎ก็ไม่เจออะไรหรอก
‎บอกแล้วว่าไม่จำเป็น
‎หมอเรียกเก็บค่าธรรมเนียมกับประกันไปจุกๆ
‎ผมรู้ว่าหมอพอใจแล้ว
‎แต่ผมยังไม่ได้รับความพอใจที่อยากได้เลย
‎เพราะความยุติธรรมทางเศรษฐกิจ ‎ไม่น่าจะมาจากตูด
‎มันไม่รู้สึกเหมือนเราชนะหรอกครับ
‎ตอนที่นอนตะแคง ให้หมอเอานิ้วไปควานเล่น
‎"เยี่ยม ไงล่ะ อีบริษัทประกัน"
‎นี่เขาเรียกว่าเอาคืน
‎ผมพยายามเอาชนะระบบมาแต่ไหนแต่ไร
‎ถึงจะไม่สมเหตุสมผลก็เถอะ
‎เพราะงั้นผมถึงมีเครื่องคั้นน้ำผลไม้
‎ที่ผมไม่ใช้
‎เพราะในชีวิตผู้ใหญ่อย่างเรา ต้องมีสักตอน
‎ที่เรารู้ตัวว่าเราต้องการสารอาหาร
‎แต่เราไม่ใช่สายกินอาหารอุดมคุณค่าจริงๆ
‎เราอยากได้รหัสโกง สูตรโกง
‎เราได้เจอน้ำผักสีเขียว
‎แล้วเราก็คิดว่า ถ้าฉันดื่มน้ำผลไม้ ‎ปัญหาส่วนมากก็จะหายไป
‎แล้วเราก็ไปซื้อน้ำผลไม้มาจากร้าน แล้วก็
‎โห น้ำผลไม้ไม่สัมพันธ์กับรายได้เราเลย
‎นี่เราไม่มีปัญญาซื้อน้ำผลไม้
‎ถ้าซื้อไปมีเครียดแน่นอน
‎เราก็เลยคำนวณ
‎ถ้ามีเครื่องคั้นน้ำใช้ไปอีก 12 ปี
‎จะเก็บเงินได้ล้านดอลลาร์
‎ต้องคิดอะไรอีกล่ะ
‎เราเล่าแผนการอันเฉียบขาดให้เพื่อนฟัง
‎เพื่อนๆ ก็บอกว่าจะให้เครื่องคั้นน้ำที่ตัวเองไม่ใช้
‎เรามองไม่เห็นลางบอกเหตุ ก็เลยปฏิเสธไป
‎เราบอก "ไม่ล่ะ ขอบใจ ไม่ได้อยากได้อันนั้น"
‎ถึงว่าละนายไม่ใช้ต่อ ฉันค้นคว้ามาแล้วโว้ย
‎ความผิดพลาดฉันต้องแพงและดีที่สุด
‎แล้วเราก็จ่ายไปสี่ร้อยดอลลาร์ ‎เพื่อซื้อเครื่องบดคั้นน้ำผลไม้แบบสกัดเย็น
‎เราไปตลาดเกษตรกร ซื้อวัตถุดิบสดใหม่
‎ดูออกว่าสดเพราะมันสกปรก
‎เวลาซื้อต้องเลือกแบบนั้น
‎ที่ตลาดเกษตรกรไม่มีผลไม้มันๆ เงาๆ นะ
‎มีแต่เป็นเนื้อแมต
‎เราได้ผลไม้คลุกฝุ่นมา กลับบ้าน ขัดๆ ล้างๆ
‎หั่นเป็นชิ้นๆ คั้นน้ำ ทำความสะอาดอุปกรณ์
‎แล้วไปเก็บ แล้วหนึ่งชั่วโมงต่อมาเราก็คิดว่า ‎"ฉันจะไม่มีวันทำแบบนั้นอีก"
‎ไม่เอา ไม่ ไม่เอา
‎ได้เล่นจัมบาจูซอีกทีก็สนุกดีเหมือนกัน
‎แต่ตอนนี้ขอเลิกเล่นล่ะ
‎พอกันที
‎รู้เลยว่าเครื่องคั้นน้ำตัวนั้นหมดอนาคตแล้ว ‎เพราะผมเอาไปวางไว้หลังตู้เย็น
‎มีฝุ่นเหนียวๆ เกาะเป็นตังเม
‎รู้จักฝุ่นแบบนั้นไหมครับ นั่นน่ะฝุ่นแบบถาวร
‎มันจะไม่ไปไหน สักวันก็จะกลายเป็นน้ำมัน
‎รู้สึกแย่นะครับ
‎ทิ้งเงินสี่ร้อยดอลลาร์ไว้หลังตู้เย็นเฉยๆ รู้สึกแย่
‎แต่ผมมองว่ามันเป็นการบำบัดไปในคราวเดียวกัน
‎ตอนนี้ผมหายแล้ว
‎ตอนนี้ผมซื้อน้ำผลไม้ที่ร้านกิน ‎ไม่มีปัญหา ไม่เครียดอะไร
‎ผมแบบ "ขวดละสิบดอลลาร์เหรอ ราคาดีนี่นา"
‎ผมไปแนวหน้ามาแล้ว รู้แล้วว่าต้องเหนื่อยแค่ไหน
‎ขอบคุณที่ทำเพื่อเรา
‎ผมใช้เวลาและพลังงานมากเกินไป ‎กว่าจะตัดสินใจเรื่องเล็กๆ ได้
‎อย่างเช่น ผมอยู่ที่ร้านไก่ทอดป๊อปอายส์ ‎ไปกินมื้อเที่ยง
‎เป็นรางวัลให้ตัวผม ‎ผมเลยพยายามจะเอาให้คุ้มที่สุด
‎ผมประเมินชุดคอมโบที่ทางร้านมีทุกชุด
‎พยายามหาสัดส่วนความพึงพอใจต่อราคาที่ดีที่สุด
‎ระว่างที่วิเคราะห์อยู่
‎มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามา แบบไม่ลังเล
‎เขาสั่งอกหนึ่ง บิสกิตสอง กับโซดา
‎นั่นไม่ใช่ชุดคอมโบเลย
‎สั่งแบบนั้นประหยัดเงินไม่ได้เลย
‎ผมอึ้งไปเลย
‎ผมแบบ นี่นายสั่งเมนูแยกรายการ ‎ในร้านป๊อปอายส์เหรอ
‎โห ผมอยากรวยแบบนั้นบ้างสักวัน
‎ความฝันผมเลยนะ สักวันผมอยาก ‎เดินเข้าป๊อปอายส์แล้วก็สั่งตามใจชอบ
‎คิดอะไรได้ก็สั่งเลย ไม่ดูเมนูด้วยซ้ำ
‎ขอจังหวะมาเลย แล้วผมจะสั่งจากใจให้ดู
‎ยากนะครับ ที่จะไม่กินฟาสต์ฟู้ด
‎เวลาที่ไปออกทัวร์
‎อย่างเช่น คืนหนึ่งหลังแสดงเสร็จ ‎ผมกลับโรงแรม
‎ร้านเดียวที่เปิดอยู่ตอนนี้คือเวนดี้ส์
‎อยู่ฝั่งตรงข้ามโรงแรมนี่เอง แต่ว่ามีแต่ไดรฟ์ทรู
‎แล้วผมก็ไม่มีรถ
‎ผมมีเงิน มีความหวัง มีขา
‎ผมเลยเดินกระโดดๆ ไป
‎พกพลังงานดีๆ ไปด้วย
‎ผมเคาะกระจกบอกว่า "ไง เรายังตื่นอยู่ทั้งคู่"
‎"มาทำตามเป้าหมายกันเถอะ"
‎พวกเขาไม่ตื่นเต้นเลย
‎พวกเขาบอกว่า ‎"ช่องไดรฟ์ทรูไม่ขายให้คนเดินเท้า"
‎ผมถามว่า "ทำไมล่ะ"
‎พวกเขาบอกว่า ‎"เพื่อสุขภาพและความปลอดภัยของคุณ"
‎ผมบอกว่า "คือว่านี่ผมมาซื้อเวนดีส์กิน"
‎"จะยกเรื่องสุขภาพมาพูดทำไม"
‎พวกเขาไม่สะเทือน ไม่ยอมขายให้ผม
‎สุดท้ายผมก็เลยเรียกอูเบอร์มา ‎ให้พาผมขับอ้อมร้าน
‎ผมเจาะจงชัดเลย
‎ผมแบบ "รับผมตรงป้ายเมนู ส่งที่กระจก"
‎จะโดยสารแค่นี้น่ะนะ
‎ขอโทษแล้วกัน เดี๋ยวซื้อนักเก็ตไก่ให้กิน
‎ไม่นานมานี้ผมไปออกทัวร์ ที่แคนาดา
‎และที่แคนาดาน่ะ ‎เราซื้อเหล้าได้ตามร้านขายเหล้าของรัฐเท่านั้น
‎ผมไม่รู้ไง ผมไปที่ร้านค้าทั่วไป
‎แล้วก็ซื้อเบียร์ศูนย์เปอร์เซ็นมาแพ็คหนึ่ง ‎โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
‎ผมน่าจะเอะใจแท้ๆ ว่ามันผิดปกติ ‎มันเป็นอุณหภูมิห้อง สัญญาณอันตราย
‎ผมกลับไปที่คอนโด เอาใส่ช่องฟรีซไปห้ากระป๋อง
‎เอากระป๋องนึงใส่อ่างน้ำแข็ง ให้มันเย็นจัดๆ
‎เปิดฝา ยกดื่มไปสองสามคำ ‎แล้วก็ "อ้าว ไม่เห็นสดชื่นเลย"
‎ผมมองที่กระป๋อง "ไม่มีแอลกอฮอล์ด้วยซ้ำ"
‎"นี่มันน้ำข้าวบาร์เล่ย์อัดฟอง"
‎ผมวางเลย คิดว่าคืนนั้นคงไม่ได้เมาแล้วล่ะ
‎อีกเดี๋ยวก็คงไปนอน
‎พอรู้ตัวอีกที กระป๋องนั้นก็หมด
‎อีกห้ากระป๋องที่เหลือก็หมด
‎ผมซดหมดทั้งแพ็ค
‎ตอนนั้นแหละที่ผมรู้ว่าตัวเองเกินเยียวยาแล้ว
‎ดันหันมาติดเหล้าปลอมเข้าไปอีก
‎แย่นะ แย่เลยล่ะ ผมไม่น่ารอด
‎ผมจะเป็นคนแรก ‎ที่ทิ้งชีวิตไปกับน้ำดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์
‎ผมมักจะเสพติดอะไรสักอย่างเสมอ ‎แล้วผมก็ชอบอัปเลเวลด้วย จริงๆ
‎ตอนนี้ความต้านทานกัญชากับเหล้าของผมสูงลิ่ว
‎ผมพยายามดึงมันลงอยู่
‎ไม่นานมานี้เพื่อนผมเล่าเรื่องยาดีเอ็มทีให้ฟัง
‎เป็นยาหลอนประสาทฤทธิ์แรง
‎ที่จะทำให้เรารู้ว่าการตายมันเป็นยังไง
‎และผมก็เปิดใจพอที่จะลองสักครั้งสองครั้ง
‎แต่ผมก็คอยระวัง ‎ไม่ให้ตัวเองมีภูมิต้านทานดีเอ็มที
‎เพราะถ้าวันหนึ่งผมเกิดตายไปตามธรรมชาติล่ะ
‎สี่สิบห้านาทีต่อมา ‎ผมแบบ "พวก ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย"
‎นี่มันอะไรเนี่ย ตกลงจะได้ตายไหม
‎ฉันไม่ว่างมานอนอยู่นี่ทั้งวันนะ
‎ยารอบนี้อ่อนวะ
‎คุณนึกภาพการตายที่เราไม่ประทับใจออกไหม
‎ผมดีใจนะ ผมดีใจมาก ‎กับการเดินทางครั้งนี้ กับสแตนด์อัพ
‎ผมใช้เวลาที่นิวยอร์กเยอะมาก
‎เป็นที่ที่เหมาะจะลับคมให้ทักษะนักแสดงตลก
‎แต่ว่าอยู่ลำบากกว่าที่อื่น
‎ตอนย้ายมานิวยอร์กครั้งแรก
‎ผมไม่รู้ว่า ที่นิวยอร์ก ทุกครั้งที่เราต่อสัญญาเช่า
‎ค่าเช่าจะเพิ่มขึ้น ทุกครั้งเลย
‎ตอนนั้นผมไม่รู้ แล้วก็อยู่ไปเรื่อยๆ
‎เมืองอื่นส่วนใหญ่น่ะ ‎เจ้าของห้องจะให้เวลาเราสองสามปี
‎ให้เราก้าวหน้าในชีวิต
‎ซึ่งสมเหตุสมผลนะ
‎เจ้าของห้องในนิวยอร์กสิ ‎"คุณมีเวลาหนึ่งปีที่จะเจริญขึ้นสิบเปอร์เซ็นต์"
‎"รีบหน่อยก็ดี"
‎สิบเปอร์เซ็นต์เชียวนะ เยอะนะ
‎ทุกปีด้วย
‎ผลตอบแทนก้อนใหญ่ทุกปีเลยนะ ‎แรงกดดันสูงมาก
‎พ่อแม่ผมยังไม่เคยกดดันผมขนาดนี้เลย
‎ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองอยู่นิวยอร์ก ‎เพื่อทำให้เจ้าของห้องภูมิใจ
‎แปลกนะ ผมรู้สึกว่า ‎ฝันของผมคือซื้อบ้านให้เจ้าของห้อง
‎ผมอยากมอบให้เขา เพราะเขาผลักดันผม
‎เขาเชื่อในตัวผม ‎เขาเลือกให้ผมอยู่ห้องเบอร์ 16
‎ธุรกิจนี้มีขึ้นมีลง ขึ้นเยอะลงเยอะซะด้วย
‎จำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง ผมตื่นเต้นมาก
‎ผมได้รับเชิญให้ไปแสดงที่บอสตัน
‎ผมตื่นเต้นมาก
‎พวกเขาจะจ่ายค่าตัวให้ ออกค่าเดินทางให้
‎ผมได้รับคำยืนยันการเดินทาง ‎เป็นรถไฟจากนิวยอร์กไปบอสตัน
‎ปรากฏว่าราคาตั๋วน่ะแพงยิ่งกว่า
‎ค่าตัวในการแสดงของผมอีก
‎ผมจ๋อยเลย
‎เริ่มคิดอะไรไปในด้านมืด คิดว่า "โธ่เอ๊ย"
‎"หรือฉันจะเป็นรถไฟดีนะ"
‎"หรือจะต้องทำแบบนั้นเพื่อปากท้อง"
‎"หลานต้องตื่นเต้นมากแน่เวลาเห็นฉัน"
‎"เออใช่ ฉันจะเป็นคุณลุงแห่งปีทุกปีเลย"
‎สาเหตุที่ผมมาทำแบบนี้ ‎ก็เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้คนอย่างหลานผม
‎เดินตามความฝันตัวเอง
‎และนักแสดงตลก ‎อเมริกันเชื้อสายเอเชียก็น่าตื่นเต้นดี
‎แต่การได้เป็นรถไฟ ‎อเมริกันเชื้อสายเอเชียขบวนแรกน่ะ
‎ถือว่าบุกเบิกเลยนะ
‎ผมรักชีวิตนี้ครับ จริงๆ ผมซาบซึ้งมาก
‎แต่ก็นะ บางครั้งผมก็คิดถึง
‎ความมั่นคงของงานเก่า
‎ผมเคยทำงานสำนักงานมาก่อนครับ
‎ส่วนที่ดีที่สุดของงานสำนักงานคือการที่
‎คุณพิมพ์งานได้
‎อยากพิมพ์อะไรก็ได้ตามแต่ใจปรารถนา
‎เพราะงั้นผมถึงได้ไปทำงาน เพื่อที่จะได้ค่าแรง
‎ได้สวัสดิการรักษาสุขภาพ ‎ได้พิมพ์เอกสารให้ตัวผมเองและคนที่ผมรัก
‎ผมรู้ว่าที่บ้านคุณมีเครื่องพิมพ์ ‎บ้านใครก็มีเครื่องพิมพ์
‎นั่นน่ะ มันเอาไว้ใช้ตอนฉุกเฉิน
‎เครื่องพิมพ์ที่บ้านตอนนี้ ‎เครื่องพิมพ์ตัวนั้นถอดสายไว้
‎ฝุ่นเกาะ
‎มีแต่หมึกสีน้ำเงินเขียว
‎เอกสารออกมาเป็นสีฟ้าหมด ‎"อ้อ เป็นสถาปนิกเหรอ"
‎ที่บ้านผมใจร้ายกับตัวเองนะ ใจร้ายเลยล่ะ
‎คอยกล่อมไม่ให้ตัวเองพิมพ์เอกสารอะไร ‎ผมจะแบบ "อย่า"
‎"ท่องจำเอาสิ"
‎ถ้าผมต้องพิมพ์งานที่บ้านผมจะเลือกหน้า
‎ห้ามสั่ง "พิมพ์ทั้งหมด" ‎จะ "พิมพ์ทั้งหมด" ต้องที่ทำงาน
‎ที่บ้านเราจะคลิกเลือกหน้า
‎ใช้กระดาษทั้งสองด้าน
‎ขาวดำ
‎ตั้งค่าให้สว่างที่สุด ‎เวลาพิมพ์ออกมา เอาให้แทบมองไม่เห็น
‎เพราะงั้นเวลาไปทำงานมันถึงสนุกไง ‎ที่ทำงานเราพิมพ์ได้เร็ว เสรี
‎ไปทำงานแบบนิ้วพร้อมลั่น ‎พร้อมกดปุ่มคอนโทรล-พีทั้งวัน
‎ถึงคุณจะทำเงินไม่ได้พอที่จะใช้ชีวิตในฝัน
‎แต่คุณพิมพ์เอกสารเหมือนมีเงินพอได้เลย
‎ที่ทำงานมันต้องฟุ่มเฟือยสูญเปล่าอยู่แล้ว
‎โดยไม่ต้องรู้สึกผิด
‎เราไม่รู้สึกอะไรเลย
‎คุณเคยโยนเอกสารที่เพิ่งพิมพ์ออกมาทิ้งไปไหม
‎คุณกดสั่ง "พิมพ์ทั้งหมด" เอกสารออกมา
‎เป็นปึกเล็กๆ ใหม่ๆ
‎คุณเคยทิ้ง
‎กระดาษอุ่นๆ ไหม
‎มันรู้สึกผิดนะ
‎รอให้มันเย็นลงก่อนแล้วกัน ‎ค่อยเอาไปทิ้งถังขยะ
‎มันเพิ่งออกมาจากเครื่อง ‎ให้มันอยู่ต่อไปอีกหน่อย
‎แต่เราไม่ลังเลเลย
‎เพราะชีวิตในที่ทำงานทำให้เรากร้าว
‎แปลกดีนะ
‎แปลกนะ ที่ทำงานพยายามควบคุมเราหลายอย่าง
‎แต่ปล่อยให้เราพิมพ์เอกสารได้เลยเพลินๆ
‎ไม่น่าสงสัยเหรอ
‎เพราะพวกเขารู้ไง
‎ว่าต้องหาอะไรให้เราเล่น
‎คอนที่เรารู้สึกว่าเราควบคุมอะไรไม่ได้เลย
‎พวกเขาจะยกเลิกการพิมพ์ไม่ได้
‎การพิมพ์เป็นสิ่งเดียวที่ยืนขวางการปฏิวัติอยู่
‎เวลาที่ทำงานบอกว่า ‎"วันศุกร์หลังวันขอบคุณพระเจ้า เข้างานด้วยนะ"
‎ตอนนั้นแหละที่ผมจะ "อ๋อ ได้สิ"
‎"โอเค สงสัยจะได้เวลาที่ฉันจะ ‎ตีพิมพ์บัญชีจีเมลของตัวเองแล้ว"
‎"สงสัยจะได้เวลาสำรองข้อมูลทั้งหมด ‎เป็นกระดาษแล้วสินะ"
‎"คนอื่นใช้คลาวด์ ฉันจะใช้ต้นไม้"
‎ขอเปิดเผยเลยนะทุกคน
‎ผมใช้เข็มขัดแบบสองด้าน
‎ที่จริงต้องเก็บเป็นความลับนะ ‎ผมมีเข็มขัดหนึ่งเส้น
‎เพื่อนร่วมงานคิดว่าผมมีสองเส้น
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าเข็มขัดแบบสองด้านเป็นยังไง
‎มันคือเข็มขัดหนึ่งเส้น ที่ด้านหนึ่งเป็นสีดำ ‎อีกด้านเป็นสีน้ำตาล
‎หัวเข็มขัดหมุนได้
‎ดังนั้นเราจะเลือกใส่กับรองเท้าหนังสีน้ำตาล
‎หรือรองเท้าหนังสีดำก็ได้
‎แค่ปรับหัวเข็มขัด สีแมตช์กัน ใครๆ ก็เห็น
‎นั่นแหละชีวิตถึงจะก้าวหน้า
‎เข็มขัดสองด้านสำหรับช่วงเวลาพิเศษในชีวิต
‎ในขณะที่ตัวเราเอง ‎ติดหรูพอที่จะมีรองเท้าหนังสองคู่
‎แต่ยังไม่พร้อมจะมีเข็มขัดสองเส้น
‎นี่เป็นช่วงเปลี่ยนผ่าน เดี๋ยวสักวันคุณก็มี
‎สักวันคุณจะมีรายได้พอซื้อเข็มขัดสองเส้น
‎แต่ตอนนี้หมุนๆ ไปก่อน
‎ผม…
‎ผมเป็นพ่อทูนหัว
‎เพื่อนผมเลือกให้ผมเป็นพ่อทูนหัวให้ลูกๆ เขา
‎เลือกให้แฟนผมเป็นแม่ทูนหัว ‎เราก็เลยต้องอยู่ด้วยกันเพื่อเด็กๆ
‎เวลาที่เพื่อนคุณเริ่มมีลูกน่ะ พอเพื่อนคุณเริ่มมีลูก
‎คุณเตรียมใจเอาไว้เลย
‎เตรียมพร้อมจะได้อ่านออกเสียงอีกครั้งเลย
‎อย่าเดาไปเองว่าคุณทำได้
‎ผมแน่ใจว่าคุณอ่านออก นั่นไม่ใช่ปัญหา
‎ปัญหาคือ
‎คุณออกท่าทางเป็นไหม
‎ดัดเสียงให้เหมาะกับตัวละครต่างๆ ได้ไหม
‎ร้องเพลงได้รึเปล่า เต้นได้ไหม ‎รักษาความมั่นใจไว้ได้ไหม
‎ในตอนที่ต้องทำการแสดง ‎ให้ผู้ชมที่ไม่ติหรือชมอะไรเลย
‎ผมไปที่บ้านเพื่อน คิดว่าเราจะกินมื้อเย็นกัน
‎มีตอนหนึ่ง เพื่อนผมวางลูกลง
‎แล้วบอกว่า "อ่านนิทานให้หลานฟังหน่อยไหม"
‎ผมบอกว่า…
‎"พวกนายก็จะฟังด้วยเรอ"
‎แบบฝึกหัดนี้เพื่อใครเนี่ย
‎พวกเขาให้หนังสือชื่อดิมิตี้ดั๊กมา
‎ผมไม่เคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาก่อน ‎ผมเริ่มต้นอย่างมั่นใจ
‎ผมเริ่ม "ดิมิตี้ดั๊ก"
‎"ดิมิตี้ดั๊กเดินป่ายปัด ‎เตาะแตะ เดินหัด ฮัมเพลง"
‎"หางเธอส่ายฟึ่บฟั่บ ตีปีกพั่บๆ ขึ้นลง"
‎ตลอดเวลาที่อ่านหนังสือเล่มนี้ ‎ผมห้ามตัวเองหนักมากไม่ให้ทำเสียงอีโฟร์ตี้
‎แต่ผมอยากทำมาก
‎เพราะสัมผัสคำพวกนี้เดือดสุดๆ
‎ผมอยากยกย่องเนื้อร้อง
‎"เตาะแตะ เดินหัด ฮัมเพลง"
‎"หางเธอส่ายฟึ่บฟั่บ ตีปีกพั่บๆ ขึ้นลง"
‎ผมว่ามันมีค่ามากนะ
‎ช่วงเวลาที่เราจะได้ใช้กับเด็กๆ มีค่ามาก
‎เพราะพวกแกจะเปิดเผยความจริง
‎เกี่ยวกับตัวเรา ‎ที่คนอื่นในชีวิตเราไม่กล้าบอกเรา
‎วันหนึ่งลูกทูนหัวของผมพูดกับผมว่า
‎"ลุงเช็ง
‎ฟันลุงเป็นสีเหลือง ส่วนข้อศอกสีเทา"
‎ส่วนผมก็ "อรุณสวัสดิ์"
‎ผมบอกไป "เดือนนี้เราเรียนเรื่องสีกันพอแล้ว"
‎"ลุงว่าหลานเก่งแล้ว หลานเก่งเรื่องสีแล้ว"
‎"ลุงว่าได้เวลาที่เราจะเรียนเรื่อง ‎การนำเสนอข่าวด้วยความอ่อนไหวแล้ว"
‎ครั้งหนึ่งหลานชายบอกกับผม
‎"ลุงเช็ง กลิ่นปากลุงเหมือนนกเลย"
‎ฝังอยู่ในสมองผมเลยนะ งัดไม่ออกแน่นอน
‎สมัยนี้เด็กเลือกตั้งได้แล้วนะ 15 ปีเข้าไปแล้ว
‎ยิ่งฟังแล้วไม่เข้าใจ ยิ่งเจ็บ
‎เป็นความอาร์ตเชิงกวี
‎ผมรู้สึกว่ากลิ่นปากผมแย่มาก ‎จนบีบให้แดกคนนี้รู้จักการใช้คำอุปมา
‎เวลาเด็กใจร้ายนี่ทำใจยากนะ ยอมรับได้ยาก
‎เพราะว่าพวกแกยังเด็กอยู่มาก
‎ใสซื่อบริสุทธิ์
‎ไม่ถูกครอบงำโดยศาสนา ‎การเหยียดผิว หรือการเมือง
‎เป็นความเกลียดล้วนๆ เลย
‎สะอาด คุณควรรับไว้
‎เพราะนั่นคือคำพูดจากพระเจ้าถึงคุณ
‎ครั้งหนึ่งผมไปงานเลี้ยงแต่งงาน
‎กำลังมีความสุข
‎เพื่อนผมแนะนำให้ผมรู้จักกับหลานเขา ‎เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ
‎นักแสดงตลกที่ฝันไกล
‎พวกเขาบอกว่า "เล่นตลกให้แกดูหน่อยสิ" ‎ผมตอบไป "ไม่ได้ เราอยู่ที่งานแต่งนะ"
‎"ไม่ใช่บริบทที่เหมาะสม กลุ่มผู้ชมก็ไม่ใช่"
‎"เล่นให้ดูไม่ได้หรอก"
‎เด็กสาวตัวน้อยบอกว่า ‎"ลุงไม่เห็นตลกเลย กลับกลอกด้วย"
‎สะเทือนเลยครับ
‎บาดลึก ฝังใจผมไปทั้งเย็นวันนั้นเลย ‎สลัดยังไงก็ไม่ออก
‎เคยมีเด็กๆ ใจร้ายกับคุณ
‎จนคุณเริ่มจะเป็นบ้าไหม
‎เราจะเริ่มคิดหาวิธีตอบโต้ทางกฎหมาย
‎ผมคิดว่าจะแก้เผ็ดระยะยาว ‎เอาแบบ "หนูเอ๋ย สักวันลุงเอาคืนแน่"
‎"ใช่ ลุงว่าจะเลิกรีไซเคิลดีไหมนะ"
‎"หรือว่าจะช่วยให้สภาพอากาศเปลี่ยนดี"
‎"หวังว่าหนูจะชอบอากาศร้อนนะ"
‎ผมไม่ค่อยมีพลังงานด้านลบหรอกครับ
‎ผมไม่ได้อยากมีด้วย
‎ครั้งสุดท้ายที่ผมอารมณ์เสีย ‎ครั้งสุดท้ายที่ฉุนขาดจริงๆ
‎ไฟนรกลุกโชน
‎ผมเขวี้ยงที่อุดหูทิ้งในห้องพักโรงแรม
‎ถ้าคุณรู้สักนิด
‎เรื่องความโกรธ
‎หรือฟิสิกส์
‎คุณจะรู้
‎ว่าโยนฟองน้ำไป
‎ก็ไม่สะใจหรอก
‎ไม่ได้ระบายความเครียดเลย
‎มีแต่ตอกย้ำว่าเราโกรธ แล้วตอนนี้ก็ดูโง่ด้วย
‎ผมไปเที่ยวกับครอบครัว
‎ผมนอนห้องเดียวกับพ่อ รู้อยู่แล้วว่าเขานอนกรน
‎ผมเอาที่อุดหูมาด้วย เตรียมพร้อมเต็มที่
‎แต่คืนหนึ่งผมตื่นขึ้นมา หาที่อุดหูข้างหนึ่งไม่เจอ
‎ผมหารอบๆ แล้ว แต่ไม่เจอ
‎ผมคิดว่า มีข้างเดียวไปก็ไร้ประโยชน์
‎ก็เลยขว้างมันทิ้งไปในความมืด ‎ด้วยอารมณ์หงุดหงิด
‎ผมคลานกลับขึ้นเตียง ‎แล้วก็เจอที่อุดหูอีกข้างบนผ้าปู
‎แล้วผมก็ ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ ‎แล้วก็โยนมันทิ้งไปไหนไม่รู้
‎ผมนอนลง
‎ผมไม่ได้นอนเลย
‎หลังจากผ่านไปสักพักใหญ่ๆ สุดท้ายผมก็ปลุกพ่อ
‎และในตอนนั้น นี่คือสถานการณ์ที่ท้าทายมาก
‎เพราะเราต้องอธิบายให้คนที่ไม่ได้สติมาตลอดฟัง
‎ว่าที่จริงแล้วเขาระรานคนอื่นอยู่ตั้งสามชั่วโมง
‎เขาไม่เข้าใจหรอก คิดว่าตัวเองบริสุทธิ์
‎เขาเชื่อสุดใจเลยว่าตัวเองบริสุทธิ์
‎ที่จริงเขาพยายามจะจัดฉากคุณด้วย ‎มองคุณเหมือนเป็นปิศาจ
‎พ่อผมน่ะ "แกมีปัญหาอะไร"
‎ผมก็ "แปลกนะที่พ่อไม่รู้เนี่ย"
‎แต่ไม่เป็นไร เพราะผมถ่ายวิดีโอไว้ สามชั่วโมง
‎ผมถ่ายสารคดีสั้นสามชั่วโมงให้พ่อ
‎ที่กำลังตายดังมาก
‎และในวินาทีสุดท้าย พ่อก็เลือกที่จะมีชีวิตอีกครั้ง
‎พ่อกลับมาหาเรา
‎พ่อทำแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา
‎ทำให้ตัวเองหายใจไม่ออก ‎แล้วก็ช่วยให้ตัวเองรอดซ้ำๆ
‎น่ากลัวมากนะ
‎ผมสิที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย
‎ชั่วโมงแรกผมกลัว ผมเป็นห่วง
‎บางทีเสียงกรนก็หยุดไป ผมก็โล่งใจ
‎แต่แล้วผมก็คิด
‎"หรือว่าตายจริงๆ"
‎ชั่วโมงที่สอง ผมงงว่าพ่อจะอยู่หรือตาย ‎เลือกมาสักทาง เราจะได้ไปกันต่อ
‎ชั่วโมงที่สาม ผมใช้เวลาหาข้อมูล
‎ผนังกั้นช่องจมูกคด
‎เครื่องซีแพบ
‎แล้วผมก็ครุ่นคิดไปมา คิดถึงแต่เรื่องนี้
‎การนอนกรนเนี่ย
‎วิวัฒนาการมาได้ยังไง
‎มันไม่สมเหตุสมผล
‎ในทางชีววิทยา ผมไม่แน่ใจว่า ‎คุณควรได้มาอยู่ตรงนี้ไหม
‎ผมว่าคุณไม่ควรอยู่ในกลุ่มยีนนะ
‎ไม่ใช่ลักษณะที่เหมาะจะเอาตัวรอด
‎คุณไม่ได้สติ
‎แถมยังเสียงดัง
‎เป้านิ่งดีๆ นี่เอง
‎คุณน่าจะถูกเสือเขี้ยวดาบ ‎ลากไปกินตอนนอนตั้งนานแล้ว
‎คุณบอกตำแหน่งเพื่อนคนอื่นให้ศัตรูรู้นะ
‎คุณเคยพยายามเลียนแบบเสียงกรนใครไหม
‎แบบที่ตั้งใจน่ะ
‎เพราะเช้าวันต่อมา ขนาดเปิดเสียงจนสุด
‎ในคลิปก็ยังดังไม่เท่าที่คุณได้ยินจริงๆ เลย
‎คุณเลยแบบ "ช่างหัวคลิป เดี๋ยวจะไลฟ์ให้ดู"
‎"เดี๋ยวจะทำให้ดูว่านายทำอะไรไว้กับฉัน"
‎เราพยายามกรนใส่คนคนนั้นเต็มปอด
‎แต่พอได้สองวิ ก็เริ่มรู้สึกเจ็บสุดๆ
‎ทำต่อไปไม่ไหว
‎แล้วก็รู้ตัวว่านั่นคือสุดยอดพลังปิศาจ
‎เป็นปาฏิหาริย์จากความมืดนะ ‎ที่คนคนหนึ่งนอนกรนทั้งคืน
‎แต่กลับได้นอนพอ
‎แล้วก็เดินจากไป โดยไม่เจ็บไม่ปวดตรงไหนเลย
‎ที่จริงน่าจะมีเลือดนองเต็มไปหมด
‎นอกจากเรื่องกรนแล้ว
‎โดยรวมผมพูดคุยกับพ่อแม่มากขึ้น
‎มีสิ่งหนึ่งเชื่อมสัมพันธ์เราไว้ด้วยกันอย่างน่าแปลก
‎ผลไม้
‎ผู้ใหญ่ชาวเอเชียชอบผลไม้มาก
‎คุณควรรู้ไว้เลย
‎ถ้าคุณคิดจะเดตคนเอเชียที่มีอายุหน่อย ‎คุณต้องรู้ว่าตอนนี้เป็นฤดูของอะไร
‎คุณต้องรู้ว่าตอนนี้อะไรกำลังหวานฉ่ำ
‎คนอเมริกันเชื้อสายเอเชียทุกคน ‎มีความทรงจำในวัยเด็ก
‎ที่พ่อแม่ให้เราไปทำภารกิจ ‎ขโมยผลไม้จากสวนข้างบ้าน
‎ผมหวงแหนความทรงจำนั้นมาก
‎ผมรู้ว่ามันไม่ดี แต่มันสนุกนะ
‎แล้วก็ ผมเข้าใจนะ
‎พ่อแม่ผมอพยพมาจากไต้หวัน
‎พวกท่านโตมายากจน ตอนเป็นเด็กขัดสนมาก
‎สมัยเด็ก แม่ผมไม่สนใจวันเกิดตัวเองเลย
‎เพราะของขวัญอย่างเดียวที่ได้คือไข่ไก่หนึ่งฟอง
‎ชีวิตวัยเด็กของผมต่างออกไปมาก
‎วันเกิดผมจะมีเค้ก ของขวัญ ‎เพื่อนสนิทจะมานอนค้างด้วย
‎ตอนกลางคืนเราจะออกไปปาไข่ใส่บ้านคนอื่น
‎เหลือเชื่อดีนะ ‎พอคิดว่าในหนึ่งรุ่นเรามาไกลแค่ไหน
‎เป็นการก้าวกระโดดเลยนะ ‎จากงานวันเกิดที่มีไข่ฟองเดียว
‎เป็นชีวิตที่ไม่ขาดเหลืออะไรที่ผมมี
‎น่าทึ่งนะครับ
‎ผมรู้สึกขอบคุณมากที่พ่อกับแม่อพยพมา
‎แต่ถึงจะรู้สึกขอบคุณแค่ไหน
‎ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำแบบนั้นเพื่อลูกรึเปล่า
‎มันไม่ค่อยสะดวกนะครับ
‎ต้องทนอะไรมากมาย เสียสละอะไรเยอะแยะ
‎นึกภาพออกไหมครับ
‎ที่ต้องทิ้งบ้านมา
‎ลองคิดดูจริงๆ สักทีว่าอะไรคือการทิ้ง
‎บ้านของเรา
‎ทิ้งครอบครัว ทิ้งเพื่อนๆ ทิ้งชุมชน
‎ทิ้งทุกอย่างที่คุณคุ้นเคย
‎ย้ายไปประเทศที่ไม่รู้จัก ภาษาเขาก็พูดไม่ได้
‎แค่เพื่อให้ลูกหลานได้มีโอกาสมากขึ้น
‎แล้วลูกคุณดันมาเป็นตลกทำสแตนด์อัพ
‎ใจสลายเลยนะ
‎พวกท่านไม่รู้ว่ามีความเสี่ยงนี้อยู่
‎ตอนที่ตัดสินใจว่าจะอยู่ดีหรือจะไปดี
‎พวกท่านไม่รู้เลยว่า ‎ลูกจะโตมาหาทางลำบากเองอยู่ดี
‎อุตส่าห์หาให้ทุกอย่างเพื่อให้ประสบความสำเร็จ
‎แต่ลูกอาจเลือกที่จะลำบากอย่างเต็มใจก็ได้
‎พวกท่านส่งผมเรียนวิทยาลัย ‎ผมได้ปริญญาด้านธุรกิจมา
‎ผมเล่นกับความหวัง ‎และความฝันของพวกท่านจนกระทั่งเรียนจบ
‎แล้วผมก็ "ล้อเล่น"
‎"ผมมีเรื่องตลกล่ะแม่"
‎แม่ผมไม่รู้เลยว่าสแตนด์อัพคอมเมดี้คืออะไร
‎แม่บอกเพื่อนๆ ว่า ‎ผมเป็นเหมือนตัวตลกเวอร์ชันพูดได้
‎แต่พวกท่านภูมิใจในตัวผมนะ ‎ครอบครัวผมภูมิใจในตัวผม
‎ผมเดาเอาครับ พวกท่านยังไม่เคยพูดหรอก
‎ครอบครัวภูมิใจในตัวผมเพราะว่าผมจัดว่าสูง
‎พ่อแม่ที่อพยพมาจะชอบให้ลูกสูงๆ
‎ไม่มีอะไรชอบกว่านี้
‎พวกท่านมองว่านั่นคือความก้าวหน้า
‎เป็นการยืนยันว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว
‎เป็นเครื่องบ่งชี้ว่าลูกได้รับสารอาหาร ‎ที่ตัวเองไม่เคยได้
‎ตอนนี้ก็ให้ลูกไปขโมยผลไม้ที่อยู่สูงหน่อยได้แล้ว
‎ผมรู้สึกขอบคุณครับ
‎ผมอยากทำให้พวกท่านภูมิใจ จริงๆ
‎วงการนี้ยากครับ ผมพยายามดันตัวไปข้างหน้า
‎พยายามทำสิ่งที่คิดเอาเองว่าผู้ใหญ่น่าจะต้องทำ
‎ไม่นานมานี้ผมเริ่มหาข้อมูลกับสิ่งที่คนเรียกว่า
‎"อสังหาริมทรัพย์"
‎ใช่ครับ เพราะผมเก็บเงินได้นิดหน่อย
‎แล้วก็หลงเชื่อว่าน่าจะถึงเวลาแล้ว
‎ที่ผมจะคิดเรื่องการซื้อบ้านที่ลอสแอนเจลิส
‎ผมอาจพอเอื้อมถึงก็ได้
‎ผมก็เลยหาข้อมูลดู ปรากฏว่า
‎ผมต้องกู้เงินอีกล้านดอลลาร์
‎ผมยังใหม่และยังไม่รู้อะไรในวงการนี้
‎แต่ถ้าผมต้องกู้เงินหนึ่งล้านมาซื้อบ้าน ‎มันทำให้รู้สึกว่า…
‎ว่าผมซื้อบ้านไม่ไหว
‎นายหน้าผมบอกว่า ‎"เรื่องเล็ก เราจะช่วยคุณยื่นจำนองเอง"
‎ผมก็เลย โอเคได้ ผมจะยื่นใบสมัคร
‎ขอสินเชื่อที่เรียกว่าจัมโบ้
‎เป็นศัพท์เทคนิคครับ
‎ในใบสมัครมันเขียนไว้ เจ ยู เอ็ม บี โอ จัมโบ้
‎เรารู้ว่าเงินก้อนนี้เยอะแน่
‎ถ้าคนในวงการใช้คำเรียกแบบการ์ตูน
‎ถ้าคุณอยากได้รับสิทธิ์กู้จัมโบ้ ‎เงินดาวน์คุณก็ต้องเยอะโอ้โห
‎ที่ไม่น่าเชื่อคือมีคนอนุมัติครับ
‎ผมได้รับอนุมัติให้กู้ยืมจัมโบ้อย่างไม่น่าเชื่อ ‎ผมช็อคไปเลย
‎ตอนที่เห็นเอกสาร ผม…
‎พวกเขาคิดว่าผมจ่ายไหว
‎พวกเขาคิดว่าผมจ่ายเงินหนึ่งล้าน ‎กับดอกเบี้ยอีกเก้าแสนไหว
‎นั่นสองล้านดอลลาร์นะครับ ‎ที่พวกเขาคิดว่าผมจ่ายให้ได้ในช่วงชีวิตนี้
‎พวกเขารู้อะไรที่ผมไม่รู้แล้วล่ะ
‎ก็ถือเป็นกำลังใจนะ
‎ผมไม่ซื้อบ้านหรอก แต่ในฐานะนักแสดงตลก
‎ผมชอบเวลาคนแปลกหน้าให้การรับรองครับ
‎ผมสงสัยมาตลอด
‎ว่าเจ้าหน้าที่สินเชื่อคนนั้นคือใคร
‎ใครกันนะ ที่ทำงานที่ธนาคารนั้น ‎คอยตรวจสอบใบสมัคร
‎แบบ "เช็ง หวัง ‎อายุ 42 ปี ชาวอเมริกันไต้หวัน
‎พยายามประกอบอาชีพเป็นนักแสดงตลก"
‎ไม่น่าเดิมพันด้วยเท่าไหร่
‎แต่วันนี้เราจะลองดู
‎ผมเช็ง หวังครับ ขอบคุณทุกคนมากครับ
‎ขอบคุณครับ ทุกคน
‎ซาบซึ้งมากครับ
‎โชคดีครับ รักทุกคน
‎ดูแลตัวเองด้วย
‎(คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส)