Downloaded from YTS.MX
Jesienią 2019 roku zadzwonił do mnie informator.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zapytał, czy przyglądałem się Wirecard.
„Procesor płatności? Nie”.
„To bardzo dziwna firma.
Ciągle zakładają nowe.
Pieniądze wpływają, pieniądze wypływają”.
Straszne.
Dzwonili do niego zagraniczni przyjaciele,
którzy pracowali w agencjach wywiadowczych,
ostrzegali go.
„Interesujesz się Wirecard?
Lepiej tego nie rób”.
TRZASK
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Skandal związany z niemiecką firmą zajmującą się płatnościami cyfrowymi.
Panie Braun, raporty o pana interesach brzmią jak finansowy dreszczowiec.
Jak można przegapić kilka miliardów dolarów?
Fałszywa sprzedaż, manipulacje w bilansie, różne zarzuty.
Jak daleko to zajdzie?
Pranie pieniędzy, hazard, pornografia, pomoc terrorystom.
„Financial Times” kontra Wirecard.
Próbowali znaleźć informacje,
a Wirecard próbował się bronić.
Totalny deepfake.
Wyglądał jak bank, ale to był napad.
Były dyrektor operacyjny, Jan Marsalek, ucieka.
Największy skandal w historii Niemiec.
Międzynarodowe polowanie na Marsalka.
Niewiarygodne, jak coś takiego może trwać tak długo.
Było dla mnie jasne, że to będzie głośna historia.
Oszuści wykorzystują ludzkie pragnienia.
W Niemczech chcieliśmy być na czele stawki.
Niemiecki przemysł odnosi sukcesy,
ale jest stary i tradycyjny.
Znane niemieckie marki, Siemens, Daimler, BMW, Volkswagen,
to bardzo stare firmy.
Dlatego niemieccy politycy
i biznesmeni są często pytani:
„Gdzie są wasze nowe firmy?”.
Chcemy mieć własnego globalnego mistrza, jak w Dolinie Krzemowej.
Niemiecki Google, niemiecki Facebook.
Wirecard świetnie wykorzystał to pragnienie.
Odkryj Wirecard.
Rozwijamy technologie, które sprawiają, że płatności są mobilne
i prawie niewidoczne.
Współpracuj z Wirecard,
światowym liderem innowacji w technologii finansów cyfrowych.
Jest bohaterem.
Powitajcie serdecznie CEO i CTO Wirecard,
dr. Markusa Brauna.
Dzień dobry państwu.
Wirecard był jak niemiecki PayPal.
To nasz model biznesowy w jednym zdaniu.
Wirecard przetwarza płatności w handlu online.
Kiedy coś kupuję,
przekazują pieniądze z mojej karty na konto sprzedawcy.
Nie chodzi o posiadanie danych.
Chodzi o algorytmy, które dostarczają wartość z danych.
Założyciel firmy ubrany w czarny golf,
sprawny mówca…
Model biznesowy zapewnia wartość dodaną.
Gdzie jest wartość dodana,
są nowe pieniądze.
Przedstawia się jako wizjoner.
„Steve Jobs z Alp”.
Nazywam się Martin Osterloh.
Przez 16 lat pracowałem w Wirecard.
Gdy dołączyłem w 2005 roku, było nas 130, 150.
Gdy odchodziłem, było tam ponad 6500 osób.
To jedna z najszybciej rosnących platform finansowych.
W Wirecard
panowało poczucie dumy z bycia częścią dużej niemieckiej firmy technologicznej.
Wirecard ruszyło z kopyta w latach 90.
i wciąż nabiera prędkości.
Firma przegoniła nawet Deutsche Bank.
Jest teraz warta ponad 20 miliardów euro.
Symbol nowej ery sektora finansowego.
Firma się rozrastała.
Rozwinęła się jak żadna inna firma w Niemczech.
Ten wzrost sprawił, że wiele osób w nią uwierzyło.
Nowi, odnoszący sukcesy, globalni
niemieccy politycy byli dumni, że mogą powiedzieć:
„Mamy firmę FinTech!”.
Gdy kanclerz pojechała do Chin,
prowadziła kampanię na rzecz Wirecard z Xi Jinpingiem w 2019 roku.
Wszyscy w Niemczech wierzyli w tę firmę.
Nikt by nie uwierzył, że to robota gangsterów.
LONDYN ANGLIA
Jako dziennikarz robisz różne rzeczy,
których nie powinieneś.
Odsłaniasz sekrety.
Gdy pierwszy raz usłyszałem słowo „Wirecard”,
szukałem podejrzanych firm na potrzeby artykułu.
Korporacyjne oszustwa i tym podobne to świetny materiał.
Rozmawiałem z menedżerem funduszu hedgingowego z Australii.
Zapytał, czy zainteresowaliby mnie niemieccy gangsterzy.
Sprawdził konta i uznał, że to oszustwo.
Zapisałem to sobie.
„Wirecard. Warto się przyjrzeć”.
Z zewnątrz wyglądało to na legalne przedsiębiorstwo.
Sześć tysięcy pracowników, biura.
Ogromne zyski.
Wszyscy chyba myśleli po prostu,
że rynek płatności online szybko się rozwija.
Ale ten stos dokumentów,
które wykazywały wszystkie transakcje w Azji…
Coś tam się nie zgadzało.
Nie wyglądały na prawdziwe.
Poza Europą odnotowujemy wzrost o 25%,
a to zasługa rozwijających się regionów Azji.
Wirecard nie rozwijał się dzięki klientom,
jak Spotify rozwija się, zdobywając subskrypcje.
Kupował swój wzrost, kupując firmy, głównie w Azji.
Ale liczby się nie zgadzają.
Próbowałem z nimi rozmawiać.
„Jesteśmy bardzo zajęci. Nie możemy z tobą rozmawiać”.
Zwykłe firmy tego nie robią, gdy do drzwi puka „Financial Times”.
Więc nie odpuszczałem.
Udało mi się dodzwonić do Markusa Brauna.
Witaj, Marcus.
Cześć.
Dziękuję, że znalazłeś czas.
Nie mogę się doczekać grillowania.
Doskonale! Czym jest Wirecard?
Jest taki nowy termin „FinTech”.
To dobre określenie na to, co robimy.
Jesteśmy firmą software'ową, internetową. Z bankiem jako firmą córką, nie na odwrót.
„Jesteśmy firmą software'ową, z bankiem jako firmą córką”.
W tej rozmowie było dużo dziwnych rzeczy.
Jeśli chodzi o te azjatyckie przejęcia,
którym się przyglądałem,
wygląda na to, że jest kilka możliwości odnośnie tego,
co dzieje się w Wirecard.
Albo wasze konta prowadzone są niechlujnie.
Albo te przejęcia mają coś ukryć.
Gówno prawda.
Przepraszam, że tak bezpośrednio.
Zawsze znajdą się zazdrośnicy,
ludzie pełni emocji z jakiegoś powodu.
Jestem pewien, że z kimś takim rozmawiałeś.
Za każdym razem, gdy ktoś ich krytykował, mieli tę samą odpowiedź.
Mówili, że krytycy byli w zmowie z krótką sprzedażą,
próbując manipulować ceną akcji.
KRÓTKA SPRZEDAŻ PRANIE PIENIĘDZY!
Nazywam się Tobias Bosler,
od wielu lat zajmuję się krótką sprzedażą.
Inwestując, ludzie myślą, że ceny akcji wzrosną.
Krótki sprzedawca różni się od inwestora tym, że zarabia, gdy cena akcji spada,
i traci pieniądze, gdy cena rośnie.
Narracja wokół krótkich sprzedawców
sprowadza się do tego, że chcą zaniżyć ceny akcji,
by zyskać.
Niektórzy inwestorzy uznaliby,
że są luźno powiązani z jakimiś finansowymi terrorystami.
Rzeczywistość jest taka,
że krótcy sprzedawcy uważają po prostu,
że ceny akcji są przeszacowane.
Zajmujemy się krótką sprzedażą.
Jedyny taki, wyłącznie kobiecy fundusz na świecie.
Zarabiamy na zakładach,
że ceny akcji spadną.
Podejmujemy decyzje
na podstawie dogłębnej analizy, by upewnić się, że mamy rację.
To jak bycie detektywem finansowym.
Sprawdzamy firmy, które według nas sobie nie radzą.
Prowadziłem śledztwo w sprawie Wirecard przez dwa lata.
Doskonale zrozumiałem model biznesowy.
Firma zajmowała się płatnościami online dla pornografii i hazardu,
ale to nie było nielegalne.
To był ważny element naszej działalności,
który umocnił pozycję firmy.
Firmy pokerowe, kasyna, bingo,
a także pornografia.
Ale nie nazywaliśmy tak tego.
- Jak to nazywaliście? - Treści uczuciowe.
- Żartujesz? - Nie.
Rynek pokera w Stanach Zjednoczonych stanowił 50% światowego rynku.
Wszystko zmieniło się w 2006 roku,
kiedy nowe prawo zabroniło
obsługi transakcji Amerykanów grających w pokera.
Wirecard stracił duże źródło dochodu.
Ale pomimo tego prawa zyski firmy stale rosły.
Jaka firma to potrafi?
To niemożliwe.
Próbowaliśmy opisać tę historię, ale była skomplikowana.
Kręciłem się w kółko, ale nic nie miałem.
Poddałem się,
bo nikt nie był zainteresowany. Potem odebrałem pewien telefon.
Spotkałem się z Mattem Earlem.
Zadzwonił i zaprosił mnie na lunch.
Był krótkim sprzedawcą.
Pisał też blogi o oszustwach.
Zatarra.
Pierwszy raz usłyszałem o Wirecard,
gdy czytelnik mojego bloga zapytał,
czy przyglądałem się tej niemieckiej firmie płatniczej.
Pojawiły się zarzuty, że firma była zamieszana
w pranie pieniędzy na Florydzie.
Prasa donosiła,
że przekazywali nielegalne pieniądze pochodzące z hazardu
do Stanów Zjednoczonych.
Postanowiłem się temu przyjrzeć.
Spotkanie odbyło się w japońskiej restauracji.
Siadamy, zamawiamy. W końcu pytam,
o co chodzi.
A Matt wsuwa się pod stół,
daje mi reklamówkę z Tesco,
a tam stos dokumentów.
Wyjaśnił, że to raport Zatarry.
Nad tym pracował.
Jakieś 120 stron.
Sednem zarzutów Zatarry
było to, że wszyscy myśleli, że Wirecard to poważna firma płatnicza,
a tak naprawdę pierze pieniądze dla przestępców.
Pieniądza pochodzące z przestępstw trzeba jakoś wyprać.
Jeśli obrabujesz bank i masz mnóstwo gotówki,
możesz wyprać pieniądze, udając, że je zarobiłeś.
Wirecard robił to dla różnych firm online,
ale zasada jest taka sama.
Jeśli transakcje były kontrowersyjne, na przykład pochodziły z hazardu,
Wirecard oznaczał je jako coś innego.
Zamiast nazywać je hazardem, nazywał je usługami florystycznymi.
Uchodziło im to na sucho, bo wykorzystywali słabe punkty systemu.
Wszystkie transakcje trafiały do Stanów przez brytyjską firmę Bluetool
z Consett w hrabstwie Durham.
Consett to małe, przygnębiające miasteczko wydobywcze na wrzosowiskach.
Można by pomyśleć, że firma,
która wysyła setki milionów dolarów do Stanów,
miałaby sporo biur.
To był czyjś dom.
Dziwne.
To jak Ozark.
Miejsce na uboczu,
gdzie można prać ogromne sumy pieniędzy.
Podszedł do nas ktoś
na ulicy.
Zapytał, czy chcemy pieniądze za nic.
Trzeba było tylko się podpisać
i dostawało się 50 funtów.
Ludzie, którzy byli dyrektorami tych firm,
nie mieli o nich pojęcia.
Ale te firmy była przykrywką, które chroniły prawdziwego właściciela,
czyli stronę hazardową.
Mówili tylko, że będziemy dostawać listy,
mieliśmy je potem odsyłać.
Czyli niemiecki bank przesyła pieniądze przez północną Anglię,
w odległym, małym miasteczku, dla podejrzanych firm na całym świecie.
Mówimy o miliardach dolarów, które nie ujrzały światła dziennego.
Tak się złożyło, że to małe miasteczko z czerwonej cegły w Anglii
było idealnym kanałem, by wszystko wyglądało legalnie.
Stworzyli całą infrastrukturę
prania pieniędzy.
W moich oczach Wirecard był bezwartościowy,
bo prowadził nielegalną działalność.
Zacząłem więc krótką sprzedaż.
Miałem odpuścić i robić swoje,
ale pojawił się raport Zatarry Matta Earla.
Mógłbym powiedzieć, że wszystko sprawdziłem.
„Oto kilka ciekawostek”.
Powinienem był powiedzieć, że Earl jest krótkim sprzedawcą.
Postawili na niski kurs akcji Wirecard,
więc zależy im, żeby go obniżyć. Trzeba mieć to na uwadze.
Podkreślamy wykroczenia firm.
Jest w tym element zysku, bo jeśli mamy rację,
dostajemy zwrot tego, co zaryzykowaliśmy.
Gdy wyszedł raport Zatarry, wróciłem do biura w podskokach.
„Napiszę o tym i to będzie sensacja”.
Napisałem więc krótki tekst.
Za bardzo się spieszyłem
i nie zastanawiałem się, jak to będzie wyglądać.
Raport Zatarry miał natychmiastowy wpływ na cenę akcji Wirecard,
która spadła. Spadła jednak drastycznie po tym, jak Dan opublikował swój post,
kierując uwagę na raport Zatarry.
Z powodu jednego posta znika miliard euro,
a my mamy kłopot.
Gdy zdałem sobie sprawę, że Wirecard będzie trudnym newsem,
pojawiły się pierwsze listy od prawników.
Zastanawiali się nad związkiem
między Danem a autorami raportu Zatarry.
Pojawił się zarzut,
że Dan był w zmowie z krótkimi sprzedawcami,
którym zależało na zbiciu ceny akcji firmy.
To poważne oskarżenie, bo sugeruje,
że dziennikarz był zamieszany w manipulacje cenami akcji.
To poważne.
W Niemczech krótcy sprzedawcy mają złą reputację.
Zależy im na spadku ceny akcji,
więc uważa się, że chcą zniszczyć firmy.
Ludzie tracą pracę, a to nie może być dobre.
Raport Zatarry nie był uważany za wiarygodny.
Krytycy zastanawiali się, co to w ogóle jest.
„Nie ma na to dowodów.
To zwykłe obrzucanie błotem,
bo niemieckie firmy nie popełniają błędów”.
Był postrzegany jako atak na same Niemcy, na niemieckie firmy.
ZWOLNIJCIE @DANCCRUM
Zaatakowano nas ze wszystkich stron.
Pojawiały się groźby prawne, anonimowe telefony.
Nigdy czegoś takiego nie było.
Byli bezlitośni.
Twitter to dżungla.
Ludzie piszą:„ Jesteś przestępcą, McCrum. Idź do więzienia”.
Czasem pojawiały się groźby.
„Dostaniesz za swoje”.
Pod moim domem stał samochód,
który mnie śledził.
To było bardzo niepokojące.
Zapisałem tablice rejestracyjne,
należały do agencji śledczych, które pracowały dla Wirecard.
Pewnego dnia Paul mówi, że ktoś próbował podsłuchiwać
rozmów w moim gabinecie.
- „Jak?” - „Przez most”.
Zauważył człowieka.
Na czatach. Niewiarygodne.
Przetransportowali przez Tamizę bardzo czułe urządzenie podsłuchowe.
Co tu się dzieje?
MONACHIUM NIEMCY
Kilka tygodni po otwarciu krótkiej sprzedaży
zadzwonił do mnie prawnik Wirecard.
Wiedział o tym.
Skąd?
Przeczytał mi wszystkie transakcje.
Data, godzina, kwota, stawka.
Wiedział wszystko. Powiedział, że musimy porozmawiać.
Przyjechał z dwoma zbirami.
Wyglądali dokładnie tak, jak wyobrażasz sobie zbirów.
Od razu mnie popchnęli
i z całej siły uderzyli w ścianę.
Przyznaję, że się bałem.
Która firma wysyła bandytów do biura inwestora?
Przestałem zajmować się Wirecard. Dałem sobie spokój.
Nikt inny im się nie przyglądał,
z wyjątkiem Dana McCruma.
Zajmowałem się Wirecard od półtora roku, gdy pojawiła się Zatarra.
Byłem pewny, że służby i inwestorzy przyjrzą się firmie
i zobaczą, że coś jest nie tak.
Ale nic z tego nie wyszło.
Akcje od razu poszły w górę.
Drodzy udziałowcy…
Braun cieszył się zaufaniem pracowników, ale nie wyglądał na wyluzowanego.
Wyglądał jak doradca biznesowy na imprezie.
…z tych wartości dodanych dla klienta.
Ale gdy dr Braun był w pobliżu,
Jan Marsalek był niedaleko.
Jan był wyluzowany.
Jego mentorem był dr Braun.
Braun sprawiał wrażenie dumnego,
że ma podopiecznego z Austrii,
swoją prawą rękę.
Jeśli znajdę jakiś słaby punkt…
Jan był uosobieniem pewności siebie.
Panował nad sytuacją.
Nie działa. Za mało schłodzony.
Ja nie byłem nawet w części tak pewny siebie.
Wirecard nie jest agentem rozliczeniowym.
Może współpracować z innymi partnerami.
Gdy pytałeś go, czy ma kilka minut swojego cennego czasu,
odpowiadał: „Dla ciebie zawsze”.
Ale mówił to niemal każdemu.
Marsalek to zupełnie inny typ.
Niezwykle czarujący,
przystępny, świetnie się komunikuje.
To, czego nie miał Braun, miał Marsalek, dlatego byli świetną drużyną.
Niewiele osób wiedziało, kim naprawdę był Jan Marsalek.
Jest w samym centrum tego skandalu.
To on zadbał o to,
by obroty była takie, jak chciał jego szef.
WRZESIEŃ 2018 CENA AKCJI: 193 EURO
Niemiecka giełda jest bogatsza dzięki jednej firmie.
Firma płatnicza Wirecard z Aschheim koło Monachium
wskoczyła do giełdowej ekstraligi.
W zeszłym roku cena akcji wynosiła 77,40 euro.
Dziś wynosi 89,40 euro.
Nasze wyniki pokazują ogromny wzrost.
Na ile wycenia się naszą firmę to pytanie do inwestorów.
Wirecard zatrząsł w tym tygodniu niemiecką giełdą
i usunął Commerzbank z elitarnego indeksu DAX.
Chodzi o to, by tort był większy.
Zajmuję się powiększaniem tortu.
Jest z nami CEO firmy Wirecard.
Dziś zajmiecie miejsce
Commerzbanku w indeksie DAX.
Będziecie jedną z największych firm we wskaźniku referencyjnym.
Co to dla was oznacza?
Podnosi naszą świadomość.
Pozytywna wiadomość dla inwestorów. Ale to nie zmienia naszej strategii.
Wielu inwestorów wierzy w niemieckie wartości,
a teraz ma aprobatę Dax.
Wiele osób sądziło, że Dax
jest ściśle nadzorowany przez niemieckie władze.
Kto nie byłby zachwycony, inwestując w Wirecard?
LONDYN ANGLIA
W tamtym czasie
na londyńskim rynku mówiło się o Wirecard.
Pojawiały się skargi prawne, ale je zignorowaliśmy.
Jakiś czas później jadłem lunch z jednym z moich informatorów giełdowych.
Rozmawialiśmy o Wirecard.
Powiedział: „Dobrze ci zapłacą,
żebyś przestał o nich pisać”.
Zaśmiałem się i powiedziałem: „Nie bądź głupi”.
„Nie. Mówię serio.
Zapłacą ci, żebyś o nich nie pisał.
Porozmawiaj z Garym”.
Gary i Tom.
- O co chodzi z okularami? - Najlepiej bez.
Myślałem, że fajnie wyglądają.
Gary to świetny facet, bardzo aktywny makler.
Miał nosa.
Zastanawiał się,
czy to, co piszemy o Wirecard, to prawda.
Mówił, że zna kogoś, kto twierdzi inaczej,
i chce ze mną pogadać.
Zapytałem kto.
„Nazywa się Jan Marsalek”.
Prawie spadłem z krzesła.
Gary był moim tajnym informatorem.
Skąd Marsalek dowiedział się, że się znamy?
To było gdzieś w 2017 roku.
Mój kolega przyszedł do baru, gdzie zwykle jem śniadanie.
Miał karteczkę z numerem
i nazwiskiem Jana Marsalka.
Powiedział, że warto do niego zadzwonić.
Dziwne, ale może mogliśmy dzięki temu zarobić.
Spróbujemy.
Zadzwoniłem, a on powiedział: „Jestem gotów zapłacić ci pokaźną sumę,
żebyś przedstawił mnie Paulowi Murphy'emu”.
„Porozmawiam z Paulem”.
Gary powiedział, że ten facet, Jan Marsalek, bardzo chce mnie poznać.
„Jest gotowy natychmiast przylecieć do Londynu na lunch”.
Od razu pomyślałem, że to jakaś pułapka.
Bardzo dziwna sprawa.
Zgodziłem się na lunch.
Chcieliśmy sprawdzić, czy Marsalek zaoferuje mi pieniądze,
żebyśmy przestali pisać o Wirecard.
Taki był plan.
Po raz pierwszy poznałem Jana Marsalka.
Był bardzo bystry
i ostrożny w tym, co mówi.
Zrobił wrażenie
elegancko ubranego, elokwentnego mężczyzny.
„Financial Times” kontra Wirecard.
Próbowali znaleźć informacje na temat firmy,
a Wirecard próbował się bronić.
To było niezręczne.
Mówił o swoim doświadczeniu z dziennikarzami,
którzy brali łapówki za pisanie negatywnych artykułów.
Powiedziałem mu, że nigdy nie przyjąłbym łapówki,
a on odparł: „Wiem, Paul.
Widziałem na to dowody”.
Pomyślałem, że przejrzał moje konto w banku.
Najwyraźniej tak.
Wtedy zrozumiałem,
że nie zaproponuje mi gotówki przy stole.
Było tam za dużo ludzi.
Jan powiedział na koniec: „Cieszę się, że Paul mnie wysłuchał”.
Paul powiedział, że nie będą już powtarzać tych starych informacji.
Ale jeśli pojawią się nowe, Financial Times przegrilluje Wirecard.
Jan się uśmiechał.
„Tak się nie stanie, bo nie robimy nic złego”.
Wtedy wynegocjowałem honorarium za mój PR.
Poprosiłem o 500 000 euro.
Zgodził się na 32 i pół tysiąca euro miesięcznie
przez pół roku.
Chciał mieć kontakt z krótkimi sprzedawcami,
żeby wiedzieć, co się dzieje.
Czułem się trochę jak podwójny agent, ale Paul wiedział i Jan wiedział.
NOWY JORK STANY ZJEDNOCZONE
W styczniu 2018 roku stworzyłam Safkhet Capital Management.
Robiłyśmy research, szukając nowych możliwości
i ciągle natrafiałyśmy na Wirecard.
Wirecard wchodził wtedy na rynek amerykański.
Bezgotówkowo.
Bezproblemowo.
Od 20 lat budujemy pozycję lidera rozwiązań płatniczych
w Ameryce i poza nią.
Nowością w tamtym czasie był fakt,
że Wirecard przejął firmę kart przedpłaconych należącą do CIti.
Karty przedpłacone są skutecznym sposobem prania pieniędzy na całym świecie,
w tym tych nielegalnych.
Nie musisz podpisywać karty ani otwierać konta.
Możesz mieć kartę z logo Wirecard.
Można prowadzić działalność przestępczą na niebywałą skalę.
Chciałyśmy z uwagą się temu przyjrzeć
i sprawdzić, czy zarzuty Zatarry
mogą się potwierdzić na amerykańskiej ziemi.
Biura Wirecard były w Conshohocken w Pensylwanii,
dwie godziny drogi od Nowego Jorku.
Stwierdziłyśmy, że się tam przejedziemy
poobijanym volkswagenem Christiny.
CONSHOHOCKEN, PENSYLWANIA STANY ZJEDNOCZONE
Zobaczyłyśmy szyld Wirecard,
nie było ochrony, więc weszłyśmy po schodach.
Biuro było ogromne.
Mogło pomieścić 600 osób,
zobaczyłyśmy jakieś 30.
Zapytali nas, czego chcemy.
Powiedziałyśmy, że chcemy porozmawiać o kartach przedpłaconych.
Zapewnili, że to bardzo proste, że mogę dać te karty, komu chcę.
Żaden problem.
A potem powiedział, że mogę dostać nawet 150 000 $ na jedną kartę.
To był ogromny szok.
Gdy sprawdziłyśmy w dark webie,
jakie karty przedpłacone są odsprzedawane,
okazało się, że maksymalnie można dostać 10 000 $.
Jesienią 2018 roku po prostu napisałam do Dana McCruma.
„Przyglądamy się Wirecard w Stanach.
Coś jest na rzeczy”.
Nie tylko Fahmi napisała do mnie
po wejściu Wirecard na Dax.
Byłem bombardowany pomysłami krótkich sprzedawców.
Niektórzy mieli obsesję na punkcie prania pieniędzy.
Inni byli przekonani, że firma nie może być prawdziwa.
Problem w tym, że żaden z nich nie miał dowodu.
To były teorie, ale nagle… Kiedy to było?
Pewnego październikowego ranka dostałem zabawnego maila z Singapuru.
Zachowanie przestępcze w dużej firmie finansowej.
Wirecard.
Skontaktowałem się ze Stefanią Palmą z Singapuru.
SINGAPUR
W Singapurze Wirecard był wszechobecny.
Tysiące sklepów, handlarzy i hoteli
używało ich automatów do kart.
Dan zdał sobie sprawę, że potencjalny sygnalista,
dobrze poinformowany,
chce z nami porozmawiać jak najszybciej.
Pierwsze spotkanie odbyło się na lotnisku Changi.
Nie wiedziałam, z kim się spotykam.
Byłam bardzo ostrożna.
Dowiedziałam się, że ma na imię Pav.
Był szefem działu prawnego na rynku azjatyckim.
Niedawno odszedł z firmy,
był sfrustrowany i zły
z powodu tego, co widział.
Rozmowa trwała godzinami i była niezwykle intensywna.
Zrozumiałam, że posiada przytłaczającą ilość informacji.
Zadzwoniłam do Dana i powiedziałam,
że to może być coś wielkiego.
„Mam nadzieję, że wszystko się zgadza,
bo jeśli tak, to mamy kurę znoszącą złote jaja”.
No dobrze. Cholera.
Brzmi przekonująco. Chyba muszę lecieć do Singapuru.
Spotkaliśmy się pod starym budynkiem Wirecard.
Mieliśmy paranoję, że będą nas podsłuchiwać.
Fontanna zagłuszała rozmowę.
Zaczął rozrysowywać schematy działania firmy,
podawać nazwiska.
Potem wyjaśnił, jak zaczął tam pracować.
Kobieta z działu finansowego kontaktuje się z nim
i opowiada mu niesamowitą historię.
Została wezwana do jednego z gabinetów z resztą zespołu finansowego.
Jej szefem jest Indonezyjczyk, Edo Kurniawan.
Jest bardzo młody. Ma tylko 33 lata.
W jego CV prawie nic nie ma.
Ale jakimś cudem kieruje azjatyckim zespołem finansowym,
który stanowi
bardzo ważną część działalności firmy.
DANE
Ta kobieta idzie na spotkanie,
nagle Edo zaczyna rysować coś na tablicy.
Wyjaśnia, jak będą fałszować księgi.
Prawie jak w filmie.
„Oto bank, wejdziecie do środka, a furgonetka będzie czekać na zewnątrz”.
Jak napad na bank.
Opowiada o tym Pavowi, prawnikowi z Singapuru.
On odpowiada, że chętnie się temu przyjrzy.
W ciągu kilku tygodni
wszczęto śledztwo wewnętrzne.
PROJEKT TYGRYS STRESZCZENIE
Żaden z szefów firmy nie ma o tym pojęcia.
Zaczynają szukać podejrzanych transakcji.
Pav przygotował prezentację dla szefów w Niemczech.
„Spójrzcie”.
Nagle z Monachium przychodzi wiadomość.
„Dobra robota. Zajmiemy się tym.
Powierzymy to Janowi Marsalkowi”.
Szybko okazuje się, że nic się nie wydarzy.
Pav traci pracę,
ale kopiuje pocztę Edo
i nam ją daje.
70 giga danych.
LONDYN ANGLIA
Po moim powrocie z Singapuru musieliśmy pomyśleć o bezpieczeństwie.
Wiedzieliśmy, że Wirecard nas szpieguje.
Dan musiał działać w tajemnicy.
Uznaliśmy, że wszystko w sieci gazety
jest zagrożone.
Daliśmy Danowi odizolowanego laptopa,
bez modemu, żeby nie dało się go zhakować.
Sterta dokumentów od Pava trafiła do superbezpiecznego laptopa.
Każdego ranka musiałem pobrać klucz do sejfu.
Klucz był taki, można sobie wyobrazić, jak duży był sejf.
Jak wielka lodówka.
Wyjmowałem laptopa i dokumenty.
Szedłem do mojego bunkra,
małego pokoiku w redakcji.
I zaczynałem przeglądać nasz materiał.
Sześć tygodni, codziennie. Wyciągałem laptopa,
czytałem maile, drukowałem je, próbując zrozumieć.
Koniec pracy, zamykam i z powrotem do sejfu.
Jutro od nowa.
Ustalałem tropy po mailach.
Wyszukiwałem słów kluczowych, takich jak „Indie”, „Marsalek”.
Od lat ślęczałem nad tą firmą…
i nagle poczułem, że jestem w środku.
Próbowałem też dorwać Jana Marsalka.
Nie poznałem go
ani z nim nie rozmawiałem, ale wiedziałem, że jest wrogiem.
Szukałem czegoś, co by go powiązało
z wydarzeniami w Singapurze.
Widziałem, że zawsze był na krawędzi.
Jakby był zamieszany, ale nie mogłem tego udowodnić.
Ale możemy sprowadzić to do Edo Kurniawana
z zespołu finansowego.
Gdyby Wirecard zwolnił Edo, nie mielibyśmy newsa.
Dzień dobry. Czy to Edo Kurniawan?
Nadal jest pan szefem międzynarodowych finansów?
Tak.
Świetnie. Nazywam się Dan McCrum.
Dzwonię z „Financial Times”.
Wszczęto śledztwo w pana sprawie odnośnie fałszowania dokumentów?
Nic o tym nie wiem.
Jestem teraz na spotkaniu.
Zamykam audyt grupy.
Może pan napisać maila?
Dziękuję.
Do widzenia.
Edo tam był i pracował nad audytem.
Musiał być przykrywką.
WIRECARD: SKANDAL FINANSOWY
PODEJRZANE TRANSAKCJE
Tekst poszedł online.
PRZEKONAŁ WŁADZE…
W ciągu kilku sekund kurs akcji firmy załamał się.
W ciągu trzech dni
obniżyliśmy wartość firmy o osiem miliardów euro.
Historia się sprawdziła.
Wtedy poczułam,
że może się zrobić naprawdę nieprzyjemnie.
BERLIN NIEMCY
Słyszałem o tym materiale tylko z drugiej ręki.
Typowa stronniczość.
Pisano, że to zagraniczny spisek przeciwko niemieckiej firmie.
„Niemiecka firma jest ofiarą i musi być chroniona”.
Wirecard zatrudnił sławnego prawnika z Bawarii.
Adwokat powiedział prokurator Baumler-Hosl,
że krótcy sprzedawcy atakują Wirecard,
a jego istnienie jest zagrożone.
Prokurator skontaktowała się z organem nadzoru finansowego.
Powiedzieli, że trzeba chronić WIrecard
i zakazać krótkiej sprzedaży akcji firmy.
Wnieśli oskarżenie przeciwko Danowi McCrumowi i Stefanii Palmie.
Byłam w szoku, zadzwoniłam do Dana i zapytałam,
co to ma w ogóle znaczyć.
BaFin, niemiecki organ nadzoru finansowego, oznajmia:
„Przyjrzymy się manipulacjom na rynku”.
Co mają?
Nie kontaktowali się z nami, nie wiedzieliśmy, jakie są dowody.
Co wymyślono, by zrobić ze mnie oszusta?
Bo nie rozumiem, co się dzieje.
Myślę, że na samym początku nie mogłam uwierzyć,
że po całej pracy, którą wykonaliśmy, to my staniemy się celem.
Gdy organ nadzorczy jednego z największych rynków finansowych w Europie
wysyła jasny sygnał, że chce cię dopaść,
może cię to przytłoczyć
albo spróbujesz skierować gniew i frustrację
na śledztwo
i uderzyć najsilniej, jak się da.
To chyba jasne, którą opcję wybraliśmy.
Wróciłem do bunkra w Londynie.
Sprawdziłem klientów Wirecard.
Okazało się, że setki milionów euro
płynęło do firmy tylko od trzech partnerów.
WIRECARD AZJA
Al Alam, Senjo i PayEasy.
W tamtym czasie te trzy firmy partnerskie
generowały połowę sprzedaży Wirecard na całym świecie.
Jedna z tych firm była na Filipinach.
Nazywała się PayEasy.
MANILA FILIPINY
Na papierze PayEasy było dla Wirecard bardzo ważną firmą.
Powiedziałem Stefanii, że musimy się temu przyjrzeć.
Poszłam do biura obklejonego logo PayEasy
i firmy autobusowej Fröhlich Trips.
Kierowcy wjeżdżali i wyjeżdżali.
Było jasne, że na co dzień
ta firma obsługuje autobusy.
To wygląda podejrzanie.
Jechałam trzy godziny na północ od Manili,
do regionu, który słynie z pól ryżowych,
próbując namierzyć firmę ConePay, kolejnego partnera Wirecard.
W końcu znajdujemy ten adres.
To czyjś dom.
Otwiera mężczyzna w średnim wieku
i pierwsze, co widzę, to stół z brązowym szpicem miniaturowym
i małym białym pieskiem.
Kilku Filipińczyków w średnim wieku
czesało te psy.
To siedziba firmy płatniczej?
Było oczywiste, że to prywatny dom.
Ktoś przypomniał sobie, że dostali list.
Wręcza mi kopertę.
Wyciągam dokument i od razu widzę papier firmowy Wirecard Bank,
ConePay
i adres, pod którym byliśmy.
Zamarłam i zadrżałam,
bo wiedziałam, że mamy to.
Próbowałem rozwiązać tę zagadkę przez lata.
Jaka jest prawda o Wirecard?
Pierze pieniądze?
Pompuje zyski?
I nagle eureka.
Jasna cholera.
To wszystko ustawka.
Niesamowity blef.
SKANDAL KSIĘGOWY…
WPROWADZIŁ RYNEK W BŁĄD
Wymyślili deepfake'a…
w którym wykorzystali trzech kontrahentów,
żeby wymyślić całą masę firm.
Z zewnątrz wyglądało to jak prawdziwa firma.
Tysiące ludzi myślało, że pracuje nad legalnym przedsięwzięciem.
To były nowe szaty króla.
DOKUMENT WIRECARD WSKAZUJE NA TRZECH KONTRAHENTÓW
„Financial Times” pisze,
że połowa waszych przychodów
i prawie wszystkie zgłoszone zyski w ostatnich latach
pochodzą od trzech nietransparentnych firm partnerskich.
Nie rozprasza nas ten hałas.
Finansowy dreszczowiec trwa. Kolejna przepychanka
między Wirecard i „Financial Times”.
Dan McCrum był dla nas diabłem.
Ciągle publikował informacje, które obniżały cenę akcji.
W lutym pojawiły się nowe artykuły i zarzuty.
Akcje znów spadły.
Pod koniec marca pojawiły się kolejne oskarżenia.
Akcje znów się załamały.
MILIARDER SIĘ BRONI
Kierownictwo firmy bardzo szybko stwierdziło,
że raport jest bezpodstawny.
Twierdzi się, że „Financial Times”
celowo spowodował spadek kursu akcji,
żeby spekulanci mogli zarobić.
Myśleliśmy, że Dan McCrum na tym zarabia.
Oni byli źli, a my dobrzy.
Mamy dźwięk.
Zaczynajmy.
Jak prywatnie reaguje pan na te skandale i chaos?
Myślał pan o rezygnacji?
Nigdy o tym nie myślałem.
Może pan zapewnić, że nie pojawią się nowe doniesienia,
które obniżą cenę akcji?
Nie przyznajemy się do winy.
Uważamy, że te zarzuty to głównie spekulacje rynkowe.
W tamtym czasie gazeta opublikowała szereg druzgocących zarzutów,
ale cena akcji Wirecard pięła się w górę.
Ludzie kochali tę firmę.
Na giełdzie we Frankfurcie Wirecard ogłosił swoje wyniki finansowe
i wzrost zysków o 35%,
to jest 350 milionów euro.
Firma twierdzi, że w tym roku poprawi ten wynik.
Po odważnej decyzji giganta płatniczego Wirecard
akcje skoczyły o ponad 6%.
Japońska grupa SoftBank
zainwestowała w firmę miliard dolarów.
SoftBank inwestuje miliard dolarów w niemiecki fintech Wirecard.
Gdy pojawiły się wieści o inwestycji, osłupieliśmy.
W zamian za 6% udziałów
SoftBank pomoże firmie w ekspansji w Japonii i Korei Południowej.
Nie do wiary.
Mieliśmy dowody,
że ta firma to oszustwo.
A SoftBank miał jej dać 900 milionów euro.
W CIENIU SKANDALU
Zacząłem dyskutować z Danem o tym,
jak przedstawić nasze przytłaczające dowody.
To działalność przestępcza.
Wirecard musiał zrobić coś, by nas powstrzymać.
Następnego dnia dostaję list od Wirecard.
„Mamy nagranie Nicka Golda, który wie, że „Financial Times” planuje nowy artykuł.
Jesteście w zmowie. To korupcja”.
Moją pierwszą myślą było: „To musi być pułapka.
Brudne sztuczki Marsalka”.
W Niemczech jest firma o nazwie Wirecard.
Pośredniczy w płatnościach.
Mafia finansowa chce ją dobić.
Dziennikarze z „Financial Times”
stawiają jej zarzuty.
Nie wiedziałem, kim jest Nick Gold.
CANNES FRANCJA
Nick Gold.
Łap! O tak.
Jestem inwestorem.
Złym, ale jednak.
Poznałem Nicka Golda przypadkiem.
Gary Kilbey zaprosił mnie na świętowanie swoich 60 urodzin,
a Nick Gold tam był.
Pamiętam Paula Murphy'ego. Piliśmy razem.
Powiedział mi, że jeśli mam jakieś newsy, mogę do niego przyjść.
Pijcie, ile wlezie!
Zadzwoniłem kilka miesięcy później i spytałem, czy się spotkamy.
„Przez dwa tygodnie nie dam rady, bo mam robotę z Wirecard”.
Gdy to powiedział, wszystko było jasne. Na pewno nie napiszą nic pozytywnego.
To była darmowa kasa.
Muszę ich krótko sprzedać.
Zrobiłem to w setkach milionów.
Zająłem pozycję krótką,
Wirecard o tym wie.
Teraz już wiedzą, kim jest Nick Gold.
Jestem na plaży w Cannes,
tańczę na stołach, szaleję, jak to ja,
świetnie się bawię.
Podchodzi do mnie ktoś, kogo nie widziałem od lat.
Pracował dla mnie kiedyś.
Mówi, że kupił Kuwejcki Fundusz Inwestycyjny
i ma miliardy funtów, które chce zainwestować na giełdzie.
Zapytał, czy mu pomogę.
Kilka dni później wracam do Londynu, by się z nimi spotkać.
Wszedł wspaniały szejk,
a za nim jego rzecznik z moim kumplem.
Usiedli. Myślałem, że mogę mówić otwarcie.
Mówię, że można zarobić miliardy na krótkiej sprzedaży Wirecard.
Wiem, że akcje pójdą w dół,
bo w „Financial Times” piszą artykuł,
a firma to oszustwo.
I że będziemy razem budować statki.
To był prawdziwy szejk. Cuchnął bogactwem.
Widać, że to prawdziwy szejk.
Myliłem się.
Szejk wyszedł, a tych dwóch zostało, żeby dogadać szczegóły.
- Jestem Nick Gold. - Cześć, Nick.
O jak dużym biznesie myślicie?
Chcą zainwestować 50 milionów euro.
Dobra.
Nick Gold spotkał się z inwestorem,
który potajemnie go nagrał.
Wiemy, że szykują artykuł.
Myślę, że wychodzi dziś.
Wiemy, że ten inwestor był prywatnym detektywem,
którego wynajął ktoś powiązany z Wirecard.
Skąd wiesz, że ten artykuł się ukaże?
Od „Financial Times”.
Pozwolili mi powiedzieć,
co robią.
To źródło z „Financial Times”?
Kierownik działu śledczego.
Interesujące.
Wirecard wysłał lewego szejka.
Mój przyjaciel zapłacił kolesiowi cztery miliony.
Moje cztery miliony.
Potem dostałem wiadomość od Paula Murphy'ego.
„Coś ty, kurwa, zrobił?”
To była kompletna ustawka.
Byłem wściekły,
bo firma znalazła sposób na przedstawienie dowodów,
które sugerowały, że jestem w zmowie
z kolesiem, który zarabiał na krótkiej sprzedaży.
ATAK SPEKULANTÓW
W ciągu kilku godzin wszystkie szczegóły znalazły się w rękach niemieckiej prasy,
która pisała:
„Oto dowód na korupcję tej gazety”.
Byłem wkurzony.
Byłem pewien, że nas wrobili,
ale muszę chronić reputację tytułu.
Pomyślałem, że Paul jest świetnym reporterem,
ale zrobił coś naprawdę głupiego.
Musiał za to odpokutować.
A to oznaczało rygorystyczne, zewnętrzne śledztwo,
które miało pokazać światu, że to wszystko nieprawda.
Wtedy po raz pierwszy poczułem się bezbronny.
Zostaliśmy zawieszeni.
Musimy czekać na to śledztwo.
Ale historia robi się jeszcze dziwniejsza.
MONACHIUM NIEMCY
Nazywam się Jorg Schmitt.
Jestem naczelnym zespołu śledczego.
Siedziałem przy biurku, gdy nagle zadzwonił ktoś z nieznanego numeru.
Po drugiej stronie była młoda kobieta. Zapytała, czy interesuje mnie Wirecard.
„Wiem pan o ul. Prinzregenten 61?
To tajne biuro Jana Marsalka”.
Nawet jego najbliżsi współpracownicy
nie wiedzieli, że ma drugie biuro.
Spotykał się ze znamienitymi ludźmi,
robił interesy i organizował szalone imprezy.
To taki męski gang Marsalka.
Bywał tam Martin W.,
który pracował w austriackich tajnych służbach.
El-Obeidi, były oficer wywiadu libijskiego.
Stani, Rosjanin, który podobno odwiedzał w Monachium chorą matkę,
ale sądzimy, że był agentem FSB, rosyjskich tajnych służb.
Nagle pojawiło się trzech byłych agentów wywiadu,
którzy bywali przy Prinzregenten.
To nie jest przypadkowa lokalizacja.
Znajduje się naprzeciwko rosyjskiego konsulatu.
To oczywiste, że mamy tu powiązanie z tajnymi służbami.
To mnie zelektryzowało.
Dlaczego Marsalek jest tak interesujący dla agencji wywiadowczych?
Wirecard to firma,
która co roku przeprowadza miliardy transakcji.
A te płatności to kopalnie złota dla tajnych służb,
bo pokazują, kogo można zaatakować.
Informacje na karcie mogą wskazywać na korzystanie z pornografii,
wizyty w burdelu i tak dalej.
Źródło takie jak Marsalek, które stale krąży po świecie,
jest przydatne.
WIEDEŃ AUSTRIA
Gdy rozeszła się wieść, że Paul został zawieszony,
wziął mnie na bok i powiedział:
„Braun i Marsalek są Austriakami.
Popytaj o nich w Wiedniu”.
Ktoś polecił mi polityczkę,
która interesowała się polityczną korupcją w Austrii.
Stephanie Krisper.
Wiedeń przyciąga niestety agentów wywiadu,
podejrzanych typów, szpiegów ekonomicznych.
Spotkaliśmy się na łodzi na Kanale Dunajskim.
Spytałem, czy zna Jana Marsalka.
Zamyśliła się.
Znała kogoś, kto zna Jana,
ale musiała być ostrożna,
bo ta osoba bała się powiązań Jana.
Spotkaliśmy się z nim w Cafe Pruckel.
Stephanie przedstawiła mnie swojemu znajomemu.
To, co nastąpiło później, to najbardziej niezwykłe 20 minut
w mojej 14-letniej karierze dziennikarskiej.
Nazywam się Killian Kleinschmidt. Jestem obywatelem Niemiec.
Współpracuję z ONZ w kwestiach imigracji i uchodźców.
Znam się na tym, jak radzić sobie z dużą liczbą osób w ruchu.
W 2016 roku Austria przygotowuje się do wyborów.
Dostałem maila z pytaniem, czy chciałbym pracować nad projektem
z Janem Marsalkiem.
Nie wiedziałem, kto to jest.
Nawet nie znałem Wirecard.
Kilka dni później spotkaliśmy się w słynnej restauracji Kafer w Monachium.
Niezwykle elokwentny, uśmiechnięty,
przemądrzały Austriak, dobry mówca.
Podkreślił, że interesuje go projekt w Libii.
Przemierzając Saharę w poszukiwaniu lepszego życia,
migranci zmierzają do Europy.
Tu zaczyna się ich długa podróż.
Kilka dni drogi od granicy z Libią.
Podkreślał, że zna się na Libii, mówił, że był tam kilka razy,
ale jego prawdziwym celem
było ustabilizowanie tego kraju.
Przedstawił się jako osoba, która chce zrobić coś dobrego.
Uzgodniliśmy, że zainwestuje 200 000 euro w pracę mojego zespołu,
w obozach dla uchodźców w Libii.
Fantastyczny pomysł.
Relacją z Marsalkiem zajmowały się dwie osoby.
Wolfgang Gattringer, który pracował kiedyś w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych,
i Brigadier Gustenau z Ministerstwa Obrony Austrii.
Potem pojawił się pułkownik Andriej Czuprygin,
były oficer tajnych służb z Rosji.
Przedstawili go nie tylko jako współpracownika Jana,
ale jako koordynatora rosyjskich interesów na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej.
To powinna być czerwona flaga.
W połowie lutego spotykamy się z Marsalkiem przy Prinzregenten,
na przeciwko rosyjskiego konsulatu w Monachium.
To pusty, stary budynek.
Ładne dzieła sztuki.
Marsalek rozmawia z Gattringerem i Gustenauem.
Mówi, że chce wyszkolić i wyposażyć siły straży granicznej liczące
15 000, może 20 000, żołnierzy w Libii”.
Czyli uniemożliwić ludziom w potrzebie przekroczenia granicy.
Źle to wygląda.
Ochrona granic w Libii była tematem,
który dla dyrektora generalnego firmy jak Wirecard nie był normalny.
Zaczęłam się zastanawiać, czego on chce w Libii.
Czemu otrzymuje wsparcie
od rządu Austrii dla projektu,
który nie ma celów humanitarnych?
Wtedy wszystko zrozumiałem.
Imigracja to temat, dzięki któremu wygrywa się lub przegrywa wybory w Europie.
Jeśli zignorujemy negatywne trendy
lub nie będziemy kontrolować imigracji,
sprawy szybko przybiorą zły obrót.
Jan Marsalek był pośrednikiem
Rosjan i prawicowych partii populistycznych.
To logiczne, że jeśli Rosja chce zdestabilizować Europę,
spróbuje wywołać niepokój w związku z rzekomymi falami uchodźców,
by stworzyć narrację, która podsyci debatę publiczną.
Marsalek ma dobre kontakty w Rosji.
Dlatego jest prawdopodobne,
że próbował coś ugrać dla Rosjan.
Mój umysł pracował na najwyższych obrotach.
Totalne szaleństwo.
Dyrektor generalny niemieckiej firmy nie powinien angażować się w zachęcanie
destrukcyjnych partii prawicowych
do monetyzowania problemów migracyjnych ani w rekrutację bojowników.
Pomysł byłby szalony,
gdyby nie to, że czułem, że to prawda.
LONDYN ANGLIA
Sam zaczyna odkrywać te dziwne rosyjskie powiązania.
Mamy już totalną paranoję na punkcie bezpieczeństwa.
Nie zapisujemy niczego cyfrowo,
wszystko odręcznie. Nie rozmawiamy przez telefon.
Paul słyszał o 28 prywatnych detektywach, którzy krążyli po Londynie, śledząc ludzi.
Zainteresowałem się działalnością szpiegowską prywatnych detektywów.
To doprowadziło do odkrycia, że osobą, która finansuje tę operację,
jest były szef wywiadu libijskiego rządu tymczasowego.
Rami el-Obeidi.
Wiedzieliśmy już wtedy, że Marsalek ma interesy w Libii.
Jeśli słyszysz słowa „libijski szef szpiegów”,
myślisz sobie, że wszystko okej?
W domu szukam kamer,
wychodzę z biura o różnych porach, łapię różne pociągi.
Gdy jechałem metrem,
czekałem do ostatniej chwili, aż drzwi się zamkną,
wyskakiwałem i patrzyłem,
czy ktoś jeszcze ze mną wysiadł.
Wtedy zacząłem bać się o moją rodzinę.
To Freddy McCrum, ma trzy dni.
Tym się martwiłem.
Zrobisz wszystko, by chronić dzieci.
Myśl, że mógłbym je narazić dla jakiegoś artykułu…
Nikt by tego nie chciał.
Podsłuchiwanie dziennikarzy
i hakowanie ich kont pocztowych to przestępstwo.
Najgorsze było to, że zastraszanie przynosiło skutek.
„Financial Times” wszczął wewnętrzne śledztwo w sprawie Dana McCruma.
Wirecard wykorzystał ten czas,
jego cena rynkowa rosła.
Nawet kanclerz Niemiec promowała firmę w Chinach.
Wszystko to wydarzyło się w czasie, gdy „Financial Times”
nie pisał o firmie nic krytycznego.
To był dla mnie burzliwy okres. Chciałem się na nich odegrać.
Byłem wściekły.
Gdy śledztwo się skończyło i niczego nie wykazało,
wezwałem Paula i Dana.
„W następnym artykule ma polać się krew”.
Musieliśmy znaleźć sposób, by pokazać wszystkim,
że Wirecard to oszustwo.
Byliśmy źli i nie zamierzaliśmy się wycofać.
Miarka się przebrała.
Wirecard to oszustwo, firma nie jest prawdziwa,
a Markus Braun was okłamuje.
Te dokumenty to potwierdzą.
SPÓŁKI CÓRKI WIRECARD… KOLEJNY SKANDAL…
NIE SŁYSZELI O AL ALAM
Tak działa to oszustwo.
Tu są nieistniejący wspólnicy i nieistniejący klienci.
Macie tu wszystko, żeby włączyć syreny,
jechać do ich siedziby i wszystkich aresztować.
„Financial Times” sugeruje,
że przekierowaliście miliardy euro
do 34 osób za pośrednictwem firmy partnerskiej Al Alam w Dubaju.
Gazeta pisze,
że ponad połowa klientów nigdy nie słyszała o Al Alam.
Chcę powiedzieć jasno.
Ta informacja nie jest autentyczna.
Odpieramy te zarzuty.
AKCJE WIRECARD SPADAJĄ O 13% PO RAPORCIE KSIĘGOWYM
Reportaż Dana McCruma w „Financial Times”
wprawił nas w zakłopotanie.
Ale nie widziałem żadnych transakcji
na Bliskim Wschodzie czy na Filipinach.
To, że mogą nie istnieć, nie miało dla mnie sensu.
Bolesne, bo w to wierzyłem.
Myśleliśmy, że zadaliśmy Wirecard cios,
który położy firmę, ale tak się nie stało.
Ale nasze dowody trudno było zignorować.
Wirecard kategorycznie odpiera zarzuty nieprawidłowości.
Ale 21 października
firma wyznaczyła KPMG do przeprowadzenia audytu,
by potwierdzić, że nie stosują niewłaściwych praktyk księgowych.
Doktorze Braun, postanowił pan przeprowadzić audyt zewnętrzny
ze względu na zarzuty postawione przez „Financial Times”.
Dlaczego dopiero teraz?
Szybko zareagowaliśmy.
Artykuł ukazał się tydzień temu.
Na początku Braun nie chciał tego śledztwa.
Odpieramy te zarzuty w 100%.
Ludzie w firmie pewnie wiedzieli, że będzie kłopotliwe.
Kiedy audytorzy przedstawią raport?
Nie chcę wyprzedzać faktów, ale myślę, że w ciągu kilku miesięcy.
Sądzę, że szybko otrzymamy wyniki.
Historia się sprawdziła.
W końcu wywarliśmy jakiś wpływ. Nie zamiotą tego pod dywan.
Pojawiła się presja inwestorów,
musieli wynająć KPMG.
Mieli wiele do stracenia.
MONACHIUM NIEMCY
Nazywam się Joachim Giehl.
Jestem sąsiadem Markusa Brauna.
Zawsze miałem wrażenie,
że jest pod ogromną presją.
Nigdy nie witał się z sąsiadami.
Od razu wsiadał do auta.
Żadnego „dzień dobry”.
Pewnego dnia, około 20.30,
zaparkowałem samochód w garażu.
Było ciemno i zobaczyłem Markusa Brauna przy wejściu do naszego budynku.
Widziałem go w świetle lampy, wyglądał na spiętego.
Otaczali go jacyś mężczyźni, których nie znałem.
Byli jacyś dziwni.
Nie wyglądali na biznesmenów.
Bardziej na ochroniarzy,
bandę zbirów czy kogoś takiego.
Nie wyglądali, jakby mieli go chronić.
Sprawiali wrażenie, jakby przyjechali tam
wykonać zlecenie.
Relacje Markusa Brauna i Jana Marsalka zdecydowanie się pogorszyły.
W grudniu 2019 roku
zorganizowaliśmy przyjęcie świąteczne.
Jan Marsalek zjawił się niespodziewanie.
Z uśmiechem powiedział:
„Martin, gdybyś ukradł z firmy 100 000,
nie miałbym do ciebie szacunku.
Jeśli chcesz ją okradać, musisz ukraść miliony,
setki milionów”.
W tym czasie
Braun wpadł na świetny pomysł.
Najpoważniejszy jak dotąd.
Chciał przejąć Deutsche Bank,
największy bank w Niemczech.
„Projekt Pantera”, plan wrogiego przejęcia.
Duża firma konsultingowa sporządziła dokument,
który wykazał, że można połączyć stary bank z nową firmą technologiczną.
„Wirebank” czy jak tam miał się nazywać.
Chodziło o to,
że połączenie Wirecard
z bankiem o znacznie większym saldzie
mogłoby przykryć przekręty Wirecard.
Jeśli masz tak duży bank,
możesz w nim ukryć sporo podejrzanych transakcji.
Genialny plan.
Zamiast ucieczki,
przejęcie banku.
Gdyby to zrobili, Markus Braun byłby genialnym finansistą
na czele jednej z największych instytucji finansowych na świecie.
To była jego ostatnia próba.
Obecni audytorzy firmy, EY,
podjęli dodatkowe kroki, żeby sprawdzić 1,9 miliarda,
które, według Wirecard, istniały.
Wirecard podawał,
w dwóch filipińskich bankach znajduje się 1,9 miliarda euro.
Tym razem audytorzy chcieli prawdziwego dowodu,
że Wirecard ma dostęp do tych pieniędzy,
co było niemożliwe, ponieważ nie istniały.
Wszyscy chcieli wiedzieć, czy EY dowie się prawdy?
2020 CENA AKCJI: 104,50 EURO
18 CZERWCA 2020 ROKU
DZIEŃ WYNIKÓW
Tej nocy nie mogłam spać,
bo chciałam być przygotowana.
Postawiłam tyle, ile mogłam, na akcje Wirecard,
bo w głębi duszy wiedziałem, że to wydarzy się tego dnia.
Zbliżyliśmy się do 100 milionów,
aż zabrakło mi akcji.
LONDYN ANGLIA
Tamtego ranka wstałem o szóstej i czekałem, aż coś się wydarzy.
Nagle pojawił się ten news.
Audytorzy nie mogą zlokalizować 1,9 miliarda euro,
które miały być na rachunkach powierniczych w Azji.
Dwa banki na Filipinach,
gdzie miało być 1,9 miliarda euro,
twierdzą, że nie współpracują
z Wirecard.
Dokumenty zostały sfałszowane.
Gdy to zobaczyłem, wiedziałem, że to koniec.
18 CZERWCA 2020 ROKU
Kurs akcji spada. Krótcy sprzedawcy to widzą.
Zaczynają sprzedawać każdą akcję, jaką mogą zdobyć,
i zarabiają fortunę.
Jak można przegapić kilka miliardów dolarów?
Cena akcji spadła o 70%.
Kurwa. Udało się!
Naprawdę się udało.
W końcu dopadliśmy tych drani.
CENA AKCJI: 1,28 EURO
Zarabianie jest super.
Cieszymy się, że nasi inwestorzy odniosą sukces.
Najbardziej ekscytuje nas samo polowanie,
ale Wirecard to nasz ogromny sukces
i pewnie nic go długo nie przebije.
Panie i panowie,
w imieniu zarządu spółki
chciałabym wygłosić oświadczenie.
Ta konferencja była jak The Muppet Show.
Braun czyta z telepromptera.
Wyrok śmierci został już wydany,
a on zachowuje się, jakby miał ogłosić
świetne wyniki kwartalne.
W tej chwili nie można wykluczyć,
że Wirecard jest stroną poszkodowaną
w sprawie oszustwa na dużą skalę.
W ciągu tygodnia firmą zajął się sąd.
Zbankrutowali.
Były CEO Wirecard został aresztowany pod zarzutem fałszowania kont.
Markus Braun został aresztowany.
Jan Marsalek po prostu znika.
Gdzie jest dyrektor operacyjny niewypłacalnej firmy płatniczej,
Austriak, Jan Marsalek?
Były dyrektor operacyjny firmy, Jan Marsalek,
być może wrócił na Filipiny.
Przyjechał 23 czerwca.
To było dwa dni temu.
Wczoraj rano wyruszył do Chin.
Agent zawsze ma drogę ucieczki.
Wiedzieliśmy, że Marsalek był w biurze aż do piątkowego popołudnia.
Miał powiedzieć,
że jedzie na Filipiny, żeby wszystko wyjaśnić.
Tamtego wieczoru poszedł na kolację z Martinem W.
Martin W., którego znał z Prinzregenten
i który służył w tajnych służbach,
razem z prawicowym politykiem z Austrii
zarezerwował Marsalkowi lot.
Marsalek zapłacił prawie 8000 euro w gotówce…
a potem zniknął.
Nie pojechał na Filipiny.
To bez sensu.
Nie mógł wjechać do kraju z powodu przepisów o kwarantannie.
Są bazy danych, w których można sprawdzić dane lotu.
Od 2015 roku poleciał do Rosji co najmniej 60 razy.
Był jeden lot
z małego lotniska pod Wiedniem do Mińska.
Do Moskwy jest stamtąd niedaleko.
Granica z Rosją nie jest kontrolowana, tam trop się urywa.
Potem są już tylko plotki.
Nie wiemy na pewno,
czy Marsalek był informatorem tajnych służb.
Jan Marsalek miał dobre kontakty w świecie tajnych służb,
dlatego nie będzie łatwo go znaleźć.
Wiemy, że od czasu do czasu korzysta ze starego konta na Telegramie.
Mogę sprawdzić jeszcze raz.
Jest online co kilka miesięcy.
Ostatni raz 27 maja 2021 roku.
Niemiecki parlament wszczął śledztwo w sprawie Wirecard,
to jeden z największych skandali w historii kraju.
Finansowa katastrofa dla tych, którzy zainwestowali w Wirecard.
Pierwsza firma notowana Dax, która zbankrutowała.
W CZERWCU 2020 ROKU STRATY INWESTORÓW PRZEKROCZYŁY 20 MILIARDÓW EURO
Myślę, że krąg osób w Wirecard, które wiedziały, co się dzieje,
był bardzo mały.
Na pewno Marsalek.
Fascynujące pytanie brzmi, co Braun o tym wiedział.
Nie był poruszony. Był bardzo spięty.
A potem wygłosił krótkie oświadczenie wstępne.
„Wszyscy zostaliśmy oszukani.
Jestem ofiarą”.
Jego prawnik powiedział, że Braun nie odpowie na więcej pytań.
Siedział tam przez trzy godziny i nie odpowiadał.
Gdy teraz o tym myślę,
czuję się naiwny, że nie widziałem pewnych rzeczy.
Osobiście uważam,
że mógł nie wiedzieć, co robił Jan Marsalek,
ale to był jego obowiązek, by wiedzieć.
To dopiero wierzchołek góry lodowej.
Chyba że zjawi się Jan Marsalek, przerwie milczenie
i dowiemy się wszystkiego.
Z chęcią porozmawiałbym z Janem.
Przez lata próbowałem wejść do jego głowy.
Kto dopuścił się oszustwa?
O czym rozmawiał z Markusem Braunem?
Ulżyło mu, gdy wszystko się posypało?
Ciekawe, prawda?
W LISTOPADZIE 2020 ROKU PRZYZNANO DANOWI MCCRUMOWI
NAGRODĘ ZA DZIENNIKARSTWO ŚLEDCZE W NIEMCZECH
W MARCU 2022 ROKU MARKUS BRAUN ZOSTAŁ OSKARŻONY O OSZUSTWO
I MANIPULACJE KSIĘGOWE
NIE ODPOWIEDZIAŁ NA NASZE PYTANIA
JAN MARSALEK POZOSTAJE ZBIEGIEM
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DANA MCCRUMA
Napisy: Paulina Korzeniewska