Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ludzie widzą w snach ucieczkę.
Szansę, by uciec od życia na jawie
do świata bez konsekwencji.
Ale to nieprawda.
Sny nie pojawiają się same.
To my je tworzymy.
Pieczołowicie i specjalnie dla was.
Mamy swoje powody i swoje zasady.
Tworzymy sny, by ułatwić wam podróż.
A tam, dokąd ona zmierza,
potrzebna będzie każda możliwa pomoc.
Dzień dobry, Świnko.
Dzień dobry, Bugsy!
Co tam masz, tato?
Przepłynąłem wiele mil, by przynieść ci śniadanie.
Ojej, dziękuję.
Pomogę ci.
- Lepiej? - Dziękuję.
Cześć, Bugsy!
No dobrze.
Naleśniczek.
I drugi.
Kurs się zgadza?
Wiatr się zrywa.
Co trzeba zrobić?
Dziób w górę.
Tak jest.
Jeszcze trochę.
Proszę, córeczko.
Ma na imię Fred.
Cześć, Fred.
Ja mam Seymoura.
Po co mam się uczyć matematyki,
skoro przejmę po tobie latarnię?
O latarni wiem już wszystko.
Zadam ci pytanie.
Po co nam latarnia?
Chroni statki.
Nie. Nie po to.
Gdy poznasz odpowiedź,
dam ci klucze do latarni.
A teraz sio do łóżka.
A Świnka?
Mam 11 lat.
Przykro mi, Świnko. Taka kolej rzeczy.
Co takiego?
Skądże, nie martw się. Cały czas tu będę.
No dobrze. Dobranoc.
Zaczekaj!
Opowiedz coś.
O Flipie?
Dobrze.
Tego nie znasz.
Jak wiesz, Flip i ja byliśmy wyjęci spod prawa.
Każdej nocy poszukiwaliśmy skarbów i różnych kosztowności.
Pewnego dnia Flip rzekł: „Zgadnij, co słyszałem”.
Dowiedział się o Perłach. Magicznych Perłach.
Każda z nich spełnia jedno życzenie.
Problem w tym, że aby je znaleźć,
należało wypłynąć na najgroźniejsze wody znane ludzkości.
Morze Koszmarów.
Jak się dowiedziałem, odparłem, że nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
No ale Flip, jak to Flip, zrobił podwójną piąstkę.
Jak wspólnik to zrobi…
- Nie możesz odmówić. - Tak.
Tak każe Kodeks.
No i wypłynęliśmy.
Było zimno. Straszliwie zimno.
Pomyślałem sobie, że przynajmniej Flip nie będzie cuchnąć.
Nadszedł sztorm.
I fale.
Nagle usłyszałem dudnienie.
Wszędzie wokół nas.
Z każdą sekundą było głośniejsze.
To był największy i najgroźniejszy wir, jaki widziałem.
Bom uderzył mnie w plecy.
Wpadłem do wody.
Poszedłem na dno jak kotwica.
Opadałem i opadałem,
aż dostrzegłem otwór w dnie morza.
Wpłynąłem do środka.
Co tam było?
Martwe miejsce.
Nie było tam śladu życia.
Tylko kości starożytnych morskich stworzeń.
Wtedy zjawił się on.
Potwór.
Wyłonił się z mroku,
czarny jak noc i większy niż jakiekolwiek znane mi stworzenie.
Miał długie, przypominające dym i atrament macki.
Zamarłem ze strachu.
Bardzo powoli,
powolutku,
chwycił mnie i potrząsnął mną jak workiem ziemniaków. A ja…
Chwileczkę.
Nie możesz teraz przerwać.
W strasznym momencie?
Nie był straszny.
To ledwie wstęp do potencjalnie ciekawej historii.
- Mówi Peter. - Potencjalnie ciekawej.
Przyjąłem.
Nemo, posłuchaj. Kuter ma kłopoty w pobliżu Lopez.
Będą ciężkie warunki.
Co zrobisz, jak padnie prąd?
Odpalę generator, oczyszczę pompę, zadzwonię do Carli.
Poradzę sobie.
Słodkich snów.
Mam cię.
Przestań.
Dobrej nocy.
Dobranoc. Niedługo wracam.
Tato?
Na pomoc!
Carla.
Gdzie jest mój tata?
Nemo,
tata nie żyje.
Nie żyje.
Tak mi przykro.
To jego wola. Rozmawialiście o tym?
Straciła matkę, gdy była dzieckiem. Przywykła do życia z jednym rodzicem.
Nie ma nikogo innego.
Inaczej trafi pod opiekę państwa.
Do domu dziecka, rodziny zastępczej…
Nemo, pamiętasz swojego wujka?
Nie.
Nie poznałam go.
Twój tata zostawił wytyczne.
Gdyby coś mu się stało…
miał się tobą zająć wujek. W mieście.
Muszę się zająć latarnią.
Nemo, nie możesz mieszkać sama.
Poradzę sobie. Wszystkiego mnie nauczył.
Przykro mi, skarbie.
„Choć miejsce gna, a czasu nastał kres,
wody ponieść chcą mnie w dal,
dowiem się, kto mym Sternikiem jest,
gdy dotrę do granic wzburzonych fal”.
To on.
Halo?
To zły moment.
Mój brat zginął na morzu.
Nie zgubił się. Jestem na jego pogrzebie.
Nie mieliśmy kontaktu.
Kontaktu.
Abonament mi odpowiada.
Carlo.
Witaj.
Cześć.
Moje kondolencje.
Oboje go straciliśmy.
Może…
Ruszajmy, jeśli mamy zdążyć na prom.
Zdejmij buty.
- Przepraszam. - Nie…
To wspaniały budynek.
Nie ma po co wychodzić.
Ja nie wychodzę, bo pracuję z domu.
Przepraszam.
Mamy pralnię, kawiarnię.
Jest nawet siłownia ze spinningiem.
Chodzisz na spinning?
To coś z rybami?
Nie wiem. Nie próbowałem.
Powiedz…
Lubisz klamki?
To moje cacka.
Jesteś sprzedawcą klamek?
Nie. Nie jestem sprzedawcą klamek.
Mam firmę, która sprzedaje klamki,
zasuwy i rozety.
To nas wyróżnia.
Wiele firm goni za trendami, ale nie my.
My trzymamy się klasyki.
Bezpieczeństwo to nie moda.
- Nie dotykaj. - Przepraszam.
To nie jest zabawka.
To antyk.
Z celi w Alcatraz.
W razie gdybym musiał cię zamknąć.
Nie będę cię zamykał.
To był żart.
Chcesz się przytulić?
Nie.
Dobranoc.
Wiem, Świnko. Też chciałabym znów z nim być.
JAK WYCHOWAĆ DZIECKO
Świnko.
Co?
Zaczekaj!
Nie.
Przestań! Stój!
Stój! Zatrzymaj się.
Nie!
Stój! Nie!
Czerwone. Stój!
Czerwone.
TERMINAL PROMOWY
Chodź, Świnko.
Dzięki.
Cześć, Bugsy.
Tato?
Tata?
Kim jesteś?
Nikim?
Wiesz, jak to w snach. Same dziwactwa.
Zignoruj mnie. Idę sobie.
Wróć później, zmywam naczynia.
Czyli nie wypaliło.
A więc to ty.
Co tu robisz?
Gdzie mój tata?
Nikt ci nie powiedział?
Wiem, co się stało.
Twój tata i ja byliśmy wspólnikami, ale zachciało mu się ustatkować.
Duży błąd, moim zdaniem.
Szalony, zły i niebezpieczny.
Mów mi Flip.
Ty jesteś Flip?
Myślałam, że to bajki. Inaczej sobie ciebie wyobrażałam.
Na plus?
Śliczny ze mnie gość, co?
Raczej włochaty.
I cuchnący.
Wiem, że nie jesteś prawdziwy, ale spodziewałam się normalnego człowieka.
Usłyszałem ze cztery obelgi.
Nieładnie.
Chciałem tylko pożegnać druha.
Moje kondolencje.
Demolując pokój taty?
A właśnie.
Twój tata miał mapę.
Tej wielkości. Pełną dziwnych kształtów i kresek.
Z rysunkiem ostrygi z perłą.
Jest niepowtarzalna. Ciężko było ją buchnąć.
- Nie widziałam… - Bzdury, dzidzia!
Twój tata by mi ją dał.
Nie kłamię.
Nieważne, sam ją znajdę.
Nie możesz tu buszować jak złodziej.
A to coś złego?
To tylko branie nieswoich rzeczy.
Nie można brać rzeczy z cudzych snów.
Można. Trzeba tylko wiedzieć, jak tam wejść i stamtąd wyjść.
To twój sen.
Jesteś wytworem wyobraźni.
Chciałabyś coś takiego wyśnić. Spójrz tylko.
Kawał ciacha.
Proszę! Nie chcę cię tu.
Chcę zobaczyć tatę.
Dobra.
A gdyby był sposób, żebyś mogła znów go zobaczyć?
Nie rozumiem.
Wyruszam na poszukiwanie magicznego skarbu,
który spełnia życzenia w Krainie Snów.
Mogłabym zobaczyć tatę.
Mogłabyś. Tutaj. Co noc.
Ale potrzebuję tej mapy.
Nie wiem, o czym mówisz.
Wierzę ci.
Zaczekaj! Poszukam tej mapy. Pójdę z tobą.
Ekstra.
Tyle że nie masz sprzętu ani umiejętności, a bez mapy mi się nie przydasz.
Pobudka, dzidzia.
Mapa.
Już wstałaś. Świetnie.
Co porabiasz?
Jaki był twój najdziwniejszy sen?
Nie pamiętam snów.
Chyba ich nie miewam.
Przyniosłem ci mleko.
Cieszysz się, że idziesz do szkoły?
Do szkoły?
To niesamowita szkoła. Kosztowała fortunę.
Tata mówił, że szkoły to więzienia.
Zamykają dzieci fizycznie i mentalnie, przygotowując je do pracy, też więzienia.
Potem zostaje już dom opieki. Ostatnie więzienie.
Szkoła to nie więzienie.
Mogę wyjść, kiedy zechcę?
Może trochę więzienie.
Dzwonek nie pomaga.
Nemo. Witamy w Westbrook.
Arya, psycholog. Witaj.
Zdaję sobie sprawę, że jest ciężko.
Ale co jest najtrwalsze na świecie? Nie tytan.
Wolfram? Wytrzymałość na rozciąganie…
Ludzki duch.
Czyli metaforycznie.
Jest ci ciężko. Ale wiesz co? Jesteś silniejsza, niż myślisz.
Możemy porozmawiać?
- Chwileczkę. - Pewnie.
Chciałem panią ostrzec.
Ojciec Nemo wychował ją na pustelnika.
Nie w złym znaczeniu, ale nie będzie z nią łatwo.
Potrzebuje wsparcia emocjonalnego.
Tak. Mam nadzieję, że w tym pomożecie.
Sami nie damy rady.
- Jasne. - Prawda?
Oczywiście. No ale tym się zajmujecie?
Nie umiem opiekować się dziećmi ani mówić o uczuciach.
Sądzę, że wszędzie byłoby jej lepiej.
To moje ręce.
Stać pana na więcej, niż pan sądzi.
Naprawdę. Musi pan tylko…
zajrzeć do części siebie, której dotąd pan nie używał.
Jasne.
Musi pan ją znaleźć.
- Spróbować. - No dobrze.
Dzień dobry. Dziękuję, pani Young.
Jak się macie?
To Nemo. Dołączy do waszej klasy.
Niech się tu czuje jak u siebie.
Będę bardzo wdzięczna.
Przepraszam.
Dobra. Posłuchajcie.
Ziemia znów zwyciężyła.
Mamy ekologiczne sztućce w stołówce.
Wygraliśmy!
Nemo, Jamal, Jamal, Nemo.
Siedmiodniowy cykl.
Spóźnienie to niebieska kropka.
Trzy niebieskie to czerwona, informacja dla rodziców.
Możesz pobrać apkę.
Nie mam telefonu.
Pokrzepiające.
Ale bez apki ani rusz.
Może jakieś kółka?
Ja chodzę na recykling, ONZ, ceramikę, Pop-Tarts, czyli od improwizacji,
bowls, chór słowiański, orkiestrę, stolarkę, frisbee…
Skąd się przeniosłaś?
Uczyłam się w domu.
Mieszkałam z tatą w latarni.
Latarnia morska? Brzmi super.
Skąd przeprowadzka?
Mój…
Mój tata wyjechał.
Tymczasowo mieszkam u wujka.
Fajnie.
To Umarlakonersi. Przebieramy się, oglądamy horrory.
To tylko brzmi nudno. Chyba.
Usiądź z nami.
Muszę odrobić matmę.
SZKOŁA WESTBROOK
Wiem, co możemy wspólnie porobić.
Wytrychy. Pewnie należały do jakiegoś mistrza złodziei.
Albo emerytowanego ślusarza.
Fajne?
Nauczyłem się tego, gdy byłem w twoim wieku.
Jako pierwszy w szkole zainteresowałem się zamkami.
Trzeba nimi poruszać powoli.
Wyczuć zapadkę.
Zanim się obejrzysz…
Houdini kto? Houdini ja. I wszystko pięknie gra.
To taka moja mantra. Nie musisz jej powtarzać.
Chcesz spróbować?
Mam już trochę przesyt.
Nie szkodzi. Porobimy coś innego.
Piłka nożna?
Możemy pograć w piłkę. Chcesz zbudować poduszkowy fort?
Czytasz listę z telefonu?
Tak. Owszem.
Ja już sobie…
Pewnie. Jasne.
Świnko?
Co robisz?
WŁASNOŚĆ BIURA OCHRONY SENNYCH AKTYWNOŚCI
O rany, Świnko.
Znalazłaś ją.
SPRZĘT – PROWIANT – LATARKA SZNUREK – NUDNA KSIĄŻKA
Znajdźmy tatę, Świnko.
GULASZ Z KURCZAKA
Nudna książka…
NIEBYWAŁE KLAMKI
Pa.
Muszę sprawdzić plan lekcji. Dasz mi telefon?
Pewnie.
Używasz aplikacji. Widzisz, wystarczyło spróbować.
2 TYGODNIE NIEOBECNOŚCI POTWIERDŹ
Ciągle się czegoś uczę.
PIWNICA
TYLKO DLA PERSONELU
Flip.
Chodź, Świnko.
Flip?
Flip!
To ty.
Znalazłam mapę.
Od razu cię polubiłem.
Próbowałeś mnie zabić.
Tylko obudzić. Wiadomo, że nie można umrzeć w snach.
Powiedziałeś mi o tym we śnie, a ja znalazłam to na jawie.
Jak to możliwe?
Może prawdziwy świat jest większy.
Ejże! To moja mapa. Tak nie wolno.
No to mam złe wieści.
Tak już mam, że kradnę.
Obiecałeś, że zobaczę tatę. Idę z tobą.
Milusio, ja też za nim tęsknię, ale nie ma takiej opcji.
Sio.
- Co to było? - Podwójna piąstka.
Powiedział ci o niej?
Musisz mi pomóc. Tak każe Kodeks.
Nie ucz mnie tu o Kodeksie.
Ja stworzyłem Kodeks.
Dodałem drugą piąstkę.
To nie jest obóz harcerski w Cukrolandii.
Będziemy przemierzać cudze sny.
Jak zginiesz, to na własne życzenie.
Mówiłeś, że się nie da.
W swoim śnie. Bo po prostu się obudzisz.
Ale w cudzym umierasz na dobre.
Nie szkodzi. Idę z tobą.
Zgoda.
Jeśli mnie spowolnisz, coś schrzanisz, zabiorę mapę. Zostaniesz sama.
- Stoi. - Pokaż sprzęt.
Podwójna piąstka.
A to co? Niebywałe klamki.
Wujka Philipa. Sprzedaje klamki.
Nie ma przyjaciół ani życia i każe mi chodzić do szkoły.
Co za potwór.
Z tą książką zaśniesz szybciej niż po pigułkach.
Miej to przy sobie, zasypiając.
Dzięki temu mnie odnajdziesz. Jasne?
A to co ma być?
Świnka. Nazywa się Świnka.
Szczyt kreatywności. Super, bekonu nie odmówię.
No dobrze. Spójrzmy.
Świat Snów.
To mapa wszystkich snów na świecie. Kraina Snów.
Twój tata i ja zawdzięczamy jej nasze przygody.
Pozwalała nam przemierzać sny.
Zwinęliśmy ją policjantce z Biura.
Od tamtej pory mnie ściga.
Z Biura?
Biura Ochrony Sennych Aktywności.
Na nasze nieszczęście to oni decydują, co nam się śni.
Chyba że trafisz tu.
Do Morza Koszmarów.
Morze Koszmarów. Tata mi o nim opowiadał.
Tam są Perły.
Największy skarb na świecie.
Sęk w tym, że gliniarze z Biura skrzętnie ukrywają ich istnienie.
Bo wystarczy znaleźć jedną,
by spełnić dowolne życzenie w Krainie Snów.
Poza ich kontrolą.
Mogłabym zobaczyć tatę?
Jeśli przeżyjesz, w co wątpię.
Twój staruszek by mnie zatłukł.
Dobra. Szukamy powtarzających się snów.
Przez to wyjdziemy tak, jak wejdziemy.
Gdzie są drzwi?
Jakie drzwi?
Biuro montuje sekretne drzwi, by łączyć sny.
Cywile o nich nie wiedzą, chyba że to geniusze, jak ja.
Orientuj się.
Wcześniej tu tego nie było.
Za tymi drzwiami wszystko się zmieni.
Jeden błąd i umierasz. Nie zobaczysz już świata na jawie.
Dobra.
Na co czekamy?
To mi się podoba.
Witaj w moim świecie, dzidzia.
Nowiutki sen, wciąż w budowie.
Po hiszpańsku „dobrze wyglądam”.
Jestem złodziejem. Nie przestrzegam zasad.
Ale je opiszę.
Pierwsza. Nie rzucaj się w oczy.
Nie chcemy dać się złapać na ingerencji w cudze sny.
Jeśli te świnie cię złapią…
Wybacz, koleżko.
Jeśli policjanci cię złapią, zamkną cię i wyrzucą klucz.
Zgnijesz w obskurnej celi.
Spędzisz tam wieczność, aż przestaniesz istnieć.
Wtop się w tłum.
Bo ty się wtapiasz.
Druga. Pełne skupienie.
Nie ma zabawy. Jasne?
Wchodzimy, znajdujemy drzwi i wychodzimy.
Sen za snem. Szukamy tylko Pereł.
Trzecia. Nie jesteśmy kumplami ani wspólnikami.
Jestem szefem. Robimy, co mówię. Kapewu?
Czyli trzecia zasada to zwykłe groźby?
Nie zgrywaj mądrali, dzidzia.
- Przepraszam. - Czołem.
Co tam?
Nie pomylił pan snów?
Nie mam pana na liście.
Dziewczyna reprezentuje utracone dzieciństwo.
Ja jestem niepokojącą mieszanką ojca
i nieokiełznanej męskiej siły.
A to?
Bracie.
Czasem świnia to po prostu świnia.
Głupiutka puerco.
Tak.
Biblioteka.
Perdón.
Imprezujesz?
Nie.
Imprezujesz. Ja też.
Co to miało być?
Znam tylko jedno słowo.
Zostaw to profesjonaliście. Mnie.
Trzeba odwrócić uwagę ofiary. Wiedziałaś?
Prawdziwe złoto? Prawdziwe.
To rozumiem.
Po co komu świat na jawie?
Hej, ty. Agentka Green. Biuro Ochrony Sennych Aktywności.
Tę gnidę zgłaszałeś?
Dziękuję.
Kolejne drzwi
są tuż za sceną.
Przed państwem
królowa salsy prosto z centrum Hawany!
Jest i nasz śpioch.
- Wyparcie, klasyk. - Co to jest?
Słyszałaś o Freudzie? Wyparcie.
Emocje, które w sobie tłumimy,
eksplodują w Krainie Snów.
Gwarantuję, że na jawie taka nie jest.
Widzisz mnie? Tak.
Co to za zapach?
Au naturel. Mojego autorstwa.
Czuję nieokiełznaną męską siłę.
Ale jednocześnie głęboki smutek.
Zagubionego chłopca z dala od domu.
Zatańcz ze mną.
Mówiłeś, że to nie zabawa.
Dla ciebie. Ja jestem wyjęty spod prawa.
Zabawa to część mojej pracy. Nadążasz?
Kto to jest?
Idź sobie, Nemo. Zepsujesz miłej pani sen. Pa.
Flip!
A co z Perłami?
Flip!
Proszę cię!
Co się odflipało?
Trochę no bueno.
Adiós. Szybko, znajdźmy drzwi.
Witaj, Flip. Gdzie mapa?
Green.
Długo na to czekałam.
Policjantka.
Jesteś ar…
Co się…
„Co się”?
Koszmar!
Uwaga!
O mój Boże!
Ohyda!
O ja cię.
Latami próbowałem ją zgubić.
Pierwszy sen z tobą, a w nim i ona, i koszmar?
Przynosisz pecha.
A ten koszmar nawet nie spojrzał na śniącą.
Czego on od nas chciał?
Już go widziałam.
W noc śmierci taty.
No tak. To twój koszmar.
Co?
Sprowadziłaś koszmar. One wyczuwają strach.
Śledzi cię. Nie spocznie, póki cię nie dopadnie.
- Zawsze psujesz imprezy? - Nie chodzę na nie.
To był błąd. Oddaj mi mapę.
Nie. Zrobiłam piąstkę.
Dawaj mi ją!
Co jest?
Nie! Nie budź się!
Daj mi tę mapę!
Co tu robisz?
Grzybów doglądam.
Z kółka grzybowego. Jednoosobowego.
Ukrywasz się tu?
Nie.
Nie było cię na lekcjach, a to wygląda jak tajna kryjówka.
Zatem…
Szkoła myśli, że wyjechałam, a wujek myśli, że jestem w szkole.
Grubo.
Nie powiesz nikomu?
Omerta, przysięga milczenia.
Poczęstuj się grzybkiem. Tylko oczyść.
To obornik, nie moja kupa, więc luzik.
Pa.
Narka.
Szkrabie.
Daj. Pokażę ci coś fajnego.
Gotowa?
Niespodzianka.
Carla pomogła ją sprowadzić.
Może w sobotę pożeglujemy?
Ty pożeglujesz, znaczy się.
Ja jestem szczurem lądowym.
Mam chorobę morską.
Sprzedaj łódź.
Nie chcę już żeglować.
Wiem, że jest ci ciężko.
Inaczej i przerażająco.
Ale błędem jest odcinanie się od świata
jak twój tata.
O czym ty mówisz?
Twój tata był kiedyś inny.
Gdy zmarła twoja mama…
Tata się nie odciął.
Zamieszkał na wyspie.
A ty ruszasz się z domu?
Masz przyjaciół? Klamki się nie liczą.
Mówię tylko, żebyś się nie bała znów cieszyć się życiem.
Niczego się nie boję.
Idę spać.
Jest 17.30.
Wiem, że chcesz spać, bo jesteś smutna.
Znam to uczucie.
Ale życie dzieje się na jawie.
Nie moje!
Zaśnij.
Kurka, no. To jest ciekawe!
Wszystko gra?
Chcę spać.
Może załóż piżamę.
Sypiam tak.
Jak tata pomagał ci zasnąć?
Czasem
opowiadał mi historie.
Nie jesteś już za duża?
Mniejsza z tym.
W porządku.
Spróbuję coś wymyślić.
Wybacz, nie sądziłem, że będziesz patrzeć. Nie szkodzi.
To historia oparta na faktach.
O człowieku.
Jest Wigilia.
Chyba.
Odebrał 30 000 porcelanowych klamek od dostawcy z Francji.
Miały mieć trzy cale średnicy,
a miały trzy centymetry.
Powodzenia z dopasowaniem takiej do zwykłej rozety.
Co miał robić?
Potrzebował świątecznego cudu.
Wtedy nasz bohater pojął,
że te maleńkie klameczki
to idealne uchwyty do szuflad.
Musiałaś być padnięta. To była najciekawsza część.
Dobranoc, Nemo.
Flip.
No proszę.
Wróciłaś.
No brawo.
- Duma mnie rozpiera. - Serio?
Nie. Sio. Wracaj do domu.
Nie mam domu. Bez Perły niczego nie mam.
Ty nic nie czaisz.
Koszmary wyczuwają strach. A ty się boisz.
Nie boję się.
Nie żartuję.
Zgnieć swoje emocje w kuleczkę
i schowaj głęboko.
Nie robię tego dla ciebie, tylko dla twojego ojca.
Ja też.
Jasne. Ja bardziej.
Świnko!
Żadnych świń. Sio mi stąd.
Chodź, Świnko.
Kim jesteś na jawie? Albo czym?
Nie pamiętam i nie chcę.
Śnię od bardzo dawna.
Czasem musisz się budzić.
Wszyscy się budzą.
Ja nie. Gdy twój tatko sobie odpuścił,
ja tu zostałem.
Kolejne drzwi, kolejne sny.
Zrozumiałem, że nie muszę się budzić.
Po pewnym czasie zapomina się o drobiazgach.
Takich jak tożsamość.
Gdy już zdobędę Perłę, będę miał wszystko, czego pragnę.
O co ją poprosisz?
Agentka Green mogłaby zniknąć.
Ja chcę tylko taty.
Jeśli tu będzie, świat na jawie przestanie mnie obchodzić.
Też mi go brakuje.
Opowiadał ci o mnie?
- Co wieczór. - O tak.
To był zgrany duet.
Byliśmy wszędzie. Braliśmy, co chcieliśmy.
Byliśmy na szczycie listy poszukiwanych.
O tak.
Teraz spadłem na 13. miejsce, ale wrócę.
Czuję to.
No nic.
Nie mogę znaleźć kolejnych drzwi. Poruszają się.
Kurczę.
Są w wozie.
- Luzik. - Luzik.
No nie?
Imprezujesz?
- No pewnie. - Jak szalona.
Czysto.
Ale jazda!
Kto śni o kierowaniu śmieciarką?
Nie oceniaj. Przynajmniej oryginalnie.
A nie: „Nie uczyłem się na sprawdzian. Gdzie moje portki?”.
Albo: „Ujeżdżam wielką gęś!”.
Tego z gęsią nie znałam.
Najpopularniejszy sen w Kanadzie. Serio.
Green.
Flip!
Flip, na pomoc!
Green.
Patrz.
Zobacz, jaki jestem silny.
Szybko, drzwi są w kabinie.
No chyba sobie kpisz.
Babka nie odpuszcza.
Chce odzyskać mapę.
O nie.
Genialnie.
Za kółkiem siedzi jakiś świr!
Idź!
No hej.
Prowadzę ciężarówkę.
To wyjaśnia wchodzenie w zakręty.
Sztosik dziary. Pan doda gazu.
O rany!
Gdzie są drzwi?
Tutaj. Potrzymaj chwilę.
Zamknięte, no pewnie. Wspaniale.
Najlepiej nie jest.
Świetnie.
Nadal nie jest najlepiej.
Spokojnie, dzidzia.
Dam radę.
O rety.
Jesteś jak magnes na koszmary.
To się nazywa uciec z klasą.
Myślałem, że stracisz rękę. Że będzie obrzydliwie.
Co robisz?
Zwykle czekam, aż wyschnę, ale nauczyłem się tego w śnie gangstera.
Wiesz, prawdziwy bunt. Ręce w górę.
Nie dotykaj moich rogów Bo aureola na nich lśni
Chodź.
I strzelasz.
Jesteśmy bandziorami Spadówa, spadówa
Jestem dumny.
Będzie z ciebie złodziejka.
W nogi!
Przyznaję, miałam z tobą utrapienie.
Czas na emeryturę. Słonka złapię.
Trzydzieści lat.
Trzydzieści lat uganiania się za miernotą, który psuje ludziom sny.
Mam 160 lat, dawno powinnam być na emeryturze.
Ale musiałam cię dopaść.
No i dopadłam.
All-inclusive. Najwyższa półka snów w całej Krainie.
Wyślę ci pocztówkę. Do więzienia.
Sławy mi to nie przyniesie.
Hura, capnęłam numer 28 z listy.
Dwadzieścia osiem? Raczej 13.
Chyba śnisz.
No dobrze. Jesteś aresztowany.
Nic na mnie nie masz.
Wziąłeś kałamarnicę na bal. To cię bawi?
Brzmi to nawet zabawnie.
Pyszne z popcornem.
Podnieś.
Podłożyłaś mi to. To nie moje.
Uczciwie ukradzione.
Gdzie mapa?
Mapa? Stare brudy wywlekasz. Pojęcia nie mam.
A to kto? Twój ochroniarz?
Ona? Nie ma z tym nic wspólnego. Zabrałem ją tylko.
Sporo nabroiłeś i długo posiedzisz, Flip.
Wieczność.
No dobrze, czas cię zamknąć i poszukać mapy.
Będzie mi brakować tej pogoni. Tutaj!
No to mnie wypuść, będzie ci lepiej.
Nie. Jak cię zamknę, dopiero mi się humor poprawi.
Brzmi nawet fajnie.
To było niestosowne. Przepraszam.
Taki jesteś cwany?
- Jesteś żałosnym… - Cześć, Cindy.
Cześć, Frank.
Cindy? 160-letnia Cindy.
Pyskata Cindy.
Wybacz, Cindy.
BIURO OCHRONY SENNYCH AKTYWNOŚCI
Nadal robisz w edypowych?
Nie, przenieśli mnie do 6200.
Rany. Żmudna robota.
6200 – NIEKOŃCZĄCE SIĘ SCHODY
Przynajmniej dbam o kondycję.
Goferka?
Jesteś żałosnym chłopcem.
Dziękuję.
Biuro jest doskonale zorganizowane. Tacy jak ty nie mogą nam bruździć.
Znam takich gnojków.
„Kraina Snów, wielka balanga! Zostaję na zawsze!”
Aż pewnego dnia zdajesz sobie sprawę, że jesteś sam.
Nie masz przyjaciół ani rodziny.
Nikogo nie obchodzisz, bo nie chciałeś się obudzić.
Jak myślisz, co próbuję zrobić?
Zostanie po tobie tylko wspomnienie.
Szło ci nieźle.
Ale to koniec.
Zaczekaj! Nie.
Proszę, nie!
Zapomnij. Utknęliśmy tu na dobre.
Co teraz?
Nic nie zrobimy.
Czyli chcesz się obudzić?
Nie mogę.
Gdy zostaniesz tu za długo, wszystkiego zapomnisz.
Myślałem, że znajdę Perłę i przypomnę sobie, kim jestem.
Chcę się obudzić.
Ona ma rację.
Nikogo nie obchodzę.
Mnie obchodzisz.
Ochroniarzu, chodź.
A co z nim?
On tu zostanie na dobre.
Co ma zrobić?
- Nie pamięta, kim jest. - Migiem. To sobie przypomni.
Ma mnóstwo czasu.
Szkoda, że się nie udało.
Mało kto ma szansę zajrzeć za kulisy.
Chcesz zobaczyć magię?
Witamy w Biurze Ochronny Sennych Aktywności.
Góra nie zmieniła nic w naszym ubiorze
ani w biurach od wczesnych lat 70.
Cały budżet idzie na sny, a nam zostają ochłapy.
Masz dwie opcje.
Możesz skończyć jak Flip, sama na wieki w celi.
Mogę cię też wypuścić,
ale musisz udowodnić, że się czegoś nauczyłaś.
Jak nie, trafisz na blok dla nieletnich.
No dobrze.
Lekko w życiu nie masz.
Dostałaś sen o latarni.
Twoje bezpieczne miejsce. Koszmary cię tam nie dorwą.
Taty tam nie ma.
Chcę go zobaczyć.
My nie spełniamy marzeń.
Tylko potrzeby.
Tutaj wszystko ma swoją przyczynę.
Igrasz ze skomplikowaną maszyną, złotko.
Dajcie mi sen z tatą.
Wtedy zostanę.
Żaden sen nie trwa wiecznie.
Wszystkie w końcu blakną.
Trochę poodwiedzasz latarnię,
a potem zniknie. Zastąpią ją inne sny.
Zapomnisz.
Nie chcę zapomnieć.
Wtedy znajdą cię koszmary. A one cię zniszczą.
Jak mam je przegonić?
Odwagą.
Jeśli okażesz odwagę, nie skrzywdzą cię.
Niczego się nie boję.
Odwaga nie oznacza braku lęku.
To właściwe postępowanie mimo strachu.
Wiem, że nie boisz się pościgów ani skoków z klifu.
Mówię o tym, czego się naprawdę boisz. Samotności.
Pewnego dnia odnajdziesz coś nowego.
Coś tak ważnego,
że wypuścisz z rąk to, czego już nie ma.
A co wtedy się stanie z tą ścigającą cię wielką kałamarnicą?
Zniknie jak kamfora.
Koniec koszmarów.
Na kilka lat.
Dojrzewanie to prawdziwy koszmar.
Myślisz, że magiczna Perła rozwiąże twoje problemy?
Zdradzę ci tajemnicę.
Perły nie istnieją.
To mit.
Nie wychylaj się.
Nemo, śnisz to, co masz śnić.
Dbamy o to.
Czas wstawać.
JAK ROZMAWIAĆ Z NASTOLATKAMI
Nie możesz spać?
Ja też nie.
Najciemniej jest tuż przed świtem.
Taki już ten głupi świat.
Już nigdy go nie zobaczę.
Coś ci pokażę.
Usiądź.
Nie zaglądałem tu od wieków.
Gdzie jest…
No dalej.
To twój tata.
To mój tata?
Wtedy go uwielbiałem.
Mieliśmy tylko siebie.
Co wieczór mi coś opowiadał.
O czekających nas przygodach.
O skarbach, które znajdziemy.
Żyliśmy fantazją.
Była lepsza od rzeczywistości.
Czerwony sznurek?
To taka nasza sztuczka,
by odnaleźć się w snach.
Byliśmy przekonani,
że potrafimy spotykać się w snach i przeżywać przygody.
Flip.
Skąd o tym wiesz?
Jesteś w stroju Flipa. Nie rozumiem.
To mój złodziejski pseudonim.
Byłem nieśmiały. Nie rozmawiałem z innymi dziećmi.
Ale z twoim tatą w snach
mogłem być, kim tylko chcę.
No i byłem Flipem.
Potem twój tata poznał twoją mamę. Wspaniałą kobietę.
Wyglądała jak ty.
Postanowili…
przeżyć prawdziwą przygodę.
Błagałem, by został.
Popłynęli w rejs dookoła świata.
A potem zostałem sam i zamknąłem się jeszcze bardziej.
Mówiłeś, że nie pamiętasz snów.
Wtedy się zaczęło, prawda?
Chyba tak.
Byłem załamany. Nie spałem przez trzy noce.
To był koniec Flipa.
Został sam Philip.
Twój tata co jakiś czas dzwonił.
Opowiadał o swoich szalonych przygodach.
Pytał, co u mnie, a ja…
Opowiadałem o swoim nudnym życiu.
Po jakimś czasie…
przestałem odbierać.
Stare dzieje.
Zapomniałem o tym, on też.
Muszę wracać.
Szykować się do szkoły, znaczy się.
Szykować się? Jest piąta.
Mam mnóstwo pracy.
Pożyczysz mi wytrychy?
Śmiało, bierz.
Tata nie zapomniał.
Co wieczór o tobie opowiadał.
Muszę lecieć.
Davenport i Arya o niej gadali.
Wiecie, dlaczego się przeprowadziła? Jej ojciec zmarł.
Przepraszam.
Hej, mały.
Prowadzę ciężarówkę.
Wiem.
Wynocha.
Utracone dzieciństwo.
Dzieci.
Widać.
No nic.
Lecę do roboty.
Miłego dnia.
Wróciłaś po mnie!
Po wspólnika się wraca.
- Nawet wrzód na… - Pupie!
Zawiąż, a ja cię wyciągnę.
Wiem.
Wytrychy?
Bandzior jak się patrzy.
Houdini kto? Houdini ja. I wszystko pięknie gra.
Patrzcie tylko.
Co my tu mamy?
Ja z bloku dla nieletnich. Gość nas okradał.
Zabawki, cukierki, pieski.
Nic na mnie nie masz.
Lubisz rujnować dziecięce sny?
Lubisz odrywać głowy misiom?
Może tobie urwę łeb?
Zabierzcie mnie. Jest okropna.
Tam się nie cackają.
Dobra, lecę.
- Tak. - Widzimy się po lunchu.
To było konieczne?
Ale niezręcznie.
Jaja sobie chyba robisz.
Zobaczymy, jaka jesteś twarda bez tego tałatajstwa.
Dobra. Tego chcesz?
- Gotów? - A jak!
Ożeż.
Twarda jesteś jak na 160-letnią babkę.
Jesteś ar…
Odwrócenie uwagi.
Pożałuję, że byłam dla ciebie taka miła.
Tak. Wybacz, Cindy.
- Przepraszam. - Sorki.
Co teraz? O rety.
No dobrze.
O tak.
I już.
Weź.
Cyknij pamiąteczkę.
Powiedzcie „ser”.
Fromage!
Idealnie.
Przepraszam.
A ja nie.
Dobra. Spójrzmy.
Ta winda zabierze nas do celu.
Do brzegu Morza Koszmarów.
Zdobędziemy Perły.
Właśnie. Muszę ci coś powiedzieć.
Sekundeczkę.
Klasyk, co?
No. Pereł nie ma.
Co ty gadasz?
To mit. Green mi powiedziała.
Uwierzyłaś jej?
Chciała cię trzymać w ryzach.
To żaden mit, uwierz mi.
Skąd wiesz?
Twój tata je widział.
Byliśmy tam. Morze Koszmarów?
Wir go wessał aż na samo dno.
Tam ujrzał Perły. Całe tysiące.
Wyobraźnię to on miał, ale nigdy nie kłamał.
WYŁĄCZNIK
Nie możemy wrócić.
Nie wrócimy.
Chodź, dzidzia.
Ale jasno.
O wiele lepiej.
Dobra, w drogę.
Świnko!
Dalej, dzidzia!
Ostatnie drzwi muszą gdzieś tu być.
Dalej, biegiem!
Co teraz?
Cześć! Fajny widok, co?
Kanada?
Mówiłem, numer jeden.
Odejdź!
A masz, Green!
- Chodź, Flip! - Co robisz?
- Gęsi! - Wariatka!
Piękna sprawa, co?
Jak coś, to tam jest Timmies,
kawiarnia Tim Horton’s, znaczy. Kawałek stąd.
- Kolego. - No?
Mogę ci zwinąć gąskę?
Śmiało, stary, jest twoja.
Niech ci krążek sprzyja!
Tam, na dole.
O rety.
Bob, to było super.
Pa, Bob.
Powinniśmy zostać wspólnikami.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jest! Znalazłem pierwszy!
Ścigamy się! Ostatni to zgniły koszmar!
Czekaj. Luzik.
Ostatnie drzwi.
Otwarte.
To nietypowe.
Dlaczego szepczesz?
- Bo są straszne. - I mroczne.
- Przerażające.
Sprawdzałem, czy nikogo nie ma.
To wejście do Morza Koszmarów, więc…
Perły gdzieś tu są. Dobra.
Dobra.
Gotowa?
Do dzieła, wspólniczko.
- Ty pierwszy. - Już, już.
- Boję się. - To twoja inicjacja.
- Dobrze. - Super.
Ale zimno.
Dużo tu wody.
Dobra.
Popływamy sobie, to nic takiego.
Wiem, kim jesteś.
Dowiedziałam się na jawie.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Czekaj. Nadal mam włosy?
Tak. Chociaż mniej.
Niech zgadnę. Jestem sławnym banitą. Faceci się mnie boją, damy mnie kochają.
Jesteś sprzedawcą klamek.
Że co?
Bratem taty, Philipem.
W dzieciństwie bywaliście tu co noc.
Ale on odszedł.
Philip przestał śnić, a ty nie mogłeś się obudzić.
Pamiętam.
Dzięki Perle obudzisz się i znów będziesz jedną osobą.
Popsułaś mi zabawę.
Mamy zginąć dla sprzedawcy klamek?
Jesteśmy tak blisko. On cię potrzebuje.
Ale ja jego nie. Tu mam wszystko.
Wino, kobiety, gofry. Niezbędnik.
Może w innej kolejności.
Nie jestem sprzedawcą klamek, tylko złodziejem!
Myślałam, że gdy znajdziemy Perły,
będę z tatą w nocy, a w dzień z tobą.
Byłbyś tatą na pół etatu.
Nie jestem niczyim tatą.
Więc się poddajesz?
Powiem ci, co zrobię.
Znajdę sen z barem i będę pił, aż znów zapomnę, kim jestem.
Znajdę czyjąś byłą. Tych tu dostatek.
Zrobiłam podwójną piąstkę.
Ja też, dzidzia.
Tamtej nocy błagałem twojego ojca, by został.
Pójdę bez ciebie.
Znów zobaczę tatę. Nawet jeśli już się nie obudzę.
Nie. Nie możesz!
To zbyt niebezpieczne.
Nie rozkazuj mi. Nie jesteś moim ojcem.
Niepotrzebnie cię zabrałem.
Wracaj tam, gdzie twoje miejsce. Inaczej skończysz jak ja.
Nemo.
Pobudka.
Obudź się.
Nemo?
Pozbieraj rzeczy.
Wezwę twojego wujka.
Nie chodzi tylko o kłamstwa. Wymykałaś się.
Nikt nie wiedział, gdzie jesteś. Coś mogło ci grozić.
Tak.
Czemu to robiłaś?
Nie zrozumie pani.
Przekonajmy się.
No dobrze.
Może pan niech zacznie.
Philipie?
Proszę powiedzieć Nemo, jak się pan czuje.
Nie wiem, co powiedzieć. Emocje są mi obce.
Każdy odczuwa emocje, nawet jeśli nie chce.
Macie ten sam problem, choć tego nie widzicie.
Oboje zmagacie się z silnymi emocjami.
Musicie sobie z nimi poradzić.
Czyżby?
Wszyscy tak mówią, ale jakoś nie jestem przekonany.
Nigdy nie radziłem sobie z emocjami i żyję.
Dotąd żyłem.
Trzeba było mnie gdzieś oddać.
Na dobre by ci to wyszło.
Rodzice zastępczy wiedzą, co robić.
Powinniśmy porozmawiać.
Nie chcę rozmawiać. Chcesz się mnie pozbyć, śmiało.
Nie chcę się ciebie pozbyć. Próbuję ci pomóc.
Nie jesteś lepszy niż on.
Co? Kto?
Dbasz tylko o siebie.
Żartujesz? Ciągle się tylko tobą zajmuję.
Gotuję, zabawiam.
Staram się.
Co dostaję w zamian? Okłamujesz mnie.
Myślałem, że się dogadujemy, więc pożyczyłem ci wytrychy…
Nikogo nie obchodzą zamki. Dlaczego nie masz przyjaciół?
Dlaczego mieszkasz sam?
Idź do swojego pokoju!
A dokąd niby idę? Nie jesteś moim ojcem!
Nie chcę go zastąpić!
Mieszkam sam, bo tak mi się podoba!
Nie prosiłem o to. Ani o ciebie!
Choć mi z tym dobrze.
Wracamy do domu.
Nemo?
Nie wiem.
Carlo, nie wiem. Obudziłem się, a jej nie było.
Nie mam pojęcia, gdzie może być.
Racja.
Świnko!
Ostatni Przystanek!
Czas zaszaleć!
NR 1 – NAJBARDZIEJ POSZUKIWANY
Tak jest!
Numer jeden! Śmietanka Krainy Snów.
Dasz wiarę?
Oby szuję złapali.
No, gość wygląda na kawał drania. Czarny charakter.
Zabrał dziewczynkę nad Morze Koszmarów i porzucił. Poszła tam sama.
- Co? - Serio.
Jesteś…
Różowiutkim diamentem?
- Tak. Piękny, co? - Ładny.
Dalej, Świnko. Łap jedną i wracamy.
Flip.
Mam cię.
Wsiadaj!
Wróciłeś po mnie!
Tak. Tak każe Kodeks. Po wspólnika się wraca.
- Nawet wrzód na… - Pupie!
Na pupie.
No i mam Perłę!
No piękniusio!
Nara, frajerzy!
Cześć!
Koszmar!
KANADA
Latarnia! Green mówi, że to bezpieczne miejsce!
Wiem!
Nie patrz w dół!
- W górę! - Próbuję!
A niech…
Pilotuj!
Flip, szybko!
Ja cię kręcę, ale zadyma.
W jednej chwili ku niebu siup…
Pan wybaczy.
…a w drugiej do wody chlup.
Jest i on.
Wsiadaj!
Emmett, imprezujesz?
Imprezuję.
Szybko!
Emmett, skręć w prawo.
Do dzieła.
- Nie mogę. - Chodź.
Co to?
Wal, Emmett!
Pomocy! Moje włosy!
Wiedziałam, że wrócisz!
Poczułam piżmo.
Tak, tak, ale nie.
Ale nie.
McRoy do środka. O’Reilly… Świetne podanie do Josepha, gol!
- Trafia! - Tak jest!
STRAŻ PRZYBRZEŻNA USA
Uda się, dzidzia.
Chodź. Widzę latarnię.
Chodź. Już prawie. W końcu wypowiesz życzenie.
Co się stało?
Źle się czuję.
Nemo!
Zwolnij!
Świnka.
Co się dzieje?
Coś tu nie gra.
Zabiorę cię do domu.
Tam będziesz bezpieczna.
Tam!
Tam jest!
Czekaj, Perła.
Wypadła mi. Musimy wrócić.
Idź do latarni, a ja odzyskam Perłę. Idź!
Czekaj. Nie bez ciebie.
Flip!
Nemo!
Biegiem! Do latarni!
Pozdrów ode mnie tatę.
Flip, obudź się.
Philipie!
Co ty wyprawiasz?
Nie! Cofnij się! Philipie!
Nie!
Wracajmy.
Czeka mnie masa papierkowej roboty.
Jak się czujesz? Inaczej?
Taka podróż w pojedynkę.
Znalazłaś Perłę.
Czyli to jednak nie mit.
Nie odzyskałam taty.
Porzuciłaś marzenie.
Odnalazłaś coś ważniejszego.
Praca czeka.
Fajną masz tę świnkę.
Ściśnij ją.
Mówiłam.
Śnisz to, co masz śnić.
Dbamy o to.
To, co zrobisz,
zależy od ciebie.
Poważnie? Co za bałagan.
Dajcie mi tu ekipę sprzątającą.
Tak bardzo tęskniłam.
Tęsknię za tobą.
Ścigamy się?
Na pomoc!
Nemo! Nie oddycha.
Zajmiemy się nią. Już dobrze.
Już wiesz, po co nam latarnia?
Nie chroni statków.
Nie. Wystarczyłoby trzymać je w porcie.
Nic. No dobra. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
- Dalej, Nemo! - Siedem, osiem…
- Oddychaj! - Dalej.
Latarnia wskazuje drogę.
Zgadza się.
Pokazuje rzeczy, o których latarnik może tylko śnić.
Nie uczyłem cię tego, żebyś mogła mieszkać na wyspie,
ale byś wiedziała…
że możesz wszystko.
Dalej, Nemo.
Raz, dwa, trzy…
Myślałam, że bez ciebie nie dam rady.
Dotarłaś nad Morze Koszmarów
i wróciłaś do domu.
Na jawie poradzisz sobie bez trudu.
To zależy od ciebie.
Życie na ciebie czeka, Nemo.
Szkoda byłoby je przegapić.
Muszę wracać.
Moja córeczka.
Nigdy nie zapomnij…
jak bardzo napawasz mnie dumą.
Dbaj o mojego brata.
Wydaje się normalny, ale nie jest taki.
W głębi duszy jest szalony.
Pa, tato.
Do roboty!
Obróćcie ją!
Tak jest! Brawo, Nemo! Zuch-dziewczyna.
Zuch-dziewczyna.
Żyjesz.
Jestem tu. Nigdy cię nie puszczę.
Flip?
Tak, to ja.
I Philip. Philip i Flip.
Flilip.
- Do jutra, Jamal. - Na razie.
Mało kto o tym wie, ale jestem świetnym kieszonkowcem.
Gdzie tam, niemożliwe.
- Co… - Masz gładkie nadgarstki.
Co? Jak ty to…
Zabiorę cię na łódkę.
Następnym razem zapraszam z nami.
Chętnie.
Piękniusio.
Zaczekaj. Oddaj mi zegarek.
Mogę odzyskać zegarek?
Zadzwoń.
Super. Gotowa do spania.
Nie lubię się spóźniać.
Co dziś chcesz robić?
Nie wiem. Powłóczę się i zobaczymy.
Dobry pomysł.
- Dobranoc. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Postaram się zdążyć.
Słodkich snów.
Napisy: Konrad Szabowicz