Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dobra robota!
Tak, skarbie. Stoję na dole.
Skończyłem już pracę.
Ale tu jestem.
Nie widzisz mnie, bo stoję na rogu, ale już idę.
Spokojnie, mam wszystko.
Tak, skarbie, jestem tu.
Oczywiście, że mam szampana.
Szampana i całą resztę.
Biegnę. Szybciej się nie da.
Tak, tak. Już tu jestem.
Wszystko gra. Że co?
Że jestem spóźniony? Wiem.
Jasne, że mam kostium. Wpadłem jeszcze do pralni.
SZCZĘŚLIWEGO NASZEGO ROKU
Chwileczkę!
Zna pan kod?
Oczywiście, że go znam, proszę pani.
Ale jestem obładowany i idę do przyjaciół.
Ma to gdzieś. Szczęśliwego Nowego Roku!
Oby to był twój ostatni, wiedźmo!
Znam kod!
Zajmę ci chwilę, a potem wrócisz do swoich dziwek.
Jasne, nic nie zrobiłeś.
Pétain tak samo się tłumaczył.
Marszałek Pétain, ten od Żydów.
Nieważne, już jadę.
Halo?
Sukinsyn się rozłączył.
Straciła pani zasięg, bo drzwi się zamknęły.
A mógłby pan po francusku?
Nie ma sensu naciskać tego guzika.
Pewnie doszło do zwarcia.
Jest pan specem od wind?
- Nie. - Super, dzięki.
Cholera, utknęliśmy.
Pozostaje nam tylko czekać.
Jest tu kto?! Utknęliśmy! Szlag!
Jest tu kto?! Utknęliśmy!
Nikogo nie ma.
- Musi pan komentować? - Po prostu trzeba poczekać.
Czyli jest pan specem.
Nie, ale raz utknąłem tak z moim kumplem Benem…
To nie pora na taką historię.
Gorąco tu.
- Możemy włączyć alarm. - Świetny pomysł. Śmiało.
Brzmi znajomo?
„Gliniarz z Beverly Hills”.
- Kurwa. - Był już zepsuty.
Nie był zepsuty, bo robił „ło-ło-ło”.
Pan go zepsuł. Proszę się odsunąć.
- Dzwoni. - Owszem.
Dziękujemy za wezwanie.
Wszyscy nasi serwisanci wyjechali do zgłoszeń.
Jezu!
Skontaktujemy się tak szybko, jak to możliwe.
- Poczta głosowa. - Serio?
Niełatwo być serwisantem.
No i w sylwestra mają masę roboty.
- I marnie zarabiają. - Mam to gdzieś.
Dlatego nikt nie odbiera.
Gorąco tu, prawda?
Panu nie?
Nie.
Zaraz się udusimy.
Ja już się duszę.
Mówię serio. Duszę się!
I mam atak.
- Paniki? - Nie, klaustrofobii.
- Wątpię. - Serio.
Miałaby pani problemy z oddychaniem i wrażenie zbliżających się ścian.
Ledwo łapię oddech.
W porządku.
- Będzie dobrze. - Nie dotykaj mnie.
Spójrz na mnie.
Zrób wdech.
A teraz wydech.
- Wdech. - Zostaw. Ściany się zbliżają.
- Wydech. - Zbliżają się!
- Wcale nie. - Tak!
- Wydaje ci się. - Ja tu umrę. Otwórzcie!
- Dobra, to atak paniki. - Wiem.
Niestety jest na to tylko jeden sposób.
- Uderzyłeś mnie? - Nie, odwróciłem twoją uwagę, żebyś…
walnęła mnie w jaja.
Rzeczywiście już mi lepiej.
W porządku.
Pomożesz mi to zdjąć?
Wolałabym nie.
Dobra.
Chodź tu.
Dobrze.
- Jest tam kto? - Tak! Utknęliśmy!
- Bez paniki. - Już jej to mówiłem.
Dzięki. Wyciągniecie nas stąd?
Pracujemy nad tym. Proszę zachować spokój.
Próbuję jej to powiedzieć.
O której utknęliście?
- O 8.45! - Nie, o 8.50.
- Bądźmy dokładni. - To co napisać?
- Czy to ważne? - Jak pani chce.
- Dobra, o 8.47. - Może być.
Świetnie, zapisałem. Jest tu ktoś z chorym sercem?
- Nie. - Nie.
Jakieś osoby w ciąży?
Nie.
Jesteś pewna? Siostra mojego kumpla Bena…
Jestem pewna!
- To tak czy nie? - Nie, Chryste!
Dobra. Czy w windzie jest dziecko?
- To znaczy? - Ktoś poniżej dziesiątego roku życia?
- Nie! - Dobrze.
Proszę podać numer identyfikacyjny windy.
- Jest na górze. - B-Y-0-18.
Nie, to nie zero, tylko „O”.
- Nie, na końcu są cyfry. - A ty co? Cyfrystka?
Nie ma takiego słowa!
- Namierzyliście nas? - To na końcu to nie zero, tylko „O”.
Mój komputer pokazuje, że nie ma u was awarii.
Siedzimy tu od godziny. Jak to nie ma awarii?
Tak wskazuje komputer. Proszę się nie denerwować.
Spokojnie.
- Przepraszam. - Przepraszamy.
Dobra, wysyłam serwisanta.
Tak!
Będzie jutro rano o ósmej.
Niestety wszyscy są teraz zajęci.
- Nie. - Szczęśliwego Nowego Roku!
I nie próbujcie sami otwierać drzwi!
- Szczęśliwego Nowego Roku! - Zwariowałeś?
Nie będę tkwić w tej trumnie całą noc!
- Żarty sobie stroją?! - Dziękujemy za wezwanie.
Wszyscy nasi serwisanci wyjechali do zgłoszeń.
Skontaktujemy się tak szybko, jak to możliwe.
Poczta głosowa.
Wiem, ale nie zostanę tu do rana. Musisz mi pomóc.
- Pomóc? - Wydostać się stąd!
Nie ma mowy! Ten gość zabronił nam…
Ale…
Spadliśmy!
Teraz na pewno umrzemy!
Jeśli umrzemy, to tylko przez ciebie!
Kazał nam nie otwierać drzwi. Czego nie zrozumiałaś?!
- Jak inaczej mamy stąd wyjść? - Na początek przestań krzyczeć!
- Nie krzyczę! - Krzyczysz!
Nieprawda! Gdzie jesteś?
Tutaj.
Co to było?
- Odwrócenie uwagi. - Dość.
Już mi lepiej. Wszystko dobrze?
Niezbyt.
Kurwa, nie do wiary.
Spędzam sylwestra w windzie z nieznajomym.
Do bani.
Mogło być gorzej.
Mógłbym być seryjnym mordercą.
Albo gorzej.
Calimero.
Kurczakiem z kreskówki?
Nie, tym piosenkarzem, który śpiewa:
W stanie nieważkości
- To Calogero. - Nie.
- To Calimero. - Calogero.
- Nie.
To Calimero.
Na sto procent.
Zapoznamy się?
A co mi tam.
Gaël, miło mi.
Hannah.
Przez dwa „h”.
Na początku i na końcu. Ale co cię to obchodzi.
Słuchaj, to Nowy Rok i powinniśmy dobrze się bawić.
Kto powiedział, że ten dzień ma być tak głupio radosny?
- Nie ma takiego nakazu. - Szłaś na imprezę.
Zamierzałam rzucić chłopaka.
- Zadowolony? - Naprawdę?
W sylwestra? To okropne. Co takiego zrobił?
Nie twoja sprawa. To twój kolega?
Nie, te pytania i głupi kostium to znak, że nie jesteś stąd.
- To prawda, nie jestem Paryżaninem. - Skąd jesteś?
Obchodzi cię to?
Dorastałem pod Cap Ferret. Znasz to miejsce?
Wszyscy je znają. Pascal Obispo i tak dalej.
Zakochałem się w niej
Mój dom, wieża Eiffla
- Nie znam tego. - Chyba żartujesz.
Fajnie móc dorastać nad oceanem.
Zależy z kim.
Jak tu pięknie.
O tak.
Spędziłem tu całe dzieciństwo. Mieliśmy dom na półwyspie.
Widzisz tego chłopca? To ja.
Ten przywiązany do słupa.
Ci dwaj to moi kuzyni.
Otwórz usta.
Przeżuj.
- No żuj! - I połknij.
Ohyda! Powiem tacie.
Tato!
Czy to już pora przypływu?
- Przestań! - Zrób to.
Nie! Tato!
Nie miałeś lekko.
Nie, oni tylko tak się droczą.
Oni wkurzali mnie, ja ich.
Ale się lubiliśmy.
- Oj, nie miałeś lekko. - Dobra, nie miałem.
Tato!
- Czemu ci to robili? - Bo jąkałem się jako dziecko.
Byłem mało pewny siebie.
A kuzyni we wszystkim byli świetni.
To okropne. Jak to przetrwałeś?
Nie było tak źle.
Kuzyni byli dla mnie mili.
- Szczali na ciebie. - Obok mnie.
Sikali obok mnie, choć trochę na mnie pryskało.
Ale wszyscy kuzyni tak robią, nie?
- Nie. - Serio?
- Nadal się jąkasz? - To zależy.
- Zdarza się. - Gdy na ciebie sikają?
Tylko żartowałam.
Ty pewnie jesteś Paryżanką.
Z krwi i kości.
Cholera!
Przepraszam. Tak bardzo mi przykro.
To nie twoja wina. Powinienem był zrobić unik.
- Wybacz. - Mam kiepski refleks.
Nie uważałem.
- Mam tu coś? - Nie.
Wynocha! Nikt cię tu nie zna!
Twoja impreza jest do dupy! Masz łeb jak kartofel!
Ben?
Ben? Czy to ty?
Kto mówi? Bóg?
To ja, Gaël. Utknąłem w windzie. Słyszysz mnie?
- Gaga! To ty? - Znasz go?
To ten kumpel, z którym kiedyś utknąłem w windzie.
Nie słuchałam. Zawołaj go.
Ben, to ja, Gaël! Utknąłem w windzie!
- Jesteś tam? - Tak! Wszystko w porządku?
Koleżanka Johanne wyrzuciła mnie z imprezy,
bo ponoć jestem zbyt pijany, więc jest tak sobie!
Wszystko przez te tosty z łososiem.
Zwymiotowałem przez to gówno!
Jaka klasa!
Kto tam jest?
To Hannah, dziewczyna, która tu ze mną utknęła.
Seksowna?
- Tak. Nie! - Słyszę was.
Seksowna, ale nie w tym rzecz!
Zuch chłopak! Prune złoi ci tyłek, jak się zjawisz.
Naprawdę? Jest zła?
Cholera. Kto jest na imprezie?
- Nie czas na to! - Masz rację.
Ben? Utknęliśmy w windzie!
Jak Calogero?
- Właśnie. Czyli to nie Calimero. - Nie.
Wezwij straż pożarną! Słyszysz mnie?
Wszyscy utknęliśmy! Ja również.
W życiu codziennym, w pracy, w życiu uczuciowym.
Nie robię postępów i nigdzie nie zajdę!
Wiesz, ile razy waliłem dziś konia?
Proszę…
Nie, nie wiem.
Podaj liczbę. Spróbuj zgadnąć!
- Powiedz coś. - Dobra. Trzy razy?
Osiem.
Brzydzę się sobą. Pod koniec wychodził tylko proszek.
- Wiem. - Chcę, żeby ktoś mnie pokochał!
Ty mnie kochasz, przyjacielu!
To się liczy. Pozbieram się!
Od teraz!
Nie, Ben!
Nie odchodź! Wezwij strażaków!
Wracaj i zadzwoń po straż pożarną!
Co za kretyn.
Jezu!
- Zabił się. - Raczej się zapił.
- Żyje. - Świetnie, ludzkość jest uratowana.
- Przejmuję dowodzenie. - Co zrobisz?
Spowoduję zwarcie, żebyśmy mogli…
Jezu!
Spokojnie, mam dyplom ratownika.
Raz, dwa, trzy! Ocknij się!
Poraziło mnie i od razu mnie macasz? Odbiło ci?!
Wybacz, że ratowałem ci życie.
To nie był dobry pomysł.
Nie macałem cię, tylko reanimowałem.
To zabieg medyczny…
W porządku, rozumiem.
Podaj mi torebkę.
Jestem niepokonany.
Głupi jesteś?
Przegrałem. Jeszcze raz?
Oczywiście.
Czemu chciałaś rzucić faceta akurat w sylwestra?
Bo faceci to dupki.
Nieprawda.
Prawda.
Uwielbiałem ten kawałek!
Mam mówić, czy chcesz tańczyć?
Przepraszam.
To Tarik, moja pierwsza miłość.
Pomijając ciuchy, dobrze razem wyglądacie.
Tak, ale ta laska to nie ja.
- Przeszkadzam? - Hej, Hannah…
- A ty to kto? - Milcz.
Jestem jego dziewczyną. Spierdalaj.
- Nieco wulgarnie. - Zamknij się.
Zamknij mordę!
Widzę, że lubisz kopać w podbrzusze.
Zaczekaj.
- Co to ma być? Wynocha! - Nic wielkiego.
- Odbiło ci?! - Zostaw mojego faceta!
Miałam wtedy temperamencik.
Pierdol się!
- Zmieniłaś się. - Wiem.
- Odbiło ci! - Wcale nie!
- Stul pysk! - Nie dotykaj mnie!
To nic takiego!
- Ty dziwko! - Odbiło jej!
Trafiłaś na dupka, ale to nie dowód, że wszyscy faceci tacy są.
Nie? Chodź.
- Wypas kawalerka. Jaki metraż? - Nie wiem.
- To widok na Notre Dame? - Nie.
- Musiała cię sporo kosztować. - Chcesz złożyć ofertę?
To Vincent.
Moja druga miłość.
Ulotnił się z moimi rzeczami.
I z moim autem.
Złodziej!
Mój samochód!
Złodziej!
Wkurza mnie, że nie dostał kopniaka.
Nie miałaś szczęścia do facetów,
ale nie wolno ci uogólniać.
Chodź.
- Dokąd teraz? - Zobaczysz. Chodź.
A więc to tu pracujesz! To chyba firma eventowa.
Masz rację. Ależ ty jesteś spostrzegawczy.
Mam wyostrzony zmysł obserwacji…
- Żartowałaś. - Czyli jesteś spostrzegawczy.
Patrz.
Mam tu raport z ostatniego eventu.
Był gówniany.
- Było aż tak źle? - Tak.
Skoro ludzie dają nam hashtag #megagówno,
to było to gówno.
Nikt nic nie powie?
Grubas?
Brzydal?
Przygłup?
- Sraczka? - Nazywam się Tiaré.
I przestań nas przezywać.
Najpierw przestańcie robić gówno.
Na imiona trzeba zasłużyć. Tak, Grubasie?
Przydomek powinien podkreślać nasze zawodowe umiejętności
zamiast cech fizycznych albo osobowościowych.
Przydługa ta gadka. Zabierajcie się do roboty.
Poza tobą, MP.
MP jak „mądry pracownik”?
Mega pupcia.
Co cię tak bawi?
Jesteś prawdziwą jędzą.
Nie, kobietą wymagającą szacunku.
Ale jędzą też trochę.
Jestem szanowaną kobietą.
Szanowaną…
ale jędzą.
Niech będzie.
Dobra, wystarczy!
- Moja wygrana jest niepodważalna. - Odrobię straty.
Prowadzę 174:4. Nie dasz rady.
Nawet gdybyśmy spędzili tu cały rok.
MP chyba nie jest taki zły.
Marc.
- Gaël. - Wiem, ale to jest Marc.
- Układa wam się? - Tak.
Jesteśmy razem od dwóch lat, ale…
to nie potrwa długo.
Wyroluje mnie jak inni, więc chcę go uprzedzić.
Chcesz rzucić swojego chłopaka w sylwestra,
choć nie zrobił nic złego?
Tak.
I może coś zrobił, bo wszyscy jesteście tacy sami.
Niech ci będzie.
- Orzeszka? - Nie.
Co to za dziewczyna, o której rozmawiałeś z kumplem?
- Prune? - Tak.
To moja dziewczyna.
Serio?
Co jest?
Cholera. Odwróć się!
Nie ruszaj się!
Raz, dwa, trzy! Już!
Jeszcze raz! Raz, dwa, trzy!
Jeszcze raz!
- Kurwa! - Kurwa mać!
O mały włos.
- Widziałem światło. - Serio?
- Uratowałaś mi życie. - Nie.
- Ależ tak. - Nie.
Moje życie należy teraz do ciebie.
- Nie chcę. - Tak mówi kodeks bushido.
Bądź bardziej ostrożny.
Przysięgam, moja pani.
I nigdy więcej nie dotykaj moich ust.
Chryste, chce mi się rzygać!
- Śmierdzę orzeszkami. - Jezu.
Boże!
- O mały włos. - Wiem.
Już myślałem, że to koniec…
- Kurwa! - Żartowałem.
Palant!
Utknęliście?
Jest tam kto? Pomożesz nam?
Jesteś tam?
Nazywam się Pablo.
Cześć, jestem Gaël i jest tu też ze mną Hannah!
Paskudne imię!
A Pablo nie jest do dupy?
Zamknij się!
Pablo, jestem Hannah. Ile masz lat?
Osiem.
Duży z ciebie chłopiec. Poprosisz rodziców, żeby nam pomogli?
Tata zamknął się w łazience z ciocią Christelle.
A twoja mama?
Chrapie na kanapie. Czasami też pierdzi. O tak…
Jest całkiem zabawny.
Dobra, Pablo.
Przyjaźnię się z Prune.
Jest na imprezie na szóstym piętrze w mieszkaniu Johna Avidana.
Tata zabrania mi rozmawiać z obcymi.
I ma rację, ale my nie jesteśmy obcy.
Jesteśmy przyjaciółmi Johna Avidana.
Tata zabrania mi z nim rozmawiać,
bo to dupek.
Ma rację. John jest dupkiem.
- Dobra… - A było tak blisko.
Pablo? Jestem przyjaciółką Marka.
Nie mieszka tu, ale jest na imprezie u Justine.
Znasz Justine?
Tata mówi, że całe szóste piętro to narkomani.
Twój tata jest uprzedzony.
Nieładnie osądzać innych ludzi.
Zwłaszcza, że sam bzyka szwagierkę!
- Stul dziób. - Co?
Potrzebujemy twojej pomocy.
Tylko ty możesz nas stąd wydostać,
ocalić nas jak superbohater, jak…
Jak Batman!
Tata mówi, że Batman to pedał i nie ma żadnych mocy.
Cofnij to!
Ma traumę, bo na jego oczach zamordowano jego rodziców!
Jestem Bruce Wayne, sierota!
Pablo, zapomnijmy o…
Zamknij się!
Przestań i uspokój się.
Pablo! Jesteś tam?
- Tak. - Pablo.
Pomińmy te skrajnie homofobiczne uwagi
i skupmy się na tym, co teraz jest najważniejsze.
Za 50 euro.
Słucham?
Dajcie mi 50 euro, a pójdę po tatę.
Wykluczone, zwłaszcza po jego słowach o Batmanie.
Chryste…
- Nie masz forsy? - Nie.
Moja torebka.
Dobra, wkładam banknot!
Wszedł. Masz?
Zabrałeś go? Teraz wezwiesz rodziców?
Nie, pobyt tam dobrze wam zrobi.
Skoro przyjaźnicie się z narkomanami,
to teraz macie za swoje.
A Batman to suka Supermana!
- Nara, ćwoki! - Pablo, wracaj tu!
Wracaj, gnojku! Jak cię znajdę, to urwę ci łeb!
Rozkwaszę całą twoją homofobiczną rodzinkę, ty mały sukinsynu!
- On ma osiem lat. - Wiem.
- Przesadziłam. - Owszem.
Przepraszam.
Wybacz.
Prune.
To moja dziewczyna.
Dobry wieczór wszystkim.
Jak się dziś miewacie w klubie komediowym?
Ja również mam się świetnie.
Mam na imię Gaël. Jestem komikiem.
I oczywiście codziennie mam pod górkę.
Ale jakoś się trzymam.
Nie zapomnę słów mojej babci tuż przed jej śmiercią.
Powiedziała: „Gaëlu”.
A potem umarła.
No dobra. Poza tym, kiedy byłem mały…
chodziłem na plażę z moimi kuzynami.
Jeden z nich często na mnie sikał.
Chyba mu się podobało.
Nawet nadał mi ksywkę.
Nazywał mnie „pisuar”.
Bo na mnie sikał.
No dobra…
Każdy czasami coś sknoci.
Ale rzadko kiedy tak bardzo, jak ty.
- Nie umiesz pić. - Mam problemy z połykaniem.
Jestem Prune, miło mi.
Gaël.
Pracujesz tu?
Tak, po zajęciach na uczelni.
To fajna praca. Oglądam zabawne występy.
Zazwyczaj.
Masz rację. Jestem do bani.
Jeśli na początku się poddasz, to nic nie osiągniesz.
Czyli mam dalej próbować?
Nie.
Ale jeśli to kochasz, to tak, tylko daj z siebie wszystko.
To ważne.
Wracam do pracy.
Skoczymy po twojej pracy na drinka?
Nie.
- To wyszliście razem? - Posłuchałem jej rady.
Chciałem ją mieć, więc dałem z siebie wszystko.
- Nie potrzebuję szczegółów. - Przepraszam.
Wkrótce potem zamieszkaliśmy razem.
O tam.
Byliśmy w siódmym niebie.
Świetnie się bawiliśmy.
- Coś nie tak? - Nie.
- Nieźle. - Jak miło.
Bez przerwy się kochaliśmy.
Prune w dzień studiowała, a wieczorem pracowała w klubie.
Ja pisałem sztuki, chodziłem na castingi.
- Prosto? - Tak! Wygląda dobrze.
Po studiach ona trafiła do kancelarii prawnej.
Tymczasem ja niczego nie osiągnąłem.
- Zjemy coś? - Jasne.
Stałem w miejscu. Dosłownie.
- Tak jest! - Świetnie!
- Mógłbyś choć posprzątać! - Później to zrobimy.
Później?
Tak jest!
Siedzicie tu cały dzień i nic nie robicie!
Dość tego!
Nie próbuj się tłumaczyć.
- To było spotkanie pisarskie. - Co piszesz?
Straciłem motywację.
I wiarę w siebie. Myślałem, że jestem do bani.
A potem?
Stand-up był sposobem na pokonanie jąkania,
więc mogłem to już rzucić.
Tak zrobiłem i znalazłem pracę.
W Jurassic Pizza jako ich…
Maskotka?
Nie, brand representative.
Czyli maskotka.
Właśnie. Jestem ich maskotką.
Prune zawsze we mnie wierzyła, motywowała do pogoni za marzeniami.
Ale nie potrafiłem tego robić.
Niestety czasami nasze marzenia się nie ziszczają.
Wezmę się w garść. To będzie mój rok.
Przyniosę jej dumę, bo zasługuje na dobrego faceta.
Naprawdę tego chcesz?
Oczywiście, że tego chcę. Prune zawsze we mnie wierzyła.
- Chce mieć ze mną dziecko. - Naprawdę?
Tak.
Nie cieszysz się.
Jasne, że się cieszę.
Czemu osądzasz ludzi, których nawet nie znasz?
Po prostu nie wyglądasz na zachwyconego.
Ale cieszy mnie ta perspektywa.
Normalna kolej rzeczy.
Miłość, wspólne mieszkanie, dzieci.
Albo i nie.
Tego chce Prune. Znaczy, oboje tego chcemy.
- Posłuchaj… - Wkurzasz mnie.
Tego na zewnątrz!
- Zdejmij pasek. - Czekaj.
Rozbierz się.
Chyba tu tego nie zrobią?
- Chodź. - Chyba zrobią.
Opuść majtki.
Nikogo tu nie ma. Ale mi dobrze.
Utknęliśmy! Pomożecie nam?
Naprzód, mistrzu! Tak jest!
Nie przestawaj.
- Hej! - Jeszcze raz.
- Do bani. - Tak jest!
- Tak! - Tak!
- Posuwaj ją! - Zaraz dojdę!
Jeszcze trochę!
Dalej, Prune!
Prune!
- Cieszę się, że przyszedłeś. - Ja też.
Prune!
Prune, żarty sobie stroisz?!
Jezu, to koszmar! Prune!
Kurwa.
Gaël.
Nic nie mów. Nie chcę cię teraz słuchać.
- Wyglądasz jak waza. - Nic z tego. Wszystko słyszę.
Chodź tu.
No chodź.
Wiesz, co mawiał mój tata?
Nawet po najciemniejszej nocy
zawsze wstaje słońce.
W świetle dnia nasze smutki znikają.
Zapominamy o bolączkach i skupiamy się na tym, co ważne.
Miał rację.
Mogłem się domyślić.
To nie mogło tak trwać.
Znasz tego faceta?
Nie.
Jego głos nic mi nie mówi.
To pewnie jeden z jej kolegów prawników.
Wyremontowaliśmy dom pod Honfleur. Przyjedźcie na weekend.
- Chętnie! Gaël, co ty na to? - Brzmi świetnie.
Sprawdzę mój grafik castingów,
ale chętnie odwiedzę region…
- Normandii. - Właśnie.
A co z wami?
Nadal czegoś szukamy,
ale wszystko, na co nas stać, jest dla nas za małe.
Właśnie.
Dwie sypialnie to podstawa.
- Dla malucha. - Nie wiedziałem!
- Nie, nie! Malucha jeszcze nie ma! - Nie.
Dobrze byłoby mieć dwie sypialnie, ale to jeszcze nie ten etap.
- Póki nie ma malucha. - Właśnie.
Gaël, czym się teraz zajmujesz? Masz dużo pracy?
Mam znajomą artystkę, Lorraine. Może ją znasz?
Jest połykaczką ognia w Awinionie i mówi, że artystom jest ciężko.
Co prawda nie połykam ognia, ale jakoś sobie radzę.
- Robię stand-up, mam castingi. - Świetnie.
Wkrótce mam drugi casting do filmu.
- Co to za film? - Serio?
- Tak. - W obsadzie jest ktoś sławny?
Ma świetną obsadę.
W rolach głównych Mélanie Frotillon i Pascal Pelouse.
- Coś kojarzę. - Znam tę Frotillon.
- Zatem trzymam kciuki. - Wielkie dzięki.
- Powodzenia, Prune. - To nie tak…
- Tak. - Świetnie.
- Do zobaczenia? - Nie sądzę.
- Co miałem powiedzieć? - Nie umiesz nawet łgać!
Gdybyś zwlókł się z kanapy, nie musiałbyś kłamać!
Nie wiesz, jak to jest być ciągle odrzucanym.
- Muszę się skupić na sobie. - Na sobie?
Robiłeś to przez dwa lata.
Kiedy wychodzę, siedzisz na kanapie.
Kiedy wracam, to też siedzisz.
Bardzo się skupiasz.
Wybacz, widocznie w Joinville i Honfleur jest inaczej.
O co ci chodzi?
- O nic, ale… - No mów.
Nie mogę marzyć o domu na wsi, o dzieciach?
Chcesz mieć dzieci? Nigdy mi tego nie mówiłaś.
Tak, chcę.
Ale nie chciałam ci tym zaprzątać głowy.
Masz swoją karierę, swoje marzenia.
Ale przejrzyj na oczy.
Cały czas jesteś do niczego.
Chcesz znać prawdę?
Nigdy ci się nie uda.
Serio tak powiedziała?
Rozmawialiśmy całą noc
i wtedy postanowiłem znaleźć pracę.
Dać jej to, czego chce.
Chyba miała rację.
Nic nie potrafię.
Nawet zrobić dziecka.
Staramy się od roku i…
strzelam ślepakami.
Nie będziesz płakać?
Nie.
Jestem do bani.
- Jestem do bani. - Nie.
Skończę samotny.
Pod mostem.
W zapomnieniu, dziobany przez gołębie.
To twoje?
Nie, ktoś włożył mi to do torby, gdy ona się tu pieprzyła!
Jasne, że to moje. Niby kogo innego?
Potrafisz grać w kostiumie tyranozaura?
Nie.
No dalej.
Zagraj.
Nie.
No zrób to.
Proszę.
To ukulele.
Gitara dla frajerów.
No co?
Nie, nic.
Nie każdy ma ukryte talenty.
Na pewno masz jeden talent.
Do kopania ludzi.
A ty świetnie śpiewasz.
Mówię serio.
Wiele dziewczyn chciałoby być z tobą.
Serio?
Tak myślę.
Niby kto?
Przecież kochasz Prune i staracie się o dziecko.
Ale kiedy usłyszałem, jak się tu rżnie, to nie ukrywam…
moja perspektywa się zmieniła.
Chyba mógłbym sprawdzić też inne opcje.
Choćby tylko w marzeniach.
Podaj mi torebkę.
Zobaczmy, co tu mamy.
Coś ci pokażę.
Dobrze.
To Marie. Chyba w twoim typie.
Typowa paryska koleżanka z liceum, bardzo seksowna.
- Czym się zajmuje? - Jest instruktorką Krav Magi.
To się nie uda.
Jestem pacyfistą.
Mam za słabą qi.
Bardzo małą.
Szkoda. Idziemy dalej. Jest też…
- Fajny pies! Twój? - Tak, mój skarb.
Ekstra.
Jak się wabi? Miałem kiedyś psa.
- Wabił się Barney. - Barney.
- Żartujesz? - Nie.
Serio?
Jak ten pijak Barney z Simpsonów?
Nie, jak Matthew Barney, amerykański artysta.
Nie znam go.
- Ale to i tak dziwne! - Racja.
Kto jeszcze? Nie umówię się z Barneyem.
Dobra. Czekaj.
Już szukam. Mam tu jeszcze…
No właśnie, Anouk. Jest trochę dziwna, ale cudowna.
- To znaczy? - Masz alergię na kozie mleko albo Larzac?
- Chyba nie. - To może się udać.
Dobra.
No to…
- Co? - To!
- To nic. - Widziałem piersi!
- Nieważne. - Widziałem cycki. Czyje to?
Moje. Zwykle je kasuję, ale teraz zapomniałam.
Nie!
Robisz zdjęcia swoim cyckom?
Dla MP?
Co cię to obchodzi? To moje ciało.
Dasz jeszcze raz zerknąć?
- Zapomnij, co widziałeś. - Nie da się.
Nie umiem wymazać tego obrazu, bo mam fotograficzną pamięć.
Zamykam oczy i widzę twoje cycki.
- Błogo. - Co robisz?
Przestań. Obrzydzasz mnie.
- Przestań! - Ty przestań!
Wybacz, nie mam więcej przyjaciółek.
Jaki jest twój typ?
Nie masz takiego?
Nie wierzę.
Nieważne.
Otworzę tę windę i odzyskam Prune, bo jest dla mnie tą jedną jedyną.
Będę o nią walczyć!
Czekaj!
Przywołuję moc bushido!
Na gromy Zeusa!
Na meteory Pegaza!
Super!
O kurwa.
- Co? - Utknąłem!
Ściska mnie. Ciągnij!
Nie ruszaj się!
- Utknąłem! - Widzę!
- Nie umrę jak w Pamięci absolutnej! - W czym?
Pamięci absolutnej! Nieważne, ciągnij!
Ciągnij!
Jezu!
- Wiesz, o czym myślę? - O moich cyckach?
Teraz tak.
Ale chwilę wcześniej…
znów uratowałaś mi życie.
Tak.
Zgodnie z „shubidu” twoje życie należy dwukrotnie do mnie.
Właśnie.
Dwukrotnie.
O mały włos.
Oby kostium był cały, bo inaczej szef mnie zabije.
- W porządku. - Mówiłeś serio?
Co takiego?
Że jestem w twoim typie.
Nie wiem. Być może.
Wyobrażasz sobie nas razem?
To pewnie byłoby tak:
Kochanie, wróciłem!
Wreszcie! Co tak późno?
Droga ekspresowa była kompletnie zapchana.
Widzę, że z nudów raczyłeś się whisky!
Nic się przed tobą nie ukryje!
Masz rację.
Świętowałem awans z kolegami u Jimmy‘ego.
Gratuluję, skarbie. Jestem z ciebie dumna.
Uczcijmy to współżyciem.
Wyśmienicie.
Przygotowałam twoje ulubione danie.
Hamburgera z McDonalda?
Nic się przed tobą nie ukryje!
- Gdzie są dzieciaki? - Na górze. Odrabiają lekcje.
Dzieci!
- Tato! - Moje skarby!
Jak ci minął dzień, Sonie Goku?
Świetnie! Zaliczyłem…
siedem rzutów do kosza!
Doskonale!
Księżniczka Amidala też ma ważne wieści!
Wypadł mi ząb!
Niech Wróżka Zębuszka lepiej uważa, bo Barney to świetny myśliwy!
Tak nas postrzegasz? Niczym z sitcomu z lat 60.?
- Dziwak z ciebie. - No co?
Ciepły dom, troskliwa żona, cudowne dzieci. W czym problem?
W tym, że ten świat nie istnieje.
A zgodzisz się na Sona Goku i księżniczkę Amidalę?
W twoich snach.
Nie da się z tobą rozmawiać, bo histeryzujesz.
A ty jak nas widzisz?
Niefajnie.
Spróbuj sobie to wyobrazić.
No dobra.
Skarbie!
Wróciłam!
Wszędzie tu pełno gówna.
Mój aniołek!
Życie bez ciebie nie ma sensu.
Jesteś taki dzielny i przemiły, mój drogi mężu.
Jestem szczęśliwą kobietą.
Pani matko!
Dostanę na przyszłą zimę małego braciszka?
Niestety nie.
Ciebie też nie chciałam, więc na tobie się skończy.
Słońce jest już nisko.
Jadę do miasta, żeby sprzedać ser.
Nie! Znasz zasady.
Zostajesz w domu, bo tylko ja mogę chodzić do miasteczka.
Za dużo tam dziwek i innych pokus.
Wiem, że mam nie po kolei w głowie,
a w miasteczku mógłbym ulec pokusie,
bo jestem słaby jak wszyscy faceci na widok dziwek.
Zjedzmy kolację, synu.
- Wynośmy się z fantazji matki. - Exactly!
I to ja tu jestem dziwakiem?
To wiarygodniejsze od twojego sitcomu.
Serio? Właśnie opisałaś idealne życie rodziny mormonów.
- Na pewno nie jesteś w moim typie. - I dobrze.
- I znowu mi dogryzasz. - Bo nie jestem w twoim typie!
Masz defensywną postawę. Jesteś agresywna, nikomu nie ufasz.
I nie znoszę mormonów!
A ja nie znoszę takich obiboków jak ty!
Jesteś tchórzem i rogaczem!
- Serio? - Tak.
- Tak? - Tak!
- Serio? - Tak!
Przepraszam, Hanno. Wybacz mi.
Nie kłóćmy się w sylwestra.
Wstań, pogódźmy się.
- Zatańczysz? - Nie, dziękuję.
- Nie mamy nic lepszego do roboty. - A co puścisz?
Village People?
- To jest do bani. - Do bani?
- Tak. - Martin Jackson jest do bani?
Jego muzyka jest w najlepszych filmach z lat 80.
Przy niej całowałem się z dziewczyną na szkolnym balu.
Chwila, na „szkolnym balu”?
Tak. Nie tańczyłaś w szkole?
Nie, bo siebie szanuję.
Chcesz powiedzieć, że nigdy nie tańczyłaś do tej muzyki?
Nigdy w życiu nie tańczyłam wolnego tańca.
To dobre dla was, wieśniaków, na dożynkach.
Nigdy.
Dobra, ale lepiej pilnuj swoich rąk.
A ty pilnuj swoich cycków.
Zgoda.
Co robisz?
Nie wiem.
Pomyślałem, że moglibyśmy…
Myślałeś, że po tańcu mnie posuniesz?
Chciałem cię tylko pocałować.
Po wolnym tańcu ludzie się całują. To tradycja.
- Ale nie ze mną. - Przepraszam. W porządku.
Nie zamierzałem cię zaskoczyć i nic nie planowałem.
Faceci.
Rozumiesz, czemu tylko ja mogę sprzedawać ser?
Co ma do tego ser? To tylko pocałunek!
Słuchaj, przepraszam, dobrze?
Nie powinienem był. Wyszło niezręcznie.
Głupio się zachowałem.
Czemu zawsze tak się bronisz?
A ty?
Użalasz się nad sobą, nie realizujesz swoich planów.
Ja…
Wróć, jak się namyślisz.
Tata nauczył mnie rozpoznawać gwiazdy.
Co lato jeździliśmy do domku letniskowego.
Cała rodzina: wujkowie, ciotki, kuzyni.
Ale co wieczór zakradałam się z tatą na podwórze.
Leżeliśmy, podziwiając gwiazdy.
Nauczył mnie rozpoznawać konstelacje.
To był nasz wspólny czas.
Mój i jego.
Dużo mówisz o swoim ojcu.
Słyszałaś? To kot.
Hej, kolego! Jesteśmy w trudnej sytuacji!
Tak, utknęliśmy.
Potrafię rozmawiać ze zwierzętami.
Sprowadzisz tu swojego pana?
Panią? W porządku. Sprowadzisz ją?
Dobrze. Dzięki, Dalí.
Zgodził się nam pomóc.
Wszystko dobrze?
Co się stało?
Chodź.
Obudź się.
Tato, obudź się!
Pękł mu tętniak w mózgu.
Obiecał, że mnie nie opuści.
Nigdy nikomu o tym nie mówiłam.
O cholera.
Jedzie.
Musisz wszystko komentować?
- Hanno, posłuchaj. - Nie trzeba.
W porządku.
Cholera!
Weź to wszystko.
Niczego nie zostawiliśmy.
To wy!
Dalí powiedział, że winda się zepsuła.
Wezwałam tego lenia konserwatora, żeby włączył główne zasilanie.
Dzięki, kolego.
- Szczęśliwego Nowego Roku! - Dziękujemy.
Chodź, Dalí.
- Wiedźma! - Cicho!
Co zrobisz?
Koniec słów.
Czas na czyny.
A ty?
Będę ufać ludziom.
- Wymienimy się numerami? - Po co?
- Jestem panią twojego życia. - No tak.
- Podwójnie. - Będziemy na siebie wpadać.
Szczęśliwego, Gaëlu.
Nawzajem, Hanno.
Sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Gaël!
Hannah! Zerwałem z Prune.
Powiedziałem jej, że każde z nas chce czego innego.
Zasługuje na kogoś, kto ma podobne marzenia.
Ja chcę tylko…
Zapomniałeś portfela.
Wpadł do mojej torebki.
Cóż, dziękuję.
Zerwałam z Markiem.
Nie potrafię mu zaufać.
Ta piosenka jest świetna.
Też ją słyszysz?
Tym razem pójdźmy schodami.
Tak. Bez dwóch zdań.
SZCZĘŚLIWEGO NASZEGO ROKU
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz