Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Siema, Stutz - Cześć, Jonah.
Dobra, zabaw mnie.
Zawsze tak mówisz, gdy siadam.
Wszystkim to mówię.
Tak, gdy nie nagrywamy sesji na potrzeby filmu.
Druga rzecz, którą mówisz, i zawsze mnie bawi, to:
„Nie wywalaj mi tu wszystkich swoich gówien”.
Wywalasz je u mnie od lat. Jestem już zmęczony.
No to zaczynamy.
Jak myślisz, dlaczego kręcę film o tobie?
Chodzi o moje koncepcje.
Myślę, że miały na ciebie wpływ
i chcesz zapoznać z nimi innych ludzi.
I może…
Nie wiem, może to próba przejęcia nade mną kontroli…
A dlaczego go kręcisz?
Kręcę go, bo chcę pokazać metody
i nauki Phila Stutza, mojego terapeuty,
w przystępny dla ludzi sposób,
który pozwoli im poprawić swoje życia.
Pomyślałem, że nagramy jedną sesję przez cały dzień
i omówimy metody, które pomogły mi najbardziej.
Dobry pomysł.
Zrobimy to w sposób, który odda hołd
życiu osoby, którą bardzo szanuję i cenię.
Dobrze.
Ale możesz czasem być zabawny?
STUTZ
O co zwykle pytasz pacjenta na początku?
Na początku pytam: „Czego chcesz? Czemu tu jesteś?”.
Terapeuci zwykle mówią: „Nie przeszkadzaj pacjentowi.
Znajdzie odpowiedź, gdy będzie gotowy”.
Bzdura. To nie do przyjęcia.
Gdy zaczynałem, obowiązywał model neutralny.
„Tylko patrzę. Nie angażuję się”.
To był powolny proces. Było w nim wiele cierpienia.
Znasz mnie, ja powiem:
„Spierdalaj. Jaja sobie robisz?”.
Gdy mam kogoś, kto boi się, że nie wyjdzie z depresji,
mówię mu: „Rób, kurwa, co mówię. Dokładnie to, co mówię.
Gwarantuję, że poczujesz się lepiej. Biorę to na siebie”.
Gdy przyszedłem do ciebie, usiedliśmy
i powiedziałeś: „Powinieneś zrobić tak”.
Wprawiłeś mnie w ruch. Dałeś mi metodę.
Tak, to konieczne.
Chodzi o szybkość.
Nie wyleczę kogoś w tydzień, to niemożliwe.
Ale chcę, by odczuł zmianę,
taki krok naprzód.
To daje nadzieję. Zaczyna wierzyć, że to możliwe.
Czym są metody?
Metoda to coś, co może zmienić stan wewnętrzny.
Natychmiast, w tej chwili.
Zmienia doświadczenie, które zwykle jest nieprzyjemne,
w szansę.
Metody zmieniają nastrój
i dają nadzieję, że ten nastrój nie będzie trwał wiecznie.
Zgadza się.
To forma wizualizacji w czasie rzeczywistym,
którą wykonuje się w głowie.
Tak. Ja jestem nauczycielem.
Uczę daną osobę, jak tego używać i kiedy to robić.
Wszyscy twoi pacjenci, w tym ja, dostali takie karteczki.
To rysunki metod, których użyłeś na sesji,
które zabieramy ze sobą.
Myślę obrazami.
Tak naprawdę zacząłem rysować dla siebie,
ale to bardzo pomogło pacjentom.
Moc tych karteczek polega na tym, że zmieniają wielkie idee w proste obrazy.
To forma komunikacji z pacjentem,
którą uważam za potężniejszą od słów.
Gdy biorą tę kartkę,
tworzy się między nami więź.
Tak, mamy wyjątkowo osobistą relację.
Pozwalasz mi nawet nakręcić o tobie film.
Nigdy nie doświadczyłem tego u terapeuty.
Dzięki pracy z tobą, moje życie stało się dużo lepsze.
A skoro pomogło to mnie, może pomoże też innym.
Czas na leki.
- Na co? - Musisz wziąć leki.
- Dzięki. - Alarm pika.
Cholera.
Chcesz przyćpać ze mną leki na Parkinsona?
Rzuciłem je już dawno.
Jako dzieciak brałem narkotyki.
Gdyby ktoś mi wtedy powiedział, że za 50 lat będę łykał tyle piguł…
To wszystko leki na Parkinsona?
Tak.
Ważne w chorobie Parkinsona jest to,
że musisz planować z góry wiele drobiazgów.
Gdy chcę wstać z łóżka,
muszę poradzić sobie z skurczami.
Dla mnie najtrudniejsze jest właśnie poranne wstawanie.
- Ale z innych powodów. - No tak.
Fakt.
Zanim cię poznałem, miałem tradycyjne doświadczenia z terapią.
Ja mówiłem,
a terapeuta komentował: „Jak się z tym czujesz?”. Albo: „Ciekawe”.
Trzymał mnie na dystans.
I tak sobie myślałem, że w tradycyjnej terapii
płacisz komuś, opowiadasz mu o swoich problemach,
a on tylko słucha.
A twoi kumple, którzy są idiotami,
dają ci rady.
- Tak. - Nieproszeni.
- Tak. - A chcesz, żeby to kumple słuchali.
A terapeuta dawał ci rady.
To nie jest tak, że psycholog nie chce ci pomóc.
Naprawdę.
Ale ja zawsze uważałem, że czegoś tu brakuje.
Metoda to pomost
między świadomością, co jest problemem i jego przyczyną
a miejscem,
w którym mamy nieco kontroli nad objawami.
Chodzi tu o możliwość.
Nie o gównianą definicję możliwości.
Możliwość mamy wtedy, gdy czujemy, że reagujemy inaczej.
To brzmi…
Jak to się nazywa? Banalnie. Ale to prawda.
Na początku nauczyłeś mnie pracy nad siłą życiową.
To natychmiastowe działanie, które może odmienić życie
i każdy może to łatwo zrozumieć.
Dla mnie to był pierwszy krok
w procesie naprawy.
Zgadza się. Zwykle wygląda to tak.
Gość ma depresję, przychodzi do mnie i mówi:
„Wiem, że mam gówniane nawyki. Że brak mi dyscypliny. Że jestem leniwy.
Ale gdybym wiedział, co mam robić,
co jest misją mojego życia, ruszyłbym z kopyta.
Ale nie wiem, co mam robić,
więc nie będę robił nic”.
I z tego wykształca się depresja.
To dotyczy ciebie
i każdego, kto nie ma poczucia celu.
Nie wie, co ma dalej robić.
Zawsze można popracować nad siłą życiową.
SIŁA ŻYCIOWA
Jedynym sposobem na odkrycie, co mamy robić, kim jesteśmy,
jest aktywowanie siły życiowej.
Bo to jedyna część nas,
która może nas poprowadzić, gdy czujemy się zagubieni.
Jeśli zamkniemy to w piramidzie, są trzy poziomy siły życiowej.
Najniższy to relacja z fizycznym ciałem.
Druga warstwa to relacje z innymi ludźmi.
A najwyższy poziom to relacja z samym sobą.
Pierwszy krok to relacja z ciałem.
Zadbajmy o to, by ciało działało lepiej.
Najczęściej ludzie nie ćwiczą.
Druga sprawa to dieta.
I sen.
Jaki procent tego
od razu poprawia samopoczucie?
Na początku
jakieś 85%.
Bardzo wysoki.
Pojebane.
Gdy byłem mały,
ćwiczenia i dietę przedstawiano mi jako:
„Wyglądasz jakoś nie tak”.
Ćwiczeń i diety nigdy nie przedstawiano mi
w odniesieniu do zdrowia psychicznego.
Powinno się to inaczej przekazywać ludziom.
Fakt.
W moim przypadku
to powodowało problemy.
Nawet między mną a moją mamą.
Reagowałem nastawieniem: „Spierdalaj.
Nie zrobię tego, bo mówisz, że coś jest ze mną nie tak”.
Tak? Opowiedz o tym.
Mógłbym, ale nie zrobię tego, bo to film o tobie, a nie o mnie.
A może im więcej mi opowiesz,
tym łatwiej będzie mi spróbować?
Myślałeś o tym?
No to nakręć film o mnie,
bo ten jest o tobie.
Dobre.
Dobra. To pierwszy poziom.
Drugi to relacje z innymi ludźmi.
Gdy ludzie zapadają na depresję, nie zrywają relacji.
Są jak statek znikający za linią horyzontu.
Oddalają się od swojego życia.
A relacje są jak…
Podczas wspinaczki górskiej wbija się takie haki.
Takie uchwyty.
Relacje są jak te uchwyty. Pozwalają przyciągnąć się do życia.
Ważne, żebyś to ty wyszedł z inicjatywą.
Jeśli czekasz, aż oni to zrobią, nie rozumiesz.
Możesz zaprosić na obiad nawet kogoś mało interesującego.
Nieważne, i tak wpłynie to na ciebie pozytywnie.
Ta osoba symbolicznie reprezentuje całą ludzkość.
To jest środkowy poziom. Najwyższy to relacja z samym sobą.
TY
Trzeba nawiązać relację ze swoją podświadomością.
Nikt nie wie, co się w niej kryje, dopóki jej nie aktywuje.
Dobrym sposobem na to jest pisanie.
To coś magicznego.
Pisząc poprawiamy relację z samymi sobą.
Ktoś powie: „Ale co mam pisać?
Nie jestem ciekawy. Nie jestem pisarzem”. Nieistotne.
Gdy już zaczniemy, pisanie jest jak lustro.
Odbija to, co dzieje się w podświadomości.
Zaczynasz prowadzić dziennik i wychodzą rzeczy,
o których nie wiedziałeś, że wiesz.
To są trzy poziomy siły życiowej.
Gdy się zagubisz, nie próbuj tego rozwikłać.
Odpuść i najpierw popracuj nad siłą życiową.
Chodzi o pasję.
Zwiększenie siły życiowej, by można było odkryć, co nas pasjonuje.
Ale po pierwsze musimy z pasją podchodzić do siły życiowej.
Każdy może to zrobić.
I jeśli ogarnę tę piramidę, reszta się ułoży?
Reszta się ułoży.
Jak to wymyśliłeś?
Kiedyś miałem opiekuna… Byłem bardzo młody.
Nie miałem własnej praktyki.
Gadałem z ludźmi o ich doświadczeniach sprzed 30 lat.
Albo o źródłach ich problemu.
Wychodzili tacy, jacy wchodzili.
Czuli się okropnie, nie mieli nadziei.
Zapytałem:
„Możemy zrobić coś, żeby poczuli się lepiej?
Żeby czuli coś szybciej?”.
Odpowiedział mi:
„Ani mi się waż”.
To był ktoś, kto zupełnie nie rozumiał stanu człowieka.
Pomyślałem: „Musimy zrobić coś już teraz”.
Nie musi to rozwiązać ich problemów,
ale przynajmniej da im poczucie, że mogą się zmienić.
Nie chciałem odprawiać ich z niczym.
Nie martwiłeś się, że możesz zalecić im niewłaściwe działania?
Nie.
Jeśli chodzi o ten obszar,
jestem zwyczajnym facetem, z jednym wyjątkiem.
Skupiam się na tobie i odcinam całą resztę.
Ludzie przychodzą do mnie z problemami od dziecka.
Miałem 10 lat i przyszedł ze mną pogadać dorosły.
Większości nawet nie znałem. A mi się zwierzali.
Kto wie, skąd się to bierze.
Pięć lat mieszkałem na Bronxie. Potem trafiliśmy na Manhattan.
Gdzie na Manhattan?
Najpierw na rogu 78. i Broadway.
Zwykłe mieszkanie klasy średniej.
Mój ojciec był bardzo miłym gościem.
Był głośny, pewny siebie.
Uwielbiał zabawiać ludzi.
Gdyby mógł, zapraszałby gości co wieczór.
Mama tego nie znosiła.
Powiedziała mi kiedyś, że w piękny, słoneczny dzień na Bronxie,
gdy bilion dzieci bawi się na ulicach,
ona najchętniej zostałaby w domu z książką.
Miała podejście: „Zostaw mnie w spokoju.
Chcę zatopić się w tej książce, bo życie jest zbyt bolesne.
Nie chcę radzić sobie z życiem. Wolę książkę”.
Ta para miała spore problemy.
Kiedy to było? W latach 50.?
Tak. Koło 1956 roku.
Niech pomyślę… Kiedy on umarł?
Jak miał na imię twój zmarły brat?
Eddie. Ten, który umarł.
Od razu wiedzieli.
To był nowotwór, który wywoływał charakterystyczną wysypkę.
Lekarz powiedział mi wiele lat później,
że wiedział od razu, gdy tylko Eddie wszedł do gabinetu.
Ale rodzice nam nie powiedzieli. To był błąd.
Ile miałeś lat, gdy zmarł? Dziewięć?
Tak, dziewięć.
A on miał trzy?
Tak, trzy.
Chodziłem do ubikacji.
Stawiałem jedną stopę na muszli
jak jakiś średniowieczny rycerz.
I rozmawiałem z Bogiem. Mówiłem mu:
„Jeśli pozwolisz mu żyć, uwierzę w ciebie.
A jeśli nie, to nie”. Musiałem sobie z tym poradzić.
Gdy jestem w Nowym Jorku, odwiedzam ten budynek.
Lubię stawać w miejscu, w którym byłem, gdy tata do nas podszedł.
Mama wysiadła z taksówki,
weszła do budynku i po prostu pojechała na górę.
Nawet na nas nie spojrzała.
Zapytałem ją: „Mogę wrócić do szkoły?”.
Powiedziała: „Tak, rób, co chcesz”.
I wróciłem.
To była część mojego wyparcia.
Wszyscy starali się szybko to wyprzeć.
Z premedytacją nie akceptowali tego, co się dzieje.
To była Część X. Była w moim umyśle, zanim to rozumiałem.
CZĘŚĆ X
Część X jest ważna, gdy chce się zrozumieć twoje metody.
Chciałem więc o niej pomówić.
Gdy spotyka cię nieszczęście,
masz okazję…
W tym momencie mierzysz się z Częścią X.
Część X to samokrytyczna część ciebie.
Część antyspołeczna.
Niewidzialna siła,
która powstrzymuje cię przez zmianą i rozwojem.
Blokuje twoją ewolucję.
Twój potencjał.
Chce zjebać ci życie.
Czyli Część X jest złoczyńcą
w opowieści o byciu osobą.
A metody to narzędzia, których bohater może użyć do walki ze złoczyńcą.
Tak. Część X to głos niemożliwości.
Cokolwiek potrzebujesz zrobić, ona powie ci, że to niemożliwe.
„Odpuść sobie”.
Daje ci konkretny raport o tym, kim jesteś i co możesz.
I wywołuje w ludziach taki pierwotny lęk.
Co mówi ci twoja Część X?
Że marnuję czas.
Że choć stworzyłem te metody
i jestem pewny, że są dobre, one nigdy…
Nigdy się nie przyjmą w kulturze.
Jak ludzie mogą pozbyć się Części X?
Nie mogą.
Można chwilowo ją pokonać, ale zawsze wróci.
Są trzy aspekty rzeczywistości, których nikt nie zdoła uniknąć.
Ból, niepewność
i ciągła praca.
Trzeba po prostu nauczyć się z nimi żyć.
Gdyby można było pozbyć się Części X,
nie byłoby postępu.
Czyli w tej opowieści główny bohater potrzebuje Części X, złoczyńcy,
bo jeśli nie pokona złoczyńcy, nie będzie opowieści.
- Tak. - Ani rozwoju.
Nie ma zmiany, nie ma odwagi.
Potrzebujemy tego negatywizmu. Bez tego się nie rozwijamy.
Zgadza się.
To nie znaczy, że nie można pracować i osiągnąć sukcesu.
Ale jeśli chcemy być szczęśliwi… Od tego nie będziemy.
Uszczęśliwi nas sam proces.
Trzeba nauczyć się kochać proces radzenia sobie z tą trójcą.
Tu przydają się metody.
Gdy któraś się pojawia, można ją rozpoznać
i użyć odpowiedniej metody do jej powstrzymania.
BÓL, NIEPEWNOŚĆ, PRACA METODY
Jeśli ktoś się tego nauczy, odmieni to jego życie.
Bo najwyższą formą ekspresji człowieka
jest stworzenie czegoś nowego. Pomimo przeciwności.
A im większe przeciwności, tym większa szansa.
Wiedza o jego śmierci była jak… Jak odkrycie nowego świata.
Myślałem: „Rany, mnie też to może spotkać? Jestem dzieckiem”.
To był najsilniejszy efekt.
I rozpad związku moich rodziców.
Nie umieli już funkcjonować jako rodzice.
Po prostu nie mogli.
Czy ty…
Winisz ich za to?
Nie, nigdy ich za to nie winiłem.
Dzięki Bogu.
Tak.
To zmieniło moje życie. Wszystko miało drugie dno.
Jeśli szedłem pograć w softball i miałem być w domu o określonej godzinie,
jeśli…
Jeśli spóźniłem się choć minutę, odbijało im.
Dzieciństwo się skończyło.
Wszystko było serio. Nie mogłem nawalić.
Jego śmierć stała się ciężarem, który musiałem nosić.
Ale nikt nie chciał przyznać, że ten ciężar istniał.
NAPRAWDĘ PHILIP
Pamiętam jak dziś.
Mój kolega był ciężko ranny.
Odwiedziłem go z ojcem w szpitalu.
Gdy wychodzimy, ojciec odwraca się do mnie i mówi:
„To jedyny zawód”.
Czyli: „Jeśli zostaniesz kimś innym niż lekarzem,
będziesz persona non grata”.
„Kocham cię, ale zostań lekarzem, bo nie będę cię szanował”.
Moi rodzice byli ateistami, więc nie mieli na czym się oprzeć.
To była walka ze śmiercią. Gdybym jej nie podjął,
rozpadłaby się cała rodzina.
Czyli na tobie spoczywała odpowiedzialność za uśmierzenie nerwów i lęków.
Stałeś się ich terapeutą.
Zgadza się.
Nie mieli więc nic w stylu…
Wiary?
Tak. Czegoś, co wspierałoby wiarę.
Tylko jedno mogło dać im nieco wiary.
Ja.
Widzisz, jak to jest przekazywane.
I dawałem z siebie wszystko.
Oczywiście nie wyszło.
Ale jedno mi się udało.
Zostałem lekarzem.
Więc…
Przynajmniej wynikło z tego coś konstruktywnego.
Przyjmowanie pacjentów było dla mnie jak żart.
Robiłem to wcześniej tak często. Zmieniło się tylko miejsce.
I byłem w tym niezły, nawet w wieku 12 lat.
Tak.
Będziemy dalej urządzać te sesje ze mną w roli pacjenta?
Może ty odpowiesz na pytania?
Chociaż na jedno.
Mówiliśmy o moim bracie. Pomówimy o twoim?
To musiało coś w tobie poruszyć.
Cóż…
Nie. Nie będziemy w to wchodzić.
Dobrze.
Potrzebuję przerwy. Która jest… Cholera.
Dobra.
Spoko.
To było świetne, stary.
Jestem wypompowany.
Mówiłem, żebyś zadawał łatwiejsze pytania. To twoja wina.
Chcesz uwagi o tym, jak reżyserujesz i grasz?
Zostaw to na sesję.
CZWARTEK 7.00, 11.00, 15.00, 19.00, 22.00
TERAPIE PARKINSON
UMÓWIĆ SIĘ Z UCLA
ZŁO UJAWNIA SIĘ SAMO
CZĘŚĆ X I CIEŃ – RÓŻNICE
NIENAWIŚĆ I BRAK ZROZUMIENIA
Co tak długo, stary?
Uwaga na sprzęt.
Też w tym grasz?
- Tak. - Cholera.
- Co tam? - Dobrze cię widzieć.
Najpierw użyję metody, dobrze?
Pewnie.
Dobra.
Kręcenie tego filmu jest bardzo trudne. Z wielu powodów.
Jesteś moim terapeutą. Jeśli miałbym z czymś problem,
zwykle rozmawiałbym z tobą.
Ale gdy takie uczucia dotyczą tego filmu,
mam opory i blokuję to,
bo ten film jest o tobie.
Mam wrażenie, że muszę udawać, że wszystko jest super,
nawet jeśli nie jest.
Ja
okłamywałem cię na naszych sesjach terapeutycznych
na temat tego filmu.
Czyli w sumie
płaciłem ci, by cię okłamywać.
A przez to czuję się coraz bardziej samotny.
Staram się pokazać te wielkie koncepcje.
- Jasne. - I te…
A jednocześnie opowiedzieć o twoim życiu. Ale utknąłem.
I zastanawiam się,
czy to nie był chujowy pomysł,
żeby pacjent kręcił film o swoim terapeucie.
Sam się z tego śmieję.
Ale zastanawiam się, dlaczego kryję się
za ideałem?
Czemu stawiam tę fasadę, zamiast cię wpuścić?
Bo to chyba jedyny sensowny wybór.
Tak.
Jak mogę kręcić film o ludziach, którzy się otwierają,
gdy sam nie chcę się otworzyć?
To nie fair.
Jeśli więc mam być szczery,
muszę przyznać to,
że kręcimy od dwóch lat.
Nosimy te same ubrania, udając że to jedna sesja.
A to trwa lata i siedzimy przed green screenem.
Nie w twoim biurze.
Mam na sobie perukę,
żeby wyglądać jak osiem miesięcy temu,
a naprawdę mam
krótkie włosy.
Ja…
Sam nie wiem.
Wydaje się to dziwne i fałszywe.
Chcę pokazać proces kręcenia filmu widowni i tobie,
żeby nie myśleli, że ich okłamujemy.
Okłamuję ciebie i wszystkich wokół, że projekt idzie dobrze.
Będziemy oglądać tę scenę
i będą w niej rzeczy kręcone osiem i czternaście miesięcy temu.
Trudno się połapać, co jest czym.
Ale dochodzę do wniosku, że po prostu muszę cię wpuścić.
Czy to pojebane?
To chyba jedyny dobry wybór.
Jeśli chcesz, żebym ja i to co robisz było prawdziwe,
musisz pozwolić sobie to zjebać.
Jeśli byłoby idealnie, stałoby to w sprzeczności z naszym celem.
Więc cieszę się, że ty…
Trochę się tego spodziewałem, bo…
Robimy to już tyle dni. I pomyślałem…
„To albo najlepszy dokument w historii, albo najgorszy”.
Chyba jedno i drugie.
Ale to musi stać się osobiste,
a gdy się takie stanie, chuj wie, co się wydarzy.
Jeśli dobrze cię nauczyłem, zobaczysz, że tego nie należy unikać.
Porażką byłoby nieakceptowanie tego i nieużywanie tego, by wejść głębiej.
Siłą napędową tego projektu jest twoja otwartość.
Bez wątpienia.
Jeśli będziemy się tego trzymać i ty się otworzysz,
nie da się tego spieprzyć.
Ale ten film jest o tobie.
Nic podobnego. Dla mnie to kolejna rzecz do zrobienia.
Moje życie od tego nie zależy.
Twoje być może tak.
Droczę się tylko.
Ja chcę ostro i szczerze pomówić o dwóch rzeczach.
O mojej relacji z tobą
i o potędze tych metod.
Jak mam wejść głębiej? Jak mam…
Sposób jest jeden.
Ty.
Jeśli chcesz iść naprzód,
musisz się odsłonić.
Każdy potrzebuje pomocy, by iść naprzód.
Porażka, słabość, wrażliwość to…
To elementy łączące cię z resztą świata.
Bo wysyłasz
sygnał do świata:
„Potrzebuję was, sam nie dam rady”.
Tak, to ma sens.
Myślę, że dobrym pomysłem…
Może pokażę ci część filmu
i pomyślimy, jak chcemy go dokończyć.
Zajmiemy się tym razem. Jeśli chcesz.
Chcę. Bardzo mi miło.
I czuję ulgę.
Będzie super. Taki eksperyment.
Dobra, super.
Wchodzę w to.
Kocham cię, stary.
Stop.
Nagrywaliście to?
Dlaczego kręcę film o tobie?
Chodzi o moje koncepcje.
Myślę, że miały na ciebie wpływ
i chcesz zapoznać z nimi innych ludzi.
Chcesz przyćpać ze mną leki?
Rzuciłem je już dawno.
Musieliśmy zbudować fałszywy gabinet na tle green screenu,
żeby wyglądało na to, że tam siedzimy.
Ładniejszy od prawdziwego.
Część X. I gdy oglądasz film…
- Widok… - Nie mamy na to ubezpieczenia.
Zerwaliśmy ten plaster.
Powiedziałem ci, na czym stoję.
Co robimy dalej?
Powinniśmy twardo stąpać po ziemi
jednocześnie sięgając gwiazd.
Nie wiem, jak to zrobić równocześnie.
Ale wszystko, co jest prawdziwe i głębokie,
musi spełniać obie te zasady. To są takie wibracje.
Dwie osoby tworzą pole.
Jest niewidzialne, ale to siła, dzięki której można coś stworzyć.
Widać to w związkach.
Widać to w aktualnych globalnych wydarzeniach.
Chodzi o to,
że oddajemy się czemuś, co nie w pełni rozumiemy.
Ale cokolwiek to jest,
chce połączyć się ze wszystkimi.
Wstyd i zażenowanie to klej, który spaja wszechświat.
To doświadczenie wymusza nawiązanie więzi z kimś innym.
Nie będzie idealnie.
W sensie filmowym czy artystycznym, coś może nie wypalić.
Ale coś się wydarzy w tej niemożliwości.
To moje prawdziwe włosy.
No co? O co chodzi? Co się stało?
Trzeba powiedzieć sobie: „Zrobię, co w mojej mocy.
Przejdę dalej i też zrobię, co w mojej mocy”.
Brzmi to płytko i banalnie, ale tak nie jest.
Czyli im gorzej to wyjdzie, tym lepiej nam poszło?
- Tak. - Super.
Jak zwykle w Hollywood, nie?
Zawsze tak myślałem.
Dobra, jedźmy dalej.
SZNUR PEREŁ
Mając metody, można to zmienić.
Musimy iść dalej.
Dalej.
Brzmi to głupio. Może jak uproszczenie.
To jest proste. Ale trzeba powiedzieć: „To ja nawlekam kolejną perłę na sznur”.
I tyle.
To się nazywa Sznur Pereł.
Z motywacyjnego punktu widzenia to najważniejsze, co można przyswoić.
Rysujemy sznur pereł.
Kreska i kółko. Kreska. Kółko.
Każde kółko to jedno działanie.
Ale uwaga.
Każde działanie ma taką samą wartość.
To kwestia tożsamości. „Kim jestem?.
Nie jestem super. Ani beznadziejny. Nie patrzę na siebie”.
Interesują mnie tylko nawyki, z którymi podejmuję działania.
Ponosisz porażkę? Odnosisz sukces? Nieważne.
Jedziesz dalej.
To ja nawlekam kolejną perłę na sznur. I tyle.
Czyli wstawanie z rana to sznur pereł.
Wstanie i zrobienie tego, co mam zrobić danego dnia.
Bez przypisywania wartości do działań.
Wszystkie są takie same.
Piękne w tobie jest to, choć jesteś dupkiem,
że nigdy nie przestajesz.
Masz to w sobie. Apetyt na niepewność.
Na naszej pierwszej sesji powiedziałeś, że pewność siebie to życie w niepewności.
Tak i ruch do przodu.
Zwycięzcą nie jest ten z najlepszymi decyzjami czy wyglądem.
Zwycięzcą jest ten, kto utrzymuje ten cykl.
Czyli ten, kto podejmuje ryzyko,
podejmuje się czegoś z wiarą i przyjmuje konsekwencje.
Konsekwencje są złe? Uruchamiasz cykl ponownie.
Lepiej być nie może.
Ale jest coś jeszcze.
W każdym z tych kółek jest mniejsze, ciemne kółko.
Dużo mniejsze. To gówno.
To nieco zabawne, ale chodzi o to, że każde podjęte działanie…
Choćby teraz. Kręcimy ten film.
Cokolwiek wyjdzie, nie będzie idealne.
Będzie trochę gówna.
Nie wiem, czy będzie dobry, więc nie muszę się tym martwić.
Martwię się ruchem naprzód, nawlekaniem kolejnej perły.
Ja stworzyłem odwrotną filozofię życiową.
Zamiast gówna wewnątrz perły,
mam perłę wokół gówna.
Gdy dzieje się coś złego, myślę: „Mogę się z tego wiele nauczyć.
Jest wokół tego wiele dobra”.
Świetne. Kradnę to.
Pozwę cię.
Nieważne, kocham cię.
Do zobaczenia w sądzie.
Jeśli ten film zakończy się dziesięcioletnim procesem między nami…
Spoko, to bardzo intymne.
Spotkanie z tobą i rozpoczęcie tej podróży
wynikało z desperackiej żądzy szczęścia.
Trudno mi to nazwać. Nie miałem zdrowego poczucia wartości.
Jasne.
Dorastanie z nadwagą
brzmi jak coś trywialnego.
Takie „Ojej, biedactwo”.
Ale dla mnie
to był koszmar.
Wyjaśniłeś mi koncepcję Cienia.
To wersja ciebie, którą chcesz ukryć przed światem.
Oto, co sobie wtedy wyobraziłem. Siebie w wieku 14 lat.
Gdy cię poznałem, miałem 33 lata.
Odniosłem wielki sukces.
Fizycznie byłem w świetnej formie.
To wszystko powinno sprawić, że ta część mnie zniknie.
Ale wyjaśniłeś mi, że tak widzę samego siebie.
I negowałem siebie,
bo wstydziłem się, że to jestem ja.
Sądziłem, że gdy odniosę sukces, nie będą tego widzieć.
Odniosłem, ale ludzie mówili to jeszcze częściej.
I to bolało.
Nadal czułem się jak ta osoba
i to nadal we mnie zalega i czasem wyłazi.
Nadal jestem tą osobą, która nie zasługuje na miłość,
ale stopniowo zbliżam się
nie tylko do akceptacji, ale do…
- Do tego, że fajnie nią być. - Tak.
Ale to nadal bardzo trudne.
I tak będzie do końca życia.
CIEŃ
Każdy ma Cień.
Każdy Cień jest nieco inny,
ale z drugiej strony każdy jest taki sam,
bo jest to część nas, której się wstydzimy.
Najpierw trzeba znaleźć swój Cień.
Trzeba go widzieć, by się na nim skupić i wiedzieć, jak nad nim pracować.
Potrzeba wizualizacji.
Zamknij więc oczy.
I zobrazuj sobie moment,
w którym czułeś się gorszy, zawstydzony, odrzucony, przygnębiony.
Którego się wstydzisz.
To część ciebie, którą nie chcesz być.
Ale jesteś i nie możesz się tego pozbyć.
TY
CIEŃ
Dla mnie to czternastolatek, który ma nadwagę i pryszcze
i czuje się bardzo nieatrakcyjny.
Pytanie brzmi, co robisz z tym obrazem obecnie?
To coś z przeszłości.
Porozmawiaj ze swoim Cieniem. Zapytaj go, co o tobie myśli.
O tym, jak go traktujesz.
Posłuchaj go.
SŁUCHAJ SWEGO CIENIA
Mówi: „Zaprzeczałeś mojemu istnieniu.
I wstydziłeś się, że istnieję”.
Zapytaj, co o tym myśli.
Jest zły, urażony i zraniony.
Posłuchaj teraz uważnie.
Cień potrzebuje uwagi.
Ale nie od świata.
Nie potrzebuje Oscara.
Dla Cienia liczy się tylko twoja uwaga.
Zapytaj Cienia, co możesz zrobić,
by wynagrodzić mu to, że tak długo go lekceważyłeś.
Chce być włączony w moje życie.
Chce je ze mną dzielić i być doceniony.
I być ze mnie dumny.
W relacjach towarzyskich, zawodowych i romantycznych
nie tylko uznaję jego istnienie,
ale akceptuję, że jest piękną częścią mnie.
Dobrze. Otwórz oczy.
Ta metoda powinna poprawić twoje relacje z Cieniem.
To pomaga przy nieśmiałości.
Jeśli masz wystąpić przed publicznością.
Nawet skonfrontować się z żoną. Bez znaczenia.
Albo na randce.
Wszystko z wysoką stawką albo presją,
gdzie chce się być idealnym.
Naszym celem nie jest dobry występ.
Celem jest użycie tej metody i akceptacja tego, co się stanie.
Tak, bo jeśli ja lubię prawdziwego siebie,
opinie innych mają na mnie dużo mniejszy wpływ.
Pamiętaj, nie chodzi o to, czy wygląda to dobrze, czy źle.
Chodzi o proces ciągłego odnoszenia się do tego.
Jeśli nie poświęcasz Cieniowi uwagi,
będzie robił destrukcyjne rzeczy.
Jest to więc metoda, która pomoże ci czuć się lepiej
i filozofia dotycząca tego, dokąd zmierzasz jako człowiek.
Koncepcja bycia zgranym z Cieniem
daje poczucie całości. Całość oznacza, że nie trzeba nic więcej.
„Jestem cały”. To bardzo wyzwalające.
Ups. Przepraszam.
Proszę nie kopać mojego Cienia.
Dobrze. Przepraszam.
Nie skrzywdził cię?
Ten dziwny pan?
Kocham go. Muszę o niego dbać.
Możesz iść ze mną do domu.
Poznałem cię pięć lat temu. Nie wierzyłem w siebie jako w człowieka.
- Nie inwestowałem w siebie. - Jasne.
Nie umiałem siebie lubić.
Pracowałem, by osiągnąć to,
co ty nazywasz Fotką.
Zgadza się.
Nazywamy to też Domeną Iluzji.
To też wiąże się z Częścią X.
Szukasz idealnego doświadczenia.
To może być perfekcyjna żona,
idealna kwota pieniędzy, bezbłędny film.
Nieważne. Co by to nie było, nie istnieje.
To tylko obraz w twoim umyśle. Pomyśl o tym.
Jaka jest natura Fotki?
Nie ma w niej ruchu.
I nie ma głębi.
Ale zrobiłeś tę fotkę
i okaleczyłeś się nią.
To fantazja.
Ludzie wmawiają sobie, że jeśli wejdą do idealnego świata,
stanie się magia.
Ale nie można zapominać
o trzech aspektach rzeczywistości.
Ból nigdy nie zniknie. Niepewność nigdy nie zniknie.
I nie da się uciec przed ciągłą pracą.
Każdy musi z tym żyć.
Zanim cię poznałem, byłem zakompleksionym dzieciakiem.
Myślałem, że sukces i nagrody ochronią mnie przed bólem życia.
Pracowałem bardzo ciężko na tę Fotkę.
A ponieważ miałem szczęście i przywileje,
dotarłem do tej Fotki dość wcześnie.
A gdy mnie nie wyleczyła,
wpadłem w głęboką depresję.
Tak.
Równocześnie
media były bardzo brutalne wobec mojej wagi.
Każdy uważał, że wolno mu
uderzać w mój czuły punkt.
Przez to stałem się defensywny.
Wręcz nastawiałem się na to, że ktoś powie coś niemiłego.
I byłem bardzo rozgniewany.
Blokowało mi to
możliwość wyrośnięcia z tych negatywnych myśli.
I wstydziłem się Cienia.
Dopiero gdy poznałem cię po trzydziestce,
nauczyłem się od tego odcinać
i tworzyć własne opinie o sobie.
Ma to sens?
Jak myślisz?
Czekaj… Ty coś żujesz?
Tak.
My tu kręcimy film!
Trzeba było mi powiedzieć wcześniej.
Je sobie czekoladkę! Może chcesz do kogoś zadzwonić?
Tak, ale może później.
Wybacz, zajrzę szybko do notatek.
To tylko…
Zapisałem tylko, że ruchałem ci matkę. Skreśl to.
Ironia polega na tym, że moja mama jutro tu będzie.
Zrobimy sesję we trójkę.
- Pierdolisz. - Mówię serio.
Nie mów jej…
Powiem jej.
- No dobrze. - Hej.
- Cześć. - Pasuje ci ten kolor.
- Dzięki. - Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
To moja mama, Sharon.
- Jestem Phil. - Miło mi.
Miło cię poznać.
Mi również.
Sam nie wiem.
Myślałem o moim pierwszym doświadczeniu z terapią.
Byliśmy u dietetyka
i tak się kłóciliśmy, że powiedział nam…
- Tak. - „Potrzebny wam terapeuta”.
Lekarz kazał mi schudnąć.
A ty, jako mama, pomyślałaś: „Powinnam słuchać lekarza
i zabrać go do dietetyka”.
Szczerze mówiąc nie musiał mi tego mówić.
Sama myślałam, że mógłbyś trochę schudnąć.
Nie chcę wracać do przeszłości, ale czasem trzeba.
Moja matka była bardzo drobna, siostra też.
I ciągle słyszałam: „Jesteś duża jak twój tata”.
„Jesteś większa, powinnaś schudnąć”.
Wzbudziło to we mnie taki niepokój,
że ja tak nie wyglądam albo moje dzieci tak nie wyglądają,
że zamiast zastanowić się, co właściwie robię,
robiłam to, co uważałam za słuszne.
Nie próbuję cię tu atakować.
Widzisz mnie więc jako dzieciaka z nadwagą.
Ja to wiem, lekarz to wie,
społeczeństwo postrzega to jako wadliwe lub złe.
Myślę więc: „Nie jestem dobry.
Jestem zły”.
Nie wyglądam prawidłowo.
A ty jesteś osobą,
która próbuje to skorygować, niezależnie od przyczyn.
Tak.
Automatycznie stawia cię to na antagonistycznej pozycji.
„To jest osoba, która mnie…
nie akceptuje”.
Mamy tu koncepcję kobiety, która nie akceptuje mojego wyglądu.
Nie winię cię za to.
Rozumiem już od pewnego czasu,
że podobnie czułaś się w swojej rodzinie.
- Mówię tylko, jak wpłynęło to na mnie. - Jasne.
Czasem jest mi łatwiej
rozmawiać w takiej formie. Z jakiegoś powodu.
Dziękuję, Jonah. Doceniam to.
Chcę ci podziękować, bo nigdy dotąd nie mówiłeś o tym
w kontekście postaci kobiecej, która nie akceptuje twojego wyglądu.
Nigdy tak o tym nie myślałam.
Próbowałam to po prostu naprawić,
nie myśląc o tym, jak wpływa to na ciebie.
Pamiętajcie, że przyczyną nie jest to czy tamto.
Nie o to chodzi.
Nieważne, jak oczywisty jest dla ciebie wpływ przeszłości.
Chodzi o to, co teraz dzieje się między wami.
I czego potrzebujesz.
- Myślisz o tym czasem? - Tak, czasem.
A powiesz nam, co myślisz?
- Szczerze. - Wiem, zastanawiam się.
Chciałabym więcej konsekwencji.
Czasem Jonah przychodzi do mnie,
gdy chce pogadać. Bo jestem jego matką.
Ale gdy jest bardzo szczęśliwy, mogłabym nie istnieć.
Nie myśli wtedy o mnie. Nie jestem istotna.
Lubię spędzać z nim czas.
Myślę, że mamy dobre relacje.
Wiele razem przeszliśmy i łączy nas silna więź.
Ale czasem się boję.
Boję się, że nie spodoba mu się to, co mówię.
Trudno to wyrazić.
Wyraź to.
Próbuję.
Powstrzymuję się przed byciem sobą,
bo nie chcę, żeby źle o mnie myślał.
Wiedziałeś?
Nie wiedziałem.
Ale czasem źle reaguję,
gdy mam poczucie, że nie słuchasz albo skupiasz na sobie całą uwagę.
Wiem.
Ale chętnie wysłucham uwag na temat tego, co mogę poprawić
albo czego potrzebujesz dla poprawy relacji
w tych okolicznościach. Nie będę taki defensywny.
- W obecności trzeciej strony? - Tak.
Przy okazji, Phil wczoraj o czymś wspomniał.
Mówił, że spędziliście razem intymne chwile.
- Co ty na to? - Żartował.
Naprawdę. Mamy to nagrane.
Nie zapomniałby tego.
No i masz.
- Widzisz? - Ja pierdolę.
To chyba dobry moment na przerwę.
- Chyba już czas. - Dobra.
Jeszcze jedno. Już bez żartów.
Czy odbyłeś kiedyś
taką otwartą emocjonalnie rozmowę ze swoją mamą?
Absolutnie nie.
A gdyby tu teraz była, odbyłbyś?
Teraz? Tak.
Tak.
Moja mama była na innej planecie.
Jej ojciec był psychopatą.
Wracał do domu i lał żonę.
I najmłodsze dziecko.
Ale jej nigdy nie tknął. To była dla niej największa tortura.
Gdy miała osiem czy dziewięć lat,
przestała się do niego odzywać.
W 1932 roku, w trakcie wielkiego kryzysu, po prostu sobie poszedł.
Bez słowa. Nie powiedział, że odchodzi.
Wyszedł w środku nocy. I zniknął.
Czterdzieści lat później próbował nawiązać z mamą kontakt.
Ale ona była twarda. Nie było tematu. Chyba nawet nie odpisała na list.
Miała problem z facetami. Z oczywistych przyczyn.
Co wieczór przy kolacji wygłaszała tyradę o mężczyznach.
„Mężczyźni są tacy i owacy”. I miała sporo racji.
Biedny ojciec musiał to rozładowywać.
- Co robił? - Mówił: „Tak, ma rację.
Faceci są okropni”.
Dopiero w wieku 13 lat pojąłem, że też jestem facetem.
Nie opanowała tego nawet po 50 latach.
- Nie umiała. - Utknęła w Labiryncie.
Utknęła w Labiryncie na 50 lat.
LABIRYNT
Labirynt zawsze wiąże się z innymi.
To produkt Części X,
bo Część X chce sprawiedliwości.
Typowy przykład.
Ktoś myśli i mówi wyłącznie o innej osobie.
Wmawia sobie:
„Przejdzie mi, gdy odpokutują to, co mi zrobili.
Nakrzyczeli, zdradzili”.
Nieważne.
Skrzywdzili cię i żądza sprawiedliwości zatrzymuje twoje życie.
TWOJE ŻYCIE
Czas ucieka, nie mamy czasu na te bzdury.
LABIRYNT
RUCH NAPRZÓD UWIĘZIENIE W PRZESZŁOŚCI
Ja chyba spędziłem w Labiryncie całe życie.
Utknąłem przez to, że ktoś nie odpokutował czy coś było nie fair.
Zmarnowałem godziny, dni, miesiące, lata, których już nie odzyskam.
Jak mogła wydostać się z Labiryntu?
Większość osób potrzebuje rekompensaty.
Chcą, żeby wszystko było sprawiedliwe. Pragną równowagi.
Nie dostaną tego od innych.
Ta rekompensata,
to poczucie powrotu do równowagi,
wynika z naszego działania. Nazywamy to Aktywną Miłością.
AKTYWNA MIŁOŚĆ
Zamknij oczy
i wyobraź sobie, że otacza cię wszechświat zbudowany z miłości.
Wiem, że brzmi głupio, ale zamknij ryj i rób, co mówię.
Nie oceniaj. Zobacz, co się stanie.
Zdefiniuję to.
To świat niemal gęsty od energii miłości.
Poczuj, jak wchłaniasz całą miłość wszechświata.
I delikatnie, ale stanowczo, umieść ją w sercu.
W tej chwili jesteś głównym szefem miłości
całego wszechświata.
A teraz wyobraź sobie osobę, na którą jesteś zły.
Której nienawidzisz. Gardzisz.
I wyślij całą tę skoncentrowaną miłość
w kierunku tej osoby.
Oddaj wszystko. Niczego nie zatrzymuj. Nie tylko widzisz. Czujesz…
Czujesz, jak ta miłość wnika w ciało innej osoby.
To ważne. Przez chwilę jesteście jednością.
I myślisz: „Jeśli mogę być jednością z tym gnojkiem,
mogę być jednością z każdym”.
Jest w tym męstwo. Niemal mistrzostwo.
Ktoś powie: „Ale jak mam kochać kogoś, kogo nienawidzę?”.
Tu nie chodzi o przebaczenie. Nie robisz tego dla tej osoby.
Chodzi o bycie kompletnym i wyzwolenie się z Labiryntu.
Wtedy możesz iść dalej.
Chcesz mieć rację czy chcesz coś stworzyć?
Do tego się to sprowadza.
Życie to marsz naprzód.
Możesz tracić czas na różne gierki.
Ale nie odzyskasz już tych dni i godzin.
Na starość została społeczniczką.
I była w tym świetna.
Gdy ktoś pytał, czym się zajmuje, mówiła: „Organizacją strajków czynszowych”.
Nie bała się nikogo.
Burmistrz Nowego Jorku, widząc moją matkę, powiedział kiedyś:
„Nie będę prowadził negocjacji, póki jest tu Rosalie Stutz”.
Musieli skłonić ją do wyjścia. Tak się jej bał.
Przekuła złe doświadczenia z facetami w brak lęku wobec nich.
I czyniła dobro.
Zgadza się.
A jak wpływa to na ciebie?
To, że nienawidziła facetów, a ty nim jesteś.
Wiem, że wszyscy czekają na odpowiedź, ale nie wiem, czy sam ją znam.
Jednego jestem pewien.
W związku z tym nie czuję się pewnie w obecności kobiet.
Nie istniała we mnie ścieżka,
która pozwalałaby mi podejść do kobiety i czuć się bezpiecznie.
To chyba najlepsze określenie.
Dlatego że mama cie poniżała,
nie czułeś się bezpiecznie przy kobietach?
Tak. Nawet nie liczyłem na to, że będę się czuł.
Sprawiała, że czułem, że nawet nie mam prawa tego robić.
Przezwyciężyłem to trochę, ale…
Nie na poziomie emocjonalnym, a behawioralnym.
Czy to sprawiło, że trudno ci ufać kobietom?
Nie… Cóż… Teraz?
Teraz to już nie jest duży problem.
Ale powiem ci, że byłbym lepszym partnerem teraz niż kiedyś.
Choć to nisko zawieszona poprzeczka. Bardzo nisko.
A jak postrzegasz relacje romantyczne?
Czy w jakiejś jestem?
Tak. Jesteś?
Nie, nie jestem.
Przebiłeś się kiedyś przez mur, który postawiła mama
i zbliżyłeś się z kobietą?
Powiedziałbym, że…
Tak, raz.
Ale z różnych powodów nie podam szczegółów.
To było dawno? Czy w ostatnich latach?
To trwa z przerwami od 40 lat.
Jak dziwnie by to nie brzmiało.
A co stoi na przeszkodzie, by było to stałe?
Powiem ogólnie.
Ma inne sprawy rodzinne…
Które kierują ją w przeciwnym kierunku.
No i moje zdrowie.
Mam…
Gdy stwierdzono Parkinsona, wywołało to podwójny efekt.
Zabawne. Dziś prawie nie…
- Rany, jest naprawdę dobrze. - Tak, nie trzęsiesz się.
Nie chciałbyś mi towarzyszyć? Bo chyba masz dobry wpływ.
Dam ci wolne…
Musisz być ze mną codziennie tylko do 20.00, potem masz fajrant.
Nie uciekaj mi tu w komedię.
- Trzymaj się tematu. - Dziękuję.
- Widzę, co robisz. - Dzięki.
Twoja choroba i jej sprawy rodzinne.
Tak.
Nie wiem, jak to jest mieć Parkinsona.
Ale nie sądzisz, że to może być wymówka,
by nie podejmować emocjonalnej decyzji, której się boisz?
Zdecydowanie tak.
Ta stuknięta część mnie…
Wykorzystuje tę sytuację, by dowieść swojej racji.
Twoja Część X uniemożliwia ci podjęcie tej decyzji.
Tak.
Wiesz, mnie w romantycznych relacjach przeraża to,
że jedynym sposobem,
by to się udało, jest całkowite odsłonięcie się.
Fakt.
A ludzie są pojebani. Często sami zniechęcamy się do szczęścia.
Może więc warto cię trochę przycisnąć, żebyś choć o tym pomyślał.
To ci się zdecydowanie udaje.
Nawet nie wiesz, ile żartów musiałem stłumić
przez ostatnie trzy minuty.
Rozumiem.
Cierpię na tę samą chorobę. Zasłaniam emocje żartami.
Właśnie.
Mogę cię o coś zapytać? Najwyżej powiesz, żebym spierdalał.
Tak.
Myślisz…
że zadzwonisz do niej
albo spojrzysz teraz na tę relację inaczej?
Tak mi się wydaje.
Mówisz szczerze? Czy tylko z grzeczności?
Nie. To znaczy…
To chyba źródło energii, które pomoże mi podjąć decyzję.
Czuję do ciebie tylko miłość.
I chcę…
Po prostu chcę, żebyś…
był szczęśliwy.
Tak. Czuję to.
Nietypowa we mnie jest ta choroba.
Teraz, gdy o tym myślę,
chyba podświadomie
łączyłem kobietę, związek, z wyleczeniem.
Ale nie ma leku na Parkinsona.
Tak. Zgadza się.
Większość ludzi nie jest tak chora.
A ja choruję już od dawna.
Na Manhattanie wieczorne wyjścia były normą.
Gdy miałem 22 lata, wychodziliśmy średnio co drugą noc.
Był piątek. Miałem spotkać się z dwiema kobietami w barze.
Powiedziałem: „Będę za godzinę”.
Akurat spałem.
Wróciłem do łóżka.
Pomyślałem: „Zdrzemnę się 20 minut
i pojadę taksówką do centrum”.
Obudziłem się w poniedziałek.
Pomyślałem: „Przejebane. Coś jest bardzo nie tak”.
Całkowite wyczerpanie. Tak poważne…
Ujmę to tak.
Jeśli miałbym iść wtedy do pralni naprzeciw mojego domu,
musiałbym zastanowić się, czy dam radę.
Czy mam na to siłę.
Nie byłem sobą. Zwykle byłem bardzo energiczny.
Poszedłem do neurologa.
Od razu powiedział: „Masz zwężenie kanału kręgowego.
Trzeba natychmiast operować. I masz chorobę Parkinsona”.
Jak się wtedy czułeś?
Teraz wychodzi mój Cień.
Gdy widzisz moje pismo.
Dlaczego?
Bo jest prawie nieczytelne.
Sam nie lubię na nie patrzeć.
A miałem bardzo sprawne dłonie.
Dobrze grałem w kosza. Byłem zręczny.
A teraz…
To mówi samo za siebie.
Ale gdy dopada mnie ten strach,
staram się dostrzec mój Cień.
Jest kachektyczny. Wiesz, co to znaczy?
- Wycieńczony? - Tak.
- Jasne. - Tak wygląda mój Cień.
Jakbym miał się rozpaść.
Czy problemy zdrowotne mogą prowadzić do samotności?
- Tak. - Dlaczego?
Przez pewien czas bałem się nawet wyjść z domu.
Myślałeś kiedyś o dzieciach?
Tak, często. Ale teraz już za późno.
Teraz już bym nie chciał.
Dlaczego?
Jestem bardzo słaby.
Muszę zastanowić się, zanim wstanę z tego krzesła.
Byłoby tyle sytuacji,
w których nie dałbym rady uczestniczyć.
To nie jest dobry pomysł.
Przejebane, stary.
No.
Tak.
Ale gdyby do tego nie doszło,
nie dostałbym ostatniej porcji informacji.
Zawsze gdy upadam, gdy zostaję zmiażdżony,
dostaję więcej informacji.
Parkinson sprawił, że bardzo świadomie postrzegam czas.
Moje poczucie misji, tego, co muszę zrobić,
stało się dużo silniejsze.
Jeśli nie zajmuję się pracą, myślę: „Kurde, ale spotkała mnie tragedia.
Ale lipa”. To utrudnia życie.
Zaczynam użalać się nad sobą.
To strata czasu.
Wpadasz czasem w tę strefę? Strefę użalania?
Tak, często.
Ale szybko z niej wychodzę.
Montując film
zacząłem używać twoich rysunków do ilustrowania metod.
Są trochę rozchwiane.
Nie masz nic przeciwko temu, że ich użyję?
Nie, super. Użyj ich.
To nawet lepiej, że są rozchwiane.
Bo główną przesłanką jest tu to, że nie zawsze wygramy.
Nie będziemy idealni.
Nie mamy kontroli.
Ale mamy niezłomną wolę podążania naprzód.
To o tym przypomina.
Każda karta podchodzi nieco inaczej do tego samego celu:
„Ciołku, zacznij działać. Nieważne, jak bardzo się boisz”.
RADYKALNA AKCEPTACJA
To mi przypomina o Radykalnej Akceptacji, która pomaga mi przepracować wiele rzeczy.
To prawda.
Każde wydarzenie ma w sobie coś, z czego da się wyciągnąć naukę.
Gdy coś idzie nie tak,
każdy może powiedzieć: „Nie jest tak źle, jutro się pozbieram”.
To za mało.
Trzeba wykształcić odruch wyciskania soku.
Czyli poszukiwania czegoś wartościowego.
Chodzi o stan, w którym nie popadamy w negatywne nastawienie,
a mówimy: „Co teraz z tym zrobię?”.
Muszę zrobić parę pompek.
Jest tu coś, co wytrzyma mój ciężar?
- Chcesz robić pompki? - Tak, zesztywniałem.
Możesz zrobić je na wózku szynowym.
Ostrożnie, Phil.
Nigdy ich nie robiłem przed taką widownią.
Nawet jeśli zrobię dziesięć. Dobry jest do tego.
- Mogę go zabrać? - Najdroższy sprzęt do pompek.
Nie możesz się oceniać.
Nie możesz mówić sobie nic negatywnego.
To nie znaczy, że jesteś głupi. Ani że nie ma tu negatywów.
Ale nie przechodź przez to. To sprzeczne z założeniami.
Po drugie, musisz poszukać czegoś pozytywnego.
Stary, wymiatasz.
Sto takich dziennie zwiększa siłę.
- Robisz sto dziennie? - Chyba.
Bo gdy zesztywnieję, nie mogę się normalnie ruszać.
Teraz jest luźniej, ale gdy sztywnieję, nie mogę nimi ruszać.
Więc odkryłem to.
Może to się upowszechni, jeśli tego nie wytniecie.
Wyciskanie soku z cytryny oznacza,
że nie tylko musisz chcieć to robić,
ale i w to wierzyć.
Wierzyć, że jest w tym coś cennego.
W ten sposób wszystko staje się bardziej wartościowe.
Do świata wartości nie wkracza się przez wielkie rzeczy. A przez małe.
Czuję się lepiej.
- Jestem luźny. - Może pomogę mamie.
Wybacz.
Przyjmij, że wszystkie wydarzenia mają wartość.
Wkroczysz wtedy w strefę niezwykłych możliwości.
I tyle mam do powiedzenia.
Jakbyś upuścił mikrofon. Ekstra.
Największy hit Stutza.
- Tak. - Musiałem tego użyć zeszłej nocy.
Tak? I jak poszło?
Miałem atak paniki i nie mogłem spać.
Ale zamiast bać się jeszcze bardziej, że nie wyśpię się i dam rady pracować,
użyłem Radykalnej Akceptacji i wykorzystałem ten czas
na szukanie nowych pomysłów na dzisiejsze nagranie.
Dobrze się spisałeś.
Nie spierdol tego teraz.
Mówiłem już o Kainie i Ablu?
- Chyba nie. - Chodziłeś z nimi do szkoły?
Miałem chyba dziewięć lat.
Wtedy samoloty nie były powszechne. To było coś wielkiego.
I nic nie było widać. Pełne zachmurzenie.
Rozmawiałem o tym z ojcem i powiedział:
„Spokojnie. Wzniesiemy się wyżej i będzie słońce”.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Myślałem, że oszalał.
Jak słońce może być tam wyżej,
skoro tu widzę same chmury?
I pamiętam ten moment,
gdy słońce wyjrzało zza chmur. Byłem oszołomiony.
Zmieniło mi się całe postrzeganie wszechświata.
Przestałem oceniać rzeczywistość
przez pryzmat ostatnich pięciu minut.
Słońce zawsze gdzieś jest. Tu mamy chmurę, zasłaniającą słońce.
Jeśli nie umiesz się przebić, uznasz, że to zły dzień.
Może nawet, że masz złe życie.
CZĘŚĆ X CZARNA CHMURA
Każda nasza myśl wpływa na nasz nastrój.
Każda myśl jest pozytywna lub negatywna.
Przepływ Wdzięczności polega na dobieraniu tych pozytywnych.
PRZEPŁYW WDZIĘCZNOŚCI
Część X chce negatywnego przepływu, więc tworzy chmurę,
żebyśmy nie widzieli słońca.
Zapominamy, że wyżej jest słonecznie.
Ale jak przebić się przez chmurę?
Za pomocą wdzięczności.
To daje nam poczucie,
że zawsze jest gdzieś coś pozytywnego, nawet jeśli tego nie widzimy.
Ale potrzebna nam do tego metoda.
Ten przepływ to nie rzeczy, za które jesteśmy wdzięczni.
To proces tworzenia takich rzeczy.
Zamknij oczy.
I wymień dwie, trzy, góra cztery rzeczy,
za które jesteś wdzięczny.
Im mniejsze, tym lepsze,
bo koncentrujesz w ten sposób wdzięczność.
Zrób to spokojnie i powoli. Poczuj tę wdzięczność.
Jestem wdzięczny za moich bratanków.
Jestem wdzięczny za surfing.
Jestem wdzięczny…
za mojego psa.
I za ciebie.
Wymieniaj te rzeczy dalej, ale nie na głos.
Twórz po prostu strumień wdzięczności.
Dobrze.
A teraz
poczuj, że tworzysz nową wdzięczną myśl, ale tego nie rób.
Zablokuj to. Poczujesz tylko siłę, która stworzyłaby tę myśl.
Staje się coraz silniejsza i w końcu przejmuje twój umysł.
To jest Przepływ Wdzięczności. Znakomicie. Poczułeś coś?
Poczułem, że wszystko
przyhamowało.
I poczułem ciepło.
Taki komfort.
Całkiem nieźle.
Ważne jest, żeby nie powtarzać w kółko tych samych rzeczy.
To powinno być kreatywne.
Gdy musisz popracować, by znaleźć te rzeczy,
sam proces zmieni twój nastrój.
Stosuje się to, gdy tracimy panowanie nad myślami.
Nie należy się z nimi bić.
Źle to na ciebie wpływa
i w niczym to nie pomaga.
Wdzięczność to nie tylko: „Fajnie, że ktoś mi pomógł”.
Wdzięczność to stan, w którym warto być tak często, jak to możliwe.
Bo w tym stanie łączymy się…
Przebijamy się przez chmurę.
I tam na górze trafiamy do innego świata.
Część X wmawia nam, że nas oszukano.
Że jesteśmy ofiarami. Że mamy za mało. Że nie powinniśmy być za to wdzięczni.
To diabelskie podszepty. Typowa Część X.
Rzadko rozmawiam z tobą o Parkinsonie.
Zastanawiam się, w jakiej części wynika to z tego, że nie chcę zaakceptować
własnych lęków z tym związanych.
Radziłbym ci przyjąć, że mnie nie doceniasz.
Bo codziennie coś poprawiam
i wiele z tego pomaga.
Jestem trochę dziwny.
Nie myślę o tym za często.
Myślę o przyszłości
i najbardziej się boję, że za mało zrobię przed śmiercią.
Bo mam tyle…
To, o czym tu mówiliśmy, to może 10% całości.
Odrobina.
Śmierć sama w sobie jest bardzo…
To dla każdego trudna kwestia.
Ja…
bardzo boję się utraty ciebie.
Nie myślę o tym cały czas,
ale przychodzę do ciebie po porady życiowe
i poczucie, że sobie dam radę.
Poza tym
przy moim jedynym poważnym kontakcie ze śmiercią
to ty pomogłeś mi z tego wyjść.
Mówisz o bracie?
Tak. Gdy umarł niespodziewanie kilka lat temu,
i zanim zaczęliśmy ten film, nie wiedziałem, że też straciłeś brata.
Opowiadałeś o tym, gdzie wtedy byłeś.
- Tak. - Pamiętasz dokładne miejsce.
Poszedłeś do szkoły i tak dalej.
Ja przez większość czasu unikałem myślenia o tym dniu.
Przyszedłem wtedy do twojego gabinetu
i to był najgorszy dzień w moim życiu.
Nigdy nie byłem tak wstrząśnięty.
Pamiętam, że poprosiłeś o mój telefon
i zrobiłeś mi zdjęcie.
Zastanawiałem się, czemu to zrobiłeś.
Bardzo rzadko mamy okazję uwiecznić coś
w szczytowym, najważniejszym momencie.
A potem do tego wracamy.
Za tydzień czy za rok. To bez znaczenia.
Ale jest luka czasowa.
I w tym okresie
regenerujemy się, dochodzimy do siebie.
Nie patrzyłem na to zdjęcie
od czterech lat.
Ale wydrukowałem je teraz, bo chciałem ci pokazać i sam spojrzeć.
- Nie patrzyłeś na nie od czterech lat? - Nie.
W pewien sposób…
jestem odarty z jakiegokolwiek fałszu.
- I mam zaskakująco spokojną twarz. - Tak.
To dziwne.
Ale może to dlatego, że zniszczone zostało…
wszystko, co nieistotne.
Zniszczone zostało wszystko, czego nie potrzebowałeś.
To zdjęcie kogoś, kto przeszedł piekło,
wyszedł z tego i ma się dobrze.
Bez dramatyzmu, co bardzo mi się podoba.
To obraz zwycięstwa, choć może na to nie wygląda.
PRZEPRACOWANIE STRATY
Przepracowanie Straty to metoda, która pomaga radzić sobie ze stratą.
Większość ludzi sobie nie radzi.
Nie tylko wtedy, gdy do straty dojdzie i czują się przygnębieni,
ale jeszcze przed stratą, bo już się o nią martwią.
Celem jest tu osiągnięcie tak zwanej mocy nieprzywiązywania się.
Oznacza to, że do czegoś dążę, ale jestem gotów tego nie mieć.
Nadal do tego dążę. Bardzo intensywnie.
Ale jestem gotów na porażkę.
Na początek wybierz coś, do czego zbyt mocno się przywiązałeś.
To może być osoba, praca, coś małego. Nieważne.
Ale coś, czego nie chcesz wypuścić z rąk.
Boisz się, że gdy to zrobisz, stanie się coś strasznego.
Masz to?
Dobra.
Wyobraź sobie, że to chwytasz.
Jeśli nie jest materialne, nieważne.
Wyobraź sobie, że się tego trzymasz. Jak gałęzi drzewa.
To straszne. Boisz się puścić.
Ale puść mimo to.
Gdy puszczasz, zaczynasz spadać.
Ale to nie jest złe uczucie.
Spadanie jest zaskakująco wolne i łagodne,
ale wciąż spadasz.
I mówisz: „Jestem gotów stracić wszystko”.
Musisz to po cichu powiedzieć.
Naprawdę poczuć tę intencję.
Gdy to powiesz,
uderzasz w powierzchnię słońca, które było pod tobą,
i twoje ciało się spala.
W tej chwili straciłeś wszystko.
Bo instrumentem posiadania jest twoje fizyczne ciało.
Gdy spłonie ciało, stajesz się tylko promieniem
między innymi promieniami słońca.
Promieniujesz we wszystkich kierunkach.
Promieniujesz kochającym, szczodrym, płynnym odczuciem.
A gdy się rozglądasz,
widzisz wokół nieskończoną liczbę innych słońc,
takich jak twoje, które też tak promieniują.
I słyszysz jak wszystkie słońca mówią:
„Jesteśmy wszędzie”.
Ten świat to świat słońc.
Możesz tylko dawać. Nie możesz brać.
Nie możesz niczego zachować. To niemożliwe.
Teraz otwórz oczy.
Jak się czułeś?
Świetnie.
- Coś więcej? - Tak.
Jestem dobry w nieprzywiązywaniu się
do pracy, tożsamości czy żalu do kogoś.
Z pomocą metod mogę to zrobić.
Ale jeśli chodzi o romantyczne związki
czy członków rodziny, których kocham,
idea utraty tego
jest dla mnie problemem.
Spójrz na to tak. Nie próbujesz tu zerwać więzi.
Po prostu idziesz w stronę nieprzywiązywania się,
gdy zaczynasz bać się straty.
Większość ludzi
jest do czegoś przywiązana przez całe życie.
Więc już sam krok w tym kierunku im pomoże.
Dla człowieka to niemożliwe. Źle jest nie czuć więzi z niczym.
Masz rację.
Czyli nie chodzi o to, by całkowicie zerwać więzi.
A o to, by żadna osoba, miejsce czy rzecz
nie zajęły całego mojego istnienia i poczucia kompletności.
Zgadza się.
Nie chcę zostawiać niedopowiedzeń, bo nie chcę, by mnie to potem męczyło.
Nawet wypowiedzenie na głos
lęku czy bólu jest wyzwalające.
Używam Przepracowania Straty i mi to pomaga.
Chciałbym być jak mnich i myśleć: „Metody łagodzą wszystko”.
Ale wciąż czuję ten ból.
- Wiesz? - Tak.
Nadal tęsknię za bratem.
I jeszcze długo będziesz.
Ale ujmę to tak.
Śmierć nie jest niezmiennym stanem.
Możesz bać się śmierci, nic w tym złego,
o ile czujesz coś również po śmierci.
Odrodzenie.
Odrodzić można się ze wszystkiego,
z szumowin świata, odpadów doświadczeń.
Można przywrócić coś do życia.
Tak człowiek zbliża się do boskości.
Rozumiem. Ale rzeczywistość w tym świecie nadal trwa.
Jest po prostu kilka osób, których nie chcę stracić.
Ja ciebie też nie chcę stracić.
Co mam zrobić?
Weźmy ślub.
Chcę intercyzę.
- O, tu jest trochę. - Ale super.
Prawda?
Jest pewna rzecz, którą wyniosłem z kręcenia tego filmu.
Kiedyś myślałem, że ludzie, których podziwiam,
nie mają problemów, które mam ja.
Przepraszam.
Rozumiem.
Wiem, to absurd. To niedorzeczne.
- Śmiejesz się z absurdu. - Tak.
Właśnie. I dobrze, żeby ludzie zobaczyli,
że nawet ty, który stworzyłeś to wszystko,
i inni ludzie, których podziwiamy,
mierzą się z takimi samymi problemami jak my.
Zmagasz się z człowieczeństwem
jak wszyscy.
Sam głosisz, że nikt nie jest wolny od bólu,
niepewności i ciągłej pracy.
Myślę, że jest coś pięknego w oglądaniu cię tak odsłoniętego.
Pokazuje to, że nigdy nie będzie osoby, która wie wszystko.
To prawda.
To jest tajemnica życia.
- Tak sądzę. - Co?
Zaakceptowanie tego, że nigdy nie dowiesz się wszystkiego.
Szczęście zależy od tej akceptacji
i tego, co z tym zrobisz.
Ale najpierw trzeba to zaakceptować.
Masz w umyśle takie coś, co mogę obejść,
i wyeliminować, a ty nie.
To wspaniała chwila.
Możecie tu tak zostać, a ja pójdę się przespać?
Gdy wrócę rano, chcę was znaleźć dokładnie…
- Możemy tak zrobić? - Tak.
Zmęczyłeś się?
- Trochę tak. - To się połóż.
Co widzisz, gdy zamykasz oczy?
Ocean.
I piękną plażę. Fale są…
To nie są wielkie fale. Są w sam raz.
Przepływają po moim ciele.
Woda jest ciepła czy zimna?
Ciepła.
Wiesz, co powiedziała moja mama, gdy mój brat trafił do szpitala?
„Wszedł tam jako dziecko”. Miał przecież trzy lata.
„Ale trzy miesiące później”, bo zmarł chyba trzy miesiące później,
„był już dorosły”.
Przeszedł transformację.
Zasmuciło mnie to, ale jednocześnie…
Czułem podziw.
- Widzisz go teraz? - Co?
Widzisz go teraz?
Tak, ale nie jest…
Czuję, że to mój brat, ale jest…
Jest chyba bardziej w twoim wieku.
Mówi,
że nie uprzedził mnie o swojej śmierci.
I że…
Że nie martwiło go to mocno. Wiedział o tym.
Nie wiem, kiedy miałby
mi powiedzieć.
Może. Nie wiem.
Wiem, że to niemożliwe, ale mam wrażenie,
że lecę.
Jakie to uczucie?
Świetne.
Mogę wstać?
Lecisz w powietrzu?
Mam nadzieję, że przestanę, gdy moje stopy…
Macie na to ubezpieczenie?
- Chcesz wstać? - Tak.
Pewnie, wstawaj.
Fajny pokój.
O rany.
Codzienne wstawanie to dla mnie duże wyzwanie.
Nie wiem, może to próba przejęcia nade mną kontroli…
A dlaczego go kręcisz?
Z wielu powodów.
- Chcesz swoje leki? - Tak.
Podoba mi się takie tło.
Wielu osobom śni się,
że znajdują dodatkowy pokój w swoim domu.
Czasem bardzo duży.
Oznacza to, że stajemy się bardziej świadomi.
Patrzymy szerzej na wszechświat.
Czyli niektórym śni się fikcyjny pokój w ich domu
i to znaczy, że się rozwijają?
Tak.
Ostro.
Mówię mu: „Rób, kurwa, co mówię.
Dokładnie to, co mówię. Gwarantuję, że poczujesz się lepiej”.
Mam pomysł.
Dawaj.
Nagraliśmy już ujęcie otwierające,
więc to może być koniec filmu,
gdzie mówimy, czemu teraz kręcę ten film. Po wszystkim, co przeszliśmy.
Dobry pomysł.
Spróbuj bardzo szybko
powiedzieć początek, a potem od razu koniec.
Kręcę ten film,
bo chcę za jego pomocą przekazać metody poznane na terapii
jak największej liczbie osób.
Nakręciłem ten film,
bo kocham Phila…
i życie, które mam dzięki jego metodom.
I nieważne, co ludzie pomyślą o filmie.
Ważne, że go skończyliśmy.
Razem.
Czuję, że zbliżyłem się do ciebie,
a to dobry znak.
I to dla mnie duże szczęście w wieku 74 lat.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ale może nie wywalaj mi już wszystkich swoich gówien.
Z DEDYKACJĄ DLA NASZYCH BRACI
Gdy kręciliśmy kilka miesięcy temu,
wspomniałeś o nieregularnym związku.
A potem, podczas rozmowy telefonicznej,
że skontaktowałeś się z tą osobą.
Chciałbym cię o to spytać, jeśli chcesz o tym mówić.
To niesamowite.
Jest mi najbliższa na świecie.
Gdy byliśmy młodsi, to głównie ja nie chciałem związku.
Brakowało mi do tego siły woli.
Teraz ją mam.
- Zadzwoniłeś do niej po naszej rozmowie? - Tak.
- Nasza rozmowa trochę mnie zawstydziła. - W jakim sensie?
Że robiłem coś bez pełnego zaangażowania.
Na pół gwizdka.
To mi pomogło.
Które z was bardziej boi się spróbować?
Ty czy ona?
Zdecydowanie ja.
Myślisz, że dasz radę opuścić gardę
i odsunąć strach, by spróbować?
Chcesz tego?
- Tak. Mam taki zamiar. - Jaki byłby najlepszy skutek?
Gdyby się udało.
To byłby najlepszy skutek.
Napisy: Paweł Awdejuk